Leugens, grote leugens en statistieken over Israel

 

Zo misleid je met getallen. Het is een bekende uitspraak dat je leugens hebt, erge leugens en statistieken. Dat komt onder andere door de schijn van exactheid en objectiviteit die ze uitstralen, terwijl je er de grootste onzin aannemelijk mee kunt maken.

 

Een, naar ik eruit opmaak, redelijk bekende journalist vindt dat je het aantal journalisten dat gevangen wordt gezet niet per land moet bekijken maar per aantal inwoners. En ja hoor, dan staan opeens niet meer landen als China, Iran en Burma bovenaan, maar Eritrea met op de tweede plaats, jawel, Israel. Proficiat! het is altijd even puzzelen, maar dan lukt het een beetje journalist om Israel als schurkenstaat of zelfs erger neer te zetten, in dit geval nog wel met de schijn van wetenschappelijkheid en exactheid die getallen uitstralen.

 

Alleen, het slaat nergens op. Je zou veel beter het aantal gevangen gezette journalisten kunnen afzetten tegen het aantal journalisten in een land, aldus Elder, en dan zou Israel zeker een stuk lager scoren. Er zijn maar weinig landen waar zoveel journalisten rondlopen. Eigenlijk moet je natuurlijk ook kijken naar de omstandigheden en reden waarom ze gevangen zijn gezet, en hoelang ze werden vastgehouden. Hebben ze zich niet aan bepaalde regels gehouden? Liepen ze mee in verboden demonstraties, en waren ze misschien bewust uit op provocaties? En wanneer is iemand eigenlijk precies een journalist?

 

RP

-----------

 

How to misuse statistics: Israel accused of jailing too many journalists

http://elderofziyon.blogspot.com/2012/04/how-to-misuse-statistics-israel-accused.html

 

From Justin Martin at Columbia Journalism Review:

 

At the end of each year, the Committee to Protect Journalists counts the number of journalists imprisoned worldwide and lists the countries in which they’re locked up.

These data are very helpful, but I think we can consider them under a new lamp by taking into account each country’s size. China and Eritrea, for example, have about the same number of journalists rotting in prison, 27 and 28 respectively. But the population of China is over 250 times that of the small dictatorship.

Any country that unjustly arrests or imprisons a single journalist is democratically suspect, of course, and that includes you, America. Ratings of press freedom in the United States tanked after 2011, as counts of arrested journalists in this country soared. Still, though police in the United States tend to arrest journalists filming or otherwise documenting unrest, their bosses usually get embarrassed at the media blowback and drop the charges. Imprisoning journalists for months or years at a time is another matter and, other than the outright murder of journalists in places like Russia and Syria, the long-term jailing of reporters is the offense with which the Committee to Protect Journalists (CPJ) is most concerned.

For a new take on this scourge, I quickly calculated the highest twelve ratios of jailed journalists to a country’s population size.

So we see that according to this criterion, Israel jails more journalists per capita than any other nation except for Eritea.

Sounds damning, right?

Except that it is a meaningless statistic. The size of the country's population has nothing to do with how many journalists are in the country. Israel has far more journalists than most countries that are much larger, because there is such intense interest in Israel. Moreover, Israel is liberal in allowing journalists to have access to the nation, as opposed to, say, practically every other nation in the Middle East.

If you want to see which nations jail the most reporters per-something, you must compare it to the total number of reporters - not the total population of the nation. To restate the question - if you are a reporter in Country X, what are the odds that you will be arrested? Comparing the number of jailed journalists to the total population of the nation doesn't tell you anything meaningful. 

This is not to blame Justin Martin at CJR - at first blush his metric sounds like it might be meaningful - but his initial assumption is completely wrong.

Unfortunately, I cannot find immediately how many journalists are in Israel. Here's a list of journalists per million in North America and here's one with newspaper journalists per million for many other countries, but not Israel. I would be willing to bet that if you find out those numbers, and look at number of jailed reporters per thousand reporters, you will see Israel going way, way down that list.

This is all besides the fact of the circumstances of the imprisonment, which is a whole other topic. Given that Arab media openly says that their journalists are part of the war against Israel, it is but a small step for some of them to step over that line. But even without going into that, this is a perfect example of a statistic that sounds like it is illuminating some truth - and in fact it is obscuring it. 

UPDATE: I was too charitable. Martin really dislikes Israel and chances are pretty good that he gleefully published this metric just to castigate the Jewish state.  (h/t Soccer Dad)

UPDATE 2: Comments from Avi Bell receoved via email about the underlying CPJ study:

The CPJ report says that Hamas has jailed three journalists. Divide 3 by 1.5 million (the population of the Hamas-ruled Gaza Strip according to the Palestinian Authority) and you have a jail-rate that dwarfs Israel. Does the CJR (Columbia Journalism Review) article’s failure to mention this indicate anything about the author’s (Justin Martin) agenda? Does Martin’s statement that “Israel, though, wants to be called a modern democracy and gets cranky when critics point out that it is not” tell us anything about his agenda?

The CPJ report tells us nothing about its methodology: how it conducted its “census,” how it decided who to classify as a “journalist,” etc. Even if it had a reliable methodology for figuring out what journalists were arrested where, the CRJ would still not pretend to be comprehensive; it claims only to be “a snapshot of those incarcerated at midnight on December 1, 2011” that does “not include the many journalists imprisoned and released throughout the year.”

The CPJ report tells us nothing about how it examined the charges; there is nothing to indicate that all the persons who were arrested were in fact arrested due to journalistic activity, rather than say, contempt of court or activities on behalf of a terrorist organization. For instance, the CJR report lists Raed al-Sharif as a jailed journalist, while also telling us that Israel has stated that he was detained due to “involvement in terrorist activity.” It is worth noting that international law sometimes requires the jailing of journalists. For instance, the International Criminal Tribunal for Rwanda convicted several Rwandans for genocide, incitement to genocide, and crimes against humanity committed by broadcasts on Radio Télévision Libre des Mille Collines. This is surely relevant to the detention of, for example, Walid Khalid Harb, director of the Hamas newspaper Falastin.

I noted last night in Twitter that the US arrested scores of journalists during the Occupy demonstrations. Also, I mentioned that just last month India arrested a journalist - an Iranian implicated in the terrorist bombing against Israeli embassy personnel. Being a journalist doesn't make one immune from being imprisoned when one does a crime. 

 

Groen licht voor nieuwe Israëlische birdwatchingcentra

 

Goed nieuws voor vogelaars en natuurliefhebbers: het netwerk van vogel-observatiecentra wordt verder uitgebreid. Israel ligt op de vliegroute van veel vogels die van noord naar zuid vliegen.

