vrijdag 31 oktober 2014

Holocaust ontkenning en antisemitisme bij UNRWA leraren


UNRWA heet een humanitaire organisatie te zijn die de Palestijnse vluchtelingen helpt, maar is in de praktijk vaak een verlengstuk van de Palestijnse strijd tegen Israel. UNRWA baas Chris Gunness laat zich geregeld fel anti-Israelisch uit, lijkt alle Hamas propaganda voor zoete koek te slikken, en op UNRWA scholen leren kinderen om niet alleen Israel maar ook Joden te haten. Dergelijke zaken worden door media en politiek zelden, of eigenlijk nooit, als obstakel voor vrede erkend, en uitspraken van UNRWA medewerkers worden hoog aangeslagen. UNRWA speelt een grote rol in de ideologische strijd, omdat zij Palestijnse posities een air van legitimiteit en objectiviteit geeft.


Given that there is no way the UNRWA education system is going to fix itself, and its role in churning out generations of children who are being taught to hate, It is way past time to dismantle this sick institution whose only remaining  purpose is to keep the cash flow coming.




Holocaust denial and antisemitism from UNRWA teachers


The Palestinian Teachers Association in Lebanon is intended to provide support, guidance and news for its members. Its goals include defending the rights of teachers, improving their economic and social conditions, sharing knowledge and skills, to work on the development and activation of the teachers union in UNRWA and to help the development of UNRWA schools. 

I believe that every Palestinian teacher in Lebanon works for a UNRWA school, since Lebanese anti-Palestinian apartheid laws do not allow Palestinians to live outside their UNRWA-run camps nor do they allow Palestinian teachers get jobs in regular Lebanese schools.

The association website, written by and edited by these UNRWA teachers, includes many examples of explicit antisemitism and even Holocaust denial. The logo itself shows how interested the association is in co-existence with Israel.

Haitham Kawash, teacher at the UNRWA Salamah school in Sidon, encourages violent Jihad against "cowardly Jews" to free all of Palestine.

Dr. Mohammed Yasser Amr, in an article recommending the establishment of a curriculum of "refugee studies," asserts that the jihad of science and knowledge is no less important than the jihad of weapons. (That makes him a moderate.)

This article discusses whether Jews have the right to live in Israel, and concludes "For what purpose do the children of Israel want the blessed land now, where they no longer have any role except (spreading) corruption on earth?"

Another article traces the history of racist Judaism, saying among many other things that "Jewish racism preceded the racism in Europe by several centuries because its roots go back to the Torah and the Talmud."

Here's one that falsely claims that the Talmud calls non-Jews pigs and wild dogs and instructs Jews to kill disbelievers.

recent article denouncing the visit to Auschwitz by a Palestinian teacher and his students says "I do not consider the Holocaust a massacre against the Jews only, victims of the Holocaust were Jews, homosexuals and the mentally ill physically disabled and others, but [the teacher] did not mention that traitors and spies were among those targeted by Hitler, and we emphasize that fact, and also emphasize that the number of all of those [killed] did not exceed one million, and the targeting of Jews did not have a religious background, but also for sexual deviations and mental illness and the charge of treason, so why do a pilgrimage to the graves of traitors and perverts? "

There are many more such articles being promoted and written by Lebanese Palestinian teachers in UNRWA schools. I could not find a single article that was sympathetic to Jews.

We see that the problem of bigoted, antisemitic teachers employed by UNRWA is not limited to Gaza, but is throughout the entire UNRWA system. Is there any doubt that Syrian and Jordanian UNRWA schoolteachers are just as bad as those in the territories and Lebanon?

UNRWA has been teaching hate against Jews for decades. It has been telling students that Israel must be destroyed for decades. As I documented previously, UNRWA teachers taught generations of Palestinian Arabs that "return" was the only acceptable option. This was documented in a monograph that noted that in Lebanon in the late 1950s:

Children in the physical education classes at the UNRWA schools exercised to the chant of a-w-d-a (return)


A UNRWA principal in 1961 described his school's curriculum to journalist Martha Gellhorn:

In our school, we teach the children from their first year about their country and how it was stolen from them. I tell my son of seven. You will see: one day a man of eighty and a child so high, all, all will go home with arms in their hands and take back their country by force.


There is a direct line from UNRWA teacher radicalism and terror attacks happening today. We've provenjust this week that UNRWA is not interested in reforming or admitting mistakes in its huge education system -  instead it does everything it can to cover them up. But they can't hide the hate. It is in plain sight for those willing to do the research.

UNRWA's latest commissioner general Pierre Krähenbühl has been given many opportunities to address and fix the issues of UNRWA teacher hate and antisemitism I revealed over the past two weeks. He chooses not to, and instead simply ensures that embarrassing websites that prove UNRWA's teaching of hate and tacitly encouraging terror are simply deleted, hoping that the mainstream media will not pick up on this story. So far, his gamble is paying off...but it won't forever. 

He cannot delete the websites that are not under UNRWA control. He cannot delete the Facebook and Twitter accounts of UNRWA teachers that reveal their Jew-hatred every day. He cannot hide the truth. The fact that he has tried to do exactly that is all the proof you need that UNRWA is an inherently corrupt institution.

Its donors may be interested in knowing this.

Given that there is no way the UNRWA education system is going to fix itself, and its role in churning out generations of children who are being taught to hate, It is way past time to dismantle this sick institution whose only remaining  purpose is to keep the cash flow coming.


dinsdag 28 oktober 2014

Egypte vernielt huizen en overwicht verplaatsen duizenden bewoners


Bij aanslagen in de Sinai zijn meer dan dertig Egyptische militairen omgekomen. Net als Israel vindt Egypte het niet leuk door Hamas militanten te worden aangevallen, en dus neemt men maatregelen.


Sisi, who became president in June, said the military would respond by taking "many measures" in the border area where a buffer zone is likely to be expanded in order to pursue militants and destroy tunnels used to smuggle weapons and fighters.

Security sources told Reuters the army was considering relocating residents to clear a larger buffer zone.


Ik kan het hebben gemist, maar heb er niks over vernomen op het journaal of in actualiteitenrubrieken.




Egypt demolishes houses, transfers thousands, no one cares



From Reuters:


Egypt is considering expanding the jurisdiction of military courts and displacing thousands of residents to enlarge a military buffer zone near the border with the Gaza Strip following an attack on security forces in the area.

Two attacks on Friday in the Sinai Peninsula bordering Israel and the Gaza Strip killed at least 33 security personnel in some of the worst anti-state violence since former army chief Abdel Fattah al-Sisi ousted Islamist President Mohamed Mursi of the Muslim Brotherhood last year.

Sisi, who became president in June, said the military would respond by taking "many measures" in the border area where a buffer zone is likely to be expanded in order to pursue militants and destroy tunnels used to smuggle weapons and fighters.

Security sources told Reuters the army was considering relocating residents to clear a larger buffer zone.


