zaterdag 30 november 2013

Israel geeft toe aan EU-eisen voor deelname wetenschapsproject Horizon 2020

Feitelijk schijnt de Israelische regering te zijn gezwicht voor de eisen van de EU dat Israelische deelnemers aan het project geen banden mochten hebben over de Groene Lijn, inclusief Oost-Jeruzalem en de Golan:

The true winner appears to be the EU, which has not budged at all from its insistence on using the agreement to impose its pro-Palestinian policies on Israel. Critics of the deal say it amounts to a de facto EU boycott of Israeli institutions.

"Not signing it," according to Professor Ruth Arnon, President of the Israel Academy of Sciences and Humanities, "will be an irreversible and disastrous failure for Israeli science and the entire country."




EU, Israel Reach "Compromise" on Science vs. Settlements

by Soeren Kern
November 27, 2013 at 5:00 am

Israel and the European Union have reached a tentative agreement on a compromise formula that will make it possible for Israel to participate in a prestigious and financially lucrative European scientific research program.

The compromise paves the way for Israel to participate in Horizon 2020, the EU's flagship research and development program—despite Israeli objections to a contentious new policy that prohibits the EU from funding Israeli institutions that operate anywhere beyond the Green Line, including eastern Jerusalem.

The Israeli government has hailed the November 26 diplomatic breakthrough—in which both sides ostensibly agree to disagree—as a victory for Israel and the Israeli technology sector.

But the true winner appears to be the EU, which has not budged at all from its insistence on using the agreement to impose its pro-Palestinian polices on Israel.

Ariel University will be excluded from any funding provided by the Horizon 2020 program because it is located beyond the "Green Line". (Image source: WikiMedia Commons)

Israel and the EU both stand to benefit from Israel's involvement in the €70 billion ($95 billion) program, which begins on January 1, 2014 and will run for a period of seven years.

Israel—the only non-EU country that has been invited to join Horizon 2020—is expected to invest €600 million in the program and receive €900 million in inbound research grants and other investments. For its part, the EU will benefit from Israeli research and technology, which is widely believed to surpass the capabilities of many EU member states.

But Israeli participation in Horizon 2020 became jeopardized after the EU politicized the project by linking it to the Arab-Israeli conflict.

The new EU directive—the long title of which is "Guidelines on the Eligibility of Israeli Entities and their Activities in the Territories Occupied by Israel since June 1967 for Grants, Prizes and Financial Instruments funded by the EU from 2014 Onwards"—forbids EU organizations and institutions from funding or cooperating with any Israeli entities based in Judea and Samaria, eastern Jerusalem or the Golan Heights.

The directive—which was published on July 19, 2013 and will take effect on January 1, 2014—includes a requirement that all future agreements between the EU and Israel include a clause in which Israel accepts the EU position that none of the territory beyond the Green Line belongs to Israel.

"The EU does not recognize Israel's sovereignty over any of the territories, and does not consider them to be part of Israel's territory," according to the guidelines.

Up until now, Israeli officials have rejected the directive as untenable and have refused to sign any new agreements with the EU which include such a clause, based on the premise that to do so would be to forgo any future claims on the disputed territories.

But the EU has remained adamant that Israel's participation in Horizon 2020 be subject to its new funding directive.

The EU's foreign policy chief, Catherine Ashton, has faced mounting pressure not to concede to any of Israel's demands.

In a September 16 letter addressed to Ashton and the foreign ministers of the 28 EU member states, 15 members of the so-called European Eminent Persons Group expressed "great concern" at attempts to "delay, modify or even suspend the European Commission guidelines on funding of Israeli entities in the territories occupied by Israel since June 1967."

The letter—signed by longtime Israel critics including former EU foreign policy chief and NATO secretary-general Javier Solana, former French foreign minister Hubert Védrine, and former Spanish foreign minister Miguel Ángel Moratinos—argued that the "strict application" of the guidelines "serves to reiterate that the EU does not recognize and will not support settlements and other illegal facts on the ground."

On November 22, Pierre Vimont, an assistant to Ashton, sent a letter to the Israeli Foreign Ministry rejecting most of the proposed Israeli compromise language regarding the Horizon 2020 agreement.

The EU turned down Israel's demand to remove the new guidelines and also demanded that the agreement include an "attachment" stating that the agreement's conditions do not prevent the European Commission, the EU's administrative body, from implementing the guidelines on the so-called settlements.

The Israeli Foreign Ministry said the EU position breaches oral understandings between both sides and backtracks on positions that the EU stated during bilateral talks.

The EU also rejected Israel's demand to remove a clause prohibiting the indirect funding of agencies that operate in the settlements. The EU said it was unwilling to back down on the issue.

After weeks of fruitless negotiations with the EU, Israeli Prime Minister Binyamin Netanyahu decided at an urgent meeting on November 24 that a way needed to be found to enable Israel's participation in the Horizon program.

Foreign Minister Avigdor Liberman and Deputy Foreign Minister Ze'ev Elkin both warned that Israel should not give in to EU "arm-twisting." According to Lieberman, signing the agreement would have meant "surrender" to the European Union.

But with the deadline for signing onto Horizon 2020 less than a week away, Netanyahu directed Justice Minister Tzipi Livni to clinch a deal.

The "compromise" hashed out by Livni on November 26 involves two clauses in the Horizon agreement.

One clause relates to the EU's demand that an appendix be attached to the Horizon agreement stating that the contract will be subject to the new EU funding restrictions, namely, that the EU is entitled to block funding to any Israeli entities operating in territories claimed by the Palestinians.

In the compromise formula, Israel agrees to EU demands that the above-mentioned appendix will indeed be attached to the Horizon 2020 agreement. In exchange, Israel will attach its own appendix to the agreement in which it declares that it objects to the EU guidelines. The Israeli objections cannot, however, prevent the EU from implementing its funding ban.

The second clause relates to the establishment of a verification mechanism to ensure that no EU money makes its way into the so-called Palestinian territories.

On this clause, the two sides agree that any Israeli entity that operates within the Green Line can apply for European loans, provided that Israel and the EU establish a verification system to ensure that any monies these Israeli entities receive will be invested solely within the Green Line.

Critics of the deal say it amounts to a de facto EU boycott of Israeli institutions.

Indeed, the deal means that Ariel University, which is based in the West Bank, will not be eligible for EU grant money. It remains unclear how the deal will affect Hebrew University in Jerusalem, a leading research university, which has dormitories in an east Jerusalem neighborhood.

According to Livni, "The agreement fully respects the EU's legal and financial requirements while at the same time respecting Israel's political sensitivities and preserving its principled positions. The agreement will allow Israel's scientific community to benefit from one of the most important EU programs and facilitate its further integration into the European space of research and innovation."

Netanyahu has been under pressure from Israel's academic and research community to find a way to join Horizon 2020, which they say is essential to preserving Israel's status as a high-tech powerhouse.

The president of the Israel Academy of Sciences and the Humanities, Professor Ruth Arnon, has said that Israel's participation in the program is "absolutely essential to the future of science in Israel." According to Arnon, "Not signing it, will be an irreversible and disastrous failure for Israeli science and the entire country."

