donderdag 11 november 2010

De Joodse arts die Hitler de keel had kunnen doorsnijden in 1935


Verbluffend: een Joodse arts had Hitler letterlijk de keel door kunnen snijden, toen hij werd gevraagd hem aan zijn keel te behandelen. Hij weigerde echter, omdat hij er, indien de operatie niet succesvol zou blijken te zijn, van beschuldigd kon worden dat dat expres was. Hij stierf in 1939.
 
RP
--------------
 

75 years ago: The Jew who could have slit Hitler's throat

http://elderofziyon.blogspot.com/2010/11/75-years-ago-jew-who-could-have-slit.html

From the Palestine Post, November 10, 1935:

Time magazine mentions, in 1938:
Several years ago Adolf Hitler asked the world's greatest otolaryngologist, Professor Heinrich von Neumann of Vienna, to examine his larynx. Dr. von Neumann had as patients and friends England's George VI and Duke of Windsor, Spain's Alfonso, Rumania's Carol, Greece's George, Austria's late Emperor Charles. But he is an orthodox Jew and he turned Hitler down. Last spring, when Hitler entered Austria, Dr. von Neumann was imprisoned and released upon the plea of the Duke of Windsor.
Neumann also attended the Evian conference where he tried, unsuccessfully, to effect the rescue of Austiran Jews from the Nazis.

He died in 1939.

Necmettin Erbakan over Israel, het zionisme en Erdogan als diens onbewuste handlanger

 
Necmettin Erbakan heeft in 1969 de fundamentalistische MiliGorus beweging opgericht, en werd in 1997 minister president. Korte tijd later dwong het leger hem om terug te treden. Veel van zijn ideeën waren echter leidend in de regerende AK partij, en hij was een adviseur van Erdogan. Nu heeft hij echter felle kritiek op Erdogan.
 
Als we al vergelijkingen met het verleden gaan maken dan lijken de ideeën van deze man heel wat meer op die van de nazi's dan die van Wilders en andere islamcritici. Het volgende lijkt wel een moderne versie van Mein Kampf, overigens een populair boek in Turkije:
 
Erbakan: Er hat einiges richtig gemacht. Kürzlich erschien, zum ersten Mal, die Frau des Staatspräsidenten mit Kopftuch zum Nationalfeiertag. Aber das meiste ist falsch – er will in die EU, die ist aber ein Glied der zionistischen Weltordnung. Gott sei Dank nimmt uns die EU nicht auf. Er vertritt auch die kapitalistische, zionistische Wirtschaftsordnung, die Steuern setzt und Schulden macht um das Geld, über die Zinsen, den Zionisten zu geben. Erdogan ist ein Kassierer des Zionismus geworden.
(....)

Erbakan: Seit 5700 Jahren regieren Juden die Welt. Es ist eine Herrschaft des Unrechts, der Grausamkeit und der Gewalt. Sie haben einen starken Glauben, eine Religion, die ihnen sagt, dass sie die Welt beherrschen sollen. Sehen Sie sich diese Ein-Dollar-Note an. Darauf ist ein Symbol, eine Pyramide von 13 Stufen, mit einem Auge in der Spitze. Es ist das Symbol der zionistischen Weltherrschaft. Die Stufen stellen vier „offene" und andere geheime Gesellschaften dar, dahinter gibt es ein „Parlament der 300" und 33 Rabbinerparlamente, und dahinter noch andere, unsichtbare Lenker. Sie regieren die Welt über die kapitalistische Weltordnung.

RP
----------------

Fundamentalistenführer

http://www.welt.de/politik/ausland/article10769062/Erdogan-ist-ein-Kassierer-des-Zionismus.html Autor: Boris Kálnoky| 08.11.2010

"Erdogan ist ein Kassierer des Zionismus"

Necmettin Erbakan hat den türkischen Islamismus erfunden und war Mentor von Premier Recep Tayyip Erdogan. Nun rechnet er mit ihm ab.

Im Jahr 1969 gründete Necmettin Erbakan die Bewegung „Milli Görüs" (Nationale Sicht"). Ziel war eine Islamisierung der türkischen Gesellschaft, ausgehend von einer Islamisierung der Wirtschaft „von unten nach oben". Der Erfolg war seither spektakulär – Erbakan wurde 1997 Ministerpräsident, wurde aber vom Militär zum Rücktritt genötigt. Doch seine Thesen und Methoden waren Wegbereiter für die gegenwärtige AKP-Regierung. Deren Führer, Regierungschef Recep Tayyip Erdogan und Präsident Abdullah Gül starteten als Erbakans Zöglinge ins politische Leben, sagten sich aber später von ihm los. Nun sieht der 84 Jahre alte Fundamentalistenführer die Zeit gekommen, Erdogan von der Macht zu verdrängen, um wieder selbst zu regieren.

WELT ONLINE: Hodscha, 1997 waren Sie Ministerpräsident, aber Ihre Partei wurde wegen islamistischer Umtriebe verboten. Damals waren Ihre Wegbegleiter Erdogan und Gül. Hätten Sie sich damals vorstellen können, dass der eine später Ministerpräsident wird und der andere Staatschef?

Necmettin Erbakan: Ja. Ich wusste es, denn nicht ihre Leistungen haben sie dorthin gebracht. Andere Kräfte haben sie auf diese Positionen gesetzt.

WELT ONLINE: Welche Kräfte?

Erbakan: Die Kräfte der gegenwärtigen Weltordnung, des rassistischen, zionistischen Imperialismus, der die Menschen zu Sklaven macht.

WELT ONLINE: Erdogan ist ein Helfer Israels? Er schimpft doch immer gegen Tel Aviv.

Erbakan: Ein unbewusster Helfer der westlichen, zionistischen Weltordnung. Aber ein Helfer.

WELT ONLINE: Ich dachte immer, Sie wären sein Wegbereiter gewesen, nicht der Westen. Ohne Erbakan kein Erdogan. Sie waren sein politischer Ziehvater. 

Türkei

Erbakan: Es stimmt, er war mein Schüler, und ich habe ihm gesagt, was er tun soll. Er hat es aber nicht getan, und nun ist es an der Zeit für ihn, zur Seite zu treten oder seine Politik zu ändern.

WELT ONLINE: Eine Kampfansage an Erdogan also. Wo liegen denn seine Fehler?

Erbakan: Er hat einiges richtig gemacht. Kürzlich erschien, zum ersten Mal, die Frau des Staatspräsidenten mit Kopftuch zum Nationalfeiertag. Aber das meiste ist falsch – er will in die EU, die ist aber ein Glied der zionistischen Weltordnung. Gott sei Dank nimmt uns die EU nicht auf. Er vertritt auch die kapitalistische, zionistische Wirtschaftsordnung, die Steuern setzt und Schulden macht um das Geld, über die Zinsen, den Zionisten zu geben. Erdogan ist ein Kassierer des Zionismus geworden. Von ihrer Gründung 1923 bis vor acht Jahren hat die Türkei 82 Milliarden Dollar Schulden gemacht. Erdogan in nur acht Jahren 580 Milliarden.

WELT ONLINE: Und das Volk wird Ihnen diese Argumentation abnehmen?

Erbakan: Wir sind das Volk, deswegen verändern wir die Türkei. Wir vertreten dessen wahre Werte und Gefühle.

WELT ONLINE: Sie wollen also Ihren einstigen Zögling stürzen?

Erbakan: Ja. Das ist unser Ziel. Der legendäre Ministerpräsident kehrt zurück.

WELT ONLINE: Also Sie selbst. Mit ihren 84 Jahren haben Sie ja gerade gezeigt, dass Sie noch Herr sind im eigenen Hause sind, in Ihrer Saadet-Partei also. Sie haben Möchtegern-Reformer Kurtulus von der Parteispitze verdrängt und selbst wieder das Heft in die Hand genommen. Aber eine Mehrheit im Volk?

Erbakan: Wir werden nächstes Jahr die Wahlen gewinnen. In der Entwicklung unserer Zustimmungsquoten gab es Phasen, in denen CIA, Militär und Zionisten unsere Werte nach unten drückten. Aber wir sind nun wieder bei 15 Prozent und es wird weiter steigen.

WELT ONLINE: Es ist ja unbestreitbar, dass Sie enormen Einfluss auf die Entwicklung der Türkei in den letzten Jahrzehnten hatten. Ohne Sie kein Erdogan, keine Hinwendung der Türkei zu einer islamischeren Ordnung. Wie einflussreich Sie im Hintergrund sind, das hat auch der Zwischenfall mit der Hilfsflottille für Gaza gezeigt. Organisiert von der IHH („Internationale Humanitäre Hilfsorganisation", die wegen ihrer Unterstützung der radikalislamischen Palästinenserorganisation Hamas in Deutschland verboten ist, d. Red.), die zu der von Ihnen geschaffenen Milli-Görüs-Bewegung gehört. Da war die ganze Türkei Feuer und Flamme. Haben Sie die Aktion persönlich orchestriert?

Erbakan: Organisiert hat es die IHH. Wir haben sie in ihrem Vorhaben bestärkt.

WELT ONLINE: Ihre Freunde bei der IHH sagten mir, Erbakan sei der Einzige, der versteht, dass Israel nur mit Gewalt niedergerungen werden kann. Ist das wirklich Ihre Position?

Erbakan: Israel versteht nur die Sprache der Macht. Worte reichen nicht. Man muss Macht haben und demonstrieren, damit Israel versteht. Nicht Gewalt anwenden, aber Macht besitzen und demonstrieren.

WELT ONLINE: Ihr Leitmotiv ist die These einer im Geheimen funktionierenden, von Juden und Israel gelenkten Weltordnung. Ist das wirklich Ihr Weltbild?

Erbakan: Seit 5700 Jahren regieren Juden die Welt. Es ist eine Herrschaft des Unrechts, der Grausamkeit und der Gewalt. Sie haben einen starken Glauben, eine Religion, die ihnen sagt, dass sie die Welt beherrschen sollen. Sehen Sie sich diese Ein-Dollar-Note an. Darauf ist ein Symbol, eine Pyramide von 13 Stufen, mit einem Auge in der Spitze. Es ist das Symbol der zionistischen Weltherrschaft. Die Stufen stellen vier „offene" und andere geheime Gesellschaften dar, dahinter gibt es ein „Parlament der 300" und 33 Rabbinerparlamente, und dahinter noch andere, unsichtbare Lenker. Sie regieren die Welt über die kapitalistische Weltordnung.

