Wetsvoorstel om Nazi symbolen te verbieden in Israel

 

Een goed besluit, want nazisymbolen zijn juist in Israel bijzonder grievend. Bovendien worden beelden van nazisymbolen in Israel graag aangegrepen door antizionisten en –semieten van buiten om er zelf nog een schep bovenop te doen. ‘Als de Joden het zelf doen, mogen wij het ook’. Overigens lijkt me dat dit wel moeilijk te handhaven zal zijn, vooral op internet. 

 

RP

-----------

 

C'tee passes bill banning use of Nazi symbols

http://www.jpost.com/DiplomacyAndPolitics/Article.aspx?ID=252808&R=R1

By LAHAV HARKOV 
01/09/2012 12:26 

Anyone caught using Nazi name-calling, symbols in public to be fined; bill approved after "haredi concentration camp protest."

 

Anyone who uses Nazi name-calling or symbols in public will be fined NIS 100,000, according to a bill approved by the Ministerial Committee on Legislation on Monday.

The proposal, by MK Uri Ariel (National Union), came after a recent protest by haredi [ultra-Orthodox] groups, in which demonstrators dressed in concentration camp uniforms and wore yellow stars on their clothing.

Ariel pointed out that his bill does not differentiate between rioters in Bil’in, “price tag” attackers or haredim that “cynically and inappropriately” use Nazi imagery.

Activists protesting a number of causes have turned to the Nazi slur and symbol in order to raise the stakes on their issues, and catch the public eye.

Two men were arrested, for example, after they uploaded a picture of the Jerusalem police chief donning a Nazi SS uniform.

Holocaust imagery, including the yellow Jewish "Juden" star, was used by ultra-Orthodox protesters in the Geula neighborhood in Jerusalem to protest what they saw as incitement against the haredi community. 

Late last year, when right-wing activists stormed an IDF base in the West Bank one vandal called deputy brigade commander Harpaz Zur, who's grandmother survived the Holocaust, a "Nazi."

Jpost.com staff contributed to this report

 

 

Geen excuses van Opstelten voor Jodenjacht politie

 

Excuses na 70 jaar, het voegt misschien weinig toe, maar zou een mooi gebaar zijn.

 

Wouter

_______________

 

Geen excuses van Opstelten 

http://www.niw.nl/geen-excuses-van-opstelten/ 

 

Door Kemal Rijken

Dit najaar verscheen het aangrijpende boek Jodenjacht over de rol van de politie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het NIW vroeg minister Opstelten van Veiligheid en Justitie om een reactie en kreeg een terughoudende verklaring van hem.

"Eén methode die zijn ondergeschikten van Kaptein overnamen en veelvuldig toepasten was de 'kniebuigingenmethode'. Daarbij moest een arrestant een stoel of ander zwaar voorwerp met gestrekte armen vasthouden en ondertussen diepe kniebuigingen maken. Als een arrestant de armen liet zakken of van vermoeidheid in elkaar zakte, kreeg hij een slag met een gummistok." Dit citaat over het peloton van de Haagse politiechef Kees Kaptein komt uit het boek Jodenjacht: de onthutsende rol van de Nederlandse politie tijdens de Tweede Wereldoorlog. In het boek, dat dit najaar uitkwam, gaan auteurs Ad van Liempt en Jan Kompagnie in op de rol van de politie tijdens de jaren '40-'45. De 'Jodenjagers' waren bijna altijd overtuigde antisemieten. Ze werkten in speciale politie-eenheden met namen als Politieke Politie, Documentatiedienst en Groep 10. Deze afdelingen groeiden uit tot criminele organisaties binnen de politie. Joodse burgers werden opgejaagd, mishandeld en na hun arrestatie vaak van hun bezittingen beroofd. Het gedrag was zo extreem dat het zelfs de Duitsers te ver ging. De ergste fanatici werden door de bezetter gevangen gezet of overgeplaatst. Toch konden veel Jodenjagers hun gang blijven gaan. Hun activiteit was hoog, want voor iedere Jood die ze 'vingen' stond een beloning van zo'n veertig gulden. In totaal waren er 230 Jodenjagers die 4800 Joden oppakten. Na de oorlog werden ze berecht. Ongeveer 70 procent kreeg een gevangenisstraf van tussen de zes en vijftien jaar. Twintig agenten kregen levenslang en 34 dienders kregen de doodstraf. Elf van hen vonden middels de strop de dood. 

 

Onderzoek NIW

Het NIW benaderde diverse politiekorpsen voor een reactie op het boek; in Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Utrecht, Dordrecht, Tilburg en Nijmegen. Volgens de auteurs van Jodenjacht deden zich daar de ergste wandaden voor. Ook het overkoepelende Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) werd benaderd. Erkent de politie de misstanden van toen en willen zij hun excuses aanbieden? waren de twee kernvragen. Bij twee korpsen bleek het laatste al het geval te zijn geweest. In het korps Amsterdam-Amstelland stond korpschef Bernard Welten in 2008 stil bij het werk van de Jodenjagers door het te benoemen tijdens de opening van een nieuw politiegebouw. In een speech refereerde hij aan politieman Jan van den Oever die in 1942 had geweigerd om Joden op te halen. Sindsdien draagt het gebouw Van den Oevers naam. Naast Welten heeft de Rotterdamse korpsleiding verklaard de fouten uit de oorlog te betreuren. Dit gebeurde na de publicatie van een proefschrift over de rol van de Rotterdamse politie tijdens de oorlog. Alle andere korpsen stelden in eerste instantie niet te kunnen of willen antwoorden wegens tijdsnood. Daarom gaf het NIW hen enkele weken extra denktijd.
Burgemeester Aleid Wolfsen van Utrecht kwam als korpsbeheerder met een verklaring. Daarin staat dat de feiten in het boek 'bekend' zijn. „In Utrecht herdenken we de slachtoffers van de Jodenjagers altijd op 4 mei. Dat doen we samen met de politie. Deze geschiedenis is dus geen taboe voor ons. We nemen het mee als een les voor de toekomst en we zullen het nooit vergeten." Uiteindelijk verwezen de meeste korpsen inclusief het KLPD naar minister Ivo Opstelten van Veiligheid en Justitie, die is belast met politiezaken en volgens hen namens de gehele Nederlandse politie zou moeten reageren.

