Palestijnse gevangenen in hongerstaking

 

Palestijnse gevangenen in hongerstaking

IMO Blog

Dinsdag 17 april weigerden duizenden Palestijnse gevangenen in Israel hun eten, en 1200 verklaarden in hongerstaking te gaan. Het was dinsdag 'gevangenendag', een dag van solidariteit met de Palestijnen in Israelische gevangenissen. Deze gevangenen worden door de Palestijnen als helden beschouwd, ook wanneer zij vastzitten voor dodelijke aanslagen op Israelische burgers of het vermoorden van onschuldige kinderen. Zo bezocht president Abbas kort na de gevangenenruil waarin Shalit vrij kwam een ex-gevangene die de dood van verschillende Israelische burgers op haar geweten had. Ook in de media worden de gevangenen, juist ook die met (veel) bloed aan hun handen, als helden en als voorbeeld voor de Palestijnse jeugd gevierd.

De gevangenen eisen onder andere meer televisiekanalen maar ook een einde aan de zogenaamde administratieve detentie, waarbij ze tot maximaal een half jaar zonder proces kunnen worden vastgehouden, en overplaatsing van Palestijnse leiders van de isolatiecel naar de gewone afdeling. Ook willen ze dat bezoek minder streng wordt gecontroleerd. In het verleden zijn meermaals aanslagen beraamd vanuit de gevangenis en werd van alles naar binnen gesmokkeld. Palestijnen kunnen in Israelische gevangenissen studeren en sommigen hebben er zelfs een diploma behaald.

Gisteren kwam Khader Adnan vrij, een activist van de Islamitische Jihad die in administratieve detentie zat en 66 dagen in hongerstaking was. Het was niet bekend waarvoor hij precies vastzat, maar hij riep in het verleden op tot het plegen van zelfmoordaanslagen en het doden van zoveel mogelijk Israeli's. Daarmee zet hij aan tot moord en dat is strafbaar. Adnan werd in 2005 tot officiële woordvoerder van de Islamitische Jihad (IJ) benoemd en is onderdeel van het leiderschap van de organisatie. Toch werd hij in sommige media en door mensenrechtenactivisten, als een bakker en strijder voor zijn rechten aangeduid. Zijn onschuld leek voor hun op voorhand vast te staan.

In Israel kunnen, evenals in andere landen zoals de VS, gevangenen worden vastgehouden in 'administratieve detentie' zonder formele beschuldiging als de veiligheid in het geding is. Ook Groot-Brittannië heeft hiervan gebruik gemaakt in haar strijd tegen de IRA. In de meeste gevallen gebeurt dit omdat een beschuldiging gebaseerd zou zijn op inlichtingen waarvan men de bron wil beschermen. De staat krijgt dan tijd bewijzen boven water te halen die wel in de rechtbank kunnen worden besproken.

In Israel zitten ca. 300 Palestijnen en enkele Joodse extremisten in administratieve detentie. Deze mag maximaal een half jaar duren maar kan meermaals verlengd worden.
Islamitische Jihad is nog radikaler dan Hamas en ziet de gewelddadige strijd ofwel jihad als het enige antwoord op de 'zionistische verovering van Palestina'. Heel Palestina moet met geweld, ook tegen burgers, worden bevrijd. Tijdens de tweede intifada heeft IJ honderden aanslagen gepleegd en was verantwoordelijk voor de dood van 118 Israeli's en 759 gewonden. De laatste jaren heeft IJ honderden raketten op Israelische doelen afgevuurd. De recente Gaza escalatie was voor een groot deel het werk van de IJ.

Alleen al het lidmaatschap en zeker een leiderschapsfunctie in een dergelijke organisatie is reden genoeg om iemand op te sluiten, maar er is een redelijke kans dat Adnan ook op grond van specifieke zaken zoals het beramen van een aanslag vast zat.

Volgens het CIDI verliezen hongerstakers na een dag een aantal privileges zoals de televisie, radio en kookgerei. Ook wordt contact met de leiders van de protesterende Palestijnen gezocht. Een hongerstaking is een krachtig middel om op te komen voor een zaak, maar kan ook als chantage worden gezien. De hongerstakers weten immers dat Israel er alles aan zal doen om te voorkomen dat ze zullen sterven, met alle negatieve publiciteit van dien. Om een of andere reden zijn er in Syrië, waar het regime mensen en ook kinderen zonder enige reden opsluit en vreselijk martelt, nog geen mensen in hongerstaking gegaan, op één vrouw in februari 2011 na. Het is een middel dat voornamelijk wordt toegepast in westerse landen waar zij op veel aandacht van de pers kunnen rekenen.

De administratieve detentie roept echter zeker vragen op, vooral vanwege de lange duur en de mogelijkheid deze steeds weer te verlengen. Een verdachte heeft immers het recht te weten waarvoor hij vast zit en op een eerlijk proces. In een rechtsstaat moet een dergelijke praktijk dan ook tot een minimum worden beperkt en mag alleen in uitzonderingssituaties worden toegepast wanneer er een direct gevaar is.

Ratna Pelle

Dankwoord van Gilad Shalit

 

Ook in Nederland is aktie gevoerd voor de vrijlating van Shalit, maar niet door de gebruikelijke mensenrechtengroepen en zelfverklaarde vredesactivisten.

 

 

Shalit thanks activists for 'determined struggle'

In pre-recorded message, former captive says campaign for his release made exchange deal with Hamas possible

Boaz Fyler

Published: 12.10.11, 21:34

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4159614,00.html

 

In a pre-recorded message to activists who worked 1,941 days for his release, Gilad Shalit said, "I will be grateful for the rest of my life."

 

"I know without a doubt that your ongoing determined struggle for my release, each one according to his or her abilities, along with the support for my family throughout the long journey, was one of the deciding factors in the decision to bring me home," he said.

 

Some 300 activists gathered in Kibbutz Shefayim Saturday evening to listen to the message from Shalit, who was released in October in the framework of a prisoner exchange deal between Israel and Hamas.

 

"I am certain that I will hear much more about this long and exhausting campaign you launched in the summer of 2006 and continued without getting discouraged or backing down despite the difficulties, the ups and downs, the hope and disappointments, until it ended on October 18," Shalit told the activists.

 

Noam Shalit, the former captive's father, told the activists "tonight we've reached the end of this long journey. Gilad still has a long way to go, but you – the dedicated activists – can say ('job well done').

