vrijdag 10 januari 2014

Ontmoedigingsbeleid: Israel ontbiedt ambassadeur NL

 

Dat is de tweede keer in een maand tijd, maar Rutte blijft volhouden dat er helemaal niks aan de hand is. Volgens Rutte is de relatie met Israel uitstekend, en hij en Timmermans benadrukten nog maar eens dat er geen ‘koerswijziging is ingezet’ en dit ‘al jaren staand beleid is’. Wel opvallend dan dat er onder deze regering zoveel incidenten zijn en het ene na het andere semi-overheidsbedrijf zich terugtrekt uit Israel. Ik ben benieuwd wat de door Voordewind belegde hoorzitting gaat opleveren.

 

RP

-----------

 

Ontmoedigingsbeleid: Israel ontbiedt ambassadeur

http://www.cidi.nl/ontmoedigingsbeleid-israel-ontbiedt-ambassadeur/

IN NEDERLAND / DOOR ELISE FRIEDMANN / OP 10/01/2014 OM 16:29

 

Israel heeft vandaag de Nederlandse ambassadeur ontboden en hem om opheldering gevraagd naar aanleiding van het besluit van PGGM te desinvesteren in vijf Israelische banken. Het Israelische ministerie van Buitenlandse Zaken noemt dat besluit in een verklaring ‘onacceptabel en gebaseerd op een foute voorstelling van zaken’ en zegt: “Wij verwachten van de Nederlandse regering dat zij, in de geest van vriendschap tussen onze landen, onomwonden stelling neemt tegen dergelijke stappen, die de verhoudingen tussen Israel en Nederland slechts schaden.”

Diezelfde dag benadrukte minister Timmermans van Buitenlandse Zaken (PvdA) dat de Nederlandse overheid ‘niets te maken heeft’ met het besluit van PGGM. Donderdag al zei Timmermans tegen de NOS dat Nederland niet voor een boycot van Israël is of voor sancties tegen dat land. Hij reageerde daarmee op een uitspraak van parlementslid Kees van der Staaij. De fractievoorzitter van de SGP sprak donderdag na de aankondiging van PGGM zijn bezorgdheid uit dat er in Nederland “een sfeer van een boycot” tegen Israël hangt.

Van der Staaij had een debat aangevraagd waarin hij minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans om uitleg wil vragen het onduidelijke ‘ontmoedigingsbeleid’ van Buitenlandse Zaken, dat volgens hem die sfeer in de hand werkt. Timmermans heeft al eerder gezegd dat Nederland niet voor een Israelboycot is, maar waar het Van der Staaij om gaat zijn de tegenstrijdige en onduidelijke uitspraken van Timmermans’ ministerie over het ontmoedigingsbeleid.

In zijn verklaring van vrijdag, nadat de Nederlandse ambassadeur was ontboden, zei Timmermans ‘dat we tegelijkertijd een ontmoedigingsbeleid hebben voor samenwerking met bedrijven die leidt tot investeringen in illegale nederzettingen of activiteiten in illegale nederzettingen’. Later specificeerde hij dat ‘het gaat om activiteiten die in de nederzettingen of ten behoeve van de nederzettingen plaatsvinden’. Volgens Timmermans is dit ontmoedigingsbeleid ‘al járen oud’ en heeft hij daar niets in gewijzigd; de zorgen over een boycotsfeer heeft volgens hem ‘met de werkelijkheid weinig te maken’ (kijk hier het bericht van de NOS).

Tegelijkertijd kwam PGGM vrijdag met een verklaring. „Het besluit is in volstrekte zelfstandigheid genomen en er is geen druk op PGGM uitgeoefend,” schrijft PGGM, dat erop wijst dat het na de uitsluiting van de banken nog steeds belangen heeft in tientallen Israelische ondernemingen. En: “Het besluit de vijf banken uit te sluiten heeft dan ook geen enkele relatie tot recente stappen van andere Nederlandse bedrijven.” Verder benadrukte een woordvoerder tegen de Telegraaf dat PGGM ‘op geen enkele wijze de intentie gehad Israël te boycotten’ en evenmin ‘een politiek signaal heeft willen afgeven.’

ChristenUnie-Kamerlid Joël Voordewind sprak donderdag echter in het actualiteitenprogramma Knevel en Van den Brink van een ‘actief ontmoedigingsbeleid’ door het kabinet: “Daardoor ontstaat er nu een soort boycotcultuur waardoor Nederlandse bedrijven één voor één weglopen. Dit schaadt de Nederlandse handel en de relatie met Israël.” Voordewind organiseert een hoorzitting waarin Nederlandse bedrijven zelf kunnen aangeven wat de reden is van hun vertrek en wat de rol van Buitenlandse Zaken daarin was.

Pensioenfonds ABP maakte donderdag bekend te blijven investeren in Israelische banken. Net als na het besluit van Vitens de samenwerking met Mekorot te verbreken, kwamen bij CIDI brieven binnen van boze Vitensklanten en PGGM-deelnemers. Zij waren vooral ook verontwaardigd dat zij de diensten van Vitens en PGGM niet kunnen opzeggen, terwijl de twee bedrijven een politiek besluit hebben genomen waarmee zij het niet eens zijn en waarover zij niet zijn geraadpleegd.

Bekijk ook:
Nieuwsuur met een Palestijnse lobbyist, CIDI-bestuurslid Arik Suissa en correspondent Ankie Rechess over reacties in Israel 
De discussie in KvdB tussen Kamerleden Joël Voordewind (CU) en Michiel Servaes (PvdA)

 

Open brief Christenen voor Israël aan PGGM

 

Het komt niet vaak voor dat Christenen voor Israel zich in zulke stevige taal uitlaat. Echter dat ‘Magen David Adom’ genoemd zou zijn, blijkt een misverstand.

PGGM investeert in diverse bedrijven en landen waar ook het nodige op aan te merken is. Natuurlijk, two wrongs don’t make a right, maar het is wel heel erg selectief op deze manier. Het boycotmiddel is juist daarom een paardemiddel, dat altijd veel kwaad bloed zet bij degenen die het treft. Er wordt immers niet meer gepraat maar de deur wordt met een knal dicht geslagen. En dat leidt over het algemeen niet tot een meer welwillende houding aan de andere kant. De kans dat Israel haar beleid zal aanpassen, zoals de Volkskrant in haar commentaar van vandaag naievelijk beweert, lijkt dan ook erg klein. Wel zal niet alleen PGGM maar ook Nederland hier door Israel op worden aangekeken en mede verantwoordleijk gesteld, wat ook blijkt uit het –wederom – ontbieden van de ambassadeur in Tel Aviv.

 

RP

---------

Open brief aan Raad van Bestuur, Raad van Commissarissen en medewerkers PGGM

http://christenenvoorisrael.nl/2014/01/open-brief-aan-raad-van-bestuur-raad-van-commissarissen-en-medewerkers-pggm/

Vrijdag 10 Januari 2014 13:58 CET

Nijkerk, 10 januari 2014

Onlangs kwam uw besluit in de openbaarheid om te stoppen met uw beleggingen in vijf Israëlische banken, vanwege de aanwezigheid van Joodse dorpen in wat genoemd wordt de Westbank. U bent blijkbaar van mening dat Joden daar niet mogen wonen. Wij, samen met vele honderdduizenden verontruste Nederlanders, willen u oproepen om uw besluit te herzien.

·        U als pensioenfonds schijnt de behoefte te hebben om zich te bemoeien met internationale politiek. U beperkt zich tot Israël. We hebben niets vernomen over uw beleid ten aanzien van China en Saoedi-Arabië. U belegt o.a. in de Bank of China (China bezet Tibet), en in Koninklijke Olie, die zaken doet met Arabische landen (en we weten dat het grootste deel van de Arabische landen de staat Israël niet erkent en systematisch Joden weert). Wij zijn verbaasd over uw eenzijdige verontwaardiging ten opzichte van Israël. Wat zijn de stappen die u onderneemt in terugtrekking van uw beleggingen in China of de Arabische landen? Of bent u van mening dat Joden anders moeten worden behandeld dan andere mensen?

