Vakantiestop

 

De komende weken geen uitzending wegens vakantie.

Ook reacties worden in deze periode niet geplaatst.

 

De redactie

 

 

 

 

 

 

 

Reacties op Elsbeth Etty en het antisemitisme

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000476.html

IMO Blog, 2010

De reacties onder Elsbeth Etty's artikel over antisemitisme waren weer van een bedroevend NRC niveau.


Zo schrijft iemand dat de Palestijnen niks met de Holocaust te maken hebben maar er wel het slachtoffer van zijn. De toenmalige moefti van Jeruzalem vergeten we even, net als het virulente Palestijnse antisemitisme, dat gedeeltelijk door de Duitsers (met hulp van de moefti) naar het Midden-Oosten is overgebracht. Een grote meerderheid van de Palestijnen stond volgens onderzoek achter de nazi's tijdens de oorlog. Zie bijvoorbeeld dit citaat:

"The Palestinian Arabs show on all levels a great sympathy for the new Germany and its Fuhrer, a sympathy whose value is particularly high as it is based on a purely ideological foundation," a Nazi official in Palestine wrote in a letter to Berlin in 1937.

A British Foreign Office report from 1939 reports of "news of a consignment of arms from Germany, sent via Turkey and addressed to Ibn Saud (king of Saudi Arabia), but really intended for the Palestine insurgents." Britain's chief military officer in Mandatory Palestine also noted reports "regarding import of German arms at intervals for some years now."

British documents from the same period, and German records photographed by an American spy and sent to the British government, said that a number of Nazi agents were sent to Mandatory Palestine, in order to forge alliances with Palestinian leaders, and urge them to reject a partition of the land between the Jewish and Arab populations.

A second Nazi agent, Dr. Franz Reichart, was reported to be actively working with Palestinian Arabs by the British Criminal Investigation Division "to help coordinate Arab and German propaganda." Reichart was also head of the German Telegraphic Agency in Jerusalem.

German records show that the Nazis viewed the establishment of a Jewish state with great concern. A 1937 report from German General Consulate in Palestine said: "The formation of a Jewish state… is not in Germany's interest because a (Jewish) Palestinian state would create additional national power bases for international Jewry such as for example the Vatican State for political Catholicism or Moscow for the Communists. Therefore, there is a German interest in strengthening the Arabs as a counter weight against such possible power growth of the Jews."

Een enkele zeer vaste lezer van mijn blog herkent dit citaat misschien, want ik heb dit artikel vorig jaar al eens besproken. De Palestijnen zijn echter ook op een andere manier medeplichtig: ze hebben consequent geprobeerd de Joodse immigratie naar Palestina te verhinderen, door Joodse gemeenschappen aan te vallen en te weigeren met het Mandaat mee te werken en enige oplossing te accepteren zolang Joden nog naar het land mogen immigreren. Een stop van de immigratie was een van de hoofdeisen tijdens de grote Arabische opstand van 1936, en deze leidde er dan ook toe dat de Britten de Joodse immigratie sterk aan banden legden. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen bekend werd hoe het de Joden in bezet Europa verging, en na de oorlog bleef men iedere oplossing blokkeren waarbij Joodse vluchtelingen in Palestina zouden worden toegelaten. De moefti heeft persoonlijk geïntervenieerd toen de Geallieerden een deal met de nazi's hadden gesloten om een transport Joodse kinderen naar Palestina te laten gaan in ruil voor de vrijlating van gevangen genomen nazi's. Opvallend is dat de Palestijnen nooit enig berouw over dergelijke schandelijke zaken hebben getoond, er nooit serieus kritiek is gekomen op de Palestijnse positie en collaboratie met de nazi's, en dit tot op de dag van vandaag wordt ontkend en/of verzwegen (vergelijk daarmee de discussie in Israel, waar men zeer openhartig praat over eigen (vermeende) misdaden en wat wel en niet begrijpelijk of noodzakelijk was of leek op het moment dat deze plaatsvonden). De mensen die het hardst roepen dat Israeli's en Joden hun verleden kritischer moeten bekijken ontkennen ieder Palestijns onrecht.