WELT ONLINE: Sie wollen eine neue Gesellschaft schaffen und scheinen Israel als Hebel zu sehen, um die bestehende Weltordnung aus den Angeln zu heben. Soll Israel als Staat verschwinden?

Erbakan: Wir werden eine neue Welt schaffen, auf der Basis von Wissenschaft und Vernunft, auf den Grundlagen der gerechten Ordnung, die uns die Osmanen hinterließen. Darin bekommt jeder sein Recht, auf dem ihm angemessenen Platz. Auch den Juden und Christen würde so ihr Recht zuteil, auch sie würden befreit.

WELT ONLINE: Aber Israel als Staat?

Erbakan: Israel als Staat konnte nicht gegründet werden unter den Osmanen. Wir haben es verhindert, weil wir mächtig waren. Christen halfen den Juden immer bei dem Versuch, einen eigenen Staat zu haben – das war das wahre Ziel der Kreuzzüge. Denn die Juden täuschen den Christen vor, dass der Messias zurückkehren wird, wenn der Tempel Salomons wieder errichtet wird. Israel aber sagt, ich werde alle Zionisten sammeln in einem Großisrael, und werde Herr sein, und ihr seid meine Sklaven. Um einer solchen Haltung zu begegnen, muss man Macht demonstrieren.

WELT ONLINE: Also weg mit Israel, wenn es nach Ihnen geht?

Erbakan: Wenn die Israelis in Frieden leben wollen, wäre es vielleicht besser, wenn sie zum Beispiel in Amerika lebten.

WELT ONLINE: Alles in allem also sollen die Türkei als führende muslimische Nation und der Islam dem Planeten eine neue, gerechtere Ordnung geben? Das ist doch ihr Motto: Eine Große Türkei, eine Neue Welt.

Erbakan: Politisch und geistig groß, nicht geografisch größer als heute.

WELT ONLINE: Und der Islam wird die beherrschende Religion des Planeten?

Erbakan: Wir werden nur durch Kultur, Wissenschaft und Vernunft sprechen.

WELT ONLINE: Ich bin Katholik und empfinde „westlich" und freiheitlich. Ich bin stolz auf meine Kultur und liebe meine Religion, können Sie verstehen, dass ich Ihre Weltsicht als Bedrohung für meine Kultur empfinde?

Erbakan: Es liegt mir fern, einen lieben Gast zu bedrohen. Aber meine Güte und meine Liebe für Sie gebieten mir, Ihnen die Wahrheit zu zeigen. Dafür bräuchten Sie natürlich Zeit, um die Lehre zu verstehen.

WELT ONLINE: Sie sagen, der Islam ist besser als meine Religion, und das verletzt mich.

Erbakan: Vielleicht ist es umgekehrt so, dass Sie Ihre Religion als überlegen empfinden. Wenn man schon die perfekte Wahrheit hat, warum sollte man sich mit weniger begnügen? Sehen Sie, Ihre Religion kennt drei Götter, ist es nicht so? Damit ist die Diskussion ja schon beendet.

WELT ONLINE: Zurück zu Ihrem Lebenswerk. Sie haben die Türkei geprägt, aber wie sehr hat Deutschland Sie geprägt? Sie haben dort ja lange gelebt und gearbeitet.

Erbakan: Ich habe da viel gelernt und viel Schönes gesehen. Ich nahm unter anderem an einem Projekt im Auftrag von Ludwig Erhard teil. Da ging es darum zu erfahren, wofür die Gelder des Marschall-Plans verwendet wurden. Ich musste 15 Tage durch Deutschland reisen dafür. Der Reiseplan war erstaunlich – jedes Detail bis hin zu Sitzordnungen geplant. Hier in der Türkei reisen wir auch, da greift man morgens zum Telefon und sagt, wir kommen dann heute. Also diese Ernsthaftigkeit und Organisiertheit, davon habe ich viel gelernt. Details sind wichtig. Aber es gab auch große Mängel in Deutschland.?

WELT ONLINE: Zum Beispiel?

Erbakan: Man kannte dort den Islam nicht. Ohne den Islam kann Deutschland nie die Perfektion erreichen. Ich sagte meinen Kollegen: Ihr verlangt Honorare für die Nutzung von Patenten. Wisst Ihr wie viel Geld Ihr dem Islam schuldet? Ihr rechnet mit arabischen Ziffern, Algebra ist ein arabisches Wort.

=======================

Deutschland und die Türkei, Zahlen und Fakten

Die Beziehungen zwischen der Türkei und Deutschland gelten als freundschaftlich und belastbar. Zahlen und Fakten über beide Länder:

Die Türkei ist mit rund 815.000 Quadratkilometern mehr als doppelt so groß wie Deutschland, bei der Einwohnerzahl liegt Deutschland mit rund 82 Millionen vor der Türkei mit etwa 77 Millionen.

Fast alle Menschen in der Türkei sind Muslime. Unter den Deutschen sind insgesamt rund 70 Prozent evangelisch oder katholisch.

Das deutsche Bruttoinlandsprodukt lag 2009 bei umgerechnet rund 3,4 Billionen US-Dollar, das türkische bei 618 Milliarden US-Dollar.

In der Bundesrepublik leben rund drei Millionen Menschen türkischer Herkunft, mehr als 700.000 von ihnen haben einen deutschen Pass. In der Türkei leben etwa 70.000 Deutsche.

Die Türkei gehört zu den zehn beliebtesten Reisezielen der Deutschen. 2009 reisten fast 4,5 Millionen Menschen aus Deutschland in die Türkei. Hauptanziehungspunkte sind die Türkische Riviera mit Antalya, Belek, Side und Alanya sowie die Türkische Ägäis mit Bodrum.

Mit Essen und Istanbul stellen beide Länder in diesem Jahr eine europäische Kulturhauptstadt. Die Wirtschafts- und Kulturmetropole am Bosporus ist die größte und bedeutendste Stadt der Türkei. Ihre Lage auf zwei Kontinenten ist einzigartig, ihre Geschichte mehr als 2000 Jahre alt.

Die Hagia Sophia – einst Kirche, später Moschee, heute Museum – und die „Blaue Moschee" sind weltberühmt.

Die Türkei strebt einen Beitritt zur Europäischen Union an. Die Weichen für den Kandidatenstatus wurden 1999 unter deutscher EU- Präsidentschaft gestellt. Seit 2005 laufen Beitrittsverhandlungen, sie sind aber „ein Prozess mit offenem Ende".

CDU und CSU sind gegen eine Vollmitgliedschaft und streben eine „privilegierte Partnerschaft" an.

 

Waarom moet Mohamed Rabbae eigenlijk binnenboord blijven bij GroenLinks?

 
Carel Brendel zet weer eens haarfijn op een rijtje welke mensen bij wat voor anti-Israel activiteiten betrokken zijn. Mohammed Rabbae, hoofdpersoon in dit artikel, blijkt ook op tal van anti-Israel bijeenkomsten te hebben gesproken, maar ook blijkt wederom dat René Danen en andere kopstukken van Nederland Bekend Kleur bij dergelijke activiteiten betrokken zijn. Hopelijk was dit jaar echt de laatste keer dat NBK de Kristallnachtherdenking heeft georganiseerd, en wordt het volgend jaar een breed gedragen en waardige herdenking.
Op het Nederlands Sociaal Forum, dat René Danen mee had georganiseerd, werden een groot aantal radikale anti-Israel workshops georganiseerd. Zie o.a. de commentsectie bij: Kristallnachtherdenking: Nederland Bekend Kleur?
 
RP
------------

Waarom moet Mohamed Rabbae eigenlijk binnenboord blijven?

Door Carel Brendel

Mohamed Rabbae heeft vorige week bedankt als lid van GroenLinks (GL) na enkele negatieve tweets van partijleider Femke Halsema. Vrijwel direct gingen stemmen op om de voorzitter van het Landelijk Beraad Marokkanen, en als zodanig hoofdrolspeler bij de vervolging van Geert Wilders, binnenboord te houden.

"Mohamed Rabbae moet natuurlijk bij @GroenLinks blijven! #iederzijnmening", twitterde Kamerlid Ineke van Gent. "Ik hoop dat we hem met een goed gesprek op andere gedachten kunnen brengen", reageerde partijvoorzitter Henk Nijhof - de man die vorig jaar op de valreep verhinderde dat activist René Danen in het partijbestuur belandde. En vanuit het hoge noorden betuigde (de kortstondig geroyeerde) oud-senator Sam Pormes, voorzitter van de afdeling Assen, zijn steun aan Rabbae.

De voormalige duolijsttrekker wordt kennelijk door veel GroenLinksers als een belangrijke partijveteraan gezien, ondanks zijn bedenkelijke reputatie als boekenverbieder en verdediger van intolerante aspecten van de islam. Toch dringt de vraag zich op: waarom wil de partij Rabbae zo graag binnenboord houden? De opgestapte oud-lijsttrekker toonde de afgelopen jaren meer affiniteit met het intolerante gedachtegoed van de Internationale Socialisten (IS), dan met het links-liberalisme zoals dat door Halsema zo graag wordt uitgedragen.

Speciaal voor Halsema, die regelmatig moeite heeft met het erkennen van de feiten, heb ik Rabbae's innige relatie met het radicalisme nog eens op een rijtje gezet, in alle gevallen met bronvermelding.

November 2004: De Internationale Socialisten richten na de moord op Theo van Gogh het comité Stop de Hetze! op. De initiatiefgroep bestaat onder anderen uit IS-kopstuk Miriyam Aouragh, René Danen en advocate Famile Arslan. Een oproep, waarin een zeer eenzijdig beeld wordt geschetst van de situatie in het land, wordt ondertekend door Rabbae. Andere ondertekenaars zijn de GroenLinksers Femke Halsema en Naima Azough, oud-burgemeester Ed van Tijn (PvdA) en SP-senator Anja Meulenbelt.
Bron: Website
Samen tegen Racisme.

27 november 2004: Rabbae spreekt in het kader van Danens Nederlands Sociaal Forum over racisme, samen met Van Thijn en Aouragh.
Bron:
Weblog Anja Meulenbelt.

27 februari 2005: Rabbae doet mee aan een debat in de Melkweg in Amsterdam, waar het door de Internationale Socialisten opgezette comité Stop de Hetze! wordt omgedoopt in Samen tegen Racisme. Andere sprekers zijn Van Thijn, Meulenbelt en Aouragh.
Bron:
Weblog Anja Meulenbelt.

