woensdag 1 juni 2016

Waarom BDS inspectieteams niet deugen (IMO)

 

 

 Posted by Ratna  2. IMO Blog  Add comments  Edit

Jun012016

 

= IMO Blog = 

Het was vorige week weer raak: in diverse supermarkten werden inspecties uitgevoerd tegen producten die onder belabberde arbeidsomstandigheden worden gemaakt. Zo zijn er vragen over de herkomst van de spotgoedkope jeans en andere kleding die geregeld bij de Aldi en Lidl wordt aangeboden, de hazelnootpasta waarvoor de hazelnoten door kinderhandjes in Turkije worden geplukt (ja, dat gebeurt nog steeds), de bananenplantages waar werknemers bij de pluk worden blootgesteld aan grote hoeveelheden pesticiden, en de tabakproductie waar ook nogal eens kinderhanden aan te pas komen.

Werkelijk onrecht

Oh wacht, sorry, ik vergis me. De inspectieteams keken slechts naar de herkomst van bepaalde producten, en vonden het fout wanneer die uit bezet dan wel omstreden gebied komen, zoals de Westelijke Sahara, Cyprus, of Tibet. Hè, weer fout. De inspectieteams hadden een bepaald land op het oog, waarvan de producten niet zouden deugen. Het ging niet eens alleen om omstreden gebied, of je moet het hele land omstreden willen noemen – iets wat zij dus ook doen. De omstandigheden waaronder de producten zijn geproduceerd zijn ze worst, de status van het gebied is ook niet bepalend – het gaat alleen om een bepaald land, en eigenlijk volk. Want de ‘inspectieteams‘ van DocP, een organisatie die Israels bestaansrecht niet erkent en het hele land als bezet gebied beschouwd, hebben zeker geen problemen met producten die Arabieren in Israel hebben geproduceerd, zolang ze door Arabische firma’s worden verhandeld en je dus niet ‘de bezetter’ steunt.

Anderen hebben, feller dan ik zou willen doen, al gewezen op de onwelriekende geur die hier vanaf komt en de gelijkenis met de jaren ’30 en de oproep die de nazi’s toen deden om ‘niet bij Joden te kopen’. Ik hou niet zo van de nazivergelijking, en het erbij halen van de oorlog, en het uitmaken van mensen voor antisemiet wanneer men actievoert tegen Israel. Maar in dit geval is het moeilijk om steekhoudende argumenten tegen de vergelijking in te brengen. Israel is de enige Joodse staat, dat wil zeggen land waar Joden de meerderheid hebben en zichzelf besturen, zonder overigens niet-Joden uit te sluiten. Juist in de Arabische landen om Israel heen heerst ellende en onrecht en vallen vele doden, door toedoen van moslims, niet van Joden. Er zijn op allerlei gebied vele, vele, veel ergere misstanden waar je het middel van zo’n nep inspectieteam voor zou kunnen inzetten, zoals hierboven al aangehaald. Er is geen rechtvaardiging te verzinnen waarom men juist Israelische producten als ‘besmet’ detecteert, de winkelmanager oproept die uit de schappen te halen en het winkelend publiek indoctrineert met valse verhalen over hoe moreel verwerpelijk die producten zouden zijn. Met idealisme en het tegengaan van misstanden heeft het in elk geval niks te maken.

Er wordt uiteraard ook actie gevoerd tegen werkelijk onrecht en terecht opgeroepen om bepaalde producten niet te kopen. Wakker Dier voert actie tegen de plofkip, Greenpeace tegen pesticiden waaraan bijen doodgaan, de Schone Klerencampagne voor schadevergoeding aan de textielarbeidsters na de ramp van 2013 in Bangladesh. Meer nog dan actievoeren tegen producten komen mensen tegenwoordig met een schoner, beter, fairder alternatief. En zelden zijn de acties tegen een heel land en in feite volk gericht. Zelden ook zijn ze zo agressief in aard, en zo gedreven door haat. Echte idealisten dragen een positieve boodschap uit, ze staan voor een ideaal, en stellen zich niet intimiderend op naar buitenstaanders.

Nieuwe Joden

De BDS beweging richt zich expliciet op Israels bestaansrecht. Zo zei Omar Barghouti, een van de oprichters van de internationale BDS beweging:

A Jewish state in Palestine in any shape or form cannot but contravene the basic rights of the indigenous Palestinian… most definitely we oppose a Jewish state in any part of Palestine…. Ending the occupation doesn’t mean anything if it doesn’t mean upending the Jewish state itself.

BDS is tegen onderhandelingen, tegen vrede, tegen ‘normalisatie’ met Israel, ook als dat voor de Palestijnen juist goed is. Er zijn vaker dwarsverbanden tussen de BDS beweging en Hamas (en organisaties die Hamas steunen) aangetoond. BDS’ers hebben artiesten en andere prominenten onder druk gezet en geïntimideerd, en verstoren theater- of muziekvoorstellingen van Israelische artiesten.

Bart Schut schrijft op Jalta naar aanleiding van de ‘inspecties’:

Laat hen weten dat hun racisme niet gepikt zal worden. Net zoals wij het niet zouden pikken als groepen skinheads in de supermarkten halalprodukten zouden ‘controleren’. Nee, moslims zijn niet ‘nieuwe Joden’, Joden zijn de nieuwe Joden. Al verpakt dit tuig de antisemitische boodschap als ‘antizionisme’ en strijd tegen een verzonnen ‘koloniale uitbuiting’. We trappen er niet in. Wie denken deze idioten wie zij zijn dat zij in supermarkten ‘inspecties’ uitvoeren?

Laat zien dat Israel 100 procent bestaansrecht heeft als Joodse staat. Dat is onze verantwoordelijkheid, dat dit eeuwenlang ook door ons vervolgde volk eindelijk een thuis heeft waar het veilig is. Dat wie dat in twijfel trekt en ons probeert te intimideren met virtuele en verbale knokploegen, tegen een muur aanloopt. Wijs hen het gat van de deur.

Deze woede wordt breed gedeeld in Joodse en pro-Israel kringen. Joden voelen zich aangevallen, ook al gaat het ‘slechts’ om producten uit Israel. De grens tussen antizionisme en antisemitisme is immers al zo vaak overschreden, en ook deze actie stinkt. In mijn vorige blogs ging ik uitgebreid in op het linkse begrip voor antizionisme, zelfs als het eigenlijk antisemitisme is, met precies dezelfde vooroordelen en stereotypen. Ook tegenover de BDS beweging stelt men zich doorgaans mild op, en sommigen steunen haar zelfs. Onterecht heeft die het imago van links idealisme, de inzet voor een betere wereld en het opkomen voor de zwakkere medemens. De banden met radikale organisaties, de sympathie voor Hamas en geweld bij sommigen, de negativiteit, opruiing en extremistische positie – ze worden niet gezien.

