dinsdag 22 mei 2012

Moeder met kind aangevallen op Westoever

Terwijl het journaal vrijdag weer een item had over Palestijnen die door kolonisten worden belaagd, en er in het algemeen een beeld wordt geschetst dat kolonisten allemaal fanatici zijn en de Palestijnen vreedzame boeren en burgers die ondanks alle onrecht hun aangedaan over het algemeen zeer vreedzaam zijn, worden in werkelijkheid geregeld kolonisten belaagd en zou dit zonder aparte wegen en checkpoints nog veel meer gebeuren. Ik wil hier even niet ingaan op van wie dat land dan is en of die nederzettingen daar wel gebouwd hadden mogen worden. De vele kinderen die worden belaagd, bedreigd en soms vermoord (denk aan het gezin Fogel vorig jaar waarbij ook een baby werd vermoord in zijn slaap) hebben immers per definitie niet gekozen voor het leven in een nederzetting.

----------

Mother recalls West Bank kidnapping attempt

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4231850,00.html

Palestinian cell indicted in attempted kidnapping of Yael Shahak and 8-year-old daughter, now she recalls incident: 'Look in his eyes changed and he became crazed'

Itamar Fleishman

Published:

05.21.12, 08:40

Some two months ago Palestinians attempted to kidnap Yael Shahak and her daughter, who was eight years old at the time, when they were driving to the Beit El area in the West Bank. On Sunday, after the Palestinians accused of the attempted kidnapping and of other attempted kidnappings were indicted, Yael recalled the incident.

"One of them took a wrench which he used to shatter the car's front windshield. At that moment I understood that they were going to kill me and my daughter that we would come out of this dead or handicapped."

Related stories:

One night in March, Shahak and her daughter were on their way home from an event in central Israel. "We got onto the Beit El access road and a few minutes later, after one of the bends in the road, I noticed a car standing at the side of the road," she recalled.

"I thought they were drunken Arabs or something similar. I honked my horn and then they zigzagged in front of me. The spot was one where you could not bypass or evade the car in front of you, so I drove behind them and tried to avoid them."

But the Palestinians would not give up. "They saw me backing up so they also backed up. That's when the penny dropped that I had a problem," she said. "I tried to escape but they wouldn't let me move to the side of the road. Eventually they stopped and stood right in front of my vehicle.

"I saw four men in front of me, I was frightened by the fact that they were all men – that was before I even paid attention to whether they were Arabs or not."

One of the men walked up to Shahak's window while the other three surrounded the car. "The terrorist who came up to my window signaled me to open it.

"The doors and windows were locked so we conducted a kind of negotiation, with him trying to convince me to open the window and me trying to tell him that I want to continue on my way. It was all done with hand signals and looks. Then at some point the look in his eyes changed and he became crazed."

'Ludicrous and insane'

That is when the violence started. "After several blows to the windshield, with all the glass flying at me, he suddenly stopped. At the time I didn't understand why and it was only after the fact that I realized that they saw a car coming from the direction of Beit El."

"The terrorists fled, but from the shock I refused to open my window even for the people who came from the other direction. Of course I realized they were Jewish, but I was still in shock and couldn't open the window."

The occupants of the other car alerted the security forces. "They realized that night that this was not another carjacking, rather it was an attempted abduction or something like it," Shahak added. "It is ludicrous and insane to be in a situation where everything is business as usual and then within moments you're in a situation where someone wants to murder you.

"I will never forget the look on the terrorist's face, who in less than a minute became an animal looking to murder us. Luckily, my daughter was asleep, and she only woke up when the windshield was hit, but she didn't have to endure the trauma like I did. That night she cried with me because she was reacting to my response."

There were nine members - Palestinians from the Ramallah area – in the terror cell which was headed by Mouhmad Ramdan (22) of al-Bira.