Soeren Kern is a Senior Fellow at the New York-based Gatestone Institute. He is also Senior Fellow for European Politics at the Madrid-based Grupo de Estudios Estratégicos / Strategic Studies Group. Follow him on Facebook. Follow him on Twitter.


Antisemitisme of Israël kritiek? (IMO)




= IMO Blog =             

Wanneer is een uiting, cartoon, opmerking antisemitisch? Ik bedoel echt antisemitisch? Niet een beetje doorgeschoten Israel kritiek, of een wat onhandige opmerking? En kan Israelkritiek niet soms ook antisemitisch zijn, zelfs als het woord' jood' of 'nazi' er niet in voorkomt? De CIDI workshop Israelkritiek of antisemitisme beloofde hierin helderheid te brengen, zodat we het verschil voortaan goed kunnen zien.

Om te beginnen merkte cursusgever Guy Muller op dat de term antisemitisme nogal ongelukkig is. De term verwijst namelijk eigenlijk niet naar een volk maar een taalgroep (de semitische talen waar ook het Arabisch toe behoort, vandaar ook vaak de misvatting dat Arabieren geen antisemiet kunnen zijn want ze zijn zelf semiet). Bovendien is de term door een Duitse antisemiet verzonnen om zijn afkeer van Joden in een positiever, quasi-wetenschappelijk daglicht te stellen, en daar willen we toch niet aan meewerken? Omdat de term zo ingeburgerd is, wordt hij toch ook door het CIDI gehanteerd (overigens is het CIDI zeker niet de enige instantie die niet blij is met de term).

Zeven vragen

Daarna volgde een poging tot definitie, die ik eigenlijk niet heel erg geslaagd vond omdat er gelijk vier punten volgden die niet in de definitie zaten maar wel ook antisemitisch zijn. Nuttiger waren wat dat betreft de 7 vragen van Peter Pulzer. Heeft degene die de uitlating deed/de cartoon maakte etc.:

  1. Niet alleen specifieke individuen of organisaties in Israel bekritiseerd, maar ook anonieme collectieven, zoals 'de' Joodse lobby, 'de' Joodse gemeenschap, of 'de' Joodse stem?
  2. De economische positie van Joden, betrokkenheid van de Joden bij media of een van de andere zogenaamde Joodse eigenschappen benadrukt of overdreven?
  3. De Israelische regering vergeleken met nazisme en het optreden van het Israelische leger met de SS? Dit is de zogenaamde slachtoffer-beul omkering, waarbij de Palestijnen dan natuurlijk 'de nieuwe Joden' zijn. Zelfs Jezus wordt soms een Palestijn genoemd, maar dat is misschien weer wat anders, omdat het ook uit christelijk antisemitisme voortkomt (dat zit niet in de 7 punten).
  4. Het optreden van Israel of het Israelische leger gelijk gesteld met de Holocaust, en plaatsen als Gaza met een getto of concentratiekamp? Elders benadrukte Muller dat vergelijken nog niet perse antisemitisch hoeft te zijn, het gaat echt om het op een lijn stellen van beide zaken. Dat is niet alleen absurd als je naar de feiten kijkt, er spreekt ook uit dat men de moord op miljoenen Joden geen groot verlies vindt, en soms wordt hiermee de Holocaust met terugwerkende kracht alsnog gerechtvaardigd (zie je wel, ze zijn geen haar beter…) of zelfs opgeroepen tot een nieuwe Holocaust.
  5. Met twee maten gemeten, bijvoorbeeld beter gedrag van Israel geëist dan van andere landen, of voor sancties tegen uitsluitend Israel gepleit?
  6. Klassieke antisemitische stereotypering gebezigd van Joden als duivels, het kwaad zelf, de bron van alle kwaad?

(NB:  ik heb twee punten die beide over de Holocaust gingen hier samen genomen.)

Wat nog mist zijn typische christelijke en islamitische concepten (Jezusmoordenaars, waarvoor ze moeten boeten, en het islamitische idee dat de Joden minderwaardig zijn) en wat ik ook miste is de idee dat Joden parasieten zijn, en het klassieke bloedsprookje. Ik heb ergens het idee dat zodra je alle bekende voorbeelden van antisemitische noties en thema's probeert op een rijtje te zetten, er steeds nog dingen blijken te ontbreken. Oude thema's krijgen een nieuw jasje, worden in een andere context gebruikt en nieuwe gebeurtenissen leiden ook weer tot nieuw antisemitisme. Wat dat betreft was de workshop verre van compleet en bleef wat aan de oppervlakte. Toch gaf hij wel enige helderheid. De workshop was heel geschikt om, ook (of misschien juist) als je er nog niet zo inzit, antisemitisme te leren herkennen en te leren wat je kunt doen. Zie hier nog een overzicht van verschillende vormen van antisemitisme.


Zinnig vond ik bijvoorbeeld de opmerking dat, naast wat er gezegd of geschreven wordt, het evenzeer van belang is wie wat zegt tegen wie, waar en wanneer. Daar zou je nog aan toe kunnen voegen dat ook de intentie ertoe doet, al spreekt dat al een beetje uit het 'wie'. Zo bleek een voetbalcolumn met de tekst "De kakkerlak is een indrukwekkend beest. De Jood onder de insecten. Want: onuitroeibaar", niet antisemitisch omdat de column helemaal niet over Joden ging, maar over kakkerlakken (scheldnaam voor Feyenoord-aanhangers) die even in het zonnetje werden gezet. De akelige associaties die sommigen hebben bij de combinatie van 'kakkerlak' en 'Joden' en 'uitroeien' was niet onaardig of kwetsend bedoeld…

Ook zinnig vond ik het onderscheid tussen antisemitisme, Israel kritiek en als Israelkritiek vermomd antisemitisme. Helaas kwamen we daar verder niet meer expliciet op terug, en bleek eigenlijk vooral dat dingen die we gevoelsmatig als antisemitisch bestempelen, dat volgens de definitie die het CIDI hanteert (en door meer organisaties wordt gebruikt) nog niet hoeft te zijn. De Nederlandse wet kijkt weer anders. Zo is antisemitisme niet per se strafbaar als het in het kader van het maatschappelijke debat gebeurt of als kunstuiting. Dit is vaak een persoonlijke beoordeling en afweging van de rechter, waarbij, zo is mijn indruk, de rechters het vrije woord vaak laten prevaleren boven het strikt toepassen van het antidiscriminatie beginsel.