Ook werd zoals gezegd Etty fel aangevallen omdat zij zegt dat de Nakba en de Holocaust onvergelijkbaar zijn. Wij moeten begrijpen, aldus een reageerder, dat voor de Palestijnen en moslims in het algemeen ander onrecht en leed belangrijker is, en de Holocaust niet de maat der dingen is. Het is één ding ander onrecht belangrijker te vinden, een ander om zelf ook in antisemitisme te vervallen of te weigeren het probleem te zien. Je kunt als moslim op zijn minst erkennen dat de Holocaust heeft plaatsgevonden en dat Joden daar de les uit hebben getrokken dat ze sterk moeten zijn en niet zomaar op anderen kunnen vertrouwen. En je zou ook onderscheid moeten kunnen maken tussen bewust gepleegde genocide zonder dat de betreffende bevolkingsgroep daar enige aanleiding toe gaf, en onrecht en geweld dat voortkomt uit een oorlog, een oorlog waarin je eigen volk of dat waarmee je sympathiseert ook een aandeel had. (Zie ook artikel Etnische zuiveringen.

Iemand anders schrijft:

Het begaan van een misdaad, ter compensatie van leed dat door een eerdere misdaad is aangericht, is nooit en nimmer te rechtvaardigen. De oprichting van de staat Israel was zo'n misdaad, waarbij vele duizenden Palestijnen werden vermoord of verjaagd. Het is lang geleden, en de staat Israel heeft ampele gelegenheid gehad om de overlevende slachtoffers en hun nabestaanden enige compensatie aan te bieden.

Met dank aan de Palestijnse lobby en de campagne die zij sinds ca. 2000 voert, niet zozeer tegen de bezetting maar tegen de staat Israel en haar bestaansrecht, kom je dit soort onzin tegenwoordig onder iedere discussie over Israel tegen. Die Palestijnen werden gedood omdat zij de oorlog hadden verklaard aan de Joodse gemeenschap in Palestina, niet omdat de Joden de Holocaust op onschuldige Palestijnen wilden wreken. Het Palestijnse leiderschap was die oorlog begonnen omdat zij weigerde een compromis te sluiten en het land te delen, en ook weigerde om samen te leven met de Joden op basis van gelijkwaardigheid. Sommigen zeiden een Joodse gemeenschap van maximaal 10% van de bevolking te accepteren, mits zij bereid waren onder Arabisch-islamitische heerschappij te leven, zoals Joden dat eeuwenlang hadden gedaan in het Midden-Oosten, met wisselend succes en met wisselende niveaus van discriminatie en anti-Joods geweld. Maar dat wordt allemaal vergeten of ontkend of als zionistische propaganda afgedaan. Hij komt daarna nog met etnische zuiveringen op de Westoever en genocide in Gaza aanzetten, wat natuurlijk grote onzin is. Ten eerste groeit de bevolking in beide gebieden, ten tweede is Israel uit Gaza weg en wordt de enige Israelische soldaat die er nog zit gevangen gehouden door Hamas, ten derde laat Israel dagelijks meer dan 100 vrachtwagens met hulp door, ten vierde heeft Gaza ook een grens met Egypte en ten vijfde heb ik geen berichten gelezen van massale sterfte in Gaza. In tegendeel, ik ben veel foto's tegengekomen van goed gevulde winkels en markten, Gazanen in auto's en in het zwembad etc. Het getto van Warschau zag er wel anders uit, met overal duidelijk ondervoede mensen, soms met blote voeten en alleen een paar vodden, wezenloos voor zich uit starend. Niet ieder onrecht is genocide, nog los van het feit dat veel van het leed in Gaza door Hamas, de daadwerkelijke machthebbers, wordt veroorzaakt.