And who does Egypt blame for this terrorism? Palestinians!


Friday’s attacks on army posts in the northern part of Egypt’s Sinai Peninsula were carried out by Palestinian militants, a senior Interior Ministry official told Asharq Al-Awsat on Saturday, at the same time that President Abdel-Fattah El-Sisi told Egyptians in a televised address that “foreign forces” were responsible for the attacks.

Maj. Gen. Sameeh Beshadi, who was formerly in charge of security in the North Sinai governorate where the attacks took place, said there was “no doubt that Palestinian elements had taken part in the attacks,” which killed at least 30 soldiers, according to security and medical officials.

He said the assailants had entered Sinai via the tunnels linking the region with the Palestinian territories, and that the assailants had prepared the booby-trapped vehicle which Egyptian authorities say was used to carry out one of the attacks while inside Egyptian territory.

According to Egyptian officials, of the two attacks Friday, the first involved a booby-trapped vehicle being rammed into an army checkpoint close to the border town of El-Arish, while a second attack involved the use of mortars and rocket-propelled grenades (RPGs) against another checkpoint to the south.

Beshadi said the use of RPGs and mortars in the second attack proved the assailants were not local to the area. “The terrorists we are dealing with in North Sinai do not possess the necessary knowhow to fire mortar rounds, nor do they have the ability to use RPGs, in the way that we saw in the complex attack that occurred on Friday,” he maintained.

This comes as President Sisi warned on Saturday that “foreign hands” were behind the attacks, though he did not specify who exactly was responsible.

Beshadi said it could take as little as little as 15 minutes to cross via vehicle from the Gaza Strip to the area where the attacks were carried out, some 30 miles (50 kilometers) to the west of the border.

“All the big terrorist operations which have taken place in North Sinai in the last few years involved well-trained Palestinian elements, including the attack on the military helicopter at the beginning of this year,” Beshadi said, referring to an attack which took place mid-January in the Kharouba area in North Sinai and which killed five soldiers.


Hmmm...Defending against Gaza terrorists? Closing off the border? Demolishing homes that protect smuggling tunnels?

The only thing missing is the hundreds of NGOs that issue thousands of scathing reports when Israel does the same thing!


Media zoeken enthousiast naar 'goede Marokkanen' (IMO)




= IMO Blog =  

Nadat Nelle Boer onder zijn alias Nizar Mourabit een opiniestuk in Trouw geplaatst had gekregen, hapten ook het Parool en de Volkskrant toe, waarna Mourabit gebeld werd door radio en tv. In zijn artikelen benadrukt hij dat hij niet als Marokkaan maar als Nederlander gezien wil worden, en dat ook voor andere Marokkanen geldt; dit terwijl hij naar eigen zeggen helemaal geen Marokkaanse Nederlanders kent. Dat laatste bleek dan ook niet te kloppen:

Hij dacht op veel steun en herkenning uit de Marokkaanse gemeenschap te kunnen rekenen, maar kwam van een koude kermis thuis. ‘Veel Nederlanders reageerden onder mijn stukken met de boodschap dat ik voor altijd een Marokkaan zou blijven. Veel Marokkanen waren dat verrassend genoeg met hen eens, en verweten me dat ik in de eerste plaats Marokkaan, en dan pas Nederlander was. Dat vond ik op een bepaalde manier wel schokkend, dat ook de tweede en derde generatie Marokkanen zo denkt.’

Wat vooral verbluffend is, is dat zowel Boer als de redacties dit niet hadden verwacht, en hoe makkelijk een Nederlander die helemaal geen kontakten heeft in de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap als woordvoerder van deze gemeenschap wordt gezien. Wat dit experiment blootlegt, is zowel de totale onwetendheid van kranten en (web-)redacties wat dit betreft en hun enthousiasme om een Marokkaan in hun kolommen aan het woord te laten. Boer zegt aan het begin van het stuk in de Correspondent dat hij ‘misnoegd’ vaststelde makkelijker als Mourabit dan als Boer geplaatst te worden.

Mij verbaast dat niet: wat Mourabit schreef past precies in het plaatje dat de zogenaamde kwaliteitsmedia hebben: verreweg de meeste Marokkanen zijn gematigd maar worden toch als extreem of antisemiet weggezet. Alle Marokkanen worden automatisch ook als moslim gezien, al zijn ze dat misschien wel helemaal niet. En de meeste Marokkanen voelen zich Nederlander, zijn hier geboren en getogen, maar worden steeds als Marokkaan aangesproken en weggezet, wat hun integratie juist bemoeilijkt. Dit beeld blijkt, behalve misschien het tweede punt, niet te kloppen. De kwaliteitsmedia hebben een visie op Marokkanen, en Mourabit bevestigde precies wat zij al dachten. Iemand die zich distantieert van radikalisme, maar in de praktijk toch vooral de Nederlandse vooroordelen hekelt. Iemand die antisemitisme veroordeelt maar toch vooral de media hekelt die te weinig oog zouden hebben voor de legitieme grieven van de Gaza demonstranten. Dat vooral Trouw zo gretig toehapte (‘graag tot een volgende gelegenheid’, schreef de redactie) en bij een volgende correspondentie er overheen las toen Mourabit per abuis met Nelle Boer ondertekende, verbaast me dan ook allerminst. Trouw stond vol met artikelen die deze visie uitdroegen. Een Jood die het op een rustige toon voor Israel opneemt en zowel antisemitisme als racisme hekelt kan slechts dromen van zoveel aandacht.

De Correspondent trekt iets andere conclusies, maar hekelt ook hoe snel media dingen overnemen en hoe slecht verhalen gecheckt worden:

De vraag is natuurlijk: wat leert het experiment van Boer ons? Naast het feit dat het moeilijk is om als Marokkaan niet automatisch ook ‘als Marokkaan’ te worden aangesproken, legt het vooral een medialogica bloot. Ten eerste: de druk om snel en veel te publiceren gaat ten koste van de zorgvuldigheid en het natrekken van een verhaal. Mourabit werd nagenoeg overal zonder veel vragen aan een podium geholpen.

Ook opvallend is het sneeuwbaleffect: iedere redactie viel daarbij terug op de autoriteit van degenen die hem eerder een platform gaven. Media volgen elkaar in die zin vaak blindelings.

Deze keten begon in dit geval met VARA-opiniesite Joop, die dit voorjaar nog stevig uitpakte met een stuk waarin webredacties die niets checken worden gehekeld.

Francisco van Jole neemt anderen graag de maat, dat is bekend. Het is goed dat de tonnen boter die hij op zijn hoofd heeft nu eens zichtbaar worden. Het is overigens niet waar dat het makkelijk is op Joop geplaatst te worden zoals de Correspondent schrijft. Mensen die het voor Israel opnemen maken weinig kans. Van mij zijn zelfs reacties onder een artikel niet toegelaten, en hetzelfde geldt voor Likoed Nederland. Van Jole verweert zich door te stellen dat dit ‘niet te voorkomen is zonder in een DDR-achtige situatie te belanden waarin je iedereen eerst aan een controle onderwerpt. Wij willen een laagdrempelige opiniesite zijn en hebben zo’n 1.000 opiniemakers in ons midden’.

