zaterdag 23 mei 2015

Kan Israel door de FIFA worden geschorst?


Uiteraard zullen Palestijnse sporters zoals iedereen last hebben van de Israelische veiligheidsmaatregelen, en wellicht incidenteel ook van pesterijen, maar Israel om die reden van de FIFA schorsen lijkt mij 10 stappen te ver gaan.

Voor Israelische voetballers uit nederzettingen neem ik aan dat de nationaliteit doorslaggevend is, zoals de regel is bij nationale teams.


Verder ben ik natuurlijk van mening dat Israel zijn best moet doen zodat onschuldige Palestijnen zo min mogelijk hinder ondervinden van veiligheidsmaatregelen, en van de bezetting überhaupt...





Could Israel really be barred from world soccer?

When Palestinian motion comes up for FIFA vote on May 29, it will need a three-quarters majority to pass. If it does, Israel’s teams would be banned from int’l competition

  May 20, 2015, 1:34 am 


Israel national football team players training in Tel Aviv on Sept. 4, 2013. (Flash90)


TEL AVIV (JTA) — Israel’s diplomatic battles have spread to the soccer field.

On May 29, the body that governs world soccer, FIFA, will vote on whether to suspend Israel from international play.

FIFA’s 209-member countries will vote on a motion introduced by the Palestinian Football Association, which is calling for the suspension on claims that Israel is hindering Palestinian soccer and breaking international law.

Here’s what the Palestinians want, how Israel is fighting back, and how this could all shake out.

Palestinians want freedom of movement for soccer players and to shut down settlement teams.

The Palestinian Football Association, or PFA, says Israel is blocking its players from getting to games. Israeli security forces have blocked players and coaches from traveling to international matches, and haven’t allowed players to go between the West Bank and Gaza. Susan Shalabi, director of the PFA’s international department, told JTA that six top players were prevented from traveling to a match in 2010.

Israel, Shalabi said, also is preventing the Palestinian Authority from building soccer facilities. Since 2009, she said, Israel has prevented construction materials for a soccer field from entering the Gaza Strip town of Beit Lahiya.

“The decisions to let someone in or out were arbitrary,” Shalabi told JTA on Tuesday. “There were always security reasons for the Israeli occupation to deny someone from coming.”

The PFA also claims that Israeli settlements’ soccer teams should not be allowed to play in Israel’s league, saying they are located in Palestinian territory. Five such teams compete: Maaleh Adumim, Ariel, Kiryat Arba, the Jordan Valley and Givat Zeev.

If the Palestinian motion passes, Israel would be barred from international soccer.

Soccer is Israel’s most popular sport, and though Israel qualified for a World Cup tournament only once, in 1970, Israeli soccer teams frequently travel abroad for matches. Coming amid growing economic, academic and cultural boycott efforts against Israel, expulsion from international competition in the world’s most popular sport would be a sharp blow for everyday Israelis.

Israel is pushing back by lobbying foreign governments and citing security threats.

Israel’s Foreign Ministry has been lobbying governments to oppose the motion on the grounds that it’s a political dispute unrelated to soccer.

Shlomi Barzel, the Israeli Soccer Association’s head of communications, told JTA that Israel sees the initiative as a way for Jibril Rajoub, a senior P.A. official and head of the PFA, to hurt Israel’s international standing.

“Even the biggest Israel-hater in the world understands this has a political basis,” Barzel told JTA. “It’s not relevant.”

Barzel said the Palestinians’ complaints all concerned Israel’s security forces, not its soccer teams. He claimed that only 1 percent of all Palestinian soccer players are denied travel. When Israel denies exit, he said, it’s because the player in question is known to present a security risk.

Regarding settlement teams, Barzel said that as long as Israel considers the settlements its sovereign territory, the teams will be allowed to play in Israeli leagues.

In 2013, Netanyahu met with FIFA President Sepp Blatter to provide photographic evidence that Israel said shows Palestinian terror groups using soccer fields to launch rockets at Israel.

This isn’t the first time the two sides have clashed over soccer.

Palestinian sports officials have long been railing against Israeli restrictions on their teams. In 2012, the head of the Palestinian Olympic delegation voiced similar complaints to JTA about freedom of movement. Two years ago, Blatter convened a meeting of the heads of the Israeli and Palestinian soccer associations and created a task force to resolve the issue.

The talks led to a 2013 FIFA proposal mandating that the PFA notify Palestinian and Israeli authorities of player movement 35 days in advance of travel, and then be given two more weeks to change their player list. But the proposal has failed to resolve the dispute.

In 2014, Rajoub threatened to put forth a motion to suspend Israel at that year’s FIFA Congress in Sao Paolo, Brazil. But he backed off after FIFA resolved to continue working toward a resolution, appointing Cypriot soccer chief Costakis Koutsokoumnis to oversee the issue.

Shalabi said the Palestinians would withdraw the motion only if Israel meets the PFA’s demands. She said the Israel Football Association should criticize Israeli security restrictions when they interfere with Palestinian soccer.

Barzel supported Israel’s security policy, but said Israel wants to continue negotiating within FIFA’s framework. He added that Israel has repeatedly proposed a match between the Israeli and Palestinian national teams because Israel believes “soccer can connect people.”

FIFA President Sepp Blatter wants to strike a deal to prevent the vote.

Blatter is visiting Israel and the Palestinian Authority this week, meeting with Netanyahu and Palestinian Authority President Mahmoud Abbas separately in hopes of finding a resolution.

Blatter has staked out a middle ground on the issue. He opposes Israel’s suspension and, like Israel, supports continuing negotiations. But he also wrote in the May 15 issue of the FIFA Weekly magazine that Israel must make concessions to the Palestinians.

“A solution is only a realistic proposition when those who are privileged are prepared to concede something and contribute to equality,” he wrote. “The onus in this respect is on Israel, with its outstanding infrastructure, fully functioning professional football league and economic context.”

Rotem Kemer, the Israeli federation’s chief executive, said Tuesday that Israel has approved more than 95 percent of the Palestinian requests this year for players to move between Gaza and the West Bank and to travel abroad. In a conference call to foreign journalists, he said the Palestinian association was holding its Israeli counterpart “hostage in a fight against our government.”

