donderdag 26 februari 2015

Zondag 1 maart pro-Israël-manifestatie op de Dam in Amsterdam

 

Deze demonstratie zou eigenlijk al in januari plaatsvinden, maar is toen afgelast vanwege de aanslagen in Frankrijk. Bijzonder aan deze demonstratie is dat hij niet vanuit gevestigde Joodse of christelijke organisaties wordt georganiseerd, maar een initiatief is van twee vrouwen zonder Joodse en christelijke wortels. Het is goed om te zien dat je niet religieus hoeft te zijn om je met Israel verbonden te voelen en je solidariteit te tonen.

 

Nu antisemitisme steeds geaccepteerder lijkt - vooral onder het mom van antizionisme -, nu Joden zich steeds onveiliger voelen, en Palestijnse propaganda over Israel vaak klakkeloss door de media wordt overgenomen, is een tegengeluid meer dan ooit van belang.

 

RP

--------------

Zondag: pro-Israël-manifestatie op de Dam in Amsterdam

HTTP://WWW.DAGELIJKSESTANDAARD.NL/2015/02/ZONDAG-PRO-ISRAEL-MANIFESTATIE-OP-DE-DAM-IN-AMSTERDAM/

AUTEUR Frank Verhoef DATUM 23 februari 2015

 

PATRICK BRENNAN / WIKIMEDIA COMMONS

 

De afgelaste manifestatie voor solidariteit met Israël komt er gelukkig alsnog.

 

De manifestatie voor solidariteit met Israël had eigenlijk op 11 januari moeten plaatsvinden, maar dat ging niet door na de terreuraanslagen in Parijs (onder andere uit respect voor de slachtoffers, maar ook vanwege de veiligheid). Gelukkig komt de groep nu toch samen, aanstaande zondag van 14:00 uur tot 16:00 uur op de Dam in Amsterdam. De Facebook-groep achter de pro-Israël-manifestatie meldt:

Wij zijn 2 niet-Joodse en niet-christelijke dames die er genoeg van hebben dat Israël steeds meer geïsoleerd komt te staan en steeds vaker te  maken krijgt met verkeerde berichtgeving in dagbladen, op tv en op social media. Tevens staan wij op tegen het toenemende geweld  tegen Israëlische en Joodse burgers. En gaan wij de boycot van Israëlische bedrijven en producten ter sprake brengen.

En:

Na de aanslagen in Parijs en zeer recent weer Kopenhagen, ervaren we dat het meer dan ooit tijd is om op te staan voor Israël en roepen wij iedereen op om gezamenlijk op de Dam onze solidariteit met Israël en de Joodse bevolking te betuigen. De Joodse bevolking die onevenredig hard getroffen wordt door terreur.

Het is goed om te zien dat niet alleen Joodse en christelijke groepen in Nederland laten zien als één man achter Israël te staan. Dat zou nog veel vaker moeten gebeuren. Steeds meer Joden vertrekken naar Israël vanwege het toenemende antisemitisme in West-Europa. Intussen proberen ‘antizionisten’ het land te delegitimeren, ook in Nederland (kijk maar naar Dries van Agt). Het lijkt me overduidelijk: deze solidariteitsmanifestatie is hard nodig.

Ik kan er zelf helaas niet bij zijn, maar ik hoop dat de hele Dam vol komt te staan met Israël-sympathisanten. Dat zou fantastisch zijn. Komt allen!

 

Gaza overstromingen en de 'floodlibel' (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/02/26/gaza-overstromingen-en-de-floodlibel/  

= IMO Blog =   

De beschuldiging is niet nieuw, dus ik dacht even met oud nieuws van doen te hebben: forse overstromingen in Gaza zouden de schuld zijn van Israel, dat moedwillig dammen in de buurt van de Gazastrook zou openzetten om overtollig regenwater op de weerloze Palestijnen af te wentelen.

De ‘floodlibel‘ is een vaker terugkerend fenomeen, wanneer in de winter door zware regenval delen van zuid-Israel en de Gazastrook overstromen. Er viel vorige week niet alleen regen maar ook uitzonderlijk veel sneeuw, op sommige plaatsen stonden mensen tot hun knieën in de sneeuw. Een groot deel van het openbare leven in Israel kwam plat te liggen en het leger moest zelfs wegen vrij maken, maar wanneer in Gaza door de slechte riolering huizen onder water lopen, ligt dat uiteraard aan Israel. Rivieren en beken traden buiten hun oevers. Overstromingen komen in het normaal kurkdroge zuiden geregeld voor. De droge grond kan het plotselinge water niet opnemen.

Er is in de buurt van de Gazastrook geen enkele Israelische dam die open gezet kan worden. De dichtstbijzijnde ‘dam’ is een waterreservoir bij Nahal Oz. Op deze satellietfoto kun je zien hoe waarschijnlijk het is dat die delen van Gaza onder water kan doen lopen. Toch berichtten verschillende gerenommeerde media, waaronder AFP, Al Jazeera, The Daily Mail en Russia Today dat Israel overstromingen in Gaza veroorzaakte door dammen open te zetten.

Een woordvoerder van COGAT (Coordinator of Government Activities in the Territories) legt uit:

The claim is entirely false, and southern Israel does not have any dams. Due to the recent rain, streams were flooded throughout the region with no connection to actions taken by the State of Israel.

Prior to the storm, the Coordinator of Government Activities in the Territories allowed the transfer of four water pumps belonging to the Palestinian Water Authority from Israel into Gaza to supplement the 13 pumps already in the Gaza Strip in dealing with any potential flooding throughout the area.

Natuurlijk kunnen journalisten ook even googelen en feiten checken wanneer zij te horen krijgen dat Israel expres sluizen openzet om honderden Palestijnen dakloos te maken. Of nee, dat kunnen ze tegenwoordig blijkbaar niet, althans wanneer het Israel betreft. Volautomatisch wordt de Hamas leugen opgeschreven en de wereld in gestuurd:

Most recently, this week AFP posted a brief video (“Gaza village floods after Israel opens dam gates”) claiming that Israel has deliberately flooded Gaza by opening dams. In fact, Israel has no dams that can be opened in southern Israel.

 In the video, Ead Zino, a resident of Al-Maghraqa, accuses Israel: “Every four years there is a war but here in Maghraqa every year there is a flood. This water comes from Israel. This is political. All Israel wants is to destroy us.”

 In addition, AFP’s caption at the beginning of the video is “Gaza village flooded as Israel opens dam gates.”

AFP did not include any Israeli voice to refute the false charge.

Genoemde video, waarvan de foto boven een screenshot is, is door AFP verwijderd na klachten over de onjuistheid van de beweringen.

Naast AFP berichtten ook de Daily Mail, Russia Today en Al Jazeera erover. Zelfs het Chinese Xinhua nam het bericht over. En natuurlijk Palestijnse media als het door Nederland financieel gesteunde Ma’an nieuws en het onder de PA staande WAFA. Na klachten van Honest Reporting heeft The Daily Mail online het bericht aangepast, en de volgende correctie toegevoegd:

An earlier version of this article stated that Israel had opened river dams in the south of the country, causing flooding in the Gaza strip. In fact, there are no dams in southern Israel and the flooding was caused by rain and drainage issues. We are happy to clarify this.