·        In de onderhandelingen met de vijf Israëlische banken ging het niet alleen over hun eigen vestigingen in de omstreden gebieden, maar uw eisen gingen verder: u verweet de banken dat hun rekeninghouders actief zijn in deze gebieden. Niet meer een boycot dus van de omstreden gebieden, maar een boycot van heel Israël. Onder andere het ‘Magen David Adom’ (het Israëlische Rode Kruis) zou zijn activiteiten in deze gebieden moeten stopzetten. Hiermee impliceert u dat goede medische hulp aan de Israëlische én de Palestijnse bevolking in deze gebieden moet worden ontzegd. Verbazingwekkend voor een pensioenfonds dat de gelden van personeel uit de zorg beheert.

·        U benadrukt in de media dat uw beslissing niet voortkomt vanuit politieke druk. Dat lijkt ons vanzelfsprekend, want het Ministerie van Buitenlandse Zaken benadrukt uitdrukkelijk géén voorstander te zijn van een boycot. Het Israëlisch-Palestijns conflict is een intern conflict, het bestuur van de omstreden gebieden is onderdeel van de onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit. Met uw inmenging en die van andere bedrijven zoals Vitens en Royal HaskoningDHV, oefent u economische druk uit op één van de partijen, om zo een door u gewenste oplossing van het conflict te forceren. U beschadigt het gecompliceerde vredesproces. Wij kunnen het daarom niet anders zien als een politieke boycot-actie tegen de Israëlische bevolking.

Wij zijn graag bereid tot een gesprek met u.
Vanwege de ernst van uw actie zien wij ons genoodzaakt de volgende acties te ondernemen:

o   Wij zullen op maandagmorgen 13 januari 2014 ons bij het hoofdkantoor van PGGM verzamelen om onze diepe verontwaardiging te laten blijken. Indien nodig zullen wij onze acties in de komende weken en maanden voortzetten.

o   Wij roepen alle deelnemers van het Pensioenfonds PGGM op om bij PGGM hun verontwaardiging kenbaar te maken en druk uit te oefenen om beslissing ten aanzien van investeringen in Israël te herzien. Wij zullen zorginstellingen, kerken, vakbonden en politiek oproepen om uw selectieve verontwaardiging te veroordelen en hier consequenties aan te verbinden.

o   Wij roepen medewerkers van PGGM op om bij de Ondernemingsraad hun ongenoegen over dit onderwerp aan te kaarten.

o   Wij zullen het Ministerie van Buitenlandse zaken oproepen om zich eenduidig uit te spreken tégen de actieve boycot van Israëlische bedrijven (ook buiten de omstreden gebieden), en dit in Nederland te ontmoedigen. Daarnaast zullen wij parlementsleden en media van alle mogelijke informatie voorzien om de eenzijdigheid van uw handelen aan de kaak te stellen.

Graag vernemen wij uw reactie.

Hoogachtend,

Roger F.G. van Oordt, directeur Christenen voor Israël
Dick Schutte, voorzitter Christenen voor Israël

 

woensdag 8 januari 2014

Media negatief over actieve leven van Ariel Sharon (IPI)

 
Ariel_Sharon_portret
 

- door Tjalling –     

De toestand van de in coma verkerende oud-premier van Israël Ariel Sharon is in de afgelopen week verslechterd, en iedereen verwacht spoedig zijn overlijden. Sharon heeft tijdens zijn actieve leven veel voor Israël betekend. En niet alleen voor Israël: tijdens het premierschap van Sharon is duidelijk gebleken dat hij bereid was tot het doen van pijnlijke concessies en deze ook doorvoerde. Veel Nederlandse media publiceerden over de verslechterde toestand van Sharon en lieten zich daarbij alleen maar in kritische en ook onheuse zin over hem uit.

In een kort bericht van 1 januari op de sites van Trouw en Nu.nl wordt gemeld dat Sharon mede verantwoordelijk was voor de massaslachtingen van Sabra en Shatila in 1982. Dit is te simpel gesteld. Na afloop van het vreselijke gebeuren in Sabra en Shatila heeft een juridische commissie in Israël alle feiten en oorzaken daarvan onderzocht. Belangrijke conclusies van de commissie waren 'dat er geen bewijzen waren gevonden voor directe betrokkenheid van het Israëlische defensieleger bij het bloedbad, en de toenmalige Israëlische minister van defensie, Ariel Sharon, verantwoordelijk was voor het niet voorzien van het gevaar dat de Falangisten wraakacties in de kampen zouden kunnen houden'. Met andere woorden, Sharon had niet voldoende geanticipeerd op het risico. In dit bericht werd geen melding gemaakt over de ontruiming van de Gazastrook in 2005.

Over die ontruiming zou je dan nog lof van de media kunnen verwachten. Echter in De Telegraaf en nota bene ook het Friesch Dagblad werd een artikel gepubliceerd met daarin alvast enkele vragen over de nalatenschap van Sharon aan Midden Oosten deskundige en voormalig lid van het Palestina Komitee Bertus Hendriks. Volgens Hendriks was die terugtrekking niets meer dan een berekende en strategische/tactische zet. De beveiliging van enkele honderden kolonisten die tot 2005 in de Gazastrook woonden zouden een te grote last voor Israël zijn geworden. Bovendien zouden de beelden van de chaos, die de ontruiming met zich meebracht, Sharon goed uitkomen om daarmee aan te kunnen tonen dat het ontmantelen van nederzettingen op de Westoever met honderdduizenden kolonisten heel moeilijk zou worden. Zo kan alles wel in het nadeel van Sharon en Israël worden uitgelegd. De werkelijke reden voor de ontruiming was, dat Israël een Joodse en democratische staat wilde blijven en er op termijn ook een Palestijnse staat moest komen. Wat ook niet in de media werd gemeld is dat de ontruiming van de Gazastrook voor veel Israëli's traumatisch was. De beelden van de Joden die uit hun huizen werden gezet waren 'hartverscheurend'.

In een werkelijk onzinnig – op jongeren gericht – artikel op de site van de NOS staat dat Sharon met zijn provocerende houding de Palestijnen tot het uiterste zou hebben gebracht waardoor de Tweede Intifada uitbrak. Dit zo te stellen is ronduit misleidend. De echte reden voor de Tweede Intifada was namelijk het mislukken van het Camp David overleg tussen Ehud Barak en Yasser Arafat in juli 2000. Bovendien werd onder leiding van Arafat de Palestijnse bevolking via de Palestijnse media en moskeeën opgezet tot het aangaan van een gewelddadige confrontatie met Israël. Sharon kan hooguit worden verweten dat hij met zijn wandeling op 28 september 2000 op de Tempelberg, die veel voor religieuze Joden en Moslims betekent, niet tactvol is opgetreden. Het waren de Palestijnen die deze wandeling hebben opgevat als een provocatie, die hen bijzonder goed van pas kwam.

Sharon zal tijdens zijn actieve leven, als generaal verbonden aan het IDF, en later tijdens zijn ministerschap en als premier van Israël, ongetwijfeld fouten hebben gemaakt. Dat is logisch, niemand is immers perfect. Maar het is in mediakringen kennelijk bon ton geworden om gezaghebbende Israëli's alleen als negatief te schetsen. Zo kon tijdens de afgelopen decennia het beeld van Sharon ontstaan, als een van de meest controversiële figuren van Israël die als politicus een 'bulldozer' zou zijn geweest. Jammer genoeg moest dit onheuse beeld door de media meteen gekoppeld worden aan de recente verslaggeving over de toestand waarin hij momenteel verkeert, zonder ook maar één woord van waardering.


Meer over Ariel Sharon:

Externe bronnen:

NB: het artikel in het Friesch Dagblad staat niet online; hetzelfde artikel op de site van De Telegraaf werd daar binnen enkele dagen weer verwijderd.