Niet antisemitisch was volgens het Openbaar Ministerie een cartoon van de Arabisch Europese Liga waarin Anne Frank met Hitler in bed ligt, ze hebben duidelijk met elkaar gevreeën, en hij zegt 'Schrijf dat maar in je dagboek'. Het is grof en beledigend, maar niet antisemitisch want het gaat niet over Joden (als zodanig). Mmhwah. Moeilijk. Hij is er op gericht de Joden te beledigen en te kwetsen, door een icoon uit de meest desastreuze en traumatische periode van hun geschiedenis te nemen en die met de grootste beul aller tijden van de Joden te laten vrijen (onvrijwillig, naar ik aanneem, maar daar ging het niet zozeer om). Staat Anne hier niet ook voor de Joden en Hitler voor de Jodenhaters, voor hun ergste vijanden? Mijns inziens kun je hier nog wel een boom over opzetten, maar daarvoor ontbrak helaas de tijd. De AEL verdedigde de cartoon overigens met het argument dat moslims zo vaak worden beledigd (zoals in de film van Wilders) en dat men nu eens wilde laten zien hoe dat is door een voor het Westen zeer gevoelig onderwerp te nemen.

Dat vond ik overigens een serieus nadeel van de workshop: het format liet weinig tijd voor discussie over verschillende visies en interpretaties, en ik vond het oordeel van het CIDI daarbij vaak te stellig gebracht. Nou erken ik hen onmiddellijk als deskundig, daar niet van, maar soms is er geen heel eenduidige waarheid, en is het wel goed om het kritisch denkvermogen te stimuleren door juist dat ook te laten zien, en te erkennen dat iets complex is en soms meerduidig. Muller ging overigens wel in op een aantal vragen en opmerkingen uit het publiek, waardoor we flink uitliepen. Ook na afloop hebben we nog een tijd staan napraten.

Een andere cartoon waar je mijns inziens over kan twisten is een van Jos Collignon naar aanleiding van de vraag door wie Wilders wordt gefinancierd. We zien Wilders, die door een arm vanachter een schutting een berg geld krijgt toegestopt. Erboven staat iets in het Ivriet dat Wilders tegen de geldgever zegt. Het geld komt dus uit Israel. 'Van Joden', zei ik, 'en dus refereert men aan de notie van de Joodse lobby en aan punt twee in bovenstaande punten'. 'Nee', zei Muller, 'want dan had de onzichtbare persoon als Jood herkenbaar moeten zijn, bijvoorbeeld door een Davidster op zijn arm.' 'Maar het Ivriet dan', wierp ik tegen, 'dat is toch een Joodse taal?' Muller wierp tegen: 'Nee, want er wonen ook 25% niet-Joden in Israel en die spreken ook Ivriet'. Maar Ivriet is natuurlijk wel degelijk de taal die de Joden naar Israel brachten, die zij ook daarvoor altijd hadden gebruikt bij religieuze zaken en waarin Israelische schrijvers en zangers zich uitdrukken. Arabieren in Israel spreken ook Ivriet maar zullen Arabisch gebruiken om zich cultureel uit te drukken. Overigens is Arabisch ook een officiële taal in Israel en spreken veel Arabieren dat dus onder elkaar. Door hem in het Ivriet te laten antwoorden suggereert Collignon in de cartoon dat Wilders het geld van Israelische Joden krijgt, of van de regering van Israel die wordt gedomineerd door Joden. Het leidt geen twijfel dat de Arabieren in Israel fel tegen geld voor Wilders zouden zijn.

Niet te snel

Toch ging ik wijzer naar huis dan ik was gekomen, met meer besef dat, al was ik het misschien niet met alles 100% eens, dat dus wel is hoe je er ook naar kunt kijken. Daarbij benadrukte Muller nog eens dat we niet te snel van antisemitisme moeten spreken. Juist wanneer mensen dit te snel doen, verliest het woord aan betekenis en de kans dat je je doel bereikt wordt kleiner.

Tot slot vertelde hij nog wat over hoe om te gaan met antisemitische reacties op internet. Wanneer iets echt antisemitisch is, kun je de redactie (moderator/beheerder) van een site beleefd vragen om verwijdering. Muller raadt zeer af om op de site of in een forum een discussie aan te gaan; daarmee vestig je alleen maar meer aandacht op de betreffende reactie, en genereer je weer meer verkeer. Soms staat er bij reacties ook een knop waar je op kunt drukken om bezwaar tegen de reactie te maken. Wanneer de uiting desondanks blijft staan kun je die bij het CIDI of het Meldpunt Discriminatie Internet melden. Men verzoekt om antisemitische uitingen altijd even te melden: of Men heeft overigens goede ervaringen wat betreft de bereidheid van websites om opmerkingen te verwijderen.

Het CIDI krijgt zelf geregeld antisemitische mails, en die komen niet merendeels van allochtonen of moslims. Ook cijfers van de overheid ondersteunen niet de veelgehoorde idee dat hedendaags antisemitisme vooral uit die hoek komt. Hier was ook even discussie over, omdat ook in de groep die notie wel bestond. Iemand suggereerde dat moslims misschien minder snel het CIDI gaan aanschrijven om hun gal over Joden te spuien?

De idee dat het CIDI alles wat hen niet zint antisemitisch noemt is in ieder geval (maar dat wist ik al) nog maar eens ontkracht. Ik hoop zeer dat er een vervolg op deze workshop komt waar op bepaalde zaken dieper kan worden ingegaan.

(wordt vervolgd)

Ratna Pelle

P.S.  Een Europees onderzoek uit 2011 naar discriminatie en vooroordelen is hier te vinden: Intolerance, Prejudice and Discrimination – A European Report (p. 56-57 behandelt antisemitisme).


Tijdelijke overeenkomst met Iran over atoomprogramma nog niet echt overeengekomen?

Is er een tijdelijke deal met Iran over het atoomprogramma of niet? Volgens onderstaande artikel moeten er nog een aantal (technische) details uitgewerkt en overeengekomen worden eer de tijdelijke deal van 6 maanden ingaat, en dan hebben we het nog niet over overeenstemming over een definitieve deal....
US now indicates Iran interim deal wasn’t quite finalized
‘Technical details’ have yet to be worked out, State Department says, meaning six-month countdown to permanent deal hasn’t started and Iran isn’t bound by any new terms
November 27, 2013, 1:35 pm Updated: November 27, 2013, 3:20 pm
WASHINGTON — Iran is currently enjoying a “window” of time before the six-month deal signed in Geneva early Sunday goes into effect, during which it is not bound to take any credible steps toward disabling its ability to produce a nuclear weapon, the State Department acknowledged Tuesday.

State Department spokeswoman Jen Psaki said that the six-month interim period, during which Iran would take steps to rein in its nuclear program in exchange for sanctions relief, has not yet begun. Furthermore, there are still a number of details to be worked out, she said, without specifying what points had yet to be finalized.

Her comments created confusion as to whether the much-touted interim deal, supposedly reached by P5+1 powers and Iran in Geneva in the early hours of Sunday morning, had actually been completed as claimed. Iran on Tuesday accused the US of publishing an inaccurate account of what had been agreed. And its Foreign Minister Mohammad Javad Zarif said in an address to the Iranian parliament Wednesday that Iran would continue construction on the Arak heavy water plant, in an apparent breach of the ostensibly agreed terms.

“The next step here is a continuation of technical discussions at a working level so that we can essentially tee up the implementation of the agreement,” Psaki told reporters Tuesday. “Obviously, once that’s — those technical discussions are worked through, I guess the clock would start. Obviously, there’ll also be a reconvening of the political track with the P5+1, which Under Secretary Sherman will continue to be our lead negotiator on.”