 

"Gilad still does not know about all the rigorous work that was done for him, about all the good people who worked tirelessly for so many years. Naturally, he is finding it difficult to process so much information, but I suppose that in time he will be exposed to everything that was done and all the people and organizations who acted and accompanied us loyally and tenaciously until the struggle was over," he said.

 

Shimshon Libman, who headed the campaign to free Gilad Shalit, told the activists they were the "heroes of 2011," adding "the words of (Palmach commander Yitzhak Sadeh) come to mind: 'Heroism is not only courage in battle, it is also the opposite of selfishness.'"

 

Libman also thanked Prime Minister Benjamin Netanyahu for his "brave decision" to approve the prisoner exchange agreement.

 

Activist Shai Gross, who was one of the hostages at Entebbe Airport in Uganda in 1976, told Ynet he met Gilad Shalit two weeks ago. "He gained weight and looked much better than I had expected. Obviously it will take him time. It was difficult for me at first too, but I have no doubt he will be fine," said Gross.

 

Gilad Shalit droeg bij aan zijn eigen vrijlating door hongerstaking

 

Dat Shalit zo uitgehongerd uitzag na zijn vrijlating, lag volgens dit bericht aan een hongerstaking die hij enige tijd daarvoor begonnen was. Zonder die hongerstaking had hij nu mogelijk nog steeds gevangen gezeten...

 

Wouter

__________

 

Shalit went on hunger strike in Hamas captivity

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4156599,00.html

New information reveals that soldier who spent over five years in Hamas captivity went on hunger strike shortly before release. Hamas' fears over losing their 'secret weapon' led to compromise, exchange deal

Ynet

Published: 12.04.11, 10:28

 

New revelations about Gilad Shalit's time in Hamas captivity are slowly coming out into the open. On Sunday Yedioth Ahronoth revealed that the kidnapped soldier decided to stop eating while captive and reached a point of malnutrition that put him in a life threatening situation.

 

According to the report, Shalit's hunger strike advanced his release as Hamas senior officials feared for his life.

An intelligence source said that "there were those in Hamas who feared that the extreme conditions under which Shalit was being held would mean they could not offer him the help he needed and he would die on them," and so they compromised over the details of the prisoner exchange deal.

 

The report also reveals that Shalit was injured from shrapnel during the kidnapping which just barely missed his vital organs. The wounds eventually healed.

 

Newly released details also reveal that for the most part Shalit's captors did not physically abuse him, other than beatings that did not leave any long lasting or permanent damage.

 

The news of Shalit's abduction led to a flurry of activity in Israel in a bid to find out which organizations were behind the attack and a great deal of effort was invested in trying to locate the place where Shalit was being held.

 

At a certain point Israel believed the intelligence efforts would bear fruit. Information that reached Israel claimed that the captive soldier was being kept in a northern Gaza house surrounded by a wall. Israel exerted many efforts in trying to find out exactly what was going on in the house and was even considering the possibility of a rescue mission.

 

Luckily, they found out that Iran and Hamas were "feeding" the information to Israeli intelligence: The house was in fact empty and booby trapped. The scheme set up by Iran and Hamas was to lure the Israeli rescue forces into the house and then blow it up with the forces inside.

 

'Guards sentenced themselves'

The terrible disaster was averted but from that moment on, Israel had no idea of Shalit's whereabouts. The reason Israeli military and intelligence sources found it so difficult to find Shalit's location was because of the compartmentalizing on Hamas' part.

 

Shalit was guarded by four Hamas members who were brought in from abroad especially for the secret mission. The foreign operatives were not replaced at any time during Gilad's captivity. "The four guards basically sentenced themselves to the same conditions in which Gilad was being incarcerated," the Israeli intelligence source noted.

 

It was also reported that Shalit was not held in complete darkness, his cell in the basement room did get a little light through the boarded up windows.

 

It appears that in the six weeks since his release and his return to Mitzpe Hila Gilad has finally recuperated. Last week his grandfather Zvi Shalit told the prime minister that "Gilad has gained weight and was back to normal, just like before."

 

 

Weer een vrijgelaten Palestijnse terrorist die trots is op zijn daden

 

Na de vrijlating van meer dan driehonderd terroristen die waren veroordeeld voor dodelijke aanslagen op Israeli’s, vertelden verschillenden van hen trots over hun daden en voegden daar soms nog aan toe hun oude ‘beroep’ weer op te zullen pakken. Zij werden door Hamas en ook de ‘gematigde’ Palestijnse Autoriteit als helden onthaald. Hier is nog zo’n verhaal.  

 

In his interview Salamah explains that he started off his career with rock throwing - but that wasn't exciting enough so he purchased large knives.  He claims that he obtained a fake work permit and exited Gaza along with a number of Palestinian Arabs who were working in Israel, and then took a bus to Tel Aviv. "My goal was to reach the area with the largest number of settlers and kills as many as I could."
He even brags that he managed to stab one "settler" who was hiding behind a car.

 

Juist ja, alle Israeli’s zijn ‘kolonisten’. Vandaar dat hij naar het ultranationalistische verderfelijke Tel Aviv afreisde om er zoveel mogelijk te doden. En dan te bedenken dat er mensen zijn die menen dat de Shalit deal goed was voor de vrede en liet zien dat Israel en Hamas een ‘redelijk compromis’ konden sluiten. 

 

RP

------------

 

Released Islamic Jihad terrorist brags about his attacks

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/11/released-islamic-jihad-terrorist-brags.html

 

Palestine Today has an adoring interview with one of the prisoners released in the Shalit deal, Ziad Salameh. (I believe his name in the official lists of those released is "Awadh Ziad Awadh al-Salaima Awad" but there are a couple of inconsistencies.)

Salameh (whose name means "peaceful") went on a stabbing rampage in Tel Aviv in March of 1993 where he stabbed two Israelis to death and injured nine others. The attack occurred near the central bus station. He murdered a 28 year old barber and a 27-year old Russian immigrant.

In his interview Salamah explains that he started off his career with rock throwing - but that wasn't exciting enough so he purchased large knives.  He claims that he obtained a fake work permit and exited Gaza along with a number of Palestinian Arabs who were working in Israel, and then took a bus to Tel Aviv. "My goal was to reach the area with the largest number of settlers and kills as many as I could."

He even brags that he managed to stab one "settler" who was hiding behind a car.

Then he was overcome by Israelis who subdued him with pipes and sticks, breaking some of his bones.