22 april 2005: Rabbae zit in het openingspanel van het Marxisme Festival van de Internationale Socialisten. Naast Meulenbelt zijn moskeebestuurder Ahmed Marcouch, en de IS-leiders Peyman Jafari en Aouragh aanwezig.
Bron:
Weblog Anja Meulenbelt.

27 november 2005: Rabbae moet wegens ziekte verstek laten gaan op een door Samen tegen Racisme, de Internationale Socialisten, de Amsterdamse SP en de moskeeorganisatie UMMAO gehouden forumdebat onder de titel 'Geef racisme geen kans'. Diverse sprekers vallen Ayaan Hirsi Ali aan.
Bron:
Weblog Anja Meulenbelt.

26 februari 2006: Rabbae is panellid op een nieuwe bijeenkomst Geef racisme geen stem!, net als Meulenbelt en Van Thijn. Organisator is Samen tegen Racisme, het comité van de Internationale Socialisten. Die zijn vertegenwoordigd via Aouragh en Jafari.
Bron:
Weblog Anja Meulenbelt.

Maart 2006: Rabbae legt in de Socialist, samen met Mohammed Benzakour, bijna-voorzitter van de Arabisch-Europese Liga (AEL), de 'hypocrisie' achter de Deense cartoonkwestie bloot. "De vrijheid van meningsuiting zou in gevaar zijn. Maar de enige vrijheid die rechtse politici verdedigen is de vrijheid om moslims te beledigen."
Bron:
Website Internationale Socialisten.

19 mei 2006: Rabbae neemt deel aan een debat over religie, racisme en vrijheid van meningsuiting op het Nederlands Sociaal Forum, dat door projectleider Danen in het leven is geroepen. De Internationale Socialisten werken als organisatoren en deelnemers mee aan een groot aantal bijeenkomsten. Namens de IS zijn onder anderen Jafari, Maina van der Zwan, Bart Griffioen, Pepijn Brandon en Aouragh aanwezig. Ook Meulenbelt doet mee.
Bron: de Socialist, mei 2006.

20 mei 2006: Rabbae houdt de slotspeech op de manifestatie Gaza in ons hart in de Meervaart in Amsterdam. Verder spreekt (inmiddels) PvdA-politicus Marcouch. De organisatie is in handen van het Palestijns Platform voor Mensenrechten en Solidariteit (PPMS) van Mohammed Cheppih en Amin Abu Ibrahim, ook wel bekend als Abu Rashid, een voorman van de Moslim Broederschap in Nederland. Aanwezig was ook Azzim Tamimi, een leider van de Moslimbroeders in Engeland. De banden van PPMS en Tamimi met de Moslimbroederschap worden overigens niet vermeld door verslaggeefster Anja Meulenbelt.
Bron:
Weblog Anja Meulenbelt, rapport van de NEFA Foundation over de Moslim Broederschap in Nederland, The Global Muslim Brotherhood Daily Report.

22 juli 2006: Rabbae zou als spreker optreden op de Palestina-manifestatie Luid de noodklok!, maar vanwege de regen wordt deze bijeenkomst voortijdig gestaakt. Sprekers zijn onder anderen IS-activiste Aouragh, GL-Kamerlid Farah Karimi en SP'er Harry van Bommel. PvdA'er Marcouch haakt af na een 'mini-hetze' van het Parool, schrijft Meulenbelt. "Eerlijk is eerlijk, het initiatief kwam van Miriyam Aouragh en de mensen van de Internationale Socialisten hebben zich dagenlang uit de naad gewerkt." De oproep tot de demonstratie wordt ondersteund door Danen.
Bron:
Weblog Anja Meulenbelt.

23 september 2006: Rabbae spreekt op een door de Internationale Socialisten en bondgenoten, zoals Een Ander Joods Geluid en Genoeg is Genoeg, georganiseerde manifestatie op het Museumplein in Amsterdam. Andere sprekers zijn GL-Kamerlid Naima Azough, en Griffioen namens de Internationale Socialisten.
Bron: de Socialist, oktober 2006.

21 maart 2007: Rabbae noemt Geert Wilders een 'islamracist' op een door Samen tegen Racisme en Nederland Bekent Kleur georganiseerde manifestatie. Andere sprekers zijn de Internationale Socialisten Jafari en Aouragh, die als voorzitter van Samen tegen Racisme de bijdrage van de zieke Van Thijn voorleest.
Bron: de Socialist, april 2007.

20-22 april 2007: Rabbae doet mee aan het Marxisme Festival van de Internationale Socialisten. Daar spreken ook GL-Kamerlid Tofik Dibi en de Internationale Socialisten Aouragh, Jafari, Griffioen en Pepijn Brandon.
Bron: de Socialist, maart 2007.

11 september 2007: Rabbae leidt in de Oumamoskee in Amsterdam-Slotervaart een persconferentie van een comité van ex-moslims dat is opgericht door Internationaal Socialist Jafari en SP-lid Behnam Taebi. Hiermee willen zij een ander comité van toenmalig PvdA-lid Ehsan Jami in de wielen rijden.
Bron:
Weblog Anja Meulenbelt.

September 2007: Rabbae spreekt zich in de kolommen van de Socialist uit tegen Wilders. Hij noemt hem 'een provocateur'. "Hoe meer ellende en spanningen er zijn, hoe meer electoraal gewin hij heeft."
Bron: de Socialist, september 2007.

29 oktober 2007: Rabbae is dagvoorzitter van de bijeenkomst Samen voor Palestina in Vlaardingen. Namens het PPMS zijn Cheppih en Ibrahim al Baz aanwezig.
Bron:
Weblog Anja Meulenbelt.

12 december 2007: Rabbae, Danen en Aouragh beargumenteren in Trouw waarom een brede beweging tegen Geert Wilders nodig is.
Bron:
Website Internationale Socialisten.

Februari 2008: Rabbae komt uitgebreid in een themanummer van de Socialist over de strijd tegen de verwildering. In de kolommen ook Danen, GL-Kamerlid Dibi, en de Internationale Socialisten Jafari en Aouragh.
Bron: de Socialist, februari 2008.

22 maart 2008: Rabbae spreekt op een door Nederland Bekent Kleur en de Internationale Socialisten georganiseerde demonstratie, die door de gevestigde politiek wordt geboycot vanwege de eenzijdige focus op Wilders.
Bron:
Website Internationale Socialisten.

28 maart 2008: Rabbae kondigt in de Ouma-moskee in Slotervaart namens het Landelijk Beraad Marokkanen aan dat hij aangifte zal doen tegen de Wilders-film Fitna. De persconferentie wordt bijgewoond door diverse vertegenwoordigers van (zoals later blijkt) de fundamentalistische islam.
Bron: Parool, 28 maart 2008, Nederlands Dagblad, 29 maart 2008. Documentatie over de achtergronden van de andere aanwezigen op mijn eigen
weblog.

7 april 2008: Rabbae is een van de 'kopstukken tegen Wilders' op het Marxisme Festival van de Internationale Socialisten. Andere sprekers zijn Danen, Kamerlid Dibi, en de IS-leden Jafari en Aouragh.
Bron:
Website Internationale Socialisten.

9 november 2008: Rabbae spreekt samen met Van Thijn op de na zes jaar afwezigheid weer door Nederland Bekent Kleur tot leven gewekte herdenking van de Kristallnacht. Extreem-rechtse racisten passen volgens hem dezelfde strategie toe als de nazi's van toen.
Bron: de Socialist, december 2008/januari 2009.

9 en 10 mei 2009: Rabbae doet mee aan het Marxisme Festival, een bijeenkomst van 'antikapitalistisch links'. Van de partij zijn ook Danen en de Internationale Socialisten Bram Wanrooij, Brandon, Catherine Black, Griffioen, Judith de Jong en Mark Kilian.
Bron:
Website Internationale Socialisten.

21 augustus 2009: Rabbae keert zich in de Volkskrant tegen het ontslag in Rotterdam van de met het Iraanse terreurregime collaborerende 'bruggenbouwer' Tariq Ramadan.
Bron:
Weblog Anja Meulenbelt.

10 november 2009: Rabbae ondertekent de oproep 'Praten met Hamas'.
Bron:
Weblog Anja Meulenbelt.

28 november 2009: Rabbae treedt op als discussieleider over 'vergeten' Palestina-dossiers, georganiseerd door het Nederlands Palestina Komitee.
Bron:
Weblog Anja Meulenbelt.

24 april 2010: Rabbae spreekt op het door de Internationale Socialisten georganiseerde Marxisme Festival. Andere sprekers zijn Danen, en de Internationale Socialisten Jafari, Maina van der Zwan, Griffioen, Brandon en Jelle Klaas. Bron: Website Internationale Socialisten.

9 juni 2010: Rabbae doet vlak voor de Kamerverkiezingen mee aan de door de Internationale Socialisten gepromote manifestatie Rhytm against Racism van Nederland Bekent Kleur.
Bron:
Website Internationale Socialisten.

30 oktober 2010: Rabbae spreekt op een demonstratie van het Platform tegen Vreemdelingenhaat, waarin de Internationale Socialisten een centrale rol spelen, maar waar GroenLinks niet aan meedoet.
Bron:
Website Internationale Socialisten.

Rabbae beweegt zich dus al zes jaar in de directe invloedsfeer van Internationale Socialisten en Nederland Bekent Kleur, en trekt op met radicale Palestina-activisten en moslimfundamentalisten. Toch vreemd dat zijn partijgenoten hier nu pas genoeg van krijgen.

 

Geplaatst op 10 november 2010

Homepage: www.hetverraadvanlinks.nl

 

woensdag 10 november 2010

Mohammed Rabbae past niet bij GroenLinks


Een genuanceerd verhaal over GroenLinks en haar actieverleden. Sommige medebloggers zetten GroenLinks leden als Duyvendak, Rabbae, en Pormes wel erg makkelijk weg als terroristen en andere GroenLinksers als terroristenvriendjes. Hoewel ik soms boos en verontwaardigd ben over de mildheid bij GroenLinks jegens organisaties als Hamas, het hedendaagse antisemitisme en Arabisch antisemitisme, vind ik sommige aantijgingen uit rechtse pro-Israel kringen echt veel te ver gaan.
 
RP
------------
 

Rabbae past niet bij GroenLinks

Dik Verkuil, 09-11-2010 07:00

De partij is ingehaald door het verleden.

Afgaande op de media had GroenLinks vorige week weer eens last van zijn actieverleden. Daarmee werd gedoeld op de irritatie tussen de Tweede Kamerfractie en René Danen en Mohammed Rabbae over het proces tegen Geert Wilders.