Psaki said that she did not “have a specific timeline” for how long the window would be in place before the six-month period began, nor did there seem to be any mechanism in place to prevent Iran from stepping up nuclear production before the scale-down went into effect.

“In terms of what the Iranians are or aren’t doing, obviously our hope would be, given we are respecting the spirit of the agreement in pressing for sanctions not to be put in place and beginning the process of figuring out how to deliver on our end of the bargain, that the same would be coming from their end in the spirit of the agreement,” Psaki said.

Similarly, she did not know what the timetable would be on sanctions relief, saying that there would still “be technical discussions.”

“It’s also not a all-at-one-time or a spigot that’s turned all the way on. So it would be a slow process that obviously we control, and some of those details are still being worked out,” she explained.

Another field in which the deal seems not to be solidified yet is the question of how sanctions relief would be framed in response to nuclear slow-down on the part of the Iranians. Psaki said that the deal would not require Iran to complete all steps before sanctions relief is granted, nor would it grant the entire relief package — valued at between $4 and $7 billion — before Iran initiates a nuclear slow-down.

Instead, Psaki said, “it would be a progression,” but she acknowledged that they were still “working through” it.

“It’s not one month and it applies to all of the relief internationally,” she explained. “So there would be a progressive process over the course of the first set.”

Psaki also said that among the “technical details” yet to be worked out was the order in which sanctions would be relieved.

The US administration is engaged in a two-pronged campaign — against Congress, which is clamoring to increase sanctions against Iran and dismissive of the reported terms of the deal struck with Tehran, and against Tehran, which claims that the US has miscast the terms of a deal by making the agreement sound less lenient regarding Iran’s ability to continue enrichment than it actually is.

Psaki’s statements largely confirmed speculations by former State Department official and ambassador Elliott Abrams, who argued in his Council for Foreign Relations blog earlier Tuesday that the language used by the White House to discuss the Iran interim deal was largely “aspirational,” suggesting that much of the touted P5+1 deal with Iran had yet to be hammered out.

Cohen called on the Obama administration to “clarify whether that is or is not the case, because the entire “agreement can be hung up over that negotiation over implementation.”


vrijdag 29 november 2013

Nieuws over Israel en de VN uit het jaar 2063 (EoZ)


Het valt me mee dat Israel in 2063 nog bestaat, en effectief afweergeschut tegen kernraketten heeft ontwikkeld. Wel jammer dat de VN er zo op achteruit is gegaan, en het Israelisch-Palestijns conflict nog steeds doorettert, met inmiddels 63 miljoen Palestijnse vluchtelingen, die voor een groot deel in kampen zitten. 





News from the year 2063


NEW YORK, NOVEMBER 28, 2063 (CNN/AP/HUFFPO) - The 168th General Assembly Tuesday adopted a resolution, declaring the years 2064-2163 as the "International Century of Solidarity with the Palestinian People."

Co-sponsored by more than 150 countries, the resolution received 212 votes in favor, 7 against and 12 abstained earlier in the day as the GA wrapped up its annual discussion on the Palestinian question, which began on Monday.

"The world has ignored the plight of Palestinians long enough," declared Mahmoud al-Haurani, the Palestine ambassador to the UN and currently president of the body.

In total, the UN passed 19 resolutions condemning Israel.

One resolution condemned the regime for Judaizing the ancient Palestinian metropolis of Tel-al-Bib by renaming it Tel Aviv in 1910.

Another condemnation was for Israel allowing its citizens to drink wine on Passover within 2 kilometers of any Muslims. This was described as an "unspeakable crime of apartheid and intolerance.""

A third resolution condemned Israel for for downing 13 nuclear warheads that were shot from Iran, Turkey and Ireland. They were downed with Israel's Laser Missile Defense System but the missile fragmets crashed in deserts or the Mediterranean, causing nuclear radiation to leak and harming the environment. 

The "International Century of Solidarity with the Palestinian People"  resolution called for all efforts to promote the realization of the inalienable rights of the Palestinian people, including their right to self-determination and to force Israel to allow all Palestinian Arab refugees to return to their homes in Palestine. It also calls for the human right to massacre any Israelis living in those homes, or in the area if the home itself no longer existed.

There are now some 63 million Palestinian Arab refugees throughout the Middle East. According to UNRWA statistics, every single one of them insist to return to the lush Palestinian fields of their ancestors so they can harvest olives. 

The Arab nations that agreed to host them for the past 115 years graciously continue to keep their Palestinian population in camps in order to ensure that they don't forget their humble roots. In 2032, the Arab League asked Jordan to strip all Palestinians of their citizenship so as not to cause jealously from the refugees living in Sinaigaza, Greater Syria and the Saudi Gulf bloc. "Equal rights for all refugees!" was the slogan Saudi prince Bandari coined for the popular initiative.

Last week, UNRWA asked for an additional $800 million because the number of Palestinian refugees have, for the first time, doubled the number of all other refugees in the world combined. 

As is traditional, when the Israeli ambassador to the UN asked to respond to the condemnations, he was bombarded with hundreds of shoes, thoughtfully provided by the UN and donated from nations around the globe.

The annual discussion of the Palestine question was briefly interrupted by news of the breakout of a new nuclear war between India and Greater Pakistan, in which millions were incinerated. After a moment of silence, a discussion of Israelis violating the 2056 ban on tourism ads continued. The Third Subcommittee on Cultural Theft of the Palestinian People noted that any mention of any scientific achievement or archaeological discovery by Israelis in the holosphere is indistinguishable from an advertisement. The subcommittee recommended that Israeli Jews be banned from all social media in case they say anything that is not negative about their regime.

A resolution on the issue is expected to be drafted and passed in May during the annual International Month of Commemorating the Holocaust of the Palestinian People.

Tourism to Israel reached record numbers last year. Since many of the tourists were religious Christians, petitions have been circulating on college campuses to ban the Bible for being too Zionist.

Last year, the UN Human Rights Council deplored Israeli President Semoli's description of Israel as a "beautiful country" in an interview, passing six non-binding resolutions of their own declaring it illegal to refer to Israel as anything other than "the ugly apartheid Zionist regime, may it be blotted out soon."

(see here)


Timmermans: Kabinet voert EU-richtlijnen godsdienstvrijheid uit (Ref.Dagblad)


Dat Palestijnse vluchtelingen wel internationale hulp ontvangen en Joodse vluchtelingen niet, komt volgens Timmermans doordat de Joodse vluchtelingen zijn opgevangen door de staat Israël en daar staatsburgerschap kregen, maar ook deels in Europese landen en de VS. „Palestijnse vluchtelingen die naar buurlanden zijn gevlucht, leven tot op de dag van vandaag in vluchtelingenkampen, meestal zonder staatsburgerschap." 

Dat is waar, maar je kunt je wel afvragen waartom dat zo is en wat daaraan wordt gedaan, en vooral, of de geboden hulp ook maar iets bijdraagt aan een duurzame oplossing van dit probleem.  