Geen weerstand

Het NIW stelde de vragen over erkenning en excuses vervolgens aan minister Opstelten (VVD). In een verklaring zegt hij dat er in het verleden al uitgebreid onderzoek is gedaan naar het functioneren van de politie tijdens de bezettingsjaren. Volgens hem heeft de Nederlandse politie, bij monde van bijvoorbeeld korpschef Welten, eerder gezegd dat zij het gedrag van deze agenten 'diep betreurt'. „Deze politiemensen hebben tijdens de oorlog geen weerstand kunnen bieden aan de druk van de bezetter of zelfs actief meegewerkt. Er zijn ook politieambtenaren geweest die verzet hebben gepleegd en goede dingen hebben gedaan. Hun inzet mag nooit worden n vergeten. Het boek van Van Liempt en Kompagnie laat zien dat er politieafdelingen waren die zich in die periode bezighielden met afschuwelijke wandaden," aldus Opstelten. „Terecht heeft na de oorlog voor diegenen die zich daarmee bezighielden het recht zijn loop gehad, zoals uit de strafdossiers blijkt."

'Niet okay'

„Ik verneem dat Opstelten geen excuses aanbiedt en vind dat absolúút niet okay," zegt journalist en media-adviseur Hans Knoop. Door de jaren heen ontpopte hij zich als criticus van de Nederlandse politie tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 1997 discussieerde hij in het VRRO-programma Lopende Zaken met toenmalig voorzitter Hans van Duijn van de Nederlandse Politiebond. Van Duijn weigerde om namens de Nederlandse politiemensen een mea culpa uit te spreken en volhardde in zijn standpunt. Knoop legt nu een verband tussen Van Duijn en de minister. „Deze verklaring van Opstelten, die dus ook nog eens tekortschiet, komt veel te laat. Maar goed, in Nederland zijn er eigenlijk nog nooit nationaal excuses geweest, terwijl de Franse en Belgische politie dat allang hebben gedaan. Met dit feit bevindt Nederland zich op de laatste plaats in West- Europa," zegt Knoop. Intussen vraagt hij zich af of de minister de juiste persoon is om met een verklaring te komen. „Van Duijn was destijds de vertegenwoordiger van alle dienders. Dat komt veel dichter bij de kern."

Geen excuses

Niet alleen Knoop, maar ook het CIDI is verontwaardigd. „Het is goed dat er erkenning is. Toch gaat het niet zozeer om een spijtbetuiging van de minister. Wat kan dat na 66 jaar nog goedmaken? De mensen om wie het ging zijn er toch niet meer. Met excuses krijgen we niets terug," zegt CIDI-voorzitter Ronny Naftaniel. Hij wil dat de overheid met geld over de brug komt voor antisemitismebestrijding. „Ik zou eigenlijk liever zien dat de politie actief antisemitisme en discriminatie bestrijdt. Daar moet eens beleid voor komen. De politie moet bijvoorbeeld geen mensen meer naar huis sturen die aangifte doen van antisemitisme. Dat gebeurt nog te vaak." Door deze geschiedenis heeft de politie een extra verantwoordelijkheid, meent Naftaniel.
Onderzoeker David Barnouw van het NIOD heeft zijn eigen verklaring voor de terughoudende opstelling van Opstelten: „In Nederland hebben we een calvinistische inslag en mede daarom zijn we niet goed in het betuigen van spijt. Excuses aanbieden, dat kan natuurlijk niet, want je komt pas te biecht bij onze Lieve Heer. De Nederlandse samenleving is ontkerkelijkt, maar het Calvinisme is nog wel verweven in onze cultuur." Volgens Barnouw is er wel erkenning voor fouten uit het verleden, maar moeten excuses in Nederland vaak door de rechtbank worden afgedwongen. „Onlangs nog heeft de Nederlandse overheid in Indonesië excuses aangeboden voor het uitmoorden van een dorp tijdens de politionele acties. Dat gebeurde na een uitspraak van de rechter die de overheid daartoe dwong." Hans Knoop vindt een gang naar de rechter niet zinvol. „Excuses met het pistool op de borst zijn waardeloos. Het moet oprecht zijn en uit de politiediensten zelf komen," Het zou een goede gedachte zijn als alle korpschefs samen een statement maken, vindt hij. „Het College van Hoofdcommissarissen en de Politiebond moeten in een gezamenlijk communiqué hun excuses aanbieden. Nederland is toe aan zo'n spijtbetuiging."

Hamas is 24 jaar geworden

 

Volgens veel Midden-Oosten ‘deskundigen’ en journalisten van zogenaamde kwaliteitskranten is Hamas pragmatisch geworden en bereid tot een compromis. Op hun 24^ste verjaardag laat men echter weer eens een ander geluid horen, het vertrouwde geluid dat Hamas al vanaf haar ontstaan laat horen, en dat geen ruimte laat voor wat voor compromis met Israel dan ook. Er is letterlijk geen ruimte voor Israel in het wereldbeeld van Hamas, en men indoctrineert de eigen bevolking met haatboodschappen tegen Israel en de Joden. 