Once he was in prison he received medical care for his injuries, obtained his high school diploma and attended four terms of classes at Hebrew University.

He says he never lost hope that he would be freed in a prisoner swap.

If anyone literally has "blood on his hands," it is Salameh.

 

 

Veel over Palestijnse gevangenen, maar weinig over waarvoor ze vastzaten in de media

 

Het viel mij eerlijk gezegd nog mee dat er in de Nederlandse media wel aandacht werd besteed aan het feit dat het geen lieve jongens zijn die zomaar door Israel waren opgepakt, maar berichten als onderstaand komen helaas ook voor. En veel vooral zich als progressief beschouwende mensen menen dat de Palestijnen het recht hebben zich met geweld tegen 'de bezetting' te verzetten, en daar vallen ook zelfmoordaanslagen onder. Ze hebben nou eenmaal geen andere middelen, aldus het eeuwige cliché. Dat is natuurlijk niet waar, ieder volk en ieder individu heeft de keuze wat het doet, en zelfs in veel extremere omstandigheden weten sommigen hun waardigheid te behouden en verlagen zich niet tot het niveau van hun vijand. Geen volk overigens dat zoveel hulp, aandacht en steun krijgt als de Palestijnen. Alleen voor hen is er een aparte vluchtelingenorganisatie, en alleen voor hen zijn er een aantal andere speciale VN organisaties. Ze krijgen meer geld van het Westen dan echt arme landen als Soedan of Ethiopië of Somalië of welk willekeuring land in Afrika boven de Sahara.

 

RP

------------

 

Media has lots on the prisoners, little on the terror

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/10/media-has-lots-on-prisoners-little-on.html

 

 

From the Washington Post:

A week ago, Yahya Dabassa Ibrahim was on a hunger strike, rotting away in an Israeli prison where he expected to spend the rest of his life.

But the Oct. 18 prisoner swap between Israel and the Palestinian militant group Hamas landed the Bethlehem native in a surreal place: the Gaza Strip's brand-new luxury hotel.

The eight-story Al-Mashtal Hotel, which opened in late July, is an oasis of fluffy white duvets, stunning ocean views, steaks cooked to perfection and sparkling swimming pools. Its splendor is startling in this blockaded territory where dozens of bombed buildings lie in ruin, heaps of garbage dot nearly every street and the Mediterranean shoreline is speckled by evidence of the tons of raw sewage dumped into the ocean every day.

As he sat in the hotel's dimly lighted courtyard on a recent evening, Ibrahim, a convicted bombmaker, struggled to describe how dramatically his luck had changed.

Ibrahim, 50, served roughly 10 years of a life sentence. He was among the prisoners who went on a hunger strike in recent months after Israel took away certain perks, including access to television, and limited visits by relatives.

He was accused of manufacturing explosives that were used in attacks in Israeli cities, according to news reports. Ibrahim said he didn't want to discuss the incidents that led to his incarceration, but he made it clear that he didn't regret participating in militancy.

"We sacrificed part of our lives not to stay in hotels like these, but to liberate Palestine," he said.

This terrorist is Yihya Ibrahim Abd al-Hafez Daamsah, who helped coordinate the Cafe Moment bombing of 2002. He was serving a life sentence. Since the Washington Post doesn't want to delve into the details of exactly why he was in prison, I will.

From Israel's MFA:

11 people were killed and 54 injured, 10 of them seriously, when a suicide bomber exploded at 22:30 PM Saturday night, March 9, 2002, in a crowded Moment cafe at the corner of Aza and Ben-Maimon streets in the Rehavia neighborhood in the center of Jerusalem. Hamas claimed responsibility for the attack.

The bomber walked into the cafe, located at the corner of Aza and Ben-Maimon streets about 100 meters from the prime minister's residence, and detonated a powerful explosive charge that completely gutted the restaurant.

The names of the victims:

- Limor Ben-Shoham, 27, of Jerusalem;
- Nir Rahamim Borochov, 22, of Givat Ze'ev;
- Danit Dagan, 25, of Tel-Aviv;
- Livnat Dvash, 28, of Jerusalem;
- Tali Eliyahu, 26, of Jerusalem;
- Uri Felix, 25, of Givat Ze'ev;
- Dan Imani, 23, of Jerusalem;
- Natanel Kochavi, 31, of Kiryat Ata;
- Baruch Lerner-Naor, 28, of Eli;
- Orit Ozarov, 28, of Jerusalem;
- Avraham Haim Rahamim, 29, of Jerusalem

Limor Ben Shoham		Nir Borochov		Danit Dagan		Livnat Dvash
Tali Eliyahu		Uri Felix		Dan Imani		Natanel Kochavi
Baruch Lerner-Naor		Orit Ozerov		Avraham Rahamim

(h/t Allan)

 

 

Tijdens vieringen vrijgelaten Gazanen raakten 20 mensen gewond door 'vreugdeschoten'

 

Ik ben dit niet tegen gekomen in Nederlandse media...

 

-------------

20 Gazans were shot during the celebrations last week

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/10/20-gazans-were-shot-during-celebrations.html

 

 

Celebrate good times, come on!

On Tuesday, 18 October 2011, 20 Palestinians, including 6 children and 3 women, were injured due to shooting in celebration of the release of Palestinian prisoners. These incidents constitute a form of misuse of weapons and assaults on the rule of law prevailing in the Occupied Palestinian civilians.

According to information available to the Palestinian Centre for Human Rights (PCHR), on Tuesday, 18 October 2011, 11 Palestinians, including 4 children and two women, were admitted into Shifa Hospital as they were injured by bullets and shrapnel during celebrations of the release of prisoners:

1) ‘Awni Zuhair Salah, 24, from al-Boreij refugee camp in the central Gaza Strip, seriously injured by a bullet to the head;
2) ‘Alaa’ Abu Salem, 14, injured by shrapnel to the left shoulder;
3) Hilal Samara, 24, injured by shrapnel to the hands;
4) ‘Abdul Rahman Sa’id Silmi, 28, injured by shrapnel to the right shoulder;
5) Sahar Mohammed ‘Amara, 41, injured by shrapnel to the right shoulder;
6) Saifuallah Fares Salama, 5, injured by shrapnel to the thigh;
7) Mohammed Khalifa, 24, injured by shrapnel to the right hand;
8) Shahd Nahidh Abu al-Kas, 7, injured by a bullet to the neck;
9) Karam Mahmoud Hammouda, 19, injured by shrapnel to the right hand;
10) Einas Ahmed Shahin, 23, injured by shrapnel to the shoulder; and
11) Rimas Hassan al-Jadba, 2, injured by shrapnel to the hand.