Maar ook in de aangepaste versie bleef de aantijging aanwezig, dat Israel de overstroming zou hebben veroorzaakt. Het Franse AFP haalde zoals gezegd haar video offline en Al Jazeera heeft het artikel op woensdag vervangen door deze rectificatie:

Article retracted, 25/2/2015.

Editor’s note: An earlier version of this page hosted an article which stated that Israel had, without warning, opened a number of dams, which had resulted in a part of Gaza being flooded.

This was false. 

In southern Israel, there are no dams of the type which can be opened.

We apologise for this error. 

Al Jazeera depends on objective reporting and strives to correct all errors of fact. We are committed to accountability and transparency.

We encourage our audience and others to identify and report our mistakes.

De andere media lieten hun bericht staan, waarbij Russia Today dinsdagmiddag het Israelische weerwoord toevoegde en de waarheid in het midden liet. Ma’an paste eveneens haar artikel aan, maar niet met enig weerwoord: de bewering over geopende dammen werd verwijderd uit het begin van het artikel maar gehandhaafd aan het eind, en in de titel.

In Nederland namen verschillende pro-Palestijnse sites en bloggers het bericht kritiekloos over, zoals Sargasso (met een artikel van Pessoptimist, de oud-journalist die de media continu de maat neemt omdat zij te kritiekloos Israelische propaganda zou overnemen, maar zelf alles aangrijpt om Israel zwart te kunnen maken), Stop de Bezetting, Maroc.nl (met de dubieuze titel “Jodenstreek: overstroming in Gaza doordat Israel dammen open zet”) en Nujij met weer een aantal onfrisse reacties eronder.

Pessoptimist heeft overigens een soort van update geplaatst waarin hij erkent dat Israel het misschien wel niet expres heeft gedaan omdat er daar in de buurt helemaal geen dammen zijn, maar ook zonder dammen, of dammen die open en dicht kunnen (er zou namelijk ergens in het zuiden van Israel een kleine dam zijn van een meter hoog die niet open of dicht kan, dus hé, we hebben toch een strohalm om ons aan vast te houden met dit verhaal) is Israel schuldig, want ‘het water was er eerst niet en nu wel en komt uit Israel’. Ijzersterk argument. Dat water doorgaans van hoog naar laag stroomt en Gaza lager ligt dan de Negev, ach ja, dat vergeten we voor het gemak even. Hij voegt eraan toe dat ‘de Israeli’s het vermoedelijk wel fijn vinden als Gaza onderloopt’. Zeer objectieve toevoeging. Ik denk zelf dat de meeste Israeli’s dat helemaal niet fijn vinden omdat ze weten dat Hamas daarmee weer een troef in handen heeft om Israel zwart te maken en verder zijn ze denk ik vooral met hun eigen problemen bezig en voelen zich niet verantwoordelijk voor wat er in de zwaar gesubsidieerde Gazastrook gebeurt. Hamas heeft daar de macht, en met meer donorgeld per hoofd van de bevolking dan waar ook moet men het zelf maar uitzoeken.

Wat de Palestijnen ook beweren en hoe ongeloofwaardig het ook is, Pessoptimist zul je nooit eens horen zeggen: ‘Palestijnse bronnen zijn niet perse allemaal even betrouwbaar en misschien is dit een broodje-aap verhaal van een terroristische organisatie die de eigen bevolking onderdrukt en doelbewust in gevaar bracht tijdens de Gaza oorlog en duidelijk meer in haar eigen voortbestaan is geïnteresseerd dan in het welzijn van de bevolking van Gaza’. Ook The Rights Forum van Dries van Agt twitterde dit verhaal met een link naar Al Jazeera. Ondanks de vele kritische reacties volgde geen rectificatie of zelfs maar toelichting. Tot zover de betrouwbaarheid van The Rights Forum, dat in de media vaak als onpartijdige mensenrechtenorganisatie wordt neergezet in plaats van het zoveelste pro-Palestijnse propagandaclubje.

In een verdere update erkent Pessoptimist nu dat de Daily Mail en Al Jazeera de artikelen hebben teruggetrokken, maar hij vertikt dat omdat hij al voldoende duidelijk zou hebben gemaakt dat Israel ontkent de dammen te hebben geopend. Bovendien heeft hij een anti-Israel blogje gevonden dat hem uit de nood kan redden, want hé, Israel zou in de rivier die naar Gaza stroomt een systeem van dammen en dammetjes hebben aangebracht om zo kostbaar water van die arme Gazanen af te pakken “voor gebruik in Israel, maar alleen tot een bepaald punt. Namelijk het punt waarop die dammen overstromen en het water ineens in grote hoeveelheden over de dammen heen spoelt en met grote kracht richting Gaza stroomt, waar het overstromingen veroorzaakt.” Zeer overtuigend. Dus het probleem is nu niet meer dat Israel dammen opent, maar dammen sluit, en dat die dammen vervolgens met hevige regenval overstromen waardoor het water dat normaal gesproken wordt tegengehouden nu toch naar Gaza stroomt. Hoe het ook zij, Israel is schuldig. Zoals gezegd zijn er echter helemaal geen dammen in Zuid-Israel, dus het blijft vaag om wat voor dammen dat gaat en of die niet uit de fantasie van blogger Richard Edmonson zijn ontsproten. Bovendien lijkt dat blog niet al te betrouwbaar. De beste man introduceert zijn blog als volgt:

In this blog much of my focus is on the Middle East, particularly the occupation of Palestine and events as they are now playing out in Syria. While I am a Christian, I am not a Christian Zionist.  The founding of Israel in 1948 was not the fulfillment of God’s prophecy Christian Zionists believe it to be (apartheid and endless occupation are not part of the divine plan), but if you read the second chapter of II Thessalonians you will notice Saint Paul foretelling the coming of a “powerful delusion”–and certainly Israel and its supporters in the mainstream media, to the extent that Paul’s prediction applies here, have practiced the art of deception to a rather stunning degree.

In het betreffende artikel wordt het zeer betrouwbare en hoog aangeschrevene Iraanse Press TV aangehaald (uw vaste prik voor betrouwbaar nieuws). Het feit dat zelfs Al Jazeera rectificeert kan verstokte antizionisten als Pessoptimist en Van Agt er blijkbaar niet van overtuigen dat ze met een hoax te maken hadden, ofwel Palestijnse propaganda, en Israel in dit geval onschuldig is. Palestijnse propaganda is per definitie waar, alleen Israel en hasbaristen liegen immers, ook als een pro-Palestijns medium als Al Jazeera het intrekt. Dit heeft niks meer met waarheidsvinding en rechtvaardigheid te maken, maar alles met fanatisme. En dat blijkt verdomd moeilijk in te dammen.

Ratna Pelle

 

woensdag 25 februari 2015

PA en PLO schuldig bevonden aan aanzet tot terrorisme

 

Ik moet nog zien dat de PA compensatie gaat betalen aan de slachtoffers en nabestaanden, maar het feit dat ze geld ontvangt van de Amerikaanse regering maakt het allemaal vrij bizar...

 

__________

 

PA en PLO schuldig bevonden aan aanzet tot terrorisme

http://israel-in-de-media.blogspot.nl/2015/02/pa-en-plo-schuldig-bevonden-aan-aanzet.html

Proces in New York veroordeelt de PA tot betaling van 655 miljoen dollar.