 

RP

---------- 

 

 

Hamas celebrates 24th anniversary, brags it has killed 1365 Israelis

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/12/hamas-celebrates-24th-anniversary-brags.html

Today Hamas is celebrating its 24th anniversary with a mass rally in Gaza City:

Interestingly, this is the 24th anniversary in the secular calendar, not the Islamic calendar.

As I had mentioned before, the logo for the celebrations shows a weapon emerging from the Dome of the Rock:

 

Hamas also released some statistics for the occasion: 

 

1848 "martyrs"

1365 Israelis killed
6411 Israelis wounded
1117 terror attacks
87 suicide bomb missions
11,093 rockets and mortars shot to Israel

Meanwhile, Mahmoud Abbas continues to lie and claims that Hamas is accepting the 1967 borders and a truce.

 

Child terrorists in training at Hamas rally today

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/12/child-terrorists-in-training-at-hamas.html

Aren't they cute?

 

 

 

 

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

http://www.memri.org/report/en/0/0/0/0/0/0/5895.htm#.TuHOSrSvEWM.facebook

Following are excerpts from a Gaza Friday sermon, which aired on Hamas Al-Aqsa TV on December 2, 2011:

Preacher: "Our banner is 'There is no god but Allah,' our slogan is 'Allah Akbar,' our mantle is 'Death to the Jews and to America.' […]

"The Prophet said: 'Judgment Day will not come until you fight the Jews – you to the east of the river, and they to its west.

"'Then the stones and the trees will say: Oh Muslim, oh servant of Allah, there is a Jew behind me, come and kill him.'

"They won't say: 'oh Westernized Muslim…'

"They won't say: 'oh Muslim who does not know his religion…'

"They will say: 'oh Muslim, oh servant of Allah, there is a Jew behind me, come and kill him.'

"Soon you will hear the stones and trees crying 'Allah Akbar,' saying: 'oh Muslim, oh servant of Allah, there is a Jew behind me, come and kill him.'" […]

 

 

Kfar Hashiloach ("Silwan"), 1891 en 1932 (in Jeruzalem, Israel)

 

Geregeld verschijnen er reportages in de krant waarin met afkeuring wordt geschreven over Israels activiteiten in ‘bezet Oost Jeruzalem’ zoals de oude stad en Silwan. Nooit staat erbij dat daar tot 1948 Joden woonden die er met geweld zijn verdreven door de Arabieren (voor een deel gebeurde dit al in eerdere ‘opstanden’ (spreek: pogroms) tijdens de mandaatperiode). Silwan is bijvoorbeeld door Jeminitische Joden gesticht aan het einde van de 19^e eeuw. Nee, niet op Arabisch land maar op een kale heuvel. Vanaf eind 19^e eeuw had Jeruzalem een Joodse meerderheid. 

 

RP

--------- 

 

Kfar Hashiloach ("Silwan"), 1891 and 1932

http://elderofziyon.blogspot.com/2010/06/kfar-hashiloach-silwan-1891-and-1932.html

Wikipedia, in the entry on Silwan, mentions:

In 1882, a group of Jews arrived from Yemen. Initially, they lived in tents. Later, when the rainy season began, they moved into the ancient burial caves on the east side of the valley.^[12] In 1884, the Yemenites moved into new stone houses on the eastern slope of the Kidron, north of the Arab village, built for them by a charity called Ezrat Niddahim. This settlement was called Kfar Hashiloach or the Yemenite Village. Construction costs were kept low by using the Shiloach as a water source instead of digging cisterns. An 1891 photo shows the homes on an otherwise vacant stretch of hillside.^[13] An early 20th century travel guide writes: In the “village of Silwan , east of Kidron … some of the fellah dwellings [are] old sepulchers hewn in the rocks. During late years a great extension of the village southward has sprung up, owing to the settlement here of a colony of poor Jews from Yemen, etc. many of whom have built homes on the steep hillside just above and east of Bir Eyyub,”

The Yemenite Jews fled for their lives from Silwan during the 1936–1939 Arab revolt in Palestine and non-Jewish Arabs moved into the vacated buildings. After the 1948 Arab-Israeli War, Silwan was annexed by the Hashemite Kingdom of Jordan.

Thanks to efforts by Robert Avrech of Seraphic Secret, here is a copy of the photograph of the Yemenite village of Kfar HaShiloach taken in 1891 (click to enlarge): 

 

Its caption:

YNet, in a historic photo essay earlier this year, fills in some blanks and shows us a photo of the exact same area in 1932: 

 

In 1882, Jews emigrated from Yemen to Jerusalem. As they failed to find room in the city within the walls, they resided in caves on the Mount of Olives slopes. The city's Jewish dignitaries rushed to help the Yemenite families, and Yisrael Dov Frumkin, owner of the Havatzelet newspaper, established the "Ezrat Nidachim" association which raised funds for the families.

South of the village of Silwan were non-constructed areas owned by Boaz the Babylonian, who donated them in order to build houses for the Yemenite Jews (marked with yellow arrows). The houses were named Kfar Hashiloach. Additional Jewish families gathered in the area, which housed up to 200 families.

In the 1921, Arabs attacked the neighborhood's residents, killed some of them and torched houses. They "completed" their work in the 1929 riots. The British Mandate authorities, which did not want any conflicts, ordered the residents of Kfar Hashiloach to evacuate themselves from the area.

Notice how much the neighborhood grew between 1891 and 1929. 

So Jews were in this specific area for the 47 years from 1882 to 1929. They were expelled for the 38 years between 1929 and 1967. Israel has controlled the area now for 43 years. At least this part of what is now considered Silwan is being claimed by Arabs as their own, exclusive, area, and most of the world seems to agree.

