Onder Joodse kiezers minder steun voor Wilders

 

De Jerusalem Post sprak met Esther Voet (NIW) en Hanna Luden (CIDI) over de stemming in Joods Nederland, in het licht van de verkiezingen en Geert Wilders.

Aanleiding was mede een opinieonderzoek naar het stemgedrag van Joods Nederland en hun belangrijkste drijfveren en zorgen. De uitslag daarvan is te lezen op de site van het NIW:

Enquête: Joods Nederland kiest

 

Omgekeerd maakte het NIW ook een analyse van het stemgedrag van de partijen in de Tweede Kamer over onderwerpen die de Joodse gemeenschap bijzonder ter harte gaan, Israel en zaken als antisemitisme en rituele slacht:

Verkiezingen: het onderzoek

 

Tevens een column van Bart Schut over het stemgedrag van Nederlandse Joden:

Alles voor de macht

 

 

Wouter

________________

 

 

·         Jerusalem Post

·          

HOW WOULD DUTCH JEWS FARE UNDER EXTREME-RIGHT GEERT WILDERS?

BY TAMARA ZIEVE

MARCH 14, 2017 05:14

 

http://www.jpost.com/Diaspora/Is-pro-Israel-Geert-Wilders-good-for-the-Dutch-Jews-484121

 

Jewish voters less inclined to support right-wing candidate.

 

  

Geert Wilders. (photo credit:REUTERS)

Jewish voters in the Netherlands are less inclined to vote for Holland’s populist rightwing candidate Geert Wilders than other members of the general public, Dutch Jewish commentator Esther Voet told The Jerusalem Post on Monday.

Voet is editor-in-chief of the Dutch Jewish Weekly, which released a poll on Friday surveying nearly 2% of the Jewish population of the Netherlands.
The poll found that Dutch Jews are less supportive of Wilders than the wider public, with 10% of respondents expressing support for Wilders’s PVV party, in contrast with some 15% in general public opinion polls.

Among Dutch Jews polled, the ruling party was the most popular, with 17%, followed by the center-left Labor Party, which received 12%.

According to Voet, there is reluctance among the Jewish community to support Wilders, because while he is pro-Israel, he supports a one-state solution. “Most Jews here still support a two-state solution,” Voet noted, adding that Jews have historically opposed right-wing populist parties.

But Hanna Luden, director of the Dutch Center for Information and Documentation on Israel, told the Post there is no one voting pattern among the country’s Jewish community, stressing there are both Jews who are supportive of the PVV as well as those who are critical of the party.

She believes the Netherlands is suffering from the same extreme divisiveness that is sweeping countries across the world.
“What we see is polarization over the whole world, between the Right and Left, religious or not, Muslims and Dutch etc... Polarization is not a good sign,” she said. Luden added that these sharp divisions have been in the air for a while, though she believes that it has become more pronounced since the election of US President Donald Trump. Clashes this weekend over the Netherlands’ refusal to allow entry to Turkish cabinet ministers have brought divisions to the surface even more clearly, divisions which Luden finds concerning.

Certain parties, she said, portray Dutch culture as a Judeo-Christian one, a depiction she objects to.
“What you see is division on many different issues,” she reflected, saying the end result will likely be a coalition of many different parties, similar to the composition of Israel’s government.

But there are some issues which are of particular importance to Jewish voters – the government’s stance on Israel and the government’s approach to Jewish issues. While Wilders is a staunch supporter of Israel, he has voted in favor of banning shechita (religious animal slaughter).

“This is a very dangerous step toward discrimination of minority groups... and maybe the next step will be circumcision,” Luden said. She noted that the right-wing PVV supports the left-wing Party for the Animals (PvtA) on the issue, though the two parties have entirely different motives. “PVV openly aims at ‘Muslim bashing’ and adds that the Jews should accept the inconvenience in PVV’s ‘war against Muslims,’” Luden said.

Luden also opined that there is a heightened sense of insecurity among various groups in the Netherlands, including the Jews. Her reflection on the subject is backed by the Dutch Jewish Weekly poll, which found that 45% are scared that they might become victims of antisemitic violence.

“This is an increase,” said Voet, emphasizing that respondents comprised Jews of all types, not just observant Jews who are visibly Jewish due to religious garb.
“As Jews, we are the canary in the coal mine,” she said, pointing to the demonstrations over the barred Turkish ministers, which saw protesters yelling “cancer Jews.”
“If you want to curse somebody, that’s the word you use,” she lamented, though she acknowledged that this is a not a new phenomenon.

Former Israeli ambassador to the Netherlands Chaim Divon told the Post that should Wilders become prime minister, his pro-Israel stance could translate into antagonism toward the Jewish community by the Muslim community. He stresses, however, that he sees this as an unlikely outcome of Wednesday’s election. Should it occur, he speculated, the Muslim community could draw the conclusion that due to the support Israel gets from Wilders, the Jewish community in turn supports him and his anti-Muslim policies and rhetoric.

Both Voet and Divon also mentioned Wilders’s vote against shechita. “That’s when a lot of Jews thought, ‘He’s not as much of a friend as we think he his,’” Voet said, while Divon said that he may well vote that way on the issue again.

“As it is now, there are two parties in the coalition: the VVD, that is very pro-Israel and that is a guardian of the Jewish community,” Voet said. As the biggest party in the current coalition, she said, the VVD ensured that Labor did not “rock the boat” with Israel.

But the situation is likely to be different in the next coalition.

“Even if the VVD is the biggest party, it will not have the majority of the coalition,” she said, asserting that other significant parties likely to join the coalition will push for measures to boycott Israel. “The Jewish community here in the Netherlands takes that personally,” she explained.

The Jewish population numbers some 52,000 in the Netherlands, whereas there are some 900,000 Muslims, Voet pointed out.
The left-wing parties, she said, see the Jews as “irrelevant,” showing far greater concern about the Muslim community and the LGBT community.
“This is also scary,” Voet said.
Divon has a more positive outlook on the situation in the Netherlands, expecting little change for the country’s ties with Israel and for its Jewish community.
“Marc Rutte and his party are very friendly [toward Israel],” he told the Post, noting that even when the two countries don’t see eyeto- eye, it doesn’t affect their strong relations.
Divon described the Netherlands as “one of Israel’s best friends in Europe” and is confident it will remain that way, no matter what shape the next coalition takes.
“I don’t see a dramatic change,” he added.