Dat is dan echter wel slechts voor de mensen die de visie van Van Jole vertolken, of daar dicht genoeg bij in de buurt blijven. En waarom kan men mensen en verhalen niet wat beter checken? Misschien moet je dan inderdaad niet 10 maar 1 artikel tegen racisme en Zwarte Piet per dag publiceren, en geen 8 maar 1 artikel tegen Wilders en tegen Israel. En daar dan een weerwoord op toelaten, zodat je echte discussie krijgt. Dat is laagdrempelig. Maar Van Jole heeft een missie, en teveel controleren en teveel zorgvuldigheid zit die missie maar in de weg. Kwantiteit en de juiste ideologische koers gaan boven kwaliteit. Bedankt, Nelle, dat je dit hebt bloot gelegd.

Ook Frontaal Naakt en de Volkskrant verweren zich door te zeggen dat ze niet alles kapot kunnen checken. Chef opinie van de Volkskrant Arnout Brouwers zegt dat ‘men zich niet wil verlagen tot het vragen van een kopie van het paspoort’. Maar is dat echt nodig? Mourabit bestond pas sinds een jaar, met een facebook account, een twitteraccount en een blog. Dat lijkt me toch iets dat opvalt. Nergens is een werkgever van hem te vinden, een eindscriptie, een oude discussie, iets over zijn afkomst of familie. En altijd alleen maar die ene foto. Even googelen zou blootleggen dat hij geen verleden of familie heeft en even rondvragen dat bijna niemand hem kent. En in dat geval kun je, zoals De Correspondent wel heeft gedaan, de boot afhouden. Men is er zelf hoogst bescheiden over, en schrijft in een uitgebreide toelichting over hoe hen ‘een zeperd bespaard is gebleven’:

De eerste emotie was, zeg ik heel eerlijk, opluchting. Want het is alleen maar omdat we bij De Correspondent het productieproces zo hebben ingericht dat we uitgebreid de tijd voor elk stuk nemen dat we niet in zijn val zijn getrapt. (…)

We publiceren het artikel over hem dan ook niet vanuit een soort Schadenfreude tegenover al die collega’s die Mourabits stukken wel hebben gepubliceerd. Het had ons kunnen overkomen. Het verlangen naar bronnen en exclusieve scoops is nu eenmaal groter dan de neiging in alles voorzichtigheid te betrachten.

Nee, het had jullie niet kunnen overkomen, juist omdat jullie voor elk artikel de tijd nemen en Mourabit eerst te zien wilden krijgen. Jullie roken onraad, twijfelden, hielden met verschillende scenario’s rekening en besloten daarom om het kontakt af te breken. Hulde! Het verlangen naar bronnen en exclusieve scoops was bij jullie niet groter dan de neiging in alles voorzichtigheid te betrachten. Overigens ging het bij de meeste opiniestukken helemaal niet om ‘exclusieve scoops’ maar om een mening die men graag hoort van een Marokkaanse Nederlander, maar die uit de mond van een ander totaal niet opzienbarend zou zijn. De kranten krijgen per dag vele stukken toegezonden, en moeten daarom zeer selectief zijn. Het is dan ook niet zozeer de behoefte aan een scoop maar die aan een Goede Marokkaan die de redacties van kranten en weblogs zo gretig deed toehappen, zo schrijft De Correspondent in het eerder aangehaalde stuk zelf:

Het verhaal laat intussen nog iets anders zien: er is een grote behoefte aan welbespraakte ‘mediamarokkanen.’ Dat kun je als lovenswaardig of juist als overdreven beschouwen, het maakt in ieder geval dat wie zich ergens over uitlaat onder een Marokkaanse naam razendsnel als ‘stem van’ wordt beschouwd.

Dat lijkt mij inderdaad nogal overdreven. Er zijn inmiddels genoeg echte Marokkanen die meedoen aan het debat, zoals Hassnae Bouazza, Abdelkader Benali, Achmed Marcouch, Nuweira Youskine, Aboutaleb, Fatima Elatik, etc. etc. Belangrijker echter dan het precieze aantal mensen van allochtone komaf die in de krantenkolommen verschijnen en redacties bevolken (dat laatste is zeker nog een kleine minderheid), is dat de media en politieke partijen terdege rekening houden met de sentimenten en standpunten van allochtonen.

Dat blijkt in de berichtgeving over Israel-Palestina, in het Zwarte Pietendebat, in hoe er over moslims en islamitische feestdagen wordt bericht. De zogenaamde kwaliteitsmedia als NOS, NRC, De Volkskrant en Trouw lopen wat dat betreft vooruit op de gemiddelde burger en ook de integratie op de werkvloer. Na de aanslagen in de VS en de moorden op Fortuyn en Van Gogh, en de spanningen tussen allochtonen en autochtonen die daarop volgden, hebben zij consequent een beeld naar voren gebracht van een in overgrote meerderheid vredelievende en gematigde moslimgemeenschap.

Dat ging zo ver dat bepaalde feiten, zoals uitgesproken steun voor de plegers van 9/11 of van de moord op Theo van Gogh vanuit moslimhoek werd verzwegen, zo vertelt oud-journalist Hans Moll van NRC in zijn boek ‘Hoe de nuance verdween uit een kwaliteitskrant‘. Je wist niet hoe representatief zo’n uitspraak was, je weet niet waar het toe leidt als je zoiets wel in de krant zet, zo censureerde hij zichzelf. De consensus op de krant was volgens hem dat het vooral pubers waren die wilden choqueren, en het niet ging om een breed gedragen mening onder Nederlandse moslims. Daarom ook is er zo weinig aandacht voor Arabisch antisemitisme, ook wijd verbreid onder moslims in Europese landen, waaronder Nederland. Daarom is er weinig aandacht voor homohaat uit moslimhoek, voor de vaak verknipte houding tegenover vrouwen van veel Marokkaanse jongens. Daarom wordt bijna alles afgedaan als provocaties en aandachttrekkerij, of gewijd aan hun achtergestelde positie in de maatschappij. Ik kan mij bij die houding tot op zekere hoogte wel wat voorstellen, zeker kort na voornoemde aanslagen. Maar ondertussen speelde dit Wilders en de zijnen in de kaart, en ook binnen andere partijen ontstond de behoefte om harde noten te kraken en verhardden de standpunten. Het heeft mijns inziens, uiteindelijk juist tot meer polarisatie geleid, met het Zwarte Pietendebat als voorlopig dieptepunt.

