Hamas schept op over elf jaar terrorisme

 

Terwijl Anja Meulenbelt weer eens uitlegt aan zogenaamd onwetende reageerders dat Hamas heus, echt waar, vrede wil, slaat Hamas zelf zich op de borst over de vele terreurdaden die het heeft gepleegd. Meulenbelt smaalt nog in reactie op enkele critici dat Hamas het niet goed doet voor een terreurgroep omdat er zo weinig aanslagen waren de laatste jaren. Wel, daarom juist voelt Hamas zich genoodzaakt te bewijzen dat het toch echt geen zionistenvrienden zijn geworden. De reden dat er niet meer aanslagen waren is dat ze door de Gaza oorlog behoorlijk zijn verzwakt en niet echt op een herhaling zitten te wachten, oftewel, afschrikking. Door een combinatie van factoren, waaronder het hek, checkpoints, betere inlichtingen en samenwerking met de PA is het aantal aanslagen vanaf de Westoever drastisch afgenomen. Toch ziet onderstaande lijst er indrukwekkend uit, waarbij het overgrote merendeel in de eerste jaren van de 2^e intifada is gepleegd. Hoeveel aanslagen er zouden zijn gepleegd en Israeli’s gedood wanneer Israel deze maatregelen niet had genomen, zullen we gelukkig nooit weten. 

 

RP

------------ 

 

Hamas brags about eleven years of terrorism

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/10/hamas-brags-about-eleven-years-of.html

 

The Palestine Times website published an article today listing Hamas' terrorist accomplishments since the beginning of the terror war that began in September 2000.

They brag about three specific acts of terror:

·                  The massacre at the Mercaz Harav yeshiva killing 8 students 

·                  The attack by a laser-guided anti-tank missile against a schoolbus, killing a child (that they claim was a "soldier") 

·                  The Park Hotel Passover massacre killing 30, mostly elderly, Jews. (Hamas inflates the number of victims to 36.)

The article says that in the past eleven years Hamas has committed:

·                  4303 terror attacks

·                  61 suicide attacks

·                  24 attempts to capture Israelis

·                  423 bombings

·                  90 sniper attacks

·                  146 ambushes

In addition, they claim 8085 projectiles fired from Gaza, of which 2627 were Qassam rockets and 303 were Grad rockets.

They claim to have killed 910 "Zionists" in that time period, while losing 1697 of their members. Not civilians - 1697 dead Hamas terrorists. This doesn't include members of other terror groups like Fatah and Islamic Jihad.

It is clear from the article that Hamas considers the second intifada to still be going on.

 

 

Gaza straks weer in het donker?

 

Misschien kun je je ze nog herinneren: de beelden van Gazanen die bij klaarlichte dag binnen met kaarslicht zaten te vergaderen, omdat Israel de electrititeitslevering aan Gaza met 1,5% had beperkt, nadat er raketten waren afgevuurd op Ashkelon waar de electriciteitscentrale staat die Gaza bediende. Wel, deze beelden krijgen we waarschijnlijk binnenkort weer te zien, want de Palestijnse Autoriteit zal de rekening voor de stroom niet langer betalen. De reden daarvoor is dat men moet bezuinigen – het is immers crisis. Ondertussen blijft men overigens wel terroristen in Israelische gevangenen betalen. 

 

RP

------- 

 

PA to stop paying Gaza's electric bills

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/10/pa-to-stop-paying-gazas-electric-bills.html

 

 

Get ready for more staged heartbreaking photos of Gazans with candles.

Remember this staged photo from Reuters?

Palestine Today reports that the Palestinian Authority has informed the Hamas-led Gaza government that it will phase out payments of Gaza's electric bill over the rest of the year.

Currently, the Ramallah government pays an Israeli electric company to provide electricity to Gaza.

In September, the PA paid 40 million shekels for Gaza's electricity, but it plans to reduce that amount by 10 million shekels a month down to zero by January 2012.

The PA told the Gazans that they will have to pay for their own electricity, as the financial crisis is forcing the PA to reduce services.

The PA pointed out that some 70-80% of Gaza's electric customers have not been paying their bills, and that the Gaza utility companies must do a better job collecting their bills.

As far as I can tell, despite this financial crisis, the PA continues to pay salaries to terrorists in Israeli prison and stipends to their families. Some things are just too important to consider cutting.

Especially since they know that any electricity shortage in Gaza will be blamed on Israel anyway.

 

 

Zionisme als medicijn: "Aan de basis ligt de ballingschap"

 

Deze beweegreden voor het zionisme kende ik nog niet: Joden leden vaker aan zenuwziekten dan niet-Joden, en het medicijn daarvoor zou opheffen van de ballingsschap zijn!

De psychologie stond begin 20^ste eeuw nog in de kinderschoenen, dus deze theorieën zullen inmiddels wel achterhaald zijn.

Al de oude Grieken filosofeerden (of: speculeerden) over de oorzaken voor de verschillen in temperamenten tussen de volken, en dachten dat die vooral in klimaatverschillen lagen.