 

Voetbaldiscriminatie: (nog?) geen echte actie van FIFA en KNVB

 

Volgens een woordvoerder van de VAE/de ambassade was er geen visum aangevraagd, en Esther Bal van Vitesse sprak vergoelijkend van miscommunicatie en zei dat men de zaak na het trainingskamp verder uit zou zoeken. Maar het is natuurlijk hartstikke duidelijk dat men Mori geen visum gaf vanwege zijn Israelische paspoort, zoals vaker gebeurt met Israelische sporters in de Arabische wereld. En zoals ook vaker is gebleken helpt druk op de zaak, en de smoes van het visum (Vitesse zei dat men uiteraard voor alle spelers een visum had aangevraagd en had nog kontakt gehad met buitenlandse zaken over de precieze procedure) kan een teken zijn dat men aan het bewegen is.

 

De FIFA is helaas nogal laks hierin, in tegenstelling tot de internationale zwembond en tennisbond, die wel optraden in vergelijkbare gevallen.

 

Het feit dat de Arabische wereld zo vaak wegkomt met deze boycots en het getraineer (wegpoetsen Israelische vlaggen, nationaliteit niet achter de naam zetten etc.), is ontoelaatbaar. Het voedt ook het wantrouwen en het vijanddenken en daarmee het Israelisch-Arabische conflict. Daarnaast worden individuele sporters ongewild onderdeel van het conflict en gestraft voor hun nationaliteit. Het verziekt de sfeer van broederschap en druist in tegen de geest van sportiviteit. Hier kan alleen een einde aan komen als andere landen duidelijk maken dat dit niet wordt geaccepteerd. Wanneer juist het optreden hiertegen als een vorm van 'politiek bedrijven' wordt gezien zoals Vitesse eerder suggereerde, worden de zaken omgedraaid en krijgen de Arabische staten hun zin. Het beeld dat Israel geen gewoon land is en het niet vanzelfsprekend is dat Israeli's dezelfde behandeling krijgen als anderen, wordt zo bevestigd en bekrachtigd.

 

Het is in feite een vorm van boycot, zoals die vanuit anti-Israel organisaties wordt gevoerd en gepromoot. In 2005 deden meer dan 70 Palestijnse organisaties een oproep tot een internationale boycot met als voorbeeld Zuid-Afrika. Ook die wordt gevoerd vanuit de visie dat niet zozeer bepaald Israelisch beleid niet deugt, maar Israel een illegale staat is die niet mag bestaan, en wiens inwoners per definitie ook schuldig zijn. Kopstukken van de internationale boycot-Israel beweging hebben toegegeven dat ze tegen Israel en een tweestatenoplossing zijn.

 

Wanneer de internationale gemeenschap de vrede wil bevorderen moet het niet alleen de nederzettingen bekritiseren maar in dit soort gevallen daadkrachtig optreden. 

 

RP

 

Zie ook: Onduidelijkheid rond achterlaten Vitessespeler

------------------------------- 

 

Voetbaldiscriminatie: (nog?) geen echte actie van FIFA en KNVB

http://www.cidi.nl/voetbaldiscriminatie-nog-geen-echte-actie-van-fifa-en-knvb/

IN NEDERLAND / DOOR ELISE FRIEDMANN / OP 07/01/2014 OM 15:10 / TAGS: ISRAEL, VOETBAL, VOOROORDELEN

 

'Elke voetballer overal moet kunnen spelen zonder welke vorm van discriminatie dan ook', zo reageert FIFA in een verklaring op het uitsluiten van de Israelische Vitesseverdediger Dan Mori van een trainingskamp in Abu Dhabi. Vitesse kreeg veel kritiek omdat het zomaar accepteerde dat Mori niet werd toegelaten. Andere Israelische sporters kregen, vaak onder druk van internationale sportbonden, wél een visum. Gisteravond meldde Vitesse de zaak bij FIFA, maar die kondigt vooralsnog geen sancties aan. Uit een reactie van de KNVB lijkt het dat het ministerie van Buitenlandse Zaken afzijdigheid adviseerde.

FIFA zegt in een verklaring: "FIFA moedigt alle leden aan er zorg voor te dragen dat er intensief naar oplossingen wordt gezocht waardoor alle voetballers toegang krijgen tot elke sportactiviteit zonder enige vorm van discriminatie voor welke reden ook.  Bij alle FIFA-toernooien moet in de organisatie-overeenkomst die toegankelijkheid worden gegarandeerd. Voor andere evenementen kunnen wij alleen een beroep blijven doen op de voetbalgemeenschap." Dit meldde de NOS dinsdagmiddag. Het blijft dus bij 'een beroep' en 'aanmoedigen': van sancties wanneer dit niet gebeurt, rept de FIFA in tegenstelling tot andere sportbonden niet.
 
Ook de KNVB, die aanvankelijk geen uitspraak wilde doen over de kwestie 'om politiek en sport niet te mengen', gaf vanmorgen een weinig zeggende reactie. De KNVB kreeg de avond daarvoor fikse kritiek in het TV-programma Knevel en Van den Brink van Frits Barend en minister Dijsselbloem. Bekijk hier de reacties van Dijsselbloem en van Frits Barenden klik op de cartoon hierboven voor de reactie van politiek tekenaar Arend van Dam.

De KNVB schrijft nu (cursivering van ons): "De KNVB vindt het vanzelfsprekend kwalijk dat Dan Mori op basis van zijn nationaliteit de toegang tot de Verenigde Arabische Emiraten is ontzegd. Voetbal verbindt juist mensen uit verschillende landen, culturen en religies. De KNVB heeft derhalve gisteren zijn contactpersoon bij Buitenlandse Zaken gekoppeld aan Vitesse, waarbij het advies vanuit het ministerie was om sport en politiek gescheiden te houden. Vitesse heeft aan de KNVB aangegeven dat zij zo lang zij in het land verblijven, niet teveel ophef over de zaak willen maken. De bond heeft daar begrip voor en heeft derhalve besloten na terugkeer van Vitesse te vragen wat er precies is gebeurd en te overleggen over de te nemen vervolgstappen. Een gezamenlijk schrijven aan FIFA en/of de bond van de Verenigde Arabische Emiraten, om duidelijk te maken dat wij vinden dat het voetbal dit niet mag accepteren, ligt dan in de lijn der verwachting."
(Of KNVB en Vitesse wellicht vreesden voor respresailles, meldt de verklaring niet.)

Wel visa voor andere sporters
Dat tijdig, dat wil zeggen vóór het evenement,  ingrijpen door internationale sportbonden wel effect heeft, ook bij de VAE, blijkt uit diverse voorbeelden van Israelische sporters die wel werden toegelaten, vaak na ingrijpen van hun internationale bonden.

Zwembond FINA
Afgelopen oktober nog kregen Qatar en de VAE een uitbrander van de internationale zwembond FINA en van de IOC. De Israelische zwemster Amit Ivri (in een team dat dus wél een visum had gekregen!) won brons in Dubai en zilver in Qatar. Maar op het scorebord werd niet de Israelische vlag getoond maar een wit vlak, en ook tussen de virtuele vlaggen die op het water werden geprojecteerd verscheen er bij haar een wit vlak. Zij kwam in de uitingen van de organisatie ook niet uit Israel, maar uit "IRS". Races waarin Israeli's mee zwommen werden soms niet omgeroepen.  FINA en de IOC waarschuwden Dubai en Qatar en verzekerden dat 'dit niet meer mag gebeuren'.

Tennisbond
Toen in 2009 de VAE de Israelische tennisster Shahar Pe'er een visum voor Dubai weigerden, tegen de regels in van de Women's Tennis Association in, kregen de VAE een boete. Een week en een hoop ophef later kreeg de Israelische tennisspeler Andy Ram dat visum wel.

Schaakbond FIDE
Een paar weken voor het incident met Vitesse kreeg het Israelische jeugdschaakteam wel visa om te spelen in hetzelfde Abu Dhabi dat Mori weigerde. Wel werd ook toen overal de Israelische vlag weggepoetst, en stonden de spelers niet te boek als Israelisch: bij hun naam stond FIDE, Féderation Internationale des Échecs. Deze internationale schaakbond speelde ook een rol bij het toelaten van de jonge Israeli's, die zich in oktober hadden gekwalificeerd door het Europese schaakkampioenschap voor onder de 10 te winnen. Zij werden toegelaten tot de VAE nadat de Israelische schaakfederatie had gewaarschuwd dat FIDE het hele toernooi zou afgelasten als het Israelische team niet mee mocht doen.