Kamervragen

Minister Koenders oordeelde afgelopen week dat de ‘inspectieteams’ legaal zijn zolang ze geen schade toebrengen aan de producten. In de Tweede Kamer werd afgelopen donderdag gedebatteerd over de etikettering van producten uit de Westbank. Eerder werd een motie van Han ten Broeke bijna Kamerbreed aangenomen, die ervoor pleitte niet alleen producten uit de Westelijke Jordaanoever te etiketteren, maar dit pas in te voeren wanneer dat voor andere vergelijkbare gebieden ook gebeurt. Maar minister Koenders zei dat andere landen in de EU daar niet voor voelen. Koenders wil desondanks wel onderzoeken of de maatregel niet voor meer landen kan gelden, maar weersprak kritiek van de CU, SGP en PVV dat de maatregel discriminerend is zolang alleen Israel wordt aangepakt:

Koenders weersprak dat. „Er is geen enkele discriminatie vanuit de overheid.” In het specifieke geval van producten uit Judea en Samaria vragen bedrijven en consumenten volgens hem om meer duidelijkheid over de herkomst van die spullen. Het speciale etiket moet daarin voorzien.

Vreemd. Producten uit de Westbank worden zo immers wel degelijk anders behandeld dan die uit andere omstreden gebieden. Het is een beetje alsof de hoeveelheid suiker wel op koekjes moet staan maar niet op chocola. Met dergelijke informatie is de consument ook niet geholpen. Ook zei Koenders niet te willen onderzoeken of DocP de ANBI status kan worden ontnomen. Dat organisaties die actievoeren voor het einde van een bevriende staat, te boek staan als liefdadigheidsinstelling en belastingvoordeeltjes genieten, is onverteerbaar.

We kennen in Nederland vrijheid van meningsuiting, maar die hoeft niet extra te worden gesteund door de belasting. Overigens zijn boycots van Israel in o.a. Frankrijk, Canada en het VK in bepaalde gevallen illegaal verklaard. Dat Nederland dat voorlopig niet van plan is, wil niet zeggen dat men niks tegen de walgelijke ‘inspectieteams’ kan doen. Het CIDI heeft een aantal zaken op een rijtje gezet. Ook interessant mocht je zelf in een supermarkt werken of medewerkers erop willen attenderen.

Ratna Pelle

 

Israelkritiek in de schaduw van de Holocaust (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/05/31/israelkritiek-schaduw-holocaust/

= IMO Blog = 

In de laatste drie blogs heb ik geschreven over antisemitisme en Israelhaat binnen links. Naast enkele specifiek linkse thema’s vinden we het doorgaans ook erger wanneer Westerse (in onze beleving aan ons verwante) landen zich misdragen, dan wanneer landen die op heel andere waarden zijn gebaseerd (collectivistisch, op stammen gebaseerd etc.) dat doen.

Daarbij komt in het geval van Israel nog onze moeizame verhouding met de Joden. Hoe los je de schuld van de Tweede Wereldoorlog in? Hoe kun je een Jood na alles wat er toen is gebeurd nog recht in de ogen kijken en zelfs boos op hem worden als hij zich misdraagt of een eikel blijkt te zijn? Het gevoel continu collectief in de schuld te staan is bijna niet vol te houden. We willen dat Joden weer ‘gewone’ mensen worden, met dezelfde streken en tekortkomingen als wij, en dus vinden we het fijn als we kunnen laten zien dat dat land van hun, dat de eerste decennia zo werd bewierookt, nu toch ook zijn makken blijkt te hebben, en misschien zelfs niet principieel verschilt van wat de nazi’s deden. Vooral dat laatste helpt ons van ons schuldgevoel af.

Daders en slachtoffers

Vandaar dat geen enkel land zo veelvuldig met de nazi’s wordt vergeleken als Israel. De nazi’s staan voor het absolute kwaad, de absolute wreedheid en het totale morele failliet. Een land dat er dergelijke praktijken op na houdt verdient onze steun niet en heeft in feite geen bestaansrecht, dus het is een ideale manier voor haar vijanden om Israel in diskrediet te brengen. Het is voor de vergelijkers een steun in de rug dat ook Israeli’s bepaalde praktijken weleens met de nazi’s vergelijken, zoals onlangs nog een legergeneraal. Doorgaans bedoelen Israeli’s zelf het vooral als waarschuwing en niet om hun eigen land te demoniseren. Het is ook een krachtige symboliek en past in een algemener beeld: het idee dat de slachtoffers van toen de daders van nu zouden zijn, zoals ook mensen die mishandeld zijn zelf relatief vaker gewelddadig worden.

Soms leidt dit tot uitermate aanmatigende theorieën over hoe de Joden zo getraumatiseerd zijn dat zij zich nu verschansen achter hoge muren en onterecht in iedere Arabier een nazi zien. Als ze nu maar zouden begrijpen dat alles goed komt wanneer ze ophouden met het geweld en die hekken, wanneer ze de Palestijnen als hun medemensen gaan zien, dan staat de vrede voor de deur. Zo tragisch….

Sommige felle Israelcritici zeggen vroeger de Joodse staat gesteund te hebben maar teleurgesteld te zijn over de Israelische houding tegenover de Palestijnen en over schendingen van het internationaal recht en de mensenrechten. Men lijkt vroeger een geïdealiseerd beeld van Israel en Joden te hebben gehad, en zich persoonlijk verraden te voelen door de (huidige) realiteit. Daarbij heerst dan vaak het idiote idee dat kritiek op Israel nog steeds zo moeilijk ligt vanwege de Holocaust en daarmee een taboe wordt doorbroken.

Twee lessen

De verschrikkingen van de Holocaust hebben de Israeli’s twee belangrijke inzichten opgeleverd: we willen niet dat dit ons ooit nog eens kan overkomen, dus we moeten sterk zijn en kunnen niet op anderen vertrouwen voor onze veiligheid. En ten tweede: we willen zelf anderen niet aandoen wat ook maar in de verte zou kunnen lijken op deze verschrikkingen; we mogen ons morele kompas nooit verliezen en moeten de moral highground behouden, wat onze vijanden ook doen.

Een treffende illustratie van dat laatste beschreef ik in een recente blog n.a.v. de discussie over de soldaat die een gewonde terrorist doodschoot. Ter verdediging van de soldaat wezen sommige Israeli’s op een voorval meer dan 10 jaar geleden waarbij een soldaat gewond raakte en een officier werd gedood door een Palestijn met een bomvest aan. De soldaat had de man willen doodschieten, maar kreeg geen toestemming van de officier. Nabestaanden van de officier maakten bezwaar tegen het verdedigen van de soldaat in Hebron met verwijzing naar dit eerdere voorval. Zij wezen op de professionaliteit van officier Binamo en de moraliteit van zijn beslissing en vonden dat door deze vergelijking zijn gedachtegoed en morele erfenis geen recht wordt gedaan. Het gaat hier voor de duidelijkheid niet om radikale Israel critici van Betselem en Breaking the Silence en aanverwante clubs, die door de buitenwereld vaak als de enigen met een moreel kompas worden gezien in een steeds barbaarser land, maar om ‘gewone’ Israeli’s. Mensen die achter het leger staan en achter hun land en er (vaak) trots op zijn. Het zijn de mensen die Monique van Hoogstraten en Walther Derks nooit interviewen, omdat ze niet voldoen aan het plaatje van ofwel rechts-nationalistisch en anti-Arabisch, ofwel radikaal links en tegen bijna alles wat Israel doet.