Ziekten die bij bepaalde volken vaker voorkomen dan bij andere zullen eerder aan erfelijke factoren liggen, en ook verschillen in temperament kunnen mede in het dna zitten. Sinds de rassenwaan en de Holocaust zijn zulke verschillen nogal een taboe, maar de laatste tijd wordt er voorzichtig weer onderzoek naar gedaan, geholpen door nieuwe technische mogelijkheden zoals dna-analyse en hersenscans. Is het Zion-gen al gevonden? ;-)

 

Wouter

~~~~~~~~~~~~~

 

 

"Aan de basis ligt de ballingschap"

http://www.juedisches-leben.net/geschichten/folgeseite.php?id_geschichten=218&lang=nl&PHPSESSID=6c8ddd21d13b6de76676ebf695c76663

Een joodse staat zou het beste medicijn zijn om het zieke joodse volk weer gezond te maken.

In 1908 richtten joodse studenten aan de Universiteit van Groningen een afdeling op van de Nederlandse Zionistische Studenten Organisatie (NZSO). Het was weliswaar maar een kleine groep, maar de invloed op het intellectuele deel van de Groninger joden was aanzienlijk. Gedurende haar bestaan organiseerde de NZSO ongeveer de helft van joodse studenten van de plaatselijke universiteit. De activiteiten bestonden vooral uit lezingen. Zo dacht men de kennis over het jodendom en zionisme onder de studenten te vergroten. De NZSO keerde zich sterk tegen een religieuze definiëring van jodendom.

De lezingen van de NZSO kenmerkten zich door de grote belangstelling voor psychologie en psychiatrie. Vooral de opvattingen van de Groninger hoogleraar psychologie Gerardus Heymans (1857–1930) sloegen aan; meer nog dan die van Herzl. Waarschijnlijk kwam dat omdat veel joodse studenten medicijnen studeerden. Maar ook de invloed van de psychiater Abraham Albert Weinberg, een volgeling van Heymans, was onmiskenbaar. De fascinatie voor de psychologie probeerde men te verbinden met het "wezen" van het joodse volk en zelfs met het zionistische ideaal.

 

"Speciale psychologie"

Een goed voorbeeld hiervan is het werk van de psycholoog Julius Leydesdorff. Hij promoveerde in 1919 in Groningen cum laude op zijn Bijdrage tot de speciale psychologie van het joodse volk. In navolging van Heymans, die acht typen van mensen of temperamenten onderscheidde, concludeerde Leydesdorff dat het "nerveuze", "sentimentele" en "gepassioneerde" type meer voorkwam bij joden dan niet-joden. Dientengevolge leden joden vaker aan nerveuze aandoeningen dan niet-joden. Maar bij deze vaststelling bleef het niet. Volgens Leydesdorff was de abnormale positie van de joden de oorzaak van veel van de zenuwziekten. Kort maar krachtig formuleerde hij het aldus: "aan de basis ligt de ballingschap".

Nu de diagnose was gesteld, lag genezing voor de hand. Alleen als het joodse volk zou worden bevrijd van de ketenen van de ballingschap en zou beschikken over een eigen staat, zou het joodse volk "naar lichaam en geest weer gezond worden". En de eerste stelling bij zijn proefschrift luidde dan ook: "Alleen verwezenlijking van het [programma] van den Zionistenbond zal de zieke Joodse psyche kunnen genezen."

 

Assimilatie niet mogelijk

De vraag of deze joodse staat, dit medicijn, in Palestina zou moeten liggen, is opvallend afwezig bij de NZSO. Pas de Kristallnacht van 9–10 november 1938 opende voor veel leden van de vereniging de ogen. Assimilatie achtten ze voortaan onmogelijk. De stichting van een nationaal centrum waar alle joden in veiligheid konden leven gold nu als hoogste prioriteit. 

Toch trokken maar weinig leden hieruit de conclusie en gingen op Alya naar Palestina. Iedereen had wel zijn redenen om niet te gaan: nog niet afgestudeerd, geen paspoort, eerst geld verdienen etc. Bovendien zou het in Nederland niet zo’n vaart lopen als in Duitsland. Men waande zich hier veilig. Abraham Weinberg en David Cohen, de voorzitter van de NZSO, waren twee van de weinigen die het zionistische ideaal in de praktijk brachten. Weinberg en Cohen emigreerden wel naar Palestina.

 

 

Oud journalist NRC Handelsblad Hans Moll beschuldigt krant van partijdige berichtgeving

 

 

Oud journalist NRC Handelsblad beschuldigt krant van partijdige berichtgeving

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000598.html

 

IMO Blog, 2 oktober 2011

 

Anderhalve week geleden was ik bij de boekpresentatie van Hans Moll 'Hoe de nuance verdween uit een kwaliteitskrant. NRC Handelsblad neemt stelling tegen Israel'.
Ik ben er niet eerder toe gekomen hierover te schrijven, omdat het Palestijnse verzoek tot erkenning door de VN ertussen kwam, en, inderdaad, ook het mooie weer van de afgelopen week. Inmiddels heb ik het boek uit, er een recensie over in de NRC gelezen (negatief, hoe kan het ook anders) en stof om er zeker drie blogs over te schrijven.



In een mooi zaaltje waar helaas veel te weinig mensen waren, lichtte Hans Moll zijn motivatie voor het schrijven van dit boek toe. Ik ben ontzettend blij dat dit boek er is, en het bevestigt precies wat ik constateerde in het uitgebreide onderzoek dat ik deed naar de berichtgeving van de NRC over Israel en de Palestijnen. Dat onderzoek is door de media en NRC genegeerd, en heeft alleen op pro-Israel websites gestaan. Het is niet serieus besproken en de conclusies bestreden, althans dat is mij niet onder ogen gekomen. Als ik ernaar verwees bij discussies over dit onderwerp werd wat schamper gereageerd dat het onderzoek gekleurd was en wel niet zou deugen, maar men had nou geen tijd om het te lezen.