In Jabalya refugee camp in the northern Gaza Strip, 3 Palestinians, including a child, were injured due to shooting in celebration of the release of prisoners:

1) Nader Hassan Abu Khousa, 24, seriously injured by a bullet to the neck;
2) ‘Ata Mohammed Khalil, 28, injured by a bullet to the right thigh; and
3) Du’a’ Wa’el Enmash, 2, injured by a bullet to the right foot.

In the southern Gaza Strip town of Rafah, 6 Palestinians, including a child and a woman, were injured due to shooting in celebration of the release of prisoners:

1) Ibrahim ‘Awad Qishta, 21, injured by a bullet to the right shoulder;
2) Ghadeer Suleiman al-Nahhal, 17, injured by a bullet to the face;
3) Mohammed Mohammed Salha, 21, injured by a bullet to the left leg;
4) Tariq Ibrahim al-Masri, 34, injured by a bullet to the left leg;
5) Rasga Sameer Kabaja, 27, injured by a bullet to the head; and
6) Khaled Hamdan al-Buhdari, 33, injured by a bullet to the back, and was transferred to Shifa Hospital in Gaza City for additional medical treatment.

One could almost come to the conclusion that human life is not as valuable for Palestinian Arabs as for Israelis.

(h/t Mike)

 

 

Vrijgelaten terrorist: 'Ik probeer weer Joden te doden'

 

Wafa al-Bis werd in 2005 voor ernstige brandwonden behandeld in een Israelisch ziekenhuis. Haar dankbaarheid toonde ze door een poging zich daar op te blazen, temidden van de doctoren die haar genazen. Zover kon het gelukkig niet komen; ze werd bij een checkpoint opgemerkt en haar explosieven op afstand gedetoneerd. Ze heeft 6 jaar in de gevangenis gezeten en is vastbesloten haar oude ambitie weer op te pakken.

 

RP

-----------

 

Vrijgelaten terrorist: 'Ik probeer weer Joden te doden'

http://www.cip.nl/nieuwsbericht_detail.asp?id=25290

 

Wafa al-Bis kreeg vorige week een nieuw leven, toen ze als een van de 1.027 gevangen terroristen werd vrijgelaten door Israël in ruil voor Gilad Shalit. Maar anders dan redelijke mensen die een tweede kans krijgen, zei Bis dat ze opnieuw een zelfmoordterrorist wil worden.

Bis werd in 2005 gearresteerd, toen soldaten bij een grensovergang tussen Gaza en zuid Israël een bom van 22 pond in haar ondergoed genaaid vonden. Bis wilde een ​​vergunning voor medische behandeling in Israël te gebruiken om in het ziekenhuis te komen en dit op te blazen. In plaats daarvan probeerde ze de soldaten doden die haar tegenhielden, maar de ontsteker was defect.

Na zes jaar in de gevangenis, en ondanks dat ze is vrijgelaten door Israël, heeft ze geen spijt en zal ze opnieuw proberen mensen te doden.

"Zolang er bezetting is in geheel Palestina worden [dat wil zeggen een Palestijnse staat alleen in Judea, Samaria en Gaza zal niet genoeg zijn], zullen martelaren zich verzetten en vechten, en ik zal een van de eerste strijders zijn", vertelde Bis aan de Daily Telegraph in Londen. "Dit is een eervolle zaak en ik wilde wel drie maal zelfmoordterrorist zijn als dat kon."

Bis is niet de enige. Veel meer vrijgelaten terroristen hebben gezworen weer geweld te gaan gebruiken. In tegenstelling tot eerdere uitwisselingen heeft Israël niet eens de gevangenen overeenkomsten laten ondertekenen om niet terug te keren naar terroristische activiteiten. Men wist dat ze dit hoe dan ook toch doen.

Een andere ex-gevangene die van plan is om opnieuw onschuldige Joden aan te vallen is Ahlam Tamimi. In 2001 was Tamimi de bestuurder voor een zelfmoordterrorist, die de Sbarro pizzeria in het centrum van Jeruzalem opblies, daarbij 16 mensen doodde en 130 verwondde. Onder de dodelijke slachtoffers waren zeven kinderen en vijf leden van een gezin. Tamimi is naar het buurland Jordanië gestuurd, als één van de voorwaarden voor haar vrijlating. In een interview met AmmonNews in het weekend zei ze: "Ik heb nooit spijt gehad van wat ik heb gedaan, en indien ik nog een kans krijg doe ik het weer."

Verwacht wordt dat in de weken na de gevangenenruil nog veel meer vrijgelaten Palestijnen met lokale media zullen spreken en hun toekomstplannen bekend maken.

25-10-2011 | bron: Israël Today

 

 

PA wil vrijlating Barghouti voordat het met Israel onderhandelt

 

At the Knesset on Monday, MK Ahmed Tibi (United Arab List-Ta'al ) said that Israel should not be surprised if the two current conditions the Palestinians have set for restarting talks - a halt to construction in the settlements and recognition of the 1967 borders as a basis for negotiations - become three, the third being the prisoner release.

Juist ja. En Abbas moet vervolgens niet verbaasd zijn wanneer Israel op deze voorwaarden niet gaat onderhandelen, en er daardoor dus op de grond ook niks verandert. Helaas kan hij er wel op rekenen dat Israel voor deze stagnatie de schuld krijgt, dus hij zal er inderdaad wel op aansturen. Israel gaat nadat het met pijn zoveel terroristen heeft vrijgelaten natuurlijk niet nog eens honderden mensen met bloed aan hun handen vrijlaten. Als Abbas nou had gevraagd om mensen die in administratieve detentie zitten, om mensen die een groot deel van hun straf erop hebben zitten of juist de wat lichtere gevallen, dan lijkt me de kans groot dat Israel daar wel op in zou gaan, maar Saadat en Barghouti, dat kan hij schudden.

We kunnen denk ik inmiddels wel veilig concluderen dat Abbas geen vrede wil. Als hij dat wel had gewild had hij kunnen gaan onderhandelen, en tijdens die onderhandelingen de vrijlating van Fatah gevangenen kunnen eisen. De kans dat Israel daarop in zou gaan lijkt me eveneens groter.