Some of the terrorists, who are affiliated with the Popular Front for the Liberation of Palestine, are being held in Israel while others are in the custody of the Palestinian Authority.

maandag 21 mei 2012

Nazi's in Palestina (IMO blog)

Een stukje geschiedenis:

Nazi’s in Palestina

http://www.israel-palestina.info/actueel/2012/05/21/nazis-in-palestina/

IMO Blog

“Het Joodse leger doodt twee nazi’s”. Het was een link naar een ouder artikel van Elder of Ziyon, waarin hij een boekje van de nationalistische organisatie Im Tirzu aanbeveelt, dat de Nakba mythe onderuit haalt.
Het artikel over de nazi’s komt uit de Palestine Post (de voorloper van de Jerusalem Post) van 1 januari 1948 (zie de link voor de afbeeldingen van de originele krantenberichten).

“Two Germans, one of them known to be a member of the nazi-party, were killed by the Haganah in Jerusalem yesterday, Jewish sources said last night. One of them is said to have been in touch with Arab terror bands and to have been an informer.”

Op 6 januari meldt de Palestine Post dat:

“About 15 Germans who were smuggled into Palestine from Egypt by the Arab Higher Executive are training Arab combat units, according to Arab sources quoted by “Haboker”. Some of them are experts in explosives, it is reported, and were selected for that reason from prisoner-of-war camps in Egypt. Contact with them was established by Arabs who served in Germany during the war. “

Het is een van de vele voorbeelden van collaboratie tussen de Arabieren en de nazi’s. Elder haalt nog een voorbeeld aan:

In October, 1944, at least six Nazis parachuted into an area near Jericho, presumably to sabotage British interests in Palestine. Each team of three Nazis included one Arab who was involved in the 1936 Arab riots against Jews and subsequently went to Iraq and then Germany where they joined the Nazis.
One team was captured a week after they landed.

Dit team probeerde hulp te krijgen van het Arabische leiderschap in Jericho, maar dat weigerde hen te helpen. Het andere team werd waarschijnlijk wel door de Arabieren geholpen om uit de handen van de Britten te blijven.

Its leader is identified here as Sheikh Hassan Salameh, a notorious terrorist leader and ally of the Mufti during the riots from 1936-39.
After the war, the Arabs started appealing for the Nazi Arab Abdul Latif to be freed from prison.

Latif was de leider van het team dat gevangen werd genomen. Toen de Britten dit weigerden, hebben de Arabieren hem zelf bevrijd. Salameh heeft daarna in onder andere Jaffa gevochten in een legertje dat met de mufti was verbonden. Hij heeft in 1948 samen met oud-nazi’s tegen de Joden gevochten. Maar dat was niet zijn enige connectie met de nazi’s:

In November 1941 Salama moved to Nazi Germany with a group of sixty Arab nationalists led by Nazi collaborator Hajj Amin al-Husseini. He returned to the region of Palestine in October 1944 during the covert joint Nazi-Palestinian Operation ATLAS, which was aimed at poisoning the drinking water resources of the city of Tel Aviv in order to kill the 160 thousand Jewish residents of the city. The operation eventually failed and Salama got seriously wounded during the parachuting and took refuge in Jerusalem. Nevertheless, Salama managed to get his injury treated by a doctor in Qula.
The Holy War Army was a force of Palestinian Arab irregulars in the 1947-48 Palestinian civil war. The force has been described as Abd al-Qadir al-Husayni’s “personal” army.

Het is bekend dat Mufti Haj Amin Al Husseini met de nazi’s collaboreerde, maar het volgende is minder bekend:

Al-Husseini is directly responsible for the murder of hundreds of thousands of Hungarian Jews. He put intense pressure on the Germans and Hungarians to devote many resources, at critical stages of the war, to the total elimination of Hungarian Jewry. Al-Husseini led a successful campaign and in May 1944, the deportation of Hungarian Jews to Auschwitz began. Al-Husseini even began to pressure the Italian and Bulgarian governments to revoke permits allowing Jews to immigrate to Palestine, while simultaneously urging them to deport Jews to Poland, a move that would mean certain delivery into Nazi hands. When he discovered that the Hungarian government was to allow 900 Jewish children to escape the Nazis and flee to Israel, he demanded that it retract its decision, emphasizing the importance of the Arabs to the Nazi war effort. His succeeded in his efforts and the children were sent to death camps in Poland.