 

RP

---------

 

Groen licht voor nieuwe Israëlische birdwatchingcentra

http://joodsactueel.be/2012/04/02/groen-licht-voor-nieuwe-israelische-birdwatchingcentra/

Maandag 2 April 2012 8:21

De Israëlische regering heeft gisteren het licht op groen gezet om het bestaande nationale netwerk voor vogelobservatie (birdwatching) verder uit te breiden.

 

Daarvoor komen er eerst twee nieuwe  centra bij, een in de buurt van de Negevwoestijn en een in Gallilea (kostprijs 10 miljoen euro) gevolgd door nog eens vier soortgelijke centra in  Sde Boker, Ein Gedi, Lotan en Hatzeva. De drie bestaande centra in Rupin, Maagan Michael en Eilat worden gerenoveerd.

 

Het doel van de genomen beslissing is in de eerste plaats het milieuonderzoek naar de migratiestromen van vogels te bevorderen maar de geplande maatregel heeft ook belangrijke positieve educatie gevolgen. Maar de regering Netanyahu steekt niet onder stoelen of banken dat vooral het groeiende birdwatchingtoerisme  aan de basis van de genomen beslissingen lag.

 

Dat Israël  bijzonder geliefd is bij birdwatchers komt omdat  het land op het kruispunt van drie continenten ligt en zich dus op de route van trekvogels bevindt die in de herfst in Israël arriveren vanuit Europa, Afrika en Azië.

 

Dat verklaart waarom in het relatief kleine land 534  verschillende vogels kunnen worden gespot terwijl er maar 91 lokale soorten zijn.  De combinatie van een excellente toeristische infrastructuur en een buitengewoon zonnige klimaat zorgt ervoor dat Israël een paradijs is voor deze specifieke doelgroep natuurliefhebbers.

 

Meer  weten over vogels in Israël kan via Birding Israel

 

Wat Israël de Palestijnen aandoet, is onvergelijkbaar met wat Peking in Tibet doet

 

Ik moest wel lachen om die Chinese journalist, al is Tibet natuurlijk een dramatische en tragische kwestie, en wellicht hopelozer dan de Palestijnse, want wie kan China onder druk zetten? Angstvallig wordt de Dalai Lama al niet meer officieel de hand geschud omdat China met sancties dreigt. In de winkels hier is nauwelijks nog iets te vinden dat NIET uit China komt (althans niets goedkoops).

 

Bos vertelt er helaas niet bij wie de journalisten deze Israel-kritische propaganda-trip heeft aangeboden. En dat terwijl het afkraken van de pro-Israelische hasbarah een vast nummer is voor correspondenten en commentatoren.

 

De kleine professor heeft op zich natuurlijk gelijk, dat een democratisch land niet langdurig een ander volk en grondgebied kan bezetten. Helaas werken sterke krachten tegen het beëindigen van die bezetting. Daar zijn de krachten binnen Israel zelf en (vooral joods-conservatieve en christelijk-conservatieve) sympatisanten die geen afstand willen doen van Gods belofte of historisch Joodse grond. Maar minstens zo zeer het Arabische nationalisme en islamitische extremisme die weigeren om één Joodse staat te erkennen temidden van tientallen Arabische en islamitische staten. Dat straalt geen vertrouwen uit naar de Israeli's dat ze zich veilig kunnen terugtrekken uit de Westoever.

Als de Palestijnen een Dalai Lama als leider hadden gehad, dan weet ik zeker dat ze al lang een eigen staat hadden. Maar de Tibetanen hebben dan ook nooit gestreefd naar het opheffen van China. Dat maakt de Tibetanen en de Palestijnen onvergelijkbaar.

 

Wouter

__________

 

'Wat Israël de Palestijnen aandoet, is onvergelijkbaar met wat Peking in Tibet doet'

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/9766/Buitenland/article/detail/3234788/2012/04/02/Wat-Israel-de-Palestijnen-aandoet-is-onvergelijkbaar-met-wat-Peking-in-Tibet-doet.dhtml   

Rolf Bos − 02/04/12, 14:08

 

VK WEBLOG Een kritische Israëlische geleerde kent geen ander democratisch land dat een ander volk in een ander land zo lang bezet houdt als de Israëliërs de Palestijnen. Maar dan weet de bus vol journalisten nog wel een paar voorbeelden, schrijft correspondent Rolf Bos.

Professor Ma'oz leidt een groepje buitenlandse journalisten in een bus over de Westbank en de Golanhoogte. De kleine Israëlische geleerde, kenner van de islam en het Midden-Oosten, is kritisch over de almaar voortdurende Israëlische bezetting van de gebieden. 

Je kunt, zegt hij, als democratisch land natuurlijk niet al te lang een ander volk onder de duim houden, en hun land bezet houden. Uiteindelijk gaat dat dan ten koste van de democratie in je eigen land. Ik ken geen ander land in de moderne geschiedenis, vervolgt de geleerde, dat een ander volk in een ander land zo lang bezet houdt.

De Britse journalist naast me mompelt 'Ierland', maar corrigeert zichzelf. 'Die geschiedenis hebben we godzijdank achter ons.' Een Spaanse journalist roept iets over de Spaanse enclaves in Noord-Afrika, een Fransman roept olijk: 'Guadeloupe'.  

Ik blijf nog even in die Caraïbische hoek hangen en denk: Aruba, Sint Maarten, Curaçao, maar zeg dat niet hardop, want elke vergelijking met de Palestijnen gaat hier natuurlijk volledig mank. 
De Duitse journalist achter me is meer alert, hij zegt: 'What about Tibet?'
 
Bezetting
Natuurlijk, Tibet! Hoe had ik het kunnen vergeten. Een paar dagen eerder had er immers een foto op de voorpagina's van vele kranten gestaan waarop een Tibetaan zichzelf in brand had gestoken, als protest tegen de Chinese bezetting van zijn land.

Jaja, zegt professor Ma'oz in de bus, Tibet, dat is natuurlijk ook een ergerlijke bezetting. Er zijn verschillen, maar de Palestijnen kun je natuurlijk goed met de Tibetanen vergelijken. In Lhasa ziet de autochtone bevolking al die Chinezen natuurlijk ook het liefst verdwijnen.

Voorin de bus gaat iemand staan. Het is de collega uit China. In hakkelend Engels zegt hij dat de vergelijking tussen Palestina en Tibet hoogst ongepast is. De Tibetanen hebben niets te klagen, zegt hij, in tegenstelling tot de Palestijnen. Wat Israël de Palestijnen aandoet, is onvergelijkbaar met wat Peking in Tibet doet. 'Ik eis dat u uw excuses aanbiedt', zegt hij tegen de professor.