Ratna Pelle


maandag 27 oktober 2014

Neder-Marokkaan Nizar Mourabit leidt media om de tuin (IMO)




= IMO Blog =   

Afgelopen week maakte de nep-nedermarokkaan Nizar Mourabit zijn ware identiteit bekend. Achter Mourabit, die verschillende stukken schreef voor bekende weblogs en kranten over moslims, IS, Gazademonstraties en radikalisering, bleek de Zwolse beeldend kunstenaar Nelle Boer schuil te gaan. Boer had naar eigen zeggen nog nooit een Marokkaan ontmoet. Toch wist hij menig journalist te overtuigen met zijn ‘genuanceerde’ stukken, en wilde men hem maar wat graag plaatsen. De correspondent schreef afgelopen woensdag:

Nizar Mourabit werd geboren op Facebook. Om precies te zijn: op 20 november 2013. Na een jaar is hij uitgegroeid tot officieus woordvoerder van de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. Veelgevraagd door kranten, radio en tv. Becommentarieerd door iedereen van GeenStijl, tot columnist Stephan Sanders in een stuk voor NRC Handelsblad. Zijn naam reikt inmiddels tot in Amerika, waar het Gatestone Institute, een prominente Amerikaanse denktank, hem aanhaalt als gerespecteerd ‘Muslim commentator.’

En hij is het levende bewijs dat je nagenoeg iedereen van alles kunt overtuigen.

Boer wilde ‘ervaren hoe het is om Marokkaan in Nederland te zijn’, ‘hij legde zo bloot hoe eenvoudig het is om uit te groeien tot een veelgevraagd en veelbesproken deelnemer aan het publieke debat’. Het bleek een stuk gemakkelijker te zijn om gepubliceerd te worden als Marokkaan dan als mijzelf, voegt hij daar aan toe. Een jonge Marokkaanse intellectueel met een in linkse ogen genuanceerd verhaal, dat is gefundenes fressen voor veel media, en nadat hij eenmaal enige bekendheid had gekregen, werd hij overal gevraagd. Ook voor de tv en radio, maar dat hield hij af uit angst om ontmaskerd te worden. Na een Facebook en Twitter account te hebben aangemaakt neemt hij contact op met Joop, waar hij onder eigen naam al vaker voor had geschreven:

‘Ik mailde Francisco van Jole [initiatiefnemer/eindredacteur van VARA-opiniesite Joop, KS] dat ik een boek aan het schrijven was over mijn leven als Marokkaanse Nederlander. Het opiniestuk dat ik leverde was een deel uit dat boek, zo vertelde ik hem.’

Een paar dagen later is zijn debuut als Nizar Mourabit op Joop een feit, waarin hij Syrië-gangers oproept om vooral niet te gaan. Andere blogs, waaronder Frontaal Naakt, benaderen hem met de vraag voor hen te schrijven, en hij produceert een stuk voor FN over Geen Stijl redacteur Annabel Nanninga die aanwezig was bij een Gaza demonstratie in Den Haag waar antisemitische leuzen werden geroepen en met jihadvlaggen gezwaaid. Maar over dat laatste ging zijn stuk niet. Nanninga zou een rel hebben uitgelokt door zonder toestemming mensen te fotograferen en ze extreme uitspraken toe te dichten, om zo de moslims in een kwaad daglicht te stellen. Peter Breedveld smult ervan (en houdt nog steeds vast aan zijn eigen gelijk, ook na de uitspraken van Boer). Er is alleen niks van waar, zo zegt hij nu zelf:

Boer had in werkelijkheid geen idee waar hij over schreef. ‘Ik wist helemaal niet of Nanninga wel of geen incident zou hebben uitgelokt en of ze nu wel of niet wist wat die jongens op haar foto’s precies zeiden. Maar zij is wel het type waarbij ik zou verwachten dat ze zoiets zou doen. En bij wie ik het niet erg zou vinden als dit aan haar zou worden toegeschreven. Ik vond dus dat Nizar dit best kon opschrijven.’

Een zeer hoogstaand moreel principe. Zij is er wel het type voor, dus ik mag het opschrijven. Opvallend veel mensen nemen dit voor zoete koek, niet alleen Peter Breedveld, die iedereen waar hij het niet mee eens is voor nazi uitmaakt en overal een complot tegen hem, zijn geliefde weblog en zijn geliefde Hassnae in ontwaart, maar ook mensen als Abdelkader Benali complimenteren hem met zijn stuk. Vervolgens vindt hij het tijd om in een echte krant geplaatst te worden, en stuurt hij een opiniestuk naar Trouw over het Gaza conflict dat dan woedt. De Correspondent bestempelt zijn stuk als een ‘verzoenende interventie in een debat waarin de emoties intussen hoog opliepen’. Het stuk heeft inderdaad een, zeker voor een Marokkaan, rustige toon, vooral aan het begin: ‘Weloverwogen kritiek van beide zijden wordt voornamelijk beantwoord met hatelijke aantijgingen die de discussie alleen maar verlammen.’ zo schrijft hij, om daarop vooral in te gaan op hoe hijzelf als Marokkaan voor van alles wordt uitgemaakt. Hij vervolgt met:

Jammer genoeg is de Jodenhaat van een deel van de demonstranten voor verschillende media aanleiding om de hele groep weg te zetten als antisemitisch en gewelddadig. Iets waar docent Ronald Gunst zich in Trouw van 31 juli terecht zorgen over maakt.

… Het antisemitisme van deze enkelingen wordt helaas flink uitvergroot, om het maar niet te hebben over Gaza en over de terechte bezwaren van de demonstranten. Zolang het gaat om weerstand bieden aan het oprukkend antisemitisme, mag de volledige groep demonstranten afgeschilderd worden als geboefte.
Het is de aloude manier van kwaad met kwaad bestrijden, een zichzelf waarmakende voorspelling.
De haat wordt over en weer gevoed. Het is haat tegen haat. De Hitlergroet wordt met een Hitlergroet beantwoord.

Hè? Waar komt de haat aan pro-Israel zijde opeens vandaan? Behalve een paar opmerkingen aan zijn adres vermeldt hij daar niks over, maar opeens zouden sympathisanten van Israel voor een deel hetzelfde doen als de ‘enkelingen’ die antisemitische leuzen uitkramen of de Hitlergroet brengen. Er moet immers wel evenwicht zijn. De Gaza demonstranten werden in de media bepaald niet afgeschilderd als antisemieten, er was juist relatief weinig aandacht voor. Het was duidelijk dat het om excessen ging, om uitzonderingen. Daarbij was het juist opvallend dat dit antisemitisme zo weinig werd veroordeeld van de kant van de pro-Palestina activisten. Integendeel, sprekers als Appa (die bij bijna elke Gaza demo sprak) stookten het vuurtje verder op met scheldkannonades en complottheorieën en uitspraken als ‘fuck zionism, fuck the talmoed’. Voor de grieven van de Gaza demonstranten was overigens alle ruimte, en een krant als Trouw plaatste het ene na het andere opiniestuk dat het opnam voor de Palestijnen. Ik werd zelf nogal moe van het eindeloze geklaag dat men allemaal voor antisemiet werd uitgemaakt terwijl er tegelijkertijd nauwelijks afstand van werd genomen.

