Kristallnachtherdenking en Yassin-herdenking gaat niet samen

 

De meeste feiten in dit artikel zijn niet nieuw, maar de volgende vraag is wel prangend:

 

Waarom maakt de joodse gemeenschap geen einde aan dit schandaal en neemt ze deze herdenking niet in eigen handen? Waarschijnlijk is dit het gevolg van onwetendheid over de banden tussen de Internationale Socialisten en Nederland Bekent Kleur. De Nederlandse trotskisten hebben hun eigen geschiedenis met succes vervalst.

 

De Joodse gemeenschap hield vorig jaar inderdaad een eigen herdenking, maar die was minder opvallend en kreeg daardoor minder publiciteit. Men zou er op kunnen aandringen op de Dam te herdenken de volgende keer, en de discussie kunnen aangaan dat NBK en haar vrienden niet de aangewezen organisatie is om een herdenking te organiseren die breed gedragen moet worden.

 

Zie ook in 2008: Kristallnachtherdenking: Nederland bekent kleur?

 

RP

------------

 

woensdag 29 september 2010

http://hoeiboei.blogspot.com/2010/09/hamas-jihad-hezbollah-op-de-dam.html

'Hamas, jihad, Hezbollah' op de Dam

De vrienden van René Danen vervalsen hun eigen geschiedenis

Totalitaire stromingen vervalsen graag de eigen geschiedenis. Het bekendste slachtoffer hiervan was de Russische revolutionair Leon Trotski (1879-1940). Tijdens de Oktoberrevolutie was Trotski de rechterhand van Lenin. Hij was de meedogenloze politieke chef van het Rode Leger tijdens de Russische Burgeroorlog. De volkscommissaris onderdrukte daarna met grof geweld de opstand van de matrozen in Kroonstad.

Gatsjina, waar Trotski in 1919 een militaire overwinning op het Witte Leger behaalde, werd in 1923 omgedoopt tot Trotsk. Daarmee was Trotski de pionier van de persoonsverheerlijking. Nog vóór de andere bolsjewistische kopstukken (Lenin, 1924, Stalin 1925) kreeg hij zijn eigen stad.

Trotsk heeft maar zes jaar op de kaart van de Sovjet-Unie gestaan. Na de machtsgreep van Stalin viel Trotski in ongenade. Hij werd verbannen, eerst naar Alma Ata en later naar het buitenland. Ook daar liet Stalin hem niet met rust. De stalinistische infiltrant Ramón Mercader ruimde de voornaamste linkse criticus van het regime uit de weg in zijn schuilplaats in Mexico.

Ondertussen was Trotski zorgvuldig weggeschreven uit de Sovjet-geschiedenis. Het regime beschikte over vakkundige fotoshoppers, die de voormalige partijleider en zijn echte of veronderstelde aanhangers uit alle foto's wegretoucheerden.

De Internationale Socialisten (IS), de Nederlandse erfgenamen van Trotski, hebben de kunst van de geschiedvervalsing goed afgekeken van hun bolsjewistische vijanden. Dankzij hun sympathisanten slagen ze er in Wikipedia vrij te houden van slechte publiciteit. Zo valt daar niets meer te vinden over een rapport dat vier wetenschappers eind 2009 hebben geschreven voor het ministerie van Binnenlandse Zaken.

"Tijdens en na de oorlog in Gaza heeft IS haar pro-Palestijnse standpunt in behoorlijk antisemitische termen verwoord", schreef onderzoeker Hans Moors (blz. 105). Hij vestigde tevens de aandacht op de gewelddadige kanten van deze groepering, 'de belangrijkste organisatie binnen socialistisch extreemlinks'. Op het bewuste rapport valt wellicht het nodige af te dingen. Het hoofdstuk over de PVV ('nieuw rechts radicaal') was bijvoorbeeld zeer omstreden. De IS schreef een protestbrief en dreigde zelfs met juridische stappen. Toch is het vreemd dat er met geen woord hierover wordt gerept, ook niet met de vermelding dat de conclusies worden aangevochten door de IS. Moors ziet namelijk geen reden om de gewraakte passage te wijzigen. Het rapport voor minister Ter Horst staat nog steeds op de website van het onderzoeksinstituut IVA.

Na overleg op Wikipedia is ook de samenwerking met de politieke islam verwijderd uit het lemma Internationale Socialisten. Bezoeken van IS-leiders aan de Cairo-conferentie van de fundamentalistische Moslimbroederschap worden als 'niet relevant' beoordeeld door de moderatoren van de internet-encyclopedie.

Verwijderd zijn ook verwijzingen naar de herdenking op 27 maart 2004 van sjeik Achmed Yassin, de oprichter van de Palestijnse terreurbeweging Hamas. In dit geval was het IS-voorman Peyman Jafari himself die dit onderdeel liet schrappen. De activiteit zou ook al niet relevant zijn. Bovendien zou het niet om een herdenking gaan. Bij het lemma over Miriyam Aouragh lukte het echter niet om deze herdenking te verdonkeremanen ondanks hardnekkige pogingen om ook deze episode te herschrijven.

In 2007 leverde Koen Vink van Milieudefensie stevige kritiek op de Hamas-sympathieën van de IS, met name ook op de herdenking van Yassin. Jafari verdedigde zich door te stellen dat het niet om een herdenking ging van de terreursjeik, maar om een protest tegen diens liquidatie door het Israëlische leger.

In dit geval gaat het om geschiedschrijving achteraf. In 2004 was er namelijk wel degelijk sprake van een herdenking van sjeik Yassin, die werd georganiseerd door de IS, de Arabisch-Europese Liga (AEL), het Komitee Marokkaanse Arbeiders in Nederland (KMAN) en Emcemo van Abdou Menebhi, voormalig bestuurslid en activist van Nederland Bekent Kleur (NBK). Om die reden trok het Nederlands Palestina Komitee (NPK) zich een dag van te voren terug, zo blijkt uit een persbericht op Indymedia. "Het NPK stond een bepaalde vorm van de actie op 27 maart voor ogen, maar in de loop van donderdag zijn grote twijfels gerezen of deze vorm in samenwerking met IS, AEL, KMAN en EMCEMO nog wel gehandhaafd zou kunnen worden. Er blijkt sprake te zijn van een totale verandering van thema, nl een herdenking van de moord op sheikh Ahmad Yassin in plaats van een herdenking van de Dag van het Land, waarbij de bouw van de Apartheidsmuur centraal zou staan. Uiteindelijk heeft dit het NPK doen besluiten om zich uit de activiteit terug te trekken."

Ook kort na afloop was er sprake van een herdenking van Yassin. De AEL plaatste op 30 maart een bericht op Indymedia onder de kop 'Sheikh Ahmed Yassine herdacht op de DAM'. "Zaterdag 27 maart 2004 kwamen enkele honderden mensen bijeen om oprichter en leider van Hamas, Sheikh Ahmed Yassine, te herdenken. Ook was de demonstratie georganiseerd om onze steun te betuigen aan het verzet in Palestina. De demonstatie was in samenwerking georganiseerd met de Internationale Socialisten."

Daaronder zetten de IS zelf een bericht met de kop 'Palestina manifestatie Dam inspirerend en strijdbaar'. Het verslag maakt melding van toespraken van onder anderen Menebhi en Aouragh. Jafari zou drie jaar later beweren dat de term 'herdenking' door de AEL werd gebruikt, maar nergens blijkt dat de IS daar in 2004 bezwaar tegen maakte.

Alle 'burgerlijke media' hadden het over een herdenking. Zo meldde het ANP op 25 maart om 23.40 uur de herdenking door de AEL met steun van de IS en het KMAN, plus de terugtrekking van het NPK. Het Algemeen Dagblad stuurde de ervaren verslaggever Orkun Akinci naar de Dam. "De herdenking van sjeik Ahmed Yassin", schreef hij, "is zaterdag enigszins ontsierd door een paar akkefietjes. Enkele tientallen jongeren hadden zo hun eigen ideeën over de manifestatie en uitten zich onder meer door het verbranden van een Israëlische vlag. Enkele sprekers, die opriepen terug te slaan naar 'de zionistische slachters', spoorden hen daarbij aan."

Volgens dit verslag (AD, 29 maart 2004) probeerde Moustafa Turky van de Palestijnse Gemeenschap Nederland de jongeren te kalmeren. "Het leed was echter al geschied na de toespraak van leider Marmouch van de Arabisch Europese Liga en Miriyam Aouragh van de Internationale Socialisten. Zij stonden amper stil bij de moord op Yassin, maar gebruikten hun spreektijd vooral voor hatelijkheden aan het adres van Israël, de Verenigde Staten en, in het geval van Aouragh, ook Nederland."

Akinci schrijft verderop: "Aouragh riep dat 'Israël zijn eigen graf heeft gedolven'. 'Iedereen zal nu aanslagen gaan plegen in de hele wereld.' Haar woorden werden door een deel van de aanwezigen beantwoord met 'Hamas, jihad, Hezbollah'."

IS-leider Aouragh is, zo schreef ze zelf op het Allochtonenweblog, actief bij Nederland Bekent Kleur, organisator van de jaarlijkse herdenking van de Kristallnacht, het begin van de Jodenvervolging in Duitsland. NBK duldt dus iemand in haar gelederen, die jongeren opzweepte om Hamas, Hezbollah en de jihad toe te juichen. NBK werkt daarnaast samen met Abdou Menebhi, een tweede spreker op deze beruchte manifestatie.

Waarom maakt de joodse gemeenschap geen einde aan dit schandaal en neemt ze deze herdenking niet in eigen handen? Waarschijnlijk is dit het gevolg van onwetendheid over de banden tussen de Internationale Socialisten en Nederland Bekent Kleur. De Nederlandse trotskisten hebben hun eigen geschiedenis met succes vervalst.