Ongepast
Ma'oz, een kleine lieve man, aarzelt geen moment. 'Excuses, ik had de vergelijking niet mogen maken. Hij was ongepast. Palestina is geen Tibet.' De collega uit China gaat weer zitten, content zegt hij iets tegen zijn fotograaf die in de rij achter hem zit. 

Dan kijkt de Chinees naar de Duitser achter mij, en zegt: 'Ik wil dat jij ook je excuses aanbiedt over je opmerking over Tibet.' De Duitser zegt dat hij dat van z'n lang zal z'n leven niet gaat doen. Er zijn ongetwijfeld grote verschillen tussen het lot van de Palestijnen en dat van de Tibetanen, zegt hij, maar er is ook achter de Himalaja wel degelijk sprake van een bezetting. 

De collega uit China kijkt de Duitser vuil aan. Hij kijkt op de deelnemerslijst van deze persreis en schrijft iets in zijn opschrijfboekje. 

Ik vrees dat de handelsbetrekkingen tussen China en Duitsland binnenkort wat krasjes gaan oplopen.

_{Rolf Bos is correspondent in Jeruzalem voor de Volkskrant}

 

Mustafa Barghouti aangevallen op Palestijnse Landdag

 

I cannot count the number of times that I have reported where Palestinian Arabs claim to have witnessed an attack by Israelis where Arabs ended up injured or dead, the IDF denies it, and it turns out the IDF is right.
Yet when these incidents are reported the IDF denial - when mentioned at all - is always stuck around paragraph 12 after the reader already assumes that the Arab witnesses are telling the truth.
Every reporter should put IDF denials in the first paragraph of any report like this, and should note that the IDF's track record on admitting and denying its activities has been pretty good. There certainly has been spin, but the track record for lies belongs, hands down, to the Palestinian Arabs.

 

Verbluffend genoeg kan ik het voorval met Mustafa Barghouti niet vinden in de berichten op de websites van de diverse kranten. Blijkbaar vindt men dat niet belangrijk genoeg. Die hele landdag en Global March heeft weinig aandacht gekregen, en de miljoenen mensen die naar Israels grenzen zouden optrekken bleken er duizenden te zijn. Maar bovenstaande woorden van Elder zijn natuurlijk zeer toepasselijk. Het Israelische leger ontkent een incident niet zomaar, en zelfs wanneer men niet schuldig is aan de dood van een Palestijn wordt soms niet meteen ontkend, omdat men de zaak eerst wil onderzoeken voordat men met een verklaring komt. Wanneer dat onderzoek is afgerond is de zaak niet meer in het nieuws en is bij iedereen het beeld blijven hangen dat de Palestijnse bronnen gaven die het met de waarheid niet zo nauw nemen. Je zou verwachten dat de media zo’n patroon na een tijdje herkennen en Palestijnse bronnen met wat meer scepsis behandelen, maar dat is ijdele hoop. Wanneer Israel ontkent wordt dit echter wel met veel scepsis gebracht: “bij Israelische bombardementen zijn minstens drie Palestijnen omgekomen, zo melden Palestijnse bronnen.” In alinea 10 staat vervolgens: “volgens Israel zouden zij op weg zijn geweest raketten af te vuren op Israel”. 

 

RP

--------- 

 

Mustafa Barghouti was injured by Arabs, not the IDF

http://elderofziyon.blogspot.com/2012/03/mustafa-barghouti-was-injured-by-arabs.html  

 

During Friday's Land Day protests in Qalandia, member of parliament Mustafa Barghouti was injured - and, of course, he blamed Israel for what he described as a tear-gas canister hitting him.

The IDF denied the report.

As reported in Ma'an:

On Saturday, the aide told Ma'an he was injured by a tear-gas canister fired by Israeli forces. She said the police were informed of the circumstances during their visit to the hospital.

An Israeli military spokeswoman disputed Barghouti's account and said he was attacked by other Palestinians. He was "trying to convince youth in (Qalandiya) to riot," she said on Twitter.

A report on the case released by the police media office said Barghouti was injured in an altercation and taken to hospital. Police opened an investigation to determine the circumstances, the report says.

Barghouti heads the Palestinian National Initiative and is a former presidential candidate.

 

So what happened? As usual, the IDF seems to be correct and the Palestinian Arab accusers were lying.

From (of all places) Mondoweiss, quoting an account by Jalal Abukhater:

 

As I arrived to Qalandia, first thing I saw was a large crowd of protesters with most carrying Red PFLP flags and orange PNI [Palestinian National Initiative] flags. As I walked down, I saw Mustafa Barghouti being evacuated into an ambulance at the Qalandia field hospital and Fateh guys were attacking PNI people. As Mustafa entered the ambulance, angry crowds continued to attack Mustafa and his group, a fight broke out between both sides. Mustafa was also beaten inside the ambulance. Weapon used in fighting was sticks which held flags. The ambulance which carried Mustafa had its rear glass broken and it rushed away. A while later I saw PNI organizers calling on all PNI people to leave the demo, clashes continued and hundreds remained present at the demo.

Reason behind all this, according to eye witnesses who were there before I was, is that PNI group acted separately and didn't follow the general plan agreed upon by all groups, and they marched towards the checkpoint rushing during the prayer to beat all other groups and be first there. Also, none of them carried Palestinian flags..all carried PNI flags.

 

JPost adds a telling detail:

 

The Palestine News Network reported that Barghouti’s office phoned its editors and requested that they refrain from publishing the news about the assault.

 

Ah, the truth hurts - so lets resort to censorship.

I cannot count the number of times that I have reported where Palestinian Arabs claim to have witnessed an attack by Israelis where Arabs ended up injured or dead, the IDF denies it, and it turns out the IDF is right.

Yet when these incidents are reported the IDF denial - when mentioned at all - is always stuck around paragraph 12 after the reader already assumes that the Arab witnesses are telling the truth.

Every reporter should put IDF denials in the first paragraph of any report like this, and should note that the IDF's track record on admitting and denying its activities has been pretty good. There certainly has been spin, but the track record for lies belongs, hands down, to the Palestinian Arabs.

 

Hoe zeg je "Holocaust" in het Arabisch?

 

Het antwoord van veel Palestijnen op die vraag zal zijn: 'nakba', zoals Segev ook beschrijft en lijkt te rechtvaardigen in het artikel over dit lovenswaardige project:

That is no accident, according to Anne-Marie Revcolevschi: They try to stay as far away as possible from the Israeli-Palestinian conflict, she says. Under no circumstances do she and her colleagues wish to get dragged into discussing the question of how much Israelis know about the Nakba.

(...)