Veel Israeli’s proberen beide elementen, de nadruk op veiligheid en de noodzaak van een moreel kompas, te combineren. Daarom klinken ze soms als een havik en houwdegen, om vervolgens hun land te waarschuwen omdat het nazi-achtige trekjes begint te vertonen. Juist veel mensen op hoge posities in het leger en de veiligheidsdiensten, die zich als geen ander voor het eerste hebben ingezet, benadrukken het belang van het tweede en laten zich soms bijzonder kritisch uit. Het is daarom erg goedkoop wanneer antizionisten hun waarschuwingen misbruiken om hun eigen gelijk proberen te halen.

De een z’n terrorist

Terug naar links. Velen binnen (radikaal)links hebben met name een probleem met het inzicht dat Joden zichzelf goed moeten kunnen verdedigen, en verdraaien dit tot dat de Joden alleen om zichzelf geven en ‘hun soort’ veilig willen stellen, ten koste van alles en iedereen. Anja Meulenbelt herhaalde deze valse aantijging onlangs nog in een blog ter verdediging van antiziosemiet Abu Jahjah: “Als mensen zeggen, ‘Nooit meer Auschwitz’, wat bedoelen ze dan? Dat mag ons joden nooit meer gebeuren, of, dat mag ons mensen nooit meer gebeuren, dat mag niemand overkomen?” Natuurlijk is volgens Meulenbelt alleen het laatste juist terwijl zionisten het eerste doen, en dus staat Hezbollah sympathisant Abu Jahjah, die heeft gezegd dat alle zionisten in Israel moeten oprotten of anders gedood zullen worden, en die met zijn AEL de meest walgelijke cartoons heeft gemaakt, aan de goede kant en alle zionisten aan de verkeerde.

Knappe omdraaiing. Zowel hij als Hezbollah leider Nasrallah hebben met zoveel woorden gezegd dat de Joden in Israel nog eens de vernietiging wacht als ze daar blijven. Abu Jahjah gaat daarmee verder dan de meeste rechtse zionisten die voor hem en voor Meulenbelt zo ongeveer het absolute kwaad belichamen. Helaas worden dergelijke valse aantijgingen vaak kritiekloos aangenomen of herhaald.

De kritische houding die links zo eigen is waar het ‘de macht’, grote bedrijven en machtige landen betreft, zou men ook tegenover radikale gewelddadige bewegingen en hun sympathisanten die zich onterecht op hogere waarden beroepen, moeten aannemen. De een z’n terrorist is niet altijd de ander z’n vrijheidsstrijder; soms is de een z’n terrorist gewoon een extremist die met recht bestreden wordt.

Ratna Pelle

 

maandag 30 mei 2016

Links, de Joden en twee lobbies (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/05/30/links-joden-en-twee-lobbies/  

= IMO Blog = 

In het vorige deel ging ik vooral in op het beeld binnen links van niet Westerse culturen en minderheden, die men enerzijds als slachtoffer ziet van de dominante cultuur en anderzijds ook wil emanciperen, zodat ze gelijkwaardig aan ons kunnen meedraaien en praten. Dat laatste streven steun ik van harte. Helaas ziet men de Palestijnen voornamelijk als slachtoffer zonder veel eigen verantwoordelijkheid, wat een van de redenen is van het eenzijdig negatieve beeld dat men van Israel heeft. Maar hoe kijkt men binnen links naar Joden?

De Joden vallen bij links een beetje buiten de kaart. Ze zijn weliswaar een minderheid en in het verleden zwaar onderdrukt, maar ze voldoen niet (meer) echt aan het plaatje dat bij een onderdrukte minderheid past. Een staat die de VS als belangrijkste bondgenoot heeft en die met het modernste wapentuig en een afscheidingshek met controle posten en metershoog prikkeldraad zijn veiligheid bewaakt, dat is op een of andere manier toch niet helemaal wat links zich bij een geëmancipeerde en mondige minderheid voorstelt. Ze zijn, kortom, te machtig geworden om nog als kwetsbare minderheid te worden gezien en op sympathie van de progressieve Europeaan te kunnen rekenen.

Tegelijkertijd voelen velen zich nog altijd ongemakkelijk over de oorlog en de dubieuze rol die ook Nederlandse organisaties als de NS en de politie daarin speelden. Soms wordt daarom een scherp onderscheid gemaakt tussen de Joden van toen, die net zo goed als andere minderheden toen en nu puur slachtoffer waren van een walgelijke op racisme gebaseerde ideologie, en de Joden van nu, waarbij de zaken wat ingewikkelder liggen. Volgens sommigen is de Jood van toen de moslim van nu, en deze visie klinkt door op bijvoorbeeld de alternatieve Kristallnachtherdenking, waar nauwelijks nog aandacht is voor wat de Joden toen overkwam en alle aandacht gaat naar wie nu wordt gediscrimineerd. Dat wil zeggen naar de moslims die nu worden gediscrimineerd, want voor hedendaags antisemitisme is opvallend genoeg geen aandacht. Wanneer daar ook nog eens felle anti-Israel retoriek bij komt krijgt het geheel een onaangename lucht.

Onderscheid

Om niet als antisemiet te worden gezien maakt men vaak een nogal kunstmatig onderscheid tussen Joden en zionisten. Zionisten zijn de Joden die in Israel de Palestijnen onderdrukken, die hechten aan hun leger en van slachtoffer dader zijn geworden. Over zionisten mag je vervolgens de meest vreselijke dingen zeggen, ze van de meest vreselijke zaken beschuldigen en ze verwensen. Het gaat dan immers niet om Joden, het gaat dan alleen om Joden die Israel steunen, en dat is heel wat anders. Dat de hier wonende Joden in grote meerderheid achter Israels bestaansrecht staan (waarmee ze volgens radikale antizionisten ook medeschuldig zijn aan al het kwaad dat de zionisten op deze wereld aanrichten), wordt voor het gemak genegeerd. Dit onderscheid en vooral ook de steun van enkele Joodse antizionisten, zoals Harry de Winter, Jaap Hamburger en radikale Israeli’s als Ayala Levinger, vrijwaart ze van de antisemitisme aantijging. Soms wordt de Nederlands-Joodse gemeenschap verweten dat ze zich niet sterker uitspreekt tegen Israel, en wordt dit als medeplichtigheid gezien.

Feit is dat veel Joden, ook zij die felle kritiek hebben, zich ook met Israel verbonden voelen, via familie en vrienden, religie, geschiedenis en cultuur, en velen hebben ooit in hun leven bewust nagedacht over de vraag waar men een leven en gezin wil opbouwen. Het bestaansrecht van Israel staat voor hen buiten kijf, hoe fel ze ook tegen bepaalde zaken kunnen ageren. In die zin zijn zij allemaal zionist, een klein groepje mensen daargelaten waarvoor Israel en alles wat het fout doet een ware obsessie is geworden. Juist deze mensen krijgen in de media geregeld een podium en worden gretig aangehaald door niet Joodse, veelal linkse Israel critici en antizionisten. Wanneer zij Israel bekritiseren is het niet langer vanzelfsprekend dat ze achter haar bestaansrecht staan. Hoewel de gewraakte uitspraken van Britse Labour kopstukken en parlementariërs bij ons ondenkbaar zouden zijn, wordt de kritiek ook hier feller en vooral eenzijdiger. Partijen als de PvdA en D66 zijn van een evenwichtig standpunt met kritiek en begrip voor beide kanten opgeschoven naar een eenzijdig Israel kritisch standpunt. De roep om eenzijdige maatregelen tegen en druk op Israel neemt binnen deze partijen toe. Palestijns geweld wordt weliswaar afgekeurd maar vooral gezien als reactie op de bezetting en op Israelisch onrecht. Met name binnen de PvdA is er een actieve en fanatieke pro-Palestina lobby actief die terrein wint. Ook de steeds belangrijker allochtone stem draagt hieraan bij.