Iemand anders schrijft:

Het misbruik dat Israel van de Holocaust maakt mag ook wel wat vaker aan de orde gesteld worden.
Volgens mij is de les van de Holocaust niet dat de Israel vanwege de Holocaust in 1948 een etnische zuivering mocht uitvoeren, maar kunnen we van de Holocaust juist leren dat het exclusieve nationalisme van de ene groep gemakkelijk leidt tot slachtoffers in een andere groep.

Dat nationalisme gevaarlijk kan zijn en tot uitsluiting en erger kan leiden, is inderdaad een les die je uit de Holocaust kunt trekken, en eigenlijk uit iedere oorlog tussen verschillende landen en/of volken. De Joden hebben echter ook de vreemde en verwerpelijke les uit de Holocaust getrokken dat zij zich voortaan moeten kunnen verdedigen en dus politieke en militaire macht nodig hebben. Men kwam tot de conclusie dat het antisemitisme niet zal verdwijnen - nadat op de Verlichting met zijn nadruk op gelijkheid en vrijheid, en de pogingen tot assimilatie alleen maar nieuwe pogroms volgden, was die hoop bij velen vervlogen. Israel mocht natuurlijk geen etnische zuivering uitvoeren, net zo min als de Palestijnen dat mochten of wie dan ook dat mag, los van of er wel of geen Holocaust heeft plaatsgevonden. Dat deed Israel dan ook niet. Je moet niet alles geloven wat Gretta Duisenberg en consorten zeggen, en Ilan Pappe was geen neutrale historicus, maar iemand die zei dat de feiten ondergeschikt zijn aan de politieke strijd.
Die les over nationalisme zouden de Arabieren overigens ook wel kunnen gebruiken. Hamas roept in haar handvest op tot het doden van alle Joden, en Hamas vertegenwoordigers en geestelijken die verbonden zijn met Hamas wakkeren de Jodenhaat geregeld aan en roepen op tot de heilige strijd voor een Arabisch Palestina. Dat er in Israel niet meer slachtoffers zijn gevallen komt niet omdat het Hamas (en andere gewapende groeperingen) aan de wil daartoe zou ontbreken maar doordat Israel tegenwoordig vrijwel alle aanslagen weet te verijdelen.

Tot slot beweerde iemand dat het zogenaamde 'filosemitisme' net zo erg is als antisemitisme, een modieuze stelling in pro-Palestijnse kringen. Dat antisemitisme-etiket dat sommigen aankleeft is natuurlijk toch niet zo fraai en dan is het handig de bal op deze manier terug te kunnen kaatsen. Filosemieten zouden alles wat Israel doet goedpraten, en daarmee hun eigen schuldgevoel over Nederlands niet zo fraaie rol tijdens de Holocaust wegpoetsen. Leuk geprobeerd, maar in de eerste plaats is alles wat Israel doet goedpraten lang niet zo erg als Joden uitschelden en erger. Zelfs als die zogenaamde filosemieten blind zouden zijn voor wat Israel en Joden aan minder fraais doen is dat nog geen misdaad. Bovendien kunnen de Joden met zoveel vijanden best een paar vrienden en sympathisanten gebruiken, en is het een heel zuiver motief om het om die reden voor Israel en Joden op te nemen. Antisemitisme wordt wel 'de oudste haat' genoemd, en geen enkel volk is zozeer vervolgd als de Joden. Om de sympathie die de Joden bij sommigen oproepen op een lijn te stellen met Jodenhaat, met pogingen hen uit te sluiten, te vervolgen, en hen basale rechten te ontzeggen (zoals het recht op een staat en onafhankelijkheid) is welhaast Orwelliaans. De meeste 'filosemieten' hebben echter ook wel zo hun kritiek op Israel, alleen treden ze daar wat minder mee naar buiten.
Maar je hoeft geen filosemiet te zijn om tot het inzicht te komen dat Israel bestaansrecht heeft, dat bestaansrecht onterecht door steeds meer mensen wordt ontkend en de Palestijnen en Arabieren ook zo hun lessen uit het verleden te leren hebben.