RP

---------

 

PA to demand Barghouti release as part of renewed negotiations with Israel

Abbas tells Time Magazine that Olmert promised Israel would release prisoners to PA if deal went through for release of abducted IDF soldier Gilad Shalit.

http://www.haaretz.com/print-edition/news/pa-to-demand-barghouti-release-as-part-of-renewed-negotiations-with-israel-1.391806

 

By Avi Issacharoff

 

The Palestinian Authority is set to demand that the Quartet pressure Israel to release prisoners in fulfillment of a pledge made by former Prime Minister Ehud Olmert to PA President Mahmoud Abbas, senior Palestinian sources told Haaretz on Monday.

Among the prisoners The PA wants released are Marwan Barghouti and Ahmad Saadat. The former is a member of the Fatah leadership, while Saadat is Secretary General of the Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP).

Abbas told Time Magazine a few days ago that, in 2008, Olmert promised him that Israel would release prisoners to the PA if a deal went through for the release of Gilad Shalit.

Olmert confirmed to Time that he had made the pledge.

Now the PA wants to present the demand ahead of a possible renewal of negotiations with Israel.

At the Knesset on Monday, MK Ahmed Tibi (United Arab List-Ta'al ) said that Israel should not be surprised if the two current conditions the Palestinians have set for restarting talks - a halt to construction in the settlements and recognition of the 1967 borders as a basis for negotiations - become three, the third being the prisoner release.

The PA's chief negotiator, Saeb Erekat, said on Monday that during meetings between Olmert and Abbas in Jerusalem in September 2008, as well as a few months later, Olmert pledged to release Palestinian prisoners if a prisoner swap for Shalit was concluded.

Erekat said a specific number of prisoners was not mentioned, nor were specific criteria, but that Olmert had agreed at the time that the number and criteria would be the same as those for prisoners released in exchange for Shalit, "and even better."

Erekat said this was not to be a condition for restarting negotiations, "just as the freezing of construction in the settlements is not a condition." Rather, it was a matter of fulfilling obligations, he said.

According to Israeli sources, Olmert had pledged to release 550 prisoners to Abbas so that a deal with Hamas would not increase its strength at the expense of the PA. However, the deal for Shalit includes 1,027 prisoners according to understandings with Hamas, and does not include gestures to Abbas by Israel.

The PA demand centers mainly on the release of some 170 longtime prisoners, who have been in Israeli jails since before the Oslo Accords.

Some members of the inner cabinet are said to support the Palestinian demand, but senior cabinet ministers have said over the past few days that the government does not intend to make any gestures to Abbas in light of his bid for statehood in the United Nations.

On Monday, Foreign Minister Avigdor Lieberman said that he vehemently opposed any such gesture, as did other inner cabinet members.

Lieberman also called for Mahmoud Abbas to resign, calling him the greatest obstacle to an agreement with the Palestinians. If Abbas would step down, negotiations might resume, Lieberman said.

On Monday, Palestinian leaders called Lieberman's remarks harsh incitement which constituted a call to harm Abbas. Also on Monday, Palestinian leaders spoke with senior American and European officials, protesting Lieberman's remarks.

Meanwhile, sources in Hamas said the head of the Hamas political bureau, Khaled Meshal, would be visiting the Jordanian capital, Amman, soon, together with a representative of the Qatari government.

Hamas representatives said the visit had been postponed for a few days, but that they believed two new Hamas bureaus would be opening soon, in Cairo and in Jordan. They also said a meeting might take place between Meshal and King Abdullah of Jordan.

 

Ongekende eensgezindheid in Israël na vrijlating Gilad Shalit

 

Shalit is inmiddels een week thuis en de media in Nederland hebben het er niet meer over. Ook de krantenkoppen in Israel gaan weer voornamelijk over andere zaken, zoals de aangeboden en afgewezen hulp voor Turkije na de aardbeving daar. Ondertussen vraag ik me wel af hoe lang het duurt voordat Shalit weer een beetje normaal kan leven. Zou hij nog elke nacht dromen dat hij gevangen zit en elk moment door gemaskerde mannen gewekt kan worden? Zou hij bij ieder geluid angstig opschrikken? Heeft hij alweer een gezonde kleur en is hij nog wel dezelfde Shalit als vijf jaar geleden? Veel mensen raken van minder zware zaken getraumatiseerd, en ik kan mij niet goed voorstellen dat dat niet voor Shalit geldt. Hij wordt terecht nu buiten de media gehouden, en dat moet vooral ook nog even zo blijven. Maar er komt een moment dat hij zal bezwijken voor de aantrekkelijke deals die hem worden aangeboden en we misschien een kijkje mogen nemen in zijn zieleroerselen. Wat mij overigens zeer verbaast is dat hij wel uitgebreid medisch werd onderzocht, maar je niks las over psychische onderzoeken.

 

RP

----------

 

Ondertussen heeft Elder of Ziyon een lijst samengesteld van de voor hem vrijgelaten gevangenen

 

„Ongekende eensgezindheid in Israël na vrijlating Gilad Shalit"

http://www.refdag.nl/opinie/ongekende_eensgezindheid_in_israel_na_vrijlating_gilad_shalit_1_597981

24-10-2011 19:45

 

De vrijlating van de ontvoerde Israëlische militair Gilad Shalit geeft een ongekend gevoel van eensgezindheid in Israël, signaleert Bert de Bruin.

Het is lang geleden dat er in Israël zo veel eensgezindheid was als in de aanloop naar vorige week dinsdag, toen de door Palestijnse terroristen ontvoerde Israëlische soldaat Gilad Shalit na 1941 dagen gevangenschap naar huis terugkeerde.

Een overgrote meerderheid van de Israëlische bevolking steunde de beslissing van de regering-
Nethanyahu om in ruil voor Shalits vrijheid 1027 Palestijnse gevangenen –volgens Hamas samen verantwoordelijk voor ruim 550 Israëlische doden– vrij te laten. Een van de belangrijkste rabbijnen vergeleek de terugkeer van de inmiddels 25-jarige jongeman zowaar met de wederopstanding uit de dood.

Onder het motto van woorden uit het boek Jeremia –Jer. 31:16-17: Gods belofte aan Rachel dat haar kinderen „uit des vijands land wederkomen"– heeft een grote groep mensen zich jarenlang ingezet voor de terugkeer van Gilad Shalit. Onder de activisten bevonden zich religieuze en seculiere Israëliërs, Joden en Arabieren, volwassenen en kinderen.