Netanyahu praised Blatter for opposing the politicization of sport. “Sport is a vehicle of goodwill among nations. The thing that could destroy the Football Association is politicizing it. You politicize it once with Israel, then you politicize it for everyone, and it will cause the deterioration of a great institution,” Netanyahu said.

Blatter was quoted late Tuesday, after talks with Netanyahu, saying he was confident the issue would be resolved. “Football is more than a game. Football has the power to connect people. Football has the power to construct bridges,” he said. “Football shall unite people and not divide people.”

But he also informed reporters that he didn’t have the power to take the issue off the FIFA agenda. Blatter said he was passing a message on from Netanyahu to the Palestinian football chiefs and it would be up to them how they responded.

“We are here in the King David (Hotel) and I feel I am a little bit in Camp David,” said Blatter. “What they do with this message it is then up to them but I will, and I will try until the FIFA congress is open — in exactly 10 days — that we can avoid such a situation,” added Blatter.

Barzel thinks Blatter’s efforts will succeed, but Shalabi said she was “pessimistic.”


vrijdag 22 mei 2015

Netanyahu grijpt in tegen plan voor bussegregatie


Dit is niet de eerste keer dat de Israelische ‘bussencontroverses’ onze media bereiken. De bevolking van het land is verdeeld en de bus is de openbare plaats waar je (letterlijk) het dichtst op elkaar zit. Het streven van haredische Joden om mannen en vrouwen in bussen te scheiden, en protesten van vooral seculiere vrouwen daartegen, waren ook interessant voer voor onze pers.


Bij de Arabieren speelt vooral de neiging van Palestijnse zelfmoordterroristen mee om bussen als doelwit te kiezen en op te blazen. Het gaat echter niet om Israelische Arabieren, maar om Palestijnen uit de bezette gebieden. Twee jaar geleden werd al moord en brand geschreeuwd vanwege de inzet van twee nieuwe buslijnen naar de Westoever, speciaal gericht op het vervoeren van Palestijnse ‘gastarbeiders’ naar Israel en terug. Ik schreef toen als commentaar: “In de bus van de Israëlisch-Palestijnse Apartheid”.





Netanyahu grijpt in tegen plan voor bussegregatie



De Israelische premier Netanyahu heeft zijn minister van Defensie Yaalon opzij gezet en diens plan afgeblazen om Palestijnen van Israeli’s te scheiden in bussen op de Westbank. Een woordvoerder van het kantoor van de premier deelde woensdag 20 mei mee dat Netanyahu het plan “onaanvaardbaar” vindt en dat hij minister Yaalon heeft gesproken, waarna er is besloten om het plan geen doorgang te laten hebben.

Eerder op woensdag had Yaalon juist een drie maanden durend pilot-programma gelanceerd waarbij Palestijnen en Joden gesegregeerd zouden reizen in bussen op de Westbank. Het plan ontstond na herhaaldelijke klachten van Joodse kolonisten, die zeiden dat Palestijnse arbeiders een bedreiging voor de veiligheid zouden vormen. Ook zijn er regelmatig meldingen over seksuele intimidatie van vrouwelijke Joodse buspassagiers. Duizenden Palestijnse arbeiders maken dagelijks gebruik van de busdiensten om naar hun werk in Israel te reizen.

De beslissing van de minister van Defensie om Israeli’s en Palestijnen te scheiden op de bussen op de Westoever leidde vandaag onmiddellijk tot een boze reacties in Israel. Critici spraken van een vorm van apartheid. Oppositieleider Isaac Herzog schreef op zijn FaceBook-pagina dat de beslissing van Yaalon een “vlek op het gezicht van het land” is en de “scheiding tussen Palestijnen en Joden binnen het openbaar vervoer een nodeloze vernedering is”. Zehava Galon, leider van de Meretz-partij, ging nog verder, en zei: “Zo ziet Apartheid eruit.”