Why does the world consider the anomalous 19 year period of when Jordan made the eastern part of Jerusalem Judenrein, or the scandalous time period when even relatively new immigrant Jews were forced out of their homes in the 1920s and 1930s, to be the "status quo?"

 

Behandeling van Israel in de VN sinds 1947

 

Van: http://israel-in-de-media.blogspot.com/2011/12/behandeling-van-israel-in-de-vn-sinds.html

 

Op 29 november, (de dag waarop herdacht wordt dat in 1947 de VN besloot het Britse Mandaat-gebied Palestina op te delen in een Joods thuisland en een Palestijns autonoom gebied naast elkaar,) hield Ron Prosor  een toespraak in de VN.

Hij gaf in zijn toespraak de historische omstandigheden weer en hoe de VN sinds 1947 stelselmatig eenzijdig en bevooroordeeld over Israel en de Palestijnen oordeelt. Hij geeft aan hoe onrealistisch de Palestijnen worden benaderd en dat juist dat het probleem vormt bij de pogingen het Israelisch-Palestijns conflict op te lossen, terwijl er immer weer veroordelingen van Israel in identieke bewoordingen uitgesproken worden.

Een veelzeggende toespraak, die we hieronder neerzetten.

Ron Prosor is een Israelische diplomaat en commentator over het Midden-Oosten. Van 2007-2011 was hij Israelische ambassadeur in het Verenigd Koninkrijk.