Among the personalities who are affiliated with the NGO is Palestinian philosopher Sari Nusseibeh, but despite the attempt to separate the subject of the Holocaust from the conflict − enlisting Palestinians in the endeavor has so far proved otherwise unsuccessful; at best they simply do not come to events organized by the Aladdin Project, as happened in East Jerusalem. At worst they refuse to talk about the Holocaust without also mentioning the Nakba and the occupation.

This theory seems right: Israel cannot be understood without understanding the place of the Holocaust among the components of Israeli identity, and whoever does not understand his enemy will also not be able to make peace with him.

 

Het is niet alleen van belang dat Palestijnen (en Arabieren) begrijpen wat de impact van de holocaust is op de Joden en daarmee ook op hun staat, maar evenzeer dat zij hun eigen rol hierin en de Arabisch/Palestijnse steun voorde nazi's gaan erkennen, analyseren en bekritiseren, zoals Segev en andere zogenaamde 'nieuwe historici' dat hebben gedaan voor Israels geschiedenis. Segev erkent weliswaar dat die steun er was, maar lijkt die ook al direct te willen relativeren:

The latest research on Arab attitudes to Nazi Germany shows that there were Arab and Muslim circles that were opposed to Hitler for political and ideological reasons, including the concern that the persecution of Jews in Europe would galvanize them to migrate to Palestine. But Arab support for the Nazis was more widespread, and there were Arabs who favored the annihilation of the Jews. Furthermore, over time, the more the Holocaust was used as a justification for the establishment of the State of Israel − the more the tendency among Arabs to view it as a Zionist myth and to deny it entirely grew. This trend reached a peak with the international conference of Holocaust deniers that was held in 2006 in Tehran.

 

Oftewel, de Arabische ontkenning van de holocaust is veroorzaakt door het valse gebruik ervan door Israel. Segev draait de zaken daarmee om, want al tijdens (en zelfs voor) de holocaust steunden Palestijnse leiders de nazi's en stonden achter hun plannen en beleid de Joden uit te moorden. Het is niet meer dan logisch dat Joden na de holocaust concludeerden dat zij een eigen staat nodig hadden. Was die er tien jaar eerder geweest, dan hadden vele Joden daarheen kunnen emigreren, ongehinderd door restricties en quota zoals die in Europese landen, de VS en in Palestina werden ingevoerd om de stroom aan Joodse vluchtelingen te weren. En hadden de Joden bommenwerpers gehad, dan hadden zij zelf de spoorlijnen die naar de concentratiekampen voerden kunnen bombarderen, iets dat de Geallieerden weigerden omdat zij de bommen voor 'belangrijker zaken' nodig hadden. De gerechtvaardigde idee dat men het lot in eigen handen wilde nemen en niet langer afhankelijk zijn van de goodwill van andere landen, doet Segev (en met hem veel zogenaamde postzionisten) af als het misbruiken van de holocaust voor nationalistische doeleinden. 

 

RP

------------

 

How do you say 'Holocaust' in Arabic?

http://www.haaretz.com/weekend/the-makings-of-history/how-do-you-say-holocaust-in-arabic-1.421673

The latest research on Arab attitudes to Nazi Germany shows that there were Arab and Muslim circles that opposed Hitler, but support for the Nazis was widespread and, over time, Arabs saw the Holocaust as a Zionist myth.

By Tom Segev

Aladdin was a poor tailor's son who got rich thanks to a magic lamp, according to one of the stories in "One Thousand and One Nights." Reality, however, is more complex and difficult. But perhaps there is still something symbolic about the name "The Aladdin Project," a non-government organization that is based in France and aims to make the Arab and Muslim world more familiar with the history of the Holocaust. A difficult mission indeed.

The latest research on Arab attitudes to Nazi Germany shows that there were Arab and Muslim circles that were opposed to Hitler for political and ideological reasons, including the concern that the persecution of Jews in Europe would galvanize them to migrate to Palestine. But Arab support for the Nazis was more widespread, and there were Arabs who favored the annihilation of the Jews. Furthermore, over time, the more the Holocaust was used as a justification for the establishment of the State of Israel − the more the tendency among Arabs to view it as a Zionist myth and to deny it entirely grew. This trend reached a peak with the international conference of Holocaust deniers that was held in 2006 in Tehran.

All of this worried Anne-Marie Revcolevschi of Paris: Denial of the Holocaust in general, and in the Arab and Muslim states in particular, seemed to her to be a major threat to democracy and human rights, as well as to relations between Jews and Muslims. Dr. Revcolevschi, a 69-year-old French literature scholar, is a well-connected woman in her country, and identifies herself as a socialist. She has served as a consultant to France's Ministry for Higher Education and Research, and was director of the French Foundation for the Memory of the Shoah.

In March 2009 Revcolevschi launched the Aladdin Project along with other French figures, among them philosopher and politician Simone Veil, lawyer and Nazi hunter Serge Klarsfeld, and Claude Lanzmann, the maker of the documentary "Shoah." Author Elie Weisel, who lives in the United States, also got involved in the organization.

The group's working assumption is quite simple: The more Arabs and Muslims know about the Holocaust, the less they will be inclined to deny it, and the greater the chance they will grow closer to Jews. The modus operandi was quite simple, at the outset: The Aladdin Project translated "The Diary of Anne Frank" into Arabic. Then they translated Primo Levi's "If This Is a Man" and a series of other well-known books about the Holocaust, including Raul Hilberg's pioneering work "The Destruction of the European Jews." All of the books can be downloaded from the Internet. "The Diary of Anne Frank" in Arabic has registered some 30,000 downloads to date.

They organized conferences and gatherings, visits to Auschwitz, and also subtitled Claude Lanzmann's "Shoah" into several languages of Islam. The nine-hour film was broadcast in full on Turkish television and also on an American television channel that broadcasts in Iran.

The Aladdin Project operates under the auspices of UNESCO; it has received public support from a slew of statesmen, including former prime minister of France Jacques Chirac, and several Muslim and Arab leaders − among them the president of Senegal, the king of Morocco, Prince Hassan of Jordan, the grand mufti of Egypt and others. The organization has done projects in Iraq. A large share of the project's budget comes from Jewish foundations, such as Safra and Rothschild, but among the dozens of Western individuals active in it there are almost no Israelis.

That is no accident, according to Anne-Marie Revcolevschi: They try to stay as far away as possible from the Israeli-Palestinian conflict, she says. Under no circumstances do she and her colleagues wish to get dragged into discussing the question of how much Israelis know about the Nakba.

Among the personalities who are affiliated with the NGO is Palestinian philosopher Sari Nusseibeh, but despite the attempt to separate the subject of the Holocaust from the conflict − enlisting Palestinians in the endeavor has so far proved otherwise unsuccessful; at best they simply do not come to events organized by the Aladdin Project, as happened in East Jerusalem. At worst they refuse to talk about the Holocaust without also mentioning the Nakba and the occupation.