 

Politieke partijen over Israel, vredesproces, Joodse gemeenschap en antisemitisme

 

In 2012 hadden we op IPI een overzicht van de standpunten van de politieke partijen betreffende Israel-Palestina, in een overzichtelijk schema dat we deels van EAJG hadden overgenomen, met eronder onze eigen standpunten.

 

Dat is er dit keer niet van gekomen. Hieronder een bijdrage van het CIDI betreffende de “posities van de aan de verkiezingen deelnemende partijen waar het gaat om de thema’s Israel, het vredesproces, belangen van de Joodse gemeenschap en antisemitisme”.

 

Zelf vind ik de tweedeling tussen ‘Israel-vriendelijke’ en ‘Israel-kritische’ partijen wat te zwart-wit, hoewel het lijkt te kloppen dat weinigen erin slagen een uitgewogen middenpositie in te nemen.

 

Wouter

______________

 

Politieke partijen over Israel, vredesproces, Joodse gemeenschap en antisemitisme

http://www.cidi.nl/politieke-partijen-over-israel-vredesproces-joodse-gemeenschap-en-antisemitisme/

Op deze pagina’s treft u een overzicht van de posities van de aan de verkiezingen deelnemende partijen waar het gaat om de thema’s Israel, het vredesproces, belangen van de Joodse gemeenschap en antisemitisme. De volgorde (van groot naar klein) van de partijen is bepaald aan de hand van de peiling van 12 februari van Maurice de Hond.

Niet alle partijen besteden in hun verkiezingsprogramma aandacht aan bovengenoemde thema’s. Dat geldt zelfs voor fracties die al in de Tweede Kamer zitten en die in debatten over het Midden-Oosten en ‘Joodse kwesties’ steeds blijk geven daarover weloverwogen standpunten te hebben.

v  Partij voor de Vrijheid (PVV)

v  Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD)

v  GroenLinks

v  Christen Democratisch Appel (CDA)

v  Democraten ‘66 (D66)

v  Socialistische Partij (SP)

v  Partij van de Arbeid (PvdA)

v  Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP)

v  50PLUS

v  ChristenUnie

v  Partij voor de Dieren

v  DENK

v  VoorNederland (VNL)

v  Nieuwe Partijen

A4’tje met punten

De in dat opzicht meest opmerkelijke partij is de PVV van Geert Wilders, die voortdurend en radicaal op de bres staat voor Israel. Op haar A4’tje met verkiezingspunten wordt echter nergens naar de Joodse staat verwezen. Ook de bestrijding van antisemitisme lijkt op het eerste gezicht voor de PVV geen urgentie te hebben, terwijl PVV-woordvoerders daarover in de praktijk wel heldere stellingen innemen. Israel en antisemitisme (met name als dat moslims kan worden aangerekend) kan men zelfs beschouwen als PVV-kerndossiers.

One issue partijen

Minder opmerkelijk is natuurlijk dat iets vergelijkbaars als bij de PVV zich voordoet bij ‘one issue’ partijen als 50PLUS en de Partij voor de Dieren. Maar ook de programma’s van ‘establishmentpartijen’ als de VVD en het CDA hebben deze keer geen Israelparagraaf en noemen antisemitisme hoogstens in een bijzin.

Om toch zichtbaar te kunnen maken hoe de verschillende partijen in ideologisch opzicht staan tegenover Israel, het vredesproces, Joodse belangen en antisemitisme, is niet alleen gezocht naar expliciete uitspraken daarover in de verkiezingsprogramma’s, maar ook naar kenmerkende ‘neo-programmatische’ uitspraken en politieke keuzes uit de afgelopen periode.

Op basis van stemmingsuitslagen bij relevante moties tekent zich een duidelijke scheiding af tussen het Israel-vriendelijke en het Israel-kritische kamp in de Tweede Kamer. Het eerste bestaat uit VVD, PVV, SGP, ChristenUnie en VNL. Het tweede uit PvdA, SP, CDA, D66, GroenLinks, Partij voor de Dieren, DENK en 50PLUS.

 

Een avondje BDS met Idan Raichel in De Melkweg (IMO)

 

 

Een avondje BDS met Idan Raichel in De Melkweg

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/03/13/avondje-bds-idan-raichel-melkweg/

 

= IMO Blog = 

Zondag 5 maart trad de Israelische zanger Idan Raichel op in poppodium De Melkweg te Amsterdam. En zoals gebruikelijk wanneer een artiest uit Israel optreedt, werd de evenementpagina op facebook vol gespamd met anti-Israel propaganda en stond er een groepje BDS’ers (boycot activisten) voor de deur te demonstreren. ‘He gezellig, een avondje mensenrechtenschendigen’, schreef ene Gerardus van der Straaten op facebook. Het was het begin van een felle discussie tussen voor- en tegenstanders, waarbij beide kanten fel en op de persoon werden.

Ik snap persoonlijk niet dat dergelijke ‘discussies’ niet meteen gestopt worden, zodat de pagina gebruikt kan worden zoals hij bedoeld is. Er werd echter pas gewist toen beide partijen elkaar rapporteerden en facebook in zijn onmetelijke wijsheid besloot vooral de Israel sympathisanten te blokken. Het is natuurlijk ook een effectieve methode: niet de oorzaak maar het gevolg van een probleem aanpakken. De hatelijke, grove en beledigende reacties van het BDS kamp staan nog grotendeels op de event pagina. Ik citeer er hier een paar, ter informatie:

Zionazis maken een getto en beschuldigen de bewoners er dan van dat ze zo ongenuanceerd zijn. Schaamte is een woord dat de zionist niet kent.

Jij bent hier degene die nazipraktijken verdedigt.

Typisch dat Farcebook zo’n 3dekansnazio’s weg laat komen met de smerigste beschuldigingen

Pallie, daar gaan we weer, het gezellige terloopse racisme van het ziogespuis.

Als je een zionist bent, ben je tuig. Heel simpel.

Lachen wel om te zien hoe het ziotuig hier op klassieke lager schoolwijze mensen de mond probeert te snoeren. Het blijft schoftentuig waarvoor ‘vrijheid van meningsuiting’ alleen iets is voor ‘ons soort mensen’…

Laffe klootzakjes proberen weer eens iemand de mond te snoeren. Typisch ziotuig.

Respecteer Duitsers en Joden maar pas op met nazi’s en zionisten!!

