Een interessante column over (Duitse) nazi’s in Palestina, maar met twee, wat zijdelingse, beweringen ben ik het niet eens:

“Niet alleen kon vrijwel de gehele Arabische bevolking zich prima vinden in de nazi-plannen tot uitroeiing van alle joden...” – Verreweg de meeste Arabieren waren tegen de Joodse immigratie naar Palestina, maar uitroeiing zal niet in het hoofd van de gemiddelde Palestijnse boer hebben gezeten.

“Die lokale bevolking echter, grotendeels bestaand uit Arabieren die parallel aan het zionistisch herontwikkelen van het land uit de belendende Arabische landen daarheen waren getrokken op zoek naar seizoensarbeid...” – De meeste Arabieren bleken bij volkstellingen wel degelijk geboren binnen het Britse mandaatgebied. Ik dacht dat hooguit een derde van daarbuiten stamde. Wel was er ook illegale Arabische immigratie, en trokken veel arbeiders vanuit het heuvelachtige binnenland (zeg maar de Westelijke Jordaanoever) naar de kuststrook vanwege de toenemende ontwikkeling daar. De toenemende welvaart en voorzieningen leidden ook tot een lagere kindersterfte en snellere bevolkingsgroei, waarmee de Arabieren profiteerden van de zionistische ontwikkeling.

 

Wouter

_______________

 

BRUINE PALESTIJNEN

8 december 2015

http://www.joodseomroep.nl/bruine-palestijnen/

 

Britse militairen poseren met de buitgemaakte Palestijnse nazi-vlaggen na het oprollen van de NSDAP-Jeruzalem

Voor een zoon van een vooraanstaand historicus had Bibi Netanyahu zich wel wat voorzichtiger kunnen uitdrukken, toen hij onlangs de voormalige grootmoefti van Jeruzalem het uitvinden van de sjoa, de holocaust, in de schoenen schoof. Die grootmoefti, Mohammad Amin al-Hoesseini, directe familie van de bekende Egyptenaar Jasser Arafat, had zo'n hekel aan joden dat de Engelse mandaat-beheerders hem al in 1920 tien jaar cel gaven voor de pogroms die hij leidde. Maar hoewel hij een huisvriend was van Hitler, had de laatste de Palestijnse potentaat niet nodig om zelf voor zes miljoen dode joden te zorgen.
Want wie denkt dat het Heilig Land land in de jaren dertig van de vorige eeuw vrij was van nazistische smetten, vergist zich deerlijk. Niet alleen kon vrijwel de gehele Arabische bevolking zich prima vinden in de nazi-plannen tot uitroeiing van alle joden, ook andere nieuwe bewoners van het toenmalige Eretz steunden de plannen voor een zo joodloos mogelijk Palestina. Nadat vanaf medio 19e eeuw de eerste grote joodse immigratiebewegingen vanuit Oost-Europa daarheen op gang kwamen, lieten christelijke bewonderaars van het Avondland zich niet onbetuigd. Als het Godsrijk nabij was, wat was daarvoor dan een betere plek dan het land dat toch al heilig heette? Vanaf 1868 stroomden vanuit Duitsland protestanten van het 'Tempelgeselschaft", een vrome afscheiding van de kerk van Württemberg, naar het onder Osmaans bewind staande Palestina Ze stichtten een 'Wilhelma' gedoopte landbouwnederzetting ten oosten van Jaffa, het huidige Tel Aviv. Wilhelma-Hamîdije heette de plek voluit: naar zowel de koning van Württemberg als de Duitse keizer Wilhelm II, terwijl het tweede deel gedienstig verwees naar de Ottomaanse sultan Abdul Hamid II, met een iets minder krijgshaftige snor dan zijn Duitse evenknie.

Met de lokale Arabische bevolking hadden de Duitsers weinig op. De nieuwkomers combineerden hun protestantse arbeidsethiek met de door de vroege zionisten geïntroduceerde moderne techniek, zoals de stoomaangedreven olie- en korenmolens.
Maar ook het toenemend antisemitisme van de Duitse kolonisten hield gelijke tred met de uitbreiding van kibboetsiem door de steeds groter wordende joodse bevolking. De 'Jekken' (Duitsers, jiddisj) zagen door de getalsmatige toename der joden hun droom van een Christelijk Avondland in Palestina langzaam vervliegen. En hoewel de Engelsen, onder wiens mandaat Eretz na de Turkse nederlaag in WO1 immers viel, er alles aan deden om die joden de toegang te ontzeggen, nam de stroom immigranten in de jaren dertig alleen maar toe. Niet vreemd daaraan was de befaamde Balfourverklaring van 1917, waarin de Engelse minister van buitenlandse zaken had verklaard dat joden het land als thuisland mochten beschouwen, mits ze de lokale bevolking niet voor de voeten liepen. Die lokale bevolking echter, grotendeels bestaand uit Arabieren die parallel aan het zionistisch herontwikkelen van het land uit de belendende Arabische landen daarheen waren getrokken op zoek naar seizoensarbeid, pretendeerden dat het land als vanouds moslimgebied was en bestreden joden waar ze konden. Ideologisch konden ze daarbij rekenen op de steun van de aanwezige Rijksduitsers, waarvan uiteindelijk een derde lid was van de nazi-partij NSDAP, het hoogste aantal van alle 'buitenlandse' nazi-broederpartijen in de 'Auslands-NSDAP'.
Zo kwam ene Ludwig Buchhalter daarheen als leraar aan de Duitse school en wat later 'Ortsgruppenleiter' van de lokale NSDAP in Jeruzalem. De Hitlerjeugd afdeling-Haifa bood zelfs cursussen Hebreeuws aan om de lokale joden beter te begrijpen én te bestrijden. Niettemin leefden de Rijksduitsers strikt gescheiden van alle niet-Duitsers. De joden, dat was nog tot daaraan toe, daar zou mee afgerekend worden. Maar Arabieren die in Duitse ogen slechts genadebrood aten van die perfide zionisten en het ontwikkelen van het land aan diezelfde zionisten overlieten, die konden in de ogen van de Arische afdeling van het Avondland ook op weinig waardering rekenen.
Volgens der Palestijnse nazi's werd de toestroom van joden veroorzaakt door 'de macht van het joodse goud'. Volgens hen inspireerde de macht van de harde valuta in combinatie met de 'zionistische propaganda' de joden meer tot emigratie dan de wérkelijke redenen: de pogroms, de vervolging, de discriminatie, de massamoord. Het is een fabel die nog wel eens opduikt als 'verklaring' van de massale emigratie van joden na '48 uit Arabische landen: niet de vervolging maar zionistische propaganda en poen deden hen vertrekken naar Israël.
Bij de Palestijnse Rijksduitsers werd hun toch al religieus geïnspireerde antisemitisme – de joden die immers Jezus vermoord hadden – versterkt door hun rassenbiologische ideeën. De strijd zou gaan tussen het wereldjodendom dat naar totale macht streefde, versus de Arische wereld, de Arabische inbegrepen, die tot taak had de joden te bestrijden door totale uitroeiing. In hun huisblad, de 'Warte des Tempels' werd de rassenleer van bloed en bodem dan ook aangeprezen als een godsgeschenk. Vormde Hitler-Duitsland de eerste renaissance van een nieuw Duitsland, in Palestina moest hetzelfde bereikt worden met de Arabieren.