Maar een echt boek, van een echte journalist, die er twintig jaar rondliep en discussies voerde met collega's over het weglaten van zaken en het over-benadrukken van andere, dat kon men blijkbaar niet negeren. Moll heeft in ieder geval in de Volkskrant gestaan met een interview en zijn boek is dus in de boekenbijlage van de NRC besproken. Ook is hij voor de website De Dagelijkse Standaard geïnterviewd en zojuist zag ik een bespreking op Sargasso, dat, niet verrassend, nogal kritisch is. De discussie waar ik zo op had gehoopt over de berichtgeving over Israel en hoe media de eigen journalistieke normen schenden, lijkt echter nog niet echt op gang gekomen, maar wie weet wat nog komen gaat. Media hangen hun eigen vuile was niet graag buiten, en houden het er graag op dat ze door beide partijen van vooringenomenheid worden beschuldigd, en zolang de stapeltjes boze brieven van sympathisanten van beide kanten maar ongeveer even hoog zijn, ze het blijkbaar goed doen, zoals NRC hoofdredacteur Vandermeersch het op zijn eigen blog verwoordde.

Hans Moll hield in het mooie zaaltje aan de Herengracht een gloedvol betoog over het belang van objectieve journalistiek en hoe die bij de NRC steeds meer verdween. Een goede journalist zoekt naar zaken die jezelf en de lezer onwelgevallig zijn, checkt en dubbelcheckt, dekt geen zaken toe maar ontmaskert en laat zich vooral niet door zijn politieke overtuiging leiden. Hij beschrijft hoe er op de redactie een sfeer ontstond waarin onwelgevallige meningen buiten de deur werden gehouden. Hij werd een 'neo-con' genoemd omdat hij bepaalde boeken las en zaken aan de orde stelde, zoals het antisemitisme van Hamas. Zijn boek gaat overigens niet alleen over Israel maar ook over het multiculturele debat, waarin de NRC eveneens partij heeft gekozen. Islamkritiek is niet welkom, te negatieve berichten over moslims en Marokkanen evenmin.

Lees verder...

 

 

Hamas en Iran: Israel moet vernietigd worden

 

Dit keer niet van PMW of MEMRI, maar uit het linkse Haaretz.

 

Iraans geestelijk leider Ali Khmanei zei het weer eens heel duidelijk:

 

"Our claim is freedom of Palestine, not part of Palestine. Any plan that partitions Palestine is totally rejected," Khamenei told the conference.

"Palestine spans from the river (Jordan) to the sea (Mediterranean), nothing less."

Khamenei also called Israel a "cancerous tumor" that should be removed.

Daarmee is voor de driehonderzevenentachtigste keer bewezen dat Iran wel degelijk uit is op de vernietiging van Israel, dat ene vertaalfoutje (dat nog steeds alom wordt gebruikt om dit te ontkennen) een paar jaar geleden ten spijt.

Hamas was het hier van harte mee eens:

"Palestinians must resort to resistance no matter how costly it is, until Palestine is free and Israel is destroyed," Meshal said.

Duidelijk, nietwaar? met zo’n club is het moeilijk onderhandelen.

 

RP

---------------

 

Hamas: 'Resistance' against Israel is only option left for Palestinians

http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/hamas-resistance-against-israel-is-only-option-left-for-palestinians-1.387504

Hamas leader Khaled Meshal addresses Tehran conference 'in support of the Palestinian Intifada'; Iranian supreme leader tells conference that UN bid for statehood will fail.

By The Associated Press and Haaretz

 

Hamas leader Khaled Meshal told an international conference in Iran on Saturday that "resistance" was the only option left for the Palestinians.

Meshal was addressing the "5th International Conference in Support of the Palestinian Intifada" in Iran’s capital Tehran.

"Palestinians must resort to resistance no matter how costly it is, until Palestine is free and Israel is destroyed," Meshal said.

Iran's supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei, who also spoke at the conference on Saturday, assailed a two state solution for Israel and the Palestinians, saying the Palestinian bid for statehood at the United Nations is doomed to fail.

Khamenei told the conference, which was attended by other by senior Palestinian militant leaders as well as Mashaal, that the Palestinians should not limit themselves to seeking a country based on the pre-1967 borders because "all land belongs to Palestinians."

"Our claim is freedom of Palestine, not part of Palestine. Any plan that partitions Palestine is totally rejected," Khamenei told the conference.

"Palestine spans from the river (Jordan) to the sea (Mediterranean), nothing less."

Khamenei claimed that a two state solution would mean "giving in to the demand of the Zionists" and that it would "trample the rights of the Palestinian people" to live on their land.

Khamenei also called Israel a "cancerous tumor" that should be removed.

Hamas has repeatedly expressed its opposition to the Palestinian bid for statehood in the UN, led by Palestinian Authority President Mahmoud Abbas. Last week, Gaza’s Hamas Prime Minister Ismail Haniyeh accused Abbas.of relinquishing Palestinian rights by seeking recognition for a state in the pre-1967 borders.

"The Palestinian people do not beg the world for a state, and the state can't be created through decisions and initiatives," Haniyeh said. "States liberate their land first and then the political body can be established."

 

Hoe Israël veranderde van lieveling tot paria

 

In het onderstaande bericht stond dat Hans Knoop een boek overgeschreven had; ik vertrouw op zijn journalistieke integerheid, en heb het dus maar gecorrigeerd in over geschreven.