 

De Palestijnse hulpverslaving (EoZ)

 

Ik weet te weinig over de Palestijnse economie voor een uitgewogen inschatting van de situatie, maar Elder's commentaar hieronder schijnt mij wat karikaturaal. De decennialange hulp via UNRWA leidt zeker in de vluchtelingenkampen tot passiviteit en afhankelijkheid. In Libanon en Syrië lijkt dit bijna onvermijdelijk, want deze landen stonden al die tijd geen integratie van de Palestijnse vluchtelingen toe. Maar in de eigen Palestijnse gebieden is het bizar dat de vluchtelingenkampen (op last van de VN!) niet geleidelijk zijn afgebouwd en de bewoners geen reguliere huisvesting hebben gekregen.

 

De Palestijnse gebieden zijn na lange verwaarlozing onder de Ottomanen 30 jaar bestuurd door de Britten (modernisering, met hulp van de zionisten), 20 jaar door Jordanië (nauwelijks ontwikkeling), 25 jaar door Israel (ontwikkeling van o.a. onderwijs en gezondheidszorg, en economische integratie met Israel), en nu 20 jaar door de PA. De economische integratie met Israel is daardoor nagenoeg tot stilstand gekomen en deels teruggedraaid, vervangen door een stroom internationaal hulpgeld dat bedoeld was om een onafhankelijke Palestijnse staat van de grond te krijgen.

Dat zou een tijdelijke hulpstroom moeten zijn, maar de corruptie samen met de Israelische maatregelen tegen terrorisme ('muur', checkpoints en strakke grenscontroles) maken dat doel vooralsnog onbereikbaar.

 

Het besef dat langdurige ontwikkelingshulp verslavend werkt en passief en afhankelijk maakt, dringt steeds meer door, dat lees je niet alleen in rechtse bladen als Elsevier maar ook in Trouw. In de Volkskrant werd geconstateerd dat ontwikkelingshulp de bevolking harder doet groeien dan de economie, en bijna nergens groeit de bevolking sneller dan in de Palestijnse gebieden. Terwijl er niet aan (voorlichting over) geboortebeperking wordt gedaan, hoeven de Palestijnse vluchtelingen zich -met dank aan UNRWA- geen zorgen te maken of ze al die kinderen wel kunnen voeden; alleen onder Hamas in Gaza is dat de laatste jaren zorgelijk geworden. Onderstaande protesten en hongerstakingen gaan echter over de Westoever.

 

Overigens had het Nederlandse bezoek van vorige maand wel tot doel om de Palestijnse economie middels handelscontacten vooruit te helpen, daarvoor was een uitgebreide bedrijvendelegatie mee (waaronder ICT-bedrijven die aan outsourcing doen).

 

Wouter

____________

 

 

The Palestinian Whining State

http://elderofziyon.blogspot.nl/2014/01/the-palestinian-whining-state.html 

 

UNRWA workers are on strike in the West Bank.

Why?

Because when you live in a culture that says that the world owes you everything for free, you believe it.

 

Demonstrations were held on Monday for the second day in a row in Bethlehem in protest against policies of the UN's Palestine refugee agency as one of 27 hunger strikers was taken to the hospital.

An UNRWA employee was taken to the hospital as five local employees continued their hunger strike for the fifth day running in protest of the termination of their contracts. 

They held signs saying "the termination of the contracts of 50 employees is a great crime," "UNRWA employees union is the first line of defense for the issues of refugees," and "No to the systematic reductions policy," among others. 

The hunger strikers called for their reinstatement at their places of work and demanded their full rights. 

A member of the UNRWA Arab employees' union Ibrahim Hamdan said that "the UNRWA administration terminated the contracts of the hunger strikers after 10-12 years of employment."

"These employees must be given fixed contracts, and not dismissed," he said. 

There are 27 UNRWA employees on hunger strike in the West Bank, from 55 whose contracts were terminated, and Hamdan said the UNRWA is responsible for their health.

Gunness told Ma'an on Thursday that the employees who were on hunger strike were temporary employees whose contracts were not renewed. The funding that provided those employees with salaries had been cut from $40 million to $25 million, he said.

UNRWA advertised 27 job openings after the layoffs took place, but "those on hunger strike did not apply," Gunness said.

The employees were aware that their positions were "never permanent. ... It seems a bit strange to go on hunger strike for that reason."

 

Notice the language used by the protesters - they use the language of "rights" because that is the only rhetoric they know, from years of insisting on "rights" that don't exist anywhere else.

Only with such a twisted view of the world can these people claim that temporary jobs give them the right to full employment with full medical benefits and higher salaries than their neighbors.

Yes - that is one of their demands:

 

[Union leader] Mahmoud Hamdan added that employees were calling for a fixed exchange rate to be applied to their basic salary to a assure a steady income. 

Meanwhile, the Palestinian workers' union said in a statement that the crisis in Gaza was partially due to UNRWA's policies, without elaborating.

In response to the strike, UNRWA spokesman Chris Gunness said in a statement that the agency's "staff are paid over twenty per cent above the equivalent salaries in the Palestinian Authority. This is in accordance with our salary policy, which aims to keep our staff paid at the same rate or above PA equivalent."

 

Meanwhile, the "Popular Committees" in the camps - staffed by self-appointed "leaders" - are also protesting and shutting down services, because they say they are supposed to get paid by the PA. 

 

A spokesman for the popular committees in the West Bank refugee camps, Imad Abu Simbel, said that the committees closed their offices and halted services on Monday in protest against UNRWA policies and the government's failure to transfer funds to them for the last three years.

"The directors of the committees took this step in response to the negligent policies of UNRWA and because government has not transferred the earnings of the committees for three years," Abu Simbel told Ma'an.

"It seems that the government is uninterested in ending the suffering of refugees in West Bank camps, through pressuring the UN or even transferring the earning of popular committees," Abu Simbel added, "as if camps are not part of the nation."

 

These self-serving committees are defining themselves as being the camps themselves!

There is an entire fake nation filled with people who only take, take and take some more, who literally believe that the world owes them free housing, medical care, schooling and guaranteed employment. The PA does nothing to dispel these demands, and indeed it fuels them - after all,  it demands outside funding to prop itself up.

In the 20 years since Oslo, an entire generation of high-tech entrepreneurs could have been raised. The Muslim world could be relying on Palestinian Arab tech expertise, done remotely. Petrodollars could have been pouring in to create an economy that isn't based on bureaucracy, tons of international NGOs, and 19th century agriculture and construction techniques.

Not only has this not happened, but  there are no major plans to do this in the next 20 years.

I have yet to see an op-ed in a Palestinian Arab paper that tells its people to grow up and start to actually work at state-building and taking responsibility. No, all you see is more whining about how awful everything is and it is the fault of someone else (usually Israel, but it could be Hamas, or the West, or Egypt, or anyone besides themselves.)

A state with such a mindset would collapse in about a week without being propped up by other countries. It would descend into chaos and violence in no time. It doesn't take clairvoyance to see this happening.

But the creation of such a doomed state is a vital world priority. 

For "peace."

 

Vrede moet vanaf de basis opgebouwd worden (IMO)

 
handshake-cartoon
 

= IMO Blog =     

Zoals betoogd versterkt het Palestijnse bestuur het vijandbeeld tegen Israel onder de eigen bevolking, door het eren van terroristen en verheerlijken van het martelarenschap en door Israel te demoniseren. Door te blijven hameren op eisen als de terugkeer van de vluchtelingen en soevereiniteit over de hele oude stad van Jeruzalem voedt het de compromisloosheid. Voor zover Abbas en de zijnen al concessies zouden willen doen, laten ze na hier hun achterban op voor te bereiden.