De Auslands-Organisation (AO) der NSDAP groeide als kool. Binnen een jaar meldden zich vanaf 1932 honderden Duitse kolonisten in Haifa bij de architect Karl Ruff, die de contacten met het thuisland onderhield. Een derde was lid, terwijl de NSDAP elders in de wereld onder Duitse emigranten krap de vier procent haalde. Daarom kon in maart '33 de latere NSDAP-Landesgruppenleiter Cornelius Schwarz vanuit Jeruzalem opgewekt aan zijn zoon Erwin in Caïro melden: 'er is hier al een redelijk goede Hitlergemeente hier, waar steeds meer jongelui naartoe stromen.' Dat was te merken in het straatbeeld van vooral de havenstad Haifa. Hoewel een overwegend joodse stad, wisten de Rijksduitsers van Haifa vanaf hun hoofdkwartier op de Carmelberg (thans Beit Hecht) het straatbeeld te verlevendigen met met regelrecht uit het derde rijk gekopieerde symboliek. Zo waaide bizar genoeg de hakenkruisvlag boven Haifa. Gek genoeg deed de lokale SA echter vrij weinig om het toch ruim aanwezige joodse gespuis in te dammen. Op hun beurt deed de Arabische bevolking er wél alles aan om de herkenbaarheid van de Hiterlerfans te verhogen: zo moesten in de door het beheerste gebieden Duitse auto's nadrukkelijk hakenkruisvlaggen meevoeren om ze te kunnen onderscheiden van joodse en Britse bolides. De lokale NSDAP droeg om diezelfde reden álle Duitsers op om hakenkruisspeldje te dragen, of ze nu lid waren of niet.
De Duitsers werden verdacht van, of maakten zich ronduit schuldig aan collaboratie met de Arabieren, zeer tegen de zin van joden en Britten in. Ludwig Buchhalter beschrijft in zijn memoires hoe zijn gehakenkruiste wagen ongehinderd de Arabische dorpen door kon rijden, maar tegen Tel Aviv door het joodse huisleger der Haganah beschoten werd. En zo kwam het tot de absurde situatie dat de tussen de nazi-nederzetting Wilhelma en Jeruzalem pendelende melkwagens een groot hakenkruis op hun tank hadden staan, maar nogal vaak door meeliftende joden beschermd moesten worden tegen nationalistische joodse aanslagen.
En ja, broeders onder elkaar, toen moest het er maar es van komen: op 9 december 1941 werd de grootmoefti vorstelijk ontvangen door de Führer te Berlijn. Dat was nog rijkelijk laat want al in 1933 had de grootmoefti de moffen zijn diensten aangeboden met handige tips hoe zo veel mogelijk joden te verdrijven dan wel om zeep te brengen. Hij had daartoe zelfs een Arabisch bataljon (nr.845) laten samenstellen, dat hij aan Hitler aanbood om samen de strijd aan te gaan. Eventueel ondersteund door het eveneens uit de koker van de moefti afkomstige 'Oostturkse SS-Regiment' en de SS-moslim-divisies 'Skanderberg' (Albanië) en 'Kama' (Kroatië). Men ziet: de grootmoefti kwam niet met lege handen.

Zijn aanhoudende Palestijnse strijd tegen communisten en joden, waarbij een zekere nadruk op de strijd tegen de laatsten hem niet ontzegd kon worden, leidde in Eretz Israël tot een scheiding van zowel geesten als mensen. De dienstplichtige Duitsers moesten terug naar het thuisland, de rest werd ofwel geïnterneerd door de Britten of achterna gezeten, zoals ook de genoemde Buchhalter, die over zee kon ontsnappen. Toen 'woestijnvos' Erwin Rommel in Noord-Afrika wel érg ver doorstootte naar het oosten, leek het de Britten raadzaam de nog aanwezige Rijksduitsers te verschepen naar Australië. Daar brachten circa 500 van hen een redelijk welvarende oorlogstijd door, waarbij zelfs in het kamp in april 1945 nog gelegenheid was de verjaardag van Adolf Hitler te vieren. Aan deze vrolijkheid kwam een einde bij de stichting van de staat Israël, toen hen verdere toegang tot het land verboden werd. Immers, de jonge staat had al genoeg te stellen met de Arabische opstandelingen om niet nog eens hun collaborerende medestanders onderdak te bieden.

Ze waren er immers steeds op uit geweest na de overwinning der bruine broeders op het Westen, van Palestina een geheel op arisch-arabische grondslag gebaseerde staat te maken. Maar het is, zoals u wel weet, anders gelopen: de Arabieren, of zo u wil Palestijnen, gokten op het verkeerde paard en verloren mét de nazi's de oorlog. De joden verloren veelal hun hele familie. Toch werden gek genoeg de voormalige nazi's na de oorlog beter gecompenseerd dan menig joods oorlogsslachtoffer. In de zogeheten Luxemburger Overeenkomst kwamen de Bondsrepubliek en de Jewish Claims Conference (JCC) overeen van de in totaal 3,5 miljard D-mark compensatie voor joods oorlogsleed zo'n 54 miljoen vrij te maken voor de schadeloosstelling van de Palestina-Duitsers. En zelfs die ruime beloning voor collaboratie leverde in Duitsland zoveel oppositie op -men vond dat de Palestijnse Duitsers nooit Israël uitgewezen hadden mogen worden- dat de CDU-Bondskanselier Konrad Adenauer de deal in de Bondsdag tegen de wil van zijn eigen fractie en met de steun van de sociaaldemocraten erdoorheen moest drukken.
Ook die voormalige 'NSDAP-Ortsgruppenleiter' van Jeruzalem, Ludwig Buchhalter, pakte daar een graantje, zeg maar gerust een grote bak graan van mee. Voor het verlies van zijn huis in Jeruzalem werd hij, tot aan zijn pensioen in 1975 in dienst van Baden-Württemberg als leraar, door de staat Israël met een vijfcijferig bedrag per jaar schadeloos gesteld.

Zijn mede-geesteskind, de nederzetting Wilhelma bestaat nog. Tegenwoordig heet het Bnei Atarot en zijn de huisjes met hun typische Duitse chalet-uitstraling, op letterlijk een steenworp afstand van de luchthaven Ben Goerion, zeer gewild bij de nouveau-riches die de voormalige Duitse kolonie langzaam restaureren en veranderen in een yuppenbuurt. Een grotere gruwel is er niet voor de voormalige nazi's: hun wijk geheel bewoond door joden. En nog rijke ook.

 

Paul Damen 2015

 

Palestijnse daders worden slachtoffers in krantenkoppen (IMO)

 

 

Palestijnse daders worden slachtoffers in krantenkoppen

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/12/04/palestijnse-daders-worden-slachtoffers-krantenkoppen/

= IMO =  

Al ruim twee maanden vinden er zowat dagelijks steekpartijen plaats in Israel, dat wil zeggen: Palestijnen, vaak nog tieners, belagen willekeurige Joods uitziende mensen in West Jeruzalem of elders in Israel of op de Westbank en beginnen op ze in te steken. Meestal worden ze kort daarop overmeesterd of doodgeschoten. Op nieuwssites verschijnt dan een klein artikeltje onder de kop: ‘Palestijn doodgeschoten, Israelier gewond na steekpartij’ of ’16-jarige Palestijnse doodgeschoten na steekpartij’. Daarna pas wordt de toedracht duidelijk:

 

Een 16-jarige Palestijnse is maandag doodgeschoten door de politie nadat ze op een drukke straat in het centrum van Jeruzalem een man met een schaar te lijf was gegaan.

Het zeventigjarige slachtoffer raakte lichtgewond door de steekpartij. Het meisje had de man vermoedelijk aangezien voor een Israëliër.

