maandag 28 juli 2014

Bedankbrief van Hamas aan de media

 

Het ligt er natuurlijk wat te dik bovenop, maar ik denk inderdaad dat Hamas weinig te klagen heeft over de berichtgeving. Vier keer een staakt het vuren weigeren maar van de media horen we het alleen wanneer Israel een staakt het vuren niet meteen en onvoorwaardelijk accepteert. Wanneer een school wordt geraakt door een granaat dan gaat men er zonder meer vanuit dat Israel dat heeft gedaan, en nog wel expres. Wanneer een Palestijnse functionaris (waarschijnlijk dus van Hamas) aan de NOS verslaggever vertelt dat Israel expres de waterleiding heeft gebombardeerd, dan gelooft men dat zonder meer, en even informeren bij de andere kant wat er is gebeurd, is dan uiteraard niet nodig. Wanneer Hamas of UNRWA (dit komt op hetzelfde neer) zegt dat er vooral vrouwen en kinderen zijn omgekomen in Gaza, dan neemt men dat klakkeloos over. Etc. Etc.

 

RP

-------------

 

Bedankbrief van Hamas aan de media

 

Door Noah Beck. Vertaling: Vederso, 27 juli 2014.

 

Beste leden van de mainstream media,

U bent geweldig geweest!

Iedereen weet dat we oorlogen met Israël beginnen die we niet militair kunnen winnen, maar wel omdat de echte overwinning plaatsvindt als u voorspelbaar elke keer weer onze kant kiest.
En u heeft deze strategie van ons ondersteund en we willen onze erkentelijkheid tonen voor uw behulpzaamheid.

In het bijzonder danken wij u voor:

Dat u zich zo veel meer op ons lijden richt dan op dat van iemand anders. Nigerianen moeten in veel grotere aantallen sterven voordat u er kennis van neemt, dus zijn we blij dat u zo veel meer waarde aan ons leven hecht.

Het minimaliseren van uw berichtgeving over onze aanvallen die tot een militaire reactie van Israël leiden en in het algemeen van het verstrekken van zo weinig context dat buitenstaanders denken dat Israëli’s gewoon Palestijnen voor de lol doden.
We zijn hiervoor vooral de Franse media dankbaar. Hun valse berichtgeving over het conflict is zo eenzijdig dat ze moslims in heel Frankrijk aanzetten tot het aanvallen van Joden en synagogen en dat wordt in ons antisemitisch wereldbeeld zeer op prijs gesteld. Hoewel het vervelend is dat dergelijke aanvallen iedereen eraan herinneren waarom Joden een eigen staat moeten hebben.

 

Het benadrukken van het aantal burgerdoden zonder uit te leggen dat onze rapporten van de slachtoffers overhaast zijn opgesteld en het aantal overdreven is en (2) dat we deze aantallen doden maximaliseren door het gebruik van de Palestijnen om onze wapens te beschermen en hen aansporen om in het gebied te blijven.
Terwijl het Israëlische leger de inwoners van Gaza waarschuwt te evacueren, in hun vervelende pogingen om onze burgerslachtoffers te minimaliseren.

 

Nooit het feit noemt dat als we miljoenen Israëli´s konden doden, we dat zouden doen. Ons Handvest vraagt immers om de vernietiging van Israël en het uitroeienvan de Joden. Net zoals de kapers van 9/11 er het beste van maakten, zij hadden ook graag veel meer Amerikanen gedood (bijvoorbeeld met behulp van massavernietigingswapens).
Ook wij zouden graag veel meer Israëli’s vermoorden. Inderdaad hebben we bij verschillende gelegenheden met opzet gericht op de kernreactor van Israël, met dit doel in het achterhoofd. Gelukkig meldt u nooit de genocidale intentie achter onze aanvallen. Terwijl u van Israël altijd de “onevenredige” reactie vermeldt.

 

Nooit heeft u ons Jihadisten genoemd, hoewel we ook christenen vervolgen. Net zoals ISIS, dat juist in Mosul christenen dwong zich te bekeren tot de islam. De gedwongen bekering, het uitzetten, of de moord op christenen en andere religieuze minderheden door radicale islamieten gebeurt al meer dan 1400 jaar, uitgebreid gedocumenteerd in het boek Crucified Again.
Fantastisch dat u dat weglaat in uw berichtgeving over ons conflict met Israël.

 

Door het bagatelliseren van hoe slecht we zijn voor de inwoners van Gaza, door bijvoorbeeld niet te berichten over onze aanval op de Israëlische energiecentrale die elektriciteit levert aan 70.000 inwoners van Gaza. Gelukkig heeft u ook genegeerd hoe de Israëli’s – in hun stomme vertoning van goedhartigheid – hun werknemers aan de gevaren van onze raketten hebben blootgesteld zodat ze de spanning op het elektriciteitsnet naar Gaza zouden kunnen herstellen.

Door nauwelijks te berichten over onze corruptie, oneerlijke rijkdom of grote uitgaven voor tunnels om Israël aan te vallen, terwijl de gewone Palestijnen steeds armer werden.

Hoe u de ogen sloot toen – ook weer om Palestijnse doden te maximaliseren – wij onze raketten in een door UNWRA gerunde school opsloegen. En hoe, toen UNWRA dat ontdekte, ze gewoon onze raketten weer aan ons overdroeg.

Arabieren negeert die de moed hebben om ons te bekritiseren – zoals Dr. Tawfik Hamid, een radicale islamiet die een hervormer werd en die het Palestijnse lijden volledig aan ons verwijt.