(Wordt vervolgd)

Ratna Pelle


Shlomo Sand verloochent zijn volk (IPI)




- Door Tjalling –  

Shlomo Sand, Israëlisch historicus, kreeg vorige week een Amsterdams publiek aan het sidderen tijdens een emotionele lezing en een verhit debat over het Joodse volk. Tijdens die lezing beweerde Sand dat er geen sprake kan zijn van het bestaan van een homogeen Joods volk, het zou alleen maar een constructie zijn. Hij haalde daarbij flink uit met schokkende uitspraken zoals: ‘vergeet de verbanning van de Joden uit Judea, vergeet de Joodse exodus uit Egypte’. De visie van Sand op het Joodse is echter zeer omstreden en ook onjuist.

De titel van de lezing was: ‘Israël-Palestina, mythen en werkelijkheid, is vrede nog mogelijk?’ Sand was hiervoor uitgenodigd door de Leonard Woltjer Stichting, in samenwerking met De Nieuwe Liefde en Een Ander Joods Geluid. De avond werd gepresenteerd door oudtestamenticus Janneke Stegeman. De presentatrice en ook de uitnodigende instanties staan zeer kritisch tegenover Israël als Joodse staat, waardoor Sand een welkome gast was en comfortabel kon preken voor eigen parochie.

De kern van zijn betoog kwam neer op het ontkennen van het bestaan van een Joods volk op etnische of genetische gronden, en ook dat de religie niet bepalend kan zijn voor het ontstaan van een volk. Sand liet achterwege dat door de jaren heen de joodse religie, het jodendom, juist de voornaamste bindende factor was tussen de Joden, die verspreid over de hele wereld wonen. Niet alle Joden beleden/belijden hun religie, maar desondanks is die toch sterk bepalend voor de Joodse identiteit.

De vraag is waarom Sand zo’n heisa maakt en het Joodse volk een constructie noemt. Alle nationale identiteit is (tot op zekere hoogte) immers een inventie of een constructie. Shlomo: “Israël hanteert een definitie van Joods-zijn die bedoeld is om ons te onderscheiden van Arabieren, en om ons superieur te maken”. Daar gaat het hem dus om! Israëli’s zouden de definitie van Joods zijn aanwenden om zich daarmee boven de Arabieren te stellen. Sand zelf ontkent dus het bestaan van het Joodse volk, maar niet dat van het ‘Israëlische’: “Een Israëlisch volk, ja! Maar geen Joods volk”.

De vraag is of er sprake kàn zijn van een Israëlisch volk. Volken hebben samenbindende factoren zoals een sociaal-culturele identiteit, die een bepaalde groep mensen of een aantal bevolkingsgroepen verbindt, zoals nationaliteit, stamverwantschap, religie, taal, cultuur of geschiedenis. Lang niet alle inwoners van Israël hebben die samenbindende factoren. Wel zijn veruit de meeste inwoners van Israël – Joods en Arabisch – staatsburger.

Sand bleek tijdens zijn lezing totaal ongevoelig voor cultuur en religie als samenbindende factor. Hij opperde om alleen volken te erkennen op basis van het staatsburgerschap. Dit is echter onmogelijk. Staatsburgerschap is immers niets meer dan het beschikken over een identiteitsbewijs van het land waarin je woont – in dit geval Israël – en is absoluut niet bepalend voor samenbindende factoren zoals culturele en religieuze achtergrond en identiteit. Het behoren tot een volk bepaalt je achtergrond wel en daarom zijn en blijven volken nodig als samenbindende factor voor individuen. De inwoners van Israël zijn afkomstig uit het Joodse en uit Arabische volken, kunnen wel allemaal Israëli’s worden genoemd maar vormen gezamenlijk géén Israëlisch volk.

Sand maakt bovendien een ernstige fout door te stellen dat het Joodse volk pas – fictief – zou zijn ontstaan in de negentiende eeuw, onder invloed van het ontwikkelen van vooral Europese natiestaten. Het Joodse volk bestond in werkelijkheid al in de oudheid. Egyptische bronnen vermelden Israel ruim een millennium voor onze jaartelling. In de Romeinse Tijd, toen de Tweede Tempel werd verwoest, waren er ook buiten Judea al Joodse gemeenschappen, zoals in Rome, Alexandrië en vele eeuwen later in het Rijndal.

De natiestaten konden zich tijdens de negentiende eeuw ontwikkelen als gevolg van de Verlichting. Deze cultureel-filosofische en intellectuele stroming had uiteraard ook invloed op het Joodse volk. Door de emancipatie uit de getto’s wendden sommige Joden zich af van hun traditionele religie, maar merkten wel dat zij zowel door de buitenwereld als binnen de eigen gemeenschap nog steeds als Jood werden beschouwd. Dit leidde in veel gevallen ook tot een nieuw besef van identiteit, dat de religie oversteeg. Hoewel in het Bijbelse ‘Am Yisrael’ (= het volk van Israël), de notie van Joden als volk impliciet besloten ligt(!), werd het in de negentiende eeuw voor het eerst van de religie gescheiden. De Joden waren en bleven echter nog lang een volk zonder land, overal te gast en dus nergens thuis. Bovendien bleek de status van de Diaspora beslist geen veiligheidsgarantie. Mede als reactie op de uitbarstingen van antisemitisch geweld in Rusland, trokken de eerste Zionisten in de jaren tachtig van de negentiende eeuw naar Palestina.

Naast zijn ontkenning van het bestaan van het Joodse volk op etnische, genetische en historische gronden haalt Sand de archeologie er ook bij: “Inmiddels zijn archeologen tot de conclusie gekomen dat de Joodse exodus uit Egypte nooit is gebeurd”. Van een uittocht en gewelddadige verovering van het land zijn inderdaad geen archeologische sporen aangetroffen. Wel dat de oorsprong van Israël in Kanaän ligt. Volgens Bijbelse bronnen zou er in het oude Kanaän ooit een ernstige hongersnood zijn geweest. Hierdoor zagen bewoners zich genoodzaakt te vluchten naar Egypte om van daaruit later weer terug te keren naar Kanaän. Die – al dan niet fictieve – terugkeer wordt beschreven in het bekende Bijbelse verhaal over de Exodus of Uittocht uit Egypte. Het Exodusverhaal past echter wèl heel goed in de reeks van het narratief over het ontstaan van het Joodse volk, maakt daarom deel uit van hun cultuur en is zeker niet om te vergeten!