WHO neemt met Europese steun Israel-kritisch rapport aan

Verschillende familieleden van Hamas leider en president Haniyeh zijn in Israelische ziekenhuizen behandeld. Zij vreesden niet door ‘de zionistische vijand’ te worden gedood, en hadden klaarblijkelijk meer vertrouwen in de Israelische gezondheidszorg dan in de Palestijnse of ook die van andere Arabische landen. Opvallend. Israel heeft gewonde Syriers behandeld op de Golan, het behandelt duizenden Palestijnen per jaar, het biedt altijd royaal hulp bij rampen wereldwijd.
En toch wordt Israel, en alleen Israel, er uitgelicht en in een rapport bekritiseerd op de jaarlijkse algemene vergadering van de Wereld Gezondheidsorganisatie. Slechts vier landen stemden tegen: Israel, de VS, Canada en Australie. Alle Europese landen, dus ook Nederland, stemden voor. Onbegrijpelijk. Men had die energie beter kunnen besteden aan het oplossen – mogelijk met de hulp van Israel dat medisch gezien vaak voorop loopt – van een van de vele andere problemen wat betreft gezondheid in de wereld.
The truth is, the UN health assembly should single out Israel—as a beacon of humanity.
The UN should single out Israel because if you walk into any Israeli hospital or clinic, you will see it replete with Palestinians receiving world-class medical treatment.
And this was true even this past summer while Hamas fired thousands of rockets at Israel, and placed their terrorist command center under the Al-Shifa hospital in Gaza, a despicable abuse of health rights unmentioned by the world health assembly.
The UN should single out Israel because its doctors have created the amazing “Save A Child’s Heart” program, which has provided life-saving cardiac surgery to more than 3,400 children from 48 different countries, training doctors and nurses from China to Zanzibar. About half the patients are Muslims from the West Bank, Gaza and other Arab countries.
The UN should single out Israel because it was a world leader in responding to the deadly earthquake in Nepal, sending a 260-member army team of medics and search and rescue experts who treated 1,600 victims, including 85 surgeries and eight infant deliveries.
And the UN should single out Israel because its Nobel Prize-winning scientists and innovative biotech companies have become global innovators who create therapeutic products, diagnostic tools and revolutionary drug-delivery techniques benefiting people all over the world.
Published on May 21, 2015 in Human Rights Council (UNHRC) by unwatch.
By Hillel Neuer
GENEVA, May 20, 2015 - As Israeli hospitals continue their life-saving treatment for escalating numbers of wounded Syrians fleeing to the Golan from the Assad regime’s barbaric attacks, the U.N. reached new heights of absurdity today by accusing Israel of violating the health rights of Syrians in the Golan.
By a vote of 104 to 4, with 6 abstentions and 65 absent, the Jewish state was singled out as the world’s top violator of health rights by the annual assembly of the U.N.’s World Health Organization.
The resolution, which adopted two reports heaping blame upon Israel for allegedly violating the health rights of both the Palestinians and Druze residents of the Golan, was the 2015 assembly’s only treatment of a specific country situation.
There was no debate on the health of the Yemeni people now under indiscriminate Saudi bombardment, no mention at all of the 1,850 Yemenis killed, the 7,394 wounded, and the 545,000 displaced, many of whom are desperate to find food.
On the contrary, the representative of Saudi Arabia’s theocracy took the floor today, without any sense of shame, to denounce “Israeli intransigence,” and to beseech “all peace loving states” to adopt the distorted and politicized resolution.
The despotic regime must have felt especially emboldened as the gathering took place adjacent to the Human Rights Council, where Saudi Arabia is not only a full member—elected in 2013 by more than two-thirds of the UN General Assembly—but, according to the Tribune de Genève, is actively lobbying to become president next year. If Qaddafi’s Libya won the post in 2003, why shouldn’t King Salman bin Abdulaziz Al Saud get his turn?
All of this while the Wahhabist regime advertises the hiring of eight more executioners to carry out beheadings, which have spiraled this year to more than double the amount in 2014. ISIS can only be jealous of what this UNHRC presidential candidate has achieved.
Nor is this year’s UN health assembly holding a single debate on the health rights of Ukranian civilians caught in a war with Russian-backed militias. The 6,000 people killed, and the one million displaced, are simply of no interest.
Preoccupied by the alleged sins of Israelis, the UN turned a blind eye to the latest warning by health experts, reported in Newsweek, that Ukraine is in imminent danger of experiencing the first polio epidemic Europe has seen for decades. “Millions of children are at risk from a range of crippling or fatal infectious diseases, including measles, diphtheria and rubella,” said the report. Yet the UN couldn’t be bothered—and Russia gleefully voted today for the PLO-drafted condemnation of Israel.
Most absurd of all, though, was that today’s text falsely claimed a dire need for “health-related technical assistance” for “the Syrian population in the occupied Syrian Golan” — who in fact have excellent treatment — and said nothing about the Syrian population being slaughtered in Syria.
Instead, the scapegoating of Israel—in the form of a special debate, two lopsided reports, the resolution, and the publication of country submissions—provided a UN platform for Assad’s murderous regime.
“The Israeli occupation authorities continue to experiment on Syrian and Arab prisoners with medicines and drugs and to inject them with pathogenic viruses,” wrote Syria, in a submission laced with anti-Semitic conspiracy tropes, yet circulated as an official UN document on today’s agenda.
Unable to deny Israel’s medical treatment of wounded Syrians, the regime concocted another plot: Israel deliberately heals regime opponents so that they can “resume their subversive terrorist activities directed against the country’s peaceful citizens and its infrastructure.”
If the European Union—all of whose member states disgracefully joined the jackals by voting for today’s resolution—had wanted, they could have set the record straight, and taken a stand against such base demonization of the Jewish state.
The EU states could have introduced their own resolution about how Syria has killed more than 200,000 of their own people, including 20,000 children, caused three million to flee as refugees, and displaced another six million within Syria itself, amounting to the utter destruction of the health rights of the Syrian people.
Yet the EU was silent. Instead, it justified its vote by claiming that the resolution was “technical.” It’s the old Brussels-Ramallah wink-and-nod game : the PLO drafts a harsher text at the beginning, knowing it will revise it later to allow the Europeans to pretend that they achieved a “balanced” text. Israel is then expected to celebrate that it has been lynched with a lighter rope.
The truth is, the UN health assembly should single out Israel—as a beacon of humanity.
The UN should single out Israel because if you walk into any Israeli hospital or clinic, you will see it replete with Palestinians receiving world-class medical treatment.
And this was true even this past summer while Hamas fired thousands of rockets at Israel, and placed their terrorist command center under the Al-Shifa hospital in Gaza, a despicable abuse of health rights unmentioned by the world health assembly.
The UN should single out Israel because its doctors have created the amazing “Save A Child’s Heart” program, which has provided life-saving cardiac surgery to more than 3,400 children from 48 different countries, training doctors and nurses from China to Zanzibar. About half the patients are Muslims from the West Bank, Gaza and other Arab countries.
The UN should single out Israel because it was a world leader in responding to the deadly earthquake in Nepal, sending a 260-member army team of medics and search and rescue experts who treated 1,600 victims, including 85 surgeries and eight infant deliveries.
And the UN should single out Israel because its Nobel Prize-winning scientists and innovative biotech companies have become global innovators who create therapeutic products, diagnostic tools and revolutionary drug-delivery techniques benefiting people all over the world.
Yet so long as the UN instead descends into irrationalism, scapegoating the Jewish state for all the world’s health problems just as medieval Europe accused the Jews of poisoning the wells, the organization betrays the cause of humanity and the noble principles upon which it was founded.
Hillel Neuer is executive director of UN Watch.
From the official UN summary for May 20, 2015, 68th World Health Assembly 
Item 20. Health conditions in the occupied Palestinian territory, including east Jerusalem, and in the occupied Syrian Golan
The Chairman opened the item and invited the Committee to consider the draft decision contained in document A68/B/Conf./2 Health conditions in the occupied Palestinian territory, including east Jerusalem, and in the occupied Syrian Golan.Palestine also made a statement after which the Director of Health of UNRWA gave his report.
In accordance with Rule 72 of the Rules of Procedure, a roll-call vote was taken. The vote resulted in 104 votes in favour to four votes against, with six abstentions and 65 Member States absent, as follows:
Votes in favour: Afghanistan; Albania; Algeria; Angola; Argentina; Austria; Azerbaijan; Bahrain; Bangladesh; Belarus; Belgium; Benin; Bhutan; Bolivia (Plurinational State of); Bosnia and Herzegovina; Brazil; Brunei Darussalam; Bulgaria; Chile; China; Congo; Costa Rica; Croatia; Cuba; Cyprus; Czech Republic; Denmark; Dominican Republic; Ecuador; Egypt; El Salvador; Estonia; Finland; France; Germany; Greece; Guatemala; Hungary; Iceland; India; Indonesia; Iran (Islamic Republic of); Iraq; Ireland; Italy; Japan; Jordan; Kazakhstan; Kuwait; Latvia; Lebanon; Liberia; Libya; Lithuania; Luxembourg; Malaysia; Maldives; Malta; Mauritania; Mauritius; Mexico; Monaco; Mongolia; Montenegro; Morocco; Namibia; Netherlands; Nicaragua; Nigeria; Norway; Oman; Pakistan; Panama; Peru; Philippines; Poland; Portugal; Qatar; Republic of Korea; Republic of Moldova; Romania; Russian Federation; Saudi Arabia; Senegal; Serbia; Singapore; Slovakia; Slovenia; South Africa; Spain; Sri Lanka; Sudan; Sweden; Switzerland; Syrian Arab Republic; Thailand; the former Yugoslav Republic of Macedonia; Tunisia; Turkey; United Arab Emirates; United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland; Uruguay; Venezuela (Bolivarian Republic of); Yemen.
Votes against: Australia; Canada; Israel; United States of America.
Abstentions: Armenia; Colombia; Fiji; New Zealand; Papua New Guinea; Paraguay.
Absent: Andorra; Antigua and Barbuda; Bahamas; Barbados; Botswana; Burkina Faso; Burundi; Cabo Verde; Cambodia; Cameroon; Chad; Cook Islands; Côte d’Ivoire; Democratic People’s Republic of Korea; Democratic Republic of the Congo; Djibouti; Equatorial Guinea; Eritrea; Ethiopia; Gabon; Gambia; Georgia; Ghana; Grenada; Guinea; Haiti; Honduras; Jamaica; Kenya; Kiribati; Lao People’s Democratic Republic; Lesotho; Madagascar; Malawi; Mali; Mozambique; Myanmar; Nauru; Nepal; Niger; Rwanda; Saint Kitts and Nevis; Samoa; San Marino; Sao Tome and Principe; Seychelles; Sierra Leone; Solomon Islands; South Sudan; Suriname; Swaziland; Tajikistan; Timor-Leste; Togo; Tonga; Trinidad and Tobago; Turkmenistan; Tuvalu; Uganda; United Republic of Tanzania; Uzbekistan; Vanuatu; Viet Nam; Zambia; Zimbabwe.
One delegate gave an explanation of vote under Rule 75 of the Rules of Procedure.
The draft decision was approved and the item was closed. The meeting was adjourned.