MS

~~~~~~~~~~~~~

Amb Prosor addresses UNGA debate on "The Question of Palestine"

29 November 2011

Mr. President,

A great Jewish sage once wrote, "The truth can hurt like a thorn, at first; but in the end it blossoms like a rose."
His words came to my mind today. His insight could really benefit many in this hall.

It takes a well of truth to water the seeds of peace. Yet, we continue to witness a drought of candor in this body's discussion of the Israeli-Palestinian Conflict. On this historic day, real facts in the General Assembly remain few and far between.

For any who have been here on November 29th before, today is déjà vu. Some of you may have noticed that some minor changes have been taking place in the Middle East lately, but any changes in this body's resolutions condemning Israel are very, very rare. Indeed, it didn't take a creative writer to craft the language in these resolutions. The exact same text is copied and pasted, year after year - much of it dating back five decades.

The account we heard today is one-sided. It is unilateral. It is unjust. And it is unhelpful. It presents a distorted and impartial version of history.  It transforms the cause of Palestinian self-determination into a deliberate attempt to denigrate, defame, and delegitimize the State of Israel.

The political dynamics in this body are sadly predictable. Every November, the leaves change color in New York, but the automatic anti-Israel majority never changes its votes. Each and every responsible member of the international community that affixes its seal of approval on this exact same set of resolutions - which are irrelevant at best, and damaging at worst - should do a little soul searching. Is this the message that you want the General Assembly to send to the world?

Mr. President,

Let me take a moment to remind this Assembly about what actually occurred on this day 64 years ago - and in the days that followed.

On November 29, 1947, the United Nations voted to partition then British-Mandate Palestine into two states: one Jewish, one Arab. Two states for two peoples. The Jewish population accepted that plan and declared a new state in its ancient homeland. It reflected the Zionist conviction that it was both necessary and possible to live in peace with our neighbors in the land of our forefathers. The Arab inhabitants rejected the plan and launched a war of annihilation against the new Jewish state, joined by the armies of five Arab members of the United Nations.

One percent of Israel's population died during this assault by five armies. Think about that price. It would be the equivalent of 650,000 dying in France today, or 3 million dying in the United States, or 13 million dying in China. As a result of the war, there were Arabs who became refugees. A similar number of Jews, who lived in Arab countries, were forced to flee their homes as well. They, too, became refugees.

The difference between these two distinct populations was - and still is - that Israel absorbed the refugees into our society. Our neighbors did not.

Refugee camps in Israel gave birth to thriving towns and cities. Refugee camps in Arab countries gave birth to more Palestinian refugees. We unlocked our new immigrants' vast potential.

The Arab world knowingly and intentionally kept their Palestinian populations in the second class status of permanent refugees. In Lebanon for many years and still today, the law prohibits Palestinians from owning land - and from working in the public sector or as doctors and lawyers. Palestinians are banned from these professions. In Kuwait, the once significant Palestinian population was forcibly expelled from the country in 1991. Few remain. In Syria, thousands of Palestinians had to flee refugee camps in Latakia last August when President Assad shelled their homes with naval gunboats. In the vast majority of Arab countries, Palestinians have no rights of citizenship. It is no coincidence that the Arab world's responsibilities for the "inalienable rights" of these Palestinians never appear in the resolutions before you.

Mr. President,

The basic question underlying our conflict for 64 years has not changed. That question is: has the Arab world - and particularly the Palestinians - internalized that Israel is here to stay and will remain the nation-state of the Jewish people? It is still unclear whether they are inspired by the promise of building a new state, or the goal of destroying an existing one.

Two months ago, President Abbas stood at the podium in this very hall and tried to erase the unbroken and unbreakable connection between the Jewish people and the Land of Israel. He said the following: "I come before you today from the Holy Land, the land of Palestine, the land of divine messages, ascension of the Prophet Muhammad (peace be upon him) and the birthplace of Jesus Christ (peace be upon him)."

This was not an oversight. It was not a slip of the tongue. It was yet another deliberate attempt to deny and erase more than 3,000 years of Jewish history. The Arab leaders from those two nations that sought peace have offered a different message. For example, in 1995, King Hussein came to the United States and said (quote): "For our part, we shall continue to work for the new dawn when all the Children of Abraham and their descendants are living together in the birthplace of their three great monotheistic religions." In 1977, President Sadat came to Israel's Knesset and quoted this verse from the Koran: "We believe in God and in what has been revealed to us and what was revealed to Abraham, Ismail, Isaac, Jacob, and the tribes and in the books given to Moses, Jesus, and the prophets from their lord." President Sadat and King Hussein spoke of THREE monotheistic religions, not ONE or TWO.

Mr. President,

The resolution that gives the 29th of November significance - General Assembly resolution 181 - speaks of the creation of a "Jewish State" no less than 25 times. We still do not hear Palestinian leaders utter the term. The Palestinian leadership refuses to acknowledge Israel's character as a Jewish state. You will never hear them say "two states for two peoples". If you ever hear a Palestinian leader say "two states for two peoples", please phone me immediately. My office has set up the equivalent of a 9/11 number in the event of such an unprecedented occurrence.

Palestinian leaders call for an independent Palestinian state, but insist that the Palestinian people return to the Jewish state. This is a proposition that no one who believes in the right of Israel to exist could ever accept. The idea that Israel will be flooded with millions of Palestinians is a non-starter. The international community knows it. The Palestinian leadership knows it. But the Palestinian people aren't hearing it. At this very moment, the gap between their perception and reality remains the major obstacle to peace.

Let me repeat that: the so-called right of return is and will remain the major obstacle to peace. It is not settlements. It is not the laundry list of baseless accusations launched against Israel in today's resolutions. I'll repeat it again: the so-called right of return is the major obstacle to peace. Everyone knows it.