Dit is dus het niveau van veel BDS’ers, en dit gescheld is geen uitzondering. Vaak zijn de reacties van anti-Israel activisten zo van haat doordrongen. Zelden lees ik dat een voorstander van boycots in rustige bewoordingen uitlegt dat hij voor vrede is en voor een onafhankelijk Palestina naast Israel. Zelden keuren ze ook duidelijk het geweld aan Palestijnse kant af. Dat is misschien ook niet zo gek, want de BDS beweging keurt vrede en samenwerking met Israel af. Het gaat hen helemaal niet om de bezetting van de Westbank, het gaat hen om Israel. Dat land zou er niet mogen zijn, en daarom zijn de pijlen gericht op de beweging die juist dat land heeft opgericht en met succes in stand gehouden, het zionisme. Door dit gelijk te stellen aan de meest racistische en moreel corrupte ideologie die er bestaat, het nazisme, worden Israel en het zionisme gedelegitimeerd.

Natuurlijk heeft het beleid van Israel niks met nazi praktijken te maken. Ook als je de vele rapporten van mensenrechtenschendingen van eenzijdig kritische organisaties als Betselem, Amnesty en Human Rights Watch op hun woord zou geloven (die baseren zich vaak met name op Palestijnse bronnen die verder niet worden gecheckt en niet altijd even betrouwbaar zijn gebleken) zou je nog niet in de buurt komen. Die BDS’ers zijn fanatici, zul je wellicht zeggen, waar je beter niet teveel woorden aan vuil kunt maken.

Toch steunen gematigde en redelijke mensen, evenals politieke partijen, organisaties die voor BDS zijn en die samenwerken met BDS organisaties. Organisaties als het Palestijnse Al Haq, dat achter de BDS beweging staat, krijgen een podium in zogenaamde kwaliteitsmedia als de NRC of Trouw en directeur Shawan Jabarin wordt kritiekloos geïnterviewd. En met name de linkse partijen steunen tal van ‘mensenrechtenorganisaties’ die ook de BDS verklaring uit 2005 hebben ondertekend en tegen samenwerking en vrede zijn. Ook geeft Nederland, net als andere EU landen, subsidie aan verschillende Palestijnse organisaties die de BDS doelen hebben onderschreven.

Terwijl dus enerzijds BDS’ers concerten verstoren en artiesten bedreigen en op internet tekeer gaan tegen een ieder die opkomt voor Israels bestaansrecht, worden de (vermeende) doelen van deze beweging indirect breed gesteund door politiek en media. Dat komt deels omdat deze doelen te weinig bekend zijn. De BDS beweging zelf doet het graag voorkomen alsof men voor vrede en een einde aan de bezetting is, doelen die breed worden gesteund. Een grote meerderheid van de bevolking, en ook de politiek, is voor een tweestatenoplossing en een einde aan de Israelische bezetting. Maar de BDS beweging gaat veel verder, en strijdt tegen Joodse zelfbeschikking want die zou inherent racistisch zijn, en voor een zogenaamd seculiere staat (uiteraard zal dit in de praktijk een door de islam gedomineerde staat zijn waar de Palestijnen in de meerderheid zullen zijn).

Daarom is men ook tegen samenwerking en een compromis met Israel, een land dat men niet erkent en ziet als ‘bezet Palestina’. Dit geldt overigens voor de meeste (pro) Palestijnse organisaties, zoals het Palestina Komitee, PalestineLink etc. Binnen EAJG zijn de meningen verdeeld over de vraag in hoeverre Israel als Joodse staat bestaansrecht heeft. Deze radikale positie van een groot deel van de pro-Palestina beweging wordt door de media echter genegeerd of zelfs ontkend, waardoor veel mensen onterecht denken dat men slechts tegen de bezetting van de Westbank is en Israels bestaansrecht niet ter discussie staat.

Daarnaast zijn de organisaties zelf er ook niet altijd even duidelijk over en formuleren hun doelen vaak bewust wat cryptisch; ze weten dat een duidelijke stellingname tegen Israel en de tweestatenoplossing ze niet populair zal maken.

Op de website van BDS Nederland is het lastig een concreet doel van de boycot te vinden. Onder ‘over BDS‘ staat alleen het vage: “Het is onze morele verantwoordelijkheid om Israël onder druk te zetten om een einde te maken aan het onrecht dat de Palestijnen wordt aangedaan.” Onder het kopje ‘argumenten‘ staat iets meer:

Wat moet Israël doen?

1. De bezetting en kolonisatie van alle Arabische gebieden opgeven, de muur die veelal op Palestijns grondgebied is gebouwd, ontmantelen en Palestijnen schadevergoeding betalen.

2. De fundamentele rechten van de Arabisch-Palestijnse bewoners van Israël op volledige gelijkheid erkennen en alle inwoners een gelijke behandeling geven.

3. De rechten van de Palestijnse vluchtelingen op terugkeer naar hun huizen en bezit zoals vastgelegd in VN Resolutie 194 respecteren, veilig stellen en bevorderen.

Dit is wederom nogal vaag geformuleerd (Wat verstaat men bijvoorbeeld onder ‘alle Arabische gebieden’?), maar het lijkt duidelijk dat men een volledige gelijkheid van de Arabische inwoners niet mogelijk acht binnen een staat met een Joodse identiteit. Daarbij zal er snel een einde aan de Joodse zelfbeschikking komen wanneer alle vluchtelingen en hun miljoenen nakomelingen naar Israel mogen ‘terug’keren. DocP gebruikt dezelfde formulering als hierboven. Ook Kairos Sabeel, actief binnen de Protestante Kerk Nederland, steunt BDS. Onder ‘uitgangspunten‘ staan vage formuleringen als “geweldloos verzet tegen de bezetting van hun land” en “geweldloze, effectieve en creatieve wijze druk op Israël uit te oefenen, teneinde Israël als sterke militaire macht te dwingen met de Palestijnen in hun onderdrukte en verzwakte positie tot een rechtvaardige vredesregeling te komen“. Daarna worden dezelfde uitgangspunten als hierboven vermeld:

Wij onderschrijven de eisen die aan BDS-acties gekoppeld zijn: het verwijderen van de Apartheidsmuur van Palestijns grondgebied, het beëindigen van de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden en de erkenning van het recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen.

De leiders van de Palestijnse BDS beweging zijn explicieter. Zo zegt Omar Barghouti:

I do not buy into the two state solution. If the occupation ends that would not end the call for BDS. We make no compromise on the right of return of the refugees. If the refugees were to return you would not have a two state solution, but a Palestine next to Palestine rather than a Palestine next to Israel.