Al-Husseini was not the only prominent Israeli Arab who cooperated with the Nazis. Rasem Khalidi, Jamal Husseini, Wasef Kamal and others acted similarly. Documents from the German Supreme Command in Flensburg revealed that the Great Arab Revolt initiated by al-Husseini in 1936-1939 was driven by funds provided by Nazi Germany.

Dit komt uit bovengenoemd boekje van In Tirzu, maar ik heb het op meer plaatsen gelezen. In de gewone media zul je echter zelden iets over de mufti lezen, laat staan over de brede steun die er onder Palestijnen en Arabieren was voor de nazi’s, ook vanwege en nadat bekend werd wat zij met de Joden hadden gedaan (vaak wordt beweerd dat dit slechts was omdat de nazi’s tegen hun kolonisators zouden strijden). Daarentegen wordt vaak beweerd dat de Palestijnen boeten voor de zonden van de nazi’s, dat zij niks te maken hadden met de Holocaust en er eigenlijk indirect ook slachtoffer van zijn (zie ook mijn vorige blog hierover). Gezien de vele connecties en de brede sympathie voor de nazi’s is dit een cynische omdraaiing van zaken. Het Palestijnse slachtofferisme lijkt welhaast grenzeloos, en het hele nakba gebeuren lijkt er vooral op gericht zichzelf, in plaats van de Joden, als de ultieme slachtoffers neer te zetten (zoals reeds opgemerkt betekent nakba niet geheel toevallig hetzelfde als ‘shoah’).

Met dit alles wil ik natuurlijk niet beweren dat er geen onschuldige Palestijnen te lijden hadden of dat alle Palestijnen achter de nazi’s stonden. De meesten zullen er niet al teveel van hebben geweten en juist daarom zo vatbaar zijn geweest voor de propaganda van de mufti en andere Palestijnse leiders, die gretig de nazi-propaganda overnamen en vermengden met islamitisch gefundeerd antisemitisme. Net zoals de over het algemeen beter opgeleide Duitsers ook behoorlijk vatbaar bleken voor de nazi-propaganda. Wat ik vooral duidelijk wil maken, is dat het nakba narratief feitelijk onjuist is en de Palestijnen vooral het slachtoffer zijn geworden van hun eigen slechte en wrede leiders, en dat de media dit weer eens veel te kritiekloos overnemen.

Het blijft me daarbij ook verbazen dat niemand behalve verstokte zionisten de Palestijnen op dit punt bekritiseert, en dat er onder de Palestijnen zelf nauwelijks mensen zijn die deze geschiedenis met schaamte tot zich nemen en zich rekenschap geven van wat door hun leiders is gedaan. Juist ja, een beetje zoals zoveel Israelische historici, journalisten, vredesactivisten enz. enz. wel hebben gedaan. Deze mensen worden altijd gretig door Westerse progressievelingen gebruikt als bewijs van Israelische wreedheden, in plaats van moed om het eigen verleden zo kritisch tegemoet te treden. En dat de Palestijnen dat niet doen wordt al te gemakkelijk als bewijs gezien dat er aan hun kant dan ook wel niks duisters te vinden zal zijn.

Ratna Pelle

Recensie "Atlas of the Arab-Israeli Conflict" van Martin Gilbert

"Infoteur Etsel" heeft vele heldere en uitgewogen recensies en artikelen over Israel en Jodendom op zijn, haar of hun? naam staan, die vaak niet laten blijken dat het eigen standpunt orthodox-Joods is en tegen de twee-staten-oplossing gekant. In plaats van 'land voor vrede' staat de Etsel-groep 'vrede voor vrede' voor. Dat is zeker niet ons standpunt, maar desondanks bevat hun site een schat aan degelijke informatie, waarin we nog weinig fouten zijn tegengekomen. Feitelijke beschrijvingen en eigen mening worden dan ook doorgaans zorgvuldig onderscheiden, zoals ook hieronder.