Nog niet besteld zelf, maar het lijkt me zeer leerzaam ende de moeite waard. - Blindelings aanbevolen dus!

 

Wouter

___________

 

Hoe Israël veranderde van lieveling tot paria

http://boeken.blog.nl/leestips/maatschappij/2011/09/22/hoe-israel-veranderde-van-lieveling-tot-paria

 

 

Hans Knoop (1943) was de eerste correspondent van De Telegraaf in Israël en versloeg voor die krant, alsook voor de AVRO en BRT, zowel de Zesdaagse Oorlog in 1967 als de Jom Kippoer Oorlog in 1973. Hij heeft hier een boek over geschreven: 'Israël van lieveling tot paria'.

 

Tijdens zijn correspondentschap bijna 45 jaar geleden kon Israël in de wereld en zeker in Nederland geen kwaad doen. Leden van de NVV (voorloper van het FNV) doneerden zelfs een uur loon en bloed aan het land. Nu – bijna een halve eeuw later – worden we volgens Hans Knoop geconfronteerd met het spiegelbeeld en lijkt de joodse staat geen goed meer te kunnen doen. Geen land ter wereld oogst naar zijn oordeel zoveel – onterechte – kritiek.

Toch veranderde ook Hans Knoop – in 1978 door wijlen premier Begin gevraagd om deel van zijn mediastaf te gaan uitmaken – gedeeltelijk van opvatting. Aanvankelijk bekend staande als havik in het Israëlisch-Palestijns conflict raakte hij (evenals politici als onder meer Ariel Sharon, Livni en Olmert) steeds meer overtuigd van het feit dat alleen een twee-statenoplossing recht aan beide partijen doet en tot een duurzame vrede kan en moet leiden.

Dit boek verschijnt vandaag, vrijwel gelijktijdig met een nieuwe historische episode in het Israelisch-Palestijns conflict: de aanvraag door de Palestijnse Auroriteit bij de Algemene Vergadering van de VN om de staat Palestina te erkennen en als lid te aanvaarden.

 

Video killed the Pallywood Star? - een kijkje achter de journalistieke schermen

 

Wat we zien is de Palestijn die met stenen gooit, zijn gezicht verborgen achter een Palestina sjaal, barricades op de achtergrond, rook misschien zelfs. 'Het is weer raak in Jeruzalem, en het zal wel weer tot doden leiden'. Denkt de argeloze krantenlezer. In onderstaand fimpje worden de fotografen die dergelijke foto's schieten ook op de foto gezet, en dat geeft een heel ander perspectief. We zien dat er absoluut geen gevaar dreigt, er is geen Israelische soldaat te bekennen, andere Palestijnse jongeren staan er grijnzend bij. Leuk, op de foto voor Westerse journalisten!

Joris Luyendijk beschrijft in zijn boek 'Het zijn net mensen' hoe zowel de jongeren als soldaten en anderen zich laten beïnvloeden door de fotografen. 'Niet veel later komt er meestal ook een falafelkraampje langs' zo beschrijft hij de ironie. Fotografen en journalisten verslaan niet alleen het nieuws, onzichtbaar en onbekend, maar zijn er zelf onderdeel van. En sommige Palestijnen weten daar verdomd handig gebruik van te maken. 

 

RP

-----------

 

Must see video: The photographer behind the scenes

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/09/must-see-video-photographer-behind.html

 

 

 An outstanding video that exposes the Pallywood that is created by photographers and their willing actor subjects:

http://vimeo.com/29280708 

Photojournalism Behind the Scenes [ITA-ENG subs] from Ruben Salvadori on Vimeo.

Presentation of Photojournalism Behind the Scenes, an auto-critical photo essay showing the paradoxes of conflict-image production and considering the role of the photographer in the events.

This project was awarded the Photodreaming Contest organized by Forma Foundation in which I was then selected by Denis Curti, the director of Contrasto (the major photo-agency in Italy, which represents Magnum's work in the country and for which the top Italian photographers work) to shoot an assignment for the prestigious agency.

rubensalvadori.com
for publications or any other info and comment contact me at info@rubensalvadori.com 

 

 

Oud-redacteur gispt NRC over Israel

 

Ik ben nu halverwege het boek van Hans Moll en het levert erg veel herkenning op. Ik heb zelf uit twee periodes de berichtgeving van de NRC uitgebreid onderzocht, dus sommige artikelen herken ik van mijn onderzoek, zoals over Hamas en dat het wel mee zou vallen met haar beleid in Gaza, het stelselmatig verzwijgen van haar antisemitisme en oproepen tot geweld tegen burgers, en in het algemeen het bagatelliseren van Palestijns en Arabisch antisemitisme terwijl Joods extremisme wel op de warme belangstelling van de krant kan rekenen. Deze selectiviteit zie je terug bij alle onderwerpen: de NRC heeft het bijna alleen over onderwerpen die het conflict vanuit een Palestijns perspectief belichten, zoals de bezetting, bouw in de nederzettingen, geweld van kolonisten, vernederingen bij checkpoints, de blokkade van Gaza, Israelisch geweld, etc. etc.

 

Ronny Naftaniel schrijft:

Het is triest te constateren dat de 'slijpsteen voor de geest' nauwelijks aandacht heeft voor het doorprikken van de Palestijnse propaganda en de haatgevoelens die in de Arabische wereld tegen Joden en Israel hebben postgevat. Hans Moll legt dit genadeloos bloot.

 

In de NRC stonden verschillende artikelen die uitlegden hoe fout en geraffineerd de Israelische propaganda zou zijn, en hoe machteloos de Palestijnen daartegenover staan. Steeds weer werd een beeld opgeroepen van een oppermachtig Israel dat zich van niemand iets aan hoeft te trekken en machteloze, goedwillende Palestijnen die er niks tegen kunnen uitrichten. Het is een zwart-wit beeld en een karikatuur van het complexe Midden-Oosten conflict en een krant als de NRC onwaardig.

 