Ali Abunimah voegt daaraan toe: “The two-state solution is nothing more than a last ditch plan to save zionism”. Uiteraard zijn er meer van dergelijke uitspraken te vinden in artikelen en boeken van beide voormannen van de BDS beweging, en van anderen.

Dergelijke ideeën gaan in tegen de in Nederland (en Europa) breed gedeelde opvatting dat er twee staten moeten komen, een visie die alle partijen behalve de PVV en de SGP ook onderschrijven. Toch hebben pro-Palestina activisten die de BDS aanhangen veel invloed binnen partijen als GroenLinks en de SP en ook de wat betreft Israel minder uitgesproken partijen. Het wordt dus tijd dat eenieder die voor twee staten en onderhandelingen tussen beide partijen is, zich tegen de BDS beweging, haar doelen en ook haar methodes uitspreekt.

Israelische artiesten die zelf vaak ook kritisch staan tegenover de bezetting, of die gewoon mooie muziek willen maken, worden belaagd en artiesten uit andere landen die in Israel willen optreden (vaak op een tour waarbij vele landen worden aangedaan, waaronder meer landen waar het nodige mis is) worden onder druk gezet om hun optredens in Israel af te zeggen.

Voor de Melkweg stond zoals gezegd ook weer een groepje BDS’ers te demonstreren. Idan zelf kwam naar ze toe en ging met ze in gesprek. Althans, dat probeerde hij, maar het was vooral een tirade die hij aanhoorde, waarna hij ze uitnodigde om samen muziek te maken. Muziek verbroedert, zo zei hij, en hij heeft mensen met diverse achtergronden in zijn Project zitten. Maar de activisten moesten niks van verbroedering hebben en schreeuwden hun leuzen. Want als je samen muziek gaat maken of praten dan kun je er zomaar achter komen dat Israeli’s soms best aardig zijn. En dat is misschien wel het begin van een oplossing: in gesprek raken en naar elkaar luisteren.

Ratna Pelle

 

 

 

 

Geen media-ophef over antisemitische ‘bruggenbouwers’

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/02/24/geen-media-ophef-antisemitische-bruggenbouwers/

 

(In iets aangepaste vorm gepubliceerd op OpinieZ, 23 februari 2017)

 

Allochtoon en autochtoon antisemitisme

 

Ratna Pelle

 

Vorige week dinsdag vertelde een pizzabakker van Marokkaanse komaf op het NOS journaal over zijn ervaringen in Nederland. Hij woont hier graag, waardeert de goede zorg en veiligheid, en zou niet terug willen naar Marokko. Maar hij maakt zich ook zorgen, is bang voor een aanslag, en hekelt het verharde klimaat: “de stemming verandert echt. Het gescheld op twitter, de best harde toon van politici.” Op de vraag of hij zich kan voorstellen dat sommige mensen vinden dat Nederland te snel en teveel verandert, vertelt hij hoe belangrijk allochtonen voor ons land zijn en zijn geweest. “Ze hebben ons veel welvaart gebracht en ondervinden nu een mes in de rug”.

Dat mes in de rug moeten sommigen ook hebben ondervonden toen ze lazen hoe hij over Israël en Joden denkt. Een paar tweets van hem: “Hitler was nothing compared to the Israelis. Someone would had to finish his work 60jr ago”, en: “Enige antwoord voor #Israël totale vernietiging, roei de kakkerlakken uit #1945 #wehateisrael.”

 

Tot vorige week kon je hele rijen antisemitische tweets van hem vinden uit de afgelopen jaren, maar hij is na ophef hierover van twitter en ook facebook verdwenen.

Je zou verwachten dat de NOS na zo’n blunder excuses maakt, maar het bleef bij enkele twitterberichten in antwoord op vragen, waarin men toegaf de volgende keer mensen even te moeten googelen voordat men ze opvoert als toonbeeld van goedwillende maar gediscrimineerde allochtonen.

 

Media

De twittervragen kwamen naar aanleiding van een artikel op het rechtse en pro-Israëlische De Dagelijkse Standaard, een site waar je koppen tegenkomt als “Beroepsleugenaar Jesse Klaver doet jankieboeboe na onthullingen over leugens, verdraaiingen en overdrijvingen”, waarin vervolgens niet één inhoudelijk argument is te vinden en vooral een hoop getrap tegen het zich ‘moreel superieur wanende’ links.

 

De kwestie haalde daarna het NIW, het CIDI (dat aangifte tegen de pizzabakker heeft gedaan) en The Post Online, die een Telegraaf column citeerde. En verder natuurlijk een paar obscure blogs zoals het islamofobe EJ Bron. Dat was het. Geen nieuwsartikelen, geen item bij Jinek of DWDD. Kortom, een inside itempje voor websites die begaan zijn met Joden en Israël of die niets moeten hebben van de islam.

 

Noem me grenzeloos naïef, maar juist Joop, Republiek Allochtonië, Sargasso en natuurlijk de kwaliteitsmedia zouden aan zo’n zaak aandacht moeten besteden. En erover nadenken en schrijven hoe het toch kan dat iemand die ogenschijnlijk prima is geïntegreerd, hier al 34 jaar woont en in perfect Nederlands onze goed georganiseerde en veilige samenleving roemt, zo denkt over Joden en Israël. Wat is er aan de hand??

 

Geïntegreerde bruggenbouwers

Dit is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt. We hadden eerder onder andere al een eigenaar van een broodjeszaak die Israëlische toeristen in elkaar wou slaan, een medewerkster op het ministerie van justitie die in bizarre complottheorieën en een oppermachtige Joodse lobby geloofde en natuurlijk diverse rappers die tegen Joden tekeer gaan, maar dat schijnt tegenwoordig heel normaal te zijn. Het zijn geen geradicaliseerde strenge moslims en het zijn ook geen jonge naïeve voetbalsupporters of provocerende pubertjes. Het zijn mensen met een redelijke opleiding en schijnbaar redelijk goed geïntegreerd, soms ook actief in de politiek, soms ook naar eigen zeggen als ‘bruggenbouwer’ de verbinding zoekend, die dan de meest vreselijke dingen over Joden en Israël roepen, en soms ook over homo’s.

Deze problematiek wordt ook benoemd in een onlangs uitgekomen rapport over de gebrekkige integratie op scholen. Leraren die bepaalde thema’s niet durven te bespreken, allochtone leerlingen die in een soort eigen en parallelle realiteit leven. Maar het probleem is misschien nog wel breder: we leven allemaal steeds meer in een eigen werkelijkheid, met naast de feiten ook ‘alternatieve feiten’.