Carel Brendel

'Hamas, jihad, Hezbollah' op de Dam (De vrienden van René Danen vervalsen hun eigen geschiedenis)

 

Benny Morris over Christopher Hitchens en het Palestijnse narratief

 

Het is een aardige vergelijking, tenminste in de variant van Morris:

In "Hitch-22" Hitchens approvingly cites (and expands) a metaphor coined (I think) by Jeffrey Goldberg, a correspondent for The Atlantic: A man (the Zionist Jew), to save himself, leaps from a burning building (anti-Semitic and Holocaust Europe) and lands on an innocent bystander (a Palestinian), crushing him. To which Hitchens adds - and the falling man lands on the Palestinian again and again (the conquest of the West Bank and Gaza, the suppression of the intifadas, the construction of settlements in the territories, etc.).
But the metaphor is disingenuous, and it requires amplification to conform to the facts of history. In fact, as the leaping man nears the ground he offers the bystander a compromise - let's share the pavement, some for you, some for me. The bystander responds with a firm "no," and tries, again and again (1920, 1921, 1929, the Arab Revolt of 1936-39 and the 1947-48 War of Independence), to stab the falling man as he descends to the pavement. So the leaping man lands on the bystander, crushing him. Later, again and again, the leaping man, now firmly ensconced on the pavement, offers the crushed bystander a compromise ("autonomy" in 1978, a "two-state solution" in 2000 and in 2008), and again and again the bystander says "no."

The falling man may have somewhat wronged the bystander, but the bystander was never an innocent one; he was an active agent in and a party to his own demise.

Dat niet alleen, hij vond ook die brand wel prima, en had goede contacten met de brandstichters. En de man die omlaag gesprongen kwam, maakte voor de brand ook gebruik van dat trottoir. Enfin, iedere vergelijking gaat mank, en wat vaak verloren gaat zijn de minder dramatische en tot de verbeelding sprekende zaken, zoals dat de zionisten voor de Holocaust al een semi-staat in Palestina hadden opgebouwd, en hun broeders graag wilden redden voordat dat gebouw in brand vloog, maar dat werd tegengehouden door de politie die het trottoir controleerde (de Britten), die op hun beurt weer handelden onder druk van de Arabieren, oftwel de man die op het trottoir stond. Maar met zoveel nuances is de vergelijking dus een gedrocht geworden.

Een andere veelgehoorde vergelijking is deze: stel dat de Friezen opeens heel Nederland zouden opeisen, omdat ze hier duizenden jaren geleden woonden, en de Nederlanders tot tweederangsburgers maakten? Dit alles omdat ze elders, ver weg van hier, dreigen te worden uitgeroeid, en zich toen opeens herinnerden dat ze ooit in Nederland hadden gewoond? Je hoort deze vergelijking ook wel met de Kelten of andere oude volken. De vergelijking gaat niet alleen mank, maar is puur en alleen gebaseerd op het Palestijnse narratief. Zie voor een analyse ook: Israel en de Frysia vergelijking

Wat ik een aardige vergelijking vind is die van een verwaarloosd huis, een paar kamers zijn nog bezet, en in het midden ligt een heel bijzondere kamer met een altaar. Vroeger woonden er ook anderen maar die zijn eruit verdreven en gevlucht, en sindsdien is het huis nogal vervallen, al hebben er altijd wel groepjes mensen gewoond. Op een dag begonnen meer mensen terug te keren die familie waren van de mensen die er vroeger hadden gewoond, en die de God eerden waarvan (alleen op die plaats en in die kamer) een altaar stond. Zij werden elders verdreven, en waren altijd naar het huis blijven verlangen en vertelden elkaar er verhalen over van vroeger. Zij begonnen het huis te renoveren, namen meer kamers in bezit, en kregen ruzie met de mensen die er waren blijven wonen, etc. etc.

 

RP

-------------


No love for Muslims, unless they're Palestinian
Christopher Hitchens, one of the most important journalists in the English-speaking world, needs to take a long, hard look at Palestinian history and at the nature, behavior and aims of the Palestinian national movement.
By Benny Morris - Haaretz 29.09.2010
http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/no-love-for-muslims-unless-they-re-palestinian-1.316295

Christopher Hitchens, one of the most important journalists in the English-speaking world (a columnist for Vanity Fair, a contributing editor to The Atlantic), is of two minds about the Islamic Arab world. Or, rather, for him it is divided in two - the Palestinians and all the rest.

About "the rest," he is fairly clear (as in his just-published book, "Hitch-22: A Memoir): It is a world riddled by corruption, violence and brutal autocracy, gradually falling into the grip of a nihilistic or medieval Islamism that is challenging the core values of the West - liberalism, democracy, tolerance and equal rights for women, homosexuals and ethnic minorities.

Hitchens broke ranks with his leftist colleagues (he had long written for the British New Statesman weekly, and later, the U.S. weekly The Nation) and famously supported both of the Gulf wars: in 1991 and 2003.

Hitchens has condemned the Sudanese Arabs for murdering their Christian and animist kinsmen in Southern Sudan and in Darfur, and the Iraqi Arabs (and Muslim Turks) for killing and oppressing the Kurds.

Indeed, he has written books on the Kurdish struggle for independence and on Cyprus in which he was critical of the 1974 Turkish invasion and ethnic cleansing of the northern third of the island.

Most recently Hitchens has expressed sympathy for a possible Israeli strike against Iranian nuclear facilities (calling it an act of self-defense).

Yet he still has a soft and blind spot for the Palestinians, who can apparently do no or little wrong (similar to the attitude of Western leftists toward the Republicans during the Spanish Civil War of 1936-39, despite their occasional massacres of Catholics, the internal purges by Communists of liberals and POUM-supporters, etc.).

In "Hitch-22" Hitchens approvingly cites (and expands) a metaphor coined (I think) by Jeffrey Goldberg, a correspondent for The Atlantic: A man (the Zionist Jew), to save himself, leaps from a burning building (anti-Semitic and Holocaust Europe) and lands on an innocent bystander (a Palestinian), crushing him. To which Hitchens adds - and the falling man lands on the Palestinian again and again (the conquest of the West Bank and Gaza, the suppression of the intifadas, the construction of settlements in the territories, etc.).

But the metaphor is disingenuous, and it requires amplification to conform to the facts of history. In fact, as the leaping man nears the ground he offers the bystander a compromise - let's share the pavement, some for you, some for me. The bystander responds with a firm "no," and tries, again and again (1920, 1921, 1929, the Arab Revolt of 1936-39 and the 1947-48 War of Independence), to stab the falling man as he descends to the pavement. So the leaping man lands on the bystander, crushing him. Later, again and again, the leaping man, now firmly ensconced on the pavement, offers the crushed bystander a compromise ("autonomy" in 1978, a "two-state solution" in 2000 and in 2008), and again and again the bystander says "no."

The falling man may have somewhat wronged the bystander, but the bystander was never an innocent one; he was an active agent in and a party to his own demise.

In "Hitch-22" this is somehow omitted. Rather, the often-enlightened Hitchens (who provided a roof and haven for his friend Salman Rushdie when he was under an Islamist death sentence, and who speaks quite forthrightly about "Islamist murderers" and cowardly, naive or deluded Western liberals bent on appeasing these "murderers"), fails to note the continuous, powerful religious impulse underlying the Palestinian national struggle since its inception in the 1920s. (What other national liberation movement in modern times, with the exception of that of the Greek Cypriots, was led by a cleric?). Who, if not the Islamists, won the Palestinian general elections in 2006?

Moreover, throughout Hitchens seems to accept the Palestinians' definition of themselves as "natives" struggling against an "imperialist" foreign enemy.

But what of Jewish residence in the Land of Israel between the 12th century B.C.E. and the late Byzantine period (5th and 6th centuries C.E.)?

And what of Jewish residence and "nativeness" in Palestine since 1882, nearly 130 years ago? If residence grants rights, surely Jewish residence counterbalances Arab residence in Palestine since 636 C.E.

And if it is conquest that affords a claim to territory, then how is the Arab conquest in the 7th century, by blood and fire, any more morally cogent than the Jewish conquests of 1200 B.C.E. or 1948/1967?

Hitchens needs to take a long, hard look at Palestinian history and at the nature, behavior and aims of the Palestinian national movement.

VN mensenrechtenraad veroordeelt Israel wegens aktie tegen Gaza flottielje?

 

Zie ook het hoofdredactioneel commentaar in het Friesch Dagblad, achtergronden van de Gaza blokkade en flottielje, en IMO Blog:

De humanitaire facade van de Free Gaza vloot
Het Free Gaza Flottielje Fiasco

De Free Gaza vloot: goed voor Hamas, niet voor vrede 

 

-----------------

VN mensenrechtenraad veroordeelt Israel wegens aktie tegen Gaza flottielje

http://israel-in-de-media.blogspot.com/2010/10/vn-mensenrechtenraad-veroordeelt-israel.html

VN veroordeelt Israel

De VN mensenrechtenraad veroordeelt Israël wegens haar optreden tegen sommige opvarenden van de Mavi Marmara. Nu is dat niet verbazingwekkend omdat 80% van de landen, die deel uitmaken van de mensenrechtenraad helemaal geen mensenrechten in hun land kennen en het is natuurlijk heerlijk om de aandacht van de wereld af te leiden van de miserabele toestanden in eigen land door een ander land te beschuldigen en te veroordelen. Israël is daarom ook van mening dat deze raad bevooroordeeld is.

 

Maar de mening van Israel is hierin onbelangrijk!