Yet, all of those who were so vocal today in telling Israel what is has to do for peace - mumbled, stuttered and conveniently lost their voices when it came to telling the Palestinians that the so-called right of return is a non-starter.  For decades, this body has rubberstamped nearly every Palestinian whim, no matter how counter-factual or counter-productive. What has this accomplished? The lip service of this body has only done a disservice for peace.

Mr. President,

True friends of the Palestinians have a responsibility to tell them the truth. They will stop promoting the distorted version of history that characterizes this day, and start delivering the real lessons of history that the Palestinian leadership now refuses to heed. These lessons are clear: bilateral negotiations are the only route to two states, for two peoples - living side-by-side in peace and security; negotiations that resolve the outstanding concerns of both sides.

While bypass maneuvers may work for heart surgery and highway construction, they will not bring peace or security to our region. Direct negotiations were the way of President Sadat and Prime Minister Begin, the way of Prime Minister Rabin and King Hussein. It has been the framework for advancing peace between Israel and the Palestinians for the past two decades.

Time and again, we have extended our hand in peace to the Palestinians. Prime Minister Netanyahu stood in this very hall last September and declared his commitment to the cause of Palestinian self-determination - and his vision for establishing a Palestinian state, alongside the Jewish State of Israel - two states for two peoples.

Yet, today we wait for the Palestinians to give up the false idol of unilateralism - and get back to the real hard work of direct negotiations.  And - as they continue to run away from the negotiating table, the Palestinian leadership continues to move closer into their embrace of Hamas - an internationally recognized terrorist organization dedicated to the destruction of Israel.

This development brings to my mind Groucho Marx's famous line: "Those are my principles, and if you don't like them … well, I have others." The Quartet has long applied three principles that Hamas must adopt.  It must renounce violence, recognize Israel and abide by prior agreements. At no point has Hamas satisfied these conditions - or indicated any intention to do so. Those who advocate recognizing a government that includes Hamas are urging a Groucho-Marxist policy in a complex, unstable region. If Hamas is too extreme to accept these principles, they argue, we must tailor our principles to match Hamas's extremism.

The bar has been set very low. On these basic requirements for peace, there can be no adjustments. There can be no bargaining. There can be no Holiday Season discounts - in this hall or anywhere else.

Mr. President,

Even more than the words spoken in the speeches here today - or the words in the resolutions before you - it is the words not spoken that speak volumes. This Assembly has made clear that it does not stand in solidarity with many people in our region today. In this hall, I hear no solidarity with the one million Israeli men, women and children who live under the constant rain rockets, mortars and missiles from the Gaza Strip. I hear no solidarity with the 16-year old boy who was killed last April when a Hamas anti-tank missile struck his school bus. Or the thousands of other Israeli civilians who have been killed and injured. I hear no solidarity with the Israeli children who learn the alphabet at the same time that they learn the names Kassam, Grad, and Katyusha - the rockets that keep them out of school for weeks at a time.

I hear no solidarity with the Palestinians who are victims of brutal Hamas rule - with the political opponents who are tortured, the women who are subjugated, or the children who are used as suicide bombers and human shields.

And - Mr. President, today I hear no solidarity with the many people in the Middle East who are being repressed and slaughtered every single day for demanding their freedom. From Syria to Iran to Yemen, these people are no longer content with their leader's explanations that Israel is to blame for all the problems of the Middle East - a fiction that is advanced through resolutions like those before us today. Today the people of the Middle East demand real answers for their plight.

I also heard no discussion today about the incitement that continues to fill the West Bank and Gaza, where the next generation of Palestinian children is being taught that suicide bombers are heroes, that Jews have no connection to the Holy Land, and that they must seek to annihilate the State of Israel. From cradles to kindergarten classrooms; from the grounds of summer camps to the stands of football stadiums; from the names of public squares to the public pronouncements of Palestinian leaders, these messages are everywhere.

Just last month, President Abbas declared that the Palestinian Authority would provide a grant of up to $5,000 to every terrorist released in exchange for Gilad Shalit, Israel's kidnapped soldier. These are people like Ibrahim Shammasina, who helped to murder four Israelis, including two teenagers. People like Walid Anajas, who planned bombings in the heart of Jerusalem and Rishon Lezion, which killed 32. People like Wafa-al Bis, who unsuccessfully tried to blow herself up in an Israeli hospital.

Washed in the blood of innocents, these terrorists are being held up as role models for the next generation of Palestinian children. Palestinian Authority television broadcast President Abbas' remarks to these released terrorists last October. He said, "You are people of struggle and Jihad fighters for Allah and the homeland... Your sacrifice and your effort and your actions were not in vain."

Mr. President,

Sustainable peace must take root in homes, schools, and media that teach tolerance and understanding so that it can grow in hearts and minds. It must come from a Palestinian leadership willing to tell its people about the difficult compromises that they will have to make for statehood. It will come through the hard work of state-building, not the old habit of state-bashing.

Today none of these truths have been spoken. Today I hear no solidarity with the principles of peace.

I know that the truth can be a burden. I know that old habits die-hard. I know that the convenience of the moment sometimes weighs heavy on the interests of the future. Yet, only the truth will set us free. After years of darkness, I call on this Assembly to bring new light to this debate.

I call on each and every delegate in this hall to embrace pragmatic solutions, not automatic resolutions; to speak with candor, and not slander; to grapple for a new vision, and not old divisions. I call on this Assembly to finally glean truth from this historic day, nourishing the seeds of peace in our region that can blossom into a brighter future. 

Thank you, Mr. President.