Het negeren van de humanitaire dwaasheid van Israëli’s bij het verstrekken van medische hulp in hun ziekenhuizen en veldhospitalen aan diezelfde terroristen die hen probeerden te doden.

Door niet de enorme terughoudendheid van Israël te erkennen. Hadden we tegen het Syrische Assad-regime moeten vechten, zou inmiddels Gaza met de grond gelijk zijn gemaakt – verwoest door bommen in olievaten, gifgas en andere aanvallen die veel meer lukraak dan de gerichte aanvallen van Israël zijn. En natuurlijk, als Syrië ons zou doden, dan zou het u bijna niet kunnen schelen.
Maar gelukkig, we hebben te maken met Israël – dat land dat iedereen zo graag wil haten – dus hier kunnen wij rekenen op uw behulpzame berichtgeving.

Door het weglaten van hoe Israël ervoor koos om tientallen soldaten op te offeren toen ze onze tunnels en wapens in dichtbevolkte gebieden zoals Shejaiya vernietigden. Als ze hadden gekozen voor luchtaanvallen – waarbij hun soldaten geen risico lopen – vele duizenden Palestijnen zouden zijn gedood.

Dat u uw lezers niet vertelt wat we openlijk zeggen in het Arabisch: dat we een wapenstilstand gewoon zien als een kans om ons opnieuw te bewapenen voor onze volgende oorlog tegen Israël – zoals onze woordvoerder, Musheer Al Masri, onlangs op tv verklaarde.

Door niet te vermelden dat Israël niets kan doen om vrede met ons te krijgen. Immers, Israëli´s beëindigden hun bezetting van Gaza in 2005 en we zijn hen sindsdien aan het beschieten. Het werkt een beetje op onze zenuwen dat Israël zijn grenscontroles gebruikt om onze herbewapening en de bouw van grensoverschrijdende aanvalstunnels te beperken.
Maar – met uw hulp – zal misschien het volgende staakt-het-vuren de blokkade van Israël opheffen, zodat we gemakkelijker onze wapens kunnen aanvullen en onze tunnels voor onze volgende aanval kunnen herstellen. En ja, we zijn in verlegenheid gebracht dat onze Arabische mede-moslims in Egypte er ook voor hebben gekozen de grens te sluiten vanwege de problemen die we hebben veroorzaakt.

Dat u de lezer er niet aan herinnert, wanneer u potentiële wapenstilstandsregelingen meldt, dat wereldmachten niet meer in staat zijn om te zorgen voor een gedemilitariseerd Gaza dan ze in staat waren Hezbollah in Zuid-Libanon te ontwapenen.

 

Serieus, u bent GEWELDIG geweest. Ga vooral zo door!

Met liefde,
Hamas

 

P.S.: Veel dank ook aan de talloze demonstranten rond de wereld die uw voorbeeld volgen, ons aanmoedigen en ons bestaan rechtvaardigen!

 

Ervaringen van gewonde Israelische soldaten in Gaza

 

"At first, when we crossed the fence and went into Gazan territory, it looked like another training exercise. We felt they would be no match for us, that we were a lot stronger. But the next day, Friday morning, I realized what the difference was between Hamas and us. We saw an elderly man lying wounded on the ground with a bullet in his leg. I approached him to help him up. I stretched out my hand and touched him, and it was then I realized that there were grenades around and underneath him. We moved back, and then he came to throw the grenade at us. One of the soldiers reacted quickly and shot him. Then we learned that he had been 76 years old, and that he had already been in prison in Israel. The level of cynicism they can reach is just beyond belief."

 

-----------------

 

Heroes on the mend

http://www.israelhayom.com/site/newsletter_article.php?id=19021

"I realized that if I didn't move, I would die, and that if they came to me, I would be putting other troops in danger. I pulled myself together somehow and crawled 20 meters backward, and the paramedics swooped down on me," recounts Capt. Ran Ben-Attia.

Arale Weisberg

 

<< 

1

2

>> 

"Ophir, I'm at Tel Hashomer hospital. I was grazed by some shrapnel. Do you maybe feel like coming here?" the newly married Capt. Ran Ben-Attia asked his wife when he telephoned her last Saturday. Wounded in battle near Beit Lahiya in the northern Gaza Strip, Capt. Ben-Attia, 27, lay in his hospital bed, his crushed arm bandaged, tubes all over his body.

Ben-Attia, an officer in the Nahal Brigade's HQ, was leading troops on a mission to search out tunnels and destroy them when a Palestinian sniper's bullet went through the palm of his hand, entered his thigh and reached his back.

"I found myself alone, exposed," he says. "I realized that if I didn't move, I would die, and that if they came to me, I would be putting other troops in danger. I pulled myself together somehow and crawled 20 meters backward, and the paramedics swooped down on me. I was afraid I might die from loss of blood. I felt that was happening. There was a lot of noise and smoke around, relentless fighting. I was in excruciating pain, and a helicopter came within minutes to get me out of there."

At the same time, Ran's parents, Tzipi and Shaul, were sitting in a cafe in Kfar Saba, celebrating the birth of their grandson.

"Tzipi ordered a cup of coffee and started crying," Shaul says. "I didn't know what had come over her. I was very worried about my son. I knew he would be among the first to go out to battle. I know the northern Gaza Strip very well -- I was in the same place as a soldier in the 1970s. But I didn't say anything to my wife. She's a worrier in any case."