 

Ze bedoelen: voor een Joodse Israelier, maar ieder verband met Joden wordt altijd angstvallig vermeden. We zouden eens kunnen gaan denken dat Palestijnen het niet zo op Joden hebben. De Volkskrant meldde wel het slachtoffer eerst, maar is ook misleidend.  Men kopt: ‘Tienermeisjes steken Palestijn neer in Jeruzalem’. De kans is groot dat mensen bij het lezen van die kop denken dat Joodse tieners de Palestijn hebben gestoken. Blijkbaar was er geen ruimte om ´Palestijnse tieners´ te schrijven, of leek het dan te verwarrend dat Palestijnen een Palestijn staken, maar zo was het natuurlijk wel. Het artikeltje sluit af met de veel gebruikte zin:

 

De spanningen tussen Israëli’s en Palestijnen zijn sinds oktober hoog opgelopen. Bij aanvallen met messen, vuurwapens of voertuigen zijn tientallen Israëliërs en Palestijnen om het leven gekomen.

 

Verhullender kan bijna niet. Palestijnen staken of reden in op Joodse Israeli’s en probeerden hen te doden. In reactie daarop werden zij vaak doodgeschoten. Blijkbaar is dat te ingewikkeld? Of misschien wil men vooral niet de indruk wekken dat men op de hand van Israel is, en daarom moet het zo geformuleerd dat totaal onduidelijk is wat voor aanvallen van wie dat waren en hoe mensen daarbij om het leven kwamen. Er is weer geweld en er vielen slachtoffers, merendeels aan Palestijnse kant, dat is blijkbaar het enige wat we hoeven te weten. De krantensite als desinformatiebron.

De Belgische Metro maakt het nog bonter met de kop: ‘Drie Palestijnen bij mesaanvallen gedood’. Je zou denken dat Israel drie Palestijnen met messen heeft gedood, of dat kolonisten dat deden. Daarna lezen we: ‘Drie Palestijnen zijn vandaag op de Westelijke Jordaanoever na aanvallen op Israëli’s gedood.‘ Het artikel eindigt met: ‘Mesaanvallen, confrontaties tussen jonge Palestijnen en Israëlische soldaten en geweld tussen Israëlische kolonisten en Palestijnse inwoners hebben langs Palestijnse kant al meer dan 90 mensenlevens geëist en aan Israëlische kant vielen 16 doden.‘ Ook hier weer moet ten stelligste de indruk worden vermeden dat Palestijnen doorgaans beginnen met het geweld en zomaar lukraak Israeli’s aanvallen. Ook wordt gesuggereerd dat een aantal doden door geweld van kolonisten is gevallen, terwijl het bijna uitsluitend gaat om Palestijnen die aanvallen plegen en vervolgens werden gedood, en Palestijnen die bij rellen op de Westoever door het leger werden gedood (vaak eveneens na eerst zelf te hebben aangevallen).

Een bericht op NU.nl van vorige week is niet veel beter: ‘Twee Palestijnen dood bij nieuwe confrontatie met soldaten Israël’, aldus de kop. Het artikel is misleidend en bevat idiote fouten:

 

Bij nieuwe botsingen tussen Israëlische soldaten en Palestijnen zijn donderdag twee Palestijnen omgekomen.

Een man probeerde bij een controlepost in de buurt van Nablus Israëlische veiligheidstroepen met een mes aan te vallen en werd vervolgens doodgeschoten, aldus een politiewoordvoerster.

Eerder op donderdag overleed een 21-jarige man in een dorp ten westen van Jeruzalem. Hij maakte deel uit van een groep jongeren die met stenen gooiden naar soldaten. De man werd in zijn hoofd geraakt door een kogel. Volgens een militaire woordvoerder was de man een dreiging voor de soldaten.

Sinds begin oktober zijn ministens honderd Palestijnen gedood door geweld en bijna twintig Israëlische soldaten. Het oplaaiende geweld komt door een geschil over omgangsrecht en gebed op de Tempelberg.

 

Botsingen is een enorm eufemisme voor het belagen van soldaten met een mes. Het lijkt me redelijk voor de hand liggen dat wanneer je soldaten met een mes probeert te lijf te gaan, ze weleens kunnen gaan schieten. En ook hier weer worden de Palestijnse doden (de aantallen wisselen per artikel lijkt het wel) op een lijn gesteld met de Israelische. De oorzaak van het geweld tot slot is geen ’geschil over omgangsrecht’ (het lijkt wel een echtscheiding!) maar het feit dat de Palestijnen geen enkele Jood op de Tempelberg dulden. Joden die zich er toch laten zien, biddend of niet, worden belaagd en moeten daarom beschermd worden door veiligheidsmensen. Sommige Joden zijn hier nijdig om en willen daarom juist naar de Tempelberg, die immers ook voor hen heilig is. De PA, Fatah en Hamas voeren een niet aflatende propagandacampagne tegen de aanwezigheid van Joden op de Tempelberg, en beweren dat zij de Al Aqsa Moskee willen vernietigen om de derde Tempel te bouwen. Deze leugen werkte in de jaren ’30 al om de Arabieren tegen de Joden op te hitsen en doet het anno 2015 ook nog steeds goed. Maar dat lees je nergens. De enige die ik dat een keer heb horen verkondigen is good old Ankie Rechess, die helaas nog maar zelden te zien is.

Aan het einde van een vreselijk eenzijdige en suggestieve reportage van Monique van Hoogstraten op Nieuwsuur afgelopen maandag, meldde Twan Huys dat bij het geweld van de afgelopen 2 maanden 95 Palestijnen en 19 Israeli’s omkwamen. Iedereen die zoiets, zonder enige verdere uitleg hoort, denkt natuurlijk: Israel doodt weer eens veel meer Palestijnen dan andersom, en is dus de agressor. De werkelijkheid van Palestijnse terreur die door Israel wordt bestreden, om van de vele verijdelde aanslagen nog maar te zwijgen, blijft zo netjes verborgen.

 

Over de misleidende koppen zag ik op facebook een aardig filmpje. Het begint met een paar koppen in internationale media: CBC News kopte ‘Jerusalem police fatally shoot two after apparent synagogue attack’, de BBC meldde‘Palestinian shot dead after Jerusalem attack kills two’. Daarna laat hij willekeurige mensen in Parijs de volgende (gefingeerde) kop zien: ‘7 men shot dead during Paris attack: 129 dead’. Uiteraard reageert het publiek verontwaardigd. Eerder al zag ik eens een verzonnen kop van kort na 9-11 in dezelfde trant. Het lijkt misschien lichtelijk overdreven, maar het idee is hetzelfde: vaak komen bij terroristische aanslagen ook (een deel van) de daders om, en het is ongepast om hun dood voor die van de slachtoffers te vermelden. Ook wanneer het de aanvallers niet lukt hun slachtoffers te doden en zijzelf wel worden gedood, werkt het vertekenend om hun dood eerst te melden, zodat lijkt alsof dat het belangrijkst is, en wat zij daarvoor deden slechts bijzaak. Alleen bij Israel en de Palestijnen zien we dit soort bizarre taferelen, bang als men is de Palestijnen te negatief af te schilderen en zo -god beware- over te komen als te pro-Israel.

 

Tot slot nog een paar cijfers uit een infographic over de terreur in oktober en november. Cijfers die je nooit in de krant zult lezen of op het journaal zult horen, want het zou veel te veel de aandacht vestigen op het Palestijnse geweld. Er vielen 21 doden en 189 gewonden. 58 aanvallers werden door Israel gedood, 40 gearresteerd, en verreweg de meeste aanvallers kwamen van de Westelijke Jordaanoever en niet uit Oost Jeruzalem zoals de reportage op Nieuwsuur suggereerde.