Encyclo.nl toont maar liefst 5 definities van het begrip ‘volk’ die vrijwel allemaal van toepassing zijn op de Joden. Hieruit alleen al kan worden geconcludeerd dat de visie van Sand op het Joodse volk zeer misleidend is. Bovendien is het Joodse zelf verstaan – als volk – beslist niet om zich daarmee boven de Arabische staatsburgers van Israël te verheffen. Wel om als echt volk te kunnen blijven voortbestaan.

Bye the way, tot slot nog een wrange opmerking van mij. Hoe zit het eigenlijk met de Arabische inwoners van Palestina? Als volgens Sand het Joodse volk fictief zou zijn, dan is het ‘Palestijnse volk’ dat al evenzeer.


Externe bron: http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000558.html


vrijdag 24 oktober 2014

Britse parlement op het verkeerde spoor met erkenning Palestina


De zeer gematigde Alfred Muller maakt duidelijk waarom een eenzijdige erkenning van Palestina de vrede niet dichterbij brengt. Het is raar om enerzijds op te roepen tot onderhandelingen, maar anderzijds al op de uitkomst daarvan vooruit te lopen.


Terecht stellen Washington en Jeruzalem dat erkenning van de Palestijnse staat alleen kan plaatsvinden nádat er een vredesakkoord tussen Israël en Palestina is gesloten. Mogelijk krijgen beide partijen een nieuwe kans. Er zijn berichten dat de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, in de komende weken een poging zal ondernemen om de partijen weer bij elkaar te brengen om te praten over een oplossing. Het is te hopen dat hij dit keer succes heeft, hoe klein de kans ook is.



Het Britse Lagerhuis heeft maandag een motie aangenomen waarin het de Britse regering vraagt een Palestijnse staat te erkennen. Erkenning zou bijdragen aan het bereiken van een tweestatenoplossing door onderhandelingen.

Het Lagerhuis geeft hiermee een vreemd signaal. Het erkent de noodzaak van onderhandelingen, maar de uitslag daarvan staat al vast en moet vandaag al worden geaccepteerd.

De redenering gaat aldus: als Israël een Palestijnse staat toestaat op de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en misschien ook nog de grenzen naar de Gazastrook volledig open zou stellen, dan komt er vrede. Iedereen wordt daar beter van, toch? Niet in de laatste plaats Israël zelf.

Symbolische betekenis 

De Britse afgevaardigden dringen er bij hun regering op aan dezelfde stap te nemen. Maar die heeft laten weten dat er niets aan het beleid zal veranderen. Ook moeten we niet vergeten dat de meerderheid van de parlementariërs niet meedeed aan de stemming. Tot nu toe heeft het besluit dus vooral symbolische betekenis.

En dat is maar goed ook, want het Lagerhuis zit op het verkeerde spoor. De Britse motie wekt namelijk de impressie dat Palestijnen geen belangrijke concessies hoeven te doen, want de uitslag staat toch al vast.

Toch zijn ook aan Palestijnse zijde belangrijke stappen noodzakelijk. We hoeven maar te denken aan Hamas, die de meeste stemmen won bij de Palestijnse verkiezingen in 2006. Hamas wil Israël vroeg of laat vervangen door een islamitische staat.

Of aan de Palestijnse eis dat Palestijnse vluchtelingen terug moeten keren naar Israël. Dan hebben we het nog niet gehad over de weigering Israël te erkennen als Joodse staat.


En hoe zit dat met de veiligheidsmaatregelen die Israël mag nemen als er een Palestijnse staat wordt opgericht? Voor Israël houdt de oprichting van een Palestijnse staat op de Westoever een risico in. Welke garanties krijgt Israël dat Hamas en andere jihadisten de macht straks niet overnemen? Israël zal bij een regeling veiligheidsmaatregelen moeten kunnen nemen om te voorkomen dat op de Westoever zich hetzelfde debacle voordoet als in de Gazastrook.

Ook promoten Britse ja-zeggers eenzijdige Palestijnse stappen. De Palestijnse president Abbas hoopt zelfs al dat de Veiligheidsraad Israël een ultimatum zal stellen: op die en die datum moet Israël zich teruggetrokken hebben uit de Westoever. Een Amerikaans veto is echter gegarandeerd.

Terecht stellen Washington en Jeruzalem dat erkenning van de Palestijnse staat alleen kan plaatsvinden nádat er een vredesakkoord tussen Israël en Palestina is gesloten. Mogelijk krijgen beide partijen een nieuwe kans. Er zijn berichten dat de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, in de komende weken een poging zal ondernemen om de partijen weer bij elkaar te brengen om te praten over een oplossing. Het is te hopen dat hij dit keer succes heeft, hoe klein de kans ook is.

Elke zaterdag in het  Reformatorisch Dagblad: Israël Ingezoomd. Commentaar over gebeurtenissen in Israël vanuit Israël zelf. 


Netanyahu laakt zwakke reactie buitenland op aanslag Jeruzalem


Voor de aanslag eergisteren in Jeruzalem, waarbij 9 mensen gewond raakten en een baby van drie maanden werd gedood, was weinig aandacht in de NL media. Het schijnt kort op het journaal te zijn geweest, waarbij van een ongeluk werd gesproken of in elk geval in het midden werd gelaten of het om een aanslag of ongeluk zou gaan. Een Palestijnse woordvoerder sprak van een ongeluk, maar tegelijkertijd zijn er verschillende posters van de ‘martelaar’, iemand die banden met zowel Fatah als Hamas zou hebben. Later wordt overigens wel van een aanslag gesproken, al blijft men voorzichtig. De steun vanuit Fatah en de ‘gematigde’ PA regering olv. Abbas blijft uiteraard onvermeld. Wel koppelden sommige media de aanslag aan de al langer aan de gang zijnde rellen in Jeruzalem, waarbij Israel als de aanstichter wordt neergezet. Joden die in de ‘Arabische’ wijk Silwan huizen hebben gekocht zouden de boel op scherp hebben gezet, zo suggereert men.




After terror attack, Netanyahu decries world’s ‘flaccid response’ to Abbas



While Palestinian leader ‘glorifies murderers, embraces terrorists,’ leaders won’t offer ‘one word of criticism,’ PM charges


BY TIMES OF ISRAEL STAFF October 23, 2014, 5:49 pm


The day after an East Jerusalem man with ties to Hamas drove his car onto a light rail platform, killing a three-month-old baby and wounding eight, Prime Minister Benjamin Netanyahu lashed out at the international community for failing to criticize Palestinian Authority President Mahmoud Abbas.

The Palestinian leader “both glorifies the murderers and also embraces the organization to which the terrorists belong, Hamas,” Netanyahu said during a briefing with security officials in Jerusalem’s national police headquarters. “And faced with these actions of the Authority chairman, we find only a flaccid [response] internationally. [World leaders] are unwilling to say two words, even one word of criticism of him [Abbas]. We do not share this weakness. We will stand firmly for our rights and obligations to defend our capital.”