 

Wel belangrijk is dat filmbeelden, interviews en geluidsbanden, die Israel in het gelijk stellen, volkomen werden genegeerd. Dat Israël een grote fout heeft gemaakt staat buiten kijf, want al voordat de flotilla uit Istanbul vertrok circuleerden op Youtube opruiende filmpjes, waarin Israel moord en doodslag werd beloofd door de martelaren van de IHH, als Israël zou durven ingrijpen. Er deden meerdere organisaties mee aan de Gaza flotilla, maar alleen op deze boot gesponsord door het IHH hebben terdege voorbereide Mujahideen (moslim soldaten) met staven en messen de Israëlische soldaten aangevallen, waardoor de doden zijn gevallen.

De Turkse islamitische organisatie IHH werd in 1992 opgericht om moslim Mujahideen  naar Bosnië te sturen voor de strijd tegen de Serviërs. De IHH is geïnspireerd door Ayatollah Khomeini's "ideology." En zijn beroemde uitspraak: "Als iedere moslim een emmer water over Israel zou gooien, dan zou Israel in zee spoelen."  De IHH is onderdeel van "The Union of Good" die geld verzamelt voor Hamas. Nog steeds is de IHH actief in Bosnië, waar het geld inzamelt in moskeeën, dat wordt doorgesluisd naar Hamas, volgens een Servische krant.

In een interview heeft de leider van IHH gezegd dat de missie van de Mavi Marmara zeer succesvol is geweest, al heeft men het doel niet bereikt. Men heeft de wereld laten zien hoe gewelddadig en bloeddorstig Israël is en Israël kwam onder grote druk te staan vanuit vele Europese landen. Nu met de uitspraak van de VN mensenrechtenraad wil de IHH proberen om Israël voor het Internationaal Gerechtshof te dagen om een veroordeling te bewerkstelligen.

Zolang een zich beschaafd noemend Nederland, dat ook deel uitmaakt van deze mensenrechtenraad zich niet verzet tegen de kidnapping van de VN door landen als Iran, en een man als Ahmedinejad zijn minderwaardige verzinsels kan spuien in de VN, is en blijft de VN een machteloos en geldverslindend instituut dat het gespuis van deze aarde een waardig gezicht geeft.

 

Rami de Lieme, Amstelveen

Verenigde Naties & Israel: Moreel kompas...en mensenrechten?

Een goed stuk in het Friesch Dagblad over de VN Mensenrechtenraad, en het feit dat de Westerse landen ook een verantwoordelijkheid hebben om te voorkomen dat VN raden worden gekaapt door ondemocratische landen die elkaar de hand boven het hoofd houden. Het is jammer dat de Volkskrant of de NRC niet een dergelijk hoofdredactioneel commentaar publiceert.

 

RP

-------------

 

http://www.frieschdagblad.nl/index.asp?artID=51891

Hoofdartikel - woensdag, 29 september 2010

Moreel kompas...

 

Demissionair premier Balkenende heeft zaterdag in zijn toespraak voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in New York de vinger op de zere plek gelegd. De premier zei dat de VN hebben gefaald in het aanpakken van mondiale problemen. De VN spelen nauwelijks een rol in de bestrijding van de economische crisis. De VN-klimaattop in Kopenhagen eind vorig jaar is mislukt. En er worden te weinig resultaten geboekt voor de zogeheten Millenniumdoelen, zoals halvering van armoede in 2015.

 

Zwaarwegender kritiek had de premier op de passieve houding van de VN wat betreft schendingen van mensenrechten. Balkenende was niet te spreken over de landen die de Sudanese president Bashir vrijelijk laten reizen. Bashir wordt beschuldigd van onder meer oorlogsmisdaden en is aangeklaagd door het Internationale Strafhof in Den Haag. Enkele lidstaten weigeren Bashir echter aan te houden.

 

Balkenende liet het bij dit ene voorbeeld. Er zijn meer gevallen waaruit blijkt dat de VN niet bepaald een moreel kompas zijn voor een betere wereld. Zo wordt de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties bevolkt door lidstaten als Sudan, Libië en Zimbabwe die zelf de mensenrechten met voeten treden. De raad wordt gedomineerd door een blok van islamitische en Afrikaanse staten, gesteund door Rusland, China en Cuba. Naar schatting zijn 27 van de 47 landen die zitting hebben in de huidige raad niet vrij, of slechts gedeeltelijk vrij. Deze landen stemmen als blok om elkaar tegen kritiek te beschermen. Het aantal landen in de raad dat de mensenrechten respecteert, loopt langzaam terug doordat steeds meer onvrije landen er zitting in nemen.

 

Dat heeft tot gevolg dat de raad er niet in slaagt de meeste grote mensenrechtenschendingen aan te pakken en dat sommige ernstige gevallen zelfs worden toegedekt. Vandaar ook dat de door Balkenende aangehaalde Bashir nooit is veroordeeld. De Sudanese president is immers een moslim en zijn land heeft zitting in de Mensenrechtenraad.

 

Gezien de samenstelling van de Mensenrechtenraad, mag het verder geen verrassing zijn dat niet met een objectieve blik naar het optreden van Israël wordt gekeken. Geen enkel ander land is zo vaak door de raad veroordeeld als Israël. Grote conferenties van de Verenigde Naties over antidiscriminatie en antiracisme worden door islamitische landen misbruikt voor een antisemitische hetze.

 

Een paar jaar geleden waarschuwde de toenmalige VN-secretaris-generaal Kofi Annan de raad al om niet te overdreven de aandacht op Israël te richten, maar ook schendingen van de mensenrechten door andere staten te onderzoeken. Dat heeft weinig geholpen. De Nederlandse demissionair minister van Buitenlandse Zaken Verhagen zei twee weken geleden nog dat het bekritiseren van Israël een gewoonte lijkt te gaan worden.

 

...en mensenrechten

 

Een relatief klein aantal landen waar de mensenrechten worden geschonden, hebben grote invloed in de raad. Het beoordelingssysteem van mensenrechtensituaties is tot een aanfluiting geworden. En de morele verontwaardiging wordt gereserveerd tot één land, Israël. Daar kan in navolging van Kofi Annan, Verhagen en veel andere westerse regeringsleiders terecht schande van worden gesproken, maar de beschaafde landen hebben zelf ook een verantwoordelijkheid. Het is nu eenmaal zo dat elke lidstaat van de Verenigde Naties evenveel te zeggen heeft, of het nu een democratie of een dictatuur is. Vandaar dat ook de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad in een toespraak voor de VN zowel de Holocaust als het bestaansrecht van Israël kan ontkennen. En dat Iran zelfs zitting heeft in de Mensenrechtenraad. Of dat Pakistan sinds gisteren voorzitter is van de VN-atoomwaakhond IAEA, terwijl het land niet eens meedoet aan het non-proliferatieverdrag, het verdrag dat de basis vormt voor het werk van de IAEA.

 

Het is de taak van de vrije landen in deze wereld om ervoor te zorgen dat VN-raden niet worden gekaapt door landen die het niet zo nauw nemen met de mensenrechten. Maar door luiheid en onverschilligheid staan zij toe dat de bescherming en het promoten van de mensenrechten in handen komt van bedenkelijke lidstaten. Zo stonden de Latijns-Amerikaanse landen vorig jaar toe dat Cuba zich namens hen kandidaat stelde. En stonden de Europese landen toe dat Rusland en Azerbeidzjan zich uit hun naam beschikbaar stelden.

 

Het is dus ook een beetje de schuld van westerse landen die zich afzijdig opstellen dat de eenzijdigheid in de Mensenrechtenraad zo nadrukkelijk naar voren komt. Landen die zeggen te geloven in gelijkheid en vrijheid hebben ook de morele verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat die zoveel mogelijk worden bevorderd.

 

 

Israël-Palestina Info op Facebook, Twitter en Hyves

 

Israël-Palestina.Info is momenteel doende met de "nieuwe sociale media" op internet, zoals een eigen pagina en groep op Facebook, een Hyves en een Twitter. We zullen die niet direkt met allerlei verschillende inhoud gaan vullen. Ze zijn in eerste instantie vooral bedoeld om elkaar en vooral de website en deze Nieuwsblog te ondersteunen en promoten, en om sympatisanten meer mogelijkheden te geven voor interactie en feedback. Maar wie weet wat daaruit nog voortkomt?

 

Hieronder voor deze gelegenheid nog eens onze missie zoals omschreven op de voorpagina van de website.

 

Wouter

_____________

 

Israël-Palestina Info wordt gemaakt door enkele Nederlandse vrijwilligers, die geïnteresseerd zijn in en zich betrokken voelen bij het Israëlisch-Palestijnse conflict. We zijn niet religieus en zelf ook niet afkomstig uit het Midden-Oosten. Onze website is geheel onafhankelijk en we krijgen door niemand hiervoor betaald. 

Doel van deze website is informatie te bieden over de achtergronden van het slepende conflict tussen Israël en de Palestijnen en Arabische landen, mythes en misvattingen over het conflict te ontzenuwen, alsmede een gids te bieden naar andere informatie op het internet die in meerdere of mindere mate betrouwbaar is. Daarnaast plaatsen we opinies van derden en van onszelf over het conflict en over actuele ontwikkelingen en discussies.

Wij willen een tegenwicht bieden aan de eenzijdigheid die berichtgeving en standpunten over het conflict vaak kleuren. Op het internet en in de media is er weliswaar veel informatie over te vinden, maar er zijn nauwelijks neutrale of objectieve websites in het Nederlands. De meeste sites nemen het hartstochtelijk op voor één van beide partijen, waarbij de waarheid nogal eens vertekend wordt en van beide volken een karikatuur wordt gemaakt:

De Israëli's worden regelmatig afgeschilderd als wrede, racistische bezetters, die een zo groot mogelijk gebied willen annexeren, aan etnische zuiveringen doen en een Apartheidsbeleid voeren; ze zouden arrogant zijn, zich verheven voelen boven het internationaal recht en alle kritiek afdoen als antisemitisme. Zij worden ook afgeschilderd als getraumatiseerde slachtoffers van millennia van vervolging, culminerend in de Holocaust, die zich nu verschansen achter torenhoge muren in een modern Joods getto, en anderen aandoen wat henzelf werd aangedaan.