Maar dat actieverleden is meer mythe dan werkelijkheid. Danen is pas sinds vorig jaar lid van GroenLinks en Rabbae heeft met links radicalisme nooit iets te maken gehad. Zijn optreden doet eerder denken aan een misstap die hij in 1994 beging als lijstrekker van GroenLinks.

Eerst dat actieverleden. De afgelopen jaren waren er diverse incidenten waarbij GroenLinks in verband werd gebracht met links extremisme en illegale acties: de moord op Pim Fortuyn en de schandalen rond Sam Pormes en Wijnand Duyvendak. Maar telkens was GroenLinks slechts zijdelings betrokken.

De moordenaar van Fortuyn, Volkert van der G., was een kennis van GroenLinksers uit Gelderland, maar was – tot opluchting van de partij – nooit lid van GroenLinks geweest.

Guerrillatraining
Senator Pormes werd in 2005 door GroenLinks geroyeerd omdat hij de partij niet had geïnformeerd over twijfelachtige episodes uit zijn verleden. Hij zou in de jaren zeventig hebben meegedaan aan een guerrillatraining in Jemen en in de jaren tachtig betrokken zijn geweest bij de beschieting van een politieauto in Assen. Pormes was in die tijd lid van de CPN, een van de voorgangers van GroenLinks, maar die partij moest niets hebben van dergelijke acties. Pormes' extremisme had veeleer te maken met zijn Molukse achtergrond. De landelijke top van GroenLinks hoorde voor het eerst over zijn duistere verleden nadat hij in de Eerste Kamer was gekomen.

In 2008 zag Wijnand Duyvenvak zich gedwongen zijn zetel in de Tweede Kamer op te geven na onthullingen over zijn actieverleden. Hij had opgeschept dat hij in 1985 had meegedaan aan een inbraak in het ministerie van Economische Zaken, waarbij documenten met plannen voor kerncentrales waren gestolen. Die onthulling bracht een stroom van negatieve publiciteit op gang.

Dreigtelefoontjes
Zijn positie werd onhoudbaar toen een voormalig ambtenaar in een open brief schreef dat hij mede als gevolg van Duyvendaks optreden was geterroriseerd. Als redacteur van het actieblad Bluf! was Duyvendak verantwoordelijk geweest voor de publicatie van adressen en telefoonnummers van ambtenaren die met kernenergie te maken hadden. Bij de betrokken ambtenaar was vervolgens geprobeerd brand te stichten. Zijn vrouw had nachtelijke dreigtelefoontjes gekregen. Ongetwijfeld werd het bekende Kamerlid van GroenLinks nu door zijn actieverleden achterhaald, maar tijdens dat verleden was hij geen lid van GroenLinks of een van haar voorgangers geweest.

Links activisme
Toen GroenLinks in 1990 werd opgericht, was de tijd van het linkse activisme al voorbij. De vredesbeweging en de antikernenergiebeweging waren verdampt, de kraakbeweging was op haar retour en ook andere vormen van links activisme waren gemarginaliseerd. De partijtop constateerde in 1993 al dat GroenLinks zich veel meer dan zijn voorgangers richtte op de vertegenwoordigende organen. Dat was ook goed, was de conclusie, want een politieke partij had geen bijzondere rol te spelen bij buitenparlementaire acties.

In datzelfde jaar werd Mohammed Rabbae lid van GroenLinks. Hij was als directeur van het Nederlands Centrum Buitenlanders de bekendste woordvoerder van de allochtonen in Nederland. Door voormalig CPN-leider Ina Brouwer werd hij benaderd om samen met haar mee te doen aan het lijsttrekkersreferendum van GroenLinks.

Nadat ze als 'duo-lijsttrekkers' waren gekozen, werd Rabbae geconfronteerd met uitspraken die hij in 1989 had gedaan over De Duivelsverzen van Salman Rushdie. Hij had zich toen gedistantieerd van de gewelddadige protesten tegen Rushdie, maar ook gezegd dat hij voor een verbod van het boek was.

Beledigd
Vijf jaar later bleek hij daar nog steeds achter te staan. Hij voelde zich persoonlijk beledigd omdat Rushdie denigrerend over de profeet Mohammed had geschreven. 'Het proberen te laten verbieden van zo'n boek is een democratische weg, een betere weg om je eigen godsdienst te verdedigen dan het volgen van Khomeini en andere duistere krachten'.

GroenLinks distantieerde zich hier direct van. Na een paar dagen beweerde Rabbae dat ook hij er nu anders over dacht. 'Het verbieden van een boek raakt de fundamenten van de democratie', zei hij. Maar met zijn optreden in de zaak-Wilders blijkt nu dat hij er helemaal niet anders over is gaan denken. Rabbae wil ook nu opvattingen via de rechter bestrijden.

René Danen ten slotte had tot vorig jaar niets met GroenLinks te maken. Hij werd in 2009 lid met de bedoeling in het partijbestuur te komen, maar trok zich terug nadat partijvoorzitter Henk Nijhof hem had afgeserveerd. Volgens Nijhof paste Danen niet bij GroenLinks, omdat hij Wilders via de rechter monddood wilde maken.

Voor GroenLinks was het beter geweest als destijds ook Rabbae zo was weggezet. Dan was de partij nu niet ingehaald door het verleden. Maar met een actieverleden heeft dat niets te maken.

Dik Verkuil is historicus. Hij beschrijft de geschiedenis van GroenLinks in het boek Van de straat naar de staat? GroenLinks 1990-2010, onder redactie van Paul Lucardie en Gerrit Voerman, dat op 22 november verschijnt.
 
 
 

René Danen mijdt Kristallnachtherdenking

Meer foto's op Keesjemaduraatje
 
 
Als voorlopig laatste artikel over dit onderwerp, hieronder een verslagje van de Kristallnachtherdenking 2010 in Amsterdam door Keesje Maduraatje.
 
Zie ook over de Kristallnachtherdenking:
 
 
Wouter
_______________

Rene Danen mijdt Kristallnachtherdenking

http://keesjemaduraatje.web-log.nl/keesjemaduraatje/2010/11/rene-danen-mijdt-kristallnachtherdenking.html

Ze waren er allemaal. Anja Meulenbelt, Mohammed Rabbae, Peyman Jafari (IS), Bart Griffioen (IS), Jaap Hamburger (EAJG), Abupessoptimist en een flinke afvaardiging van de Internationale Socialisten. Maar Rene Danen liet verstek gaan op de door hem georganiseerde Kristallnachtherdenking van Nederland Bekent Kleur in Amsterdam. Bovendien kropen de dames en heren socialisten behoorlijk in hun schulp. Geen verwijzingen naar Geert Wilders deze keer. Geen oproepen de islam in Nederland een plaats te geven. Het was een Joods georienteerde bijeenkomst, zoals het vroeger was en zoals het hoort te zijn.

Een 83 jarige Pools-Joodse vluchtelinge, "die nog in het verzet gezeten had", natuurlijk het communistische verzet, waar zouden we anders blijven, vertelde hoe het was in 1933 en aansluitend in 1938 en dat de communisten toen al in verzet waren gegaan. Gelukkig kon geen van de aanwezigen rekenen, anders hadden ze geweten dat dit verhaal onmogelijk uit eigen ervaring verteld kon zijn. Het was waarschijnlijk het verhaal dat mevrouw altijd al op scholen vertelde en hier ook nog een keer als antwoord op vragen van Abupessoptimist ten gehore bracht. Maar het was wel het verhaal waarover het gaat bij een Kristallnachtherdenking. Het lijden van de Joden in 1938. 

Later zaten we in het café naast de Opera, de zionisten aan de ene kant en de Internationale Socialisten aan de andere kant. Martien brieste: "En toen zei ze: Trap er niet in, als een Hitler of wie dan ook een onderscheid wil maken tussen mensen. Wie bedoelde ze toen? Dat was toch een verwijzing naar Geert"

We stelden Martien gerust. "Martien, ze bedoelde Ahmedinidjad, of hoe die heet. Windt je niet zo op. We hebben deze avond laten zien dat we 50 mensen met Israel vlaggen kunnen mobiliseren. Meer Internationale Socialisten waren er vanavond ook niet. Ze kunnen geen deuk in een pak boter meer slaan"

 

Zes Kristallnacht-herdenkingen op stalinistische wijze verdwenen

 
Een uitvoeriger en gedocumenteerd overzicht van de Kristallnachtherdenking in Nederland door Carel Brendel.
 
___________________

Zes Kristallnacht-herdenkingen op stalinistische wijze verdwenen

http://www.hetverraadvanlinks.nl/Kristallnacht8.htm

Door Carel Brendel

"Sinds 1992 organiseert Nederland Bekent Kleur (NBK) een herdenking van de Kristallnacht." Voorzitter René Danen kan dit nog zo vaak herhalen op de website van zijn 'antiracistische' stichting, maar daarmee wordt deze bewering nog geen waarheid. Het prominente lid van GroenLinks verzwijgt stelselmatig dat NBK van 2002 tot en met 2007 geen bijeenkomst heeft georganiseerd. Het gat van zes jaar heeft alles te maken met het politieke misbruik van de Kristallnacht door Danen en zijn vrienden bij de Internationale Socialisten.

Door de geschiedenis op stalinistische wijze te herschrijven probeert Danen het verband te verdoezelen tussen de hetze tegen Pim Fortuyn en de campagne tegen Wilders. Daarom dit korte overzicht. Wie zo maar wat roept over de onbetrouwbaarheid van deze website, kan alles nog eens nalezen in genoemde bronnen, die zijn na te slaan in de mediadatabank LexisNexis.