 

Zo zag ik gisteren nog een facebookpost langskomen waarin werd gesproken van “Jesse Arafat Feras Klaver“. Hij zou moslim zijn en daarom mogen liegen tegen “ongelovigen”. Eronder alleen maar instemmende reacties, terwijl ‘Arafat’ uiteraard een compleet verzinsel is en de ‘informatie’ kwam van wederom een obscure anti-islamblog. Net als al die mensen die spraken van Barack Hussein Obama en geloofden dat hij een moslim was en buiten de VS geboren. Oh ja, en zowel Obama als Klaver zouden heimelijk voor de vijand werken. Het is het spiegelbeeld van de oppermachtige Joodse lobby en de mensen die het CIDI ervan betichten voor een buitenlandse mogendheid te werken.

 

Kees Blok

Kort na het voorval met pizzabakker Rachid el Hajoui kwam nog een antisemitisch incident aan het licht. Tijdens een ‘vredesweek’ in Apeldoorn had Kees Blok, voorzitter van Kairos Sabeel, volgens een van de aanwezigen gezegd dat een Joodse staat racistisch is en Israël en de gebieden plaats moeten maken voor één niet-Joodse staat. Hij zou betoogd hebben dat het Palestijnse verzet weinig voorstelt vergeleken met de Geuzen in onze geschiedenis, en dat jihadistische en antisemitische uitspraken en dreigementen van Palestijnen en Arabieren slechts retoriek zijn en de Joden eigenlijk weinig te vrezen hebben. Ook vergeleek hij het Palestijnse geweld met ons verzet in de oorlog en vond dat we meer met Hitler en Himmler hadden moeten praten in plaats van ze alleen militair te bestrijden.

 

Een deel van deze uitspraken is later bevestigd in een gezamenlijk uitgebrachte verklaring door Eddy Anneveldt van Vredesweek Apeldoorn en Tom Furstenberg van Joods Apeldoorn. Kees Blok ontkent in alle toonaarden dat hij een antisemiet is en eist rectificatie van een artikel in het NIW. Dit was overigens niet de eerste keer dat hij over de schreef ging. In een radio interview op RTV Oost vorig jaar vergeleek Blok de bezetting van de Palestijnen met onze bezetting in ’40-’45, met razzia’s, collaborateurs en (kleinschalig) gewapend verzet, om aansluitend te verklaren dat de Israëlische Arabieren als tweederangsburger behandeld worden. In september 2015, toen de zogenaamde ‘messen intifada’ in volle gang was, zei Blok: “Het verzet in Palestina – uitgezonderd de Gazastrook, waar Hamas nog enig verzet levert – is vrijwel verdwenen, het volk ligt uitgeteld op de rug, apathisch en lamgeslagen.”

 

Kairos Sabeel

Kairos Sabeel is een radicale christelijke organisatie die zegt Palestijnse christenen te ondersteunen. Ze is actief binnen de Protestantse Kerk in Nederland en haar activiteiten worden op de website van de PKN aangekondigd, zoals een ‘inspiratiemiddag’ afgelopen september waar de zogenaamde BDS acties aandacht kregen. Alle sprekers waren pro-Palestijns en de middag werd voorgezeten door Kees Blok. Tot voor kort kreeg Kairos Sabeel geld via het aan de PKN verbonden Kerk in Actie. Of er nu nog financiële banden zijn is me niet duidelijk. Het Centraal Joods Overleg wil over de kwestie in gesprek met de PKN, zo meldt het AD, de enige ‘gewone’ landelijke krant die er aandacht aan heeft besteed. De PKN heeft afstand genomen van de woorden van Blok, aldus het Reformatorisch Dagblad.

 

De inspiratiemiddag werd gehouden in de Lutherse Kerk. 500 jaar geleden riep Luther de autoriteiten op om “alle synagogen en joodse scholen plat te branden” en “wat niet brandt te bedekken met aarde zodat er geen steen of sintel meer van te zien is”. “Ook moeten de Joden volgens hem worden samengedreven; hun gebedenboeken dienen te worden vernietigd; ze moeten worden gedwongen latrines schoon te maken en zo maar door”, aldus Maarten Doorman in een interessante boekbespreking over Luther. Hij benadrukt dat dit ‘virulente antisemitisme’ veel tijdgenoten te ver ging, en dat “deze opvattingen zich in het dna van de hervormde en Lutherse kerken hebben genesteld”. Dat kan dus goed kloppen, al zijn de scherpe randen inmiddels verdwenen en is vorig jaar eindelijk officieel excuus gemaakt voor Luthers anti-Joodse opvattingen.

 

Likoed Nederland roept de PKN op om de banden met Kairos Sabeel te verbreken. Volgens Likoed wil de PKN Sabeel International steunen met een gift van 50.000 euro. Ook wijst men op de deelname van Sabeel Nederland aan de Gazavloot in 2011, waarbij ook Hamas sympathisanten waren betrokken.

 

Antisemitisme

Antisemitisme komt niet alleen voor onder al dan niet geïntegreerde en bruggenbouwende allochtonen, maar ook onder geïntegreerde en naar eigen zeggen bruggenbouwende christenen. In beide gevallen houdt de media-aandacht niet over en is er geen enkele ophef. Antisemitisme is, wanneer het niet uit extreemrechtse hoek komt en het gepaard gaat met Israël haat, niet echt een onderwerp waarmee media graag uitpakken en mensen buiten de bekende Joodse organisaties zich zorgen over maken.

Verzoeningsbijeenkomsten zoals de Apeldoornse vredesweek en diverse overlegorganen tussen de verschillende religies, kunnen een belangrijke rol vervullen. Dan moeten ze echter de confrontatie durven aangaan met de vooroordelen en het antisemitisme dat binnen zowel christendom als islam nog steeds aanwezig is. Daar ziet het vooralsnog niet naar uit. Ik heb geen afkeurende reacties vernomen van vertegenwoordigers van de PKN of moslims wat betreft bovengenoemde incidenten.