The urgent telephone call telling them of their son's injury interrupted them, and they rushed to Sheba Medical Center at Tel Hashomer. But Ran's older brother, Niv, was the only one who had a chance to see him before he went into surgery. Ran made sure to have his picture taken, smiling and giving a thumbs-up, so that his parents would not worry.

"I knew what they were going through, and I wanted them to relax," he says.

Ben-Attia was in Hebron recently, participating in Operation Brother's Keeper to find the three teens kidnapped and murdered in Gush Etzion. When the army began Operation Protective Edge, his battalion went south to Gaza, and it was only after going in that he began to grasp what awaited them there.

"At first, when we crossed the fence and went into Gazan territory, it looked like another training exercise. We felt they would be no match for us, that we were a lot stronger. But the next day, Friday morning, I realized what the difference was between Hamas and us. We saw an elderly man lying wounded on the ground with a bullet in his leg. I approached him to help him up. I stretched out my hand and touched him, and it was then I realized that there were grenades around and underneath him. We moved back, and then he came to throw the grenade at us. One of the soldiers reacted quickly and shot him. Then we learned that he had been 76 years old, and that he had already been in prison in Israel. The level of cynicism they can reach is just beyond belief."

Tzipi, who runs a kindergarten, sits in the hospital. At one point she disappears for a moment, going aside to cry by herself.

"I feel some relief," she admits. "I'm glad that he isn't disabled and that his wounds aren't any more severe. It could have been a lot worse."

Are you relieved that he is not fighting anymore?

"No, not at all. How could I say a thing like that? What difference does it make if it's my son in there or the neighbor's son or my friends' son? We are all at war," she says.

Just two months ago, Ran was at the Final Four in Milan. He was always a big fan of the Maccabi Tel Aviv basketball team, and when he saw it advance to the Euroleague finals, he decided he had to be there. He got a ticket to the game at a moment's notice, bought a plane ticket, and persuaded his battalion commander to give him 24 hours' leave. That was how he got to see his beloved team win the cup and post a selfie of himself at the celebrations.

On Monday, he managed to grab another photo of himself before another operation, lasting 10 hours, that went into the next day. It was then that Ophir woke him; the Israeli players on the team, Guy Pnini and Yogev Ohayon, had come to visit him, bringing the cup with them.

"Suddenly I woke up and sat up energized," he recalls. "When they came into the room I sang the songs that we always sing to them from the stands. They were in shock. That gave me so much strength. I sang the Maccabi team songs even on the way into the operating room."

"We're used to having people treat basketball like some existential thing, talking about the games as if they were matters of life and death, to be or not to be," Pnini says. "But the meeting with Ran showed us what's really important. He is a real champion, and if we managed to cheer him up a bit, then we won."

Other visitors came to Ben-Attia's room in Sheba Medical Center's trauma unit. Government ministers, members of Knesset, high-ranking officers, fellow soldiers from the battalion, the helicopter pilot who flew him out of hell ("We agreed that one day I'd come on a run with him at the squadron") and another young visitor, his new nephew Harel, just 10 days old.

What is next? "I'm not thinking too far ahead," he says. "I've got a long rehabilitation in front of me. I'll have to have more operations, and it's going to take a lot of time. They haven't even managed to extract the bullet from my body yet. I can promise one thing: I'll be up to snuff for Maccabi's next Final Four."

A hug can be stifling, too

Since the start of Operation Protective Edge, more than 40 wounded people, most of them soldiers, have been treated at Sheba Medical Center. Hundreds of civilians have been visiting the various units, loading up the soldiers and their families with sweets, cakes, snacks, books of Psalms, balloons and flowers.

"Could it be that there's nobody in the streets?" some of the parents joked. "It looks like the whole country is here."

But even this loving embrace can be stifling.

"My son had more than 200 visitors today," one mother said. "Everyone comes with a good heart, wanting to give, and I feel like hugging each and every one who comes to us. We have a wonderful nation, and our soldiers are heroes, but at some point it becomes physically difficult. Some soldiers are going to be staying in the hospital for a long time, and others will need to undergo a long process of rehabilitation. When this war is over in a few weeks, they will be alone. That's when they will need this support and these visits."

A woman stands outside one of the rooms in the orthopedic unit. She is Iris Wolf, whose son, Staff Sgt. Roi Wolf, is trying to sleep, and she is using the time to put her thoughts in order. On Sunday, when the country was flooded with a wave of rumors from the battle in Shujaiyeh, she was worried. Her son is also in the Golani Brigade, and he was there, too. Roi's father, Brig. Gen. (Res.) Ofer Wolf, telephoned his sources in the army to find out whether his son was among the wounded. He was not on the list.

But the next morning, Roi's parents got the telephone call they had been dreading. Roi had been wounded in the arm by mortar fire.

"For 10 days I was on alert for bad news," says Iris, who lives in Reut. "Something changed inside me from the moment they went to the staging area. I can't explain it. I felt it in my body. My back seized up, I needed sleeping pills to fall asleep. On Monday I woke up at 6:45 a.m. and was surprised to see that I had three missed calls from a number I didn't recognize. I didn't need more than that to realize what had happened.

"I called the same number back, and when I gave my name the man on the other end said, 'I'm speaking from Tel Hashomer. Your son arrived conscious and he's in the operating room. Drive carefully.' I asked what his condition was, and they told me he was moderately wounded. It sounded like it wasn't too bad, like something very limited and contained in time, but it's not really that way.