This theory seems right: Israel cannot be understood without understanding the place of the Holocaust among the components of Israeli identity, and whoever does not understand his enemy will also not be able to make peace with him.

In any case, reality does not make things easy for the good people who run the Aladdin Project: Last week Anne-Marie Revcolevschi was staying in Jerusalem, and thus had the opportunity to attend the funeral of the victims of Islamist terror in Toulouse. 

  

Vrienden verliezen met burgemeesterskandidaat Ken Livingstone

 

Ken Livingstone is niet de enige dubieuze linkse Britse politicus. George Galloway, eerder vanwege zijn radikale opvattingen en uitspraken uit de Labour partij geknikkerd, heeft dezer dagen opnieuw een zetel in het Lagerhuis veroverd. Beiden zijn extreem anti-Israel en hebben nauwe banden met radikale moslims.

 

Wouter

____________

 

'Vrienden verliezen met burgemeesterskandidaat Ken Livingstone'

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/9727/Buitendienst/article/detail/3232484/2012/03/28/Vrienden-verliezen-met-burgemeesterskandidaat-Ken-Livingstone.dhtml   

Patrick van IJzendoorn − 28/03/12, 16:47 

 

VK WEBLOG Stemmen verzekeren in Londen tijdens de burgemeestersverkiezingen: het kan makkelijk door bevolkingsgroepen voor je te winnen. Maar dat het net zo goed mis kan gaan, beschrijft correspondent Patrick van IJzendoorn.

'How to lose friends and alienate people'. Dat leek afgelopen dagen het motto te zijn van Ken Livingstone's campagne om het burgmeesterschap van Londen terug te winnen. Hij is er in ieder geval geslaagd een deel van de joodse gemeenschap in de Britse hoofdstad van zich te vervreemden. Tijdens een besloten ontmoeting een groep Londense Joden had Ken gezegd dat hij niet verwacht dat hij veel stemmen uit de joodse gemeenschap verwacht omdat leden ervan overwegend rijk zouden zijn. Eerder op de avond had hij de termen 'Zionist', 'Jood' en 'Israeli' door elkaar gebruikt, en niet altijd in positieve zin.

Enkele progressieve Joden hebben na deze nerveus verlopen bijeenkomst een brief naar Labour-leider Ed Miliband gestuurd om hun zorgen te uiten over zijn kandidaat. Dit schrijven lekte uit naar The Jewish Chronicle en een rel was geboren. In The Guardian schreef de invloedrijke columnist Jonathan Freedland, zelf van joodse komaf, dat Red Ken niet meer op zijn stem kan rekenen. Het roept herinneringen op een affaire in 2005 toen Ken een joodse verslaggever van de Evening Standard vergeleek met een bewaker in een concentratiekamp.  

Binnen joodse kringen is evenmin te spreken over Kens goede verstandhouding met Yusuf al-Qaradawi, de invloedrijke ideoloog van het Moslim Broederschap. De Egyptische Soenni-geleerde was onder Ken een graag gezien gast in het stadhuis. Deze vriendschap met iemand die de Holocaust een straf noemde voor corrupt gedrag en de doodstraf wil invoeren voor homoseksualiteit, heeft niet alleen veel kwaad bloed gezet binnen de joodse gemeenschap maar ook bij homoseksuelen.  Dat hij werkte voor de Iraanse staatstelevisie maakt het beeld er niet fraaier op.

Baken van de Islam
Het was niet de enige keer dat Ken in verband werd gebracht met radicale moslims. Hij is goed bevriend met de burgemeester van de moslimwijk Tower Hamlets Lutfur Rahman, die uit de Labour Partij was gezet wegens zijn radicale opvattingen. Vorige week dook Ken op in de Finsbury Park moskee - het gebedhuis dat door de radicale imam Abu Hamza werd geleid - waar hij zijn gehoor beloofde van Londen een baken van de Islam te maken, waarbij hij mikte op de vele moslimstemmen in de hoofdstad. 

Boris heeft eveneens een rijke geschiedenis waar het gaat om het beledigen van bevolkingsgroepen, variërend van inwoners van Portsmouth, de inboorlingen van Papoea Nieuw-Guinea en Ken Livingstone. De laatste jaren is hij echter een stuk voorzichtiger geworden. Boris lijkt zijn burgemeesterschap te beschouwen als auditie voor het premierschap. Momenteel ondervindt hij vooral hinder van zijn politieke vrienden in Westminster, die de belastingen voor grootverdieners verlagen, bejaarden kaalplukken en ook nog eens stiekem dineren met de puissant rijke zakenlieden.

Voor Ken, die enkele weken geleden al eens schertsend voorstelde elke week een bankier op te hangen, is het ideale munitie om Boris af te schilderen als vriend van de rijken, ook al is de blonde politicus bepaald geen zoon van de gevestigde orde. Zo noemde Ken de door Barclays Bank gefinancierde Boris Bike een vervoersmiddel van welgestelde, blanke mannen die van London Bridge naar kantoor fietsen, en weer terug. In het kader van de klassenstrijd wil hij deze gratis fiets democratiseren. Volgens Ken moeten meer vrouwen, jongeren en minderheden gebruik maken van de Boris Bike. Als Ken er achter komt dat er in Nederland fietscursussen voor allochtone vrouwen bestaan, gaat hij deze lofwaardige vorm van inburgering meteen invoeren. 

Maar dan wel op de Castro Cycle.

_{Patrick van IJzendoorn is correspondent in Londen voor de Volkskrant.}

 

Omstreden shariageleerde Haitham al-Haddad weer naar Nederland

 

De tolerantie voor moslimextremisme en antisemitisme (niet geheel onverwant aan elkaar) lijkt toe te nemen in Nederland en Europa. Je zou haast op Wilders gaan stemmen... In tegenstelling tot de links-correcte opvatting dat alleen hufters en xenofoben op de PVV stemmen, stemmen er ook redelijke mensen op; die vinden Wilders toch nog wat minder eng en gevaarlijk dan voornoemde doorgeschoten tolerantie. Ik wil hier niet voor Wilders pleiten, maar hij spreekt zich tenminste duidelijk uit voor de rechtstaat en de liberale verworvenheden ervan en tegen antisemitisme en homofobie, om wat dingen te noemen.

Volgens het Nationaal Islam Congres is al-Haddad 'een van de grootste islamgeleerden in West-Europa'.

Dat zegt weinig positiefs over de islam...