Deze databank is onduidelijk over de beginjaren. De eerste vermelding dateert uit 1993, maar in 1994 staat te lezen dat er ook al in 1992 een herdenking van de Kristallnacht is geweest.
(Bron: ANP, 8 november 1993, ANP, 2 november 1994)

Voor de herdenking van 2000 is er al het nodige te doen. Het Comité Joods Verzet ziet af van een eigen tweejaarlijkse herdenking (die meestal in juni plaatsvindt maar dit keer voor 9 november was gepland) uit angst voor de veiligheid van de deelnemers. Aanleiding voor deze stap zijn antisemitische leuzen en incidenten rond een recente Palestina-demonstratie in Amsterdam. Het Centrum Documentatie en Informatie Israël (CIDI) neemt daarop deze herdenking over en sluit zich aan bij de jaarlijkse herdenking van Nederland Bekent Kleur. KMAN-secretaris Mejatti (tevens GroenLinks-deelraadslid in Slotervaart), PvdA-raadslid Fatima Elatik en diverse Marokkaanse organisaties roepen op aan de herdenking mee te doen. Deze wordt vanwege de verwachte drukte verplaatst naar de Dokwerker.
(Bronnen: ANP, 25 oktober 2000, Telegraaf, 26 oktober 200, Trouw 26 oktober 2000, NRC Handelsblad, 26 oktober 2000, Volkskrant, 26 oktober 2000, ANP, 31 oktober 2000)

Bij de herdenking zelf ontstaat grote deining als Abdou Menebhi, voorzitter van de Stedelijke Marokkaanse Raad in Amsterdam, de Palestijnse kwestie aansnijdt. Zijn toespraak wordt afgebroken door Jacques Grishaver van het Nederlands Auschwitz Comité. Menebhi heeft zich niet aan de afspraken gehouden, zegt Ronny Naftaniel namens het CIDI. Menebhi zegt later dat de Marokkaanse gemeenschap juist boos is omdat hij is weggehoond. Hij beweert dat Bastiaan van Perlo, toenmalig voorzitter van NBK, op de hoogte was, maar deze zegt dat Menebhi wist dat hij niet uitgebreid mocht ingaan op de toestand in het Midden-Oosten. PvdA-raadslid Fatima Elatik vindt dat men Menebhi had moeten laten uitpraten. Naftaniel van zijn kant merkt op dat Menebhi had moeten beseffen dat hij op een gevoelige plek stond, waar vandaan veel Joden zijn weggevoerd tijdens de Bezetting.
(Bronnen: ANP, 9 november 2000, Parool, 10 november 2000, NRC Handelsblad, 10 november 2000, Volkskrant, 10 november 2000, Trouw, 11 november 2000, Parool, 11 november 2000, Volkskrant, 11 november 2000).

Na alle toestanden van het jaar daarvoor is het opvallend stil in 2001. Vanwege de sabbat is de herdenking op zondag 11 november. Nederland Bekent Kleur stelt de samenkomst in het teken van de aanslagen van 11 september. Bij het Joodse verzetsmonument aan de Amstel staan slechts tientallen mensen in de regen. Het CIDI doet niet meer mee. NBK-voorzitter Van Perlo waarschuwt voor Pim Fortuyn, beoogd lijsttrekker van Leefbaar Nederland, die 'zijn weerzin tegen islam en moslims niet onder stoelen of banken steekt'. Hij spreekt zijn vrees uit voor 'onverdraagzaamheid' en 'het creëren van zondebokken'.
(Bron: Parool, 12 november 2001).

Nederland Bekent Kleur speelt in de maanden daarna een hoofdrol in de campagne tegen Fortuyn. Van Perlo schrijft samen met medebestuurder Saskia Boumans, Pepijn Brandon van de Internationale Socialisten (IS) en de huidige NBK-voorzitter René Danen een stuk, waarin tot een tegenoffensief tegen de politicus wordt opgeroepen. Een uitgebreid artikel staat in Socialist, het blad van de IS; een ingekorte versie komt in de Volkskrant.
(Bronnen: Socialist 130, december 2001, Volkskrant, 1 december 2001)

De samenwerking tussen NBK en IS mondt uit in de befaamde affiche 'Stop de Hollandse Haider', waarin wordt opgeroepen tot een demonstratie in Rotterdam op 11 mei 2002.
(Bron:
Affiche)

Na de moord op Fortuyn wordt deze betoging afgelast. De organisatoren voelen zich nu zelf gedemoniseerd. Ze klagen over haatmails en bedreigingen. NBK besluit op te gaan in het door Danen aangevoerde platform Keer het Tij, dat actie gaat voeren tegen de plannen van het eerste kabinet Balkenende.
(Bronnen: ANP, 6 mei 2002, Trouw, 15 mei 2002, ANP, 24 augustus 2002).

De moord op Fortuyn maakt in 2002 een voorlopig einde van de herdenkingen op 9 november. Van Perlo meldt een dag tevoren dat NBK de plannen voor een nieuwe opzet niet rond heeft.
(Bron: ANP, 8 november 2002)

In 2003 is er wel een herdenking, maar die is georganiseerd door het Centraal Joods Overleg (CJO). Sprekers zijn onder anderen VVD-politicus Frits Bolkestein, burgemeester Job Cohen en Selami Yueksel van de gezamenlijke moskeeën.
(Bron: Trouw, 10 november 2003)

In 2004 is er op de avond van Kristallnacht geen mens te bekennen bij het Joodse monument. Oorzaak: organisatorische problemen bij Nederland Bekent Kleur.
(Bron: Parool, 10 november 2004)

Weer een jaar later is er in 2005 een informele herdenking door een handjevol mensen, maar die is niet opgezet door NBK.
(Bron: Parool, 10 november 2005)

In 2006 en 2007 wordt niets gemeld over een herdenking. Pas in november 2008 wekt NBK de herdenking tot leven. Sprekers zijn onder anderen Ed van Thijn en Mohamed Rabbae. Zes jaar na de moord op Pim Fortuyn acht Danen de tijd rijp om de Kristallnacht te gebruiken voor de agitatie tegen PVV-leider Geert Wilders. Danen haakt aan bij de vijfjaarlijkse CJO-herdenking, maar wekt grote ontstemming in joodse kring door zijn nauwe samenwerking met de Internationale Socialisten, die in 2004 meededen aan een herdenking van Hamas-oprichter Ahmed Yassin. Het Nieuw Israelietisch Weekblad (NIW) schrijft dat Van Thijn fungeert als trekpop voor terroristische troep.
(Bronnen: ANP, 9 november 2008, NIW, 14 november 2008).

Sindsdien licht de Kristallnachtherdenking wat betreft Joods Amsterdam aan gruzelementen, schrijft NIW-hoofdredacteur Esther Voet afgelopen week. Danen is echter doorgegaan. Met zijn politieke misbruik heeft hij tegenkrachten opgeroepen, die eveneens politiek bedrijven over het hoofd van vermoorde Duitse Joden. Onder aanvoering van de 'joods-christelijke' pastor Ben Kok, die religieuze heilsverwachtingen koppelt aan de Joodse Staat, gaan tegenstanders met Israëlische vlaggen zwaaien. Danen krijgt een koekje van eigen deeg. Hij gaat echter niet in op de groeiende kritiek.

De in het CJO verenigde Joodse organisaties nemen het heft vanaf volgend jaar in eigen handen. Hopelijk is het dan voorbij met het schandaal rond de Kristallnacht-herdenking.

Geplaatst op 9 november 2010

Homepage: www.hetverraadvanlinks.nl

 

Kristallnachtherdenking en Rene´ Danen - NIW

 
Hieronder nog een scherp commentaar op de vanavond weer gehouden Kristallnachtherdenking. Het NOS Journaal besteedde aandacht aan de herdenking, vreemd genoeg zonder enige melding te maken van de controverse eromheen. Zeker daar veel van de kritiek uit Joodse hoek komt, was het toch vrij relevant geweest om hier melding van te maken....
 
De voorgeschiedenis kort op een rij:
 
Nederland Bekent Kleur (NBK) werd begin jaren '90 opgericht als een breed platform om de toenemende xenofobie in Nederland tegen te gaan. Aktiviteiten concentreerden zich vooral rond 21 maart (VN-dag tegen racisme) en 9 november (Kristallnachtherdenking). Rond de eerste dag werden aanvankelijk goed bezochte landelijke demonstraties gehouden in Amsterdam, naast tal van lokale aktiviteiten. In Sittard haakte bv. Sittard Tegen Racisme en Apartheid hierop in met diverse aktiviteiten. Ook aan de Kristallnachtherdenking deden we meerdere keren mee, o.a. samen met de (linksradikale) Jongerenbond. Dit was ook bij ons niet zozeer een pure herdenking van de Jodenvervolging in nazi-Duitsland, maar ook een waarschuwing tegen de huidige intolerantie.
Nederland Bekent Kleur heeft na de moord op Pim Fortuyn een aantal jaren geen herdenking meer georganiseerd, nadat de herdenking van 2001 zeer slecht bezocht was en bekritiseerd werd vanwege het te politieke (anti-Fortuyn) karakter.
 
Het Centraal Joods Overleg (CJO) werd in 1997 opgericht en hield zich vooral bezig met claims uit de Tweede Wereldoorlog en verwante zaken, en organiseerde daarnaast - naar aanleiding van het toenemende antisemitisme - in 2003 en 2008 een Kristallnachtherdenking in Amsterdam, met de intentie dit elke 5 jaar te doen. In 2008 pakte echter ook NBK - in de loop der jaren versmald tot een vrij kleine groep waarin de Internationale Socialisten (IS) een grote rol spelen - de herdenking weer op. De IS was echter erg omstreden vanwege meerdere pro-Palestijnse manifestaties en aktiviteiten met een sterk anti-Israel en deels ook antisemitisch karakter, die juist mede de aanleiding hadden gevormd voor de herdenking door het CJO in 2003. Er vonden zo in 2008 twee Kristallnachtherdenkingen los van elkaar plaats in Amsterdam.
 
 
Wouter
_____________
 
 
Kristallnachtherdenking  
 
Nieuw Israelisch Weekblad 5 nov., artikel Esther Voet, redactrice

De Kristallnachtherdenking in Amsterdam op dinsdag 9 november is ook dit jaar gekaapt door de organisatie Nederland Bekent Kleur, waarvan het kopstuk René Danen steeds verder in opspraak raakt. Hoog tijd voor Joods Nederland om het heft in eigen handen te nemen.
Kristallnachtherdenking 2010 ligt in ieder geval voor wat betreft Joods Amsterdam aan gruzelementen. Want kun je als zelfbewuste Jood die zwarte bladzij uit de geschiedenis nog wel publiekelijk herdenken wanneer de organisator van die Amsterdamse herdenking René Danen van Nederland Bekent Kleur heet?

René Danen ligt de laatste tijd hevig onder vuur en het is niet de eerste keer dat er in Joods Nederland verontwaardiging over hem heerst.
In 2008 kreeg bijvoorbeeld Ed van Thijn er in dit NIW van langs toen hij tijdens de 70ste herdenkingsdag naast Danen en zijn kameraad Rabbae een speech gaf. Terwijl de Kristallnachtherdenking onder schijnheilige blikken gericht op 'ons' Joods Verzetsmonument aan de Amstel werd gepolitiseerd door Danen en kompanen, moest de om de vijf jaar gehouden herdenking van het CJO, het Centraal Joods Overleg, plaatsvinden in de Boekmanzaal van de Stopera, letterlijk op een steenworp afstand. René Danen noemt dat nu naar het NIW een aansluitende herdenking, ja ja...