"From the moment we got to the hospital, it was like we went inside a bubble. We aren't thinking about the war anymore, or about alarms... It's like there's no world outside. The operation was long -- it took five hours, and it was only in the afternoon that I saw Roi awake for the first time. He hugged my head with his good hand and said, 'Mother, I missed you.' He asked about his men who had been wounded -- Abed, Daniel and Bar."

When Roi's commander from the battalion came to visit him, he asked him, "Were you hit [by a mortar]?" Now his family is trying to start rebuilding their lives.

"He was supposed to be discharged from the army in three months, and he was already dreaming about taking a trip to Copenhagen and Thailand. Now he'll have to wait longer, and I hope we'll get to that point. Right now, he's settling for a shower and a small meal, getting through the day and getting to tomorrow. What more does one need out of life?"

'I tried to disconnect myself, not to think'

The Chemla family was living comfortably and tranquilly in Nice, on the French Riviera. But 18 years ago, they moved to Israel and settled in Zichron Yaakov. Dan, a combat soldier in the Nahal Brigade, was three years old.

At 11 a.m. last Thurday, Staff Sgt. Dan Chemla managed to call his mother to tell her that his cellular telephone was about to be taken away before the ground operation began.

"From the moment we were in the northern Gaza Strip, I had a weird feeling that everything was about to change. I couldn't explain it. ... I remember very well the moment I was hit. It was on Saturday. I got shrapnel in my abdomen and knee, and unfortunately, I didn't lose consciousness. The pain was horrific. I began running in circles and screaming until somebody grabbed me and started treating me."

His mother, Helen, hardly remembers the moment she was notified.

"Everything started whirling around. I didn't realize what was happening and I tried to disconnect myself, not to think about anything until I saw him. They couldn't even tell me if he was alive," she says.

When Dan opened his eyes for the first time after surgery, all he could say was "it hurts" in French to his mother and in Hebrew to his older brother, Bruno.

"I was sedated, on morphine," he recalls. "I remember seeing my brother crying, and then I fell asleep again. Then I opened my eyes again, and I remember seeing my mother standing in front of me, crying."

"The guys from the battalion are still inside, and I'm worried about them. The battalion commander called to ask how I was doing, and I told him to tell everyone to keep on working. I keep up with the news and I'm sure we will win. We weren't surprised by anything we saw in Gaza. We were prepared for everything that happened there."

Helen says, "Our relatives who stayed in France are going mad with worry. They call us all the time. When you're far away, everything looks much more threatening. We're inside it, so we're surviving. Just four days after Dan was wounded, I found a corner where I could be alone and I finally managed to cry."

 

UNRWA voedselhulp gevonden in Hamas tunnel

 

Commentaar overbodig. UNRWA en Hamas zijn twee handen op een buik. Twee kanten van een medaille. Vooral de buitenkant is anders. Misschien moeten we eens wat beter naar de binnenkant, de essentie, kijken. En de Hamas propaganda van UNRWA niet langer geloven. En er geen geld maar aan geven totdat er een aantal zaken fundamenteel zijn veranderd.

 

RP

------------

 

UNRWA supplies found in terror tunnel

http://elderofziyon.blogspot.nl/2014/07/unrwa-supplies-found-in-terror-tunnel.html

 

IDF troops discovered a massive terror tunnel underneath Gaza, that was dug 25 meters deep and had entire underground rooms built to withstand airstrikes.

In these bunkers they found large bags of UNRWA aid.

Clearly UNRWA doesn't hand out these large sacks of rice and other goods directly to Gazans, these sacks could only be obtained from UNRWA employees themselves - who are clearly part of the Hamas tunnel digging teams.

 

 

 

Gaza doden naar leeftijd en geslacht

 

We hadden al eerder een item hierover, en nog steeds blijken verreweg de meeste slachtoffers jonge mannen te zijn. Toch worden we overspoeld met idiote artikelen als dit, waarin wordt beweerd dat vooral kinderen het slachtoffer zijn en Israel moedwillig scholen, moskeen en andere burgerdoelen bombardeert.

 

RP

----------

 

Gaza casualties by age and gender

http://elderofziyon.blogspot.nl/2014/07/gaza-casualties-by-age-and-gender.html

 

In the comments, Vandoren pointed to tabulated data of Gaza casualties based on the Hamas ministry of health numbers as of a day or two ago.

Here is the demographic breakdown by age and gender, showing a rough bell curve heavily favoring males in their late teens, 20s and 30s.

 



Here is the total casualties compared with Gaza's demographics.


 If IDF actions were "indiscriminate," these two sets of data would track closely together. As you can see...they don't.

Keep in mind that these statistics include many people who were killed by Hamas rockets that fell short or secondary explosions from booby trapped houses and the like. The victims of those are far more likely to reflect a distribution in line with the demographics, so a very high percentage of those killed by Hamas actions would be children. 

If anyone actually objectively  researched the actual number of deaths that can be attributed to the IDF - a highly unlikely scenario in Gaza - then the difference between the demographics and actual dead in Gaza would be even more striking.

 

De kosten van de Gaza tunnels

 

Israel beperkt de toevoer van bouwmaterialen naar Gaza sterk, omdat Hamas deze voor bunkers en tunnels gebruikt. Bouwmaterialen worden toegelaten voor projecten die onder internationaal toezicht werden uitgevoerd. Veel van bovenstaand materiaal zal dan ook via de tunnels uit Egypte zijn gesmokkeld.