Zie hier het onderzoek naar NRC Handelsblad .

 

RP

------------ 

 

 

Oud-redacteur gispt NRC over Israel

 

WO 28-09-2011

Hoe de Nuance verdween uit een kwaliteitskrant

http://www.cidi.nl/Nieuwsberichten/Oud-redacteur-gispt-NRC-over-Israel.html

 

Klachten over de opstelling van NRC-Handelsblad bestaan al langer. Ze waren aanleiding voor een onderzoek naar de berichtgeving van de krant tijdens de Gaza-oorlog in december 2008-januari 2009. Uit dit onderzoek bleek dat er in die periode 124 artikelen waren geschreven over die oorlog; 34 % daarvan was gekleurd of sterk gekleurd ten nadele van Israel, terwijl 2% uitgesproken positief over Israel was.

 

Hans Moll, oud-redacteur van NRCHandelsblad, heeft dezelfde ervaring. In zijn zojuist verschenen boek Hoe de nuance verdween uit een kwaliteitskrant, zegt hij: "Op de redactie van NRC-Handelsblad is een klimaat ontstaan waarbij het vanzelf spreekt dat Israel kritischer wordt gevolgd dan Hamas, Hezbollah of de Moslimbroederschap." Tot voor kort was NRC-Handelsblad een slijpsteen voor de geest, een krant die de nuance zocht, maar nu kan de krant die pretentie niet meer waarmaken. "De krant is partij gaan kiezen:voor Hamas, tegen Israel, voor de multiculturalisten, tegen de Islamcritici, voor toedekken, tegen onthullen", aldus Moll.

 

Het valt moeilijk te beoordelen of klopt dat de NRC systematisch weigert Islam-kritische boeken te recenseren, omdat die geschreven zouden zijn door Neocons, zoals Hans Moll beweert. Hoofdredacteur Peter Vandermeersch schreef vorige week in een blog dat dit niet juist is. Wat vast staat is dat veel mensen uit de pro-Israel achterban de NRC hebben opgezegd omdat ze die krant veel kritischer tegenover Israel vinden dan tegenover de Arabische en Islamitische wereld. Kritiek op Israel is natuurlijk prima, voor een slijpsteen van de geest zelfs noodzakelijk, maar er is geen enkele reden om de democratie Israel negatiever te beoordelen dan de Arabische dictaturen of het vechtend over de straat rollende Palestijnse leiderschap.

 

Te vaak vergoelijkte de krant wat daar gebeurde, totdat begin dit jaar de ontluikende Arabische lente de ogen van de redactie en daarmee de lezers moet hebben geopend. Te laat voor een kwaliteitskrant, werd gemeld dat het goed mis is in de Arabische wereld en dat de Arabische bevolking fundamentele vrijheden mist en lijdt onder tergende armoede. De vijandigheid tegenover Israel is jarenlang het middel geweest om het eigen Arabische falen te verhullen. De NRC prikte daar zelden doorheen.

 

Hans Moll blijkt diep teleurgesteld te zijn over de eenzijdigheid van de krant waar hij zo lang gewerkt heeft. Met zijn goed gedocumenteerde boek wil hij, voor zover dat mogelijk is, de balans in de NRC, die hij en anderen missen, terugbrengen. Hij toont, mede aan de hand van criteria die door de journalisten Hans Wansink en Warna Oosterbaan zijn opgesteld, aan dat de NRC aan partijdige journalistiek doet. Neem bijvoorbeeld de uitspraak van de 90 jarige geestelijk leider van Shas, Ovadia Josef, die eind augustus 2010 de voorpagina van de NRC ontsierde. Hij zou gezegd hebben dat hij het liefst ziet dat het Palestijnse volk van de aardbodem verdwijnt. Een heel verkeerde opmerking, laat dat duidelijk zijn. Maar, zo vraagt Moll zich terecht af, waarom besteedt de NRC nooit op een dergelijke prominente wijze aandacht aan de vele Palestijnse politici en imams die veel frequenter oproepen tot haat tegen de Joden en het vernietigen van Israel. Zo was er in de krant geen letter te vinden over de herdenkingsplechtigheid voor Amin al Hindi, die achter de aanslag in Munchen tijdens de Olympische Spelen in 1972 zat. Die plechtigheid werd nota bene afgesloten door president Abbas, die een passage uit de Koran voorlas voor al Hindi's zieleheil.

 

Op 6 januari 2009 schrijft ex-correspondent Guus Valk een stuk over de Gazastrook en de macht van Hamas daar. Hij concludeert dat Abbas sinds de zomer 2007 de greep op dat gebied heeft verloren. "Hamas regeert sindsdien zonder uitgedaagd te worden", aldus Valk. Wat er werkelijk aan de hand is, is dat de oppositie in bloed is gesmoord, dat Christenen en homo's vervolgd worden en vrouwen onderworpen zijn aan fundamentalistische regels. "Zonder uitgedaagd te worden..." heet dat in NRC- jargon.

 

Een laatste voorbeeld. De krant meldde dat Joodse kolonisten uit Yitzhar "regelmatig huishouden in het nabij gelegen Palestijnse dorp Assira al-Kabaliya, onder toeziend oog van het Israelische leger". Daarbij hadden ze "een jongen gedood die ervan verdacht werd een Joodse jongen te hebben neergestoken." De werkelijkheid lag anders. De kolonisten vielen het Palestijnse dorp aan nadat Palestijnen brand hadden gesticht in Yitzhar, waarbij een 9-jarige joodse jongen werd vermoord. Bij de actie van de kolonisten raakten 8 Palestijnen gewond. Premier Netanyahu veroordeelde de eigenrichting van de kolonisten met kracht. Uit niets blijkt dat de kolonisten "regelmatig huishouden" in Assira al Kabaliya. Bovendien valt nergens een bewijs te vinden dat de kolonisten een Palestijnse jongen hebben gedood.

 