Timmermans stelde woensdag in het debat over zijn begroting dat uit Israëlische cellen ontslagen Palestijnse gevangenen inderdaad een toelage krijgen van de Palestijnse Autoriteit. Daar gaat absoluut geen Europees of Nederlands geld heen, zei hij. De toelage is „niet bedoeld om geweld aan te moedigen of gepleegde misdaden te belonen", maar voor de re-integratie van de gevangenen en om recidive te voorkomen. 


LOL. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat een intelligente man als Timmermans dit zelf gelooft. Met (tijdelijk) geld voor integratie zouden weinig mensen problemen hebben denk ik. Het gaat erom dat de gevangenen om hun daden worden geëerd en als helden onthaald. Stel je voor dat criminelen in Nederland uitgebreid worden geroemd om de inbraken die ze hebben gepleegd of de mensen die ze hebben omgelegd? En dat ze meer geld krijgen naarmate hun misdaad zwaarder was?   

Van der Staaij (SGP) diende samen met Voordewind (CU) een motie in die het kabinet oproept „in zijn bilaterale contacten met de Palestijnse Autoriteit erop aan te dringen af te zien van steunverlening die als aanmoediging van misdrijven kan worden opgevat."

Timmermans stelde daarop dat de betaling aan Palestijnse ex-gevangenen „niet mag leiden tot een perverse stimulus voor deze mensen, in die zin dat zij daardoor gestimuleerd worden om juist dingen te doen waarvoor zij weer in de gevangenis belanden." Hij beloofde de motie uit te voeren door dat binnenkort bij de Palestijnse Autoriteit aan de orde te stellen. 

Heel fijn, maar misschien moet hij dan eerst zelf gaan inzien dat precies dit nu wel gebeurt? En dat Europees (en dus Nederlds) geld daar natuurlijk indirect wel aan bijdraagt.  





Timmermans: Kabinet voert EU-richtlijnen godsdienstvrijheid uit 


28-11-2013 11:41 | Redactie politiek

Nederland voert de EU-richtlijnen over godsdienstvrijheid al uit. 


Zo heeft ons land informatie gedeeld met andere EU-lidstaten over het lopende proefproject over godsdienstvrijheid in negen landen, heeft minister Timmermans (Buitenlandse Zaken) woensdag geantwoord op vragen van SGP en ChristenUnie over zijn begroting. De ambassades van EU-lidstaten werken „intensief" samen met niet-gouvernementele organisaties en met religieuze instellingen. 


Nederland is volgens Timmermans verder bereid om samen met Canada en Zuid-Afrika of een ander Afrikaans land opnieuw een bijeenkomst te organiseren over godsdienstvrijheid tijdens de Algemene Vergadering van de VN. 


Aan de SGP liet de minister weten dat de EU geen onderzoek met embryonale stamcellen financiert dat in geen van de EU-lidstaten is toegestaan. 


Dat Palestijnse vluchtelingen wel internationale hulp ontvangen en Joodse vluchtelingen niet, komt volgens Timmermans doordat de Joodse vluchtelingen zijn opgevangen door de staat Israël en daar staatsburgerschap kregen, maar ook deels in Europese landen en de VS. „Palestijnse vluchtelingen die naar buurlanden zijn gevlucht, leven tot op de dag van vandaag in vluchtelingenkampen, meestal zonder staatsburgerschap." 


Timmermans stelde woensdag in het debat over zijn begroting dat uit Israëlische cellen ontslagen Palestijnse gevangenen inderdaad een toelage krijgen van de Palestijnse Autoriteit. Daar gaat absoluut geen Europees of Nederlands geld heen, zei hij. De toelage is „niet bedoeld om geweld aan te moedigen of gepleegde misdaden te belonen", maar voor de re-integratie van de gevangenen en om recidive te voorkomen. 


Van der Staaij (SGP) diende samen met Voordewind (CU) een motie in die het kabinet oproept „in zijn bilaterale contacten met de Palestijnse Autoriteit erop aan te dringen af te zien van steunverlening die als aanmoediging van misdrijven kan worden opgevat." 


Timmermans stelde daarop dat de betaling aan Palestijnse ex-gevangenen „niet mag leiden tot een perverse stimulus voor deze mensen, in die zin dat zij daardoor gestimuleerd worden om juist dingen te doen waarvoor zij weer in de gevangenis belanden." Hij beloofde de motie uit te voeren door dat binnenkort bij de Palestijnse Autoriteit aan de orde te stellen. 


De minister liet verder weten positief te staan tegenover de financiering van verzoeningsprojecten tussen Israëliërs en Palestijnen, zoals de CU had bepleit. Het kabinet betaalt daar ook al aan mee.

De positie van christenen in Syrië noemde Timmermans „zorgelijk." De invloed van jihadisten op het conflict neemt toe, zei hij. „Zij komen natuurlijk als vliegen op de stroop af." Desondanks wil het kabinet niet militair ingrijpen.


2014 VN-jaar voor solidariteit met het Palestijnse volk

Vandaag, 29 november, is de VN-dag om te herdenken dat in 1947 de roemruchte delingsresolutie werd aangenomen van het (in 1923 ook al eens gedeelde) mandaatgebied Palestina.
Na lang onderzoek door een VN-commissie die met alle partijen had gesproken, bleek ook toen al een twee-staten-oplossing het enige haalbare voor het gebied, al beschouwde niet iedereen dit als ideaal.
Men stelde een Joodse en een Arabische staat voor, die economisch en politiek nauw moesten samenwerken, want het plan behelsde een lappendeken van 8 gebiedjes op een klein landoppervlak.
Het gevolg van de resolutie was een burgeroorlog, begonnen door de Arabieren die het plan resoluut van de hand wezen. Nadat Israel in mei 1948 zichzelf onafhankelijk verklaarde volgde een aanval door de Arabische buurlanden. Bemiddelingspogingen en compromisvoorstellen van de VN bereikten niet meer dan enkele wapenstilstanden. Israel kwam begin 1949 als overwinnaar uit de bus, terwijl het resterende Arabische gebied bezet was door Egypte en Jordanië, die een tijdje de schijn ophielden van een (eigenlijk twee) Palestijns-Arabische marionettenstaat(/staten), waarna Jordanië haar deel in 1950 annexeerde. In 1967 veroverde Israel deze gebieden, en heeft sindsdien moeite ze weer af te staan, zeker als daar geen volwaardige vrede en erkenning van de Joodse staat tegenover staat.
De gewenste twee-staten-oplossing is er nog steeds niet, maar in plaats van als faire scheidsrechter op te treden, verklaart de VN (Algemene Vergadering) al decennialang continu haar solidariteit met de Palestijnen en verguist Israel alsof het een enfant terrible is dat zij zelf mede heeft geschapen.



The United Nations has adopted a resolution naming 2014 as the "Year of Solidarity with the Palestinian People."

To mark the occasion, the U.N. said it will work in the coming year to organize special activities along with governments and non-governmental organizations.