Ratna Pelle

 

 

Elsbeth Etty en het antisemitisme

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000475.html

IMO Blog, 2010

De afgelopen weken hebben de media en sommige politici het antisemitisme in Nederland eindelijk ontdekt als probleem. Men vindt het opeens onaanvaardbaar dat Joden niet met een keppeltje door hun eigen Mokum kunnen lopen zonder uitgescholden, bespuugd of erger te worden, en Marcouch had het zelfs over het inzetten van 'lokjoden'. Er was een spoeddebat in de kamer, Netwerk had een reportage, verschillende kranten berichtten erover, en in de Volkskrant mocht Elise Friedman van het CIDI uitgebreid haar verontwaardiging uitspreken over het veel te lange zwijgen in Nederland. Er was voor het eerst ook voorzichtig aandacht voor de relatie met antizionisme, en het feit dat het vooral afkomstig is van jonge Marokkanen die zich met de Palestijnen identificeren. Allemaal goed nieuws, en ik hoop dat het lukt deze aandacht vast te houden. Teveel mensen (waaronder de door mij normaal gesproken gewaardeerde columnist Pieter Hilhorst) ontkennen, bagatelliseren, geven Israel de schuld, en ook de verantwoordelijke minister Hirsch Ballin was nogal terughoudend in zijn reactie.


Elsbeth Etty gaat uitgebreid in op de zaak in haar column in de NRC van afgelopen dinsdag, en weet de clichés te vermijden (en ook goed te verwoorden). Ze haalt een Franse filosoof aan die zegt dat:

in een verenigd Europa een abstract idee van slachtofferschap in de plaats dreigt te komen van de concrete historische gebeurtenissen. Historische herinneringen die verdeeldheid zaaien, worden uitgewist (door de morele gelijkstelling van alle slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, Duitsers en Russen, kampslachtoffers en als daders vervolgde nazi's). Bij dit streven naar gelijkschakeling van alle vormen van slachtofferschap is de figuur van 'de Jood' een structureel obstakel. De focus van het hedendaagse antisemitisme heeft zich verplaatst van Joden als etnische groep naar de staat Israël. „In het programma van het Europa van de 21ste eeuw neemt de staat Israël precies dezelfde positie in als de naam 'Jood' innam in het Europa van voor de Tweede Wereldoorlog", schreef Milner.

Vervolgens legt ze uitgebreid uit dat dit absoluut niet betekent dat je geen kritiek op Israel kunt hebben, met voorbeelden van haar eigen behoorlijk ongenuanceerde (en vooral ook ongeïnformeerde en dus luie) kritiek op Israels optreden wat betreft de Gaza vloot. Helaas moet je tegenwoordig wanneer je over het verband tussen antisemitisme en antizionisme spreekt altijd omstandig uitleggen dat je heus wel kritiek mag hebben op Israel, en dat je - eerlijk waar - zelf ook veel kritiek hebt op dit land. Etty vat een en ander als volgt samen:

Dit is geen reden om kritiek op Israël achterwege te laten. Het is echter wel van essentieel belang je voortdurend te blijven realiseren dat het uitschelden en discrimineren van joden – actueel door wangedrag van losgeslagen, veelal Marokkaanse jongens tegen joodse voorbijgangers in sommige buurten – direct wordt verknoopt met verwijzingen naar Israël en de Palestijnen, zowel door de daders als in de publieke opinie.

Het verband tussen antisemitisme en antizionisme gaat natuurlijk veel verder dan dat. De Marokkanen die Joden uitschelden met verwijzing naar wat Israel doet schelden geen Turken uit voor wat ze met de Koerden doen, of Russen voor wat ze met de Tsjetsjenen doen. Ze schelden ook geen andere Arabieren uit voor hoe de Arabische staten de Palestijnen laten rotten in vluchtelingenkampen. Vooral Libanon en Syrië zijn extreem, maar ook in Irak en Koeweit konden Palestijnen vaak niet op Arabische gastvrijheid en broederschap rekenen, integendeel. Ze vinden bovendien dat Israel er helemaal niet mag zijn, Joden mogen geen staat hebben want dat zou racistisch zijn, een visie die steeds meer mensen, vooral ter linkerzijde, innemen. De 'kritiek' op Israel (demonisering is een beter woord) door Marokkaanse Nederlanders is niet los te zien van hun minachting en soms haat voor Joden.