Maar heeft Israel niet ook zulke fouten? Worden daar Palestijnen niet gedemoniseerd en de Arabieren allemaal als nazi's voorgesteld? Wel, dat valt mee. In onze media en vooral onder het zogenaamde 'denkende deel der natie' is het erg hip om Israelisch nationalisme, religieuze achterlijkheid en Joods superioriteitsgevoel breed uit te meten. Zoals gezegd kent Israel een open samenleving en worden nationalisten tegengesproken door vredesduiven, en zijn er tal van organisaties en journalisten die het voor de Palestijnen opnemen. Radikale kolonisten kunnen op weinig sympathie rekenen bij de meerderheid. De idiote ideeën van sommige ultra orthodoxen worden bestreden door seculieren; er wordt openlijk gediscussieerd over de vrouwvriendelijkheid of het ontbreken daarvan bij het religieuze establishment. Er is een onafhankelijke rechtspraak en er zijn basiswetten die voorlopig het ontbreken van een grondwet goeddeels compenseren, waarin o.a. de gelijkheid van iedereen en het non-discriminatie beginsel zijn verankerd. Dit alles kan echter niet verhinderen dat er allerhande vooroordelen zijn over Palestijnen en Arabieren, dat er wantrouwen en angst is en racisme.

Wat in Israel erg zou helpen zijn organisaties die werkelijk proberen begrip voor beide kanten te bevorderen en van daaruit projecten opzetten waarin beide elkaar ontmoeten en samenwerken. De organisaties die het opnemen voor de Palestijnen zijn bijna allemaal erg eenzijdig en hebben daarom niet veel steun en sympathie bij de doorsnee bevolking. De steun die zij uit het Westen krijgen helpt ook niet mee, en leidt ertoe dat ze juist meer worden tegengewerkt door de overheid. Ik denk dat zulke organisaties op steun van een flink deel van de bevolking kunnen rekenen; de meeste mensen zien in dat ze, hoe dan ook, met de Palestijnen in het gebied zullen moeten samenleven en dat gaat toch wat makkelijker als men met elkaar in het reine kan komen en elkaar wat gunt. Pogingen zulke organisaties op te zetten liepen vaak vast op Palestijnse onwil om met 'zionisten' samen te werken. Vandaar dat alleen niet-zionistische en behoorlijk eenzijdige organisaties hun steun kunnen krijgen (en zelfs dan ligt het soms nog moeilijk). Er zijn wel enkele redelijk succesvolle initiatieven gericht op verzoening, zoals de Parents Circle, maar mijn indruk is dat men ook daar vooral samen de bezetting de schuld geeft van het geleden leed (dit heb ik zelf ervaren op een workshop, maar dat is alweer een tijd geleden), en niet oprecht probeert zowel het Palestijnse als het Israelisch-zionistische narratief te begrijpen. Joel Voordewind heeft tijdens zijn laatste reis naar het gebied zulke organisaties bezocht en er zijn steun voor uitgesproken. Het zou goed zijn als onze regering, in plaats van zich blind te staren op etiketten en samenwerking die de kolonisten ten goede zou kunnen komen, dergelijke initiatieven zou steunen.

Ook de Palestijnen zouden gebaat zijn bij zulke initiatieven, maar die kunnen alleen dan succesvol zijn wanneer mensen daar vrijuit kunnen spreken en niet bang hoeven zijn voor verrader uit te worden gemaakt. Daarom moet mijns inziens bij de Palestijnen eerst worden ingezet op vrijheid van meningsuiting en bescherming van dissidenten. Daarbij moet de opruiing in Palestijnse media en het eenzijdig-negatieve beeld dat van Israel en Joden wordt gegeven in schoolboeken worden aangepakt. De organisaties die Nederland en de EU nu steunen in zowel Israel als de Palestijnse gebieden zijn veelal eenzijdig anti-Israel en sommigen steunen een boycot tegen Israel en demoniseren het zionisme. Ze doen in feite het tegendeel van wat de regering en de EU zeggen te willen bevorderen.

Pas wanneer van onderop het beeld dat beide kanten (en met name de Palestijnen) van de ander hebben kan worden bijgesteld, maakt vrede een kans. Pas dan kunnen de regeringsleiders concessies doen en zijn ze geloofwaardig wanneer ze uitleggen dat dat goed is voor hun land en hun toekomst. Het is een moeizaam proces dat tijd vergt, en niet binnen een jaar of zelfs regeringsperiode van een Amerikaanse president voor elkaar is. Vandaar ook dat er zo weinig in wordt geïnvesteerd. Alle presidenten dromen ervan de geschiedenis in te gaan als degene die een historisch akkoord tussen Israel en de Palestijnen tot stand bracht; niemand droomt ervan om de weg te hebben bereid waardoor een volgende president samen met de Israelische en Palestijnse regeringsleiders zal worden vereeuwigd.

We moeten daarom niet op Amerika wachten maar zelf aan de slag. We moeten om te beginnen erkennen dat vrede niet zozeer strijd tegen de bezetting maar wederzijdse erkenning inhoudt. Daarmee immers wordt de bezetting op termijn overbodig. En we moeten kritischer durven zijn naar de Palestijnen, en niet bang zijn soms 'politiek-incorrecte' taal te gebruiken. Het is bijvoorbeeld onbestaanbaar dat (indirect) Nederlands en Europees geld gaat naar Palestijnse gevangenen en ex-gevangenen die Israeli's hebben vermoord en daar nog steeds trots op zijn. Zo zal het draagvlak in Israel toenemen voor werkelijke concessies, en kan de vredesbeweging weer voet aan de grond krijgen.

Ondertussen moeten beide partijen stevig onder druk worden gezet. Geen nieuwe nederzettingenbouw behalve in enkele blokken die onder eerdere vredesplannen bij Israel zouden komen. Een einde aan de opruiing in Palestijnse media en schoolboeken. Een einde aan de verheerlijking van geweld en het martelarenschap. Alleen steun aan organisaties die de tweestatenoplossing in woord en daad voorstaan en de ander niet demoniseren of propaganda bedrijven. En het moet duidelijk zijn dat geld voor de PA terecht komt waar het voor bedoeld is: opbouw van instituties en de rechtsstaat.

Ratna Pelle

 

dinsdag 7 januari 2014

Een voetballetje opgooien als anti-Israel stunt (Elder of Ziyon)

 

Ook Elder of Ziyon geeft commentaar op het bal incident. Het blijkt een oud thema te zijn, dat o.a. in een Israelische reclame van Cellcom opduikt. Daar schieten de IDF soldaten aan de Israelische kant de bal sportief terug, en ontstaat een soort voetbalwedstrijd over de muur. Een Palestijnse variant op die reclame laat Israelische soldaten terugvuren met scherp en traangas. Elder wijst er voorts op dat de brief van de kinderen aan Ban Ki-Moon in feite een actie van volwassenen is geweest, die hierin een mooie propagandastunt zagen:

Arabic reports do mention that it was an adult's idea to write to the UN and disseminate this story on social media. The letter is clearly written by an adult in a child's voice, starting off with "We are a group of children in Kafr Sur who collected a sum of money by ourselves and bought a football for the exercise of our right to play like other children." Yeah, kids say stuff like that all the time.

Clearly the adults in town found that this is a media-friendly story and ran with it to make a soccer ball into an international incident, with the helpful collusion of Arab media. Now they are just waiting for it to go viral, and given how much people hate Israel, the chances are very good it will.

Dat lijkt inmiddels te zijn gebeurd, met dank aan het ANP en de kritiekloze overschrijverij van onze media. 

 

RP

---------------- 

 

The birth of a new anti-Israel stunt - the soccer ball

http://elderofziyon.blogspot.nl/2014/01/the-birth-of-new-anti-israel-stunt.html

 

From Ma'an: 

 

 

A group of children in a Palestinian village south of Tulkarem have taken the unprecedented step of writing a letter directly to the United Nations in a bold attempt to win back their soccer ball from Israeli occupation authorities.

The children in the village of Kafr Sur sent the letter to Secretary General Ban Ki-Moon via social media, asking him to intervene after the ball fell into lands confiscated by Israeli authorities to build the separation barrier through their village.