A rally in solidarity with the Palestinian people in Cairo, Egypt, May 13, 2011(AP/Amr Nabil)

The resolution was passed on the International Day of Solidarity with the Palestinian People, which was held four days early to accommodate Thanksgiving weekend. The day is usually marked at the world body on Nov. 29, the anniversary of the voting for the "Partition Plan" which in 1947 divided territories held in British Mandatory Palestine between the Jews and Arabs. While the Jews accepted the vote, five Arab states declared war.

According to U.N. Watch, a nonprofit that monitors activity at the U.N., the "Year of Solidarity" resolution was one of 21 resolutions that singled out Israel during this year's General Assembly session. In 2012, the U.N. passed 22 resolutions condemning Israel.

This is compared with only four resolutions this year that singled out any other country in the world, which were Syria, Iran, North Korea and Myanmar.

"There were will be zero UNGA resolutions on gross and systematic abuses committed by China, Cuba, Egypt, Pakistan, Russia, Saudi Arabia, Sri Lanka, Sudan, Zimbabwe, nor on many other major perpetrators of grave violations of human rights," U.N. Watch reported.

"Broadway may be down the street, but the real theater is here at the United Nations," Israeli Ambassador to the U.N. Ron Prosor said.

"The worst human rights abusers receive a fraction of the condemnation that Israel – the only democracy in the Middle East – receives," Prosor said in a speech Monday. "These irresponsible actions have irreversible consequences. The states that rubberstamp the anti-Israel resolutions every year, have given the Palestinians a false sense of reality and fed their culture of victimhood."

Prosor also addressed the irony of the U.N. condemning Israel for allegedly ill-treating Syrians even though Syrians have massacred more than 100,000 of their own people and Israeli hospitals have been treating Syrian civil war victims.

"If that weren't enough, the GA will soon vote on another resolution calling on Israel to hand over the Golan Heights and its residents to Syria. It is nothing short of absurd for the U.N. to demand that even more civilians be subject to Assad's brutality," Prosor said.

Hillel Neuer, executive director of U.N. Watch wrote: "There are also resolutions recognizing the self-determination of the Palestinians, even though the U.N. already recognized Palestine as a state; yet there is no resolution on the right to self-determination of the Tibetans, who really could use such a text."

Neuer characterized the Palestinian solidarity year declaration an opportunity for "massive politicization" in 2014 at the U.N.

U.N. Secretary General Ban Ki-Moon on Monday called for Jerusalem to be divided between Israel and a future Palestinian state.

"Jerusalem is to emerge from negotiations as the capital of two states, with arrangements for the holy sites acceptable to all. An agreed solution must be found for millions of Palestinian refugees around the region," he said.

A year ago, the U.N. General Assembly voted to grant Palestine observer state status.


woensdag 27 november 2013

Drie terreurverdachten gedood bij Hebron


Er zijn de laatste tijd vaker incidenten geweest en sommigen speculeren over een derde intifada

Slightly before the attack, former Shin Bet chief Yuval Diskin said the Palestinians were ripe for a Third Intifada. However, Defense Minister Moshe Ya’alon said that recent attacks were isolated incidents, insisting that “there is no sign of a popular uprising or so-called Third Intifada.”



3 terror suspects killed by police, Shin Bet near Hebron

Palestinians allegedly planned to carry out attacks against Israeli targets; explosives, handguns found in suspects’ car

  November 26, 2013, 9:32


IDF soldiers in Hebron (photo credit: Uri Lenz/Flash90)

Three Palestinians suspected of planning to carry out terror attacks against Israeli civilians were killed Tuesday during a joint Shin Bet and Israel Police operation in the West Bank town of Yatta, south of Hebron, the army said. The operation marked a sharp departure from the disorganized, home-grown terror of recent weeks.

Two of the suspects, whom the army said were members of a “Salafist jihadi” group, were shot dead in their car after they refused to surrender themselves to security forces. They were carrying “explosive devices and 2 handguns,” the army said in a statement. A third man was killed in a gun battle “following a hot pursuit,” IDF spokesman Peter Lerner said.

No Israeli soldiers were injured in the incident.

The IDF said the organization to which the two belonged had over the past months attempted to set up an extensive military infrastructure across the West Bank. The organization had planned to target Palestinian Authority structures and personnel, in addition to Israeli soldiers and settlers, the statement said.

The operatives had allegedly prepared hideout apartments, bought weapons, and produced explosives.

Israeli security forces learned of the planned attack after arresting several of the organization’s members near Nablus and the West Bank settlement of Yatir over the past few weeks.

“This terrorist network is just a sample of those who try to harm Israeli civilians and undermine the existing security stability,” Lerner said.

“Operational access combined with quality intelligence gives us the upper hand on these evildoers and their beastly intentions,” he added. “It is our obligation to prevent them from fulfilling their detestable fantasies.”

Israeli defense officials and analysts have warned in recent weeks that the West Bank may be heading for another violent uprising, citing a rise in the number of rock-throwing and Molotov cocktail attacks.

Earlier this month, a couple driving along a road in the West Bank near the settlement of Tekoa were hurt after their car was attacked with a Molotov cocktail.

A day earlier, a Palestinian man was killed at a checkpoint in Abu Dis near Jerusalem after he tried to stab a Border Police guard, Army Radio reported, and another Palestinian man was shot to death at Tapuah Junction, near the West Bank city of Ariel, when he fired a flare gun toward Israelis at a hitchhiking post.

The recent rise in violence was not confined to the West Bank, as terror attacks crossed over the Green Line and into major Israeli cities.

In mid-November, a Palestinian teenager stabbed 19-year-old soldier Eden Atias multiple times in the neck on a bus at the central bus station in Afula.

The assailant, 16-year-old Hussein Rawarda, had entered Israel illegally in search of work and apparently decided to carry out the deadly attack after failing to be hired by an Israeli employer.

Slightly before the attack, former Shin Bet chief Yuval Diskin said the Palestinians were ripe for a Third Intifada. However, Defense Minister Moshe Ya’alon said that recent attacks were isolated incidents, insisting that “there is no sign of a popular uprising or so-called Third Intifada.”

Yifa Yaakov contributed to this report


Israëlische spionnen en de massavernietigingswapens van Syrië (Joods Actueel)


Israëlische spionnen en de massavernietigingswapens van Syrië


·        Woensdag 6 November 2013 8:56


In september 2007 werd de nucleaire installatie in Deir ez-Zor, Syrië, door de Israëlische luchtmacht plat gebombardeerd. Vanaf het ontstaan van de Joodse staat was Syrië één van Israëls gezworen vijanden. Israël investeerde heel veel in het opzetten van een informatienetwerk in Syrië. Er werden Israëlische agenten in Syrië gedropt en er werden Syrische militairen gerekruteerd. 