“The attack in Jerusalem is supported by Palestinian Authority President Mahmoud Abbas,” Netanyahu said, in an apparent reference to the praise that the terrorist, Abdel Rahman Al-Shaludi, received Thursday from a Jerusalem branch of Abbas’s Fatah organization.

It was the second time since the Wednesday terror attack that Netanyahu charged Abbas was supporting or inciting attacks on Jews in the capital.


Police and rescue personnel at the scene where a baby was killed and several people were injured as a Palestinian drove his car into the Jerusalem light rail station, by Ammunition Hill October 22, 2014. (Photo credit: Yonatan Sindel/Flash90)


Apparently referring to an attack Wednesday on Parliament Hill in Ottawa, Canada, by a man who had converted to Islam, Netanyahu noted Jerusalem was not the only city or capital to face terror threats, adding that Israel would not allow such attacks to become the norm.

During the Thursday security briefing, which was attended by Jerusalem Mayor Nir Barkat, Public Security Minister Yitzhak Aharonvitch, Israel Police chief Yohanan Danino and Shin Bet head Yoram Cohen, the prime minister said Jerusalem’s police force would be massively reinforced to combat the rise in East Jerusalem violence in recent weeks.


Abdelrahman al-Shaludi (photo credit: Channel 2)


“I trust the people sitting here,” Netanyahu said at the meeting. “We support the Israeli police. We will give them all the reinforcements they need, all the capabilities, in order to realize this mission” of bringing an end to violent attacks in the city.

Later Thursday, during a ceremony commemorating slain Israeli tourism minister Rehavam Ze’evi, who was assassinated by a Palestinian terror cell 13 years ago in Jerusalem, Netanyahu linked assaults carried out by Islamist-inspired terrorists around the world to Wednesday’s attack, and said Israel was determined to eradicate terrorism activity within its border.

“Like other campaigns against terror, we will win here too,” Netanyahu said.

“Today’s world is learning to recognize this terror, because a lot of the principles of the terror that strikes us are shared by extremist Islamic terrorists who attack other capitals. The difference is that we are not bowing our heads in the face of terror, and we fight it with force, again and again.”


Palestinian Authority President Mahmoud Abbas delivers a statement at a conference in the West Bank town of Ramallah on October 18, 2014. (photo credit: FLASH90)

Earlier Thursday, Defense Minister Moshe Ya’alon said the Wednesday attack was “clearly the outcome of those in the Palestinian Authority who educate the younger generation to hate Jews and expel them from their homeland.”

The Palestinian Authority “does not, and never did, have a culture of peace, but rather a culture of incitement and jihad against Jews. It starts with Abbas’s lying statements against Israel from the UN podium, continues with persistent Palestinian attempts to delegitimize us in the international arena and ends with incitement in the Palestinian education system. These are the harsh consequences,” he charged.


A poster honoring Abdel Rahman Al-Shaludi issued by Fatah, October 23, 2014 (photo credit: Fatah Facebook page)


“This is why we say time and again that the roots of the conflict are not territorial, but rather the fact that the Palestinians refuse to accept our right to exist as a Jewish state within any borders at all,” the defense minister concluded.

Abbas’s Fatah movement published a poster Thursday celebrating the rail station attacker, calling Shaludi a “heroic martyr” who “executed the Jerusalem operation which led to the running over of settlers in the occupied city of Jerusalem.”

Shaludi, a nephew of slain Hamas explosives expert Mohiyedine Sharif, is believed to have been a Hamas supporter, based on the radicalism in his Facebook posts, but the new Fatah poster may indicate an organizational affiliation with the rival Palestinian organization.


Police and rescue personnel at the scene where a car crashed into a Jerusalem light rail station at Ammunition Hill on October 22, 2014. (Photo credit: Yonatan Sindel/Flash90)


The Palestinian Authority issued no official comment on the incident, but Fatah Central Committee member Sultan Abu-Aynayn dubbed Shaludi “a hero” in Facebook comments posted Thursday, citing his time spent in Israeli prisons, according to Palestinian Media Watch.

Barkat called Wednesday for a bolstered police presence in neighborhoods that have seen violent riots in recent months, as stone-throwing protests broke out across East Jerusalem Wednesday night.


Chaya Zisel Braun (Channel 2 Screenshot)


“We must restore peace and security in Jerusalem,” Barkat said in a statement. “As I have said for months, the situation in Jerusalem is intolerable and we must act unequivocally against all violence taking place in the city. Today, more than ever, it is clear that we must send police forces into neighborhoods where there are disturbances, placing them strategically and widely in significant numbers.

“Following my request, the prime minister has given instructions to reinforce the police forces in order for us to implement an operational action plan formulated to deal with riots, including the addition of personnel and special units, the use of technological means, and increased intelligence.”


Ilan Ben Zion, Adiv Sterman and Elhanan Miller contributed to this report.


Fatah prijst aanslag met auto die baby doodde in Jeruzalem


Fatah presenteert de aanslag in Jeruzalem waarbij 9 mensen gewond raakten en een baby werd gedood, als een ongeluk. Tegelijkertijd prijst men de aanslag en de ‘martelaar’ die hem uitvoerde echter op internet. Ook prijzen Palestijnen de aanslag daar unaniem en wordt opgeroepen tot meer van zulke aanslagen met auto’s.




Mahmoud Abbas' Fatah party praises murder of baby


While most Fatah-oriented media is calling yesterday's Jerusalem terror attack an accident, Fatah's official Facebook page is praising the terrorist.

It published this "martyr" poster:


The caption, according to NRG, says "The martyr hero Abd al-Rahman al-Shaloudi performs a sacred act of running over the settlers in occupied Jerusalem."

Fatah is led by Mahmoud Abbas, who is treated like an honored statesman by nearly every nation on Earth.



Palestinians praise baby murderer, encourage more car attacks


Palestinians have been praising yesterday's murder of three-month old Chayah Zissel-Bron.

The new theme among Arab media (from as far away as Saudi Arabia) is that the murderer Abdel Rahman Al-Shaludi was acting out of revenge for the incident last Sunday where a Jew accidentally hit and killed a five year old Palestinian girl, an act that has been widely reported in Arab media as a premeditated murder. 

Here is a "martyr poster" for the murderer that includes a photo of the accident victim:


Another poster reproduced by the Shehab News Agency encourages more Palestinians to use their cars as weapons:


This image received some 5000 Facebook "Likes" in a few hours.

The hundreds of comments for both these posters have been unanimously supportive of the murder and the murderer.

The official Palestinian Authority news agency, for its part, is calling the murder a mere traffic accident and is denouncing the shooting of Al Shaludi.