Opvallend is hoe vaak het in de media gaat over racisme in Israël en hoe vaak dat in verband wordt gebracht met religieuze fanaten die op grond van de Bijbel menen dat het hele land van hen is en zij de Palestijnen mogen overheersen. Wat een relatief kleine groep doet en zegt wordt soms op het hele land geplakt en als ‘typisch Israëlisch en Joods superioriteitsdenken’ weggezet. Ook verschillende groeperingen die met de kerk verbonden zijn zoals Sabeel, ICCO en PAX doen hieraan mee, om over Arabische media en websites van allochtonen nog maar te zwijgen. Dit staat in schril contrast tot het niet of slechts zeer moeizaam onderkennen van eigen vooroordelen en racisme.

Zowel christelijke als islamitische organisaties moeten niet langer wegkijken voor hedendaags antisemitisme in hun gelederen maar dat open aan de kaak stellen. Mededogen met de Palestijnen mag niet leiden tot negatieve stereotypering van Joden en hen collectief verantwoordelijk houden voor het beleid van de Israëlische regering. En het beleid van de Israëlische regering is in niks, maar dan ook niks vergelijkbaar met de wandaden van de nazi’s en de verschrikkingen van de Holocaust.

 

Meer dan 100.000 Palestijnen per jaar behandeld in Israelische ziekenhuizen

 

Van de 100.000 Palestijnen die in ziekenhuizen in Israel worden behandeld, betaalt de Palestijnse Autoriteit maar zo’n 10% van de kosten, volgens onderstaand bericht. De rest zou door Israel betaald worden. Waarschijnlijk zijn daar enkele nuanceringen in aan te brengen: volgens Wikipedia is er een financiële regeling hierover tussen Israel en de Palestijnse Autoriteit, en betalen sommige patiënten de behandeling zelf, of worden ze vergoed door humanitaire instanties zoals het Peres Center for Peace of Save a Child’s Heart. Dat neemt niet weg dat er in onze media zelden aandacht is voor positieve zaken in het Israelisch-Palestijns conflict.

 

Wouter

_____________________

 

·         Sunday, March 05, 2017

·         Elder of Ziyon

Over 100,000 Palestinian Arab patients treated in Israel in 2015 - and the Israelis pay for their treatment

http://elderofziyon.blogspot.com/2017/03/over-100000-palestinian-arab-patients.html

Makor Rishon has a recent article that describes the statistics of Palestinian medical patients in Israel. (I found the statistics online as well from a May 2016 article in Mako.)

In 2015, Israeli hospitals treated over 97,000 Arabs from the West Bank (allowing over 100,000 people to accompany them). In addition, over 31,787 Gaza patients and escorts arrived in 2015.

At any given time there are 60-70 Gazans receiving care at Ichilov Hospital in Tel Aviv alone.

Only 10% of the cost to care for these patients comes from the Palestinian Authority. The rest is paid for by the Israeli taxpayer.

This is while the Palestinian leadership continues to pay full salaries to terrorists and their families. But they can't be bothered to pay for medical care of their regular populace - because the Israelis will.

It is one thing to show compassion and help all people who need help. I'm happy to see sick kids get the help they need, no matter who they are.

It is another thing to be a sucker.

The EU happily pays for illegal schools and homes to be built, willy-nilly, in the West Bank that they know Israel will demolish, but does it pay for actual medical needs of Palestinians being treated in Israel? 

Why should they when they know that Israelis will pay the price? Israel gets next to no media attention for the help it gives to those who want to destroy it, but if Israel would insist on full payment, you can be sure that sob stories will be published by Reuters about how heartless Israelis are for refusing to allow unlimited Palestinian patients.

(h/t Yenta Press)

 

NRC over de radicale een-staat-oplossing (IMO)

 

 

NRC over de radicale een-staat-oplossing

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/02/19/nrc-over-radicale-een-staat-oplossing/

 

= IMO Blog =  

De NRC ging afgelopen donderdag dieper in op de aanhangers van een eenstaatoplossing, maar miste de kern. Ook staan er in het artikel van Derk Walters een aantal onjuistheden. Zo schrijft hij dat bij de tweestatenoplossing alle circa 600.000 kolonisten hun huizen uit moeten, en dat ‘omdat dit weinig realistisch wordt geacht’ er wordt ‘nagedacht over oplossingen die een deel van de illegale nederzettingen bij Israel zouden voegen’. Maar juist belangrijke voorstellen en akkoorden die uitgaan van twee staten voorzien ook in behoud van enkele grote nederzettingenblokken voor Israel, soms in ruil voor land elders of een corridor tussen de Gazastrook en de Westbank.

Walters schrijft terecht dat aanhangers van de eenstaatoplossing vooral te vinden zijn aan de politieke flanken, onder uiterst rechts en links dus. Dan schrijft hij dat de motivatie echter volstrekt anders is: “de één wil Palestijnen volledige rechten geven, de ander wil dat Israël de volledige controle houdt.”. Het venijn zit hem hier in het woordje ‘volledig’. Met ‘volledige controle’ wordt duidelijk bedoeld dat de Palestijnen dan juist geen rechten hebben. Zij zouden in het plan van Bennett dat wordt genoemd slechts autonome enclaves krijgen. Zo krijgt Israel ‘het beste van twee werelden’: het hele gebied maar niet de inwoners, die geen eigen staat krijgen en ook geen stemrecht in Israel. Terecht wordt dit met de Zuid Afrikaanse Apartheid vergeleken.

Dan wordt de eenstaatoplossing aan de andere kant van het spectrum besproken:

Ook de ultralinkse website Electronic Intifada toonde zich tevreden over Trumps opmerkingen. Voor de pro-Palestijnse activisten achter deze publicatie is de tweestatenoplossing taboe, omdat de Palestijnen zo 79 procent van hun historische thuisland zouden weggeven aan de Israëliërs. Ook zij willen één staat, maar dan met gelijke rechten voor iedereen.”

Volledige Palestijnse rechten zijn nu veranderd in ‘gelijke rechten voor iedereen’. Nogal een verschil, dat verder niet wordt toegelicht. Wel wordt EI redacteur Ali Abunimah geciteerd:

Toch denkt Electronic Intifada dat er een opening voor is. Annexatie van de Westelijke Jordaanoever, schrijft Ali Abunimah op de site, zou niet zomaar op Israëls eigen voorwaarden kunnen gebeuren. De druk zou toenemen, zoals ook gebeurde in Zuid-Afrika, om de „openlijk verklaarde apartheid” te beëindigen.

Het einde van de ‘tweestatenwaan’ zou aan het licht brengen dat er een prijs is voor het behoud van een ‘Joodse staat’: de decennialange schending van de rechten van miljoenen Palestijnen.