De Palestijnen worden vaak beschouwd als zielige, weerloze slachtoffers van onteigening en verdrijving, die de prijs voor de Holocaust moeten betalen, en uit wanhoop hun laatste middel tot verzet in het geweld zoeken; ze worden anderzijds gezien als achterlijke godsdienstfanaten met een doodscultus, die zichzelf opblazen voor 72 maagden en het martelaarschap; ze zouden er allerlei middeleeuwse ideeën op nahouden en niet in staat zijn ook maar iets productiefs voort te brengen.

De realiteit is dat beiden zowel slachtoffer als dader zijn, soms wreed, soms humaan, en beiden tonen zich vaak uitermate ongevoelig voor het lijden aan de andere kant. Dit geldt voor Arabieren en hun westerse sympathisanten die Israël met de Nazi's vergelijken en de Holocaust ontkennen of Joods nationalisme als een vorm van racisme bestempelen, en voor Israëli's en hun sympathisanten die alle ellende van de Palestijnen, van het vluchtelingenprobleem tot de bezetting, als hun eigen schuld afdoen.

Tot in de jaren '80 stonden de Nederlandse media en publieke opinie bijna unaniem achter Israël en lag kritiek op het Israëlische beleid erg gevoelig. Met name de eerste Libanon Oorlog, het nederzettingenbeleid en de Eerste Intifada brachten daar verandering in, en leidden tot toenemende openlijke kritiek op Israël en sympathie voor de Palestijnse zaak. Tijdens het Oslo vredesproces in de jaren '90 leefde wijd verbreid de hoop dat het langdurige conflict eindelijk opgelost zou worden, net zoals de Apartheid in Zuid-Afrika en het conflict in Noord-Ierland. Sinds het vastlopen van het vredesproces wijzen vooral  vredes- en ontwikkelingsorganisaties en linkse groeperingen en politieke partijen in het Westen naar Israël als de verantwoordelijke, en zetten een steeds eenzijdiger beeld neer van het conflict, waarin in toenemende mate het bestaansrecht van Israël als Joodse staat in twijfel wordt getrokken, het Zionisme als racistisch wordt bestempeld, en wordt opgeroepen tot een boycot van het land; geluiden die voorheen met name van Arabieren en rechtse antisemieten te horen waren. Deze eenzijdige beeldvorming kleurt ook de berichtgeving in de Nederlandse media. Onze website wil hier mede een tegenwicht aan bieden.

Vanuit onze idealen streven we naar rechtvaardigheid en vrede. In dit conflict leidt wat de één rechtvaardig vindt echter vaak tot onrecht voor de ander. Zo gaat het recht van de Palestijnse vluchtelingen op terugkeer ten koste van het recht op zelfbeschikking van de Joden, en leidt het recht van de Joden zich in geheel 'Eretz Israel' te vestigen, tot fragmentering van een toekomstige Palestijnse staat. Een in de ogen van beide partijen geheel rechtvaardige vrede is dan ook onmogelijk, en velen die zeggen een 'rechtvaardige vrede' na te streven, bedoelen vaak dat één van beide partijen maar van zijn rechten moet afzien. Volgens ons is een twee-staten oplossing, dat wil zeggen zelfbeschikking voor Joden èn Palestijnen, de enige oplossing voor het conflict.

Wij werken samen met personen en organisaties die onze visie delen, dat het Zionisme een legitieme beweging is, en dialoog en deling van het land de uitweg is uit het conflict. Onze voornaamste partners zijn op dit moment de vrijwilligers van MidEast Web for Coexistence en Zionism and Israel Information Center.

Mocht U feitelijke onjuistheden of belangrijke omissies in onze artikelen constateren, dan ontvangen wij daarover graag bericht.

Als U zich kunt vinden in onze doelstelling, dan bent U van harte welkom om contact met ons op te nemen.

Ratna & Wouter namens
Israël-Palestina Info

Demonstratie in Jeruzalem tegen gender segregatie en vrouwenonderdrukking

 

Mochten er maar 50 mensen demonstreren, of was de opkomst gewoon zo slap? De terreur van extreme Haredi die vrouwen achterin de bus willen hebben en meer van dat soort ongein, breidt zich steeds verder uit, maar de meeste Israelische feministen hebben het schijnbaar te druk met aktievoeren voor de Palestijnen, daarbij op haar Meulenbelts een oogje dichtknijpend voor de onderdrukking van vrouwen in de Palestijns-Arabische gemeenschap...

Wouter

_________________

The Jerusalem Post
Dozens march in J'lem to protest gender segregation
By JONAH MANDEL
09/29/2010 14:23
http://www.jpost.com/Israel/Article.aspx?id=189643


About 50 men, women walk towards Mea She'arim neighborhood amongst a heavy police presence; no violence, friction reported.

About 50 men and women accompanied by large police forces marched from central Jerusalem towards Mea She'arim on Wednesday to protest gender segregation in the haredi neighborhood.

Large police forces accompanied the protesters, who for slightly over an hour marched up a vacant Rehov Strauss and chanted slogans and held signs against religious coercion. The adjoining streets were also sealed off to the local residents in order to prevent any possible friction between them and the protesters.

One elderly woman loudly berated the marchers from her second-story balcony for their "nerve" in criticizing her lifestyle in her own neighborhood, but Mea She'arim resident Moshe Shimon disregarded the march as nothing more than a result of ennui. "They have no children at home, their pets are fed, children at risk in Israel are taken care of, so they come here to protest the fact that an entrance to a synagogue had been expanded to cope with the thousands of people visiting it over the holiday," he said after the marchers reached the police barrier a few dozen meters before Kikar Hashabat and turned back toward the intersection of Strauss and King George. "They are protesting against something they fear might happen in the future, but is not the current situation." Reuven Schiff, who lives on the neighborhood's Rehov Yesha'ayahu, noted that he had to wait over half an hour before being able to cross Rehov Strauss on his way home from synagogue, due to the march. "I don't understand – so they are in favor of barring people's free passageway?" Schiff asked, noting that the separation being protested was for a limited period in the year for a few hours in the night.

But to Rona Ovorano, one of the protest's organizers who led the marchers and chanters adorned in a bicycle helmet, the small demonstration was a landmark event since it was the first time the High Court of Justice allowed such a protest in this haredi area of Jerusalem. "This year they allowed us 50 people, if the oppression of women continues, we'll bring thousands to protest here next year," she said. "The terror against women in the haredi community is real, if there is no popular resistance to it, nothing will stop it."

"We came here to protest against the deterioration in the status of women in Jerusalem," she said. "Things are getting worse for women every day, there is separation on buses, pictures of women are removed from advertisements. Women being barred from streets and sidewalks being separated was a red line we had to protest against."

The High Court of Justice on Tuesday had permitted the march over police objections following a petition last week by Ella, a Jerusalem branch of a university women's organization, Meretz and others, but ruled that it must end before reaching Kikar Hashabbat, at the heart of Mea She'arim. The demand to demonstrate in the haredi neighborhood rose after rumors circulated that extreme haredi elements were going to prevent the entrance of women to Mea She'arim during the holiday, a claim that was publicly debunked by the neighborhood's leadership. Gender separation of sidewalks near a yeshiva were initially enforced with barriers and ushers, but removed following a separate petition to the court.

Israël gebruikt leeuwenpoep als wapen aan Libanese grens

A Lion from Zion?

 

Géén hoax: Israel heeft weer een nieuw wapen ingezet. Dit keer geen 'slimme bom' die alleen Arabieren treft, of veramd uranium of witte fosfor of ratten, maar leeuwenpoep! Het zal zeker niet lang duren voordat er een klacht over wordt ingediend bij de VN, want de Libanezen die dichtbij de grens wonen kunnen nu niet meer buiten zitten of hun land bewerken vanwege de stank, het trekt ongedierte aan en zal de verspreiding van enge ziekten bevorderen. Onderstaande uitleg is dan ook maar een smoesje van de zionisten; de werkelijke reden zal duidelijk worden als de bevolking in de grensstreek - aan Libanese kant wel te verstaan - bij bosjes zal sterven aan een tot nu toe onbekende ziekte...

 

RP

----------------

 

http://hoax.blog.nl/nieuws/2010/09/29/israel-gebruikt-stinkende-leeuwenpoep-als-wapen

Israël gebruikt stinkende leeuwenpoep als wapen

Het Israëlische leger heeft een nieuw 'state of the art' technologisch en nucleair wapen ingezet om de grens met buurland Libanon beter te beveiligen. Het leger heeft leeuwenstront verspreidt langs de hekken aan de grens. De stinkende uitwerpselen van de roofdieren houdt andere dieren op afstand. De poep voorkomt dat de elektronische sensoren aan de hekken, welke normaal afgaan als vluchtelingen de grens passeren, telkens vals alarm geven.

Volgens de Israëlische krant Jediot Ahronot ging er geen dag voorbij zonder dat konijnen en vogels het alarm lieten afgaan. Hoewel de leeuwen al lang uit de streek zijn verdwenen, heeft de geur van hun uitwerpselen nog steeds een afschrikwekkende werking op de dieren in de omgeving van het grensgebied.

 

Israel zal de schuld krijgen als Abbas vredesoverleg verlaat

Abbas' strategie lijkt duidelijk: zodra Israel officieel besluit dat de bouwstop definitief ten einde is en er weer gebouwd mag worden, zal hij uit de onderhandelingen weglopen en krijgt Israel de schuld. Het blijkt al behoorlijk goed te werken, want het enige waar de media het de afgelopen tijd over hadden is de bouw in de nederzettingen en hoe slecht die is voor de vrede. Over alles wat de Palestijnen doen dat niet echt bevorderlijk is voor de vrede zoals de opruiing en haatpropaganda in de media, wordt gezwegen. Abbas staat bekend als welwillend en gematigd, ondanks het feit dat hij het afgelopen jaar niks noemenswaardigs heeft gedaan om aan Israel tegemoet te komen.