De uitspraak van de federale rechtbank in New York heeft de PA en PLO (mede)schuldig aan  en verantwoordelijk bevonden voor 6 terroristische aanslagen tussen 2002 en 2004 in Israel door Palestijnse terroristen, die handelden in opdracht van de Al Aqsa Martelaren Brigade en Hamas. De slachtoffers en nabestaanden, Amerikanen, krijgen 218 miljoen dollar, vermeerderd met een factor 3 vanwege de antiterrorismewet in de VS. Het proces heeft een lange aanloopperiode gekend doordat de PA voortdurend heeft geprobeerd het uit te stellen. Maar, nadat in november vorig jaar besloten was dat dit proces gevoerd kon worden, is gisteren de uitspraak in New York geweest. De argumenten van de PA, dat zij niet verantwoordelijk was en zelfs de aanslagen veroordeelde, werden niet geaccepteerd onder andere doordat de terroristen en hun familie tot op de dag van vandaag een pensioen ontvangen dat hoger is naarmate de aanslag ernstiger was. Ook werden aanslagplegers die in Israelische gevangenissen zaten door de PA gepromoveerd in functie.

De consekwenties voor de PA zijn aanzienlijk. Niet alleen zal het geld opgehoest moeten worden, wat niet mee zal vallen (Misschien dat hun Arabische olievriendjes ze kunnen helpen), maar de reputatie van de PA heeft een gevoelige knak geleden nu de officiele regering verbonden is met terrorisme. Dat kan nog andere financiele gevolgen hebben, want het is bij wet in Amerika verboden bij te dragen aan terroristische organisaties en er is gebleken dat die pensioenen voor terroristen en familie voor een groot deel door Amerika betaald zijn. Dit zou nog wel eens een staartje kunnen krijgen.

Maar een ander gevolg is dat de PA politiek gezien gehavend is door de uitspraak. Er kleeft nu bij alles terrorisme aan de PA. Dit wordt versterkt door het feit dat de eenheidsregering met Hamas nog steeds bestaat en Hamas gewoon weer op de terrorismelijst staat en ook duidelijk terrorisme uitvoert en vooral ook propageert. In het verleden heeft de PA gezegd dat ze sinds de Oslo-accoorden geen terrorisme heeft bedreven, ondanks het feit dat er door menigeen vanuit werd gegaan dat Arafat betrokken was in het geweld van de Tweede Intifada. Nu echter is Abbas zelf schuldig aan terrorisme waarvan hij Israel zo graag wil beschuldigen. Until now, the PA president had no personal risk going to the ICC, as the Gaza war at most, put Israel and Hamas at risk.

De gang van Abbas naar het ICC wordt nu een andere zaak, nu hij zelf van terrorisme is beschuldigd. Bovendien kleeft aan het ICC niet de biasstatus tegen Israel zoals bij UNWRA, de Algemene Vergadering van de VN, en de VN-Mensenrechtenraad. Het ICC wordt als puur professioneel juridisch ervaren zonder dat al die moslimstaten en hun ongebonden vrienden dit hof direct kunnen beinvloeden. Israel kan nu duidelijk maken dat een gang naar het ICC voor Abbas wel eens als een boemerang terug kan komen bij de PA.

De PA zal in hoger beroep gaan, maar deze uitspraak is een opsteker voor Israel.

 

MS

 

Film "The Stones Cry Out" hoort niet thuis in PKN kerken (IPI)

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/02/24/film-the-stones-cry-out-hoort-niet-thuis-in-pkn-kerken/  

- Door Tjalling. –

Op zaterdag 7 februari jl. werd in de PKN Opstandingskerk te Houten de film `The Stones Cry Out’ publiekelijk vertoond. Aanleiding hiervoor was het bezoek van Daoud Nassar, die daar op uitnodiging van Kerk in Actie zijn verhaal kwam houden. Al heeft Nassar wel enig recht van spreken, het vertonen van The Stones Cry Out is een ernstige miskleun van K i A.

Zoals is opgemerkt: Daoud Nassar heeft enig recht van spreken, want In de vroege ochtend van 19 mei 2014 vernietigden Israëlische bulldozers ongeveer 1500 fruitbomen van het bedrijf, omdat ze volgens de bezettingsautoriteiten geplant waren op grond die toebehoort aan de staat. Doordat ze zo vroeg kwamen had de advocaat geen kans meer om iets te ondernemen. Er loopt nog een zaak bij het Israëlisch Hooggerechtshof. Echter dit alles rechtvaardigt zeker niet dat PKN kerken via K i A hun medewerking verlenen bij het vertonen van deze film.

De film is namelijk bedoeld om te laten zien hoe In 1948 tienduizenden Palestijnse dorpelingen uit hun huizen in de vruchtbare heuvels en valleien van Galilea zouden zijn verdreven om zo plaats te maken voor kolonisten in de nieuw opgerichte staat Israël . De film laat veel oorlogsbeelden zien en ook mensen die weg moesten vluchten of werden weggevoerd. Bovendien laat de film beelden zien uit de periode 1948-1967, de twee intifada‘s, de muur, de checkpoints, de belegering van Bethlehem, het bezoek van Ariël Sharon in 2000 aan de Tempelberg, en de bekende kaartjes van ‘ethnic cleaning’ door Israël.

De film laat dus maar één kant van het verhaal zien, op sommige punten met verdraaide feiten. Er is nergens ruimte voor nuance, laat staan een weerwoord. Israël wordt volledig afgekraakt en in woord en beeld als enige agressor neergezet. De informatie over de Arabische agressie ontbreekt volledig.

Geschiedenis

De onafhankelijkheidsoorlog, die door de Palestijnen de Nakba wordt genoemd, begon in 1947, nadat de Verenigde Naties op 29 november resolutie 181 aannamen die voorzag in de opdeling van het grondgebied na beëindiging van het Britse mandaat. Palestina zou verdeeld worden in een Arabische staat (43% van het grondgebied), een Joodse staat (56%, waaronder de Negev woestijn) en een internationaal gebied rondom Jeruzalem en Bethlehem. De Joodse staat zou naast 550.000 Joden ook een grote Arabische minderheid bevatten en ruimte moeten bieden aan de Joodse immigranten die op Cyprus en in Europa wachtten op toegang tot het land. In de voorziene Arabische staat woonden nauwelijks Joden maar wel zo’n driekwart van de 1,3 miljoen Palestijnse Arabieren. In het internationaal gebied woonden zo’n 100.000 Joden en ongeveer evenveel Arabieren.

De Palestijnse leiders wezen het delingsplan af omdat het een onwettige inbreuk op hun recht als inheemse bevolking zou zijn; ze claimden Arabische soevereiniteit over het hele gebied. De Joodse leiding ging wel akkoord met het plan, hoewel ze het bezit van Jeruzalem daarvoor moest opgeven.