Op internet zijn weer rijkelijk voorbeelden te vinden van Palestijnen die de aanvallen verheerlijken. UN Watch bericht over UNRWA leraren die de daders op Facebook prijzen en cartoons en zelfs oorbellen met messen plaatsen. Een kledingzaak in Gaza met de onpasselijke naam ‘Hitler 2’ kleedde etalagepoppen in gevechtstenue met messen in hun hand. Ook op facebookpagina’s van bijvoorbeeld Fatah worden vaak messen afgebeeld. Messen zijn het symbool geworden van de nieuwe ‘intifada’ en veel Palestijnen zijn er trots op.

 

Ratna Pelle

 

Nieuwsuur betreurt suggestieve reportage Jeruzalem (IMO)

Nieuwsuur betreurt suggestieve reportage Jeruzalem

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/12/03/nieuwsuur-betreurt-suggestieve-reportage-jeruzalem/

= IMO Blog = 

Beste kijkers van Nieuwsuur,

Afgelopen maandag heeft u van ons een reportage gezien over Palestijnse tieners in Oost Jeruzalem die opgroeien zonder hoop. Wij hebben veel kritiek op deze reportage gekregen en willen daarom wat zaken rechtzetten. Tot onze spijt zijn er een aantal onjuistheden in terecht gekomen. Zoals de bewering dat de Arabieren in Oost Jeruzalem geen stemrecht hebben en slechts bewoner zijn. Zij kregen na de annexatie van Jeruzalem wel degelijk het Israelisch staatsburgerschap met stemrecht aangeboden maar weigerden dit. Zij hebben desondanks wel lokaal stemrecht, maar een groot deel van de Arabieren weigert daarvan gebruik te maken en boycot de verkiezingen. Het gevolg is dat zij slecht vertegenwoordigd zijn bij de gemeente en minder goed voor hun belangen opkomen.

In de reportage werd inderdaad een erg eenzijdig beeld geschetst van onschuldige Palestijnen die getreiterd worden door gemene Israelische soldaten en alleen uit pure wanhoop tot geweld overgaan. De enige Israeli die we opvoerden werd neergezet als een onsympathieke op expansie gerichte kolonist.

De werkelijkheid is natuurlijk ingewikkelder, met ook vriendelijke Israelische soldaten en ook provocerende Palestijnse jongens die terecht worden tegengehouden. Daarbij hebben we verzuimd aandacht te geven aan de dagelijkse aanvallen met messen door Palestijnen en de gevolgen daarvan voor de slachtoffers. We lieten u op nogal sentimentele wijze een Palestijns gezin zien; een huilende moeder omdat zij bang was dat haar lieve zoon Bakr, die weleens met stenen schijnt te gooien, door de gemene bezettingssoldaten wordt opgepakt en in elkaar geslagen. Ze deed het voorkomen alsof dit aan de lopende band gebeurde, terwijl daar geen enkel bewijs voor is. Wij hadden dit dan ook niet zo in beeld mogen brengen zonder wederhoor toe te passen van Israels kant en navraag te doen bij onafhankelijke organisaties. Zo hadden we bv. bij Israelische ziekenhuizen gegevens kunnen vragen over aantallen gewonde Palestijnse jongens die daar binnen worden gebracht nadat zij op weg van school naar huis langs een checkpoint moesten gaan.

Later verscheen het jongere zusje van Bakr in beeld, huilend omdat haar lieve broer vast zat voor het gooien van stenen. Ze had een tekening voor hem gemaakt en werd door haar moeder getroost. Een hartverscheurend beeld. De camera laat een huiselijk tafereel zien, terwijl de commentaarstem zegt dat ‘het nog niet duidelijk is hoe lang hij hier weg zal zijn’. Ook lieten we de kijker een familieportret van het gezin zien met lieve lachende kinderen, om maximaal sympathie op te wekken. In plaats van dit sentimentele gedoe hadden we beter wat cijfers kunnen geven over stenen gooien, en enkele slachtoffers daarvan in beeld kunnen brengen; het is immers niet voor niets dat Israel dit zwaarder wil bestraffen. Stenen zijn een potentieel dodelijk wapen.

Het indringende persoonlijke portret van dit Palestijnse gezin leidt er haast vanzelf toe dat de kijker zich met hen identificeert en hun visie en vijandbeeld overneemt. Moeder Dalal zei dat ze haar zoon ‘nooit wapens of een bom zou geven’. Bakr zelf zei ook dat hij nooit een mes zou gebruiken. Veel Palestijnen doen dat wel, zoals blijkt uit de dagelijkse aanvallen en uit het grote aantal geplande aanvallen dat wordt verhinderd. Wel zegt Dalal dat als Bakr wordt vernederd hij iets zal zoeken om zijn woede en frustratie te uiten, zoals een steen. Alleszins begrijpelijk, zult u als kijker waarschijnlijk hebben gedacht. U had hem aan het begin van de reportage gezien zoals hij naar school loopt en over betonnen blokken moet klimmen om langs een roadblock te komen. U had hem later gezien toen hij toonde hoe de rubberkogels van het leger je treffen en showde vervolgens zijn paard, dat hij had gekregen om hem van de straat te houden.

Wanneer hij van streek is maakt hij soms huiswerk bij zijn paard, zo liet hij u weten. Kortom,  in alles een schattige jongen die warmte en sympathie opwekte. Wanneer hij dan toch naar stenen grijpt dan moet dat wel zijn omdat hij tot wanhoop wordt gedreven door de Israelische bezetter, aldus de impliciete maar onmiskenbare boodschap van de reportage. Moeder Dalal en zijn kleine zusje waren echte tranentrekkers, met hun voor iedereen begrijpelijke zorgen en verdriet.

Wij lieten vervolgens een Palestijn aan het woord die voorzitter was van de ouderenraad. Hij hekelde de vele checkpoints in Oost Jeruzalem (‘wat je hier ziet, is het ware gezicht van de bezetting’) maar negeerde de reden ervoor, namelijk de vele aanvallen met messen. Hij had het over de achterstelling van de wijken in Oost Jeruzalem en vertelde dat de kinderen het vertrouwen in hun ouders en ook in de vrede hadden verloren. Dat laatste is niet zo gek gezien de ophitsing en propaganda op de Palestijnse tv, maar dat vermeldde hij niet en werd ook door ons niet aangevuld.

Aan het einde van de reportage kwam Bakr nog eens in beeld en legde uit waar het recente geweld volgens hem door werd veroorzaakt. “We vragen maar één ding. Ga niet de Al Aqsa Moskee binnen. Zij zeggen dat die van hen is, niet van ons. Maar als ze hier minder rellen willen moeten ze de Al Aqsa met rust laten”. Dit is uiteraard onzin, maar in plaats van u uit te leggen hoe het wel zit lieten we daarna  de onsympathieke ‘kolonist’ uit Oost Jeruzalem, Arieh King, vertellen dat men zo dicht mogelijk bij deze heilige plek wil wonen, en daar bidt voor de herbouw van de Tempel. Zo leek het net of Bakr toch wel een beetje gelijk had. In tegenstelling tot Bakr kreeg u Kings gezin niet te zien, zijn angsten om zijn kinderen die dagelijks door Palestijnen met messen kunnen worden belaagd, onthielden we u. U zag niet hoe hij zijn dochter troostte nadat haar schoolvriendje gewond was geraakt bij een Palestijnse aanslag. U zag niet hoe hij op zijn zoon inpraatte dat lang niet alle Arabieren zo zijn en geweld nooit met geweld moet worden vergolden.