De atlas van Martin Gilbert lijkt een aanrader waar ook wij nog het nodige van kunnen opsteken.

Wouter

___________

Recensie: Atlas of the Arab-Israeli Conflict –Martin Gilbert

http://recensies.infonu.nl/kunst-en-cultuur/97635-recensie-atlas-of-the-arab-israeli-conflict-martin-gilbert.html

Geografie Israël – Boekrecensie: Atlas of the Arab-Israeli Conflict door Martin Gilbert. Het Arabisch-Israëlisch conflict kan eigenlijk het beste uitgebeeld worden via kaarten. Steeds weer veranderen de bestandslijnen. Soms door oorlogen en dan weer door vredesonderhandelingen. Martin Gilbert, de beroemde Joodse historicus, heeft dit conflict beschreven door middel van een atlas met 205 kaarten. In deze boekrecensie bespreken we alweer de negende editie van de atlas die in 2008 uitkwam. Dit boek is een must voor iedereen die het conflict (nauwgezet) volgt.

Gegevens

· titel: Atlas of the Arab-Israeli Conflict

· auteur: Martin Gilbert

· jaar: 2008 (9de editie)

· uitgeverij: Routledge

· ISBN: 978-0-415-46029-3

Inhoud van het boek 'Atlas of the Arab-Israeli Conflict'

De meerderheid van de kaarten gaan over oorlogen, conflict en geweld die veel ellende hebben gebracht bij zowel Joden als Arabieren. Soldaten, burgers en kinderen zijn slachtoffers geworden. Wie de cijfers bij de kaarten leest zal toch wel schrikken van de vele slachtoffers die zijn gevallen. Maar er zijn ook kaarten die aangeven hoe getracht wordt een einde aan het langdurig conflict te maken. Er wordt niet getoond hoe er vrede zal komen, maar wel hoe noodzakelijk het is.

In totaal staan 205 kaarten in de atlas. Het boek is in zeven onderdelen verdeeld:

1. Prelude tot conflict

2. The Jewish National Home

3. The conflict intensifies

4. The State of Israel

5. After the Six Day War

6. The Yom Kippur War

7. Camp David and after

Er is een chronologische volgorde gehanteerd. In de beginperiode is er veel aandacht voor de Joodse nederzettingen in Palestina. In hoofdstuk zeven aandacht voor de Joodse nederzettingen in Judea en Samaria en de Gaza-strook. Het Arabisch-Joods conflict begint vanaf 1920 serieuze vormen aan te nemen. Er zijn maar liefst vier kaarten van het Arabisch geweld in 1936. Ook zien we in de begin periode een aantal voorstellen om Palestina in een Joods en Arabisch gedeelte te verdelen. Deze worden in aparte kaarten behandeld. Na de oprichting van de Staat Israël komt de Onafhankelijkheidsoorlog aan de orde. Op het kaartje wordt duidelijk aangegeven welk deel de Joden kregen toegewezen, en welke delen ze in 1948 en in 1949 wisten te veroveren. In deze oorlog zijn 4000 Joodse soldaten en 2000 Joodse burgers gedood, terwijl de bevolking 650.000 bedroeg. Hoeveel Arabieren er zijn gedood is niet duidelijk omdat de Arabische landen daar geen cijfers over willen geven. Op een volgend kaartje wordt het aantal Palestijnse vluchtelingen weergegeven. De meesten zijn naar Gaza en de West Bank gegaan. Libanon, Syrië en Trans-Jordanië vingen de meeste overige Palestijnen op. In totaal gaat het om 750.000 Palestijnse vluchtelingen. Overigens zijn ze vooral gevlucht op advies van hun eigen politieke leiders. Ondertussen vluchtten er ook Joden uit Arabische landen waar ze werden verjaagd. Zij kozen massaal voor Israël. Tussen mei 1948 en mei 1972 zijn 580.000 Arabische Joden naar Israël gevlucht en nog eens 260.000 Arabische Joden naar Europa en de VS. Daarnaast kwamen tussen mei 1948 en december 1970 bijna 600.000 Joden vanuit Europa naar Israël. Martin Gilbert heeft deze gegevens allemaal netjes aangegeven in kaarten met precieze cijfers van de landen waar de vluchtelingen vandaan kwamen.