Antisemitisme is links ook in het verleden niet geheel vreemd geweest. Zowel binnen links als rechts, religieus als seculier waren antisemitische noties gangbaar. Het antisemitisme van Maarten Luther heeft recent veel aandacht gekregen en de kerk heeft hier na de nodige worstelingen duidelijk afstand van genomen. Maar ook een groot denker als Erasmus kon er wat van, zo blijkt uit een nieuw boek van godsdienstgeleerde Hans Jansen. Ook Voltaire, die in zijn tijd als links werd beschouwd, deed de nodige antisemitische uitspraken. Er zijn veel meer voorbeelden van weldenkende, in hun tijd progressieve mensen die zich hier schuldig aan maakten.

Complottheorieën, populair binnen antisemitische kringen, heb je zowel in linkse als rechtse varianten en kun je moeiteloos aanpassen aan de gewenste politieke situatie. Door niet van Joden maar zionisten te spreken die teveel macht hebben, teveel geld, teveel connecties en de grootste misdaden plegen, voorkom je dat men je voor antisemiet uitmaakt. Je strijdt dan niet tegen Joden maar slechts tegen een staat waar heel toevallig de Joden in de meerderheid zijn en zichzelf besturen. Dat is althans de nogal doorzichtige smoes die helaas juist binnen links vaak makkelijk geaccepteerd wordt.

Lobby

Zo is er opvallend veel aandacht voor de zogenaamd zo invloedrijke en goed georganiseerde pro-Israellobby. Verschillende (vooral links georiënteerde) media besteden hier van tijd tot tijd aandacht aan. In 2003 had Zembla een walgelijke insinuerende uitzending over hoe slinks deze lobby te werk ging, en hoe zij ervoor zorgde dat alleen pro-Israel visies in de media werden gehoord. Kleine obscure brievenschrijfgroepjes werden als invloedrijke clubs neergezet. De trotse woorden van toenmalig directeur van het CIDI Ronny Naftaniel, dat men echt wel gehoord wordt in Den Haag, werden als bewijs gebruikt dat men met een zeer machtige lobby van doen had. Never mind dat iedere lobby- of belangengroep zoiets kan zeggen, never mind dat de pro-Palestina lobby minstens zo invloedrijk is, dat het CIDI weliswaar gehoord wordt maar men niettemin steeds minder naar de verstandige woorden van deze deskundige en zeer gematigde club luistert. Never mind dat Naftaniel steeds minder in de media kwam, ten voordele van het radikaal Israelkritische Een Ander Joods Geluid. En never mind dat de mediaberichtgeving en al het gefoeter op de Israellobby juist het ongelijk van deze bewering aantoont. Een echt invloedrijke lobby werkt immers achter de schermen en wordt niet opgemerkt.

Zoiets als de pro-Palestina lobby dus wellicht, die ons steeds weer voor voldongen feiten plaatst wanneer er weer een bedrijf ‘om’ is gegaan en zich terugtrekt uit Israel (er is als je het breed genoeg neemt altijd wel ergens een link met de bezetting te vinden, om zo de schijn te vermijden dat het je om Israel zelf is te doen). Ook de NRC kan er wat van. Zij pakte flink uit naar aanleiding van de directeurswisselingen bij het CIDI de laatste jaren, met steeds weer de centrale stelling dat het CIDI zeer invloedrijk en zeer pro-Israel (dat wil zeggen: ongenuanceerd en activistisch) zou zijn. Ook andere media besteden van tijd tot tijd aandacht aan de Israellobby in Nederland. Daarnaast krijgen ook Israelische campagnes om het eigen imago te verbeteren onevenredig veel aandacht. Hoewel zelden succesvol, wordt de indruk gewekt dat de Israelische regering professioneel en gewiekst te werk gaat om de berichtgeving in het buitenland te beïnvloeden en naar haar hand te zetten. In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, heeft de Israelische ambassade niet eens het personeel om de Nederlandse media fatsoenlijk bij te houden, laat staan erop te reageren of met journalisten aan te pappen.

Deze overtrokken aandacht voor de macht van de Israellobby leidt tot een vertekend beeld bij het publiek, dat het CIDI en ook de ambassade groter en rijker inschat dan het is. Pro-Israel activisme wordt daarom al snel in verband gebracht met deze zogenaamd zo machtige lobby terwijl anti-Israel activisme geldt als idealistisch en gedreven door linkse idealen van rechtvaardigheid en opkomen voor de zwakkere. De media zouden hierin een meer neutrale rol moeten spelen en activisme voor beide kanten op eenzelfde manier benaderen. Daarbij is het CIDI een stuk genuanceerder dan pro-Palestina organisaties als DocP, het Palestina Komite, Palestine Link of Een Ander Joods Geluid. Het CIDI pleit vaak voor vrede, voor twee staten en vraagt van beide partijen stappen daartoe; de pro-Palestina organisaties hebben enkel kritiek op Israel en wijzen haar bestaansrecht vaak (direct of indirect) af. Hoewel linkse partijen wat betreft hun officiële standpunt dus in feite dichterbij het CIDI staan dan bij de pro-Palestijnse clubs, hebben ze daar veel nauwere banden mee. Soms zijn leden van deze partijen zelfs aanwezig bij demonstraties waar Israels bestaansrecht expliciet wordt ontkend.

Ratna Pelle

 

zondag 29 mei 2016

Israël en de Wereldraad van Kerken (IPI)