We vertelden dat er een paar honderd Joden wonen in Ras Al Amud, de wijk waar Bakr woont, te midden van 20.000 Palestijnen, en lieten King triomfantelijk vertellen dat men nog meer grond in bezit had om verder te bouwen. We schetsten zo een beeld van nare, bezitterige Joden die de arme Palestijnen daar verdrijven. In werkelijkheid hebben zij evenzeer recht om woningen in het oosten van de stad te kopen als Arabieren; zoals Arabieren ook in sommige ‘Joodse’ wijken intrekken. We lieten welbewust een beeld ontstaan waarin rijke, streng religieuze en onsympathieke Joden het leven van een grote groep Palestijnen miserabel maken. De checkpoints zouden er slechts zijn om hun te beschermen. Dit hadden wij nooit mogen doen, ook gezien de negatieve stereotypen die er onder een deel van de Nederlandse bevolking heersen over de Joodse medemens. De meeste Joden in Jeruzalem voldoen dan ook totaal niet aan het stereotype beeld dat we van King lieten zien, maar leven met grote gezinnen in kleine flatjes en moeten net als veel Palestijnen de eindjes aan elkaar knopen.

Zoals gezegd hadden we de leugen van Bakr dat de Joden de Al Aqsa willen hebben niet onweersproken mogen laten. De Joden hebben niks met de moskeeën op de Tempelberg, maar wel met de berg zelf, waar, zoals de naam al suggereert, ooit hun heilige Tempel heeft gestaan. De Klaagmuur is daar het enige overblijfsel van. Sommige Joden zeggen dat je niet op de berg mag bidden, anderen wel, maar feit is dat de Palestijnen daar geen Joden dulden en ze vaak belagen als ze zich er wagen, biddend of niet. De Palestijnse propaganda verspreidt daarbij de mythe dat Israel de Al Aqsa wil vernietigen om de Tempel te herbouwen, iets wat geen enkele Israelische regering ooit heeft overwogen. Bakr lepelde deze propaganda op, en wij versterkten dat beeld door vervolgens de kolonist hardop over de tempel te laten dromen. In plaats daarvan hadden we beter kunnen toelichten wat het standpunt van de regering is en welke regeling er geldt voor bezoek van de berg door Joden en Arabieren. Het is namelijk best bijzonder dat Israel juist de moslims zoveel ruimte geeft en de mogelijkheden voor Joden (en toeristen) sterk inperkt. Deze zeer pragmatische houding staat in schril contrast met de positie van Abbas, die een paar maanden geleden nog zei:“Wij zegenen elke druppel bloed die voor Jeruzalem is vergoten, dat is schoon en zuiver bloed, bloed vergoten voor Allah, als Allah het wil.”

Het druist in tegen onze journalistieke normen zoals onpartijdigheid en hoor en wederhoor om u een dergelijk zeer gekleurd verhaal voor te schotelen. Een verhaal waarin de feiten ondergeschikt waren aan de emotie, het effectbejag, en we u tegen onze principes in subtiel maar onmiskenbaar een kant op stuurden. We onthielden u belangrijke informatie over hoe Palestijnse jongens al jong leren dat het een eer is voor je land te sterven en dat het doden van Joden een heldendaad is, omdat Joden door Allah vervloekt zouden zijn. In talloze clips op tv, cartoons in kranten en preken van imams wordt opgeroepen tot geweld tegen Joden omdat zij de vijanden van de islam zijn.

Wij kunnen gezien dit alles dan ook niet anders zeggen dan dat we schromelijk de mist in zijn gegaan met onze reportage van afgelopen maandag. Deze was een serieus nieuwsmedium als de NOS, dat ook nog eens wordt betaald uit publieksgeld, onwaardig. Wij zullen dan ook passende maatregelen treffen om te zorgen dat dit niet weer gebeurt en dat onze reportages voortaan gebaseerd zijn op feiten en gemaakt vanuit de drive om u zo onpartijdig en volledig en waarheidsgetrouw mogelijk te informeren over de gebeurtenissen in de wereld, waaronder het Israelisch-Palestijns conflict. Wij hopen op korte termijn met een reportage te komen waarin de slachtoffers van de dagelijkse steekincidenten en ander geweld gepleegd door Palestijnen tegen Joodse burgers in Israel, centraal staan. Wij bieden nogmaals onze excuses aan voor deze grove misstap.

De redactie


[NB: Deze excuusbrief had ik graag ontvangen van de Nieuwsuur redactie, maar helaas heb ik hem zelf moeten schrijven. RP]

Terreur in de straten (IMO)

 

Twee gewonden in Jeruzalem, 12 oktober 2015

 

 

Terreur in de straten

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/11/28/terreur-in-de-straten/

 

= IMO Blog =  

 

Het komt nauwelijks meer op het nieuws, maar dagelijks vinden er in Israel steekincidenten plaats, of wordt zo’n incident, vaak op het allerlaatst, verijdeld. In twee maanden tijd waren er bijna 60 aanvallen met messen, 67 waarbij stenen werden gegooid, 13 waarbij auto’s op onschuldige burgers inreden en 7 schietincidenten (cijfers van 25 november). Daarbij werden 22 mensen gedood en meer dan 200 raakten gewond. Het Israelische Rode Kruis, Magen David Adom, meldt:

 

MDA forces treated a total of 203 wounded victims from car, stabbing and shooting attacks, including 21 seriously wounded, five moderately to seriously wounded, 28 moderately wounded, three lightly to moderately wounded, and 146 lightly wounded victims.

Daarnaast zijn veel aanslagen verijdeld, en zijn veel aanvallers snel uitgeschakeld voordat zij meer doden en gewonden konden maken. Laatst las ik dat iemand in Israel zijn leven riskeerde om de aanvaller te stoppen. Hij voorkwam dat die een synagoge binnendrong om meer mensen te doden:

Earlier today I received a text message from my best friend who said: Her brother has been stabbed in the Panorama Building in Tel Aviv while trying to stop a terrorist who killed two Jews and tried to enter a synagogue and kill more.
David was stabbed in the neck and other parts of his body luckily the stabber missed the main arteries. After intense struggle his cousin managed to kick the knife out of the terrorist’s hand and tie him with a belt until police arrived. He was rushed to Ichilov hospital in critical condition.
Pray for his speedy recovery!

 

Dit gebeurt vaker, en zonder zoveel moedige mensen en ook bewapende mensen in de buurt zouden er een veelvoud aan slachtoffers zijn gevallen. Het spreekt voor zich dat dit alles een zware wissel trekt op het dagelijkse leven in Israel. Iedereen kent mensen die zijn gedood door terreuraanvallen of in het leger, vaak beide, en is zelf soms (bijna) slachtoffer geweest. Wat ons zo schokte bij de aanslagen in Parijs van eerder deze maand (het kan ons allemaal overkomen, wat als ik daar toevallig op dat moment was, of mijn beste vriend?) is in Israel al decennia realiteit. En wat in Brussel gebeurde, waar het openbare leven een paar dagen stil lag omdat men op zoek was naar een voortvluchtige terrorist, evenzeer, en soms voor langere tijd. Israel heeft gelukkig betere inlichtingen dan België, en niet te maken met soms gebrekkige communicatie tussen de veiligheidsdiensten in verschillende landen, anders kon daar nooit een kind naar school en zou er geen tram meer rijden in Jeruzalem. Israeli’s zijn min of meer gewend geraakt aan deze toestand, en leven hun leven, waarbij er een grote bereidheid is om zich op te offeren voor de bestrijding van terreur. Burgers doen dat, maar ook het vele veiligheidspersoneel dat gewapend rondloopt.