Oase van Vrede in Israel? (IMO)




= IMO Blog = 

Eergisteren toonde men op TV een sprankje hoop in donkere tijden in het Midden-Oosten. In het dorp Neve Shalom (Arabisch: Wahat al Salam) proberen Joden en Arabieren in Israel samen te leven. Het dorp wordt collectief en gemeenschappelijk bestuurd, met veel nadruk op een gelijkwaardige positie van beide groepen. Er is een school waar Arabisch en Hebreeuws wordt geleerd, een spiritueel centrum en veel aandacht voor elkaars religie en cultuur. Naïef en zweverig, hoor ik sommige lezers al denken. Maar deze mensen bewijzen wel al sinds eind jaren ’70 dat het kan, dat ook een andere wereld mogelijk is, al is het maar op kleine schaal. Een heel imperfecte wereld, dat wel, en een wereld waar in een bepaald opzicht ook helemaal niet zo gelijkwaardig met elkaar wordt omgegaan.

Het werd in de reportage al voorzichtig duidelijk: hoe sympathiek ook, hoe oprecht zowel Joden als Arabieren overkwamen, beiden hekelden toch vooral Israel voor het gebrek aan vrede, het geweld, het racisme. Zo vertelde men op een gegeven moment dat men het over lang niet alles eens is in het dorp, bijvoorbeeld over het Israelische leger. Een bevriend Joods en Arabisch meisje bespreken dit. Het Joodse meisje is in het leger geweest, hoewel ze eigenlijk niet wilde, het Arabische bekritiseert dat, want het is een bezettingsleger en staat haaks op de waarden van Neve Shalom. Hoe kan zij dat verenigen? De Joodse beaamt dat, zegt dat het een innerlijke strijd is voor haar. Nergens komt ter sprake waar dat leger voor nodig is, het Palestijnse geweld, de aanslagen.

In de laatste nieuwsbrief van Neve Shalom komt dit ook aan de orde:

Sinds Boaz zijn zoon Tom verloren heeft in de oorlog, kijkt hij anders aan tegen de rol van het leger. Hij denkt dat Israël een leger nodig heeft omdat het land vijanden heeft, maar niet iedereen in het dorp denkt er zo over, zeker niet de Palestijnen. Het is een dilemma, Boaz noemt het het “Tom dilemma”, waarmee de Joden in het dorp zich geconfronteerd voelen. Als Joodse jonge mensen gaan dienen, bestaat de kans dat ze Palestijnse medeburgers moeten doden.

Voor het verhaal van Boaz stond een uitgebreid verhaal van een Palestijnse vrouw, die het heeft over de ’40% vrouwen’ die in Gaza zijn omgekomen tijdens de Gaza oorlog en ’30% kinderen’. Ze beweert ook: “Zelfs in de Israëlische samenleving, waarin wordt gesproken over feminisme en gelijkheid, is de rol van de vrouw verbannen naar de privésfeer. Zij zijn ervoor om eten te bereiden en voedsel en ondergoed aan de soldaten te sturen”. En ze is gefrustreerd omdat het niet mogelijk zou zijn met mensen buiten het dorp te praten:

Ze merkt dat in persoonlijke relaties omdat ze geen discussie heeft met mensen buiten het dorp. Er is een gebrek aan diversiteit in meningen en dat is geen goede zaak. De Israëlische samenleving is ziek van racisme en fascisme. Er is geen plaats voor andersdenkenden. Maram merkt dat de Israëli’s de Palestijnen niet zien als menselijke wezens, maar als getallen. De Israeli’s zien alleen hun eigen lijden en pijn, ingegeven door de eeuwenlange Joodse geschiedenis zonder de tegenwoordigheid van de Palestijnen onder ogen te zien.

Geen woord over de Palestijnse samenleving, waar vrouwen een stuk minder rechten en mogelijkheden hebben, geen woord over het vele geweld tegen vrouwen in de Palestijnse gebieden, geen woord over Hamas, over haat tegen Joden, homo’s, andersdenkenden… De eenzijdigheid druipt eraf. Terwijl Boaz voorzichtig oppert dat Israel het leger nodig heeft (waar onmiddellijk aan wordt toegevoegd dat niet iedereen er zo over denkt, en dat dat leger Palestijnen doodt), gaat Maram flink tekeer tegen alles wat er in Israel niet deugt zonder een woord over problemen in de Arabische gemeenschap in Israel of de Palestijnse gebieden. Veel mensen die in de nieuwsbrieven aan het woord komen hekelen het Israelische racisme, en ook in de reportage kwam dit naar voren. Een vrouw die workshops geeft, ook buiten het dorp, heeft het over de ‘ontmenselijking van de Palestijnen’ door Israel en over ‘strategieën om de bezetting te beëindigen’ die in ‘Palestina’ worden gebruikt en die men steunt. Ook de discriminatie van Arabieren bij het kopen van land wordt gehekeld. Ook hier weer niks over strategieën om de Palestijnse Jodenhaat te beëindigen of hoe hen kritischer naar het eigen aandeel in het conflict te laten kijken.

Een vrouw vertelt in de reportage dat ‘de meeste Joden alleen aan zichzelf denken en niet aan de beperkingen voor Arabieren die uit de Joodse staat voortkomen’. Tegelijkertijd vertelt men, in nieuwsbrieven en in de reportage, dat de boodschap van vrede en samenleven meer naar buiten gebracht moet worden, maar dat men het moeilijk vindt met mensen van buiten de gemeenschap te praten omdat men daar zo racistisch en militaristisch is.

Het verschil tussen binnen en buiten het dorp is inderdaad groot, want er lijkt bij Neve Shalom nauwelijks begrip te zijn voor Israels soms harde optreden tegen Palestijnse terreur. De Arabieren in het dorp lijken de mening te delen dat Israels leger moet verdwijnen, dat Israel door en door racistisch is en sommigen vinden dat Israel als Joodse staat niet zou mogen bestaan. Onder de Joden lijkt de mening wat diverser, maar ook hier overheerst (harde) kritiek. Ik vind het dan niet zo gek dat mensen buiten het dorp nogal defensief reageren. Maram hekelt ‘het gebrek aan meningen’ buiten het dorp en gaat maar helemaal geen discussies meer aan. Maar de mensen buiten het dorp hebben geen zin om door de Marams van het dorp als enge fascisten te worden weggezet omdat ze achter Israels optreden tegen Hamas in de Gazastrook staan of checkpoints noodzakelijk achten. Er zijn van beide kanten vooroordelen en negatieve stereotypen. Want als je enig begrip toont, blijkt iemand die achter Netanyahu staat wellicht toch mee te vallen en als je begrip toont voor Maram haar gevoel van vervreemding in Israel, neemt ze waarschijnlijk ook gas terug. Het is pas mogelijk om echt in kontakt te komen met mensen van buiten de gemeenschap wanneer je bereid bent je voor hen open te stellen en jezelf niet beter voor te doen dan zij. Zozeer de mensen in het dorp proberen zich voor elkaar open te stellen en elkaar in hun waarde te laten, zo weinig lijkt men bereid een brug te slaan naar de Israelische maatschappij.

Ratna Pelle