De Joodse gemeenschap kent René Danen al langer. Hij was het die als organisator tijdens een Kristallnachtherdenking in 2000 toestond dat de bijeenkomst werd misbruikt voor Palestijns-politieke doeleinden geuit door Abdou Menebhi, die Israël op één lijn stelde met het naziregime. Het was toen Jacques Grishaver van het Auschwitz Comité die Menebhi van het podium haalde.
Begin 2009 filmde Ruben Koekoek de beruchte anti-Israël demonstratie op het Museumplein en schreef een ingezonden brief naar De Echo [ingekort]:
 
"„De demonstratie kon worden gekenmerkt als extremistisch en antisemitisch, er werden de meest smakeloze vergelijkingen met de Holocaust gemaakt en natuurlijk mocht het traditionele 'Hamas, Hamas, Joden aan het gas' niet ontbreken. René Danen van Nederland Bekent Kleur was ook aanwezig. Geheel begrijpelijk dat deze vooraanstaande racismebestrijder aanwezig was, om ter plekke deze eclatante vorm van racisme keihard te veroordelen. Tot mijn verbazing stelde hij zich echter voor als organisator van de demonstratie. [...]
Het is onverenigbaar dat de voorzitter van Nederland Bekent Kleur tevens organisator is van een van de grootste openbare uitingen van antisemitisme in Amsterdam sinds de Tweede Wereldoorlog. Door het niet kordaat optreden tijdens de demonstratie en het uitblijven van een veroordeling en excuses na afloop van dit evenement heeft hij zichzelf gediskwalificeerd als racismebestrijder. René Danen kan het zich niet veroorloven om zowel een Kristallnachtherdenking te organiseren, als de demonstratie van 3 januari op het Museumplein. Racisme mag niet getolereerd worden. Ook niet tegen Joden. René Danen, beken kleur!"
 
Daarnaast was er ook een filmpje: ( http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2009/01/de_stasi_praktijken_van_rene_d.html ) waarop duidelijk te zien is hoe een man met heldenmoed, Ben Kok, zich met een Israëlische vlag durft te vertonen, vervolgens omringd wordt met palestijnensjaaltjes en hoe dan ineens Danen opdoemt die zich voorstelt als organi- sator van de demonstratie en eist dat de camera uit gaat. Let wel: een demonstratie is een openbare gelegenheid waar gewoon gefilmd mag worden. Datzelfde oog- en mondsnoeren zagen we ook terug in de aanklacht die Danen met onder anderen zijn kompaan Mohamed Rabbae aanspande tegen Geert Wilders met als resultaat de rechtszaak waar we de afgelopen maanden collectief van hebben kunnen genieten, en dat zullen we de komende tijd ook nog wel even doen. Danen profileert zich inmiddels op een manier waarmee Femke Halsema in ieder geval niet blij meer is.
De GroenLinks-top zit in haar maag met Danen en Mohamed Rabbae, die anderen het zwijgen (en zien) willen opleggen. Ze verzuchtte op Twitter: „Soms word ik wat ongemakkelijk van de toevoeging 'oud-GroenLinks-Kamerlid: Rabbae doet zijn uitspraken bepaald niet namens ons."
Ook was er het onthullende artikel van 2 oktober in weekblad Elsevier, van de hand van Wierd Duk, waaruit blijkt dat Danen – voorheen voor sommigen nog het toonbeeld van tolerantie – er veel extremere denkbeelden op na houdt dan tot voor kort nog algemeen werd aangenomen. En uitgerekend deze figuur heeft een van de meest traumatische gebeurtenissen in de Joodse geschiedenis, de Kristallnacht, gekaapt en gebruikt die voor zijn eigen boodschap.
 
Schrijfster dezes werd in het Elsevier-artikel van 2 oktober geciteerd met de quote: „Hamasaanhangers horen niet thuis bij een herdenking van de Kristallnacht." Want: herdenken? Een must! Doortrekken naar het heden? Noodzakelijk! Maar politiseren en voor eigen propaganda gebruiken? Dat is een 'nee'.
Danen verklaart dinsdagmiddag echter tegenover het NIW: „Wij doen dit al achttien jaar, ook dit jaar, en zullen daar ook mee doorgaan." Op de vraag welke bobo's of jobo's dit jaar bij zijn herdenking aanwezig zullen zijn antwoordt hij: „Het programma is nog niet rond."
Deze week circuleerde een artikel van Carel Brendel op internet, waarin niet alleen wordt gesteld dat politiek links zich lijkt af te keren van Danen, maar ook wordt er een link gelegd tussen Danen en de Internationale Socialisten die op hun site reclame maken voor zowel de herdenking als  daarnaast hun nieuwe periodiek met de titel: Geen Nederlandse steun aan apartheid – Palestina Vrij – Boycot Israël.
 
Op de vraag van het NIW aan Danen of hij lid is van de Internationale Socialisten, antwoordt hij: „Ik ben nergens lid van, ben lid van maar een partij en dat is GroenLinks."
„Maar ook daar lig je de laatste tijd nogal onder vuur."
„Ik ben niet van plan daarop in te gaan, dat doe ik wel naar de personen zelf."
„Begrijp je dat de Joodse gemeenschap moeite heeft met jouw betrokkenheid bij de organisatie van de Kristallnachtherdenking?"
„De Joodse gemeenschap bestaat niet, kijk naar onze sprekers." Daarmee doelend op Ed van Thijn (2008) en Awraham Soetendorp (2009).
NIW: „Begrijp je dat we moeite hebben met de vergelijking tussen een van de meest traumatische gebeurtenissen uit de Joodse geschiedenis en wat er nu in de samenleving gebeurt?"
Danen: „Er is geen sprake van vergelijking. Wij willen alleen een waarschuwend effect uit laten gaan."

Vraag is natuurlijk: wat doen wij als Joodse gemeenschap met het feit dat het kwaad dat is geschied op 9 november 1938 is gekaapt door stemmen in onze samenleving, waarvan inmiddels klip en klaar is dat deze groep moslims zieliger vindt dan Joden om nog maar te zwijgen over de sympathieën ten opzichte van het Midden-Oosten?
Hoe kunnen wij ausgerechnet bij het monument voor het Joods Verzet aan de Amstel hand in hand staan met mensen die de Jodenvervolging willen ombuigen naar een vergelijking met zogenaamde 'moslimvervolging' waarvan in Nederland toch echt geen sprake is en deze gebeurtenis aangrijpen voor eigen politieke doeleinden?
 
Het probleem is dat het CJO, die ook in 2003 en 2008 een Kristallnachtherdenking organiseerde, dat maar eens in de vijf jaar doet. Mensen in Amsterdam die tussentijds willen herdenken zijn dus eigenlijk gedoemd dat met deze club te doen, of thuis.
Gelukkig lijkt het erop dat dit het laatste jaar zal worden waarin geen alternatief wordt geboden. Al eerder lag er een plan van het CJO om ook volgend jaar – dus na drie en niet na vijf jaar – weer te gaan herdenken.
 
Na overleg met het NIW bracht het CJO woensdagmiddag een verklaring uit, waarin onder meer wordt gesteld:
"Hoewel het CJO het van groot belang acht dat dit moment [Kristallnacht] herdacht wordt, kan het CJO zich niet herkennen in de wijze waarop dit momenteel in Amsterdam gebeurt. De bijeenkomst in Amsterdam is in hoge mate gepolitiseerd. Deze politisering heeft niets meer te maken met een waarschuwing tegen antisemitisme en racisme nu, laat staan met een herdenking van het verleden. Het Centraal Joods Overleg heeft in het verleden steeds elke vijf jaar een Kristallnachtherdenking in Amsterdam georganiseerd. Vanaf volgend jaar zullen we dat elk jaar gaan doen, omdat we niet kunnen accepteren dat de Jodenvervolging door organisaties en personen misbruikt wordt voor hun eigen politieke agenda'". Einde citaat, zie voor de complete verklaring de Varia.
Laten we hopen dat we volgend jaar tijdens een waardige herdenking, vertegenwoordigers uit het hele politieke spectrum mogen begroeten, van links tot rechts. Wat te denken van 'Een ander links geluid', tenminste anders dan dat van René Danen?
 

dinsdag 9 november 2010

Het zwijgen van UNRWA over de Palestijnse vluchtelingen

 
Voor een Nederlandse (pardon: Vlaamse) vertaling van onderstaand artikel zie Brabosh.
 
Ratna heeft recent nog geblogd op IMO over dit onderbelichte probleem:
 
Het is een schande hoe de Arabische staten al ruim 60 jaar met medewerking van de UNRWA en de VN de Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen in kampen houden en burgerrechten en een toekomst ontzeggen.
 
Wouter
______________

UNRWA and the code of silence




Never, ever tell Palestinians the truth that they're not going back to their ancestors' homes.
 
One of the first rules of being an UNRWA official is omerta. Above all the code of silence means refusing to tell two truths. First is the truth about UNRWA. It is a key mechanism that keeps Palestinians "refugees" over 60 years after their ancestors' flight during the Arab war against the creation of the State of Israel. It is internationally funded, to the tune of $1.23 billion for 2010-2011, but since it is run by Palestinians, it is a tool for reproducing their sense of grievance against Israel and the West, and a unique culture of dependence and entitlement with respect to the world.

The second thing UNRWA officials need to learn is to never, ever tell Palestinians the truth that they are not going back to their ancestors' homes in what is now Israel. That pipe dream underlies the entire Palestinian sense of grievance and perhaps of self.

Recently, for perhaps only the third time in UNRWA history, a high official let the truth slip. In a speech to an Arab-American group, Andrew Whitley, outgoing head of UNRWA's New York office, stated the obvious, "We recognize, as I think most do, although it's not a position that we publicly articulate, that the right of return is unlikely to be exercised to the territory of Israel to any significant or meaningful extent... It's not a politically palatable issue, it's not one that UNRWA publicly advocates, but nevertheless it's a known contour to the issue."

UNRWA's reaction was swift, saying "UNRWA unequivocally distances itself from the statements made by the director of its office in New York, Andrew Whitley, at the National Council on US-Arab Relations in Washington on October 22, 2010. These statements in no way reflect the policies or positions of the agency and are the personal views of Mr. Whitley."

Unfortunately, Whitley came under such pressure from his former employer as a result of his comments that he publicly apologized for the error of his ways, stating that his comments were "inappropriate and wrong."