Israel wordt vaak fel bekritiseerd om haar anti-terreur maatregelen. Het land zou sowieso te militaristisch zijn en geweld zou nooit de oplossing zijn en terreur niet kunnen verslaan, omdat we daarmee de ‘echte’ oorzaken niet aanpakken. Ondertussen weet Israel redelijk te overleven met een dreigingsniveau waarvoor in Brussel het hele openbare leven werd platgelegd. In Israel lopen continu potentiële terroristen rond. Bijna de helft van de Palestijnen staat volgens een recente peiling achter het gebruik van geweld waaronder messen, en vanuit Oost Jeruzalem kunnen Arabieren probleemloos naar het Joodse deel van de stad, en van daaruit verder Israel in. Tussen de honderdduizenden Arabieren in Jeruzalem lopen er genoeg rond die hiertoe bereid zijn; vandaar ook de vele aanvallen in Jeruzalem. Met goede inlichtingen, een grote alertheid van het publiek en relatief veel bewakers en soldaten op straat weet men het aantal slachtoffers dat terroristen proberen te maken redelijk te beperken. Dit heeft de onbedoelde bijwerking dat er buiten Israel weinig oog en begrip is voor de ernst van de situatie. De media negeren de huidige ‘messenintifada’ grotendeels en als er al over wordt bericht dan worden gedode Palestijnse daders vaak als eerste slachtoffer genoemd en pas later vermeld dat er eerst Israeli’s werden neergestoken.

 

Bij geweld in Israel roepen we  al snel dat beide partijen moeten ophouden en dat tegengeweld nooit de oplossing is. Ook is er vaak scepsis over het doodschieten van de daders. De daders zouden moeten worden berecht, en hooguit in de benen geschoten, als het echt niet anders kan. Ik weet niet zeker hoe diezelfde mensen denken over de daders in Parijs, en of die ook beter berecht hadden kunnen worden, maar ik heb zo’n vermoeden dat het dan opeens iets anders ligt. Ook de media behandelen terreur in Israel en terreur in Europa als twee volstrekt verschillende zaken. Hoewel ook bij terreur in Europa de artikelen je om de oren vliegen waarin de daders ook als slachtoffers worden gezien (uitzichtloze situatie in de banlieus, discriminatie, armoede etc. etc.) is er nauwelijks discussie over het feit dat het om terrorisme gaat. Op genuanceerde toon wordt gepraat over hoe we radikalisering onder moslimjongeren in achterstandswijken kunnen tegengaan, sneller opmerken, de netwerken van deze jongeren beter in de gaten houden etc. Er is daarbij ook erg veel aandacht voor de dreiging en voor wat dit voor ons dagelijks leven betekent. En de behoefte aan ‘wraak’, aan militaire actie tegen IS, wordt niet veroordeeld zoals bij Israel altijd het geval is. Wederom wordt op redelijk genuanceerde toon gepraat over of en hoe IS te verslaan is, zonder dat Frankrijk, dat begrijpelijkerwijze IS nu hard wil aanpakken, in de beklaagdenbank wordt gezet.

Hoe anders is dat bij Israel. Israelische tegenmaatregelen worden altijd, zonder uitzondering, veroordeeld als averechts en leidend tot meer geweld. Alle nuance is weg. Voor ‘geradikaliseerde Palestijnen’ (ca. 50% of nog meer) is geen aandacht. Zij strijden tegen de bezetting en hun terrorisme wordt daarom gezien als geweld dat nou eenmaal bij het conflict hoort. En daarbij leidt meer geweld van een partij bijna automatisch tot meer geweld van de ander, waarbij vooral Israel als de ‘sterkere partij’ de wijste moet zijn en geweld met concessies in plaats van tegengeweld moet beantwoorden.

In werkelijkheid zijn de verschillen niet zo groot. Natuurlijk, Israel en de Palestijnen hebben een territoriaal conflict, wat bij ons geen rol speelt bij terrorisme. De Arabieren in Palestina maar ook de omliggende landen zagen Israel vanaf het begin niet zitten en hebben zich vanaf het begin tegen de vestiging van Joden en de stichting van de staat gekeerd, vaak met grof geweld. Daarom is het ook twijfelachtig in hoeverre meer concessies zouden helpen, omdat die per definitie nooit ver genoeg kunnen gaan.

Er is echter een grote overeenkomst tussen islamitisch gefundeerd terrorisme in Europa, in Afrika en in het Midden-Oosten. De ideologie van waaruit de aanslagen worden gepleegd, een extreme vorm van de islam waarbij de rest van de wereld moet worden onderworpen, is vaak nagenoeg gelijk. Soms worden daar lokale punten of eisen aan toegevoegd, of wil men zich wreken voor eerdere aanvallen op de eigen groep. Ook het doel en de methode vertonen veel overeenkomsten: door angst en terreur te zaaien onder de bevolking wil men een politiek doel bereiken, de vijand verzwakken, tot concessies bewegen. Die concessies kunnen op het eerste gezicht redelijk lijken: het Westen moet zich niet meer met het Midden-Oosten bemoeien en er zijn belangen najagen, de Palestijnen hebben recht op een eigen staat naast Israel, zonder muur en checkpoints. Maar daar blijft het niet bij. Palestijnse leiders hebben redelijke vredesvoorstellen verworpen en braken onderhandelingen af. Terrorisme nam toe wanneer er uitzicht was op vrede en er een gematigde regering zat in Israel. IS zal ook niet stoppen wanneer wij ophouden met bombarderen, men kan hooguit tijdelijk zijn terrein verleggen.

Alleen geweld is inderdaad niet de oplossing. Vandaar dat de vraag naar de oorzaken en hoe zo’n organisatie wordt gevoed, qua ideologie maar ook in materieel opzicht, zeer relevant is. Maar repressie, goede inlichtingen, scherpe controles etc. helpen wel om de dreiging te verminderen. Ondertussen blijkt dat de inlichtingen waardoor vorige week een aanslag in Hannover is vermeden, van Israel afkomstig waren. Het zou mooi zijn wanneer we, juist nu we zelf met de dreiging van terreur worden geconfronteerd, wat meer begrip zouden opbrengen voor Israel. Want ook dat zouden wij allemaal kunnen zijn, wanneer we er met vakantie zijn en een terrasje pakken in Tel Aviv of met de tram gaan in Jeruzalem. Er zijn eerder Nederlanders gedood bij terreuraanslagen in Israel. En de kans is groot dat het niet de laatsten zijn.

 

Ratna Pelle

 

Van "koudbloedige moord" tot "heldhaftige actie" van Palestijnse terroristen

 

In de Palestijnse samenleving is er brede steun voor het steken met messen van willekeurige Joodse Israeli’s, maar men weet ook dat dit in het Westen niet altijd wordt begrepen. Vandaar dat de berichtgeving in het Arabisch nog wel eens verschilt van die in het Engels. In het Engels probeert men – het mag niet verbazen – de schuld weer helemaal bij Israel te leggen en de daders als slachtoffers van de kolonisten neer te zetten. In het Arabisch zijn de daders helden.

Ondertussen wordt er in Westerse media sowieso nauwelijks nog over bericht, want we hebben nu onze eigen problemen met terrorisme, en die terroristen zijn uiteraard geheel verschillend van die in de straten van Jeruzalem.