– Door Tjalling –
De Wereldraad van Kerken (WCC, een in 1948 opgerichte koepelorganisatie van een groot aantal kerken) heeft onlangs een officiële klacht ingediend bij de Israëlische vertegenwoordiging in Genève. Enkele vertegenwoordigers van die Raad, onder wie een Nederlandse vrouw, werd namelijk begin mei de toegang tot Israël ontzegd. In de Volkskrant werd hierover gepubliceerd, waarbij echter belangrijke achtergrond informatie ontbrak, waardoor de lezer de indruk krijgt dat Israël een vertegenwoordiger van een goedwillende organisatie ernstig tekort heeft gedaan.
Misschien was er reden voor een klacht van de Raad. Iemand de toegang tot een democratisch land weigeren en een nacht laten doorbrengen in een ‘gevangenisachtige kamer’ is niet niks. Toch is het op z’n minst te begrijpen waarom Israël deze vertegenwoordigers de toegang ontzegde. De WCC stelt zich namelijk bepaald niet neutraal op in het Israëlisch-Palestijns conflict. De Raad bekritiseert Israël sterk terwijl ze Palestijnse wantoestanden niet benoemt. Het botert door die eenzijdige houding al jaren niet tussen Israël en de Wereldraad van Kerken. Nog dit jaar riep de Raad een periode van zeven weken uit tot weken voor ‘watergerechtigdheid’. Israël zou de Palestijnen volgens de WCC niet genoeg water leveren, maar in de praktijk is dit niet het geval, integendeel zelfs. Israël levert de Palestijnen meer water dan is overeengekomen in de Oslo Akkoorden.
De houding van de WCC ten aanzien van het conflict tussen Palestijnen en Israëli’s is bepaald niet reëel. Dit blijkt o.a. uit de Statement on Christian presence and witness in the Middle East uit 2013. In die verklaring staat bijvoorbeeld ‘dat de oplossing van het conflict tussen Israël en (beoogd Tj. T) Palestina enorm zou helpen bij het vinden van oplossingen van andere conflicten in het Midden Oosten’. Hier is dus weer sprake van die klassieke valkuil, namelijk het in verband brengen van alle ellende in en uit (!) het Midden Oosten met het conflict tussen Palestijnen en Israëli’s.
Jeruzalem
Ernstig is wat de Raad beweert over Jeruzalem: “Jerusalem today is an occupied city with a government which has adopted discriminatory policies against Christians and Muslims alike.”
Het oosten van Jeruzalem werd in 1980 geannexeerd door Israël. Als WCC kan en mag je dat betwisten, maar om geheel Jeruzalem ‘een bezette stad’ te noemen kan alleen maar voortvloeien uit een vooringenomen eenzijdig negatieve houding jegens Israël. Zelfs het Vaticaan is in dezen minder negatief jegens Israël. Het blijft namelijk wel Oost Jeruzalem als bezet zien maar West Jeruzalem als Israëlisch, dus niet bezet. De behandeling van de verschillende religies mag overigens niet optimaal zijn in Israël, maar Christenen en Moslims genieten er doorgaans meer rechten en vrijheden dan waar ook in het Midden Oosten.
In dezelfde verklaring van de WCC staat nog iets anders wat opvalt of zelfs een klein beetje ‘christendommelijk’ is uitgedrukt: “Jerusalem is the foundation of our vision and our entire life. She is the city to which God gave a particular importance in the history of humanity.” Uitspraken waarin God in direct verband wordt gebracht met eigen visie of wens zijn op zichzelf al riskant, echter wanneer vanuit niet Joodse kant Jeruzalem daarbij in het geding wordt gebracht, is het voor Israël nòg riskanter. Veel Christenen en Moslims claimen Jeruzalem namelijk als hùn heilige stad. Daar denken veel Israëli’s heel anders over, namelijk het – ongedeelde – Jeruzalem hoort gewoon bij Israël en dat is goed te begrijpen. Vanuit Israëlisch historisch perspectief bekeken is Jeruzalem immers de stad van Koning David en helemaal verweven met de Joodse cultuur en historie. De totaal verschillende visies omtrent Jeruzalem zouden moeten worden verwoord in toekomstige verklaringen van welk kerkgenootschap dan ook in tegenstelling tot de hier genoemde verklaring van de WCC waarin alleen de eigen visie daarvan wordt beschreven.
BDS
Het bedenkelijkste punt uit de houding van de WCC tegenover Israël is het feit dat de WCC al jaren steun geeft aan de BDS (Boycot, Desinvestering en Sancties) beweging tegen Israël. Formeel sprak de WCC zich in 2001 uit tegen een algehele boycot van Israël maar voor een boycot van producten uit Joodse nederzettingen en bedrijven die verbonden zouden zijn met de bezetting van Palestijns gebied. Via met name dochterorganisaties als EAPPI en ondersteuning van het Kairos Palestina Document worden nochtans regelmatig boycotacties gepromoot en ondersteunt die ook heel Israël betreffen, waaronder de academische en culturele boycotcampagnes. Enkele lidkerken van de WCC zoals de Presbyteriaanse Kerk liepen voorop bij desinvestering.
De BDS beweging beweert als doel te hebben: “Op te komen voor de rechten van het Palestijnse volk en zich te richten op de belangen van vluchtelingen, van de Palestijnen die leven onder militaire bezetting op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, en op de Palestijnen woonachtig in Israël. De oproep dringt aan op verschillende vormen van boycot tegen Israël, zolang Israël haar verplichtingen volgens het internationaal recht niet nakomt”. Het doel van de BDS beweging lijkt oppervlakkig gezien onschuldiger dan je zou denken. De hardcore van de BDS beweging streeft namelijk naar ontmanteling van de Joodse staat. Het ligt voor de hand dat de WCC op de hoogte is van dit streven naar vernietiging en dan mag men van de kant van de WCC zeker een blijk van afkeuring daarover verwachten in plaats van sympathiseren.
Overigens, als er binnen de BDS beweging al sprake zou zijn van een soort van ‘softcore’, die zich dan enkel zou beperken tot labeling en boycot van producten uit de Palestijnse gebieden, dan nòg zou die beperking de Palestijns economie schaden. Zo zijn door het vertrek van de SodaStreamfabriek uit de Westbank, wat mede een gevolg was van toedoen van de BDS beweging  Palestijnse werknemers hun banen kwijtgeraakt.
Uit de verhouding tussen Israël en de Wereldraad van Kerken blijkt hoezeer het Christendom wezenlijk verschilt van het Jodendom. Bij die laatste godsdienst horen nu eenmaal heel concreet een eigen land èn hoofdstad. Dialoog tussen de twee godsdiensten is niet vanzelfsprekend en ook dat laatste moet worden verdisconteerd in statements van de WCC. Zolang dat niet gebeurt preekt de WCC voor eigen parochie wat ook nog eens het bestaansrecht van de Joodse staat onder druk zet.

zaterdag 21 mei 2016

Obstakels vredesonderhandelingen Israel en Palestijnen

 

Op 3 juni wordt er in Parijs vergaderd over het Israelisch-Palestijnse conflict, maar zonder de partijen zelf. Het zou vooral gaan om het inventariseren van “de belangrijkste uitgangspunten voor vredesbesprekingen”, volgens onderstaand bericht. Reuters meldt: “Diplomats say the meeting will package all the economic incentives and other guarantees that various countries have offered in previous years to create an agenda for an autumn peace conference.” Oftewel het zou meer gaan om wat de rest van de wereld kan en wil bijdragen om een vredesakkoord haalbaar te maken.

 

De toetreding van niet de Zionistische Unie maar Yisrael Beiteinu tot de regering van Netnayahu maakt een herstart van de 2 jaar geleden gestrande onderhandelingen niet waarschijnlijker. Met de huidige Israelische en Palestijnse regeringen lijken vredesconferenties vooral verspilde moeite, helaas.