 

Vreemd vind ik overigens dat Israel niet met tegenvoorstellen komt, waarbij men in ruil voor een voortzetting van de bouwstop substantiele Palestijnse concessies eist, zoals erkenning als Joodse staat en opgeven van het zogenaamde 'recht op terugkeer'. Het lijkt erop dat Israel niet echt een plan of een strategie heeft, en niet veel meer doet dan het probleem nog een weekje vooruit schuiven.

 

RP

-------------

 

Abbas: If peace talks fail, Israel will be to blame

http://www.jpost.com/MiddleEast/Article.aspx?id=189553

By JPOST.COM STAFF
09/28/2010 20:51

PA President speaks during flight to Amman, Netanyahu tells Sarkozy, Clinton that peace within a year is possible.

 

 

Israel will be to blame if peace talks fail, Palestinian Authority President Mahmoud Abbas said on Tuesday.

Abbas was speaking during a flight from Paris to Amman, AFP reported, and said that the settlement construction issue would determine the outcome of the talks.
He added that he would soon be making a speech at an Arab League meeting, in which he would announce some significant decisions.

Earlier on Tuesday, Abbas told radio station Europe 1 that he will stop talks if the settlement freeze is not reinstated.

"We don't want to stop the talks, but if the building continues, we will have to put a stop to them," Abbas said. "(Prime Minister Benjamin) Netanyahu must know that peace is more important than settlements."

"We ask for a moratorium during negotiations, because as long as there are negotiations, there is hope," he reportedly told the radio station in Arabic.

Also on Tuesday, Prime Minister Binyamin Netanyahu spoke on the phone with French President Nicolas Sarkozy and US Secretary of State Hillary Clinton, telling them that he believed it was possible to reach a historic peace agreement within a year. 

 

 

Hamas voerde in 2000 terreuraanslagen in Israel uit in opdracht van Arafat

Arafat zette zowel Hamas als de aan Fatah geliëerde Al Aqsa Martelaren Brigades aan tot het plegen van tientallen zelfmoordaanslagen op Israelische burgers, omdat hij niet genoeg concessies los kreeg van Barak tijdens de onderhandelingen in Camp David in 2000. Hij had er waarschijnlijk niet mee gerekend dat dat tot de herbezetting van de Palestijnse steden zou leiden die de jaren ervoor onder Palestijns zelfbestuur waren gekomen. Hij had er wellicht zelfs niet mee gerekend dat dit Sharon aan de macht zou helpen, al is hij daar wel voor gewaarschuwd. Verschillende mensen, waaronder president Clinton en een Saudische prins hebben er bij hem op aangedrongen het vredesaanbod van Barak te accepteren. Arafat dacht echter dat er meer te halen moest zijn.

Zie voor meer informatie ook: Intifada en vredesproces en Last Maps Camp David Talks.

 

RP

--------------

Arafat ordered Hamas attacks against Israel in 2000

http://www.jpost.com/MiddleEast/Article.aspx?id=189549

By KHALED ABU TOAMEH
09/28/2010 20:14

Former PA chairman issued instructions to terror group when peace talks were failing; Hamas leader makes revelations during university lecture.

 

Former Palestinian Authority Chairman Yasser Arafat instructed Hamas to launch terror attacks against Israel when he realized that the peace talks weren't going anywhere, Mahmoud Zahar, one of the Hamas leaders in the Gaza Strip, revealed on Tuesday.

"President Arafat instructed Hamas to carry out a number of military operations in the heart of the Zionist entity after he felt that his negotiations with the Israeli government then had failed," Zahar told students and lecturers at the Islamic University in Gaza City.

Zahar did not say when and how Arafat instructed Hamas back then to launch the "military operations" – most of which were suicide bombings targeting Israeli civilians.

However, it is believed that Arafat issued the order to Hamas following the failure of the Camp David summit in 2000.

This was the first time that a senior Hamas official disclosed that some of the suicide bombings in Israel during the second intifada, which erupted 10 years ago, were ordered by Arafat.

Until now it was widely believed that Arafat had ordered his Fatah militiamen to carry out terror attacks on Israel.

According to various testimonies, Arafat ordered the armed wing of Fatah, Aqsa Martyrs Brigades, to launch terror attacks against Israel after he realized that the government of then Prime Minister Ehud Barak was not going to meet all his demands.

Zahar claimed that Arafat's decision to negotiate with Israel was one of the reasons that led to his "assassination." He said the decision was a grave mistake and a tactical error on the part of Arafat.

Zahar urged PA President Mahmoud Abbas to pull out immediately from the talks with Israel.

He claimed that the PA's security coordination with Israel has resulted in the elimination of a number of Hamas men in the West Bank at the hands of the IDF.

He added that Hamas now had more capabilities to smuggle weapons and other military equipment into the Gaza Strip in preparation for the next confrontation with Israel.

Zahar said that a growing number of Palestinians were now convinced that the armed struggle was the only way to deal with Israel.

 

RELATED:
Talks doomed due to Arafat's legacy

 

 

Jeruzalem en de erfenis van Ben-Goerion

Jeruzalem is wellicht het moeilijkste punt in de vredesonderhandelingen. De door de VN in 1947 voorgestelde internationalisering is nooit afgedwongen. De enige nu nog denkbare internationalisering betreft een veel kleiner gebied: de Oude Stad en mogelijk een klein omliggend terrein, zoals de Olijfberg. Een gemeenschappelijk bestuur door Israel, de Palestijnen en een eventuele derde partij ligt het meest voor de hand. Immers noch voor Israel, noch voor de Palestijnen lijkt het te verkroppen om de zeggenschap hierover helemaal aan een derde, vreemde partij over te laten. Hoe dan ook vrees ik dat de 'stad van vrede' nog decennialang een bron van conflicten zal blijven.

 

Wouter

_______________

Ben-Gurion's legacy on Jerusalem under assault

http://www.jpost.com/Opinion/Op-EdContributors/Article.aspx?id=189564

By DORE GOLD 
09/28/2010 21:55

A response to former prime minister Ehud Olmert from a former Israeli ambassador to the UN. Today, he says, Israel must reestablish that red line.

 

 

Right after the War of Independence, prime minister David Ben-Gurion faced inexorably difficult pressures over the future of Jerusalem.

The UN planned to press its case for internationalization. Its grounds were General Assembly Resolution 181, adopted in 1947 and known as the partition plan, which not only advocated the establishment of Jewish and Arab states in former British Mandatory Palestine, but also recommended putting Jerusalem under UN control as a corpus separatum, or separate entity.

True, the resolution was not legally binding; it had been forcibly rejected by the Arab states. Moreover, the UN never established the special regime for Jerusalem that it proposed. In fact, it failed to dispatch any forces to save the Old City when reports streamed in that its ancient synagogues were being systematically destroyed. Nevertheless, even after the war ended, leading diplomatic players in the UN, including the US government, came back and insisted on resurrecting the idea of international control.

Ben-Gurion stood in the Knesset on December 5, 1949 and, in no uncertain terms, rejected the demand for internationalization. He looked back at what had happened during the War of Independence, explaining that the UN "did not lift a finger" when invading Arab armies tried to destroy the holy city. It was only because of the efforts of the newly created IDF that the siege of Jerusalem had been lifted and the rest of its Jewish population saved. Ben-Gurion declared that Israel no longer viewed Resolution 181 as having any further "moral force" with regard to Jerusalem.

Four days later the General Assembly responded, again insisting that Jerusalem "should be placed under a permanent international regime."

Ben-Gurion nonetheless stood his ground and declared on December 13, 1949 that the Knesset and the rest of the government would be transferred from Tel Aviv to Jerusalem.

LOOKING BACK 60 years, internationalization was a complete failure. And yet it now appears it is coming back.

Former prime minister Ehud Olmert has put forward a proposal in this paper ("The terms for an accord," September 24) for the Old City of Jerusalem, including the Temple Mount and the Western Wall, in which this area will be overseen by "an international trusteeship."

According to Olmert, Israel would be expected to renounce its sovereignty over the holiest sites of the Jewish people, like the Temple Mount and the Western Wall, located in an area called "the Holy Basin" by negotiators in the past, and which extends beyond the Old City to the ancient Jewish cemetery on the Mount of Olives.

How is it that an idea which spelled disaster to the country's founders can suddenly be put back on the political agenda? What happened? Does this readiness come from a sense that with the reunification of Jerusalem as a result of the 1967 Six Day War, Israel has less right to sovereignty there than it did in 1949? Such a view has no basis.

The Jewish people had restored their majority in the Old City already in 1863, according to the British consulate at the time – well before any other place in modern Israel. And after 1967, international lawyers such as like Stephen Schwebel, who would become president of the International Court of Justice in The Hague, pointed to the fact that while Jordan occupied east Jerusalem after a war of aggression in 1948, Israel captured the very same areas in a war of self-defense, and as a result its title was stronger than that of other claimants at the time.

Moreover, by its actions since 1967, Israel has proven that it was the first protector of Jerusalem to truly defend the interests of all three monotheistic faiths.

Perhaps some of its political elites have forgotten what was axiomatic for Abba Eban and Chaim Herzog, but that does not diminish its historical rights.

It could be that today there is a naive belief that internationalization might work, since the UN in 2010 will be better than the UN in 1948. But there is no basis for such a conclusion. In the past 20 years, international oversight of areas of conflict has ended with one disaster after another. In 1994, a UN force in Rwanda, made up of mostly Belgian paratroopers deployed to oversee implementation of the Arusha Peace Accord, withdrew and abandoned the Tutsi tribe to acts of genocide by Hutu supremists. The UN Security Council delayed any effective action to stop the killing, which resulted in 800,000 deaths.