 

RP

-------------

 

 

"Murdered in cold blood" vs. "heroic operation"

 

Yesterday, there was a distinct difference of reporting in Arabic on the 16-year old girl who was killed while trying to stab Jews at the Hawara checkpoint.

Fatah, and later the PA itself, said that the shooting was a "war crime" and that the Israelis planted the knife.

 

The Ministry of Foreign Affairs condemned killing Qatannani and a taxi driver near Jericho who was identified as Sahdi Khasib.

The ministry’s press release said, “This phenomenon has become clear to everyone; any settler has to only shout the word ‘terrorist’ before Israeli soldiers open fire immediately at any Palestinian without investigating the accuracy of settlers’ allegations.”

“Every time, the same kind of knife is placed next to the body of killed Palestinians; as if every Palestinian who attempts to stab an Israeli buys or has the same knife.”

The ministry affirmed it will intensify efforts to highlight this ‘radical phenomenon’ and expose the deception behind it.

 

The PA foreign ministry of course is concerned with the message that gets out to the world. But internally, news media like Palestine Today praised the attacks, interviewing the father of the girl who said that she had talked about doing exactly that, asking which knives in the house were the sharpest and saying she wanted her organs donated.

 

 

Today we are seeing the same phenomenon with the stabbing attack by two Arab women in Jerusalem who attacked shoppers - including  a 70-year old Arab mistaken for a Jew - at the famous Machane Yehuda market (a previous location of terror attacks which is west of the Green Line.) Both were shot, one died.

Fatah says they were shot "in cold blood."

Palestine Today calls it a "heroic operation," lauding the wounds that they managed to inflict on the shoppers.

You know which meme will be pushed by the PA's foreign ministry.

 

Boycot België?

 

 

Andreas Fagerbakke

 

 

Dit is natuurlijk geen echt checkpoint, maar bij dit soort controles van Arabieren wordt bij Israel al snel ‘apartheid’ en ‘racisme’ geroepen, terwijl België nu (noodgedwongen) hetzelfde doet. In Israel is er eigenlijk voortdurend een alarmsituatie zoals nu in België, er worden zeer geregeld aanslagen verijdeld, soms op het allerlaatste moment. En er worden veel aanslagen ook wel gepleegd, ook wanneer we er niks over horen op de NOS of van zien op de hoofdpagina’s van krantensites. Op zijn best verschijnen er een paar korte berichtjes met vaak meer aandacht voor de dood van de Palestijnse dader dan voor de Israelische slachtoffers.

 

RP

 

 

 

Israeli Secret Intelligence Service (IMO)

 

 

Israeli Secret Intelligence Service

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/11/22/israeli-secret-intelligence-service/  

= IMO Blog = 

Zelfs Sander van Hoorn benoemde het in Pauw op dinsdagavond: “Ik wordt helemaal gek van de complottheorieën in de Arabische wereld. Er zitten altijd anderen achter, de VS, Israel en de Joden natuurlijk. De complottheorie is in het Midden-Oosten tot kunstvorm verheven.” Hij vertelde dat hij in het vliegtuig naar Nederland naast een moslima zat “zonder hoofddoek” die hem uitlegde dat IS natuurlijk niet achter de aanslagen in Parijs kon zitten, en wie er wel alle belang bij hadden de islam in een kwaad daglicht te stellen. Palestijnse media en zelfs Abbas’ Fatah partij hebben Israel al de schuld gegeven van de aanslagen in Parijs. Een op-ed in een onder de PA staande krant schreef

“The wise and correct thing is to look for who benefits,” the op-ed continues. “In short: They need to search the last place reached by the octopus arms of the Mossad… It is clear that its ‘Mossad’ will burn Beirut and Paris in order to achieve [Prime Minister Benjamin] Netanyahu’s goals. He, who challenged the master of the White House, hides in his soul enough evil to burn the world.”

Net als bij allerhande ziektes, 9-11, de tsunami, IS en allerlei andere ellende zit Israel er natuurlijk achter. En veel Palestijnen en andere Arabieren geloven die onzin. Het is te aantrekkelijk om op deze manier een makkelijke verklaring te hebben voor de grote wereldproblemen, voor de vele problemen in de Arabische wereld, voor het extremisme in de islam, voor het gebrek aan vooruitgang in eigen land. Arabische regeringen leidden zo graag de aandacht af van hun eigen falen, corruptie en zakkenvullerij, en daarop is de PA geen uitzondering. Fatah schrijft op haar Facebookpagina:

“Terror is terror and we condemn all terror. Be it destroying houses in Nablus and killing our children by Israel or hitting a Russian plane over Egypt. The Paris attacks are criminal acts done by coward terrorists.”

Daarbij stonden de vlaggen van ‘Palestina’, Libanon, Rusland en Frankrijk. Aanslagen van IS tegen onschuldige burgers worden zo op een lijn gesteld met Israelische legeroperaties, die nooit gericht zijn op het doden van onschuldige burgers maar vaak in reactie op Palestijns geweld plaatsvinden.

Ook heeft Fatah op haar Facebookpagina verschillende cartoons geplaatst die suggereren dat Israel gelijk is aan IS en (mede) achter de terreurdaden in Parijs zit. Je vraagt je af of men dit werkelijk denkt of puur uit kwaadaardigheid steeds blijft beweren. Zouden Abbas en al die andere hooggeplaatste PA en Fatah functionarissen, vaak hoogopgeleid, werkelijk denken dat IS en Israel twee handen op een buik zijn? Dat Israel honderden doden wil maken om op die manier Frankrijk te straffen voor het besluit producten uit de nederzettingen te labelen? De lijst van idiote aantijgingen, bloederige cartoons en antisemitische stereotypen in Palestijnse media is eindeloos lang. En in tegenstelling tot nazi-Duitsland, waar het immers om een vrij korte periode ging, en waar de antisemitische propaganda veel van weg heeft, is dit al vele decennia bezig. Arabieren, jong en oud, zijn opgegroeid met deze propaganda en kennen niet anders. Goed opgeleid of niet. De mens is helaas in staat de meest onzinnige dingen te geloven. Daarbij zijn de media bij de Palestijnen en in veel Arabische landen niet vrij en loop je met een afwijkende mening het risico opgepakt te worden. Dat maakt het welhaast onmogelijk om heersende opvattingen uit te dagen en ter discussie te stellen.

Nog een voorbeeld. Op het Egyptische Al Hayat tv zei een presentatrice dat:

“Deze terroristische organisatie, ISIS, die zichzelf abusievelijk en misleidend ‘de Islamitische Staat in Syrië en Irak’ noemt is van Israelisch-Brits/Amerikaanse makelij. De Israelische Mossad had de leiding bij het ontwikkelen van deze organisatie om daarmee andere landen te verzwakken en op te laten delen. We laten binnenkort beelden zien waaruit blijkt dat Israel het brein achter deze organisatie is en de naam ISIS koos dat Israeli Secret Intelligence Service betekent.”

Dit filmpje werd op de Facebookpagina ‘Trots op islam’ gezet, een pagina met bijna 75.000 likes. Het filmpje wordt door ruim 2100 mensen leuk gevonden en is meer dan 2200 keer gedeeld (dit aantal stijgt nog dagelijks). Eronder vooral instemmende reacties. Sommigen zijn blij dat het nu boven water is gekomen, anderen menen dat dit toch al lang bekend was en niet steeds opnieuw bewezen hoeft te worden:

Gulsen Akyurek Nu weten we waarom isis niet gaan tegen israel of andere joden vechten.ze gaan ook niet palestine steuning en helpen.ga helemaal diep in hel ins.