 

Wouter

 

zondag 27 juli 2014

Kinderarbeid bij Gaza-tunnels Hamas heeft 160 kinderen het leven gekost

 

Hierover lees ik voor het eerst…

 

Hamas Killed 160 Palestinian Children to Build Terror Tunnels

http://www.tabletmag.com/scroll/180400/hamas-killed-160-palestinian-children-to-build-terror-tunnels

Militant group used child labor to construct underground network in Gaza

By Myer Freimann|July 25, 2014 10:15 AM|

 

An Israeli soldier is seen at the entrance of a tunnel dug by Palestinians beneath the border between the Gaza Strip and Israel on October 13, 2013. ( DAVID BUIMOVITCH/AFP/Getty Images)

 

As the death toll of Operation Protective Edge rises, the deaths of children are firmly in the spotlight—and rightly so. It pains all reasonable people to hear of children dying as the consequence of war. Hamas and its supporters display gruesome pictures of dead and wounded children in order to gain sympathy for their portrait of Israel as the villain intent on killing Palestinians. In response, Israel cites the need to stop Hamas from firing thousands of rockets at its own children, who are being forced to live in bomb shelters, as well as the need to eliminate the tunnels that Hamas dug into Israel in order to carry out terror attacks against Israelis. One tunnel opening was found underneath an Israeli kindergarten.

But who built those tunnels? The answer is Hamas, of course—using some of the same children who are now trapped under fire in Gaza.

The Institute for Palestine Studies published a detailed report on Gaza’s Tunnel Phenomenon in the summer of 2012. It reported that tunnel construction in Gaza has resulted in a large number of child deaths.

“At least 160 children have been killed in the tunnels, according to Hamas officials”

The author, Nicolas Pelham, explains that Hamas uses child laborers to build their terror tunnels because, “much as in Victorian coal mines, they are prized for their nimble bodies”.

Human rights groups operating in Gaza raised concerns about child labor in the tunnels as far back as 2008. Hamas responded by saying it was “considering curbs.” Following Operation Cast Lead in 2009 Hamas softened its position and the Interior Ministry established the Tunnel Affairs Commission (TAC) which, “In response to public concern at a rising toll of tunnel casualties, particularly of child workers…issued guidelines intended to ensure safe working conditions.” No mention is made in the report of the conditions that would result for both Palestinian and Israeli children from building tunnels that would be used to launch terror attacks.

Nor does it seem that Hamas paid much subsequent attention to ensuring the safety of the child workers that it used to build the tunnels that would wind up endangering the lives of many in Gaza. On a tour of the tunnels in 2011, Pelham noted that, “nothing was done to impede the use of children in the tunnels.”

Not only are Hamas misappropriating much of the humanitarian aid supplied to Gaza—800,000 tons of cement were used to construct the terror tunnels into Israel—they are also directly exploiting and endangering Gaza’s youth in their construction and operation.

 

Previous: Inside the Hamas Tunnel Terror Network
Are Israel’s Attacks on Gaza Proportional?
Related: Some Concrete Facts About Hamas

 

zaterdag 26 juli 2014

UNRWA scholen en de raketten van Hamas (Elder of Ziyon)

 

De ongeloofwaardigheid van de UNRWA wordt weer eens pijnlijk duidelijk – voor wie het wil zien.

 

UNRWA's second rocket cache and their zeal to redirect anger at Israel

http://elderofziyon.blogspot.nl/2014/07/unrwas-second-rocket-cache-and-their.html

 

From UNRWA yesterday:

 

Today, in the course of the regular inspection of its premises, UNRWA discovered rockets hidden in a vacant school in the Gaza Strip. As soon as the rockets were discovered, UNRWA staff were withdrawn from the premises, and so we are unable to confirm the precise number of rockets. The school is situated between two other UNRWA schools that currently each accommodate 1,500 internally displaced persons.

UNRWA strongly and unequivocally condemns the group or groups responsible for this flagrant violation of the inviolability of its premises under international law.

The Agency immediately informed the relevant parties and is pursuing all possible measures for the removal of the objects in order to preserve the safety and security of the school. UNRWA will launch a comprehensive investigation into the circumstances surrounding this incident.

 

It is fascinating that UNRWA couldn't count the rockets, or take photos.

It is equally fascinating that the guards that they presumably deploy to guard the schools don't notice things like this.

When the first set of rockets were found a few days ago, Gaza's interior ministry (which is Hamas)
called UNRWA a bunch of liars. They spoke to all the terror groups and all of them said they had no idea about how rockets could have ended up in a school, or indeed any civilian facility. 

So we have one set of liars accusing another set of liars of lying. 

For all its faults, UNRWA does have incentive to keep rockets out of its schools. But its workers are often members of terror groups themselves - and almost certainly their guards are terrorists - so this sort of thing is inevitable. 

UNRWA doesn't want to release photos because it is afraid that they will be used against it. And they have a history of downplaying their problems with Palestinian Arabs who regularly protest UNRWA and violently shut down their facilities when they have grievances, Even though UNRWA employees are about 95% Palestinian, it is still regarded as an enemy when it doesn't provide all the free services the Palestinian Arabs demand.

It is to UNRWA's  credit that they issued this press release to begin with. Of course, they still tried to bury it.

You see, immediately after this press release, they issued another press release accusing Israel of shelling one of their schools - the previous day. So they made sure that the top press release in UNRWA's website, and the only one visible from their home page, is anti-Israel, not anti-terrorist.