The campaign began after a local youth named Amir was playing soccer in the village and kicked the ball too far, hitting it into an area in the village under Israeli military control and beyond barbed wire, according to municipality head Imad Zibda.

The group of children spoke to Ma'an on Saturday, explaining that the Israeli occupation had impinged on their rights by not allowing them to retrieve their ball, which had disappeared behind the barbed wire of the separation barrier.

 

Ma'an helpfully publishes five staged photos of the kids playing soccer (somehow, they managed to find another ball for the photographer.)

When did the incident occur? Did the kids ask to get the ball back? We don't know, because the point of the story isn't facts, but propaganda.

 

They stressed that they have the right to play in their own lands without any restrictions. They expressed their fear that the ball would never be returned because it had fallen on the other side of the barbed wire. 

They feared that all of the lands that had been confiscated from the village would suffer a similar fate, they added.

Really? No prompting from any adults to come up with perfect anti-Israel quotes for the media?

Arabic reports do mention that it was an adult's idea to write to the UN and disseminate this story on social media.  The letter is clearly written by an adult in a child's voice, starting off with "We are a group of children in Kafr Sur who collected a sum of money by ourselves and bought a football for the exercise of our right to play like other children." Yeah, kids say stuff like that all the time.

Clearly the adults in town found that this is a media-friendly story and ran with it to make a soccer ball into an international incident, with the helpful collusion of Arab media. Now they are just waiting for it to go viral, and given how much people hate Israel, the chances are very good it will. 

Indeed, a version of this story was played out, virtually, in 2009, to worldwide headlines.

The Israeli company Cellcom made a popular commercial then showing this same scenario. Look at how the IDF responds there:



The tagline is "We all just want to have fun." The company said the commercial was about overcoming obstacles.

At the time, the Israel haters made their own version, with the IDF responding to a soccer ball with tear gas and gunshots:



That episode showed very clearly which side actually wants to live together with the other side in peace and which side will take every opportunity to demonize the Other. The Israeli commercial humanizes the Palestinian Arabs; the PalArab response demonizes Israelis.

Can you imagine the outcry if an Israeli had made a commercial showing the soccer ball returning to the Israeli side as a shrapnel-filled bomb? That is the equivalent of the second ad - but only one side is expected and encouraged  to hate.

 

Ariel Sharon 'vecht voor zijn leven' (biografie door CIDI)

 
Wie zijn oren laat hangen naar 'Midden-Oosten deskundigen' als Bertus Hendriks (mede-oprichter van het Palestina Komitee) zal oud-premier Ariel Sharon van Israel alleen als havik en beul beschreven horen, maar er waren uiteraard meer aspecten aan de man. De onderstaande levensbeschrijving van het CIDI is al een stuk gebalanceerder. Ik zag er wel een foutje: "8000 Joodse huizen" moet zijn "8000 Joodse kolonisten".
 
Zie voor een gebalanceerder Engelstalige biografie: Biography: Ariel Sharon
 
Wouter
_____________

 

Ariel Sharon 'vecht voor zijn leven'

http://www.cidi.nl/ariel-sharon-vecht-voor-zijn-leven/

IN ISRAEL / DOOR ELISE FRIEDMANN / OP 05/01/2014 OM 13:16 / TAGS: GAZA, LIBANON, NEDERZETTINGEN, WESTBANK

 

Na precies acht jaar coma vecht Ariel Sharon voor zijn leven, zegt zijn behandelend arts. Israel bereidt zich al voor op de begrafenis van zijn controversiële ex-premier, die nu 85 is. Hij stond aan de wieg van de staat en heeft door zijn acties een stempel gedrukt op het Israel van nu. Sharon maakte alle Israelische oorlogen mee, gold als de architect van de nederzettingen maar ontruimde Gaza, verliet 'zijn' Likud voor het centristische Kadima, en stond mogelijk op het punt de nederzettingen in de Westbank te ontruimen toen hij op 4 januari 2006 werd geveld door een beroerte. Ariel Sharon heeft in zijn werkzame leven veel bijnamen gekregen, maar het Israelische woord 'oudgediende' had speciaal voor hem uitgevonden kunnen zijn.

Sharon na Operatie Egged in 1955, staand, 2e van links. Naast hem Moshe Dayan, met wie hij in 1973 de aanval leidde op de Egyptische kant van het Suezkanaal. Foto: Nationaal archief Israel

Sharon was de laatste van de generatie 'oude soldaten'. Hij werd geboren in 1928 als Ariel Scheinermann in Moshav Kfar M'lal. Zijn vader, een immigrant uit Georgië, gold in het dorp als een koppige dwarsligger en het gezin werd met de nek aangekeken.
Sharon zag als kind de Arabische opstand van 1936 tot '39, waarin zwervende Arabische bendes het Engelse leger en Joodse nederzettingen aanvielen. Een eerdere vestiging van zijn geboortedorp Kfar M'lal was door Arabieren verwoest en de bewoners waren voortdurend op hun qui vive. In 1942 werd hij als 14-jarige jongen lid van een jeugdbatallion van de Haganah, de voorloper van het Israelische leger die de Joodse nederzettingen moest beschermen tegen Arabische aanvallen en een eventuele Duitse invasie. 
Sharon vocht in de onafhankelijkheids­oorlog van 1948 en was actief of in leidende rollen betrokken bij alle volgende Israelische oorlogen. In 1973 leidde hij de aanval naar de Egyptische kant van het Suezkanaal die wordt gezien als de omslag in de Jom Kipoeroorlog. Maar aan het eind van de rit was hij in staat nuchter naar de resultaten van alle gevechten te kijken en een ommekeer te maken.

De 'havik' Sharon, premier voor de Likud, veroorzaakte een splijting van zijn partij toen hij in 2005 alle Israelische troepen eenzijdig uit Gaza terugtrok en 8000 Joodse huizen in de nederzettingen ontruimde. Zijn actie kwam niet uit de lucht vallen. Twee jaar daarvoor had hij al op een partijbijeenkomst zijn pragmatische standpunt uiteengezet dat de Israelische aanwezigheid in Gaza én de Westoever 'niet eindeloos kon doorgaan'. "Ik ben tot de conclusie gekomen dat we een overeenkomst moeten sluiten. 3,5 miljoen mensen onder bezetting houden is slecht voor ons en slecht voor hun." Toen hij in januari 2006, bijna tot op de dag acht jaar geleden, werd geveld door een beroerte, waren velen ervan overtuigd dat de toenmalige premier op het punt stond vergaande concessies te doen over de Westoever, en misschien ook die te ontruimen.

Sharon was niet plotseling in een vredesduif veranderd. Hij had het grote dilemma van de demografie en de bezetting onder ogen gezien: hoe kan Israel de snel groeiende bevolking op de Westoever blijven regeren, en tegelijkertijd democratisch blijven? Uiteindelijk liet hij de demografie zwaarder wegen; zwaar genoeg om Gaza te ontruimen, maar hoever hij op de Westoever wilde gaan zullen we nooit weten.

Toch was het juist op de Westoever dat hij de bijnaam 'bulldozer' kreeg, door het (toen Jordaanse) dorpje Qibya met de grond gelijk te maken. Zijn actie volgde op de moord op een moeder en haar twee kinderen in 1953 door Arabische infiltranten. Sharon heeft meer controversiële acties op zijn naam staan en het zal geen verbazing wekken als de internationale wereld juist die aanhaalt bij zijn dood. 
Een van de zwartste bladzijden in zijn loopbaan was het bloedbad dat christelijke Falangisten aanrichtten in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Chatila in 1982. Sharon was toen minister van Defensie, verantwoordelijk voor de Israelische invasie in Libanon en volgens een Israelische onderzoekscommissie 'persoonlijk verantwoordelijk' voor het feit dat de Falangisten zo lang ongestoord konden doorgaan met hun moordpartij. Sindsdien gold Sharon in de Arabische wereld als een moordenaar, alsof niet de Falangisten maar hijzelf dit bloedbad had aangericht.