Zo wordt dus de hele geschiedenis van het conflict in kaarten weergegeven. De kaarten zijn voorzien van titels en begeleidende teksten.

Mening van Etsel

Martin Gilbert is historicus en heeft vele geschiedenisboeken op zijn naam staan. Toch zijn er ook een aantal geografische boeken (atlassen) van zijn hand. Blijkbaar ziet hij als historicus in dat het soms veel handiger is om via kaarten iets uit te beelden dan alleen maar via tekst. Met deze atlas is hij daar zeer wel in geslaagd. Natuurlijk is de informatie veel minder uitgebreid dan in geschiedenisboeken, maar kaarten kunnen zonder al te veel tekst er omheen al heel veel vertellen over de situatie. De atlas is vooral handig om als naslag te gebruiken om snel iets op te zoeken over het conflict. Ideaal dus voor o.a. journalisten en studenten die achtergrond verhalen schrijven. Maar ook voor de geïnteresseerde leek die wat extra achtergrondinformatie wil hebben over wat hij/zij op televisie, internet of in de krant leest.

Het conflict in het Midden-Oosten is doorspekt met veel anti-Israëlische propaganda. Voor veel mensen is het lastig om te bepalen wat nu wel of niet waar is. Met een degelijk naslagwerk bij de hand is het makkelijk om onduidelijkheden c.q. onjuistheden te achterhalen. Even een blik in deze atlas werpen en je weet hoe de situatie is ondanks dat de informatie al weer wat ouder is. Maar nieuwe berichten borduren natuurlijk altijd weer voort op wat eerder is gebeurd. Het is onmogelijk de hedendaagse situatie te begrijpen zonder het verleden te kennen.

Het enige minpuntje aan dit boek is het ontbreken van een topografische kaart van heel Israël (inclusief Judea en Samaria) en Gaza zodat duidelijk wordt welke plaatsen waar liggen. Nu is dat beperkt tot het onderwerp van de kaarten.

Berichtgeving over de Palestijnse hongerstakers (IPI)

Berichtgeving over de Palestijnse hongerstakers

http://www.israel-palestina.info/actueel/2012/05/20/berichtgeving-over-de-palestijnse-hongerstakers/

In veel Nederlandse media was er aandacht voor de recente hongerstaking van gedetineerde Palestijnen in Israëlische gevangenissen. Kort samengevat komt die neer op niets anders dan een variant van het allang gebruikelijk geworden en misleidende beeld van het oppermachtige Israël tegenover weerloze Palestijnen.