Tolga Ates Eindelijk komt het boven water. Het is niet alleen mossad die de leiding krijgt, maar ook MI6 en CIA die de touw in hun handen heeft. Het word tijd dat mensen in opstand komt voor de kwaaddoeners en geen boter aan de galg smeert!!

Ekram Bouhi Goeiemorgen allemaal!! Sommige worden nu pas wakker

Dolgoon Baterdene Abdellah Mhassni nu snap ik het …de JODEN ze beschikken elk land en hun banken behalve Noord Korea er is famillie die dit allem beschikt de Rotschild heel gevaarlijk en geheimzinnig werken ook met CIA omdat ze geld hebben

Verschillende mensen begrijpen nu ook waarom IS geen aanslagen in Israel pleegt. Niemand gaat ertegenin, geen discussie, geen moslims die het juist in strijd met hun geloof vinden om anderen zo te demoniseren en vinden dat moslims de nare kanten van hun geloof onder ogen moeten zien. Niemand. Ook de andere posts zijn allemaal eenzijdig, de islam is geweldig, het westen deugt niet en het echte terrorisme komt uit het westen. Allemaal honderden, soms meer dan 1000 likes.

Het is prachtig en zeer noodzakelijk wanneer mensen als Elforkani en Aboutaleb zich kritisch uitspreken over de islam en tot kritisch zelfonderzoek oproepen, maar ik heb toch de indruk dat zij een kleine elite vormen met binnen de Nederlandse moslimgemeenschap maar beperkte aanhang en invloed. Ondertussen hebben mensen als Appa en Ouaali duizenden vrienden en volgers op Facebook die ze dezelfde soort propaganda tegen Israel, Joden en het westen voorschotelen als Trotsopislam. Er zijn waarschijnlijk tientallen, zo niet honderden meer van dergelijke profielen en pagina’s.

Hoewel er moedige Arabieren zijn die een ander geluid laten horen, hoewel Arabieren zich tegen de aanslagen in Parijs uitspraken en meededen aan herdenkingen, lijken het roependen in de woestijn. Ze krijgen vaak ook niet de gewenste hulp uit de Nederlandse samenleving. Een deel van de mensen gaat kritiekloos mee in het veelgehoorde narratief van de Arabier als slachtoffer van het boze Westen en de kwalijke en ook centrale rol van Israel in het Midden-Oosten. Zo zei Jan Marijnissen kort na de aanslagen:

Deze jongens -ik neem aan het dat het jongens zijn- die de aanslagen pleegden, komen waarschijnlijk uit een groep van verontwaardigde mensen uit de Franse buitenwijken.”

Het Palestijns-Israëlisch conflict is voor hen een metafoor voor de achterstelling van de Arabische wereld en de moslimgemeenschap, aldus Marijnissen. „Dat conflict is ook een voedingsbodem voor een dergelijke aanslag.”

Dat kan kloppen, maar dat is dan niet omdat Israel de Palestijnen zo vreselijk vernedert en onderdrukt, maar omdat de Arabische propaganda ze dat heeft ingeprent. Overigens heeft IS dit niet als motief voor de aanslagen benoemd; wel het feit dat Frankrijk sinds kort mee bombardeert in Syrië. Bij Marijnissen klinkt door dat Israels bezetting van de Westelijke Jordaanoever reden is van het voortdurend conflict, niet de Palestijnse weigering te onderhandelen, het afwijzen van vredesvoorstellen en het roemen van een belangrijke leider die met de nazi’s heeft gecollaboreerd.

Het ‘voedingsbodem argument’ gaat er altijd vanuit dat de ‘echte’ oorzaak van islamitisch gefundeerd of Arabisch geweld bij het Westen of Israel ligt. Men negeert daarmee het feit dat veel landen of regio’s die meer te lijden hebben gehad onder bezettingen, onderdrukking of kolonialisme niet tot geweld tegen burgers overgaan, of dit alleen tijdens relatief korte opstanden doen. Amerika heeft zijn invloedssfeer en machtspolitiek in de halve wereld op soms behoorlijk agressieve wijze bedreven, maar alleen radikale moslims hebben in New York duizenden onschuldige slachtoffers gemaakt. Geen Japanner is na Hiroshima en Nagasaki op dat idee gekomen, en geen enkele Jood heeft zich in de Berlijnse Opera opgeblazen. Terrorisme is zeker niet voorbehouden aan de islam, noch door moslims uitgevonden, maar wordt wel het meest omvangrijk door hen toegepast. De hele wereld is tot front gemaakt.

Leon de Winter kwam een paar dagen later met een scherpe reactie op deze vaker gehoorde bewering:

Mede door mensen als Marijnissen kunnen we ons niet voorstellen dat er geloofswaanzinnige mannen zijn die doden omdat ze de wereld willen reinigen van het ongedierte dat wij, ongelovigen en levensgenieters, in hun ogen vormen. Die reinigers zijn bezig de Eindtijd te forceren – daarna breekt voor immer het islamitische paradijs uit.

 (…)  Wat de Joden de Palestijnen ook mogen aandoen, het is niets vergeleken met wat Arabieren elkaar onderling aandoen. Maar jonge moslims zijn woedend over het Palestijnse lot omdat Joden op geen enkele manier een eigen staat mogen hebben in het Midden-Oosten; dat leert de islam. Met die gedachte worden jonge moslims opgevoed en elke dag door de Arabische media bestookt.

Door mensen als Marijnissen worden de Arabieren en moslims bevestigd in hun slachtofferrol. Dit geldt helaas voor een flink deel van links en gebeurt soms vanuit de beste bedoelingen. Ondertussen worden radicale moslims en ideeën gebagatelliseerd en soms zelfs onterecht als bruggenbouwers en deel van de oplossing beschouwd. De media gaan soms ook mee in dit waanidee, met als gevolg dat Appa uitgebreid als ‘bruggenbouwer’ aan het woord kwam op Nederland 1, en Youness Ouaali bij Pauw aan mocht zitten.

Een ander deel van de bevolking scheert moslims over een kam en roept, Wilders voorop, dat er geen gematigde islam bestaat. Wanneer moslims zich redelijk tonen is dat ‘taqiyya’: zij mogen liegen tegen niet-moslims om hun doelen te bereiken. Zelfs Aboutaleb wordt gewantrouwd, want hij houdt zich toch wel erg op de vlakte over Israel, en praat mooi, maar ondertussen? In deze sfeer kunnen moslims het dus nooit goed doen, en merken ze dat ze ofwel worden gewantrouwd wat ze ook doen, ofwel juist meer gehoord en opgemerkt worden als ze maar hard genoeg schreeuwen. En als zoveel blanke autochtonen tegenwoordig tekeer gaan tegen Israel en daarmee scoren, waarom mogen zij dat dan niet?

De Nederlandse polarisatie wat betreft integratie, de islam en vluchtelingen doet de verhoudingen met moslims, en de positie van de gematigden, geen goed. Het is moeilijk om met echt scherpe kritiek op de islam te komen omdat Wilders ons allen in de nek hijgt. Omgekeerd vind ik het moeilijk te begrijpen hoe veel mensen binnen links kritiekloos mee kunnen gaan in het beeld van de moslim als slachtoffer van het Westen en Israel, terwijl we de talloze voorbeelden van haat en antisemitisme en geweld uit naam van Allah dagelijks kunnen zien en horen. Het is links om solidair te zijn met de zwakkeren en machtelozen, niet om de werkelijkheid te ontkennen en geweld tegen burgers en haat tegen Joden te bagatelliseren.

Ratna Pelle