 

Zie ook: Dieptepunten van een week Israel en Joden in de media

 

Wouter

____________

 

Omstreden Britse imam komt weer naar Nederland 

http://www.elsevier.nl/web/Nieuws/Nederland/334113/Omstreden-Britse-imam-komt-weer-naar-Nederland.htm   

Vrijdag 23 maart 2012 09:17

De omstreden imam Haitham al-Haddad komt nog een keer naar Nederland. De Britse imam is een van de prominente sprekers tijdens het Nationaal Islam Congres in Amsterdam.

Dat heeft de organisatie van het congres vrijdag bekendgemaakt.
Volgens het Nationaal Islam Congres is al-Haddad 'een van de grootste islamgeleerden in West-Europa'. Al-Haddad spreekt op het evenement over 'zaken die absoluut relevant zijn voor moslims en niet-moslims die leven in Europa'.

Verbieden
De komst van al-Haddad in februari zorgde voor veel ophef. Hij werd uitgenodigd om deel te nemen aan een symposium van de Islamtische Studentenvereniging van de Vrije Universiteit (VU). Al-Haddad is omstreden vanwege zijn antisemitische uitspraken.
Zo heeft de imam gezegd dat joden onder meer 'vijanden van God en de afstammelingen van apen en varkens' zijn. Verscheidene partijen in de Tweede Kamer eisten dat de regering de komst van de imam zou verbieden.
Vanwege de ontstane commotie gelastte de VU het debat met al-Haddad af. Debatcentrum De Balie in Amsterdam besloot hem alsnog uit te nodigen. De regering kon de komst van al-Haddad niet verbieden omdat er onvoldoende aanwijzingen waren dat zijn komst gevaar zou veroorzaken. 

 

Door Shari Deira 

 

Zie ook: Weblog van Afshin Ellian: Haatimam Al-Haddad is de moeder aller porno 

 

 

Omstreden shariageleerde Haitham al-Haddad weer naar Nederland

http://www.trouw.nl/tr/nl/4728/Islam/article/detail/3230035/2012/03/23/Omstreden-shariageleerde-Haitham-al-Haddad-weer-naar-Nederland.dhtml

Nienke Schipper − 23/03/12, 10:53

De Britse shariageleerde Shaykh Haitham al-Haddad spreekt op 8 april op het Islamcongres in Amsterdam. Vorige maand was er ophef over de komst van Haitham al-Haddad die zou spreken op een symposium dat werd georganiseerd door VU.

Het Centrum Informatie en Documentatie Israel (CIDI) riep toen op om de shariageleerde te weren. Ook een meerderheid in de Tweede Kamer was tegen zijn komst. De Vrije Universiteit zag af van de lezing na de ophef af van het symposium. 

Enkele dagen later kwam Haitham al-Haddad alsnog naar Nederland voor een debat in discussiecentrum De Bali in Amsterdam waaraan ook Tofik Dibi van GroenLinks meedeed. Directeur Yoeri Albrecht van het Amsterdamse discussiecentrum zei dat hij er grote waarde aan hecht dat het debat in het openbaar wordt gevoerd: "dat is belangrijk in een open samenleving". Hij noemde het een slechte zaak dat de vrijheid van meningsuiting door 'moties in de Tweede Kamer' wordt beperkt.

Tijdens het Islamcongres op 8 april zal Haitham al-Haddad deelnemen aan drie discussies met de onderwerpen  'De dialoog tussen Moslims en niet-Moslims', 'Verschillende kleuren van fundamentalisme en extremisme' en 'het gevaar van Islamfobie voor de samenleving'; een introductie van het Grote Islamdebat.

Tariq Ramadam wrijft met zijn leugens zout in de verse wonden (Nausicaa Marbe)

 

Naar aanleiding van de laatste antisemitische cartoon van Jos Collingnon heb ik mensen zien mopperen over de 'extreemlinkse' en zelfs 'katholieke' Volkskrant. Die twee kwalifikaties lijken tegenstrijdig: de VK begon katholiek maar werd in de jaren '70 en '80 behoorlijk links. Na de val van de muur of na 9/11 (ik heb de krant in de jaren '90 niet echt gevolgd) is men de links(radikale?) draad een beetje kwijt geraakt, en lijkt men er vooral op uit om meningen van alle zijden aan bod te laten komen, zeker in de opinie en column secties. Naast Thomas von der Dunk, Marcel van Dam en Jos Collignon (om eens wat namen te noemen van linkse lieden die de pik op Israel hebben), treft men dus ook de opinies aan van bijvoorbeeld een Nausicaa Marbe en Paul Brill, waar ik me vaak in kan vinden. Aan onderstaande heb ik dan ook weinig toe te voegen.

 

Wouter

___________

 

'Tariq Ramadam wrijft met zijn leugens zout in de verse wonden'

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2664/Nieuws/article/detail/3233523/2012/03/30/Tariq-Ramadam-wrijft-met-zijn-leugens-zout-in-de-verse-wonden.dhtml

OPINIE - Nausicaa Marbe − 30/03/12, 12:03

VK OPINIE In Ramadans opruiende facts free-retoriek is Frankrijk (lees: het Westen, lees: de niet-moslims) schuldig als een ex-bajesklant radicaliseert en gewelddadig doorslaat. 'Je hebt er zo langzamerhand een dagtaak aan om zoveel kromme logica na een aanslag door een moslim te ontwarren', schrijft Nausicaa Marbe.

Toulouse houdt Frankrijk een spiegel voor, schreef Tariq Ramadan in een blog vol geparfumeerde woorden die moesten afleiden van de werkelijkheid achter de moorden van Mohammed Merah. Die moordenaar radicaliseerde in de gevangenis en de autoriteiten hielden hem in de gaten, maar Ramadan presenteert hem als onaangeraakt door islam, racisme of antisemitisme. Nee, dit dwaallicht was 'slachtoffer van een sociale orde die hem en miljoenen anderen gedoemd heeft tot een marginaal bestaan en tot een ontkenning van een status als burger met gelijke rechten en mogelijkheden'.

Ramadam wrijft met zijn leugens zout in de verse wonden. Frankrijk zou een les moeten leren. Al die 'Fatima's en Ahmeds' vragen niets anders dan gelijkheid, waardigheid, veiligheid, werk en huisvesting, beweert hij. Alsof Frankrijk een racistische staat is met apartheidswetten. Alsof de armoede, het racisme en het geweld uit de banlieues niets te maken hebben met het antisociale of criminele gedrag van hun bewoners. In Ramadans opruiende facts free-retoriek is Frankrijk (lees: het Westen, lees: de niet-moslims) schuldig als een ex-bajesklant radicaliseert en gewelddadig doorslaat.