Niet heel Nederland was in de oorlog 'grijs'

 

Voor een interview met Marjan Schwegman lees hier.

Voor Herman van Veen luister hier.

 

Wouter

___________

 

 

Niet heel Nederland was in de oorlog 'grijs'

http://www.trouw.nl/tr/nl/6847/Elma-Drayer/article/detail/3058542/2011/12/01/Niet-heel-Nederland-was-in-de-oorlog-grijs.dhtml#.TtdsN3HYY_h.facebook

Elma Drayer − 01/12/11, 09:00

COLUMN Mooi verhaal over goed en fout, gisteren in de Verdieping. Ruim zesenzestig jaar na de Tweede Wereldoorlog kantelt het morele beeld dat we ervan hebben nog steeds, schreef George Marlet. En volgens hem lijkt er wéér een nieuwe fase te zijn aangebroken.

De laatste jaren zag immers een reeks publicaties het licht die wil aantonen dat verzetsmensen heus niet van die lieverdjes waren.

Dichter Jan Campert zou medegevangen hebben verraden. De Westlandse knokploegleider Piet Doelman zou zijn ontmaskerd als 'maffiabaas' en 'criminele bendeleider'. En ook andere verzetslieden moesten van hun sokkel getrokken. Menigeen bleek bijvoorbeeld niet op te zien tegen het liquideren van 'verraders' zonder dat er hard bewijs voor was.

Volgens de Friese onderzoeksjournalist Jack Kooistra rest er al met al weinig meer van 'de glanzende buitenkant' die het verzet ooit omgaf. "Van het goud zijn nog maar kleine stukje overgebleven", zei hij. "Steeds weer is er het moment waarop je denkt: goh, dat had ik van jou niet verwacht."

Eerder was trouwens al een andere mythe met grote ijver ontzenuwd: dat Joodse Nederlanders zonder uitzondering zuiver op de graat waren. In zijn vorig jaar verschenen boek 'Vogelvrij' bracht oud-journalist Sytze van der Zee zo'n honderdtwintig gevallen in kaart van Joden die collaboreerden met de bezetter door, onder veel meer, Joodse onderduikers aan te geven.

Op zichzelf, zou je zeggen, zijn deze onthullingen nauwelijks onthullend. Het zou niemand hoeven te verbazen dat niet alle verzetslieden als engelen door het leven gingen, en bij tijd en wijle lelijk over de schreef gingen. Of dat niet alle Joden zich gehoorzaam als slachtoffers gedroegen. Onthullender is welbeschouwd de aandacht die deze publicaties weet te genereren.

Vermoedelijk bevestigen ze de boodschap die wij in dit postmoderne tijdsgewricht het liefste willen horen: morele zuiverheid bestaat niet. Want zie, iedereen modderde tijdens de bezetting maar wat aan. Zelfs heldendom stelt achteraf bezien eigenlijk niks voor. En zelfs potentiële slachtoffers waren soms geen haar beter dan de daders. Iedereen een beetje goed, iedereen een beetje fout.

Het bewijst ten overvloede hoe diep het door historicus Chris van der Heijden gemunte concept van het 'grijs verleden' is ingedaald. Daarmee zorgde hij tien jaar geleden nog voor enige ophef. Nu is het gemeengoed.

In 2008 plaatste Marjan Schwegman, destijds net aangetreden als directeur van het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie, in een spraakmakende lezing kritische kanttekeningen bij dit beeld. Volgens haar heeft de belangstelling in de hedendaagse geschiedschrijving voor 'de nuance en de variaties' tijdens de bezetting 'een nieuwe eenzijdigheid' gekweekt. De echte helden raakten uit zicht.

Ook Jolande Withuis, onvolprezen biograaf van verzetsheld Pim Boellaard, keerde zich meermalen krachtig tegen de opvatting dat heel Nederland in de Tweede Wereldoorlog grijs was. En dat het louter van de toevallige omstandigheden afhing aan welke zijde van de scheidslijn je belandde. Zo'n visie, zei ze vorig jaar in een debat, werkt 'vergoelijkend' voor mensen die werkelijk de foute keuzes maakten.

Toch treurig dat hun tegengeluid nog niet heeft mogen baten.

 

70 Jaar geleden ontmoette Hitler de moefti van Jeruzalem

 

Het antisemitisme van de nazi's kon in Europa mede woekeren dankzij een vruchtbare ondergrond van eeuwenoud christelijk antisemitisme. De nazi's werkten samen met Arabieren die van het Britse en Franse imperialisme verlost wilden worden en tevens hun afkeer van Joden deelden, zoals de beruchte moefti van Jeruzalem, die vandaag 70 jaar geleden een ontmoeting met Adolf Hitler had. De moefti verzorgde nazi-propaganda uitzendingen gericht op moslims op de radio, en zette in Joegoslavië een speciale moslimbrigade op van de SS, die op Joden en Partizanen joeg.

Hitler was uiteraard geen voorstander van een Joodse staat, zoals sommigen wagen te beweren; de uitroeiing van de Joden in Palestina stond ook op zijn extremistische agenda, maar gelukkig is het nooit zover gekomen.

 

Het antisemitisme werd door de nazi's geëxporteerd naar de Arabische wereld, waar het op een vruchtbare ondergrond van eeuwenoud islamitisch antisemitisme terecht kwam, en tot op de dag van vandaag voortwoekert, zoals blijkt uit de populariteit van Mein Kampf (en Hitler zelf) en de manifesten van groepen als Hamas.

 

Ik geloof zeker niet dat Abbas de denkbeelden en doelen van de moefti en Hitler deelt, maar zijn doctoraalscriptie in Rusland bagatelliseerde wel toevallig de Holocaust, en hij heeft hiervan nooit afstand genomen...

 

Wouter

____________

 

 

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/11/today-is-70th-anniversary-of-hitler.html

Monday, November 28, 2011

Today is the 70th anniversary of Hitler meeting the Mufti

Germany stands for an uncompromising struggle against the Jews. It is self-evident that the struggle against the Jewish national homeland in Palestine forms part of this struggle, since such a national homeland would be nothing other than a political base for the destructive influence of Jewish interests. Germany also knows that the claim that Jewry plays the role of an economic pioneer in Palestine is a lie. Only the Arabs work there, not the Jews. Germany is determined to call on the European nations one by one to solve the Jewish problem and, at the proper moment, to address the same appeal to non-European peoples....At some not yet precisely known, but in any case not very distant point in time, the German armies will reach the southern edge of the Caucasus. As soon as this is the case, the Führer will himself give the Arab world his assurance that the hour of liberation has arrived. At this point, the sole German aim will be the destruction of the Jews living in the Arab space under the protection of British power.
---Adolf Hitler to Haj Amin Al-Husseini, mufti of Jerusalem, November 28, 1941

The Mufti of Jerusalem was the undisputed leader of Palestinian Arab nationalism from the 1920s through the 1940s, and his hatred of Jews pervaded all he did.

It will be recalled that the Mufti was given his position by the British because he was regarded as a "moderate." This is what gave him the platform to start his career of inciting against and murdering Jews in earnest.

He was responsible for the anti-Jewish pogroms in Palestine in 1920, 1921 and 1929; he initiated the deadly riots from 1936-1939, and he initiated contact with the Nazis as soon as they came to power in order to come up with ways to work together with them to get rid of the Jews.