Even that press release makes what are almost certainly false accusations:

UNRWA condemns in the strongest possible terms the shelling of one of its schools in the central area of Gaza which was sheltering hundreds of Palestinians displaced by the current fighting. At approximately 1655 hours yesterday, UNRWA’s Maghazi Preparatory Girls School, in the Maghazi refugee camp, where approximately 300 internally displaced people had sought refuge was struck by explosive ordnance believed to have been fired by Israeli forces. One person, a child, was injured in the shelling incident. We have raised this shelling incident with the Israeli authorities.

This morning when UNRWA officials went back to investigate the incident, there was further shelling of the school, seriously endangering the lives of UN humanitarian workers and displaced civilians. This second incident took place at approximately 1029 hours this morning and was 30 minutes inside the 0900 to 1100 hours window of time that had been coordinated with Israeli authorities and the UN to allow freedom of movement for the relevant UN personnel through the Maghazi Camp area.

 

Do they have any proof that they were being shelled by Israel? Of course not. Indeed, no one I have seen besides terrorist groups have accused Israel of violating the cease fire.  UNRWA makes the accusation because they want to ensure that world anger is directed only at Israel and that terrorist war crimes are downplayed and ignored.

Even though UNRWA facilities have been hit by Qassam rockets in the past. And UNRWA didn't report that at all. 

 

Gaza conflict: wie beschoot de UNRWA school? (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/07/26/gaza-conflict-wie-beschoot-de-unrwa-school/  

= IMO Blog = 

Afgelopen donderdag was er veel media aandacht voor de (vermeende) Israelische beschieting van een UNRWA school in Beit Hanoun in de Gazastrook. 'Wat? Schiet dat wrede Israel nu ook al op onschuldige kindertjes in VN scholen? Het moet niet gekker worden!'  In werkelijkheid werd de school per ongeluk geraakt, wat iet anders is, en veel minder impact heeft, dan een beschieting die tot doel heeft een gebouw en de daar aanwezigen te vernietigen. Belangrijker is dat helemaal niet duidelijk is van wie de granaten kwamen en wat de toedracht was. Er werd in de buurt gevochten door Israel en Hamas, zo schrijft The Times of Israel:

Errant Israeli shell, Palestinian rocket may have hit school — Channel 2.  An Israeli mortar shell may have hit the UNRWA school in which 15 Palestinians are said to have been killed today, Channel 2′s Ehud Ya'ari says, citing Israeli military sources. It was one of nine shells fired at a Hamas target — but went off course, "possibly" hitting the school instead.
Ya'ari adds, however, that a Palestinian rocket also hit the compound, and indicates that UNRWA officials have acknowledged this. Two hours ago, UNRWA spokesman Chris Gunness tweeted that Hamas rockets were falling in Beit Hanoun, where the school is located, earlier today.

Toch meldde de NOS onder de kop Israël bestookt VN-school: 15 doden:

Bij een aanval op een schoolgebouw van de Verenigde Naties in de Gazastrook zijn zeker 15 doden gevallen. Dat zeggen Palestijnse bronnen en journalisten die ter plekke waren. Meer dan 200 mensen zijn gewond geraakt.

De aanval was in Beit Hanoun, dicht bij de grens met Israël. In de school hadden honderden mensen toevlucht gezocht voor Israëlische tank- en raketaanvallen.

De school zou vier keer zijn beschoten. Ooggetuigen melden dat de meeste slachtoffers vrouwen en kinderen zijn die op de binnenplaats van het complex stonden.

Juist ja, Palestijnse bronnen. Die zijn bij de NOS, en andere media, blijkbaar per definitie betrouwbaar. Het commentaar van militair expert Ehud Yaari is dat uiteraard niet. Dat Hamas burgers instrueert om iedere dode automatisch een onschuldig burgerslachtoffer te noemen, is uiteraard irrelevant. Dat heet onpartijdigheid en objectiviteit. Ook Trouw en de Volkskrant gaan er zonder meer vanuit dat Israel de school (bewust) heeft beschoten. Er worden uitsluitend (pro)Palestijnse bronnen aangehaald. Als klap op de vuurpijl herhaalt men een totaal ongefundeerde aantijging van de UNRWA directeur in Gaza:

Robert Turner, de directeur van het UNRWA in Gaza, zei tegen Al Jazeera dat het Israëlische leger niet heeft gewaarschuwd voor de aanval.

CNN is een stuk evenwichtiger, en geeft naast de versie van UNRWA ook de Israelische:

The IDF said it had told people at the school to evacuate because of the fighting in the area and given a four-hour window to get people out. Israeli officials told CNN they had warned U.N. officials for three days to evacuate.

Ook meldt men dat er op Israelische troepen geschoten zou zijn. Waarom kunnen Nederlandse media naast Palestijnse en VN bronnen (wat praktisch hetzelfde lijkt, zeker waar het UNRWA betreft) niet ook Israelische aanhalen? Waarom is dat zo moeilijk? Waarom is men weer zo schaamteloos partijdig? Waarom neemt men voetstoots aan dat Israel zo'n beschieting op zijn geweten heeft, terwijl er daar in de buurt door twee partijen wordt gevochten?