Lieve Schacht 


"Wanneer het Syrische regime chemische wapens aanwendt in de burgeroorlog, is voor de Verenigde Staten de rode lijn overschreden." Met deze oneliner suggereerde Obama op 20 augustus 2012 voor het oog van de internationale televisiecamera's dat dit voor Amerika een reden was voor een militaire interventie in Syrië. Waarschijnlijk deed Obama die uitspraak omdat hij ervan overtuigd was dat het Syrische regime nooit zover zou durven gaan. Dat werd toen algemeen gedacht. Ook de Israëlische inlichtingendiensten geloofden toen dat Assad zijn arsenaal aan chemische wapens achter de hand zou houden om hiermee te onderhandelen over een mogelijk asiel voor hem en zijn onmiddellijke entourage.

Op 10 maart 2013 meldden Israëlische militaire informatiebronnen dat president Bashar al-Assad toch chemische wapens had ingezet tegen zijn burgers. Gericht afluisteren van Syrische tactische frequenties bevestigde deze waarnemingen. Aan de hand van de satellietbeelden kon bovendien beweging geregistreerd worden in en rond een gekende opslagplaats voor chemische wapens. Die informatie werd onmiddellijk doorgespeeld naar de Amerikaanse inlichtingendiensten. Maar in Washington bleef het aanvankelijk heel stil. Pas wanneer het hoofd van de Israëlische militaire inlichtingendienst, Itai Brun, een maand later op een conferentie in Tel Aviv publiekelijk het inzetten van chemische wapens in Syrië vermeldde, vroeg Washington aan Israël om nadere uitleg. Na de aanval op een buitenwijk in Damascus op 21 augustus kon het gebruik van chemische wapens niet meer genegeerd worden.

Partners in informatieverwerving

Israëlische en Amerikaanse inlichtingendiensten zijn sinds jaar en dag partners. Informatie afkomstig van Israëls afluistereenheid, Unit 8200, dient vaak als basis voor verder onderzoek door de NSA (U.S. National Security Agency) zoals The Guardian onlangs onthulde. Toch was dit niet altijd een succesverhaal. Bij het uitbreken van de Golfoorlog van 1990-1991 was er zowel aan Israëlische als aan Amerikaanse kant weinig concrete informatie over Irak te delen. Over de aanwezigheid van massavernietigingswapens in Syrië hebben beide inlichtingendiensten meer en betere informatie verzameld.

De Amerikanen kwamen er achter dat de Noord-Koreaanse eerste minister in maart 1990 in Damascus een militair samenwerkingsakkoord met Syrië ondertekende. In het kader van die overeenkomst zou Noord-Korea Scud C raketten en raketlanceerders aan Syrië leveren. De NSA was begin februari 1991 een eerste overdracht via de haven van Latiakia op het spoor gekomen. Toch brachten de Amerikanen Jeruzalem hiervan niet op de hoogte. Ze vermoedden dat Israël een poging zou ondernemen om de zending te onderscheppen. De NSA vreesde dat dit mogelijk tot een nieuw conflict in de regio zou kunnen uitgroeien.

Maar Israël had zo zijn eigen bronnen en was ook op de hoogte. Twee Mossad-agenten in Marokko waren erin geslaagd om, vermomd als toeristen, onder het bewuste vrachtschip te duiken en een krachtige transponder aan de romp van het vaartuig te bevestigen. Daardoor zou het schip kunnen worden gevolgd en aangevallen. Uiteindelijk gaf eerste minister Itzhak Shamir geen toelating voor een aanval. Hij vreesde dat een dergelijk actie in de Middellandse Zee een lont in een kruitvat zou kunnen worden. Met de Golfoorlog in het vooruitzicht wilde hij verdere verwikkelingen voorkomen.

Een aantal voormalige hoofden van de Mossad en Aman (Israëls militaire inlichtingendienst) verklaarden later deze beslissing van Shamir te betreuren. "Hadden we er toen een punt van gemaakt om niet toe te laten dat Syrië de mogelijkheid creëerde om massavernietigingswapens in bezit te krijgen, dan was het hele Israëlische grondgebied nu niet bedreigd door raketten die met chemische wapens kunnen uitgerust worden."

Weten wat de vijand van plan is

Vanaf het ontstaan van de Joodse staat was Syrië één van Israëls gezworen vijanden. Het bevocht Israël in '48, '67, '73 en in 1982 in Libanon. Na de Jom Kipoer oorlog van 1973, bleef het gedurende veertig jaar kalm aan de Syrisch-Israëlische grens. In tegenstelling tot Egypte en Jordanië heeft het nooit een vredesverdrag met Israël afgesloten. Maar het zorgde er wel voor dat er na 1973 geen terroristische aanvallen meer op het getouw gezet werden vanop Syrische bodem.

Israël investeerde heel veel in het opzetten van een informatienetwerk in Syrië. Er werden Israëlische agenten in Syrië gedropt en er werden Syrische militairen gerecruteerd. Af en toe slaagde Syrië erin om Mossad-agenten te ontmaskeren. Dit overkwam Eli Cohen in 1965. (zie kader)

Eli Cohen (Alexandrië, 24 december 1924  Damascus, 18 mei 1965)  

Cohen was een geboren Egyptenaar en sprak vlekkeloos Arabisch. Hij kwam als Mossad-agent terecht in Syrië. In zijn luxueus appartement in Damascus organiseerde hij regelmatig feestjes. Onder meer de president, een generaal en andere belangrijke militairen waren zijn gasten. Zijn vrienden konden ook gebruik maken van zijn appartement als Cohen er niet was. Zo werd hij een vertrouwenspersoon in militaire kringen. Tijdens een excursie in de Golanhoogten merkte Cohen op dat de Syrische soldaten nauwelijks beschermd waren tegen de grote hitte. Hij stelde daarom voor om eucalyptusboompjes te planten bij elke ondergrondse bunker en mortierstelling in de hoogvlakte. Dit advies werd zonder meer opgevolgd. Dankzij deze boompjes en Cohens fotografisch geheugen kon de Israëlische luchtmacht tijdens de Zesdaagse Oorlog het merendeel van de Syrische ondergrondse bunkers en mortierstellingen gemakkelijk lokaliseren en uitschakelen. De eucalyptusbomen staan er vandaag nog altijd. Het zijn de stille getuigen van Cohens spionagewerk. In 1965 liep Cohen tegen de lamp. De Indiase ambassade in Damascus had geklaagd over storingen bij het zenden van radioberichten naar India. De Syrische contraspionage ontdekte dat er vanuit Eli Cohens appartement een radiozender actief was. Na een proces werd hij in het openbaar opgehangen in Damascus.

Unit 8200: draaischijf van de informatieverwerving
Deze eenheid staat in voor het breken van codes, het vertalen en het analyseren van de gegevens. Dankzij deze informatie konden de Israëli's een snelle overwinning behalen op Syrië en Egypte in de Zesdaagse Oorlog (1967). Daarna onthulde Israël voor het eerst zijn spionagecapaciteit. Men had ontdekt dat de Egyptische president Nasser gelogen had over de oorlogssituatie tegen de Jordaanse koning Hoessein. De Egyptische luchtmacht was vanaf het prille begin van de vijandelijkheden door de Israëli's uitgeschakeld. Maar in een poging Jordanië over de streep te trekken om aan de oorlog deel te nemen, stelde Nasser de toestand veel rooskleuriger voor. Na afloop van de oorlog beslisten de Israëli's om het afgeluisterde telefoongesprek te publiceren om Nasser verder te vernederen.