 

Wouter

____________

 

 

Nieuwe obstakels vredesonderhandelingen Israel en Palestijnen

http://www.cidi.nl/nieuwe-obstakels-vredesonderhandelingen-israel-en-palestijnen/

IN ISRAEL / BY AVIV DE POEL / ON 19/05/2016 AT 16:38 / TAGS: EGYPTE, FRANKRIJK, PALESTIJNEN, VREDESONDERHANDELINGEN,VS

 

Egypte wil opnieuw een rol spelen in besprekingen tussen Israel en de Palestijnen. Of het Egyptische initiatief de nieuwe ontwikkelingen in de Israelische politiek overleeft, blijft afwachten. Ook de Franse vredesconferentie, waar Egypte eveneens deel van uit maakt, is intussen uitgesteld. Twee dagen geleden berichtten Israëlische media dat premier Netanyahu (Likoed) en oppositieleider Herzog (Zionistische Unie) als onderdeel van coalitiebesprekingen tussen die twee met de Egyptische president Al-Sisi zouden spreken om het vredesproces met de Palestijnen te bespoedigen. Of de Egyptische poging overeind blijft is onzeker: het lijkt erop dat Netanyahu de samenwerking zoekt bij de rechtsere Avigdor Lieberman, die mogelijk de nieuwe minister van defensie wordt.

Franse Conferentie
Egypte stapte met zijn initiatief in het gat dat ontstond door het uitstellen van de ‘Franse vredesconferentie’. Die conferentie was een idee van de voormalige Franse minister van Buitenlandse zaken, die het bij voorbaat tot mislukken doemde door aan te kondigen dat Frankrijk, als deze poging mislukte, ‘Palestina’ zou erkennen. Dat ultimatum lijkt intussen van de baan. De door Frankrijk geleide conferentie van 20 landen, zonder de direct betrokken partijen, moest op 30 mei de belangrijkste uitgangspunten voor vredesbesprekingen inventariseren. 
De Amerikaanse minister van buitenlandse zaken John Kerry heeft echter laten weten dat hij die dag niet aanwezig kan zijn. Het Franse kabinet wil de conferentie uitstellen tot de eerste week van juni; of Kerry dan wel aanwezig kan zijn is vooralsnog niet zeker.
Hoewel Israël het Franse voorstel niet direct heeft verworpen, staat premier Netanyahu kritisch tegenover het plan. ‘De enige manier om vrede tussen Israël en de Palestijnen te bevorderen is door rechtstreekse onderhandelingen’, aldus Netanyahu.
De Palestijnse premier Rami Hamdallah omarmt juist het Franse initiatief. Hij meent dat ‘de ervaring heeft geleerd dat rechtstreekse onderhandelingen met de huidige rechtse Israëlische regering ineffectief zijn gebleken’.

Egypte
Intussen maakte de Egyptische president Al-Sisi woensdag bekend dat Egypte bereid is te bemiddelen tussen Israël en de Palestijnen. Verwijzend naar het vredesakkoord tussen Israël en Egypte, dat ‘niemand ooit had verwacht’, sprak hij de hoop uit op ‘een nieuw hoofdstuk in de vredesonderhandelingen in de regio’ en een vredesakkoord tussen Israël en de Palestijnen. 
Netanyahu verwelkomt Al-Sisi’s rooskleurig perspectief op het conflict: “Israel wil de stabiliteit in de regio te bevorderen door goedlopend diplomatiek proces, samen met Egypte en andere Arabische staten.” Ook de Palestijnse president Mahmoud Abbas prees de woorden van Al-Sisi.

Foto: John Kerry en Abdul Fatah Al-Sisi in 2013. Bron: Wikipedia

 

Antisemitisme binnen de Britse Labourpartij (IMO)

 

 

Ken Livingstone in 2008 (bron: World Economic Forum / Wikimedia Commons)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/05/20/antisemitisme-binnen-britse-labourpartij/  

= IMO Blog = 

Eind april is oud burgemeester van Londen Ken Livingstone geschorst door de Britse Labour partij, zo meldden verschillende media. Hij had beweerd dat Hitler een zionist was en gesuggereerd dat er een joodse samenzwering bestaat die de Labour Partij wil beschadigen, aldus de Volkskrant. In een interview had hij gezegd dat alles wat Hitler deed uiteindelijk wettelijk was, ook de Holocaust. Dit zei hij ter verdediging van Kamerlid Naz Shah, die op haar beurt sympathie had getoond voor het ‘idee’ om Israel naar de VS te verplaatsen en de Israelische Joden daarheen te deporteren. Ook zij werd geschorst. Eind vorige maand werd een speciale commissie benoemd die onderzoek moet doen naar racisme binnen de partij, waaronder antisemitisme.

Livingstone had onlangs gezegd dat Israels stichting een grote ramp was en dat het beter was geweest als alle Joodse vluchtelingen indertijd in de VS en het VK waren opgenomen. Hij gaf Israel ook de schuld van de vele spanningen in het Midden-Oosten, het risico van meer oorlogen, en de opkomst van terroristische groeperingen.

Het is niet de eerste keer dat Livingstone over de schreef ging. De Volkskrant schreef eind vorige maand:

In 2006 was hij korte tijd geschorst als burgemeester nadat hij een joodse journalist van The Daily Mail een ‘concentratiekampbewaker’ had genoemd. Een jaar eerder had hij voor opschudding gezorgd door de imam Yoessoef a–Qaradawi op het stadhuis te omhelzen, ondanks het feit dat deze gast onder meer had opgeroepen tot het vermoorden van joden, alsmede het mishandelen van vrouwen en homoseksuelen. 

Hij was zoals hierboven al blijkt niet het enige Labourlid dat over de schreef is gegaan. Naz Shah had naast haar steun voor het verplaatsen van Israel en de daar levende Joden, mensen opgeroepen op haar te stemmen omdat de ‘Joden zich verzamelen’, en verwezen naar een blog over een Joodse samenzwering en beaamd dat alles wat Hitler deed legaal was, aldus de Volkskrant. De krant meldde verder:

Leden van de Labour-afdeling op Oxford waren onlangs in opspraak gekomen omdat ze joodse studenten routinematig afschilderen als ‘zio’s’. In Luton meldde Labour-raadslid Aysegul Gurbuz via sociale media dat Hitler ‘de grootste persoon uit de geschiedenis’ is en dat het tijd is dat Iran de staat Israël op nucleaire wijze van de kaart veegt. Hangende een onderzoek naar deze gedachten is ze geschorst door de partij. Voormalig Labour-kandidaat Vicky Kirby had Hitler een ‘zionistische God’ genoemd en erop geattendeerd dat joden ‘grote neuzen’ hebben. 

De lijst met incidenten is uiteraard nog veel langer, zo lang dat ook in Britse kranten die niet bepaald als Israel vriendelijk te boek staan, er een discussie woedt over het antisemitisme probleem bij Labour. In een bijzonder scherpe bijdrage wordt de dubbele maatstaf die velen binnen links tegenover Israel hanteren, gehekeld:

Let’s imagine for just a moment that a small but vocal section of the left was consumed with hatred for one faraway country: barely an hour could pass without them condemning it, not just for this or for that policy, but for its very existence, for the manner of its birth, for what it represented. And now let’s imagine that this country was the only place in the world where the majority of the population, and most of the government, were black.

You’d expect the racist right to hate such a country. But imagine it was that noisy segment of the left that insisted it would be better if this one black country had never been created, that it was the source of most of the conflict in its region, if not the world. That its creation was a great historical crime and the only solution was to dismantle it and the people who lived there should either go back to where they – or rather, their grandparents or great-grandparents – had come from; or stay where they were and, either way, return to living as a minority once more. Sure, living as a minority had over the centuries exposed them to periodic persecution and slaughter. But living as a majority, in charge of their own destiny – well, black people didn’t deserve that right.