A year later, UN peacekeepers in Bosnia abandoned the Muslims they were supposed to protect in the town of Srebrenica. As a result, the Bosnian Serb army slaughtered more than 8,000 innocent people.

Since 2003, the UN has been unable to take decisive action and put an end to the genocide in Darfur by the Sudanese regime, given the interests of the Arab states and the Chinese. Multilateral machinery, whether based on the UN or on a consortium of states, remains notoriously slow.

In short, there is no recent international development that might lead one to believe that "an international trust," rather than Israel, might actually work and protect Jerusalem.

How is it possible to explain the difference between Ben-Gurion and the leaders who put forward from time to time the idea of internationalization? Israel at the time of Ben-Gurion was actually much weaker than it is today; its population in 1948 was a little more than 800,000. But it had something which unfortunately has been lacking in many who would renounce its sovereignty over the Old City: Israel in 1948 had a deep conviction in the justice of its cause – a rare commodity today in many influential circles.

Those putting forward the idea of internationalization are completely divorced from the sentiments of the people. Poll after poll in the past decade indicate that Israelis are not prepared to concede Jerusalem, and especially the holy sites of the Jewish people.

The problem is that when one of Israel's leaders suggests that the Old City be put under an international regime, international diplomats begin to think the government may entertain such proposals. Ben-Gurion was able to stand up to the UN General Assembly in 1949 because the world understood that Jerusalem represented a red line from which neither he nor any other representative of Israel was prepared to retreat.

Today, Israel must reestablish that red line clearly, for the impression left by these proposals badly weakens its ability to defend itself. They imply that it has lost its will and might be prepared to concede what has been – and will remain – one of the identifying core values defining the identity of the Jewish people.

 

=======
The writer served as ambassador to the United Nations between 1997 and 1999 and as foreign polcicy advisor to Prime Minister Binyamin Netanyahu during his first term. He is the author of The Fight for Jerusalem (Regnery: 2007).

Geen 'zonder haat straat' in Palestina - oproepen tot haat in de Palestijnse maatschappij

 

Uit Joods Actueel:

 

Woensdag 22 September 2010 9:00

http://joodsactueel.be/2010/09/22/geen-%e2%80%98zonder-haat-straat%e2%80%99-in-palestina-oproepen-tot-haat-in-de-palestijnse-maatschappij/

Stel je voor: je gaat shoppen in de Abou Jihad straat in Ramallah, genoemd naar het brein achter de dodelijkste buskaping ooit in Israël, je bent leerling van de Shahid (= martelaar) Sadam Hoessein school in Yaabad (Westbank), je neemt deel aan een jeugdvoetbaltoernooi in Tulkarem ter nagedachtenis van Abd Al-Basset, een terrorist die in 2002 op de Joodse Sederavond 31 burgers doodde, of je behaalt een gouden medaille op het Abu Iyad schermkampioenschap, genoemd naar de man die de dodelijke aanslag beraamde op het Israëlisch dorp tijdens de Olympische Spelen van München in 1972. Dagelijkse realiteit in Palestina? Palestinian Media Watch onderzocht dit fenomeen en bracht hierover in mei 2010 een rapport uit, From Terrorists to Role Models: the Palestinian Authority's  Institutionalization of Incitement. Savasorda stelt het voor.

Deze informatie is algemeen beschikbaar en bekend bij de media, en toch gaat het maar over een ding: de bouw in de nederzettingen en het einde van de bouwstop. Alle andere obstakels worden vergeten, verzwegen, genegeerd. Terwijl we toch in een vrij land leven.

 

 

RP

 

Palestijnse terreurgroepen dreigen met nieuw geweld tegen Israeli's

Zowel Hamas als de aan Fatah gelieerde Al-Aqsa Martelaren Brigades hebben vandaag gedreigd met 'militaire acties tegen Israel' vanwege het niet verlengen van de bouwstop. Al Aqsa voegde direct de daad bij het woord, en heeft de verantwoordelijkheid opgeeist voor een schietincident waarbij een zwangere vrouw en haar man gerwond raakten. Het is overigens vreemd dat de Martelaren Brigades nog actief zijn, want zij waren officieel al in 2007 opgedoekt. In het kader van die regeling heeft Israel een aantal terroristen met rust gelaten nadat zij een verklaring hadden getekend dat ze niet meer zouden deelnemen aan de 'gewapende strijd'. Ook Hamas heeft een paar weken geleden reeds de daad bij het woord gevoegd, met een bloedige aanval op vier inwoners van Hebron, waaronder eveneens een zwangere vrouw. Hamas is tegen vredesonderhandelingen, ongeacht de Israelische concessies.

 

RP

-------------

Mashaal: We'll continue 'to kill illegal settlers'

http://www.jpost.com/MiddleEast/Article.aspx?id=189425

By JPOST.COM STAFF 
09/27/2010 18:43

Hamas leader says Palestinians will return to "resistance" if int'l community doesn't force Israel back to 1967 borders.

 

Hamas leader in Damascus Khaled Mashaal said that if the international community does not force Israel to to retreat to the 1967 borders, the Palestinian people's only recourse will be "resistance." Mashaal's comments came in an interview aired on CNN on Monday.

When asked about last months terror attack near Kiryat Arba, in which four Israelis were killed by Hamas gunmen, Mashaal said that Hamas will continue to "kill illegal settlers on our land." He stated that Israeli settlers were the source of the problem and he failed to understand why the international community gets upset when "we defend our people by confronting Israeli killings."

 

Mashaal compared the Palestinian people's struggles to the American fight against British occupation and the French standing up against Hitler's aggression.

The Hamas leader stated that "five years from now there will be a new conviction around the world" about the Israeli-Palestinian conflict. He said that the US and the West will realize that "Israel is only a moral burden on their shoulders."

Mashaal's comments came as Israel was criticized internationally on Monday for failing to extend the 10-month moratorium on West Bank settlement construction.

The Palestinians have contended that they would exit peace talks launched earlier this month if Israel failed to extend the moratorium.

Palestinian President Mahmoud Abbas on Monday said that he would make a decision on whether or not to leave the talks only after meeting with the Arab League next week.

 

----------------

 

Fatah wing vows response to settlement activity
http://www.maannews.net/eng/ViewDetails.aspx?ID=318201
Published today (updated) 26/09/2010 16:14

 

 

RAMALLAH (Ma'an) -- Fatah's armed wing vowed to respond to renewed settlement expansion in the West Bank on Sunday.

The Al-Aqsa Brigades urged the Palestinian Authority to maintain its resolve to walk out of recently relaunched peace talks if full-scale settlement expansion resumed.

As the 10-month partial moratorium on settlement construction expired on Sunday, Israeli settlers laid the foundation for a new school in the illegal Rommanim outpost in the southern Hebron district. Near Bethlehem, Israelis residing on the illegal Noqedim settlement were seen installing mobile homes on land belonging to Palestinian Khirbet Jub Ath-Theib. On Saturday, settlers installed 20 caravans on a hilltop outside the Revava settlement in the northern West Bank.

In a statement, the brigades said settler attacks against Palestinian people and their land had gone too far without intervention. The resumption of settlement expansion, which the group noted had never actually stopped, was evidence of the Israeli government's intention to deny Palestinian rights, the brigades said.

The group cited the release of a settler security guard who shot dead two Palestinians on Wednesday as further proof that the Israeli government supported extremist right-wing settler groups. The killing of Samer Abu Sarhan, a 28-year-old father of five, in Silwan was one incident in an endless cycle of attacks against Palestinians and their land, the brigades said.

The military wing of the Fatah party said its fighters would teach settler groups "unforgettable lessons."

President Mahmoud Abbas told world leaders at the UN General Assembly on Saturday that Israel would have to choose between settlement expansion and peace.

Despite pressure from the UN, the EU and the US, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu has so far refused to extend the freeze on settlement construction.

VN "Mensenrechtenraad" misbruikt mensenrechten

De VN "Mensenrechtenraad" is zo'n ongeloofwaardige club dat zelfs de fanatiekste anti-Israel lobbyisten haar zoveel mogelijk negeren. Het is een groep slagers die het vlees van de concurrent keuren, en elke inspectie van hun eigen bloedworst blokkeren. Wonderlijk dat dit rapport van de "Mensenrechtenraad" serieuze media aandacht kreeg in Nederland, met enkel als voetnoot dat de raad "ietwat omstreden" is. Oy!

 

Hieronder een neutrale reactie op het rapport van de Israelische onderminister Danny Ayalon.

 

Wouter

_________________

 

The Jerusalem Post
UNHRC abuses human rights
By DANNY AYALON
09/27/2010 03:23
http://www.jpost.com/Opinion/Op-EdContributors/Article.aspx?id=189354


Once again, a report has blamed an event almost solely on Israel while refusing to assign responsibility or even suitably investigate any other party.

Unsurprisingly, a United Nations Human Rights Council (UNHRC) report has once again slammed Israel's acts of self-defense. The recently released report ostensibly investigating the events that surrounded the interception of the Gaza-bound Mavi Marmara in May is a modern blood-libel, and another nail in the coffin of the council's credibility. The full report is scheduled to be officially presented to the council on Monday.

While its name would seem to indicate a worthy body, the UNHRC has two sole functions: to defend serial human-rights abusing nations from reproach, and to revile and attack Israel.

The UNHRC, created in 2006, is the successor to the thoroughly discredited United Nations Commission on Human Rights (UNCHR). When the mandate for the new council was debated, certain basic reforms and standards were proposed to ensure the commission's failures were not repeated. Unfortunately, few of the reforms received substantial support in the UN General Assembly, which refused to adopt them.

Those that were adopted have been abused.