Ik heb me al eerder deze week aan de NOS geërgerd, toen men weer eens een uitgebreide reportage had over Palestijnse slachtoffers in de wijk Shejaija, zonder een woord te zeggen over de vele raketten die van daaruit op Israel zijn afgevuurd. Er was overigens wel ook een reportage uit Israel: daarop zag men mensen relaxen aan het strand. Waarom geen schuilkelders en angstige gezinnen werden getoond, is me een raadsel.

Gisteren had de NOS een item over watertekort in Gaza en liet zien hoe Israel vorige week de waterleiding bombardeerde die aan 150.000 mensen water levert. Men liet vervolgens een lokale medewerker (dus van het Hamas bestuur) aan het woord, en op de vraag 'Waarom bombarderen ze dit?' zei hij: 'Om te vernietigen, om ons te laten voelen dat er een watertekort is. De waterleiding is aangelegd toen de Israeli's hier in Gaza waren, dus het kan geen vergissing zijn, ze wisten waar die ligt'. Niks geen wederhoor uiteraard vanzelfsprekend, want Hamas leden spreken toch gewoon de waarheid, dat weten we toch? Moet dit doorgaan voor onafhankelijke journalistiek?

Overigens zijn nu twee keer vlak achter elkaar wapens aangetroffen in een UNRWA school. De eerste keer zijn die overhandigd aan de 'lokale autoriteiten, zo meldde de VN, en dat zijn, juist ja, Hamas. Dat zij de zaak maar eens tot op de bodem uit gaan zoeken. Inmiddels zijn die raketten verdwenen, zo meldt een woordvoerder van Ban Ki-Moon.  Ban zelf is 'geschokt' en eist een 'uitgebreid onderzoek naar de omstandigheden waarin dit heeft kunnen gebeuren'. Tja, wat zou daar toch de reden van kunnen zijn? Misschien kan de VN er een 'fact finding mission' heen sturen, die de Hamas autoriteiten eens kritisch aan de tand gaat voelen? Ik zou dan wel een legertje meesturen voor de veiligheid van de geachte VN delegatie.

Ratna Pelle

 

De doden in het Gaza conflict (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/07/26/de-doden-het-gaza-conflict/

= IMO Blog = 

Het huidige Gaza conflict wordt (wederom) ook in de media uitgevochten. In de berichtgeving wordt vooral Israel als agressor neergezet, en ligt de nadruk op onschuldige Palestijnse slachtoffers. Intussen hopen de laatste dagen de bewijzen zich op dat Hamas doelbewust haar eigen burgers in gevaar brengt en als menselijk schild gebruikt.

Dit verwijt wordt door velen, ook in de zogenaamde kwaliteitsmedia, afgedaan als Israelische propaganda. Hamas zou simpelweg niet de middelen hebben die Israel wel heeft om haar eigen burgers te beschermen, en omdat heel Gaza dichtbevolkt is, bevinden raketlanceerinstallaties of commandocentra zich automatisch altijd ook in de buurt van burgerdoelen, dus Israel kan altijd zeggen dat Hamas dat expres heeft gedaan. Ook het feit dat Israel burgers van tevoren waarschuwt wordt vaak afgedaan met het argument dat Gaza zo vol is dat men geen kant op kan, en overal beschoten kan worden.

Dat doet uiteraard geen recht aan de precisie waarmee de Israelische wapens een specifiek doelwit kunnen treffen en de goede inlichtingen die men heeft verzameld over de doelwitten. Natuurlijk is het tragisch wanneer men zijn huis moet ontvluchten om elders af te wachten wat er straks nog van over is. Maar Hamas spendeert wel vele miljoenen aan een uitgebreid tunnelstelsel (met bedrading, licht en gestut), en aan de veiligheid van de eigen manschappen en leiders. Hamas leiders zelf leven ook een lekker leventje, vooral buiten de Gazastrook in de Golfstaten.

Hamas tactieken en burgerdoden

Wanneer je wapens in moskeeën en scholen opslaat en commandocentra in ziekenhuizen opzet, zijn gevluchte burgers daar inderdaad minder veilig geworden, ondanks het feit dat Israel nooit zulke doelen zal aanvallen zonder enige waarschuwing vooraf. Vol ongeloof las ik dat Hamas een door Israel opgezet veldhospitaal aan de grens met Gaza heeft beschoten. Ook belette Hamas Gazanen om zich er te laten behandelen. Dat Hamas burgers oproept op de daken van huizen van haar leiders te zitten zodat Israel ze niet kan treffen zonder een hoop burgerslachtoffers te maken, is niet nieuw. Eveneens bekend is dat men zich verkleedt als vrouw of uniformen van het Israelische leger gebruikt, of ambulances om zich te verplaatsen. Dit soort zaken zijn allemaal in strijd met het oorlogsrecht, maar daar hoor je de media en de zogenaamde mensenrechtenexperts zelden over. Hamas heeft bovendien het Al-Wafa ziekenhuis in Gaza als commandocentrum gebruikt en Israelische troepen hier vandaan beschoten. Israel heeft daarop de directeur van het ziekenhuis gewaarschuwd. Pas nadat het ziekenhuis was geëvacueerd en er geen patiënten meer in het gebouw waren (bevestigd door de VN), werd het door Israel gebombardeerd. Dat Hamas weinig geeft om de veiligheid van haar eigen burgers blijkt ook uit het grote aantal projectielen dat per ongeluk in Gaza zelf landt en daar slachtoffers maakt (dit zijn er meer dan in Israel, omdat Gazanen geen alarm hebben en geen raketafweer systeem en geen schuilkelders). Alleen al van 8-16 juli zijn er volgens de IDF 100 raketten vanuit Gaza in Gaza zelf neergekomen.