Het eerste slachtoffer van een oorlog is altijd de waarheid. De strijd tussen Israel en de Palestijnen wordt in grote mate in de huiskamers voor de tv en in de krant uitgevochten. Dat is enerzijds geruststellend, omdat hiermee het aantal echte slachtoffers gelimiteerd wordt. Anderzijds houdt die propagandaslag het conflict decennia lang gaande en raken beide volkeren er in de publieke opinie door beschadigd. Het is triest te constateren dat de 'slijpsteen voor de geest' nauwelijks aandacht heeft voor het doorprikken van de Palestijnse propaganda en de haatgevoelens die in de Arabische wereld tegen Joden en Israel hebben postgevat. Hans Moll legt dit genadeloos bloot. Gek genoeg schiet hij echter door wanneer hij aanneemt dat het antisemitisme in Nederland vooral een zaak is van al dan niet radicale Moslims. Dit is niet de ervaring van CIDI.

 

Wil het conflict tussen Israel en het Palestijnse volk ooit dichter tot een oplossing komen, is het nodig dat mensen hun vooroordelen laten varen en dat de feiten eerlijk en objectief worden weergegeven. Dat helpt haat te verminderen en opent perspectieven voor compromissen. De redactie van NRC-Handelsblad heeft zich de laatste jaren nauwelijks afgevraagd wat haar rol is geweest in het versterken van de vooroordelen over het Israelisch-Palestijns conflict en daarmee het ingraven van de tegenstellingen. Het boek Hoe de nuance verdween uit een kwaliteitskrant van Hans Moll is een overtuigend middel om deze gevoelige snaar bij de krant te raken.

 

Hans Moll, Hoe de nuance verdween uit een kwaliteitskrant, UitgeverijPrometheus, € 19,95 

 

 

Nederlandse Israeli's worden politiek wakker

 

Sinds kort is er naast het anti-Israelische Gate48 nu ook een Israelische organisatie in Nederland die het voor Israel opneemt, Arzi. Zij draagt een gematigd pro Israelische boodschap uit op basis van een tienpuntenplan.

 

Arzi staat voor de volgende tien punten: een verbondenheid met Zionisme, democratie, territoriale compromissen, erkenning van Israel als de Joodse staat, Israels veiligheid, tegen boycots, voor rechten van minderheden en vrijheid van meningsuiting, voor dienstplicht en tegen antisemitisme. Meer dan honderd mensen werden al lid van de Arzi Facebook groep, voordat de stichting geregistreerd was. "De volgende stap voor Arzi is te laten zien dat wij actief zijn, door een online aanwezigheid te creëren, maar ook door traditionele kanalen te benutten, zoals het schrijven van petities, het organiseren van evenementen en demonstraties en door een wedstrijd uit te schrijven voor de beste korte film over Israel voor Arzi's oprichtingsfeest later dit jaar," vertelt mede-oprichter Alon Gilboa, een student aan het Amsterdam University College. Volgens Cnaan Liphshiz, nog een bestuurslid van Arzi, wil Arzi ook de banden aanhalen met de Joodse gemeenschap in Nederland.

 

Ik hoop dat we nog veel van deze organisatie zullen horen. 

 

RP

----------- 

 

 

Nederlandse Israeli's worden politiek wakker

http://www.cidi.nl/Nieuwsberichten/Nederlandse-Israelis-worden-politiek-wakker.html

 

WO 28-09-2011

Klein als het is, heeft Nederland toch een van de grootste Israelische gemeenschappen in Europa. Er wonen hier zo'n 10.000 Israeli's, die een hechte groep vormen. Geen wonder dat zij de aandacht trokken van mensen die Israelische expats willen integreren in Joodse gemeenschappen.

 

Arzi, 'mijn land'

 

Kijkend naar de cijfers is het natuurlijk niet vreemd dat er zoveel Israelische verenigingen in Nederland zijn. Volgens een onderzoek van Joods Maatschappelijk Werk, De Joden in Nederland anno 2009, bestaat de Joodse bevolkingsgroep van 50.000 mensen voor 20 procent uit Israeli's.

 

Deze maand werd een nieuwe stichting opgericht: Arzi, wat 'mijn land' betekent. Het is Nederlands derde organisatie 'voor Israeli's, door Israeli's', maar de eerste die de gewone Nederlandse Israeli een politieke stem geeft, zeggen de oprichters. In 2009 voerden Columbia en de Universiteit van Tel Aviv ook een onderzoek uit naar expat Israeli's in Europa. Deze studie, onder leiding van Dr. Yinon Cohen, gaf aan dat er in Frankrijk (500.000 Joden) maar 6.600 Israeli's wonen; in België en Luxemburg (40.000 Joden) zijn er 2.350 en in Spanje en Italië samen zijn er minder dan 3.000. Groot Brittannië heeft het grootste aantal Israeli's in Europa: meer dan 40.000, volgens het Israelische Ministerie van Buitenlandse Zaken.

 

Het JMW heeft sinds 2004 een speciale afdeling voor Israelische cultuur, genaamd Tsavta, die Hebreeuwse boekenmarkten organiseert, Israelische Onafhankelijkheidsdag-bijeenkomsten, en gratis Nederlandse les. Kaits (dat sinds 2002 bestaat) is een onafhankelijke stichting die min of meer hetzelfde doet.

 

Tijd voor een spreekbuis

 

"Voordat Arzi werd opgericht, had de Nederlandse Israeli niemand om zijn of haar mening te vertegenwoordigen bij de media en het grotere publiek," zegt Eran de Vries, 36, voorzitter en oprichter van Arzi, hoofd van het Israel desk bij een prestigieus Amsterdams advocatenkantoor.

 

"Israel," zegt hij, heeft regelmatig laten zien dat het vrede nastreeft en dat het bereid is om pijnlijke concessies te doen om een tweestatenoplossing te bewerkstelligen. Desondanks nemen anti-Israel activiteiten toe in de media, op de universiteitscampus, in kerken en in de internationale gemeenschap. Zoals professor Alan Dershowitz van de Harvard Law School zegt in zijn studie De Zaak voor Israel (The Case for Israel), 'is de tijd gekomen voor een pro-actieve verdediging van Israel in de rechtszaal van de publieke opinie.'"

 