To allay all doubt, he added that he "wish[ed] to put this letter on the public record out of concern that what I said in Washington could be interpreted in ways that negatively affect the reputation and work of UNRWA."

So dedicated is UNRWA to lying to the Palestinians, perhaps as a function of maintaining its own role as their permanent caretaker, that it is willing to slap one of its own officials in public and even make him retract. The same thing happened in 2009 when James Lindsay, UNRWA's former general counsel, wrote a critical report on the organization for the Washington Institute for Near East Policy. Among other things Lindsay criticized UNRWA's continued employment of known terrorists and continuing politicization of the "refugee" issue.

Ironically, it was Whitley who then had the task of slapping down Lindsay, saying: "The agency is disappointed by the findings of the study, found it to be tendentious and partial and regrets in particular the narrow range of sources used... The study ignores the context in which UNRWA operates and the tight line the agency walks due to various pressures."

Whitley also insisted that that "someone reading this paper with no background would assume that the Israeli government was a benign actor. No mention is made of the occupation of the West Bank and the Gaza Strip."

This conveniently forgets that Israel evacuated all of Gaza in 2005.

SOMETIMES UNRWA will simply deny its internal critics even existed. In 1952 Lt.-Gen. Sir Alexander Galloway, a noted British soldier-diplomat who was then UNRWA director in Jordan, made what was to become a famous statement to a group of visiting American church leaders: "It is perfectly clear than the Arab nations do not want to solve the Arab refugee problem. They want to keep it as an open sore, as an affront against the United Nations and as a weapon against Israel. Arab leaders don't give a damn whether the refugees live or die."

Galloway's solution was straightforward: "Give each of the Arab nations where the refugees are to be found an agreed-upon sum of money for their care and resettlement and then let them handle it. If... the United Nations had done this immediately after the conflict – explaining to the Arab states, 'We are sorry it happened, but here is a sum of money for you to take care of the refugees' – the problem might have been solved long ago."

In an op-ed in the same year Galloway was even more blunt about UNRWA: "Staff begets more staff. Plan follows plan. Typewriters click. Brochures and statistics pour out. The refugees remain and eat, and complain and breed; while a game of political 'last touch' goes on between the local governments and the director, UNRWA."

He went on to say: "There is need to distinguish between a tempting political maneuver and the hard, unpalatable fact that the refugees cannot in the foreseeable future return to their homes in Palestine. To get this acceptance is a matter of politics: It is beyond the function of UNRWA. Second, a determined effort should be made to get the 'host' countries to take over relief from the agency, thus freeing it to get on with the much more important task of resettlement."

For his honesty, Galloway was fired at the demand of the Jordanian government, which wanted UNRWA to hire local citizens instead of foreign nationals. Indeed, since that time UNRWA has done the precise opposite of what Galloway recommended, opting for the "tempting political maneuver" of lying to Palestinians about the future, never demanding that host countries resettle Palestinians and instead becoming the Palestinian ministries of health, welfare, education and, to an astonishing degree, foreign affairs.

Through a strange series of events historians and journalists transformed Lt.-Gen. Sir Alexander Galloway into "Ralph Galloway," which has permitted UNRWA officials to this day to deny that any such person ever existed.

But the problems he found in 1951 and 1952 remain, only vastly larger, more entrenched and more expensive.

The solutions he recommended may be equally valid today.

UNRWA's raison d'etre is the existence of Palestinian "refugees" and it has in turn created dependency within Palestinian society on its services. Galloway may have been forgotten, but Lindsay and Whitley are harder to ignore in today's information age. If there is any chance for peace between Israelis and Palestinians, Western leaders need to find the political will to tell the truth to the Palestinians and exercise control over UNRWA, otherwise the organization will continue to lie, spend money and demand omerta from its officials.

Alexander H. Joffe and Asaf Romirowsky are the authors of "A Tale of Two Galloways: Notes on the Early History of UNRWA and Zionist Historiography," published in the journal Middle Eastern Studies.
 
 

Waarom vallen Palestijnen dokters en ambulances aan?


Het is een van de verzwegen feiten over Israel en haar behandeling van Palestijnen. Het incident met de ambulances trok nauwelijks aandacht in Nederland, in tegenstelling tot de bouwplannen van Netanyahu en de Joodse families die huizen kopen in Sheikh Jarrah.
 
RP
-------------

Palestinians: Why Do They Attack Doctors and Ambulances?

http://www.hudson-ny.org/1654/palestinians-attack-doctors-ambulances

by Khaled Abu Toameh
November 9, 2010 at 5:00 am

Arabs living in Israel have always enjoyed free and unlimited access to medical services. Israeli hospitals have always been full of Arab patients, who often heap praise on doctors and nurses for offering them the best treatment.

Even Arabs from neighboring countries have been seeking medical treatment in Israeli hospitals.

This is why it is hard to understand why any Arab would ever consider attacking Israeli medical staff. How do such attacks help the Palestinian cause or any Arab or Islamic cause?

Those who think that the attacks on ambulances and medical teams will help "liberate" Palestine are criminals who should be punished severely.

It is sad that leaders of the Arab community have not come out in full force to condemn the despicable phenomenon. Those who are refusing to come out in public against the attacks on ambulances are as bad as the rock-throwers, who are causing huge damage to Arabs and endangering their lives.

Lately, there have been a number of incidents where Arabs hurled stones at Israeli Magen David [Israeli equivalent of the Red Cross, the Shield of David] ambulances in Jerusalem and other parts of the country. What is particularly outrageous is the fact that the ambulances are pelted with stones when they arrive at an Arab neighborhood to help Arabs.

Last week, two Magen David ambulances that were rushed to an Arab village in Jerusalem to save the life of a young man who had fallen from the fifth floor of a building were attacked with big stones by local youths. Miraculously, no one was hurt in the attack, but a lot of damage was caused to the vehicles.

In a separate incident last month, dozens of Arabs hurled stones at paramedics who came to treat a man who had been seriously injured in a car accident near the Arab city in Israel of Umm al-Fahm.

There is absolutely nothing "heroic" or "patriotic" about attacking ambulances, paramedics, physicians and nurses, especially not when they are trying to save the lives of the perpetrators and their family members. The real heroes are the medical teams and ambulance drivers, not the thugs and cowards who throw the stones.

Many Arabs in Jerusalem are extremely grateful to the Israeli medical teams for their services. Hundreds, if not thousands, of Arabs can testify how these paramedics and doctors saved their lives.

Just two weeks ago, a 65-year-old Arab woman in Jerusalem who suffered a heart attack talked about how the Magen David medical team that rushed to her home had literally saved her life.

Sadly, however, Israeli ambulances have been instructed not to enter Arab areas without a police escort because of the recurring attacks on the vehicles and medical staff. This has caused delays in the arrival of the ambulances to their destination.

Magen David paramedics should be commended for the great work they are doing to offer the best medical treatment to patients -- regardless of their nationality and religion. They should be commended for endangering their lives to enter Arab villages and neighborhoods to save lives.

maandag 8 november 2010

Wees voorzichtig met je informatiebronnen... (IMO Blog)

 

Wees voorzichtig met je informatiebronnen

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000504.html

IMO Blog, 2010

"Wees voorzichtig met je informatiebronnen" aldus een artikel van ene Johanna (blijkbaar Johanna Nouri, die hetzelfde stuk ook op haar Volkskrant blog heeft geplaatst) op Geen Commentaar. Een waarschuwing die bijna iedereen, ook ik, zich ter harte zou kunnen nemen maar die aan de schrijfster zelf voorbij lijkt te zijn gegaan. Ze doceert dat "De praktijk leert dat je informatiebronnen niet zonder meer kunt geloven en het belangrijk is ze te controleren."

Al snel blijkt dat haar preek vooral gericht is tegen de pro-Israël scene. Ze hekelt om te beginnen de blogger E.T., die net als ik aandacht had besteed aan de plaquette van Palestina die Abbas omhoog hield tijdens een ceremonie met een bouwbedrijf. PMW had daar laatst een bericht over, met verschillende foto's. Deze informatie was misleidend, aldus Johanna, want het onbetrouwbare PMW verzuimde te vermelden dat Abbas de kaart cadeau kreeg, en hem uit beleefdheid aannam.

"De conclusie is duidelijk: Abbas kreeg een cadeautje en als goede gast hield hij dat voor de foto even omhoog. Exit het bewijs voor het handhaven van een doctrine." Daar voegt ze aan toe dat het feit dat het bedrijf zo'n kaart maakt ook helemaal geen bewijs is van 'een doctrine', maar als eerbetoon aan de Palestijnse geschiedenis moet worden gezien. Een creatieve interpretatie, maar een kaart die doet alsof heel Israël Palestina is lijkt me toch onmiskenbaar een bepaalde boodschap uitzenden. Of is een Duitse kaart waarop Silezië als Duits staat ingetekend ook gewoon een 'eerbetoon aan de geschiedenis' en geen gevaarlijk rechts statement? Overigens is er nooit een Palestijnse staat geweest in de geschiedenis, en lijkt het mij dus toch waarschijnlijker dat de kaart een wens of verlangen uitdrukte dan een situatie uit het verleden.

Dan volgt een uitgebreide en niet overtuigende verhandeling over Israëlische kaarten, die echter wel altijd de door de PA bestuurde gebieden aangeven en dus de feitelijke situatie een stuk dichter benaderen dan Palestijnse kaarten die suggereren dat Israël niet bestaat. En bij gebrek aan beter wordt het Likoed partijprogramma er even bijgehaald, dat de Jordaan als Oostgrens definieert. Conclusie:
"Het komt dus wel vaker voor dat partijen een territorium als geheel tot henzelf behorend presenteren zolang er nog niet tot definitieve grenzen besloten is."