And now imagine that the people who said all these things insisted they had nothing against black people. On the contrary, they were passionately against all forms of racism. In fact it was their very anti-racism that made them hate this one black country. Their objection was only to this country, its conduct and its existence, not to black people themselves. You surely were only inventing this horrible accusation of racism to divert attention from the wicked black country and its multiple crimes.

Dat zou, om het voorzichtig uit te drukken, niet erg geloofwaardig overkomen. Juist binnen links wordt altijd gezegd dat vrouwen het beste kunnen bepalen wat seksisme is, zwarten wat racistisch, en homo’s wat homofoob is. Alleen bij Joden gaat dat niet op, want als zij zeggen dat iets antisemitisch is roepen sommigen binnen links al gauw dat antisemitisme met kritiek op Israel wordt verward en dit een tactiek is om critici de mond te snoeren.

De haat tegen Israel gaat bij sommigen heel ver, en zou bij ieder ander land en volk (want het is natuurlijk lastig en gekunsteld om Israel en Joden als twee compleet verschillende zaken te zien) tot verontwaardiging leiden. Stel dat binnen rechts en vooral extreemrechts dat ene zigeunerlandje of Indianenstaatje of het Zuid-Afrika waar de zwarten nu zichzelf regeren tot speerpunt van kritiek wordt gemaakt, waar men onophoudelijk tegen ageert en sancties tegen wil doorvoeren etc., dan zou dat vanzelfsprekend racistisch worden genoemd. Daar zijn de uitspraken over Hitler die diverse Labourleden deden (vanwaar die behoefte de man die verantwoordelijk is voor de moord op 6 miljoen Joden, maar ook een vijand van de Britten was in de oorlog, te prijzen of zijn daden te rechtvaardigen dan wel te bagatelliseren?) niet eens meer voor nodig.

Toch is het voor velen, ook buiten de pro-Palestina scene, bepaald geen uitgemaakte zaak of het voortdurend ageren tegen Israel wel zo verkeerd of ook antisemitisch is, of dat het gaat om moedige mensen die een oud taboe willen doorbreken. Nog steeds heerst het absurde idee dat kritiek op Israel erg moeilijk ligt vanwege de Holocaust, en dat ‘zionisten’ (dit is meer een scheldwoord geworden dan een neutrale aanduiding voor mensen die vinden dat Israel recht van bestaan heeft en een fair hearing verdient) daar handig misbruik van maken door alle critici, hoe fair ook, in diskrediet te brengen. Nou helpt het niet mee dat een deel van de pro-Israel scene, in navolging van de anti-Israel scene, is geradikaliseerd en inderdaad tegenstanders te pas en onpas uitmaakt voor alles wat lelijk is, waaronder antisemitisme. Maar hoe blind moet je zijn om geen verschil te zien tussen kritiek op de bezetting, op bepaalde legeroperaties en andere zaken die ook veel Israeli’s hekelen, en het voortdurend zwartmaken van Israel en haar verantwoordelijk houden voor de onrust in de regio en zelfs het ontstaan van IS?

Dat juist links zo mild oordeelt over het laatste, en dit vaak als legitieme en zelfs nuttige Israel kritiek ziet, baart zorgen en heeft geleid tot de excessen die we nu zien binnen de Labourpartij. Het betwisten of ontkennen van Israels bestaansrecht en zelfs de vergelijking met het symbool van het kwaad, de nazi’s, schuurt tegen antisemitisme aan maar heeft onterecht een imago van harde maar niet geheel onterechte kritiek. Ook in Nederland lijkt er steeds meer begrip en tolerantie te zijn voor radikale antizionisten als Abu Jahjah, Appa, Al Jaberi en anderen, zowel allochtoon als autochtoon. Dat deze mensen geregeld de grens met antisemitisme oversteken en soms openlijk oproepen tot geweld tegen ‘zionisten’ roept met name verontwaardiging op vanuit pro-Israel zijde; daarbuiten is men over het algemeen mild.  In de volgende bijdrage ga ik dieper in op de oorzaken hiervan, en de rol van links.

Ratna Pelle

 

woensdag 18 mei 2016

Yisrael Beiteinu treedt waarschijnlijk toe tot coalitie Netanyahu

 

Yisrael Beiteinu van Avigdor Lieberman lijkt tot de rechtse coalitie van Netanyahu toe te treden, en Bibi offert daar zelfs zijn partijgenoot Moshe Ya’alon voor op als minister van Defensie.

De Zionistische Unie, die eerder met Bibi onderhandelde over toetreding tot de coalitie, heeft daarmee het nakijken en haar leider Isaac Herzog krijgt daarop veel kritiek van zijn partijleden.

 

Of Bibi ook gaat toegeven betreffende de door de Lieberman gewenste invoering van de doodstraf voor terroristen is nog de vraag. Naast de gebruikelijke discussie tussen voor- en tegenstanders van de doodstraf, speelt in Israel nog mee dat al meermaals veroordeelde zware terroristen zijn vrijgelaten in ruil voor ontvoerde Israeli’s of zelfs voor de lichamen van omgekomen Israeli’s, of ook voor andere Palestijnse ‘concessies’ zoals hervatting van vredesbesprekingen. Dit zorgde binnen Israel vaak voor ophef en discussie; executie van de ergste terroristen zou dit dilemma wel grotendeels oplossen....

 

Wouter

____________

 

Liberman accepts Netanyahu offer to be defense minister; Ya'alon out 

Negotiations between the premier and his former foreign minister appear to be in the advanced stages.

http://www.jpost.com/Israel-News/Politics-And-Diplomacy/Liberman-Netanyahu-hasnt-made-coalition-offer-to-Yisrael-Beyteinu-but-if-he-does-well-listen-454271

 

Moshe Ya'alon (R) shakes hands with Avigdor Liberman at the Knesset in Jerusalem. (photo credit:REUTERS)

 

Yisrael Beytenu chief Avigdor Liberman has agreed to Prime Minister Benjamin Netanyahu's offer to supplant Moshe Ya'alon as Israel's next defense minister.

Netanyahu and Liberman agreed on Wednesday to form negotiating teams whose mandate will be to finalize the terms of a deal that would expand the Likud-led governing coalition.

News of the agreement between Liberman and Netanyahu was first reported by Ben Caspit, the senior political commentator for The Jerusalem Post's Hebrew-language corporate sister publication Ma'ariv.

"The meeting was business-oriented and it was held in a positive atmosphere," the Likud said in a statement. "The prime minister is updating the heads of the coalition partners on the details."

Netanyahu and Liberman are trying to bridge the remaining gaps separating the two sides from coming to agreement on the latter's entry into the coalition.

In order to entice Liberman to join the government, Netanyahu offered to name him defense minister while also offering his party the immigrant absorption portfolio. Liberman has accepted the offer, and further talks are considered a mere formality.


Earlier on Wednesday, a Hebrew-language Internet news report said that Netanyahu was expected to dismiss Ya'alon from his position as defense minister in order to pave the way for Liberman.

The report by the Walla! news site, which said that Netanyahu has kept Ya'alon abreast of the latest developments, was denied by aides to both Netanyahu and Ya'alon.