Direct na het aannemen van resolutie 181 gingen de Arabische Palestijnen in groten getale de straat op om hiertegen te protesteren. Joodse bussen, winkelcentra en een synagoge werden vernield. De Arabieren legden bovendien met gerichte aanvallen het verkeer in Palestina grotendeels lam. De verspreid liggende Joodse landbouwnederzettingen waren voor de verdediging op zichzelf aangewezen. De stad Jeruzalem, waar toen een zesde deel van de Joden in Palestina woonde, werd grotendeels van de buitenwereld afgesneden en was alleen met gewapende konvooien bereikbaar. Daardoor werd de voedselsituatie in Jeruzalem nijpend. In januari 1948 kwam een Arabisch vrijwilligerslegioen de Palestijnen te hulp. De grootmoefti Amin al-Hoesseini van Jeruzalem (die nota bene tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn diensten aan Nazi Duitsland had aangeboden) en de secretaris van de Arabische Liga riepen openlijk op tot uitroeiing van alle Joden in Palestina. De Joodse inwoners van Palestina werden in 1948 dus rechtstreeks in hun bestaan bedreigd.

Kerk in Actie

Kerk in Actie zet zich in voor alle mensen die in hun bestaan worden bedreigd. Dit is op zichzelf een goede intentie, maar K i A heeft absoluut te weinig zicht op de realiteit van het conflict tussen Israël en de Palestijnen. Niet alleen Palestijnse christenen worden bedreigd, ook de Joodse staat wordt ernstig in haar bestaan bedreigd. Die laatste neemt de zeer noodzakelijke maatregelen tegen die bedreiging. Palestijnse christenen voelen zich echter tussen wal en schip geraakt, maar hun niet te benijden positie wordt zeker niet alleen door Israël veroorzaakt. Met uitzondering van Israël en Libanon worden overal in het Midden Oosten christenen vervolgd en bedreigd. Bovendien is de huidige situatie zeker ook te wijten aan de Palestijnse leiders, die tot nu toe vrijwel compromisloos blijken bij vredesonderhandelingen.

Kerk in Actie is een belangrijk onderdeel van de PKN kerk. Het valt uiteraard onder verantwoordelijkheid van de PKN, die pretendeert om alle mensen de ruimte te geven die hun stem willen laten horen. Terugkomend op de aanleiding van dit commentaar, het vertonen van The Stones Cry Out in de Opstandingskerk te Houten op afgelopen 7 februari, moet worden gesteld dat dit echt helemaal misplaatst is. Deze film laat immers enkel het perspectief zien van Palestijnse kant, waarbij historische en ook heel belangrijke feiten die de kant van de Joodse bevolking toelichten, helemaal buiten beeld blijven. Gelet op de onopgeefbare verbondenheid van de PKN kerk met Israël , zoals verwoord in de kerkorde, kan zo’n film echt niet worden vertoond. De vertoningen gaat echter nog door, want de bezoekers die toezegden de film in hun eigen kerk, gemeente, geloofsgemeenschap of kring te gaan vertonen, kunnen de film op DVD met NL ondertiteling gratis krijgen.

Met dit gratis toelaten van vertoning voor publiek heeft de PKN via K i A het antizionisme een nieuwe impuls gegeven binnen haar organisatie. Dit is ontoelaatbaar! Gezien tweeduizend jaar geschiedenis van Jodenvervolgingen, waarbij ook het Christendom een – indirecte maar ernstige – rol heeft gespeeld, zou de PKN, met het oog op die onopgeefbare verbondenheid met Israël, heel kritisch moeten zijn jegens alle activiteiten die het bestaan van een Joodse staat in een kwalijk daglicht stellen. De huidige ontwikkelingen binnen de PKN laten eerder het tegendeel hiervan zien. Dit is een heel veeg teken!

 

dinsdag 24 februari 2015

AFP leugens over overstroming Gaza

 

Een bekende en geregeld terugkerende beschuldiging, en klakkeloos overgenomen door onder andere AFP, Al Jazeera en Russia Today. En natuurlijk de Palestijnse media en pro-Palestijnse blogs en sites, zoals Sargasso, Abu Pesoptimist, Stop de Bezetting, etc.

 

Zie hier voor een foto van de betreffende dam die Israel open zou hebben gezet ook. Knap als je daarmee een groot deel van de Gazastrook kunt doen overstromen.

Maar het is natuurlijk makkelijker om Israel te beschuldigen dan zelf de problemen met de riolering op te lossen (genoeg donorgeld voorhanden zou je zeggen), zeker als blijkt dat Israel ook nog toestemming had gegeven om 4 waterpompen van de PA uit de Westbank te importeren. En de autoriteiten in Gaza weten dat veel media dergelijke beschuldigingen zonder meer overnemen, en niet erg geïnteresseerd zijn in Israels weerwoord of de moeite nemen te kijken hoe realistisch deze beschuldiging is en waar die dam zich zou bevinden.

 

RP

------------

 

AFP Lies, Dam Lies and Floods

http://www.camera.org/index.asp?x_context=2&x_outlet=147&x_article=2947

Agence France Presse, the French wire service, has trouble passing up on a juicy story, however unsubstantiated and flimsy, accusing Israel of wrongdoing. Three years ago, the influential news agency refused to clarify the unsubstantiated allegation that an Israeli soldier ran over a Palestinian worker with a construction vehicle.

Later that year, AFP editors failed to correct the false claim that an Israeli airstrike had killed 11-year-old Mahmoud Sadallah, though multiple other media outlets responsibly clarified that it was Hamas weaponry that killed the boy.

 

Two months ago, the French news outlet declined to clarify an article claiming that an Israeli arsonist was responsible for a fire in a West Bank mosque, though the Associated Press, New York Times, Los Angeles Times and Haaretz all commendably followed up with reports and/or corrections noting that an Israeli investigation determined that it was an electrical fire.

 

Most recently, this week AFP posted a brief video ("Gaza village floods after Israel opens dam gates") claiming that Israel has deliberately flooded Gaza by opening dams. In fact, Israel has no dams that can be opened in southern Israel.

 

In the video, Ead Zino, a resident of Al-Maghraqa, accuses Israel: "Every four years there is a war but here in Maghraqa every year there is a flood. This water comes from Israel. This is political. All Israel wants is to destroy us."

 

In addition, AFP's caption at the beginning of the video is "Gaza village flooded as Israel opens dam gates."

 

 

AFP did not include any Israeli voice to refute the false charge.

 

Regarding the claim that Israel opened dams, thereby flooding Gaza, a spokesman for the Coordinator of Government Activities in the Territories (COGAT) told CAMERA:


The claim is entirely false, and southern Israel does not have any dams. Due to the recent rain, streams were flooded throughout the region with no connection to actions taken by the State of Israel.

 

Prior to the storm, the Coordinator of Government Activities in the Territories allowed the transfer of four water pumps belonging to the Palestinian Water Authority from Israel into Gaza to supplement the 13 pumps already in the Gaza Strip in dealing with any potential flooding throughout the area.

In addition, Nechemia Shahaf, the head of the Drainage Authority for the Shakma-Besor Region, confirmed to CAMERA that there are no dams which can be opened and closed in southern Israel. Shahaf said, "There is a diverting dam one meter high which directs water to reservoirs. This is a low dam which cannot be opened or closed." He also noted that the singular dam, which cannot be opened, is next to Kibbutz Gvulot, and approximately 20 kilometers away from Gaza.

 

CAMERA has contacted AFP editors, requesting clarification.

 

Al Jazeera and Russia Today have also published the unfounded allegations.