Het groeps- en slachtofferdenken dat Ramadan moslims leert koesteren, dwarsboomt zowel een besef van verantwoordelijkheid voor het eigen leven als de acceptatie van democratische verhoudingen. De staat is altijd de vijand. Wat Ramadan als ontmaskering van de ware toedracht van terrorisme meent te onthullen, is een omkering van feiten en waarden. Koren op de molen van rancunemigranten die hun afkeer van de cultuur in het land van aankomst in claims, verwijten en agressie vormgeven.

Onmacht
De nasleep van 'Toulouse' laat weer eens zien hoe funest deze vijandige uitingen zijn voor de sociale cohesie en voor de verwerking van terreurdaden. Mocht het land een spiegel worden voorgehouden, dan doemt uit dat beeld niet de eigen schuld op, maar de onmacht tegenover burgers met een verregaand antisociale houding. De gedachten zijn vrij, dus de rouwende Fransen kunnen niet anders dan de steunbetuigingen incasseren aan terrorist Merah, op straat en in scholen. Een hatelijke boodschap, als minachting voor elk gevoel van rechtvaardigheid. Dat de vader van Merah de Franse staat gaat aanklagen voor moord op zijn zoon is een onbeschofte disproportionaliteit, maar dit had een incident kunnen blijven. Maar dat medeburgers in Merah een slachtoffer en een held zien, is een uiting van geweldsverheerlijking en acceptatie van terrorisme.

Helaas volgt er geen eenduidige correctie op dit wangedrag. Er zijn Franse politici, onder wie de communistische Pierre Laurent en presidentskandidaat Jacques Cheminade, die begrip hebben getoond voor vader Merah. Zulke idiotie legitimeert de heldenstatus van terroristen. Moslimorganisaties hebben resoluut afstand genomen van de daden van Merah. Goed om te weten. Maar individuele imams geven wel een dubieuze uitleg van de gebeurtenissen aan hun gehoor. Zoals Mamadou Daffé van de moskee waar Merah kwam. Volgens dagblad Le Monde, dat hem portretteert als innemende, charismatische man, preekte Daffé dat 'de maatschappij weliswaar fout gedrag aanmoedigt en dat politici met twee maten meten, maar dat men zich niet op de Koran mag baseren voor wetsovertredingen'. 

Een wazige uitspraak die verdacht veel klinkt als vrijbrief voor wangedrag - zolang de Koran daar maar niet bij gehaald wordt. De zorg geldt hier de goede naam van religie en niet de beschadiging van mensen en sociale verbanden door terrorisme. En deze imam geldt in Toulouse nota bene als een gematigde die radicalisme tegenwerkt. Wat een beerput.

De duiding van 'Toulouse' is verwarrend en misleidend, ook in ons land. Het Platform Stop Racisme en Uitsluiting had een 'fakkeldemonstratie' tegen racistisch geweld in Europa gepland op de woensdag nadat Merah toesloeg. Dat treft, zou je denken. Kunnen ze Merahs racisme meteen meenemen. Maar in het internetverslag van dat festijn staat enkel dat 'Wilders stinkt'. Tendentieus pakte ook het NOS Journaal uit, waar correspondent Ron Linker na een voorzetje van de denker/presentator Rob Trip de aanslagen in de schoenen van Sarkozy schoof. De gedachte: na 9/11 treft terrorisme Frankrijk pas onder deze president. Ergo: geen toeval! Komt door hém.

Je hebt er zo langzamerhand een dagtaak aan om zoveel kromme logica na een aanslag door een moslim te ontwarren. Met stank voor dank, want zulke verheldering heet tegenwoordig 'islamofobie'.

 

Antisemitisme wordt in meer gevallen bedekt met de mantel der liefde (Paul Brill)

 

Een goeie column van Paul Brill. Jammer dat hij niet de eigen huiscartoonist van de Volkskrant Jos Collingnon hekelt die ook al meermaals over de schreef is gegaan. 

 

RP

---------

 

Paul Brill: 'Antisemitisme wordt in meer gevallen bedekt met de mantel der liefde'

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/6277/Paul-Brill/article/detail/3233746/2012/03/31/Paul-Brill-Antisemitisme-wordt-in-meer-gevallen-bedekt-met-de-mantel-der-liefde.dhtml

31/03/12, 05:00

 

Van alle verkiezingen die dit jaar worden gehouden, is de slag om het burgemeesterschap van Londen op 3 mei niet bepaald het grootste spektakelstuk, schrijft Paul Brill in zijn wekelijkse column in de Volkskrant.

Van alle verkiezingen die dit jaar worden gehouden, is de slag om het burgemeesterschap van Londen op 3 mei niet bepaald het grootste spektakelstuk. Maar er speelt rond die verkiezing een controverse die er toch een bredere betekenis aan geeft. Labour-kandidaat Ken Livingstone, die vier jaar geleden door de Conservatief Boris Johnson uit het gemeentehuis is verdreven en nu probeert een comeback te maken, is namelijk in ernstige aanvaring gekomen met de Britse Jewish Leadership Council. Na bemiddeling van partijleider Ed Miliband heeft hij excuses aangeboden voor opmerkingen die hij begin deze maand maakte in een gesprek met Joodse partijleden, dat juist was bedoeld om de lucht wat te klaren.

Of met die excuses de zaak is afgedaan, valt te betwijfelen. Columnist Jonathan Freedland van The Guardian - de krant die zeer dicht bij Labour staat - gaat in elk geval niet meer op Livingstone stemmen. Freedland was aanwezig bij het 'verzoeningsgesprek' en werd zeer onaangenaam getroffen door de minachting die Livingstone toonde voor de kritiek van zijn Joodse partijgenoten. Bovendien vindt Freedland het bezwaarlijk dat de oud-burgemeester in dienst is getreden van de door Iran gecontroleerde televisiezender Press TV en daarvoor programma's is blijven presenteren toen hij zich opnieuw kandidaat had gesteld voor City Hall.

Waarom moest tussen Livingstone en zijn Joodse partijgenoten de lucht worden geklaard? Omdat er een lange geschiedenis is van dubieuze uitspraken door de voormalige burgemeester. In zijn felle kritiek op Israël wijst hij afwisselend de Israëli's, de zionisten en de Joden als boosdoeners aan. In 2005, nog geen twee weken na de terroristische aanslagen op de Londense metro, noemde hij Palestijnse zelfmoordaanslagen gerechtvaardigd omdat de Palestijnen nu eenmaal niet beschikken over tanks en vliegtuigen. Kort erop ontving hij de Egyptische religieuze leider Yusuf al-Qaradawi, naar wiens oordeel aanslagen op Israëlische burgers een gepast strijdmiddel zijn.