The General Assembly resolution that created the council merely required member states to "take into account" a candidate's human-rights record when applying to the UNHRC. Not even a nation under sanction from the UN Security Council for human-rights abuses need refrain from seeking election.

During the application process, candidate nations make pledges of adherence to human rights standards by way of justifying their candidacy. These statements have been described as Kafkaesque in their deviance from reality and historical record. One glaring example is that of Saudi Arabia, which claimed a "confirmed commitment to the defense, protection and promotion of human rights."

The reality of course, is very different.

The US State Department's annual human rights reports consistently criticize Saudi Arabia for its serious human rights failings, including arbitrary arrest, discrimination against women, restriction of worker rights and lack of religious freedom.

However, Saudi Arabia is hardly alone, as only 20 of the 47 nations on the UNHRC are considered "free" by Freedom House, an independent NGO which monitors human rights and political freedoms. This means the majority of nations currently represented on the UNHRC do not allow basic freedoms for their own people, let alone concern themselves with global human rights.

Another example of this farce was the recent election of Libya to the UNHRC.

Libya received support from 155 of the General Assembly's 192 member states in a secret ballot, angering a coalition of 37 human rights organizations which described Libya as one of the most repressive societies in the world.

ONE OF the root problems is the influence of the Organization of Islamic Conference (OIC) within the UNHRC.

The UNHRC heavily weights membership on its council to nations from Africa and Asia – two continents where the OIC has considerable influence. The OIC controls the lion's share of the world's energy resources, including oil, gas and uranium.

The OIC and its allies have an automatic majority on the UNHRC, and this is represented in the council's workload.

Human Rights Watch claims that the OIC has "fought doggedly" and successfully within the UN Human Rights Council to shield states from criticism, except when it comes to criticism of Israel. The OIC's mantra has been that the council should work cooperatively with abusive governments rather than condemn them.

This has led to the absurd situation in which Israel is condemned 33 times by the UNHRC out of a total of 40 countryspecific condemnations, while the UNHRC expresses only "deep concern" over Sudan and praises its cooperation.

In addition, the UNHRC adopted a unique decision to discuss human rights violations committed by Israel in all of the council's meetings. It has also been criticized for redirecting attention to the fate of Muslim minorities within non- Muslim countries, but diverting attention from the treatment of ethnic minorities in Muslim-majority countries, such as the oppression of the Kurds in Syria, the Ahwaz in Iran, the Al-Akhdam in Yemen or the Berbers in Algeria.

Furthermore, the OIC has been at the forefront of silencing freedom of expression.

An amendment to the duties of the special rapporteur on freedom of expression, passed by the Human Rights Council on March 28, 2008, has acted against this very freedom. The OIC and its allies have sought to ban anything they deem as criticism of Islam. Some nations were outraged by this amendment, which they claimed "turns the special rapporteur's mandate on its head."

Nevertheless, it is on the subject of Israel that the OIC appears to have unique influence. When the UNHRC discussed issues relating to the Second Lebanon War in 2006, four of the council's independent experts reported the findings of their visit to Lebanon and Israel. State after state from the OIC took the floor to denounce the experts for daring to look beyond Israeli violations to discuss Hizbullah's as well.

This sent a very clear message that experts filing reports for the UNHRC involving Israel should never look at the conduct of any other party. Justice Richard Goldstone understood this very well, as was reflected in the report he gave the UNHRC. In an interview given to Al Jazeera in 2009, Ekmeleddin Ihsanoglu, secretary-general of the OIC, explained how his organization not only initiated, but drove the Goldstone process from start to finish.

THE PANEL of experts compiling the report on events surrounding the flotilla has clearly understood its mandate well. Once again, a report has singularly blamed an event almost solely on Israel while refusing to assign responsibility or even suitably investigate any other actor. What makes the report so absurd is the recent release of many first-hand accounts by people on the Mavi Marmara.

These accounts, written by some hostile to Israel in the first place, depict very different scenes to those described in the report.

In his recently released book, Turkish journalist Sefik Dinç, while sympathetic to the militant IHH, writes that the crisis was "calculated" by those on board, and reportedly describes how the IDF soldiers did not open fire until after other soldiers were taken hostage. Dinç describes in his book, with the aid of photographs, how preparations for confronting the Israelis on the Mavi Marmara were "not going to be that passive."

Our internal investigations indicate that not only did the soldiers only open fire when their lives were threatened, but that the first shots were fired by those on the boat; there are reports that one soldier suffered a knee injury from a non-IDF weapon as soon as he came on board.

This biased, libelous report indicates that the OIC has once again achieved its aim of condemning Israel through its proxies in the UNHRC. One again, it has proven UN Secretary-General Ban Ki-moon and former high commissioner for human rights Mary Robinson's criticisms that the council acts according to political considerations as opposed to human rights. In fact, the report stands as an affront to the secretary-general's own panel of inquiry, with which Israel is fully cooperating.

General Assembly President Joseph Deisss warned recently against the marginalization of the UN itself by stating the need for urgent reforms, like reviewing the UNHRC. At stake is the plight of millions of victims of human-rights violations around the world.

It is high time for democracies to reassess their participation in a council that places political calculations over the protection of human rights while providing cover to some of the world's most brutal regimes.

We must give a voice to the oppressed, justice to the abused and equity for all of humanity. None of this will be achieved by always attacking and condemning Israel while allowing totalitarian nations to hijack the international human-rights agenda.

The writer is the deputy foreign minister.

Bouwstop nederzettingen eindigt, maar weinig bouwaktiviteit verwacht

 

Abbas en Netanjahoe zijn overeengekomen om komende week nog een compromis te vinden voor de impasse. Abbas wacht waarschijnlijk de vergadering van de Arabische Liga af, en Netanjahoe verwacht tijdens de feestdagen geen grote bouwactiviteiten, en heeft de kolonisten bovendien tot terughoudendheid opgeroepen.

De JP zette eerder al de verschillende alternatieven op een rijtje:

 

One of the ideas that have been raised is to extend the freeze for another three months, and set that as a deadline by which Israel and the PA must reach an agreement on borders – so that Israel would then know exactly where it was free to build.
Another idea, a variation of the same theme, is to extend the moratorium by another three months, but exclude from this moratorium some 2,000 units for which all the necessary permits have been granted and on which building could start immediately.

Among other ideas that have been raised are the following:
• Agree to the number of units that can be constructed each year, based on natural growth;
• Allow building in the large settlement blocks in areas adjacent to the existing construction line, but allow only the construction of public buildings needed for natural growth in all other settlements;
• Agree to gradual construction now, and to extend the moratorium at the beginning of the year, when the talks move into a more advanced stage;
• Allow housing construction in the largest settlements – Ma'aleh Adumim, Betar Ilit, Modi'in Ilit and Ariel – but construction for public building only in the rest of the settlements.

 

Dit klinkt allemaal redelijk naar mijn idee, waarbij het voorlaatste voorstel de charme heeft dat het ook een stimulans voor de Palestijnen bevat om zich in de vredesbesprekingen compromisbereid op te stellen: als er een flinke vooruitgang wordt geboekt zal de bouwstop begin volgend jaar weer worden hervat. Het is sowieso wat vreemd naar mijn idee dat niet meer over een uitruil van zaken wordt gesproken: verlenging van de bouwstop in ruil voor erkenning van Israel als Joodse staat, of op zijn minst het principe van twee staten voor twee volken, of een einde aan de opruiing in de media onder PA controle. Op de een of andere manier speelt Abbas het spel zo dat alleen Palestijnse eisen en Israelische concessies centraal staan.

 

RP

--------------

Moratorium ends, but major building not expected

http://www.jpost.com/International/Article.aspx?id=189336

By HERB KEINON 
09/27/2010 00:48

October 4 Arab League meeting looms as new deadline, while US, Israeli, PA officials continue search for acceptable bridging formula

 

Israel's 10-month moratorium on new construction in the West Bank settlements expired at midnight Sunday, but Israel and the Palestinian Authority have agreed to devote another week to finding a compromise that will keep the recently relaunched direct talks from breaking down over the issue.

During this period, PA President Mahmoud Abbas will not announce that he is quitting the talks, and, because of Succot, there is not expected to be any sudden, major construction boom in the settlements – even though theoretically work could start immediately on some 2,000 housing units for which all the permits have already been granted.

The idea of buying another week's time to negotiate emerged from various meetings US envoy George Mitchell held over the weekend with Abbas and Defense Minister Ehud Barak, who were both in New York.

As the moratorium expired at midnight, the Prime Minister's Office put out a statement calling on Abbas to "continue the sincere and good talks that have just begun, with the goal of reaching a historic  peace agreement between our two peoples."

The statement said that in the last few days Netanyahu had intensive contact with Clinton and other senior officials in the US Administration. He also spoke with Egyptian President Hosni Mubarak and Jordan's King Abdullah II,

In those conversations, according to the statement, Netanyahu said Israel was willing to continue the intensive talks in the coming days in order to find a way to keep the direct talks alive.

"I hope that President Abbas will remain in the talks and continue with me on the path of peace which we started three weeks ago, after many in the world have now realized that my intentions of reaching peace are serious and sincere and that I honor my commitments," Netanyahu said.

Netanyahu said that his government has gone a long way in improving the Palestinians living conditions in the West Bank and Gaza.

"I say to President Abbas, for the sake of both our peoples, let us focus on what is truly important – accelerated, sincere and continuous talks to reach a historic framework agreement within a year."

Barak returned to Israel on Sunday, and Abbas went to Paris for meetings on the issue with French President Nicolas Sarkozy. Prime Minister Binyamin Netanyahu's chief negotiator, Yitzhak Molcho, who was also involved in the deliberations, has remained in the US to continue the talks.

Abbas, in an interview published Sunday in the London-based Al-Hayat newspaper, indicated that he would not immediately leave the talks with the expiration of the moratorium, and seemed content to let the Arab League decide the issue, requesting an urgent meeting of the Arab League on October 4.