 

With research by Gidon Shaviv

 

2/23 Update: Following correspondence from CAMERA, AFP has apparently decided to pull its video claiming Israel flooded Gaza by opening dams. As of this afternoon, pages hosting the video on the AFP website, YouTube, and Yahoo News are now out of commission. CAMERA continues to call on AFP to publish a correction informing news consumers of the error. 

 

 

Historische roman "Ik zal verborgen zijn": Twee Joodse vrouwen riskeren hun leven voor een volk dat bedreigd wordt

 

(Ingekomen post die we belangeloos doorsturen naar onze blog.)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Persbericht

Twee Joodse vrouwen riskeren hun leven voor een volk dat bedreigd wordt

Historische roman Ik zal verborgen zijn van Eline Rosenhart

In het vroege voorjaar, op 3 maart 2015, verschijnt het tweede en indrukwekkende boek van Eline Rosenhart, Ik zal verborgen zijn
In deze roman strijden twee Joodse vrouwen met dezelfde naam – Hadassah – voor een volk dat wordt bedreigd in zijn bestaan.
Hadassah vlucht na de Kristallnacht naar Nederland. Daar raakt zij betrokken bij het verzet. In het oude Perzië wordt de Joodse
Hadassah koningin en ook zij riskeert haar leven voor haar volk.

In deze roman wordt veelvuldig een vergelijking getrokken tussen het leven van de beide Hadassahs. Onderwerpen als antisemitisme,
'mensch' zijn, bovenmenselijke moed en God die zich verbergt
, komen uitgebreid aan de orde.

Het boek
De roman begint met het leven van de twaalfjarige Hadassah in Duitsland. Na de Kristallnacht vlucht zij met haar ouders, broer Chaim,
haar oudere zus Mariah en baby Tikvah naar Nederland. Daar gaat zij wonen bij familie in Amsterdam. Chaim gaat na enige tijd op
kindertransport naar Engeland. Dan vallen de nazi's Nederland binnen en worden ook in onze hoofdstad anti-Joodse maatregelen
doorgevoerd. Terwijl hun ouders en zusje onderduiken, worden Mariah en Hadassah steeds actiever in het verzet, totdat ze verraden
worden. Een paar dagen voor het veertigjarig bestaan van de staat Israël, bezoekt Hadassah Jad Vashem, het bekende museum in
Jeruzalem over de Sjoa, voor een herdenking. Ze ontmoet bijzondere mensen en blikt terug op haar leven tijdens en na de Tweede
Wereldoorlog.

Het verhaal bestaat uit drie verhaallijnen:

  • Het verhaal van de jonge Hadassah Liebermann, die opgroeit in Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na de oorlog vertrekt
    zij naar Israël. 

·         Het verhaal van Hadassah, vele jaren later, waarin zij als Israëlische terugblikt op haar leven.

·         Het verhaal van koningin Ester (Hadassah) uit de Bijbel.

 

Auteur

Eline Rosenhart (21) groeide op in Velserbroek en woont sinds drie jaar in Israël. Ze studeert aan de
Universiteit van Tel Aviv, waar ze in mei 2015 haar bachelor in Liberal Arts hoopt te halen, met als
major Midden-Oostenkunde en als minor Israël en Joodse studies. Op 16-jarige leeftijd debuteerde
ze met de Young Adult-roman In liefde verbonden. Ik zal verborgen zijn is haar eerste volwassenroman.




Quotes

'Een indrukwekkende roman over moed en volharding, maar ook een ontroerend coming-of-ageverhaal over volwassen worden in tijden van
Jodenvervolging en verzetsstrijd.'
– Josha Zwaan, schrijfster van Parnassia en Zeevonk.

'De hoofdpersoon is ontzettend geloofwaardig. Je kruipt maximaal in Hadassah's huid. Dat maakt het tot een feest om te lezen!'
Sandra van Tongeren, schrijver en redacteur

Boekpresentatie donderdag 5 maart
- Inloop om 19.30 uur | 20.00 uur start
- Presentatie roman Ik zal verborgen zijn
- 'The making of' door Eline Rosenhart
- Muzikaal intermezzo Julia Rosenhart
- Meet & Greet met borrel | boekverkoop | signeersessie

Adres: Boekhandel De Vries, Gedempte Oude Gracht 27,  2011 GK Haarlem

Ik zal verborgen zijn | Eline Rosenhart | paperback | 560 blz. | 9789029721066  | € 19,99 | E-book  € 12,99


 

vrijdag 13 februari 2015

Oud AP journalist Matti Friedman over eenzijdige Israel berichtgeving (IMO)

 

A rally in support of Islamic Jihad at Al-Quds University in East Jerusalem, in November 2013 (Courtesy of Matti Friedman)

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/02/13/oud-ap-journalist-matti-friedman-eenzijdige-israel-berichtgeving/  

= IMO Blog = 

Matti Friedman werd geboren in Canada en woont sinds 1995 in Israel. Hij werkte als journalist in verschillende landen, en was voor persbureau AP van 2006 tot 2011 verslaggever over religie en archeologie in Israel en de Palestijnse gebieden, waarna hij overstapte naar de Times of Israel. Afgelopen november publiceerde hij een kritisch artikel over de media-berichtgeving over Israel. Ik geef hieronder een aantal citaten die de problemen die ik in mijn vorige blog besprak wat betreft de verslaggeving over Israel verder verduidelijken en toelichten.

In “What the Media Gets Wrong About Israel” vertelt Friedman over een rally in 2013 ter ondersteuning van Islamitische Jihad op de Al Quds Universiteit in Jeruzalem. De Hitlergroet werd gebracht, en acteurs speelden dode Israelische soldaten. Het was een fotogenieke gebeurtenis, in de buurt van de kantoren en hotels van buitenlandse journalisten. AP was in het bezit van foto’s van de rally, maar besloot er niet over te berichten. Friedman:

The rally is interesting for the visual connection it makes between radical Islam here and elsewhere in the region; a picture like this could help explain why many perfectly rational Israelis fear withdrawing their military from East Jerusalem or the West Bank, even if they loathe the occupation and wish to live in peace with their Palestinian neighbors. The images from the demonstration were, as photo editors like to say, “strong.” The rally had, in other words, all the necessary elements of a powerful news story.

Wel nieuwswaardig was een bericht over een lichte verhoging van de Amerikaanse bijdrage aan de Palestijnse Autoriteit. Dit soort ideologisch gemotiveerde keuzes worden volgens hem voortdurend gemaakt:

To offer another illustration, the construction of 100 apartments in a Jewish settlement is always news; the smuggling of 100 rockets into Gaza by Hamas is, with rare exceptions, not news at all.

Een belangrijke oorzaak voor de gekleurde berichtgeving zijn de nauwe banden tussen journalisten, mensenrechtenorganisaties en (veelal door Europa gesubsidieerde) NGO’s en VN instituties:

This confusion is very much present in Israel and the Palestinian territories, where foreign activists are a notable feature of the landscape, and where international NGOs and numerous arms of the United Nations are among the most powerful players, wielding billions of dollars and employing many thousands of foreign and local employees. Their SUVs dominate sections of East Jerusalem and their expense accounts keep Ramallah afloat. They provide reporters with social circles, romantic partners, and alternative employment – a fact that is more important to reporters now than it has ever been, given the disintegration of many newspapers and the shoestring nature of their Internet successors.