Walters schrijft terecht dat veel Israeli’s vrezen dat de Joden hun meerderheid in zo’n staat zullen verliezen, maar hij mist een nog belangrijker punt: in een staat die door Arabieren wordt gedomineerd is het snel gedaan met de rechten van Joden. Er is geen enkele Arabische staat waar Joden gelijke rechten hebben of überhaupt fatsoenlijk worden behandeld en veilig als Jood kunnen leven. Er wonen dan ook nauwelijks nog Joden in de Arabische landen. Hier wordt wel tegenin gebracht dat als de Palestijnen hun rechten hebben een belangrijke voedingsbodem voor antisemitisme is verdwenen, maar dat is pure speculatie. Voordat Israel bestond werden Joden in de Arabische wereld ook al gediscrimineerd en waren er pogroms, al was het doorgaans minder extreem dan in Europa. Arabisch antisemitisme gaat dieper dan alleen onvrede met het lot van de Palestijnen. Op zijn allerbest zouden Joden als tweederangs burgers worden geduld mits ze zich aanpassen aan de overheersende Arabisch-islamitische cultuur.

De ‘opening’ van Abunimah is onduidelijk. Terecht zegt hij dat annexatie van de Westbank op Israels voorwaarden niet rechtvaardig is en de druk om gelijke rechten zou toenemen. Dat is dus precies waarom een ruime meerderheid in Israel ook altijd tegen annexatie was, en nog is, en het merendeel van de Westbank wil opgeven in ruil voor vrede (inclusief een deel van, maar niet alle, nederzettingen). Vervolgens heeft hij het over de prijs voor het behoud van een Joodse staat, die bestaat uit het schenden van de rechten van miljoenen Palestijnen.

Dat is onzin. Zolang de bezetting er is hebben Palestijnen inderdaad minder rechten, maar dat is dan ook een tijdelijke situatie en ook nooit bedoeld als oplossing. Het bestaan van Israel zelf is geen schending van de rechten van de Palestijnen. Door dat te stellen ontkent Abunimah de Joodse wortels in het land en het recht van de Joden op zelfbeschikking.

Dat zoveel Palestijnen lijden onder het conflict ligt precies daaraan, dat er een conflict is ontstaan omdat de Palestijnen en de Arabische landen geen Joodse zelfbeschikking accepteerden en de rechten van de Joden aldaar schonden. Die strijd verloren ze met als gevolg miljoenen (nakomelingen van) vluchtelingen en een bezetting. Men had ook in 1947 in kunnen stemmen met het delingsplan dat de VN aanbood, of eerder al met een van de Britse plannen. Maar de Palestijnen onder leiding van nazi collaborateur Al Husseini wezen ieder compromis af en moesten niks van de Joden in het land hebben.

NRC citeert Abunimah zonder een kritische noot, zoals die wel te vinden is bij Bennetts annexatieplannen, waarvan wordt gesteld dat critici ze met de Apartheid vergelijken. Zo lijkt de NRC opnieuw (na o.a. de columns van Abou Jahjah en de kritiekloze recensie van zijn optreden in Zomergasten) Israels bestaansrecht niet meer als uitgangspunt te hanteren en geeft het radikale antizionisten het laatste woord. Abunimahs voorstellen en uitspraken zijn minstens zo verwerpelijk als die van Bennett. In feite gaan ze veel verder. Het betekent het opheffen van een sinds bijna 70 jaar bestaande onafhankelijke staat. Een staat van een millennia lang vervolgd volk. De Joden zouden dan wederom op de vlucht moeten slaan en statenloos worden. De kans dat de 23^ste Arabische staat die er dan voor in de plaats komt een stabiele democratische staat wordt lijkt me vrijwel nihil.

De NRC besluit met Netanyahu die ‘op de persconferentie weigerde een tweestatenoplossing te steunen’. ‘Toch moeten de aanhangers van één staat zich niet te veel verheugen. Na zijn gesprek met Trump zei Netanyahu dat hij „geen 2,5 miljoen Palestijnen bij Israël” wil voegen. „Ik wil niet dat ze onze onderdanen zijn.” ‘

Hij wil echter ook niet zoals Bennett de Westbank annexeren. Dan kom je dus toch op een vorm van twee staten uit, al zal een Palestijnse staat (in elk geval aanvankelijk) niet geheel soeverein mogen zijn wat hem betreft, en houdt Israel de controle over grenzen en luchtruim.

Onvermeld blijft, hier en ook in andere media, dat je ook vraagtekens kunt zetten bij de tweestatenoplossing die Abbas en de PA zeggen voor te staan. De Palestijnen spreken wat dit betreft continu met een dubbele tong. Laatst nog wees iemand me erop dat het officiële logo van de PLO dat ook op de Palestijnse missie in Nederland prijkt, bestaat uit een afbeelding van heel Israel. Dat is dus Palestina in hun ogen, hun beoogde staat. Ook weigerde Arafat bij de vredesonderhandelingen een ‘end of conflict’ clausule te tekenen, omdat men blijkbaar de mogelijkheid open wil houden later nog met claims te komen.

In schoolboeken, op de Facebookpagina, in uitingen in de media, continu wordt gerefereerd aan het hele gebied tussen de Jordaan en de zee als ‘Palestina’ en worden steden die in Israel liggen als Palestijns bestempeld. Ook Fatah leiders en PA functionarissen hebben geregeld dingen gezegd die een tweestatenoplossing tegenspreken. Abbas zelf heeft nooit het Joodse recht op zelfbeschikking erkend, en heeft het niet over twee staten voor twee volken. Ook blijft onduidelijk in hoeverre hij bereid is tot een compromis wat betreft de vluchtelingen. Soms suggereert hij van wel, en zegt dat hij begrijpt dat niet alle miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen ‘terug’ kunnen keren naar Israel. Dan weer neemt hij zijn woorden wat dat betreft terug en noemt dit een onvervreemdbaar recht.

Waar aan Netanyahu’s oprechtheid wat betreft de tweestatenoplossing en de wil tot een compromis (terecht) wordt getwijfeld, blijft Abbas altijd en eeuwig buiten schot. En terwijl Netanyahu’s rechtse coalitiepartners steeds in de spotlights staan, horen we zelden over de hardliners waar Abbas mee te maken heeft, binnen en buiten zijn partij. Kortom: wat de Palestijnen vinden en doen doet er niet toe, zij zijn geen onderdeel van het conflict, ze staan erbuiten en zijn slechts lijdzaam slachtoffer. De enige wiens handelen allesbepalend is, is blijkbaar Israel. Dat doet geen recht aan de gecompliceerde werkelijkheid en de dynamiek tussen beide partijen. De NRC maakt zich er in haar artikel over de een- versus tweestatenoplossing veel te makkelijk vanaf.