Etty bekritiseert vervolgens het gelijkstellen van de Nakba met de Holocaust (wat haar in de discussie op nrc.nl overigens op felle kritiek komt te staan, maar daarover later meer).

In de Volkskrant (26 juni) vertelt Jaïr Stranders, die als joodse peer educator op scholen in Amsterdam-West voorlichting kwam geven over de Holocaust samen met peer educators van Marokkaanse afkomst, dat de laatsten bij voortduring de uitsluiting en uitroeiing van miljoenen Joden voor leerlingen van Marokkaanse of Turkse afkomst voelbaar en tastbaar wilden maken door te verwijzen naar uitsluiting en discriminatie die zijzelf in onze huidige samenleving meemaken. Het uitgangspunt van dit scholenproject was de gelijkstelling van de Holocaust met de Naqba, de ramp die de Palestijnen trof na de stichting van Israël.
Dit is dus precies waar Milner het over had: ten eerste worden alle vormen van slachtofferschap (genocide en weigering bij discotheken) op één lijn gesteld en het protest tegen uitsluiting neemt vervolgens de vorm aan van identificatie met de Palestijnen als slachtoffer van de Joden. En Israël is de Ander, de dader, de vertegenwoordiger van het kwaad. Ziehier het hedendaagse antisemitisme, dat overeenkomsten vertoont met het vigerende anti-islamitische racisme: de redenering dat alle misstanden, zoals antisemitische incidenten en homofobie, voor rekening komen van de Marokkaanse gemeenschap als geheel en van allen die daartoe door hun afkomst behoren.

Het is natuurlijk prima om kinderen en tieners wanneer zij voor het eerst horen over de Holocaust voorbeelden van discriminatie te geven die zij kennen - het donkere meisje of de homofiele jongen bij hen in de klas, een zigeunergezin dat gisteren op TV was. Als je echter de Nakba nodig hebt, een gebeurtenis die bijna net zolang geleden plaats vond als onderdeel van een ingewikkeld conflict en een oorlog, dan is er iets grondig mis. Ik vraag mij overigens af of dit niet minstens zoveel zegt over de 'peer educators' als over hun publiek dat het anders niet zou kunnen begrijpen. We lijken er soms al op voorhand vanuit te gaan dat Marokkanen de Holocaust pas begrijpen als we die vergelijken met uitsluiting van moslims, of wanneer Marokkanen de heldenrol vervullen van Jodenredders tijdens de oorlog. Als 'autochtone' Nederlanders leren over de slavernij of de Apartheid hebben ze toch ook geen voorbeelden van eigen uitsluiting of onrecht blanken aangedaan nodig?

Etty vergelijkt het hedendaagse antisemitisme met anti-islamitisch racisme. Bij iedere vorm van discriminatie en racisme wordt de groep als geheel verantwoordelijk gehouden voor wat enkelen of een deel doen, en vaak wordt de betreffende groep (of land) als zondebok gebruikt en collectief verantwoordelijk gehouden voor allerlei onrecht. Dat is wat antizionisten en antisemieten bindt, en hen ook met anti-islamitische racisten verbindt. Maar er zijn ook belangrijke verschillen: een deel van de Marokkaanse gemeenschap maakt zich daadwerkelijk schuldig aan antisemitisme en homofobie, en zorgt ervoor dat Joden in Amsterdam niet meer herkenbaar over straat durven en synagoges zwaar beveiligd moeten worden. Ik hoorde die verhalen jaren geleden al, en ken verschillende Joden die om die reden naar Israel zijn geëmigreerd. Ze klagen dat ze 'hun' Amsterdam kwijt zijn. Al doet een meerderheid van de Marokkaanse Nederlanders daar niet aan mee, ze treedt ook nauwelijks corrigerend op. Marcouch is echt een uitzondering met zijn felle kritiek op de eigen gemeenschap. Etty zegt zelf later in haar column:

Vertegenwoordigers van de islamitische gemeenschappen hier hebben dus de morele plicht als eerste te bewegen in de bestrijding van antisemitisme en homofobie.