Arzi staat voor de volgende tien punten: een verbondenheid met Zionisme, democratie, territoriale compromissen, erkenning van Israel als de Joodse staat, Israels veiligheid, tegen boycots, voor rechten van minderheden en vrijheid van meningsuiting, voor dienstplicht en tegen antisemitisme. Meer dan honderd mensen werden al lid van de Arzi Facebook groep, voordat de stichting geregistreerd was. "De volgende stap voor Arzi is te laten zien dat wij actief zijn, door een online aanwezigheid te creëren, maar ook door traditionele kanalen te benutten, zoals het schrijven van petities, het organiseren van evenementen en demonstraties en door een wedstrijd uit te schrijven voor de beste korte film over Israel voor Arzi's oprichtingsfeest later dit jaar," vertelt mede-oprichter Alon Gilboa, een student aan het Amsterdam University College. Volgens Cnaan Liphshiz, nog een bestuurslid van Arzi, wil Arzi ook de banden aanhalen met de Joodse gemeenschap in Nederland.

 

Exporteren naar de rest van de wereld.

 

Het versterken van deze relaties is precies wat Dr. Israel Pupko, een onderzoeker naar immigratie bij het Jewish People Policy Planning Institute, een denktank in Israel, wereldwijd wil proberen te doen. Volgens Pupko wordt de band sterker naarmate het aantal Joodse gemeenschappen in de Diaspora kleiner wordt. Nederland, zo zegt hij "zit vol potentieel om de Israelische gemeenschap te integreren met de Joodse."

 

"De Joodse Diasporagemeenschappen beginnen de Israeli's in hun land langzaamaan te zien als een demografische, politieke en financiële versterking," zegt Pupko, die ook de oprichter is van Mishelanu ('een van ons'), een Israelische organisatie die probeert Israeli's in het buitenland te verbinden met Joodse gemeenschappen en de Staat Israel. "Als je gelooft dat Joodse huwelijken belangrijk zijn, dat ga je natuurlijk nadenken over de Israelische gemeenschap in jouw land als een bron van Joodse bruiden en bruidegommen," zegt Pupko, 40, die in 1991 vanuit zijn geboorteland Mexico naar Israel verhuisde. In de afgelopen drie jaar hebben een aantal grote Joodse gemeenten afdelingen geopend om contacten te leggen met Israelische expats."Belangrijke voorbeelden hiervan kan je vinden in Californië en Vancouver," zegt hij. Maar, zo voegt hij er aan toe, met uitzondering van Nederland heeft geen enkele Joodse gemeenschap in West Europa een dergelijk initiatief genomen. Vanuit Israel heeft Mishelanu een nieuwe groep opgezet die als paraplu kan dienen voor dergelijke organisaties. De groep heet Global Council of Israelis Abroad (Wereld Raad van Israeli's in het Buitenland). Het oprichtingsevenement vond plaats in Toronto afgelopen januari en werd gesponsord door de UJA federatie van Groot Toronto, het Joods Agentschap en Israels Ministerie van Diaspora Zaken.

 

Veel Israeli's die weggaan uit Israelzijn in het algemeen positief over hun thuisland en afkomst, maar het duurt een paar jaar voordat zij opnieuw aansluiting zoeken bij hun Joodse achtergrond, legt Pupko uit. De Israelische expat is vaak hoog opgeleid en financieel succesvol, maar niet altijd bezig met politiek. Een voorbeeld hiervan is de Israelische gemeenschap in Londen, waar een wekelijkse pro-Israel krant genaamd 'AlLonden' wordt uitgegeven. Hoofdredacteur Anat Koren zegt dat "we steun hebben gezien van Israeli's voor Israel, maar meestal als reactie – en niet proactief – in tijden van crisis, zoals bij operatie Gegoten Lood."

 

De wereld als dorp

 

Nu de Joodse Diaspora gemeenschappen Israeli's proberen te betrekken bij hun activiteiten, realiseert de Israelische regering dat zij ook een rol in dat proces kan spelen. Volgens Pupko vallen deze pogingen echter in het niet in vergelijking met wat andere landen investeren in hun expats. Zwitserland heeft bijvoorbeeld wereldwijd zeventien internationale Zwitserse scholen, waar ongeveer 6.500 leerlingen onderwezen worden in hetzelfde curriculum als thuis. Een Israelische school in New York, Los Angeles of Londen, zou volgens Pupko een 'hit' zijn. Dat Israel niet wil investeren in de circa 750.000 Israeli's die in het buitenland wonen (60 procent in Noord Amerika en 30 procent in Europa) is volgens Pupko te wijten aan het 'breng-ze-terug'-beleid van de Israelische regering.

 

Sinds 2008 heeft Israels Ministerie van Immigranten Absorptie honderden miljoenen geïnvesteerd in een grote campagne 'Kom thuis naar Israel', om expats terug te laten komen. Het doel: 5.000 Israeli's per jaar terug te brengen. Pupko noemt de campagne "een anachronistisch plan dat niet past in het idee van de 'wereld als dorp'. Een Israeli in het buitenland is niet 'verloren' en we hoeven hem niet terug te halen. We moeten hem alleen vasthouden." 

 

 

Rosh Hashanah

Wij wensen al onze lezers een heel gelukkig en zoet 5772.

 

Voor Israel stabiliteit, vrede, en erkenning als democratische Joodse staat.

Voor de Palestijnen onafhankelijkheid in een staat naast Israel met een daadwerkelijke tweestatenoplossing.

 

Wij wensen voor beide volken een kritische blik naar het eigen doen en laten, verzoening en empathie voor hun buren, en leiders met wijsheid, moed en een vooruitziende blik.

 

Ratna & Wouter

www.israel-palestina.info

 