In het gesprek met zijn Joodse partijgenoten wees Livingstone elke kritiek op zijn optreden van de hand. Ook zei hij niet veel waarde te hechten aan hun bezwaren omdat hij ervan overtuigd is dat een uitgesproken linkse kandidaat als hij het moet hebben van de lagere inkomensgroepen, terwijl Joden overwegend gefortuneerd zijn.
Dit gaat natuurlijk verder dan dubieus. Hier is sprake van een prominent politicus en kandidaat voor een belangrijk ambt die, bewust dan wel onbewust, gebruik maakt van antisemitische stereotypen. En het geeft te denken dat zijn partijleider slechts bemiddelt en geen afstand neemt; integendeel, Miliband heeft Livingstone voluit geprezen.

Het is dezer dagen niet het enige geval waarin antisemitisme met de mantel der liefde wordt bedekt. Of in elk geval zo veel mogelijk uit beeld wordt gehouden. Ik doel op de nasleep van het terreurdrama in Toulouse en de opvallende tendens in diverse commentaren om het antisemitische karakter van de aanslag op een Joodse school weg te poetsen. Een tendens ook om de terreurdaad van Mohamed Merah minder zorgwekkend te vinden dan de mogelijke populistische reactie erop of het politieke profijt dat Nicolas Sarkozy eruit zou kunnen trekken - alsof het voor de president een optie zou zijn om bij zo'n schokkende gebeurtenis niets van zich te laten horen.

Illustratief was de analyse van islamoloog Tariq Ramadan - Nausicaa Marbe schreef er al over in haar Volkskrant-column van gisteren. Voor Ramadan staat vast: religie speelde geen rol bij de terreuraanslag. Merah werd niet gedreven door racisme en antisemitisme, 'zijn politieke denken is dat van een jonge man die op drift is geraakt'. En waarom is hij op drift geraakt? Omdat de Franse staat hem en miljoenen andere immigranten geen perspectief biedt en 'veroordeelt tot een marginaal bestaan'. De Franse staat is dus de ware schuldige. 

De Britse Stop the War Coalition - waarvan Labour-veteraan Tony Benn de bekendste vaandeldrager is - volgde dezelfde lijn, met nog wat extra retorisch geweld. Dat Merah welbewust een Joodse school uitkoos als een van de doelen van zijn wraakoefening, die notie ontbreekt ten ene male in dit soort commentaren.

Natuurlijk kan het geen kwaad om bij een tragedie als in Toulouse te waarschuwen tegen een overreactie. Maar allereerst dienen de dingen bij hun naam te worden genoemd: deze terreurdaad is gevoed door antisemitisme. Tevens moet onder ogen worden gezien dat antisemitisme geen uitzonderlijk verschijnsel is in islamitische kringen. Het is van het grootste belang dat daartegen actie wordt ondernomen. Geen eenvoudige opgave, ik heb er geen handzaam stappenplan voor. Maar ik weet wel wat niet helpt: antisemitische uitingen verdoezelen en individuele verantwoordelijkheid wegstrepen tegen de tekortkomingen van de overheid.

_{Paul Brill is columnist van de Volkskrant}

 

PvdA heft werkgroep Midden-Oosten op na schijn van partijdigheid

 

Ooit, toen ik nog lid was van GroenLinks en nog niet doorhad hoe extreem de Midden-Oosten werkgroep van die partij was, schreef ik die werkgroep een briefje met de vraag aan de volgende bijeenkomst te mogen deelnemen. Ik heb daar nooit antwoord op gekregen. Jaap Polak, lid van de PvdA en met een wat genuanceerder standpunt over Israel dan de Midden-Oosten werkgroep van die partij, kreeg op een directere manier te horen dat hij niet welkom was en liet dat er niet bij zitten. Met als resultaat dat die werkgroep nu waarschijnlijk wordt opgeheven vanwege partijdigheid. Internationaal secretaris Kirsten Meijer schreef Polak en reactie op zijn klacht:

"Door het gepolariseerde karakter van het debat over Israël en de Palestijnse Gebieden lijkt een werkgroep niet het geëigende instrument om het debat in de partij te organiseren. Het ligt in de lijn der verwachtingen dat de werkgroep derhalve zal worden opgeheven."

Jammer dat ik geen lid meer ben van GroenLinks om eens uit te testen hoe democratisch en open GroenLinks is wat dit betreft. Ik vrees echter dat de banden met het Palestina Komitee en andere anti-Israel organisaties dusdanig zijn dat men het probleem niet zal erkennen. 

 

RP

---------

 

PvdA heft discussiegroep M-Oosten op na schijn van partijdigheid

http://www.nrc.nl/nieuws/2012/03/31/pvda-heft-discussiegroep-m-oosten-op-na-schijn-van-partijdigheid/

door Huib Modderkolk

 

De PvdA gaat een eigen discussiegroep over het Midden-Oosten opheffen omdat de werkgroep de schijn van partijdigheid wekt. Aanleiding voor dit besluit is het weigeren van emeritus hoogleraar Jaap Polak als lid van de werkgroep 'Recht in het Midden-Oosten'.

De werkgroep beoogt "in openheid" te discussiëren over het standpunt van de PvdA over het Midden-Oosten. Toch mocht de emeritus hoogleraar geen lid worden. De PvdA schreef Polak dat "de werkgroep niet de plek voor u is in de PvdA waar u zich op de door u gewenste manier met het onderwerp bezig kunt houden."

Dissidente standpunten

Het bestuur van de werkgroep wenste, in tegenstelling tot het doel van de werkgroep, geen open discussie over het Midden-Oosten. Zo schreef men Polak dat de werkgroep er is om "standpunten die de partij al heeft (...) met meer kracht naar voren te brengen." Op dissidente standpunten – ergo: de meer pro-Israëlische Polak – zat men niet te wachten. Polak had er in zijn mail aan de werkgroep juist voor gepleit verschillende standpunten te bediscussiëren.

De hoogleraar is ontstemd over die afwijzing:

"Het is volsterk ongepast om een lid van de partij de toegang tot een open discussie te ontzeggen. Mensen die niet het standpunt van de werkgroep delen, worden geweerd. Dit past niet bij een democratische partij."

 

Polak niet eerste die geweigerd werd

Polak deed deze week zijn beklag bij de PvdA over de gang van zaken. Internationaal Secretaris Kirsten Meijer antwoordde hem daarop dat het partijbestuur het bestuur van de werkgroep heeft aangesproken op de weigering. Zij vertelde hem ook dat er al een eerder geval van weigering is geweest.

Uit beide gevallen concludeert Meijer in haar mail aan Polak:

"Door het gepolariseerde karakter van het debat over Israël en de Palestijnse Gebieden lijkt een werkgroep niet het geëigende instrument om het debat in de partij te organiseren. Het ligt in de lijn der verwachtingen dat de werkgroep derhalve zal worden opgeheven."