Met andere woorden, Israël binnen de groene lijn is net zo omtreden als de bezette gebieden, en Palestijnen maken daar evenveel aanspraak op als Israël maakt op de Westelijke Jordaanoever? Het feit dat hier reeds 60 jaar een redelijk functionerende soevereine staat is gevestigd, terwijl er op de Westoever sinds 15 jaar een vorm van lokaal bestuur is dat tot nog toe nog alleen met miljardensteun uit het Westen kan functioneren, maakt geen enkel verschil? Als zij dit in 1947 had geschreven had ze een punt, maar de tijd heeft niet stil gestaan. Het is opvallend en ook volkomen uniek dat na meer dan 60 jaar de soevereiniteit van een staat op deze manier op losse schroeven wordt gezet. Het is een slimme truck om de kaarten aan beide kanten op deze manier gelijk te stellen, en meer dan 60 jaar geschiedenis uit te vlakken. Het zijn overigens de Arabische staten die altijd hebben geweigerd om de pre-1967 wapenstilstandslijnen te accepteren, ook na de Zesdaagse Oorlog, en pas redelijk recent soms lijken te suggereren een tweestatenoplossing eventueel te kunnen accepteren, al blijft men eisen dat de (nakomelingen van de) Palestijnse vluchtelingen moeten kunnen terugkeren. Het Arabische vredesplan, dat eigenlijk die naam geen recht doet, wordt vaak aangehaald als bewijs van Arabische vredeswil, maar geeft geen enkele garantie en stelt vooral eisen aan Israël, na inwilliging waarvan eventueel, indien de Arabische staten het daarover eens zijn, zij vrede kunnen sluiten met Israël.

En tot slot: op de website van PMW staan tientallen voorbeelden van Palestijnse kaarten waarop Israël als Palestijns wordt afgebeeld, van kinderprogramma's en quizzen en kruiswoordraadsels en schoolboeken, dus zelfs als Johanna gelijk heeft dat Abbas niet anders kon dan zijn kadootje omhoog houden (en PMW dit had moeten vermelden), dan doet dat niks af aan het feit dat de PA eigenlijk Israël helemaal niet erkent en dat men nog steeds droomt van een Groot-Palestina.

Maar niet getreurd, Johanna heeft nog een voorbeeld. Ze wijst erop dat PMW selectief citeert uit een artikel in Al Hayad Al Jadida en daarmee de PLO bewust negatiever neerzet. Likoed Nederland had daar een artikeltje over op zijn Volkskrant Blog en checkte het citaat niet. Een Arabische medeblogger zette de gehele vertaling onder die blog, en Johanna, wier man Arabisch is, bevestigde dat dit een correcte vertaling is. Het citaat dat PMW volgens Johanna gebruikte is dit, waarbij de vet gedrukte gedeeltes door PMW werden vertaald en als bewijs van gebrek aan vredeswil van Palestijnse zijde aangevoerd:

Beiroet - WAFA - De vertegenwoordiger van de Palestijnse Bevrijdings Organisatie in Libanon, Ambassadeur Dr Abdullah Abdullah zei gisteren dat de Palestijns-Israëlische onderhandelingen, die begonnen in Washington, geen doel zijn maar een extra station in de strijd.

Hij zei dat de PLO elke gelegenheid moet benutten om te kijken naar de legitieme Palestijnse rechten, met nadruk op het engagement van de Palestijnse Autoriteit.
Met name de oprichting van een volledig soevereine staat op het grondgebied van 1967, met Jeruzalem als hoofdstad, en volledige Israëlische terugtrekking uit de bezette gebieden.
Libanon is niet zomaar een land in de onderhandelingen, want een deel van het land is nog steeds bezet [door Israël]. Het Arabisch Vredes Initiatief is aangenomen in Beiroet, evenals de aanvulling om de onderhandelingen te voeren op 29 juli.

Abdullah gelooft dat Israël niet zal worden verslagen door een knock-out, maar door de opeenstapeling van successen, net als wat gebeurd is in Zuid-Afrika, door Israël te isoleren en te verstikken en haar legitimiteit te bedreigen, door hen te laten zien als een racistische roofstaat [rogue]. Hij wees erop dat Israël met internationaal isolement en vraagtekens bij haar legitimiteit geconfronteerd wordt. Veel Israëlische functionarissen zijn bang om naar Europese landen te reizen, omdat ze bang zijn vervolgd te worden voor oorlogsmisdaden.

Hij zei dat er concessies worden gedaan aan de Palestijnse kant, die haar eis voor het Historische Palestina van de rivier naar de zee opgeeft, en dat men van Israël vraagt de eis voor een Groot-Israël op te geven, dat hij gelooft dat de Israëliërs voelen dat ze het Palestijnse volk niet kunnen negeren.
De Verenigde Staten, Israël en de PA hebben belang bij de hervatting van de onderhandelingen en succes daarvan. Hij wees erop dat de VS in november tussentijdse verkiezingen houdt die belangrijk zijn voor de democratische partij en president Barack Obama, en het een hele prestatie is ze te houden voor de promotie en status van de verkiezingen.
De ervaring van de onderhandelingen sinds de ondertekening van de Oslo-akkoorden is dat ze niet bereikt zijn en het doel niet volledig is bereikt. Abdullah zei dat de PA alle onderdelen voor het realiseren van de droom van een onafhankelijke staat met volledige soevereiniteit moet voltooien, en niet moet worden beoordeeld op de onderhandelingen voordat ze beginnen.


Toegegeven, hier is inderdaad selectief geciteerd. PMW heeft de agressiefst klinkende passages eruit gelicht, en het was beter en eerlijker geweest als zij de hele tekst had vertaald. De geciteerde passages blijven echter dubieus en werpen een schaduw over de 'concessies' die men bereid is te doen en de oprechte vredeswil van de Palestijnen. Het hele stuk ademt dezelfde tweeslachtigheid die we zo goed kennen van de PLO en de PA. Men heeft het over de pre-1967 grenzen, maar niet over twee staten die in vrede naast elkaar leven. Men heeft het over onderhandelingen, maar noemt die vervolgens 'een extra fase in de strijd'. Deze strijd gaat om het verkrijgen van de 'legitieme Palestijnse rechten', die 'met name' inhouden 'het stichten van een volledig soevereine staat op het grondgebied van 1967 met Jeruzalem als hoofdstad'. Met name. En terwijl hij het nergens over Israëls bestaansrecht of vrede met Israël heeft, spreekt hij wel van het isoleren en delegitimeren van Israël, het verslaan en verstikken van Israël, en het laten zien als een racistische roofstaat. Niet zo heel erg vreemd dan dat mensen dat opvatten als een niet erg vredelievende boodschap. Deed ik ook niet (ik heb er ook over geblogd). Johanna winkelt net zo selectief als PMW en Likoed Nederland, door opmerkingen als dat de vredesbesprekingen een fase zijn in de strijd te negeren. Ze schrijft:

PalWatch laat in haar vertaling de rest van de tekst echter weg en daaruit blijkt nu juist dat het citaat in context een heel andere betekenis heeft dan zonder context.

Abdullah stelt namelijk dat er aan Palestijnse zijde concessies worden gedaan, dat zij hun eis voor het historische Palestina van de rivier naar de zee opgeven. In ruil daarvoor vraagt men van Israël op hun beurt hun eis voor een Groot-Israël op te geven. En hij meldt dat hij gelooft dat de Israëliërs voelen dat ze het Palestijnse volk niet kunnen negeren.
Abdullah zegt dus in het Arabisch, in een Palestijnse krant, dat hij de toekomstige staat slechts binnen de grenzen van 1967 ziet, en weerlegt daarmee en passant ook het argument over het beeldhouwwerk dat Abbas in de steenfabriek kreeg overhandigd.


... Of de tekst over de Palestijnse concessies krijgt een andere betekenis door de tekst over het verslaan en verstikken van Israël. Het is maar hoe je het bekijkt. Hetzelfde geldt voor de Palestijnse kaarten met heel Israël als Palestina afgebeeld. Je kunt ook zeggen dat juist die kaarten, het uitblijven van enige verwijzing naar vrede met Israël, de weigering Israël als Joodse staat te erkennen, de verering van terroristen, de ontkenning dat de Joden een volk zijn met nationale rechten etc. etc. de verwijzing naar een Palestijnse staat in de pre-1967 wapenstilstandslijnen in een ander daglicht plaatsen. Zeker als je daar nog het zogenaamde 'recht op terugkeer' van de vluchtelingen bij telt. Vijf miljoen nakomelingen van de vluchtelingen maken immers snel een einde aan de Joodse zelfbeschikking. Wellicht is meneer Abdullah, net als Abbas, best bereid een Palestijnse staat op de Westoever te accepteren, zolang wat overblijft maar niet meer Israël in haar huidige vorm is maar een soort binationale staat waar evenveel Joden als Arabieren wonen en de Arabieren verregaande autonomie hebben. Op de langere termijn wordt die staat waarschijnlijk Arabisch, maar dat is een zaak van de toekomst. Johanna besluit:

U doet er dus goed aan om elk blog waarin vergelijkbare beschuldigingen over het voetlicht worden gebracht, grondig te controleren op feitelijke juistheid.

Het is altijd goed om kritisch naar vertalingen te kijken en in gedachten te houden dat PMW geen neutrale organisatie is. En het is natuurlijk goed om altijd kritisch te zijn naar wat anderen beweren. Johanna meent overduidelijk dat het gevaar van verkeerde of selectieve vertalingen alleen aan pro-Israëlische kant bestaat. Ik ben echter talloze voorbeelden van selectief citeren aan de andere kant tegengekomen. Er doen allerlei lijsten met fake- en selectieve quotes van zionistische leiders de ronde, de boeken van Ilan Pappe staan vol met dit soort leugens zoals o.a. Benny Morris heeft aangetoond, en Morris op zijn beurt is hierop weer betrapt door Ephraim Karsh. Naast het verkeerd of selectief citeren wordt er aan beide kanten selectief gewinkeld in de geschiedenis, en is er het probleem hoe je informatie interpreteert en hoeveel waarde je hecht aan bepaalde zaken en gebeurtenissen. Ik ben talloze geschiedenis beschrijvingen tegengekomen waarin het toch niet onbelangrijke feit wordt weggelaten dat nadat de VN haar delingsplan presenteerde, eerst de Arabieren in Palestina en daarna de omliggende Arabische staten een oorlog begonnen tegen de Joden in Palestina/Israël. Men beschrijft de grenzen van het delingsplan, meldt dat 'er een oorlog uitbrak' en dat Israël vervolgens meer grondgebied had 'ingepikt' dan het was toegewezen en ook nog eens 'zomaar 700.000 Palestijnen had verdreven'. Ook laat men vaak de rol van de moefti weg, of zet hem neer als onbelangrijk detail en reactie op 'zionistische agressie', niet als een van de belangrijkste Palestijnse leiders. Er zijn subtiele en minder subtiele manieren om te liegen, te verdraaien, te verdoezelen.

Nog een paar voorbeelden van de vredeswil van de PA:
Geschiedenis volgens Palestijnse TV: 'Joden in Europa vervolgd om hun geldliefde'
Palestijnse cartoon plaatst Israel veroveren voor onderwijs
Fatah erkent Israel nog steeds niet


Ratna Pelle