Vele duizenden brieven zijn er de afgelopen jaren door Israëlische scholieren aan Gilad geschreven, niet minder ballonnen en tekeningen zijn door Israëlische kleuters opgelaten en getekend.

Een van de favoriete boeken van onze achtjarige zoon, die drie was toen Gilad Shalit werd ontvoerd, is een speciale, geïllustreerde uitgave van een verhaal dat Gilad jaren geleden op school schreef. Ik kan me uit de bijna twintig jaar dat ik in Israël woon geen groter gevoel van consensus herinneren, of het moet de afschuw zijn over de moord op premier Rabin in 1995.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen tegengeluiden te horen waren. Vooral de nabestaanden van slachtoffers van sommige van de vrijgelaten Palestijnen hebben protesten laten horen en tevergeefs geprobeerd de deal juridisch te blokkeren.

Een belangrijke rol in die protesten werd gespeeld door de familie Schijveschuurder, van Nederlandse komaf, nabestaanden van Mordechai (43), Tzira (41), Ra'aya (14), Avraham Yitzhak (4) en Hemda (2) Schijveschuurder, die tien jaar geleden bij een aanslag op een pizzarestaurant in Jeruzalem werden vermoord. Dochters Lea (11) en Chaya (8) raakten bij de aanslag gewond. In de Israëlische media hoorden en zagen we vooral de zoons Meir en Shvuel.

Behalve het gevoel van consensus zal mij vooral het gevoel van hoop en optimisme bijblijven, een gevoel dat het land bijna een week lang in zijn greep leek te hebben. De uitgesproken kritische journalist Gideon Levy (Ha'aretz) schreef dat de vrijlating van Shalit een korte onderbreking vormde van de „dans der wanhoop" waarin Israël zich al een tijd bevindt.

Vergeten waren heel even de kritiek op het sociaaleconomische beleid van de regering, de internationale isolatie van Israël, de Iraanse dreiging (al werd gesuggereerd dat die dreiging een rol heeft gespeeld bij de timing van de overeenkomst tussen Israël en Hamas), en wat al de Arabische winter wordt genoemd.

De thuiskomst van Gilad Shalit beheerste anderhalve week lang de krantenkoppen en uitzendingen op radio en televisie. Doordat het in Israël schoolvakantie was, werd er vorige week dinsdag door nog meer Israëli's televisie gekeken dan bij andere historische gebeurtenissen.

Wij deden 's morgens om zes uur –toen de uitzendingen begonnen– ook de televisie aan, en hebben urenlang zitten kijken. Er was zelfs ruimte voor een vrolijke noot. Een van de verslaggevers zei dat de verhoudingen met Turkije blijkbaar weer hersteld waren: de flessen water die door een woordvoerder van het Israëlische leger werden uitgereikt aan de aanwezige journalisten waren "made in Turkey".

Ik heb de indruk dat de feestelijke thuiskomst van de Palestijnse gevangenen minder media-aandacht kreeg dan bij vorige gevallen waarbij gevangenen werden 'geruild'. Ehud Yaari, een van de belangrijkste Israëlische deskundigen wat de Arabische wereld betreft, trok mijn aandacht met iets wat ik nergens anders hoorde of las. Hij zei dat het publiek bij de grote bijeenkomst in Gaza de overwinningstoespraken van Hamasvertegenwoordigers tamelijk koel in ontvangst nam. Volgens Yaari lieten de mensen in Gaza zich heus geen knollen voor citroenen verkopen.

Nog één interessante opmerking. Yossi Sarid, een linkse ex-politicus en columnist voor Ha'aretz, werd gevraagd of hij Nethanyahu's besluit om de deal te sluiten een dappere beslissing vond. Hij antwoordde dat een politieke leider pas dapper genoemd kan worden als hij een beslissing durft te nemen waarvan hij denkt dat ze juist is en het landsbelang dient, maar die indruist tegen wat wij het gesundes Volksempfinden zouden noemen.

Het was binnen de Palestijns-Israëlische context, en gezien meneer Sarids constante kritiek op Israëls nederzettingenbeleid en pleidooi voor een vredesovereenkomst met de Palestijnen, niet moeilijk om te raden op wat voor soort beslissing hij daarmee zinspeelde.

Bert de Bruin is historicus. In 1995 emigreerde hij naar Israël.

 

Westers belastinggeld komt ten goede aan vrijgelaten Palestijnse terroristen

 

Niet alleen Hamas, ook Abbas’ Palestijnse Autoriteit gaat alle vrijgekomen gevangenen een financiele bijdrage betalen. Waarom? Om te benadrukken dat het helden zijn, en natuurlijk om iets van het prestigeverlies tegenover Hamas terug te winnen. En dat geldt komt, juist ja, indirect van de verrschillende donorlanden waaronder ook Nederland. Je zou zeggen dat de EU even genoeg problemen aan haar hoofd heeft, dus misschien moet men aan die financiele hulp maar eens wat strengere voorwaarden stellen.

 

RP

-------------

 

Your tax dollars at work: PA to pay released murderers

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/10/your-tax-dollars-at-work-pa-to-pay.html

 

From JPost:

 

Palestinian Authority President Mahmoud Abbas has decided to honor Palestinian prisoners who were released in last week’s Gilad Schalit exchange deal by rewarding them financially, Prisoners Affairs Minister Issa Qaraqi announced over the weekend.

Hamas representatives, meanwhile, called for kidnapping more IDF soldiers so they could be traded for the remaining Palestinian prisoners in Israel.

Qaraqi said that all prisoners would benefit from the grants, including those who were deported to the Gaza Strip, a number of Arab countries or Turkey.

PA governors and some “national institutions” have begun distributing the money to the released prisoners in accordance with PA regulations and laws, he said.

Qaraqi did not say how much each prisoner would get from the PA government.

Abbas’s decision follows a similar move by Hamas Prime Minister Ismail Haniyeh, who decided to give each prisoner a $2,000 grant.

Meanwhile, the prisoners who were deported to the Gaza Strip are staying at a five-star hotel at the expense of the Hamas government.

 

And here they are at their luxury Gaza hotel in a photo series at Palestine Times:

 

 

See also Jonathan Tobin.