Een luchtige blog over het matige enthousiasme van de Palestijnen voor de aanvraag tot volledige erkenning als staat. Wat hij overigens vergeet te vermelden is dat tijdens de speech van Netanyahu met schoenen naar zijn beeltenis op het scherm werd gesmeten (zie video). Dat is toch net wat minder vredelievend en bedaard dan het beeld dat hieronder wordt geschetst. 

 

RP

-------  

 

'Een eigen Palestijnse staat? Het verkeer regelen is al een hele klus...'

http://www.eenvandaag.nl/weblogs/post/33428

'We kunnen nog net het verkeer regelen, maar daar houd het wel mee op', zegt de cynische Palestijnse boekverkoper terwijl hij zijn zonnebloempitjes een voor een behendig tussen zijn tanden open breekt. 'Ik denk dat het voor mensen als ik alleen maar erger zal worden. Stel je voor zeg... een eigen staat. Dan moeten we onze eigen boontjes gaan doppen.'

Er hangt een vreemde sfeer in Ramallah, de belangrijkste Palestijnse stad in de Westbank. De inwoners proberen blij te zijn, maar het lukt ze niet helemaal. Vandaag zal president Mahmoed Abbas een poging zal doen om VN-erkenning te krijgen voor een eigen staat. Gepoetste auto's beplakt met posters van Arafat en Mahmoed Abbas rijden vrolijk toeterend langs. Jongeren die de Palestijnse vlag vasthouden hangen uit de ramen.

Na twee keer herken ik de auto's. Er worden rondjes gereden. De 25-jarige Moerat prikt Palestijnse vlaggetjes in zijn pizza's, maar haalt zijn schouders onverschillig op wanneer ik vraag wat hij van deze dag verwacht. 'Helemaal niets', zegt hij. Op zijn arm staat 'I will never forget' getatoeëerd. Ter herinnering van zijn broer, die omkwam tijdens de laatste Intifada.

Terwijl we onze gevlagde pizzapunten oppeuzelen komen er demonstranten voorbij. Geen gemaskerde mannen, geen schoten in de lucht en ook geen Israëlische vlaggen die worden verbrand. Nee, er lopen goedgeklede Palestijnse jongeren met nette borden van allemaal precies dezelfde grootte, waarop de vlaggen geplakt zijn van de landen die de Palestijnse staat erkennen. Ze lijken op de pizzavlaggetjes, maar dan groter.

Tussen de vlaggen plakkaten waarop in perfect Engels staat geschreven: 'Don't hold nature hostage. No to olive tree destruction.' Al met al komt het geheel wat gekunsteld over, net als de toeterende auto's. De stoet, een man of 30, rukt op naar het centrale plein waar een gigantische grote nagebouwde blauwe VN stoel staat met de tekst: 'Palestinians right: a full membership in the United Nations'. De – knappe - dienstdoende politieagent heeft meer oog voor mijn reisgenootje, dan voor de veiligheid van de stoel of de demonstranten. 'Ja, ik ben een toeriste uit Nederland', hoor ik haar zeggen. Israëli's als Noa mogen Ramallah officieel niet binnen. Dit is haar eerste tripje sinds jaren naar de Westbank. Er worden telefoonnummers uitgewisseld.

Bij het vallen van de avond komt de stemming er wat meer in. Drommen inwoners verzamelen zich naar het centrale plein, waar een groot scherm is opgezet. Na even priegelen hebben we dan ook echt beeld vanuit New York. Bij het zien van Abbas, daar tegen die groene marmeren muur begint men te juichen. Tijdens de speech is het stil en wordt er aandachtig geluisterd en soms enthousiast geklapt. Ik kijk om mij heen en vraag me af of men echt gelooft dat deze speech een keerpunt zal betekenen, een stap dichterbij naar een beter leven, een eigen staat.

Op de terugweg naar Tel Aviv krijgt Noa de ene na de andere liefdesbetuigingen van haar Palestijnse politieagent. Ze besluit hem de waarheid te vertellen. 'Beste Abed, ik ben geen toeriste uit Nederland. Ik ben Joods en woon in Tel Aviv'. Nadat er op 'verstuurd' gedrukt is houden we allemaal onze adem in. De tijd lijkt opeens stukken langzamer te gaan. Maar dan piept de telefoon weer. 'Maar dat maakt me toch helemaal niet uit, je weet toch dat ik je leuk vindt. Wanneer spreken we af?'
Misschien nog wel het meest hoopvolle lichtpuntje van de dag. 

 

 

Voor de tienduizendste keer: Hamas wil geen vrede maar jihad

 

Geen nieuws natuurlijk, behalve voor de vele mensen die steeds maar weer menen dat Hamas bereid is het geweld te stoppen, en er zo weinig aanslagen meer zijn omdat ze een eenzijdig staakt het vuren hebben afgekondigd en meer van die onzin.

 

RP 

--------- 

 

For the 10,000th time, Hamas confirms its dedication to jihad

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/09/for-10000th-time-hamas-confirms-its.html

Every once in a while some credulous Western journalist, or politician, or UN special rapporteur, breathlessly reports that they spoke to a Hamas leader who assured them that the group is ready to offer a cease fire/accept a two-state solution/name your wishful thinking here. 

The funny thing is that it takes no effort whatsoever to read Hamas' own views on the matter.

From the Al Qassam website:

The Hamas Islamic Resistance Movement says that it can not abandon the path of jihad and resistance and its dedication to the martyrs with their blood and their sacrifice.

Mr. al-Masri expressed the keenness of his movement this evening during a speech organized by the Islamic Resistance Movement, Hamas, in the Jihad Abu Shahid mosque in the Sawyerh Zawaida village in the central Gaza Strip, on the eighth anniversary of the martyrdom of leader Abu Jihad Qassam Sawyerh.

The deputy Palestinian Legislative Council member said that the continuation of the Zionist siege is a form of the conspiracies being hatched against the Palestinian people to undermine their dignity and freedom.

 

Really hard to misinterpret this.