woensdag 20 mei 2015

Palestijnen willen dat FIFA Israelische voetbalbond schorst


De Palestijnen proberen continu om Israel in alle mogelijke gremia en organisaties dwars te zitten, tegen het belang van de betreffende organisatie in. Zo is men al jaren bezig om Israel uit de internationale voetbalbond te werken, ondanks het feit dat Israel geen enkele regel heeft geschonden. Diverse bemiddelingspogingen stuiten op onwil van de Palestijnse voetbalbond, de PFA, voorgezeten door Jibril Rajoub die in het verleden voor terrorisme is veroordeeld en een gevagenisstraf in Israel heeft uitgezeten.


Het CIDI meldt:


Rajoub haalt in zijn aantijgingen ook het punt van racisme in het Israelische voetbal aan. Al Jazeera meldt hierover dat de IFA trots kan zijn het enige land in het Midden Oosten te zijn die een actief antiracisme programma te hebben en dat het met regelmaat Israelische voetbalteams op de vingers tikt op dit gebied. Zo moest voetbalvereniging Beitar onlangs punten inleveren vanwege wangedrag van fans op dit vlak.

Blatter benadrukte dat Israel geen FIFA-statuten heeft geschonden. Als het schorsingsvoorstel van de PFA zou worden goedgekeurd, zet dit de deur open voor andere landen om het voetbal aan te wenden voor hun politieke doelen.


Om een land te schorsen moet 75% van de landen ermee instemmen. Die kans lijkt klein, al gaan alle islamitische landen en ook diverse derde wereldlanden vaak klakkeloos mee met om het even welke anti-Israel maatregel. Deze campagne laat zien dat de Palestijnen geen vrede willen en niet open staan voor een redelijk compromis, en slechts proberen om Israel op alle mogelijke manieren te dwarsbomen.

Netanyahu mag dan geen vredesengel zijn, de kans dat Abbas er ooit een zal worden lijkt me inmiddels de 0% dicht naderen.





FIFA-voorzitter Blatter naar regio over schorsingsvoorstel PFA



Voorzitter Sepp Blatter van de wereldvoetbalbond FIFA reist binnenkort af naar het Midden-Oosten, waar hij met Netanyahu en Abbas wil spreken over de campagne van de Palestijnse voetbalbond (PFA) om de  Israelische voetbalbond (IFA) te laten schorsen. De Palestijnse bond wil dit 29 mei op het FIFA congres in stemming te brengen. Blatter, die binnenkort opnieuw gekozen moet worden, waarschuwt dat deze Palestijnse poging politieke eisen af te dwingen via voetbal een "gevaarlijk precedent" kan scheppen.Hij noemde dit geschil "de grootste uitdaging" tijdens zijn voorzitterschap.