Sharon was ook de man die 'de muur' bouwde, en ook dat zal hem worden nagedragen – vooral buiten Israel, waar de grote meerderheid kijkt naar het aantal terreurdoden daarvoor tijdens de tweede intifada en ziet hoeveel dat aantal is gedaald. Een kleine groep linkse Israeli's bekritiseert Sharon hierom, net zoals een kleine groep ter rechterzijde hem nooit zal vergeven dat hij Gaza heeft ontruimd. Een nog veel grotere groep trekt uit het rakettenfiasco dat volgde de les dat het zo niet kan als het om de veel dichter bij de kern van het land gelegen Westbank gaat.

Toch geldt hij in Israel als een held. Als soldaat, maar misschien evenveel omdat hij de moed had de positie waarvoor hij jarenlang had gevochten op te geven omdat die praktisch niet houdbaar was. Op den duur zou dit de democratie in Israel aantasten, zei Sharon, en hoeveel kritiek op hem ook mogelijk is, hij stelde de democratie boven alles.

Het waren bloedige jaren die Sharon meemaakte: bekijk hieronder deel 1 van een documentaire over deze tijd.

Klik hier om deel twee van deze documentaire te bekijken

 

Vredesoverleg moet muur van wantrouwen afbreken (IMO)

 
Kerry-Abbas-again
 

= IMO Blog =   

Het is moeilijk om strijdende partijen tot substantiële concessies te bewegen als zij het idee hebben dat de ander het hem gebodene zal misbruiken om je te vernietigen. Veel Israeli's zijn er van overtuigd dat de Palestijnen, en een meerderheid van de Arabische wereld, hun weg wil hebben, Israel weg wil hebben en de Joden op zijn best als tweederangs burgers zal gedogen. Een realistisch akkoord houdt stevige land concessies in voor Israel; het moet zich dan terugtrekken uit zowat de gehele Westoever, waardoor Israel op haar smalst nog maar ca. 15 km breed zal zijn. Dat is een enorm veiligheidsrisico als de ander je eigenlijk wil vernietigen, of als er een gerede kans is dat er een bewind aan de macht komt dat dat wil. Lapmiddelen zoals een tijdelijke aanwezigheid in de Jordaanvallei of zogenaamde 'early warning stations' werken alleen wanneer er enig vertrouwen is. Het feit dat de Palestijnen fel tegen al dat soort van ideeën gekant zijn, zegt voor Israel genoeg. Israel heeft daarnaast slechte ervaringen met buitenlandse troepenmachten: die in de Sinai liet zich door Nasser makkelijk wegsturen, en die in Libanon stond erbij en keer ernaar toen Israelische soldaten daar werden ontvoerd en Hezbollah een ongekend wapenarsenaal opbouwde.

Het Israelische wantrouwen wordt gevoed door tal van uitspraken van politici, geestelijken en mensen op de officiële PA TV. In kinderprogramma's leren de kleintjes al dat het hele gebied eigenlijk van hun is en dat het hoogste doel is om een martelaar te worden in de strijd voor de bevrijding van Al Quds en de Al Aqsa Moskee. Terroristen die tientallen burgers hebben gedood worden geëerd als helden, scholen en zomerkampen naar hen vernoemd. Enfin, het verhaal is bekend, al wil het nog niet tot onze media en de meeste politici doordringen. Het is niet vreemd dat vervolgens blijkt dat veel Palestijnen denken dat de Joden hen allemaal willen doden en uit zijn op wereldmacht. Dat is het beeld dat hen van de Joden wordt voorgeschoteld. Wat er ook gebeurt in de regio, welke ellende hen overkomt, het ligt altijd op een of andere manier aan Israel en de Joden. Men gelooft dat de Joden achter 9/11 zaten om zo de VS tegen de moslims op te zetten, en men gelooft in een Joods wereldcomplot waarin de Joden achter de schermen aan de touwtjes trekken. Complottheorieën doen het sowieso erg goed in de Arabische wereld waar vaak incapabele en corrupte machthebbers graag de aandacht afleiden van de eigen problemen en men bovendien nogal in de slachtofferrol zit.

Pas wanneer dit alles wordt doorbroken, wanneer de eigen verantwoordelijkheid van Palestijnen wordt aangesproken en gestimuleerd, en wanneer zij een reëel beeld van Joden en Israel te zien krijgen, wanneer ze oog krijgen voor de overeenkomsten tussen beide volken en religies, oog krijgen voor de pijn die ook zij hebben geleden, maakt vrede een kans. Momenteel overheerst in de Palestijnse schoolboeken, zelfs volgens onderzoekers die naar eigen zeggen het Israelische narratief wat dit betreft onderuit haalden, een negatief beeld van Israeli's en Joden. In een onderzoek waarin het IPCRI meewerkte, bleek dat in de Palestijnse schoolboeken men zichzelf vaker als slachtoffer neerzet, de ander als dader en er minder informatie over de ander te vinden is dan in de Israelische schoolboeken. Ik merkte eerder naar aanleiding van dat onderzoek op:

In het geval van de Israelische schoolboeken zie je wat dit betreft een duidelijk verschil tussen enerzijds staatsboeken, die onderdeel zijn van een open samenleving, en anderzijds de ultra orthodoxe boeken die onderdeel zijn van een gesloten gemeenschap. Zij komen veel dichterbij de Palestijnse boeken uit, die ook onderdeel zijn van een vrij gesloten samenleving waarin geen echte vrijheid van meningsuiting heerst en religie een vaak dominante rol speelt.

(…)

Daarnaast viel me op dat de Israelische staatsboeken veel concreter zijn, concretere voorbeelden geven en feitelijker en informatiever zijn. Betrek je dit op het algemene verhaal over de functies van een nationaal narratief en hoe dit een conflict in stand helpen houden en rechtvaardigen, dan bieden de Israelische boeken meer ruimte voor een nieuw narratief waarin vrede en verzoening centraal staan. Weliswaar wordt in de beschrijving van de geschiedenis de eigen kant sterk benadrukt en gerechtvaardigd, er is ook ruimte voor kritische kanttekeningen. Dit blijkt ook op andere terreinen in de Israelische samenleving, zoals de kritische journalistiek van met name de Haaretz, de vele maatschappelijke organisaties die voor Palestijnse rechten opkomen en misstanden aan de kaak stellen, en de nieuwe historici die het eigen narratief bekritiseerden en zelfs geheel verwierpen. Sommigen namen daarbij het Palestijnse narratief klakkeloos over, zoals Ilan Pappe, anderen bleven onafhankelijk en kwamen zelfs weer iets dichter bij het Israelische narratief uit, zoals Benny Morris.

Het is moeilijk iets te veranderen aan de Palestijnse visie tegenover Israel zolang er sprake is van een gesloten systeem, waarin andere meningen niet worden getolereerd. Journalisten die een andere visie hebben worden door de PA geïntimideerd. Mensen die enig begrip voor Israel tonen worden verdacht van spionage en lopen het risico te worden opgepakt of door de gemeenschap uitgestoten. Sari Nusseibeh, directeur van de Al Quds universiteit, is meermaals bedreigd omdat hij zich compromisbereid toonde wat betreft het zogenaamde 'recht op terugkeer'. Mede onder die druk heeft hij zijn positie later herzien. Iedereen die ook maar enig compromis voorstelt of vagelijk hint op het idee dat een reëel compromis nodig is bijvoorbeeld wat betreft de vluchtelingen, wordt als verrader neergezet door de hardliners, en daarmee in feite vogelvrij verklaard.

President Abbas moet een dun koord bewandelen om enerzijds stevig genoeg het Palestijnse narratief te verkondigen en anderzijds nog enigszins gematigd over te komen naar het Westen. Gelukkig voor hem is de Westerse wereld nogal welwillend en kritiekloos tegenover de Palestijnen en komt hij weg met zijn onbuigzame houding. Maar een akkoord komt er zo natuurlijk niet. Door de zogenaamde Palestine Papers lekte in 2011 uit dat Abbas tegenover Olmert een paar toegevingen had gedaan, en bijvoorbeeld bereid was tot een landruil waardoor enkele wijken in Oost Jeruzalem bij Israel zouden worden gevoegd. Hij kwam hierdoor onder vuur te liggen van hardliners binnen zijn partij en haastte zich een en ander te bagatelliseren. De kans dat de zeer beperkte concessies waartoe hij bereid leek door zijn partij en de PLO zouden worden geaccepteerd leek nihil.