Not only that, but towards the end of the war, he pulled out all the stops to murder Jewish children rather than have them rescued - even when the desperate Nazis were considering swapping them for money or for German prisoners. Meaning that his desire to murder Jews exceeded even that of Hitler himself.

The Mufti was an unrepentant anti-semite and desired nothing less than the complete genocide of the entire Jewish people, every man, woman and child.

Today, November 28th, is the anniversary of the Mufti's seminal meeting with Hitler where the Fuehrer explained his genocidal plans in detail to his kindred anti-semite.



Today, the Mufti of Jerusalem is considered a hero among Palestinian Arab leadership.

One year ago, Mahmoud Abbas said in a speech,

We must also recall the outstanding [early] leader of the Palestinian people, the Grand Mufti of Palestine -- Haj Mohammed Amin al-Husseini, who sponsored the struggle from the beginning, and sponsored the struggle and was displaced for the cause and died away from his home."

The Mufti isn't a Palestinian Arab hero despite his Jew-hatred.

He is a hero because of it.

 

Tegenlicht: de Israel lobby en de Kristallnachtherdenking

 

Een vierdelige reactie op de Tegenlicht uitzending van 17 oktober over de zogenaamd almachtige Israel-lobby.

 

Zie ook de eerdere delen:

Tegenlicht: anti-Israel is al snel anti-semiet

Tegenlicht: over Israel mag alles gezegd worden

Tegenlicht: luister niet naar Israel

 

Vanavond vonden in Amsterdam niet één maar twee Kristallnachtherdenkingen plaats.

Enkele commentaren op de herdenking van vorig jaar:

Zes Kristallnacht-herdenkingen op stalinistische wijze verdwenen (Carel Brendel)

Kristallnachtherdenking en René Danen - NIW (Esther Voet)

Schaduw over Kristallnachtherdenking in Frankfurt (Jerusalem Post)

Kristallnacht herdenking door Nederland Bekent Kleur te gepolitiseerd (CJO)

... en op IMO: Israelische vlaggen bij de Kristallnachtherdenking en Joodse organisaties tegen Kristallnachtherdenking NBK

 

 

-----------------------

 

 

Tegenlicht: de Israel lobby en de Kristallnachtherdenking

IMO Blog, 2011

Zoals eerder vermeld werd in de Tegenlicht uitzending van 17 oktober de pro-Israëllobby met extreem rechts in verband gebracht. Bij het CIDI heeft namelijk ook een PVV'er gewerkt, Wim Kortenoeven. Dus daar is het bewijs: we hebben met een gevaarlijke extreemrechtse club te maken. Directeur en boegbeeld van het CIDI Ronny Naftaniel is een echte PvdA man en de gematigdheid zelve, maar dat deed er even niet toe. Het CIDI bepleit, ondanks Kortenoeven, al sinds jaar en dag de tweestatenoplossing en zet zich in voor een dialoog en goede verstandhouding tussen Marokkanen en Joden in Nederland. Het CIDI past prima in het Nederlandse poldermodel, men zit in allerlei overleggen en wil problemen in alle redelijkheid oplossen. Dat het CIDI weinig moet hebben van Lieberman en felle nationalisten in Israël is geen geheim. De 'ruk naar rechts' waar Maarten Jan Hijmans het CIDI van betichtte lijkt me dan ook onzin. Het heeft wellicht meer met zijn eigen ruk naar (extreem) links en vooral antizionisme te maken.


Thomas von der Dunk meende hierop in hakend dat het CIDI 'een verlengstuk van de PVV werd' omdat men Iraniërs en Marokkanen van de Kristallnachtherdenking zou weren. Dat zit zo. Voorheen was de organisatie daarvan meestal in handen van het radikaal linkse Nederland Bekent Kleur van Rene Danen, een samenwerkingsverband waarin vooral de Internationale Socialisten goed vertegenwoordigd zijn. Die hebben op hun beurt meer dan eens hun sympathie betuigt voor Hezbollah en Hamas, steunen boycots van Israël en lopen mee in anti-Israël demonstraties. Op herdenkingen in het verleden spraken vaker antizionisten zoals Mohamed Rabbae en werd de situatie van de Joden in de jaren '30 op een lijn gesteld met die van moslims nu. Vorig jaar tekende het CJO hiertegen protest aan, en kondigde aan zelf een jaarlijkse herdenking te gaan organiseren, en dit jaar is er naast de NBK herdenking dus een herdenking door het CJO. Dat vonden Von der Dunk en Maarten Jan Hijmans, betrokken bij de NBK herdenking, een schande. Het was 'een smerige rotstreek' en het einde van de multiculturele gezamenlijke herdenking, waar Joden naast Marokkanen en andere moslims stonden.
Op de herdenking van vorig jaar was een groep Israël-sympatisanten met Israëlische vlaggen verschenen, die de herdenking overigens niet verstoorden zoals Tegenlicht beweerde, en ook niet door het CIDI waren gestuurd, zoals Hijmans beweerde.

Natuurlijk is het jammer dat er een splitsing is, maar dat ligt niet zozeer aan het CJO en het CIDI, die jarenlang hebben geduld dat het NBK de herdenking voor haar eigen politieke ideologie gebruikte (en vooral tegen Wilders ageerde) als aan het NBK. Als men gezamenlijk wil herdenken, dan mag evengoed aan de Joodse gemeenschap tegemoet worden gekomen als aan de Marokkaanse. Het gaat per slot van rekening wel om het herdenken van het begin van de Holocaust, de moord op 6 miljoen Joden. Wat mij betreft is er niks mis mee daarbij ook te waarschuwen voor intolerantie en uitsluiting in het algemeen, maar de nadruk moet wel op de herdenking zelf liggen. Ook mag nieuw antisemitisme niet worden vergeten. In veel buurten in Amsterdam kun je als Jood niet meer met een keppel op lopen, en dat zijn juist de buurten waar veel allochtonen wonen. Een ideaal onderwerp voor zo'n herdenking, maar het NBK verzweeg dat probleem in haar herdenkingen. Ook dit jaar zullen overigens Ben Kok en een aantal anderen hun opwachting maken met Israëlische vlaggen om tegenwicht te bieden bij de herdenking van het Platform Stop Racisme en Uitsluiting (voorheen NBK). Ik kom hier overigens nog op terug.

Het zou interessant zijn als na de jarenlange focus op de vermeende oppermachtige Israëllobby en het eeuwige CIDI als boegbeeld van het kwaad, er ook eens een reportage kwam over de Palestina lobby. Er is een heuse Palestijnse ambassade in Nederland en er lopen interessante banden van leden van het Palestina Komitee naar GroenLinks en de SP. De werkgroep Midden-Oosten van GroenLinks bestond een paar jaar terug voor een groot deel uit mensen die ook bij het NPK betrokken waren. Vorig jaar kwam aan het licht dat het Kamerlid Arjen El Fassed niet alleen oprichter van het radikaal antizionistische Electronic Intifada is, maar ook bij Al Awda betrokken was, een organisatie die geweld tegen Israël ondersteunt. En Carel Brendel heeft talloze banden tussen de organisatoren van de Gaza vloten en de Moslim Broederschap en Hamas blootgelegd. Met wat speurwerk, waar de publieke omroep voor betaald krijgt uit publieke middelen, is vast nog wel meer boven water te krijgen. Met wie hebben leden van het NPK verder allemaal contact? En lopen er vanuit 'nette' anti-Israël organisaties zoals EAJG, UCP en Kerk in Actie ook lijntjes naar radikalere groeperingen en mensen? Op welke politici heeft de Palestina lobby vooral invloed? Hoe gaat zij daarbij te werk? En hoe komt het toch dat er de laatste tijd zoveel anti-Israël stukken in kranten verschijnen, en wel erg veel anti-Israël reportages op TV? Is dat alleen maar tijdgeest of zit daar meer achter? Allemaal reuze interessant. Ik zou zeggen dames en heren van de publieke omroep: zoek het eens uit.

Ratna Pelle