Al Jazeera noemde het ironisch dat PFA voetbalvertegenwoordigers nog steeds van mening zijn dat de door de FIFA gemedieerde overeenkomsten met de IFA over de problemen die Palestijnse voetbalspelers ondervinden niet opgelost kunnen worden door de IFA omdat deze geen invloed heeft op het veiligheidsbeleid van Israel. Het argument dat PFA voorzitter Rajoub ten voetlicht brengt dat de IFA gekapitteld dient te worden voor de belemmering in bewegingsvrijheid van Palestijnse voetbalspelers vond Al Jazeera nog minder hout snijden. Rajoub is namelijk een voormalig veiligheidsfunctionaris op de Westbank die enkele jaren in de Israelische gevangenis heeft gezeten voor terrorisme en voetbal ziet en aanwendt als een middel om Palestina als onafhankelijke natie erkend te krijgen.

Rajoub haalt in zijn aantijgingen ook het punt van racisme in het Israelische voetbal aan. Al Jazeera meldt hierover dat de IFA trots kan zijn het enige land in het Midden Oosten te zijn die een actief antiracisme programma te hebben en dat het met regelmaat Israelische voetbalteams op de vingers wijst op dit gebied. Zo moest voetbalvereniging Beitar onlangs punten inleveren vanwege wangedrag van fans op dit vlak.

Blatter benadrukte dat Israel geen FIFA-statuten heeft geschonden. Als het schorsingsvoorstel van de PFA zou worden goedgekeurd, zet dit de deur open voor andere landen om het voetbal aan te wenden voor hun politieke doelen. Een schorsing van de IFA zou betekenen dat Israel, die is aangesloten bij de UEFA, niet meer kan meespelen tijdens de Euro 2016 en de bij de bond aangesloten clubs uitgesloten zouden worden van de Europese competitie. De PFA heeft om dit te bereiken driekwart van de stemmen nodig van de 209 nationale voetbalbonden die aangesloten zijn bij de FIFA.

De FIFA is al twee jaar actief om een schikking tussen de twee voetbalbonden te treffen. Blatter toonde zich optimistisch over het vinden van een compromis. Naar eigen zeggen is hij: "hoopvol en positief dat er uiteindelijk misschien een oplossing is".





Palestijnen willen dat FIFA Israelische voetbalbond schorst



De Israelische voetbalbond IFA heeft haar bezorgdheid geuit bij KNVB-voorzitter Van Praag over de Palestijnse campagne om de IFA te laten schorsen door de Wereldvoetbalbond FIFA. Dit omdat Israel volgens een klacht van de Palestijnse commissaris-generaal Jabril Rajoub Palestijnse voetbalspelers geen vrijheid geeft om te spelen op zowel de Westbank als in de Gazastrook, en hen tegenwerkt bij het spelen van interlands. De klacht zal tijdens het FIFA-congres op 29 mei in Zurich in stemming worden gebracht.

Dit is niet de eerste keer dat de Palestijnse voetbalbond (FPA) tegen zijn Israelische tegenhanger ageert. Tijdens het FIFA-congres in 2013 op Mauritius werd al een voorstel gedaan om de betrekkingen tussen de beide bonden te verbeteren. Dit voorstel werd geweigerd door de FPA en geaccepteerd door de IFA.

Ook tijdens het FIFA-congres in Sao Paulo, in 2014, poogde de PFA de IFA te laten schorsen. De FIFA stelde toen voorzitter Costakis Koutsokoumnis van de Cypriotische voetbalbond aan als mediator tussen de partijen. Koutsokoumnis stelde een rapport op met richtlijnen "voor de beweging van de spelers, coaches, scheidsrechters, officials en sportuitrusting van en naar en binnen 'Palestina'." Het rapport, dat begin dit jaar werd ingediend, stelt dat de eisen van de PFA politiek van aard zijn en dus geen onderwerp zijn voor de FIFA, maar voor regeringen. Volgens de IFA zijn de relaties met de PFA geregeld door een reeks overeengekomen regels en procedures.

Ondanks de afspraken en de bemiddelingspogingen heeft Rajoub op 19 maart een officieel verzoek ingediend om tijdens het volgende FIFA-Congres te stemmen over schorsing van het lidmaatschap van de IFA of het opleggen van sancties aan IFA. Dit totdat een aantal eisen over onder meer bewegingsvrijheid van Palestijnse voetballers zijn ingewilligd door Israel.

Volgens de FIFA-regels kan een voetbalbond worden geschorst als een meerderheid van 75% van de bij de stemming aanwezig afgevaardigden dit zou besluiten. 

IFA betoogt dat de PFA met deze actie een politiek belang nastreeft dat niet thuishoort in de voetbalbond. Het vraagt de KNVB om zijn professionele gezag en invloed aan te wenden om het Palestijnse voorstel van de Congresagenda te laten schrappen en, mocht het toch in stemming worden gebracht, ertegen te stemmen. IFA hoopt dat mede dankzij de steun van de KNVB de FIFA erop gewezen wordt zich niet met politieke vraagstukken bezig te houden.


woensdag 13 mei 2015

Duitse jongeren hebben negatief beeld van Israel


De Israelische president Rivlin is in Duitsland op bezoek, bij gelegenheid van 50 jaar diplomatieke betrekkingen tussen beide landen.

Duitsland is een van de meest Israelvriendelijke landen in Europa, maar die vriendschap is voor een groot deel gebaseerd op het verleden en schuldgevoelens, en dat is geen echt goede basis. Terwijl er genoeg reden daarbuiten is om Israel te steunen.




Why does Germany’s young generation hold negative views of Israel?

Ya'alon warns German defense minister of Iran's Middl...

Germany rolls out red carpet for President Rivlin


Many young Germans simply cannot internalize Israel’s self-defense wars against lethal anti-Semitic terroristic organizations such as Hamas, Hezbollah, and Islamic Jihad.

German and Israeli flags . (photo credit:REUTERS)

The peerless Middle East historian Bernard Lewis wrote nearly 30 years ago in his groundbreaking book Semites and Anti-Semites that German guilt after the Holocaust contributed to the positive response to the founding of Israel. However, he warned presciently that “such feelings are a dwindling asset to Israel, and must inevitably die away as the memory of Nazi crimes recedes into the past.”