Ratna Pelle

 

De Reguleringswet en het afscheid van de twee-staten-oplossing (IMO)

 

 

De Reguleringswet en het afscheid van de twee-staten-oplossing

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/02/18/reguleringswet-en-afscheid-tweestatenoplossing/

 

= IMO Blog =  

In de Nederlandse berichtgeving over de aangenomen ‘Reguleringswet’ van Israel (zie: Een illegale legaliseringswet?”), moet je goed tussen de regels lezen om erachter te komen dat de wet nog langs het hooggerechtshof moet, en daar wellicht zal sneuvelen. Het enige dat de Volkskrant hierover schrijft is het volgende: “Procureur-generaal Avichai Mandelblit heeft de wet ongrondwettelijk genoemd en zei haar niet te zullen verdedigen in het Hooggerechtshof.” Wel is er ruimte om een zeer rechts Knessetlid te citeren, suggererend dat dit is hoe de meerderheid in de Israelische regering erover denkt:

‘Vandaag stemmen we over ons recht op land’, zo zei kabinetslid Ofir Akunis voorafgaand aan de stemming. ‘We stemmen vanavond over de connectie tussen het Joodse volk en zijn land. Het hele land is van ons, helemaal.’

Op dezelfde manier worden vaak hopen nederzettingen aangekondigd, terwijl de plannen niet allemaal uitgevoerd worden, soms jarenlang in de ijskast verdwijnen, om dan als ze eruit gehaald worden weer in onze media verschijnen alsof het om nieuwe plannen gaat.

Wanneer deze wet straks zeer waarschijnlijk door het hooggerechtshof wordt afgewezen, zal dat hooguit een klein eenkolommig berichtje op pagina 10 opleveren, als het de krant al haalt. Ook opvallend is dat nu in de media opeens voorzichtig doorklinkt dat Israel onder de regering Obama behoorlijk terughoudend was in het bouwen in de nederzettingen, terwijl toentertijd vaak werd geschreven over het maar doorbouwen door Israel. Likoed geeft hier een aantal voorbeelden van bij Trouw, maar alle media schetsten een beeld van een ultra rechtse regering die enthousiast nederzettingen bleef bouwen of uitbreiden, alle internationale kritiek naast zich neerlegde en de tweestatenoplossing had laten varen. Nu blijkt het allemaal iets genuanceerder te zitten en blijkt dat Israel zich wel degelijk wat aantrok van de kritiek van met name de VS, en niet aan de lopende band Obama liep te schofferen zoals gesuggereerd.

Rond Trump zie je iets vergelijkbaars. Aanvankelijk werd benadrukt dat Trump Netanyahu en zijn bouwlustige regering geen strobreed in de weg zou leggen. Zo schreef de Volkskrant op 1 februari dat Trump ‘al tijdens de verkiezingscampagne liet weten geen moeite te hebben met Joodse nederzettingen’, en ‘een uitgesproken voorstander tot ambassadeur in Israël benoemde’ die zelfs geld doneerde aan een fanatiek-religieuze nederzetting. Opvallend genoeg zegt de kop van het artikel dat Israel ‘de rem op bouw nederzettingen loslaat’, een rem die voorheen nooit werd vermeld.

En afgelopen week sprongen media er gretig op in toen een medewerker van het Witte Huis gezegd zou hebben dat Trump niet aan een tweestatenoplossing vasthoudt. Gesuggereerd werd dat de VS van de tweestatenoplossing waren afgestapt, omdat Trump zei dat “als Israël en de Palestijnen gelukkig zijn, ben ik gelukkig met de oplossing die zij het beste vinden”. Hiermee zou Trump breken met de koers van al zijn voorgangers. Ook zei Trump te willen werken aan een ‘geweldig vredesakkoord’ tussen beide partijen. Maar hij vroeg ook aan Netanyahu zich een beetje in te houden wat betreft de nederzettingenbouw, en een dag later lezen we opeens dat de Amerikaanse regering nog gewoon achter de tweestatenoplossing staat, en die niet ‘achterhaald’ is zoals een dag eerder gesuggereerd. Men wilde alleen ‘ook over andere dingen nadenken’, aldus Nikki Haley, de VS ambassadeur bij de VN. Trump had zelfs gezegd: “Doorgaan met nederzettingen is niet goed voor vrede. Iedere keer als je land neemt voor nederzettingen, blijft er minder over. Maar we kijken ernaar, en naar andere opties.” Aldus een artikel van Monique van Hoogstraten in Trouw.

Een verandering, zeker, maar niet een afscheid van de tweestatenoplossing. En Trump staat ontegenzeggelijk positiever tegenover Israel dan Obama, maar hij is niet zo kritiekloos als werd beweerd. Die verplaatsing van de ambassade blijkt bij nader inzien ook nog niet zo zeker te zijn. Het lijkt wel alsof voor nuance in de media geen plaats is. Israels regering is rechtser dan rechts, totdat er verkiezingen komen en er een nog rechtsere komt. Dan is de vorige regering opeens centrum-rechts en relatief gematigd. Israel bouwt zich suf, totdat er een nieuwe president in de VS komt. Dan blijkt dat de regering behoorlijk terughoudend was met bouwen en kolonisten steen en been klaagden. En Trump legt Israel geen strobreed in de weg, totdat hij dat opeens blijkt wel te doen. Etc.

In het Trouw artikel van Van Hoogstraten werd vervolgens weer eens benadrukt hoe havikachtig de regering in Israel is:

Dat was voor rechts flink slikken. De meeste ministers in het kabinet, inclusief de premier zelf, maken er allang geen geheim meer van dat ze de nederzettingen fors willen uitbreiden. Steeds vaker klinkt zelfs, dat het hele idee van een twee-staten-oplossing oudbakken is.

Er wordt inderdaad weer meer gepraat en nagedacht over de alternatieven voor twee staten, zowel aan de linker- als aan de rechterzijde van het politieke spectrum. Een reden daarvoor is de huidige impasse, die ook heeft bijgedragen aan de populariteit van rechts in Israel.

In de volgende blog bespreek ik een NRC artikel dat hier dieper op in gaat.

Ratna Pelle