The Arab League is the body that gave Abbas the green light last month to enter direct talks with Israel, even though the Netanyahu government refused to declare an end to all settlement construction as Abbas had demanded.

Netanyahu, meanwhile, is not expected to call either his inner cabinet – the forum known as the septet – or the security cabinet together until after Succot to discuss a possible compromise solution.

Barak briefed Netanyahu by phone on his conversations in the US, but the two have not yet met since Barak returned from the United States, as Netanyahu is spending the holiday at his home in Caesarea.

In the meantime, talks will continue in the US, and if a compromise is reached, Netanyahu and Abbas may meet next week to announce it.

Sending the issue to the Arab League, according to one school of thought in Jerusalem, is a graceful way for Abbas to remain in the negotiations despite an end to the moratorium, enabling him to say – perhaps – that this is the will of the Arab League.

US President Barack Obama's top adviser David Axelrod said Sunday that the sides were still working on a compromise.

"The parties are still working, they're still talking," Axelrod said on ABC's This Week. "Secretary [of State Hillary] Clinton and her team are working with them.

"We're very eager to keep these talks going. We think this is an unparalleled opportunity and a rare one, and we have to – we have to seize the advantage of that, and we are going to urge and urge and push throughout this day to – to get some kind of resolution," he said.

Asked if he thought the Palestinians would walk away from the talks, as they have threatened to do, when the moratorium expires, Axelrod said, "I understand what the public pronouncements have been, but the parties are at the table. They are talking. They're trying to work this through, and we're hopeful that they will."

A few hours prior to the expiration of the moratorium, and in an apparent effort to downplay the end of it and keep anyone from gloating, Netanyahu issued a statement calling on both the settlers and politicians to "show restraint and responsibility today and down the road – just as they have shown restraint and responsibility during the 10- month construction moratorium."

He also called on his ministers not to publicly discuss the matter.

Despite a largely symbolic and demonstrative event held by activists at Revava on Sunday to mark the end of the moratorium, there was no indication on the ground that there would be a massive building boom in the near future.

Netanyahu has said that the issue is not "all or nothing" – either a complete halt to all building or a massive construction surge.

Barak, in an interview broadcast Sunday on the BBC, said he thought the chance of "achieving a mutual agreed understanding about the moratorium is 50/50."

But, he said, "I think the chances of having a peace process is much higher."

Barak said he hoped the peace process would "not be blocked by this moratorium issue and that we will sail full engines forwards [to] substantial negotiations and agreement."

RELATED:
'Tonight, we are returning this decree to the trash bin of history'
Abbas: Israel's choice is peace or settlements

 

 

Journalisten in de Iraanse onderwereld van de Verenigde Naties

Een persconferentie door Achmadinejad in het gebouw van de VN in New York is kennelijk niet vrij toegankelijk voor journalisten. Men is in Iran aan ja knikkende journalisten gewend (en wie daar niet aan meedoet wordt vakkundig afgevoerd) en die traditie weet men ook bij de VN in de VS in ere te houden. VN personeel wist hier uiteraard van, maar gedoogt dergelijke fratsen van Achmadinejad blijkbaar. De Jerusalem Post en de The Atlantic testten uit hoever men in deze onderwereld binnen kon dringen. Misschien dat de Volkskrant of de NRC het een volgende keer ook eens kan proberen? Dat levert wat originelere journalistiek op dan de eeuwige verhalen over de 'havik Netanjahoe', de 'extreemrechtse Lieberman' en hoe de nederzettingen de vredesbesprekingen dreigen te torpederen.

 

RP

----------------

The Jerusalem Post
The 'Zionist regime' enters the UN's Iranian underworld
By JORDANA HORN
09/26/2010 01:14
http://www.jpost.com/International/Article.aspx?id=189239


Reporter's notebook: 'The Jerusalem Post?' Ahmadinejad's security man says incredulously. 'You have to leave. And you know why!'


NEW YORK – "Is the Ahmadinejad press conference really canceled?" I asked the woman behind the Media Accreditation and Liaison Unit desk at the United Nations.

It was Thursday afternoon, and Ahmadinejad had just spoken to the General Assembly. A magazine journalist, Dave, and I had heard a rumor that the press conference was canceled, but wanted to make sure.

"Yes, but it may just be postponed...we don't know," the MALU woman said. "But we can escort you to the press conference area downstairs."

During the week of the UN's General Assembly, reporters have to follow a complicated kabuki of repeated security screenings and accreditations. Getting from point A to point B in the building, due to security blockades and delegateonly areas, generally requires a half-hour-long tour through the rest of the alphabet.

And, unless you are in a pressapproved area, most reporter movement around the UN needs to take place with a MALU escort – a sort of information chaperone, if you will, who is there to make sure no one gets cheeky. I mean, lost.

The escort showed us into an elevator, which quickly filled up with approximately 20 members of the Iranian press. Members of the Iranian press are generally conspicuous due to their near-uniform (pun intended) adaptation of the "Ahmadinejad Dress Code": gray suit, white shirt, no tie.

"So do you think Ahmadinejad will give a statement?" Dave asked the crowd in the elevator.

A tall, smiling man with a camera laughed. "Weren't you in the General Assembly? Do you think he needs to give more of a statement than that?" We arrived at our destination and the group piled out of the elevator.

Assuming we were all going to the same place, we followed the Iranians.

Suddenly, our media escort was nowhere to be found, and we were being led through a labyrinth of a windowless, dimly lit, very off-thebeaten-track hallway. This was the land of the broom closets and the fuse boxes. Right, left, left, maybe another right.

We came into a room with a small television studio for UN TV. A quick survey of the room revealed that, at least on first glance, we were the only Western journalists present.

"He's not with us," one of the photographers said to the MALU handler, jerking his thumb at Dave.

"Sir, you will have to leave," the MALU handler said to Dave. She looked me up and down. "You too."

"Why? What's going on?" "This is a press conference only for members of the Iranian media, and it's time for you to go," she said firmly.

"We're not going," Dave said. (Dave admits that he has a problem with authority.) "I'm sorry," I said, leaping in to play good cop to Dave's bad cop. "We were led here. We're accredited members of the media."

Now, I realized, would probably not be the best time to divulge my employer. Making like I was gesturing toward my badge, I turned it around to face me. Subtle.

"You're not in the Iranian media, and you have to leave."

"But this is the United Nations!" Dave said. "I thought every nation was equal?" "Sir, do I have to get security to throw you two out? Because that's what I'm going to do." She took us each by our forearms. We shook her off.

"Okay, go ahead. Call security," Dave said. He leaned closer to me.

"She's not going to call security."

"Is there someone else we can talk to?" I asked.

"Yes, she's in charge," the woman said, pointing to another woman.

I called her over and explained our situation.

"Just stand over here and don't draw attention to yourselves," the second woman said firmly.

Fine by us. Problem solved.

In came UN security, two beefy guys with handcuffs.

"There they are, officer," the first media escort said triumphantly, pointing to us with the relish of a witchhunter in Salem, Massachusetts.

The guy looked at me. From the look in his eyes, he may have been thinking something along the lines of, "You've gotta be kidding me."

"Before you take us, that woman over there said we're fine to stay here," I said. "Ask her."

They did. She vouched for us. Security left.

Now, at last, we were free to take in the "color" elements of the exclusive story we were about to get from our imminent proximity to the Iranian leader. We could note the wires hanging – ominously? – from the ceiling, or look at the two Iranian women with covered heads, busily texting on their cellphones in Farsi. There was a strange, unfamiliar sense of tension in the air among the Iranian journalists – a far cry from the laid-back pre-press conference mode more common in the UN. Then again, most of those don't take place in darkened rooms.

In the meantime, our clearly un-Iranian appearance was garnering attention, with or without us attempting to draw it to ourselves. We were on the receiving end of ample stares and glares from our non-colleagues.

The camera-toting journalist from the elevator came over to us. It was clear from his demeanor that he wasn't going to bring up becoming Facebook friends.

"Where are you from?" he asked, eyebrows furrowed.

"I'm from The Atlantic," Dave responded. "It's a magazine."

"And you?" he said to me.

"I'm from New Jersey," I responded.

Which, technically, is true.

"You know that that's not what I mean," he said, starting to reach for my press pass around my neck.

How to respond? I wondered. "The Zionist Entity"? Or perhaps "The Zionist Regime"? I stepped away from his hand. "The Jerusalem Post."

"The JERUSALEM POST?" he responded, incredulously. "Well, YOU have to leave."

He leaned forward, somewhat menacingly.

"And you KNOW why."

"Do I?" I asked.

He walked away and started whispering to another reporter. The second reporter then walked over to another man in the requisite gray suit jacket and no tie, who looked over.

Sometimes, people don't have to wear a nametag or badge for you to know who they are. And there was no ambiguity whatsoever, without introduction, that the guy approaching us now was part of the Ahmadinejad security detail. And clearly, I – a 5'2" Jewish woman from New Jersey – was a security risk.

"You have to go," he said, wearing what Dave would later call a "thug face." "You have to go right now."

"She said we could stay," I said, pointing at the woman across the room who clearly no longer wanted anything to do with us.

"We have every right to stay," Dave said. "This is the United Nations. This is America."

But this isn't really America, I thought, as the thuggy guy, hands on his hips, breathed heavily in my face.

This is not America. This is the basement of a multinational complex, where a staggeringly high level of deference is being paid to the whims and fancies of a man being protested against by hundreds outside. This is a place where the regular rules don't matter, and where regulations and standards are easily trumped by fear and cowardice. This is an underworld.

The woman came over. "I'm sorry," she said to me. "They know who you are, and you have to leave."

That's the problem, I thought as I was escorted out. We all know who we are. We just don't agree on who has to leave.