Lewis’s words carry great urgency for today’s 50th anniversary of diplomatic reconciliation between Germany and Israel. In an email to The Jerusalem Post, Israel’s Ambassador to Germany Yakov Hadas Handelsman said the “young generation will stand in the center of this year’s anniversary.”

Putting aside the scores of articles about young Israeli artists living in Berlin as an implied sign of Jewish forgiveness for the Shoah, there is a growing lack of reciprocity from the German side. According to an October Bertelsmann Foundation study, a majority of Germans in the important 18-29 age group holds a negative view of Israel. In stark contrast to the Bertelsmann finding, a January Konrad Adenauer Foundation study showed 81% of Israelis desire closer relations with Germany.

How does one interpret this disconnect? Zvi Rex, an Israeli psychoanalyst famously remarked with piercing sarcasm that the “Germans will never forgive the Jews for Auschwitz.” While pathological Holocaust guilt surely plays a factor in the negative view toward Israel, the young generation has also been inculcated in a radical pacifist culture.

Many young Germans simply cannot internalize Israel’s self-defense wars against lethal anti-Semitic terroristic organizations such as Hamas, Hezbollah, and Islamic Jihad. It seems to pain sizable numbers of young Germans to extend the German slogan “Never Again Auschwitz” beyond the frontiers of their borders to the Jewish state.

An additional explanation for pejorative views toward Israel is the repentant new generations that serve, as the writer Wolfgang Pohrt described, as Israel’s probation officers to prevent “their victims from relapsing.” Put simply, large numbers of Germans feel they have worked through the crimes of the Holocaust and are now positioned to provide didactic lessons to Israelis about the need for peace.

German anti-Israel resentment among all walks of life in the Federal Republic reach higher peaks when Israel pursues its own security interests independent of German politicians calling for restraint.

Such feelings reached a head last year surrounding Operation Protective Edge. The German-Jewish historian Michael Wolffsohn told the daily Tagesspiegel on Sunday that he is unsettled by the discussions of Israel, because they show “an increasing detachment, aggressiveness, and hatefulness.”

During Operation Protective Edge, the German Left Party’s Solid Ruhr youth branch organized a pro-Palestinian demonstration in which activists tossed bottles and rocks at pro-Israel protesters. Some demonstrators screamed “Burn, shitty Jew.” The Left Party is the largest opposition party in the Bundestag. To be fair, the Berlin Left Party Solid branch urged Solid Ruhr in North Rhine-Westphalia to cancel the anti-Israel hate festival.

The growing urge to impose discipline and punishment on Israel has permeated a large part of Germany’s left-leaning civil society. Rudolf Dressler, a former social democratic party(SPD) ambassador to Israel between 2000-2005, called in early May for “reducing trade with Israel” to pressure the Netanyahu administration to make concessions in the peace process. Dressler undoubtedly sees himself as a friend of Israel and would reject any continuity between Nazi boycotts of Jewish businesses and calls for economic sanctions on the Jewish state.

Writing in the Badische Zeitung, a paper included in the Simon Wiesenthal’s 2013 list of anti-Semitic/anti-Israel slurs, Inge Günther, a German reporter for the Frankfuter Rundschau—a paper affiliated with the SPD—urged that Israeli products from the disputed territories be labeled as a form of discouraging settlement activity. Günther, a correspondent in Israel who covered the 50th anniversary, wrote that “the world has to make clear that Israel has to pay a price.”

What is frequently overlooked is that the beginning of the campaign to demarcate Israeli products can be found in neo-Nazi legislation from the city council of Schwerin in 2012. It is unclear whether Günther was aware that her remedy for punishing Israel mirrors a local NPD neo-Nazi legislative act.

One test for the young German generation will be its posture toward the boycott, divestment, and sanctions (BDS) movement against Israel. Will young Germans recognize parallels with their country’s first stage in the Holocaust, namely economic measures targeting Jews? Lewis wrote, “There can be no doubt that one of most important sources of support for Israel in the period following the fall of Hitler was guilt, using that word in the modern sense, as a psychological state rather than a legal fact.”

As many German commentators have noted, including Henryk M. Broder, a columnist for Die Welt, German-Israeli relations cannot flourish on a foundation of guilt, whether pathological or repentant. The embrace of liberty, Israel’s core security interests, democratic values—and, yes, a hip Israeli youth culture—can help young Germans overcome their negative feeling toward Israel.

Historian Wolffsohn, who served in the Israeli Army, described the German-Israel relationship as “strange friends.”
Perhaps young Germans—on a broader scale — will view Israelis and the Jewish state as friends at some point in the future.

Benjamin Weinthal reports on European affairs, and is a fellow at the Foundation for Defense of Democracies.


maandag 11 mei 2015

Breaking the Silence over Gaza Oorlog (IMO)  

= IMO Blog =  

Afgelopen week kwam er – alweer – een Israel kritisch rapport uit van een NGO. Ik ben de tel wat betreft het aantal kritische rapporten over de Gaza oorlog van afgelopen zomer (let wel: met kritisch bedoel ik kritisch naar Israel, Hamas wordt doorgaans slechts in een paar bijzinnen of in het beste geval een halve paragraaf onderaan genoemd) volledig kwijt geraakt. Geen oorlog is zo uitgebreid onderzocht (met uitzondering van de beide wereldoorlogen) als Israels Gaza oorlog, zo lijkt het wel.