(wordt vervolgd)

 

Vredesoverleg Israel en Palestijnen heeft groter draagvlak nodig (IPI)

 
Peres-Kerry-Abbas
 

= door Ratna =

John Kerry is momenteel voor de tiende keer in Israel en de Palestijnse gebieden, om beide partijen te bewegen tot concessies. Het lijkt almaar duidelijker te worden dat het wederom niks wordt met het vredesproces: beide partijen beschuldigen elkaar ervan geen vrede te willen, en de Palestijnen beschuldigen ook Kerry van partijdigheid, vooral vanwege zijn voorstel dat Israel tijdelijk militairen in de Jordaanvallei kan stationeren.

Uit een recente enquête blijkt dat het wantrouwen groot is tussen beide partijen: 60% van de Palestijnen denkt dat Israel het hele gebied wil hebben en de Palestijnen verdrijven; 24% denkt dat men de Westoever wil annexeren en de Palestijnen zal tolereren maar ze geen politieke rechten geven. Ruim een derde van de Israeli's denkt dat de Palestijnen er op de lange termijn op uit zijn om Israel te veroveren en de Joodse bevolking voor een groot deel te vermoorden; 21% denkt dat de Palestijnen Israel willen veroveren en de Joodse bevolking als minderheid zal tolereren.

Ondertussen waarschuwt de EU nog maar eens dat de bouw in de nederzettingen de vredesbesprekingen in gevaar brengt. Wanneer ze hierop stuk lopen zal Israel de schuld krijgen. Klinkt logisch, maar wacht even: de EU gaat er per definitie vanuit dat als de vredesonderhandelingen mislukken dat is vanwege de bouw in de nederzettingen, behalve natuurlijk wanneer Israel helemaal niets meer bouwt. Wat er verder ook gebeurt, zolang Israel ook bouwt, is dat de oorzaak van het stuklopen van de onderhandelingen, en van alle andere problemen waarmee de Palestijnen te maken hebben.

Israel op zijn beurt haalde hard uit naar Abbas die het derde cohort gevangenen dat vorige week vrij kwam wederom als helden onthaalde. NRC schrijft:

De vrijlating was een Israëlisch gebaar van goede wil, afgelopen zomer overeengekomen om de vastgelopen vredesbesprekingen weer vlot te trekken. Dat de Palestijnse president de gedetineerden in het holst van de nacht nog uitnodigde voor een audiëntie zaait twijfel over diens toewijding aan het vredesproces, klaagde Netanyahu.

De laatste weken is het aantal incidenten van Palestijnse zijde toegenomen. Er werden weer mortieren en raketten afgevuurd, bij de Gazastrook werd een Israeli doodgeschoten waarna Israel vergeldingsaanvallen uitvoerde. Op 22 december werd een zware aanslag in Tel Aviv op het laatste moment voorkomen, toen een bom in een bus afging vlak nadat de passagiers waren uitgestapt. Hij bleek gelegd door de Islamitische Jihad. The Times of Israel schrijft hierover:

The terrorists placed a large amount of nails and screws inside the pressure cooker, which Harimi detonated remotely by cellphone.

The terrorists were planning a further, larger bombing in Tel Aviv, but were arrested before they could carry out another attack, a senior IDF official told Ynet News. A further 25 kg. of explosive material was confiscated during the arrests, he said.

De aanslag werd uiteraard geprezen door Hamas en Islamitische Jihad. Een dag later werd een Israelische agent neergestoken.

Er wordt van verschillende kanten gewaarschuwd voor een derde intifada als de vredesbesprekingen mislukken. En daar ziet het wel naar uit. Top onderhandelaar Saeb Erekat had harde woorden voor Israel:

"The way remains long and difficult," Erekat said. "Kerry will return to Ramallah in the coming days and will continue to discuss matters."   

On Friday Erekat was quoted claiming that Israel might contemplate killing the PA president, and accusing Israel of poisoning Yasser Arafat. On Saturday, Erekat was more positive, declaring: "Failure to us is not an option. We really are doing everything possible to ensure the success of Secretary Kerry's efforts."

Ook anderen zijn uiterst kritisch:

PLO Secretary-General Yasser Abed Rabbo said that Kerry's proposals on security will lead to the "total failure" of the peace talks with Israel. Kerry's ideas, he added, have provoked a "real crisis." Abed Rabbo said that Kerry "only wants to win over the Israelis and [allow] settlement expansion at our expense."

In an interview with Voice of Palestine radio, Abed Rabbo continued his unprecedented criticism of both Kerry and his proposals. "Washington does not have the right to determine where our borders would be," he declared. "We won't allow Israel to slice off any parts of our land. If the Americans want, they can give Israel parts of California and Washington. This land belongs to the Palestinians."

Rabbo was, samen met Yossi Beilin, nota bene een van de architecten van het Geneefse Akkoord, waarmee men wilde laten zien dat er wel een oplossing is.

In hetzelfde artikel zet een Palestijnse functionaris de positie van Abbas nog eens op een rijtje, en deze blijkt op geen enkel punt ook maar enigszins versoepeld:

  • No to a demilitarized Palestinian state;
  • No to recognizing Israel as a Jewish state;
  • No to a solution that does not include all of east Jerusalem as the capital of a future Palestinian state;
  • No to another interim agreement with Israel and, of course,
  • No to the presence of any Israeli soldiers in the Jordan Valley.

In The Times of Israel werd dit nog eens bevestigd:

Palestinian sources told AFP that Abbas had rebuffed pressure from Kerry to recognize Israel as a Jewish state. They also said the secretary was proposing a joint Israeli-Palestinian presence to control the West Bank-Jordan border, where Israel has insisted on ongoing IDF control and Abbas has sought an international military presence.

The unnamed Palestinian sources also claimed Kerry had suggested a new formulation for Jerusalem, under which it would be termed the capital of both states without a clear definition of East Jerusalem's outlines, that Netanyahu had "apparently" agreed to this, and that the Palestinians had rejected it. There was no confirmation of these claims, and Kerry has refused to go into the specifics of his proposals thus far.

Een Fatah functionaris uitte gisteren vergelijkbare kritiek op de plannen van Kerry en zei dat hij in een vicieuze cirkel zit: "If he continues to propose what he has [so far], he will achieve nothing," Al-Ahmad said.

Kerry ontbreekt het zeker niet aan uithoudingsvermogen en creativiteit. Al die plannen zijn echter zinloos zolang er geen serieuze bereidheid is aan beide kanten om nader tot elkaar te komen. Zolang men niet bereid is zich ook in de andere partij in te leven en tegemoet te komen aan legitieme, terechte of op zijn minst begrijpelijke grieven. Israel doet enige moeite om aan de Palestijnen tegemoet te komen, al is de ruimte onder Netanyahu duidelijk kleiner en lijkt Netanyahu minder compromisbereid dan zijn voorgangers Olmert en Barak, waarvan de Palestijnen een staat op circa 95% van het  grondgebied van de Westoever en Gaza hadden kunnen krijgen met een (bijna) gelijke landruil voor de grote nederzettingenblokken. Netanyahu heeft met zijn (deels zeer) rechtse coalitiepartners te maken, met zijn eigen achterban en met een toenemend wantrouwen onder de Israelische bevolking. Ook voor Abbas is de ruimte beperkt, en hij heeft niet zozeer problemen met zijn achterban (die al sinds zeven jaar niet meer is wezen stemmen) maar wel met oppositie van hardliners in zijn eigen Fatah factie en de PLO. Er is, simpel gezegd, aan beide kanten op het moment geen draagvlak voor concessies die ook maar in de buurt komen van wat nodig is om het conflict op een enigszins faire wijze op te lossen. Voordat een akkoord kan worden gesloten moet eerst het draagvlak worden vergroot, anders kan Kerry nog twintig keer op en neer reizen zonder resultaat.