The Netanyahu-Liberman meeting comes after Liberman said in a press conference earlier on Wednesday that he was prepared to enter the coalition if he was given the defense portfolio and promised government support of legislation to implement the death penalty for terrorists, among other demands.

News that Netanyahu was holding coalition negotiations with Liberman angered Zionist Union leader Isaac Herzog, who had been mulling a possible entry into a unity government with Netanyahu.


Herzog said Wednesday that Netanyahu can't negotiate with both Zionist Union and Yisrael Beytenu at the same time, and must choose between "madness and sanity." "Until [Netanyau] decides, we will not conduct parallel negotiations, I do not work according to Liberman's schedule, I go with my terms," Herzog said at a press conference at the Park Hotel in Jerusalem.

His remarks came after Liberman's press conference at the Knesset.

"If Netanyahu wants to join the coalition with Liberman he can, we will dismantle the opposition, and if he respects the demands we will join," Herzog said.

"The decision is between the crazy and the sane, between prosperity and political siege. I understand why the Right is stressed, I listened to [Egyptian President Abdul Fatah] Sisi yesterday, we have a historic chance for a tremendous development. The responsibility currently falls on Benjamin Netanyahu," Herzog added.

Netanyahu invited Liberman to meet on Wednesday afternoon to discuss the possibility of joining the coalition after Liberman stated his conditions for joining the government. The meeting was planned shortly after Liberman dared Netanyahu to engage in serious coalition talks to add his party to the government in a press conference at the Knesset.

The move is seen as another attempt by the premier to expand his coalition, which currently comprises a slim majority of 61 MKs.

Liberman denied a report that he met last week with Netanyahu and that the prime minister offered him the defense portfolio and support for key Yisrael Beytenu-sponsored legislation. He said he heard such offers only from the press and "self-appointed mediators" who did not represent Netanyahu.

"If the defense portfolio, pension reforms, and the death penalty bill are truly on the table, there is what to talk about," Liberman said. "But we won't talk in the middle of the night. The offers must be official and on the table. The prime minister has my phone number." 

Liberman appeared to backtrack on demands he made in a March 21 press conference on matters of religion and state following an appeal by Shas leader Arye Deri to join the coalition. He listed 30 demands at the time, including drafting more yeshiva students and allowing the recognition of civil unions.

"We don't intend to whitewash the entrance of the Zionist Union to the coalition," Liberman said. "We know we can't get 100% of our demands. We realize the haredim are part of the coalition. We were part of governments with the haredim (ultra-Orthodox) before." 

Liberman appeared to give another reason for his interest in joining the government when he said his party would not support Joint List head Ayman Odeh becoming the head of the opposition. The key post and the regular security briefings that come with it could go to an Arab MK for the first time if the Zionist Union enters the coalition, instead of Yisrael Beytenu.

Asked about his recent statement calling Netanyahu "a liar, cheater, and crook," he said "With all due credit to personal issues, they aren't relevant." Likud minister Ze'ev Elkin immediately responded by calling upon Netanyahu to conduct expedited coalition talks with Yisrael Beytenu.

"It is better a stable government with the nationalist camp as we promised the voters than forming a fake unity government that will not be stable and will harm the Likud, the nationalist camp, and the trust of the voters in the political system." 

In addition, Tourism Minister Yariv Levin (Likud) said that expanding the coalition is achievable, calling on Liberman to "come and complete negotiations today already." 

Levin spoke as if Yisrael Beytenu joining the coalition was only a matter time. "The great effort we have made for months to bring Liberman to truly consider entering the government and bringing six mandates back to the Right has succeeded and I welcome it." 

Levin said that the government "intends to hold real and quick negotiations in order to conclude the matter without delay." 

There was never a justification for Yisrael Beytenu not to be in the government, he said. "This can be finished in a matter of hours in order to establish a stable, nationalist government that will stand up for its principles in the name of the voters." 

Transportation Minister Yisrael Katz also welcomed the possible entry of Yisrael Beytenu into the coalition, saying that the party was "a natural partner for a nationalist government led by the Likud." 

Gil Hoffman contributed to this report.

 

vrijdag 13 mei 2016

Joden en Arabieren houden gemeenschappelijke Dodenherdenking in Tel Aviv

 

Afgelopen dinsdagavond werd in Tel Aviv voor de elfde keer een gemeenschappelijke Dodenherdenking gehouden door Joden en Arabieren voor de slachtoffers aan beide kanten. Een nobele geste, maar het is ook niet vreemd dat die kritiek oproept. Immers is het conflict nog lang niet opgelost. In Nederland is er 70 jaar na de oorlog soms nog ophef over de deelname van Duitsers aan onze Dodenherdenking, en vooral over het mede herdenken van doden aan de andere kant.

 

Wouter

_______________

 

Israelis, Palestinians participate in joint Remembrance Day ceremony in Tel Aviv

The ceremony was organized by Combatants for Peace Movement in cooperation with the Parents’ Circle - Families Forum.

By UDI SHAHAM -  05/11/2016 01:51

http://www.jpost.com/Arab-Israeli-Conflict/Israelis-Palestinians-participate-in-joint-Remembrance-Day-ceremony-in-Tel-Aviv-453672

Participants of the joint Israeli- Palestinian Memorial Day ceremony in Tel Aviv. (photo credit:HAI ASHKENAZI)

 

Some 3,000 Israelis and Palestinians, including hundreds from the West Bank, participated on Tuesday in an Israeli-Palestinian Remembrance Day ceremony that was held for the 11th consecutive year in Tel Aviv on the eve of Memorial Day.

The ceremony was organized by Combatants for Peace Movement in cooperation with the Parents’ Circle - Families Forum.

The ceremony included speeches by bereaved family members who are active in different forums promoting dialogue, reconciliation, and nonviolence in Israel. The ceremony included performances and speeches by some notable artists such as Ohad Naharin, the artistic director and choreographer of the Batsheva Dance Company, Shaa'nan Street, the lead vocalist of 'Hadag Nahash' and the Arab-Jewish women's choir 'Rana'.

The ceremony was also attended by several MKs including Zehava Galon and Issawy Frej from Meretz and Dov Khenin from the Joint List.

The ceremony took place for the first time 11 years ago as an initiative of Buma Inbar who lost his son Jotam in 1995 while serving with the Golani Brigade in Lebanon. Since then, the ceremony has provided an alternative platform for bereaved families in addition to the official ceremonies.

In a meeting prior to the ceremony that was held in the shadow of tensions at the Gaza border, Combatants for Peace activist and Co-founder, Suliman Khatib, said that the movement is also facing challenges at home.

"The main opponents we have in the Palestinian society are the 'Anti-Normalization' advocates," he explained.

"There will always be people who would prefer to stay at the 'comfort zone' and would stick with old habits".
Khatib referred to the inauguration of the Nelson Mandela Square in Ramallah last month and stressed out that "his way is the way of movement – combating without violence".

Dozens gathered outside the joint ceremony to protest against it. As participants entered the ceremony, protesters holding blue and white flags shouted slogans such as, "There is no such thing as Palestinian people," and called the participants traitors.


Nir, one of the protesters, told The Jerusalem Post that he thinks that having such ceremony is unacceptable.
"I am shocked. I can't believe that on the day that we mourn our soldiers, some of us find it right to mourn the loss of Palestinians," he said.