In my time in the press corps, I learned that our relationship with these groups was not journalistic. My colleagues and I did not, that is, seek to analyze or criticize them. For many foreign journalists, these were not targets but sources and friends – fellow members, in a sense, of an informal alliance. This alliance consists of activists and international staffers from the UN and the NGOs; the Western diplomatic corps, particularly in East Jerusalem; and foreign reporters. (There is also a local component, consisting of a small number of Israeli human-rights activists who are themselves largely funded by European governments, and Palestinian staffers from the Palestinian Authority, the NGOs, and the UN.) 

In these circles, in my experience, a distaste for Israel has come to be something between an acceptable prejudice and a prerequisite for entry.

Journalisten werken soms ook freelance voor deze organisaties, of hebben er gewerkt voordat ze hun baan als correspondent kregen:

Confusion over the role of the press explains one of the strangest aspects of coverage here – namely, that while international organizations are among the most powerful actors in the Israel story, they are almost never reported on. Are they bloated, ineffective, or corrupt? Are they helping, or hurting? We don’t know, because these groups are to be quoted, not covered. Journalists cross from places like the BBC to organizations like Oxfam and back. The current spokesman at the UN agency for Palestinian refugees in Gaza, for example, is a former BBC man. A Palestinian woman who participated in protests against Israel and tweeted furiously about Israel a few years ago served at the same time as a spokesperson for a UN office, and was close friends with a few reporters I know. And so forth.

In een dergelijke constellatie is kritiek op NGO’s niet welkom, en een verhaal hierover van Friedman werd geweigerd. Maar de bias ging nog verder dan dat:

Around this time, a Jerusalem-based group called NGO Monitor was battling the international organizations condemning Israel after the Gaza conflict, and though the group was very much a pro-Israel outfit and by no means an objective observer, it could have offered some partisan counterpoint in our articles to charges by NGOs that Israel had committed “war crimes.” But the bureau’s explicit orders to reporters were to never quote the group or its director, an American-raised professor named Gerald Steinberg. In my time as an AP writer moving through the local conflict, with its myriad lunatics, bigots, and killers, the only person I ever saw subjected to an interview ban was this professor.

Het verhaal over Israel dat men naar buiten toe presenteert, is volgens Friedman in de kern het verhaal van Jewish moral failure. In dat verhaal passen geen berichten over nog erger Palestijns moreel falen, zoals die blijkt uit de verheerlijking van geweld tegen Israel, het virulente antisemitisme, de vele verijdelde aanslagen en hoe Hamas haar eigen burgers moedwillig aan gevaar blootstelt. Hamas maakt handig gebruik van deze vooringenomenheid:

Most consumers of the Israel story don’t understand how the story is manufactured. But Hamas does. Since assuming power in Gaza in 2007, the Islamic Resistance Movement has come to understand that many reporters are committed to a narrative wherein Israelis are oppressors and Palestinians passive victims with reasonable goals, and are uninterested in contradictory information. Recognizing this, certain Hamas spokesmen have taken to confiding to Western journalists, including some I know personally, that the group is in fact a secretly pragmatic outfit with bellicose rhetoric, and journalists – eager to believe the confession, and sometimes unwilling to credit locals with the smarts necessary to deceive them – have taken it as a scoop instead of as spin.

Een verwant probleem is dat westerse journalisten in bijvoorbeeld Gaza vaak gebruik maken van zogenaamde fixers, een soort gidsen die hen met de gewenste mensen in kontakt brengen, als tolk optreden etc. Deze mensen kunnen uiteraard alleen laten zien wat Hamas wil dat de internationale media zien. En hoewel de journalisten dat wel weten, wordt er bijzonder weinig bericht over de rol van Hamas en de onmogelijkheid om objectieve informatie te krijgen omdat bijna iedereen zich houdt aan de beperkingen die Hamas oplegt. Er is in Gaza geen vrijheid van meningsuiting; er mag alleen gefilmd worden wat in het belang is van Hamas. Vandaar dat het tijdens de Gaza oorlog leek alsof er alleen maar burgers werden getroffen door Israel. Pas na de oorlog kwam er mondjesmaat wat aandacht voor dergelijke problemen in de berichtgeving:

In previous rounds of Gaza fighting, Hamas learned that international coverage from the territory could be molded to its needs, a lesson it would implement in this summer’s war. Most of the press work in Gaza is done by local fixers, translators, and reporters, people who would understandably not dare cross Hamas, making it only rarely necessary for the group to threaten a Westerner. The organization’s armed forces could be made to disappear. The press could be trusted to play its role in the Hamas script, instead of reporting that there was such a script. Hamas strategy did not exist, according to Hamas—or, as reporters would say, was “not the story.” There was no Hamas charter blaming Jews for centuries of perfidy, or calling for their murder; this was not the story. The rockets falling on Israeli cities were quite harmless; they were not the story either.

Hamas understood that journalists would not only accept as fact the Hamas-reported civilian death toll – relayed through the UN or through something called the “Gaza Health Ministry,” an office controlled by Hamas – but would make those numbers the center of coverage. Hamas understood that reporters could be intimidated when necessary and that they would not report the intimidation; Western news organizations tend to see no ethical imperative to inform readers of the restrictions shaping their coverage in repressive states or other dangerous areas. In the war’s aftermath, the NGO-UN-media alliance could be depended upon to unleash the organs of the international community on Israel, and to leave the jihadist group alone.

Het wordt tijd dat kritische onderzoeksjournalisten hier eens achterheen gaan, en proberen meer concrete feiten en voorbeelden boven tafel te krijgen. Helaas besteden de zogenaamde kwaliteitsprogramma’s en kwaliteitsmedia alleen aandacht aan thema’s die binnen de door Friedman zo treffend geïllustreerde ideologie vallen, en is dit dus niet interessant. En rechtse media zijn doorgaans te druk met het roepen hoe fout de islam wel niet is, hoe arrogant links is, hoezeer we door Europa worden genaaid en hoezeer Wilders toch wel een punt heeft.

Ratna Pelle

PS: als je dat nog niet had gedaan, lees dan ook dit artikel van Friedman.

 

Oud-journalisten bevestigen eenzijdigheid media over Israel (IMO)

 

Oud-journalist Mark Lavie werkte 15 jaar voor AP en was correspondent in o.a. Jeruzalem en Cairo

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/02/12/oud-journalisten-bevestigen-eenzijdigheid-media-israel/  

= IMO Blog = 

In mijn vorige blog besprak ik het idiote idee van Herman Heinsbroek om Israel naar de VS te verplaatsen. Heinsbroek zei natuurlijk maar wat, zoals hij op meer gebieden deed en doet, maar wat hij zei past wel in een trend, een trend die steeds meer tot de mainstream doordringt. De vraag is natuurlijk hoe het zover kon komen dat we van de vele landen die in conflict zijn in de wereld, juist Israel steeds vaker als een onrechtmatig land zien. De zeer eenzijdige mediaberichtgeving draagt daar enorm aan bij, maar die wordt op zijn beurt ook weer ingegeven door de sentimenten die er in de samenleving leven. Vaak wordt gewezen op de invloed van moslim immigranten, maar dat is maar een deel van het verhaal. Ook links krijgt vaak de schuld, maar juist het feit dat na Dries van Agt nu ook Herman Heinsbroek dit soort onzin uitkraamt, laat zien dat dit niet het hele verhaal is.