Media

De berichtgeving over het opgelaaide geweld is dit keer wat bescheidener, omdat de aandacht, geheel terecht, uitgaat naar de vreselijke vliegramp in Oekraïne. Dat belet de media echter niet om wederom de suggestie te wekken dat Israel op alles schiet wat los en vast zit en roekeloos slachtoffers maakt. Monique van Hoogstraten zei een paar dagen geleden in een verder nog redelijk evenwichtig verhaal dat het enige waar beide partijen tot nu toe in zijn geslaagd, is om veel slachtoffers bij elkaar te maken. Nu.nl schreef onlangs:

Die hebben 650 Palestijnen het leven gekost, onder wie meer dan 150 kinderen. Meer dan 4000 mensen zijn gewond geraakt.

Volgens Pillay wijzen de aanvallen op burgers, de dood van kinderen en de verwoesting van woningen als strafmaatregel op ernstige schendingen van het internationaal humanitair recht. Ze veroordeelde ook de beweging Hamas wegens het beschieten van Israël met raketten.

Ik vraag me af wat de bron voor die dodenaantallen is. Het is bekend uit o.a. Cast Lead dat Palestijnse bronnen het aantal burgerslachtoffers schromelijk overdrijven. Dit jaar zijn daar zelfs expliciet instructies voor gegeven. Hamas heeft daar ook een duidelijk motief voor: hoe meer burgerslachtoffers, hoe meer Israel onder druk komt te staan met haar aanvallen, die Hamas hard treffen, te stoppen, en hoe makkelijker Hamas sympathie kan verwerven voor haar eisen. Daarnaast geeft men niet graag toe dat men veel strijders is verloren omdat dat als zwakte kan worden uitgelegd. In werkelijkheid zijn hoogstwaarschijnlijk veel meer strijders dan burgers omgekomen. Uit statistieken blijkt dat de meeste slachtoffers mannen tussen de 18 en 48 zijn. Ouderen, kinderen en vrouwen zijn in de minderheid.

De Telegraaf schreef onlangs:

Zo’n 1000 Palestijnse moslims hebben in de Gazastrook hun toevlucht gezocht in een 12e eeuwse Grieks-orthodoxe kerk nadat het Israëlische leger hun wijk in Gaza in puin had geschoten. Zondag kwamen 72 mensen, meest vrouwen en kinderen, om het leven in de wijk Shejaia.

Vanuit die wijk zijn honderden raketten op Israel afgeschoten, en er liggen meer dan tien tunnels die zijn aangelegd voor terroristische aanslagen en infiltraties in Israel. Een Canadese journalist twitterde dat hij er een als vrouw verklede Hamas terrorist had gezien, het geweer stak onder de jurk uit. Het is een van de wijken waar Hamas het sterkst is, en het was duidelijk dat wanneer Israel de raketaanvallen maar ook het netwerk van tunnels wil aanpakken, dat het niet om deze wijk heen kan. Daarom had men de bewoners dagen van te voren gewaarschuwd en opgeroepen de wijk te verlaten. Hamas hield dit echter tegen; het vecht liever in een wijk vol burgers, omdat Israel dan veel terughoudender moet optreden om niet al teveel burgerslachtoffers te maken – waar zij immers uitsluitend de schuld van krijgt.  En voorts nogmaals de vraag: hoe weet De Telegraaf dat de meeste slachtoffers vrouwen en kinderen zijn? Dat hebben ze ofwel van een onder het gezag/toezicht van Hamas staand ministerie of organisatie, of van plaatselijke doktoren/ooggetuigen, en van beide is bekend dat men niet per se de waarheid spreekt en vooral ook onder druk staat om niet eerlijk te zijn.

Ook in andere artikelen wordt steevast beweerd dat het merendeel van de slachtoffers burgers zijn en dat er zoveel kinderen zijn getroffen. Hierbij beroept men zich met name op de VN, die hoogstwaarschijnlijk afgaat op cijfers van de Hamas autoriteiten en de UNRWA, die ook door Hamas wordt gedomineerd. Een Israelische bron zegt dat er ruim 200 terroristen zijn getroffen, 241 burgers en 229 mensen van wie nog niet duidelijk is wat hun rol was. Daarbij blijkt uit een analyse van de leeftijdsopbouw van de slachtoffers en de man-vrouw verhouding dat er waarschijnlijk een flink aantal strijders bijzit: 60% bestaat volgens Al Jazeera uit mannen tussen de 18 en de 38; zo’n 80% is man. Als Israel vooral burgers zou hebben getroffen, zou de leeftijdsopbouw veel dichter bij dat van Gaza moeten liggen: ongeveer evenveel mannen en vrouwen en veel meer kinderen. De helft van de bevolking is immers jonger dan 18. Er zijn dus eigenlijk juist relatief weinig vrouwen en kinderen slachtoffer.

Ik wil met deze opmerkingen de ernst en de tragiek van de slachtoffers op geen enkele wijze bagatelliseren; ik wil alleen duidelijk maken dat er vraagtekens zijn te plaatsen bij de aanname dat de meeste slachtoffers burgers zijn, en dat er zoveel vrouwen en kinderen omkomen. Als je de media mag geloven, lijkt het wel alsof er vooral vrouwen en kinderen worden getroffen en nauwelijks mannen.

Ratna Pelle