De steeds terugkerende beschuldiging is dat Israelische soldaten doelbewust de burgerbevolking straften of, in de iets mildere versie, niks deden om de burgerbevolking te ontzien. In het rapport van Breaking the Silence vertellen soldaten anoniem over hun ervaringen tijdens de Gaza oorlog. Afgelopen dinsdag sprak Nieuwsuur een van deze soldaten. Hij vertelde o.a. dat men na de dood van een soldaat de opdracht kreeg op alles te schieten om deze soldaat te eren. Hijzelf besloot op een groot oranje flatgebouw te schieten, omdat het oranje hem pijn deed aan de ogen. Ook kreeg men opdracht om op alles binnen een cirkel van 200 meter te schieten, want een onschuldig iemand zou niet zo dichtbij komen. “Wij konden zomaar op alles schieten” zo herhaalt hij nog een keer. Dit bevel is minder onmenselijk dan Nieuwsuur het deed voorkomen (waarbij men tussendoor ook steeds beelden liet zien van ontredderde en gewonde Palestijnen na een Israelische aanval). Elder of Ziyon citeert een andere getuigenis uit het rapport:

There was this mentally handicapped girl in the neighborhood, apparently, and the fact that shots were fired near her feet only made her laugh (earlier in his testimony the soldier described a practice of shooting near people’s feet in order to get them to distance themselves from the forces). She would keep getting closer and it was clear to everyone that she was mentally handicapped, so no one shot at her. No one knew how to deal with this situation. She wandered around the areas of the advance guard company and some other company – I assume she just wanted to return home, I assume she ran away from her parents, I don’t think they would have sent her there. It is possible that she was being taken advantage of – perhaps it was a show, I don’t know. I thought to myself that it was a show, and I admit that I really, really wanted to shoot her in the knees because I was convinced it was one. I was sure she was being sent by Hamas to test our alertness, to test our limits, to figure out how we respond to civilians.

Later they also let loose a flock of sheep on us, seven or ten of whom had bombs tied to their bellies from below.

I don’t know if I was right or wrong, but I was convinced that this girl was a test. Eventually, enough people fired shots near her feet for her to apparently get the message that ‘OK, maybe I shouldn’t be here,’ and she turned and walked away.

The reason this happened is that earlier that day we heard about an old man who went in the direction of a house held by a different force; [the soldiers] didn’t really know what to do so they went up to him. This guy, 70 or 80 years old, turned out to be booby-trapped from head to toe. From that moment on the protocol was very, very clear: shoot toward the feet. And if they don’t go away, shoot to kill.

Ik herinner mij meer verhalen van Israelische soldaten over hoe ver Hamas ging om de soldaten in de val te lokken. Hamas was er alles aan gelegen om zoveel mogelijk soldaten te doden, liefst ook te ontvoeren, zonder uiteraard zelf doelwit te zijn. Daarbij weet Hamas dat de internationale gemeenschap meekijkt en alles wat Israel doet kritisch volgt, dus het is een win-win situatie: wanneer er ‘burgerdoden’ vallen omdat het leger de trucs doorheeft zal dat Israel zwaar worden aangerekend. En wanneer het leger probeert menselijk te blijven, zullen ze daar duur voor betalen met hun levens en kan Hamas victorie kraaien: ‘Kijk eens hoe wij het oppermachtige Israelische leger te grazen hebben genomen’.


Uiteraard verzuimde Nieuwsuur om een dergelijke context te geven, evenals de artikelen die hierover in verschillende kranten en op websites verschenen. Zo hebben de media ook wekenlang meegewerkt aan het Hamas propagandaverhaal over al die onschuldige slachtoffers, terwijl men wist dat het gewoon verboden was om ook de gedode Hamas activisten te tonen of benoemen in de reportages, of de raketten en tunnels in burgergebied, het Hamas commandocentrum onder een ziekenhuis etc. etc. Na de oorlog werd schoorvoetend en met grote terughoudendheid toegegeven dat Hamas de media niet helemaal vrij liet in Gaza en niet alles getoond kon worden.

Schoorvoetend ook kwam er aandacht voor het feit dat de steeds gehanteerde cijfers van minimaal 75% burgerdoden weleens niet zouden kunnen kloppen, en een aantal zogenaamde burgerslachtoffers in werkelijkheid Hamas strijders bleken te zijn. Maar dat is allang verleden tijd, dus Nieuwsuur meldde doodleuk dat tweederde van de doden burgerslachtoffers waren. Israel nam een aantal maatregelen om burgerslachtoffers te voorkomen zonder haar soldaten of eigen bevolking teveel risico’s te laten lopen. Men verspreidde pamfletten, men belde mensen op, men waarschuwde mensen middels de zogenaamde ‘knock on the roof’, niet echt een zachtzinnige methode maar gezien de aard van de vijand en de oorlogsvoering was het soms de enige optie om burgers nog uit een gebouw te krijgen. Een gebouw dat door Hamas werd gebruikt voor wapenopslag of waar een tunnel op uit kwam.

Oorlogsvoering in burgerlijk gebied, tegen een vijand die zich schuilhoudt en opereert vanuit burgerlijk gebied, gaat onherroepelijk gepaard met burgerslachtoffers. Dat geldt ook voor legeracties en bombardementen van Westerse landen in bijvoorbeeld Afghanistan, Irak en Syrië, en de strijd tegen separatisten en terroristen die veel niet-Westerse landen leveren. Dit roept de vraag op wanneer zulke oorlogen gerechtvaardigd zijn. Israel valt doorgaans pas aan in Gaza na herhaalde raketaanvallen, (op het nippertje verijdelde) aanslagen, en/of waarschuwingen aan het adres van Hamas. Men valt aan om de eigen burgers te beschermen en van (raket)aanvallen te vrijwaren en dat is volgens het oorlogsrecht gerechtvaardigd, zolang de aanval proportioneel is. Dat wil zeggen dat het te behalen doel in verhouding moet staan tot de te verwachten schade of burgerslachtoffers (het gaat dus niet om de verhouding tussen de aantallen doden aan beide kanten zoals het vaak in de media wordt voorgesteld). Oorlogen tegen terroristen of militanten in dichtbevolkt gebied hebben zoals gezegd een grote weerslag op de burgerbevolking. Israel doet het volgens kenners naar verhouding helemaal niet slecht, al blijft het vreselijk dat de burgerbevolking zozeer leidt onder de strijd.