Een factor van betekenis is de slimme manier waarop de anti-Israel beweging het speelt en hoe zij ook handig gebruik weet te maken van bepaalde (ook antisemitische) noties, zoals de idee dat de Israellobby invloedrijk en machtig is. De media zijn van oudsher geïnteresseerd in het kritisch volgen van de macht en richten al hun aandacht nu op deze lobby. De invloed, connecties en geld van diverse anti-Israel en Israel-kritische organisaties blijven buiten beeld, waardoor zij effectiever kunnen optreden. Ook wordt met succes een vergelijking gemaakt met Zuid-Afrika en de anti-apartheidsstrijd. Antiracisme, antikolonialisme, en een algemene notie dat wij in het Westen een grote verantwoordelijkheid hebben voor problemen elders in de wereld, leiden gemakkelijk tot sympathie met de Palestijnen en wantrouwen jegens de sterke Israeli’s met hun moderne technologie en wapentuig. We kiezen instinctief makkelijker de kant van de underdog dan die van de machtige.

En daarmee komen we bij de rol van beelden en dus ook weer bij de journalistiek en de media: sinds pakweg de jaren ’80 komen oorlogen via de TV met live beelden onze huiskamers binnen. De bombardementen van Israel op stellingen in Beiroet maakten indertijd diepe indruk op vriend en vijand. Zelden was een oorlog zo dichtbij gekomen. De beelden van verwoesting, zoals we die sindsdien nog veelvuldig te zien kregen, uit Libanon, uit Jenin, uit Gaza, vervulden mensen met afschuw en steeds vaker ook woede jegens Israel en haar zogenaamd morele leger dat dit allemaal op haar geweten had. Dat iedere oorlog zo lelijk is, dat de Palestijnen veel ergere dingen zouden doen indien zij over hetzelfde wapentuig beschikten, en dat Israel vaak bombardementen achterwege laat ook al leveren die militair gezien duidelijk winst op (en vergroot het hiermee de kans zelf doelwit te zijn), dat alles wordt niet gerapporteerd. Bij de vaak zeer heftige beelden wordt geen enkele context gegeven, integendeel. In de begeleidende teksten op het journaal komen vooral Palestijnse ooggetuigen aan het woord, of mensen van NGO’s die zich op Palestijnse bronnen baseren.

In geen enkel conflictland is het bovendien zo veilig voor journalisten als in Israel, alle verhalen over mensenrechtenschendingen ten spijt. Het is een Westerse democratie waar journalisten alle voorzieningen hebben die ze uit het Westen gewend zijn, in een uurtje per taxi het hele land door kunnen reizen, en in prima hotels overnachten en dineren. Restricties zijn relatief gezien zeer mild, mensen spreken Engels, en de kans dat je iets overkomt is over het algemeen zeer klein (hiermee wil ik het werk dat deze mensen doen niet bagatelliseren, wat je ziet en meemaakt heeft evengoed veel impact en je loopt ook altijd een zeker risico). In geen enkel land, buiten misschien de VS, zitten zoveel buitenlandse journalisten, en geen enkel land buiten de VS krijgt zoveel media aandacht, bijna uitsluitend negatief getint.

Daarbij is de achterliggende visie van veel, zo niet alle journalisten dat Israel de bezetter en dus dader is en de Palestijnen slachtoffer. Dit verhaal wordt al dan niet met enige nuance gebracht, maar nooit ter discussie gesteld, en feiten die er niet in passen worden doorgaans genegeerd. Dat dit geen Nederlands probleem is maar internationaal speelt, bewijzen niet alleen de vele Engelstalige mediawatchdogs, die geregeld wijzen op grove fouten en omissies in de berichtgeving. Onthullend zijn ook de verhalen van Matti Friedman en Mark Lavie, twee oud-journalisten van persbureau AP, die het bovenstaande bevestigen, verduidelijken en verklaren. In Nederland hebben we het enigszins vergelijkbare voorbeeld van oud NRC journalist Hans Moll, die nadat hij bij de krant weg was een boek schreef over de veranderende houding van de krant tegenover Israel en de (radikale) islam. Boeken die een visie uitdroegen die niet met die van de krant overeenkwam, werden niet besproken.  Het meest schokkende aan het verhaal van Matti Friedman en Mark Lavie is misschien wel hoe de berichtgeving over Olmerts vredesvoorstel uit 2008 werd tegengehouden. Lavie kwam enige tijd later achter dit voorstel, verbaasde zich dat er toentertijd niet over was gepubliceerd, en vond dit zo belangrijk dat hij er alsnog een stuk over schreef. Dit stuk werd vervolgens uit de krant gehouden. Meer informatie met een weerwoord van de verantwoordelijke eindredacteur is hier te vinden. Ik raad aan het artikel van Matti Friedman (“What the Media Gets Wrong About Israel“) en het interview met Mark Lavie (“Former AP Reporter: I Didn’t Leave Journalism, It Left Me“) geheel te lezen.

Over Mark Lavie:

More broadly and more deeply, Lavie is profoundly pessimistic about the quality of the work put out by AP and most sources of mainstream journalism today. Driven as they are by the Internet’s insatiable appetite for the latest flash, people who call themselves reporters are interested, he says, primarily if not exclusively in speed, not substance.

Perhaps even worse, Lavie provides direct testimony that journalists no longer even pretend that their job is to report facts. Instead, he’s been told by former colleagues, the job of the media is to advocate for those actors on the world stage that the journalists feel deserve support – to “speak truth to power.”

Lavie is geen rechtse zionist die alles goedpraat wat Israel doet:

Outsiders have long believed that the mainstream media is consistently and intentionally biased against Israel. Lavie confirms that view, and he does so with the credentials garnered by enduring a long-term sojourn in the belly of the beast. Lavie is also center-left, a supporter of the Geneva Initiative, a committed Two-Stater.

Lavie recalls with pride that his position used to be, and it was one accepted by all of his earlier employers: “I may not be first, but I will be right.” For Lavie, accuracy and completeness were paramount. Those two qualities are now held in far lower esteem.

Volgende keer een aantal citaten van Matti Friedman.

Ratna Pelle

 

zondag 8 februari 2015

Een Midden-Oosten zonder Israel? (IMO)

 

Israel in Noord-Amerika...

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/02/08/een-midden-oosten-zonder-israel/  

= IMO Blog = 

Twee weken terug stelde ex minister Herman Heinsbroek in de Quote voor om Israel op te doeken in het Midden-Oosten en de Joden 25 jaar de tijd te geven om hun staat naar de VS te verhuizen. Hij denkt dat er dan mogelijk vrede kan komen in de wereld. Het voorstel is al op diverse plaatsen belachelijk gemaakt, dus dat hoef ik niet meer te doen. Ook Heinsbroek zelf is al op de korrel genomen, en men wees fijntjes op het vele geruzie binnen de korte periode dat de LPF in het kabinet zat, en de andere idiote ideeën die Heinsbroek in het betreffende interview uitte. Altijd leuk om zo weer wat aandacht voor je nieuwe boek te genereren natuurlijk.