 

Vragen over ruil Shalit zijn strikvragen om Israël te beschadigen

 

Velen menen dat uit de zeer ongelijke (disproportionele zo je wilt) ruil blijkt dat voor Israel een Joods leven veel meer waard is dan een Palestijns. Nausicaa Marbe rekent met die redenering genadeloos af. Israel had niet de keuze om Shalit voor minder vrij te krijgen, en het was niet Israel dat bepaalde hoeveel Palestijnen het daar wel voor vrij wou laten.

De inzet van de historische onderhandelingen tussen Israël en Hamas bij deze vrijlating was niet het wegen van de waarde van mensenlevens, waarbij de Israëlische partij het zich kon permitteren arrogant en veel- eisend te doen. De Israëlische inzet was de vrijlating van Gilad Shalit. Daar hing Hamas een peperduur prijskaartje aan.

 

Er is geen sprake van morele gelijkwaardigheid tussen de partijen in deze ruil, evenmin gaat het om een herstel van rechtvaardigheid. Israël krijgt een ontvoerde onschuldige terug die gekidnapt werd als middel voor chantage. Een praktijk die herhaald zal worden, zo weerklinkt het vanuit Gaza. Hamas eist daarvoor de vrijlating van gevangenen die op beschuldiging van terrorisme vastzitten, onder wie plegers van aanslagen en moorden. Dit is een afgedwongen, onverdiende massale gratieverlening. Er rammelt van alles aan deze scheve deal, en dat komt niet door Israël.

Oke, Israel had het ook niet kunnen doen. Maar het was duidelijk dat Israel Shalit vrij wou krijgen en men het niet kon verkroppen dat hij onder de grond van Gaza zou blijven rotten. En hij is niks te vroeg vrijgekomen, zo bleek toen een sterk vermagerde en lijkbleke Shalit tevoorschijn kwam. Vergelijk dat met de sterke en zelfverzekerde Hamas mannen die uit de gevangenissen in Israel kwamen, waar ze volgens de Palestijnen zo beroerd zouden zijn behandeld (na een staking mogen de gevangenen nog steeds hele kippen kopen, zij het dat ze die niet zelf mogen snijden).

 

RP

-----------

 

'Vragen over ruil Shalit zijn strikvragen om Israël te beschadigen'

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/2980400/2011/10/21/Shalit-en-de-strikvraag-over-Israel.dhtml

Nausicaa Marbe − 21/10/11, 09:07 

 

De vraag is of een Joods en een Palestijns leven evenveel waard is geen gewetensvraag, stelt Nausicaa Marbe.  

Is Israël bij een gevangenenruil betrokken, dan steekt de vraag naar de proportionaliteit van de ruil de kop op. Hoeveel Palestijnen heeft Israël over voor een dode of levende Israëlische soldaat? Ook bij de ruil van 1.027 Palestijnse gevangenen voor Gilad Shalit klonk het suggestieve gezanik: kijk eens aan, een Israëli is meer waard dan duizend Palestijnen.

Minachting
Dat is een vraag met vuige implicaties. Omdat het antisemitische antwoord er al in besloten ligt: zie je wel, voor Joden is een Joods leven meer waard dan dat van duizend Arabieren. De bewuste oppervlakkigheid van deze redenering is niet gering. Alsof Israël de keus had om één op één te ruilen. Alsof dat land uit zichzelf aanbood nog 1.026 Palestijnen vrij te laten, als blijk van minachting.

De inzet van de historische onderhandelingen tussen Israël en Hamas bij deze vrijlating was niet het wegen van de waarde van mensenlevens, waarbij de Israëlische partij het zich kon permitteren arrogant en veel- eisend te doen. De Israëlische inzet was de vrijlating van Gilad Shalit. Daar hing Hamas een peperduur prijskaartje aan.

Er is geen sprake van morele gelijkwaardigheid tussen de partijen in deze ruil, evenmin gaat het om een herstel van rechtvaardigheid. Israël krijgt een ontvoerde onschuldige terug die gekidnapt werd als middel voor chantage. Een praktijk die herhaald zal worden, zo weerklinkt het vanuit Gaza. Hamas eist daarvoor de vrijlating van gevangenen die op beschuldiging van terrorisme vastzitten, onder wie plegers van aanslagen en moorden. Dit is een afgedwongen, onverdiende massale gratieverlening. Er rammelt van alles aan deze scheve deal, en dat komt niet door Israël.

Strijdbroeders
Vijf jaar heeft Shalit doorgebracht in inhumane isolatie. Hij ging als twintigjarige het Palestijnse cachot in en kwam eruit met het gestel van een uitgemergelde honderdjarige die nog net niet de geest geeft. Jawel, als de overlevende van een concentratiekamp. Zo weinig is een Joods leven kennelijk voor Hamas waard, zelfs als het perfecte pasmunt vormt om veel strijdbroeders vrij te krijgen. Uit de Israëlische gevangenissen komt ook een groep mannen en vrouwen in blakende gezondheid naar buiten die zich erop verheugt terroristische activiteiten te hervatten. Dit is de disproportionaliteit die telt. En die heeft niets te maken met het turven van Joden tegen Palestijnen, maar met te verwachten aanslagen op burgers, nieuwe veiligheidsrisico's en geweldsescalatie in de regio.

Al met al heeft het klem gezette Israël, na lange onderhandelingen, een enorme knieval gedaan voor de onredelijke eisen van Hamas. Zelf zou deze terroristische organisatie nooit bereid zijn 1.027 Israëli's voor een eigen strijder in te leveren. Rijst de vraag hoeveel een Palestijns leven waard is voor de machthebber in Gaza. Bitter weinig helaas, dat is bekend.

Geweldsverheerlijking
Ook de vrijlatingsvreugde bij beide partijen spreekt boekdelen. Israël wil een zoon teruggeven aan zijn ouders. De humane overweging overwon de hardheid waarmee Netanyahu ooit het ruilen van gevangenen afwees. Er zal zonder twijfel een boek komen als Shalit is aangesterkt, maar zijn verhaal eindigt vermoedelijk hier. Hij wordt niet ter vergelding gehesen in een bommenwerper richting Gaza. Hamas daarentegen verwelkomt toekomstige martelaren en ontvoerders van nieuwe Israëlische soldaten. Over al die emotionele Palestijnse omhelzingen valt de schaduw van geweldsverheerlijking. Feest, want de terroristen zijn back in business. Rest de hoop dat het goedwillende Palestijnen zal lukken hun vrijgelaten naasten aan de greep van het terrorisme te ontfutselen.