Waarna Marcouch weer opduikt als voorbeeld, maar dat is dus niet genoeg. Het is te weinig en te laat. Veel moslims praten antisemitisme goed met een verwijzing naar Israels 'misdadige politiek' en het feit dat Joden daar niet in meerderheid duidelijker afstand van nemen. Alsof het dan wel mag, en we dus ook Turken mogen gaan uitschelden als ze geen afstand nemen van allerlei praktijken van de Turkse regering. Bovendien zijn Joden over het algemeen behoorlijk kritisch naar Israel, en zelfs het CIDI keurt bepaalde praktijken duidelijk af.

Anti-islamitisch racisme heeft voor een deel duidelijke andere oorzaken dan antisemitisme: het komt mede voort uit het gevoel bij veel Nederlanders 'hun' land kwijt te raken, uit gevoelens van onbehagen vanwege een verkleurende wijk vol hoofddoeken en Arabisch op straat. Ook de vele incidenten met Marokkaanse jongeren hebben hun tol geëist. Natuurlijk spelen daarnaast ook angst voor het andere, vooroordelen en het zondebok idee, en natuurlijk is het net zo verwerpelijk. Maar de oplossing ligt, in ieder geval voor een gedeelte, ergens anders. Ik ga daar verder niet op in, maar wil slechts geconstateerd hebben dat beide niet op een hoop te gooien zijn. Ook reageren Joden en Arabieren anders op antisemitisme c.q. racisme. Vanavond meldde men op het journaal dat er volgens de Antiracisme Monitor sprake is van minder antisemitisme. In reactie op het feit dat andere organisaties juist wel een toename constateren, zei een onderzoeker dat dat komt omdat men wel erg ruimhartig telt: iedere scheldpartij en haatmailtje zouden worden geteld. Ook zou men ervoor terug schrikken iets dat zo gevoelig ligt te relativeren. We vinden het zo erg, en daarom durven we niet te zeggen dat het wel meevalt. Tja. Mijn sterke indruk is dat Joden sterk vermijdingsgedrag vertonen, en juist niet snel aan de bel trekken. Men beveiligt de synagoge nog wat beter of houdt de dienst bij iemand thuis, men zet een hoed over de keppel, men schrijft geen brieven naar de krant en houdt een 'low profile' in het publieke domein. Het heeft er alle schijn van dat de Antiracisme Monitor met dit gegeven te weinig rekening houdt. Men gaat er vanuit dat wat niet wordt gemeld, ook niet plaats vindt, maar als iedere scheldpartij of antisemitische reactie of dreigement via internet geteld zou worden, zou het aantal meldingen waarschijnlijk in de vele duizenden lopen. Als Joden met een keppel op door Amsterdam West naar de sjoel lopen, zouden er wekelijks incidenten zijn. Ik weet het niet, maar het zou kunnen dat Arabieren dit vermijdingsgedrag in mindere mate vertonen. Het is tegenwoordig doodnormaal om met een hoofddoek op over straat te lopen, achter het loket te zitten of bij Blokker te werken. Ik hoor geregeld Arabieren luidkeels Arabisch praten op straat. Ik vind dat overigens prima, maar zou mij kunnen voorstellen dat een dergelijk verschil in gedrag het verschil tussen antisemitisme en racisme (dat volgens de Monitor juist is toegenomen) kan verklaren.

Wordt vervolgd.

Ratna Pelle