Maar wat Heinsbroek zei verschilt niet zo heel erg veel van wat een steeds grotere groep mensen denkt en zegt. Chris van der Heijden schreef een boek over Israel de ‘onherstelbare vergissing’, op de Dam werd van de zomer geroepen dat als we zoveel compassie met de Joden hebben we ze zelf maar een land moeten geven, een gangbare visie in de Arabische wereld, die met succes naar Europa is geëxporteerd.

Bestaansrecht

Er wordt openlijk aan het bestaansrecht van Israel getwijfeld, in het Midden-Oosten of überhaupt, waarbij een bekend cliché is dat de Israeli’s zelf nu net zo erg zijn als wat de nazi’s de Joden aandeden, en ze daarmee hun bestaansrecht hebben verspeeld. Ook veel gehoord: Israel zou de situatie voor de Joden alleen maar erger maken en het antisemitisme aanwakkeren met haar oorlogsmisdaden. Joden zouden daarom in feite beter af zijn zonder Israel, of in een binationale staat waar Joden en Arabieren gelijkwaardig aan elkaar de macht en soevereiniteit zouden delen. Afgelopen donderdag hield pro-Palestina activist Robert Soeterik nog een betoog tegen de tweestatenoplossing, en dus tegen het bestaan van Israel als staat waar de Joden zelfbeschikking hebben.

Dergelijke antizionistische ideeën zijn ouder dan de staat Israel zelf en worden, anders dan misschien doet vermoeden, dan ook niet veroorzaakt door Israels bezettingspolitiek of het vernielen van huizen of het bouwen van een afscheidingsbarrière. Van geen enkel ander land wordt het bestaansrecht in twijfel getrokken of ontkend omdat het onrechtvaardigheden zou begaan of een ander volk onderdrukken. Even los van het feit dat veel van wat Israel wordt verweten door antizionisten niet waar is of zeer zwaar overdreven en volkomen uit de kontekst gehaald, is het idee absurd en ongekend om landen die een ander volk onderdrukken hun bestaansrecht te ontzeggen.

Daar wordt tegenin gebracht dat Israel ten koste van een ander land gesticht zou zijn, en in feite een kunstmatig land is. Ook dat argument slaat nergens op, als je bijvoorbeeld kijkt naar hoe de grenzen in Afrika en het Midden-Oosten zijn getrokken en stukken grond aan een bepaalde koning of familie werden gegeven omdat die de betreffende koloniale macht goedgezind was. En veel landen, waaronder de VS en Australië, zijn veel eenduidiger ten koste van een ander volk gesticht, waarbij dat volk daadwerkelijk, en niet alleen in de fantasie van haters van deze landen, is gedecimeerd. Veel landen zijn door of na een bloedige oorlog gesticht, en konden overleven omdat ze betere connecties of dikkere kanonnen hadden. En veel volken zijn uitgestorven of uitgemoord, omdat ze niet sterk genoeg waren en geen eigen land hadden.

Moraal is vaak ver te zoeken in de geschiedenis. Om dan alleen bij Israel de morele lat zo hoog te leggen, om de minder fraaie kanten enorm uit te vergroten en dan op die grond te zeggen dat het geen bestaansrecht heeft, terwijl diverse landen om Israel heen minstens even ‘dubieus’ ter wereld kwamen, getuigt van een enorme eenzijdigheid en hypocrisie. Het ontstaan van Israel en de onafhankelijkheidsoorlog, de leugens van antizionisten als Ilan Pappé etc. zijn elders al uitvoerig besproken, maar als er één volk is dat een staat nodig had, met een leger en politieke macht om te kunnen overleven, dan waren het de Joden.

Succesverhaal

Ondanks de negatieve consequenties heeft Israel Joden wereldwijd enorm veel opgeleverd: een plaats waarvan men weet dat men erheen kan en welkom is, een land dat antisemitisme op de kaart zet en in internationale organen en via ambassades kontakt heeft met landen over de hele wereld. Maar ook een land waar de Joodse cultuur, religie en de Hebreeuwse taal bloeien en het Joodse leven zich vrijelijk kan ontwikkelen, een spiritueel thuis voor hen die daar behoefte aan hebben, en een bron van trots en zelfvertrouwen om wat men voor elkaar heeft gekregen en voor de wereld betekent. Het is voor sommigen, de media niet in de laatste plaats, een afgekloven cliché geworden, maar Israel is, ondanks hardnekkige problemen, grotendeels een succesverhaal dat vele verwachtingen overtrof. En Israel heeft in de periode tot 1967 en de Arabische boycot vele derde wereldlanden geholpen met kennis van moderne landbouw en irrigatietechnieken. Later heeft het vooral kennis en technologie op het medische vlak geëxporteerd, iets waarover je zelden in de media leest, net zo min als over de vele Palestijnen die in Israelische ziekenhuizen worden behandeld. Al deze zaken hebben Joden met een gevoel van trots en zelfvertrouwen vervuld dat voor die tijd ondenkbaar was, en dat is nog steeds zo. We zijn er tegenwoordig aan gewend dat het woord ‘Israel’ in een adem wordt genoemd met bezetting, conflict en mensenrechtenschendingen, en dat ook Joden zelf hier steeds meer moeite mee hebben, maar dat is maar een deel van het verhaal.

Midden-Oosten

Zou het weghalen van Israel uit het Midden-Oosten, even los van het morele aspect, de vrede niet dichterbij brengen? En is uiteindelijk iedereen daar niet beter mee af? Aangenomen dat de VS bereid zouden zijn een passend stuk land aan Israel af te staan, zouden de Joden in Amerika redelijk ongestoord kunnen leven en hun cultuur en religie naar hartelust uitleven en belijden. Maar ten eerste denk ik dat we, na alles wat de Joden is overkomen, niet over dit morele aspect heen mogen stappen.

Ten tweede denk ik niet dat het Midden-Oosten er vrediger op wordt. De Arabische opstanden, en de chaos en burgeroorlog die zij teweeg brachten, maken dat wel duidelijk. Tegenstellingen en rivaliteiten tussen soennieten en shi’ieten, verschillende stammen, etniciteiten en nationaliteiten gecombineerd met corruptie, religieuze intolerantie en rigiditeit, een overschot aan jonge mannen, gebrek aan werk, gebrek aan een middenklasse etc. etc. staan stabiliteit en vrede in de weg. Daar zijn die 5,5 miljoen Joden in Israel niet voor nodig en daar spelen zij ook geen enkele rol in. De voornaamste rol die zij spelen is die van gemeenschappelijke vijand die daardoor de tegenstellingen en onderlinge rivaliteit nog enigszins kan indammen. Maar ook die invloed is dus beperkt. Wanneer Israel er niet meer is zullen er andere zondebokken voor de problemen van de Arabische wereld worden gezocht, en waarschijnlijk zal men nog decennia naar het vroegere Israel wijzen als bron van problemen. En men zal zich bovendien aangemoedigd zien in vijandigheid en intolerantie ten opzicht van andere volken en geloven. Christenen, Koerden, Yezidi’s, Bahai, ze moeten allemaal maar vertrekken uit het Midden-Oosten.

Ratna Pelle

(Wordt vervolgd)