Aan Israëlische kant brandt de vraag of deze historische ruil geen historische vergissing zal blijken. Hoeveel levens staan op het spel, hoe groot is het risico op een aanslagengolf, hoe ontwrichtend kan de onvrede met deze ruil blijken als de vreugde over de thuiskomst van Shalit wegebt? Ziehier de werkelijke prijs die Israël voor deze vrijlating betaalt. Niet zomaar een leger Palestijnen voor één soldaat. Dit land zet juist veel levens van eigen burgers op het spel. Terwijl Hamas onverdiend vergiffenis krijgt, komt met Shalit ook de angst voor aangekondigd geweld mee naar huis.

In deze context is de vraag of een Joods en een Palestijns leven evenveel waard zijn geen gewetensvraag maar een strikvraag om Israël te beschadigen. Toepasselijker zou zijn die te stellen aan al die partijen in de regio die zich inzetten voor de vernietiging van Israël en zijn Joodse inwoners.

^{Nausicaa Marbe is schrijfster}

 

De concessies kwamen niet alleen van Israël (VK online opinie)

 

'De concessies kwamen niet alleen van Israël'

Ratna Pelle −21/10/11, 06:00

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/2979306/2011/10/21/De-concessies-kwamen-niet-alleen-van-Israel.dhtml

De ruil van Gilad Shalit tegen 1.027 Palestijnen is niet ingegeven door strategisch vernuft: het was de enige optie. Dat schrijft Ratna Pelle, medewerkster van de website Israël-Palestina.Info.

Radboud Rijpkema betoogde dat de vrijlating van de Israëlische soldaat Gilad Shalit door Hamas weinig met de soldaat zelf heeft te maken, maar alles met machtspolitieke overwegingen. Het levert Netanyahu populariteit op en hij zou er Mahmoud Abbas mee verzwakken nu die onder de Palestijnen juist populair is geworden vanwege zijn gang naar de VN.

Rijpkema beweert dat Israël dezelfde deal ook jaren gelden al had kunnen krijgen, maar toen was de prijs te hoog. Ook in een artikel op vk.nl komen dergelijke redeneringen terug ('Waarom betaalt Israël zo'n hoge prijs voor één soldaat?').

Onderschat
Men onderschat hoe belangrijk het in Israël is om de mensen die erop worden uitgestuurt om voor het land te vechten ook weer veilig thuis te krijgen. Het is een soort deal die de staat sluit met de vele zonen (en dochters) die in het leger moeten dienen.

Voor velen is het daarom onverteerbaar dat een nog levende soldaat aan zijn lot wordt overgelaten. Daarnaast is er ook een meer religieus-Joodse traditie die stelt dat je met het redden van een leven de hele wereld redt.

Bovendien hebben beide kanten water bij de wijn gedaan. Niet alleen Israël, maar ook Hamas toonde meer flexibiliteit omdat ze zich zorgen maakt over de eigen positie nu het bevriende regime in Syrië met felle protesten te maken heeft. Iran schijnt Hamas minder gunstig gezind te zijn, en ook Hamas' populariteit onder de Palestijnen zou gestaag zijn afgenomen.

Vandaar dat Hamas er uiteindelijk mee heeft ingestemd dat een aantal voor haar belangrijke gevangenen - zoals Marwan Barghouti, Abdullah Barghouti, Ibrahim Hamid en Hassan Salama - niet vrijkomen. Veel gevangenen die wel vrijkomen, mogen niet terugkeren naar de Westoever maar worden verbannen naar Gaza of andere landen.

Abbas
Rijpkema meent dat het in Israëls belang is wanneer Hamas versterkt wordt ten opzichte van Fatah. De achterliggende gedachte is dat Isra- el dan niet hoeft te onderhandelen, en dat verdeeldheid onder de Palestijnen in zijn belang is. In werkelijkheid doet Israël veel om Abbas te versterken. De Israëlische veiligheidsdiensten werken samen met de Palestijnse Autoriteit (PA) tegen Hamas op de Westoever, Israël heeft toestemming gegeven voor de levering van Amerikaanse wapens aan de PA (die bij een nieuwe intifada tegen Israël zouden kunnen worden ingezet) en heeft Hamas hard aangepakt tijdens de Gaza-oorlog in 2008-'09 .

Vijandiger Egypte
Dat Israël nu met Hamas tot een deal kwam, is simpelweg dat er geen andere manier was om Shalit vrij te krijgen. Daarbij was Israël (net als Hamas) bang dat als het niet nu gebeurt, het in de toekomst lastiger kan worden met een wellicht vijandiger Egypte naast zich.

Mogelijk zal het terrorisme door de deal worden aangewakkerd, want er komen honderden terroristen vrij die bij dodelijke aanslagen waren betrokken. In het verleden hebben terroristen die bij zulke deals vrijkwamen na hun vrijlating opnieuw aanslagen gepleegd, en het is waarschijnlijk dat dat ook nu zal gebeuren. Maar, zoals een commentator het zei, de slachtoffers van toekomstige aanslagen hebben geen gezicht, en Shalit heeft dat wel. Shalit was een nationaal symbool. Hij was 'ieders zoon'.

De reden dat men deze deal niet eerder heeft uitgevoerd is dat men niet na zo'n ontvoering direct 1.500 Palestijnse gevangenen (de aanvankelijke eis) gaat vrijlaten. Uiteraard hoopt men eerst hem op andere manieren vrij te krijgen. Overigens vraagt niemand zich af waarom Hamas niet eerder met een deal instemde om de gevangenen vrij te krijgen. Ook Hamas wilde liever wachten op een betere deal.

De suggestie van verschillende kranten dat het akkoord met Hamas een opening is voor nieuwe onderhandelingen is een beetje vergezocht. Israël heeft vaker dit soort deals gesloten met Hamas of Hezbollah, en heeft ook eerder met Hamas over een staakt-het-vuren onderhandeld. Het gaat hier om heel praktische zaken waarvan beide partijen beseffen dat ze niet om elkaar heen kunnen.

Hamas heeft al uitgesloten met Israël over meer substantiële zaken te praten, en laat niet na te benadrukken dat ze Israël nooit zal erkennen en er nooit vrede mee zal sluiten. De onderhandelingen met Fatah staan (grotendeels) los van deze deal, en hangen vooral af van de vraag of Abbas bereid is te onderhandelen zonder voorwaarden vooraf.

_{Ratna Pelle is medewerkster van de website Israël-Palestina.Info.}