Die beelden komen maar mondjesmaat op onze media, omdat er maar een fractie van het aantal journalisten dat werkzaam is in Israel en de Palestijnse gebieden, werkzaam is in andere oorlogsgebieden. En omdat onze interesse in de precieze toedracht van aanvallen en (burger)slachtoffers voor deze conflicten, voor zover Israel er niet bij betrokken is, nogal beperkt is. Zo waren er enkele reportages over het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk bij Damascus, dat tot een ware hel is geworden door de strijd van het regime en verschillende strijdgroepen en IS in en om het kamp, een kamp waar al jaren geen voedsel en medicijnen binnenkomen, een echte blokkade dus, in tegenstelling tot de ‘blokkade’ door Israel van de Gazastrook, waar de meeste goederen gewoon worden doorgelaten. Maar daar waagt zich – terecht – nauwelijks een journalist, dus is er ook nauwelijks beeld van, dus is het lang zo interessant niet voor de media. En al die verschillende strijdgroepen en clans in Syrië, Irak, Libië, Afghanistan en Jemen, daar is toch geen wijs uit te worden? Wie staat daar aan de goede kant en wie aan de verkeerde? Dus op wie moet je daar je woede richten als je hartverscheurende beelden ziet op tv? Nee, dan Israel en de Palestijnen, twee partijen, lekker duidelijk: een sterke die de zwakke overheerst en zijn land inpikt en zijn wil oplegt, en dan ook nog een sterke die we aan kunnen spreken en die zich, ondanks de continue klaagzang dat ze nooit luisteren, wel degelijk wat van onze kritiek en afkeuring aantrekt. Een Westers land waarvan de bevolking geacht kan worden zich aan hoogstaande normen te houden, want als er een volk is dat weet wat lijden is zijn zij het. Etc.

Het ligt echter niet alleen aan de media. Voor wie het wilde zien was de ernst en tragiek van de situatie in Yarmouk voldoende duidelijk, maar toch horen we pas weer van ‘Palestina activist’ Appa wanneer hij de Joden kan schofferen, en van Van Agts The Rights Forum wanneer men Israel in een kwaad daglicht kan stellen. En wanneer het over boycots gaat, betreft het altijd Israel dat geen huizen mag bouwen op de Westbank, en niet de vele andere landen waarmee we handel drijven (en die voordelen en privileges genieten) en waar het nodige aan de hand is. De media laten dus ook zien wat wij willen horen, en voor negatieve berichtgeving uit Israel is altijd interesse. Het rapport van Breaking the Silence werd dan ook warm ontvangen door de media, want het heeft alle ingrediënten in zich: Israel kritiek vanuit het land zelf, door mensen die het als geen ander kunnen weten, zij die het vuile werk opknappen en nu een boekje open doen over de ‘ware aard’ van dit zogenaamd zo morele leger.

Het kunnen doorprikken van ‘Israelische propaganda’ is een zeer geliefd onderwerp in de media. Daarbij spreekt Breaking the Silence de taal van het Westen, ook letterlijk, en richt zij zich met haar kritiek niet zozeer op het Israelische leger, op de interne mogelijkheden dingen aan te kaarten, commandanten aan te klagen, de politiek wakker te schudden. De Israelische media zijn zeer pluriform, er is vergaande vrijheid van meningsuiting, er is een stevige politieke oppositie, er is onafhankelijke rechtspraak. Er zijn, kortom, genoeg mogelijkheden misstanden in Israel zelf aan te pakken, maar dat doet men niet of nauwelijks. In plaats daarvan reist men af naar Europese landen en de VS om daar zijn bevindingen bekend te maken en de druk op Israel op te voeren.


Breaking the Silence is bovendien minder onafhankelijk dan men denkt en doet voorkomen. Zij wordt grotendeels gefinancierd door Westerse en Palestijnse organisaties met een agenda, en heeft de expliciete opdracht gekregen om zoveel mogelijk (negatieve) getuigenissen te verzamelen. NGO Monitor schrijft o.a.:

·         Contrary to BtS’ claim that “the contents and opinions in this booklet do not express the position of the funders,” NGO Monitor research reveals that a number of funders made their grants conditional on the NGO obtaining a minimum number of negative “testimonies.” This contradicts BtS’ declarations and thus turns it into an organization that represents its foreign donors’ interest, severely damaging the NGO’s reliability and its ability to analyze complicated combat situations.

·         A screenshot of a document from 2009 (obtained from the Israeli Registrar of Non-Profits) shows how the British Embassy in Tel Aviv, the Dutch church-based aid organization ICCO (primarily funded by the Dutch government), and Oxfam Great Britain (funded by the British government) required Breaking the Silence to obtain negative testimonies (full translation available from NGO Monitor):

·         On August 2, 2014 the  Human Rights and International Law Secretariat (jointly funded by Sweden, Switzerland, Denmark and the Netherlands) transferred “emergency funding” to nine NGOs, including BtS, in order to document “human rights and international humanitarian law violations during the course of Israel’s ongoing military offensive on the Gaza Strip.”

Dit ‘Law Secretariat’ is een Palestijnse NGO die geld krijgt van verschillende Europese landen, waaronder Nederland, en op haar beurt een aantal, deels behoorlijk radikale organisaties financiert met als doel om belastende informatie over Israel te vinden en te documenteren. Zij geeft geld aan o.a. Badil, dat pleit voor een recht op terugkeer van alle vluchtelingen en tegen Israels bestaansrecht is, AL Mezan, Al Haq (waarvan de directeur in het verleden voor terrorisme is veroordeeld) en Addameer. Sommige van deze organisaties pleiten expliciet tegen iedere vorm van samenwerking en ‘normalisatie’ met Israel en zijn tegen vrede en een compromis gekant. In deze radikale omgeving opereert Breaking the Silence, en van hieruit wordt zij gefinancierd.

Het is vreemd dat in de media nooit kritisch naar de achtergrond van de vele anti-Israelische NGO’s en hun netwerken wordt gekeken. Terwijl de pro-Israellobby voortdurend onder een vergrootglas ligt, wordt bij Israel kritische NGO’s voetstoots uitgegaan van zuivere intenties zoals het beschermen van mensenrechten en objectief onderzoeken van mogelijke schendingen. Hierdoor worden eenzijdige rapporten als objectieve waarheid voorgesteld, en Israels negatieve reactie als propaganda. En wordt het beeld van Israel bij de gemiddelde Nederlander weer een beetje negatiever. Het is verontrustend dat veel Nederlandse media zich zo makkelijk laten leiden door heersende noties, door wat ‘men wil horen’ en door eigen vooroordelen.

Ratna Pelle