De Jom Kipoer oorlog van 1973 verraste Israël. Toch kon de Syrische luchtmacht nooit het luchtruim overheersen, ondanks de Russische oorlogsvliegtuigen en het gesofistikeerde Russische luchtafweergeschut. In volle oorlog werd een hooggeplaatste officier van Unit 8200 door de Syriërs gevangen genomen. De Syriërs konden hem ervan overtuigen dat de oorlog door Israël verloren was, waardoor de man ging praten. Zijn bekentenissen veroorzaakten enorme schade voor het Israëlische spionagenetwerk.

De Syriërs waren ervan overtuigd dat ze Israël "doof en blind" gemaakt hadden voor de volgende jaren. Maar het draaide anders uit. Op 1 april 1978 vonden technici van de Syrische telefoondienst tijdens onderhoudswerken op grote diepte een eigenaardig apparaat. De geheime dienst werd er bij geroepen. De agenten herkenden er een Israëlische afluisterapparaat in. Tijdens een poging om het toestel op te graven, ontplofte het.

In 1982 viel Israël Libanon binnen. Het was een reactie op de aanvallen op Israëlische doelwitten vanuit Zuid-Libanon door de PLO. Daarbij haalden de Israëli's een honderdtal Syrische gevechtsvliegtuigen neer terwijl de Syriërs niet één Israëlisch vliegtuig konden neerschieten. Ook dit was onder meer te danken aan de waardevolle informatie van de inlichtingendienst. Daarna wijzigde Hafez al-Assad (de vader van de huidige Syrische president) zijn militair beleid.

De luchtmacht werd heropgebouwd en het rakettenarsenaal uitgebreid en gemoderniseerd. Hij opteerde er toen voor om een voorraad chemische wapens aan te leggen. In de vroege jaren negentig betrof het bommen gevuld met saringas die vanuit een vliegtuig kunnen gedropt worden. Later kozen de Syriërs ervoor om de koppen van de lange afstandsraketten met gifgas uit te rusten. In 2001 ontdekten de Israëli's dat de Syriërs over Scud D raketten beschikken. Daarmee kunnen ze het volledige Israëlische territorium bestrijken en ook grote delen van Turkije en Jordanië. Omstreeks 1995 slaagden de Syriërs erin om het uiterst giftige VX te produceren.

VX zenuwgas  Dit product werd door de VN (UNO resolutie 687) bestempeld als een massavernietigingswapen. De productie en de stockering ervan is door de Chemische wapenconventie van 1993 verboden. Het product heeft de textuur van motorolie. Het is geur- en smaakloos. Het kan zowel als vloeistof of via een aerosol verspreid worden. Het werkt in op het centrale zenuwstelsel, waarbij verlamming optreedt, met hartstilstand of verstikking tot gevolg.

Daarbij konden ze rekenen op de medewerking van Anatoly Kuntsevich. Deze Russische generaal was de adviseur van Boris Yeltsin in verband met de internationaal overeengekomen ontmanteling van de chemische wapenvoorraden. De aanwezigheid van Kuntsevich in Syrië kaderde officieel binnen de normale militaire relaties tussen beide landen. In werkelijkheid werd hij rijkelijk betaald voor het leveren van de know-how voor het produceren van het zenuwgas VX. Dit vond plaats in het Scientific Studies and Research Center in Al-Safir (Noord- Syrië). Volgens Amerikaanse en Israëlische inlichtingendiensten is dit SSRC de draaischijf van de productie en de stockering van het chemische en biologische wapenarsenaal.

In 1998 bracht eerste minister Ehud Barak president Yeltsin op de hoogte van de activiteiten van Kuntsevich. Maar Moskou reageerde niet. Op 3 april overleed Kuntsevich op mysterieuze wijze tijdens een vlucht tussen Damascus en Moscou. Syrië zag hierin de hand van de Mossad. In 2007 leidde een incident in het productieproces van VX raketkoppen tot een enorme ontploffing in de site in Al-Safir. Volgens de Mossad kwamen hierbij vijftien Syriërs om het leven en tien Iraanse ingenieurs. Daarnaast raakten nog ongeveer tweehonderd mensen ernstig gewond. Een vooraanstaande Israëlische minister noemde de ramp van Al-Safir "Een fantastisch ongeval."

In juli 2000 volgde Bashar al-Assad zijn vader op als president. Generaal Mohammed Suleiman werd het nieuwe hoofd van alle geheime militaire projecten. Nu werd Noord-Korea benaderd om een kernreactor te leveren, om een eigen kernwapen te ontwikkelen. Vijf jaar lang bleven die plannen verborgen voor de Israëli's. Alle informatie erover werd schriftelijk uitgeprint en verspreid door koeriers op motorfietsen, de Syriërs vertrouwden zelfs hun eigen computernetwerken voor geen haar. Per toeval kwamen Mossad-agenten in Londen de nucleaire plannen op het spoor.

Een agent brak binnen in de hotelkamer van een Syrische gezant en kopieerde het geheugen van diens laptop. Tot algemene verbazing stuitten ze daarbij op de gedetailleerde gegevens over Syriës nucleaire plannen. In september 2007 werd de nucleaire installatie in Deir ez-Zor door de Israëlische luchtmacht plat gebombardeerd. Generaal Suleiman versterkte de band met het Libanese Hezbollah via militaire leider Imad Mughniyeh. Die werd zowel in Europa als in de Verenigde Staten gezocht als verantwoordelijke voor verschillende aanslagen. In februari werd Mughniyeh in Damascus gedood door een autobom. Suleiman onderging hetzelfde lot enkele maanden later. Niemand eiste de daden op maar het is duidelijk vanuit welke wind de richting waait.

En verder?

Onlangs verklaarde de Syrische president aan de Hezbollah gezinde Libanese krant Al-Akbardat zijn land sinds de jaren tachtig een voorraad chemische wapens heeft aangelegd tegen Israël. "Op dit ogenblik beschikken wij over wapens die nog meer gesofistikeerd zijn en die Israël in een oogwenk in zijn zwakke plek kunnen raken." De samenwerking met de Russen is volgens Assad opperbest. Mochten de Verenigde Staten toch een aanval op Syrië ondernemen dan heeft hij de verzekering dat Moskou troepen zal steuren om het regime te ondersteunen. Israël neemt de dreiging ernstig. Meer dan ooit kijken de geheime diensten toe.

Elk verdacht transport vanuit de gekende opslagplaatsen richting Libanon wordt gebombardeerd. De Israëlische burgers hebben hun gasmakers ontvangen en de Iron-Dome staat op scherp om de eventuele Scuds neer te halen. Ondertussen werkt de Israëlische geheime dienst naarstig voort om hun landgenoten te behoeden tegen aanvallen. De meeste van hun succesvolste acties zullen voor de buitenwereld mogelijk steeds verborgen blijven.