De variant die ons dit keer werd voorgeschoteld was van vrijwel onschuldige gevangenen die zonder vorm van proces (administratieve hechtenis) vastzaten en daarom het volste recht hadden daartegen in opstand te komen. Dit werd door de media veel te sterk uitvergroot. In de verslaggeving over de Palestijnse hongerstaking werd de nadruk gelegd op de positie van de hongerstakers zelf, waarvan er in werkelijkheid maar een klein deel in administratieve hechtenis zit, en niet op het feit dat veel hongerstakers ernstige misdaden hebben begaan. In de tweede week van de meimaand ging het volgens Missing Peace om een groepje van zes mensen en volgens de NOS om een aantal van 307, tegenover respectievelijk zo'n 1600 of 1300 gedetineerde hongerstakers die na hun proces vastzitten. Heel bedenkelijk is dat niet expliciet werd vermeld dat administratieve hechtenis om veiligheidsredenen in het internationale recht is toegestaan. Ook was er erg veel media-aandacht voor de eenzame opsluiting van enkele Palestijnse gevangen, waarvan niet de reden werd gemeld. Er zijn namelijk in het verleden door Palestijnen vanuit de gevangenis diverse aanslagen voorbereid. En over de Israëlische gevangenissen op zich zelf gesproken: natuurlijk zijn dat niet luxe 5 sterren hotels, maar de Israëlische gevangenissen voldoen wel aan de internationale minimumeisen. Dat kan zeker niet worden gezegd van gevangenissen in landen als Syrië of Saoedi Arabië. Daarin worden gevangenen gemarteld.

Administratieve hechtenis

Door de Palestijnse hongerstaking is het fenomeen van 'administratieve hechtenis' actueel geworden. Administratieve hechtenis bestaat in veel landen, ook in andere Westerse democratieën zoals Australië, Engeland en de Verenigde Staten. Het Israëlische systeem is gebaseerd op een Britse wet van 1945. Het doel van administratieve detentie is om aanslagen te voorkomen van personen van wie het bekend is dat zij terroristische aanslagen willen plegen. Het is een preventieve maatregel, geen strafmaatregel. Dit is toegestaan onder de Vierde Geneefse Conventie, artikel 78. De Nederlandse regering bevestigt dit:

"Op basis van het internationaal recht is detentie om dwingende redenen van veiligheid, zonder dat dit samenhangt met een strafrechtelijk proces, geoorloofd als een uitzonderlijke maatregel."

Het gaat dus om mensen over wie informatie bestaat die aangeeft dat zij van plan waren terreurdaden te plegen. Deze informatie wordt beoordeeld door een rechtbank, maar blijft wel vertrouwelijk vanwege het risico voor informanten. En nogmaals, in tegenstelling tot de indruk die in de media werd gewekt, heeft de administratieve detentie slechts betrekking op een klein deel van de Palestijnse gevangenen (circa 300 personen, oftewel in totaal slechts 6%). De administratieve hechtenis kan na elke 6 maanden worden verlengd. Een dergelijke vorm van hechtenis is niet mogelijk binnen het civiele recht.

19 Hongerstakers zaten in eenzame opsluiting. Deze terroristen worden als dermate gevaarlijk beschouwd, dat gevreesd wordt dat zonder eenzame opsluiting zij zich ook vanuit de gevangenis bezig zullen houden met het organiseren van terroristische aanslagen. Zoals bijvoorbeeld Abdullah Barghouti in het verleden heeft gedaan. Dit Hamas kopstuk organiseerde verschillende zelfmoordaanslagen vanuit de gevangenis. Hierdoor werden 66 Israëlische burgers vermoord. Wat zegt hij daar nu zelf over? "Ik ben verdrietig omdat het er maar 66 zijn." Zo'n vreselijke opmerking laat zien dat we hier te maken hebben met een weerzinwekkende massamoordenaar die er behagen in schept om, zoveel mogelijk als hij kan, onschuldige mensen te doden.

Sommige leiders van de hongerstakers denken met het fenomeen hongerstaking een nieuw middel te hebben gevonden om de Israëli's een hak te zetten. Daar heeft het ANP ook aan meegewerkt met haar totaal eenzijdige berichtgeving.

De berichtgeving over de hongerstaking werd door veel media rechtstreeks overgenomen van het ANP. Aan Palestijns leed wordt over het algemeen een hoge nieuwswaarde toegekend, wat ten koste gaat van een goed afgewogen en gebalanceerde berichtgeving. Het ANP legt ook nadrukkelijk de focus op Palestijns leed en dat beïnvloedde sterk het nieuws dat over de Palestijnse hongerstakers werd gebracht. Er werd gezwegen over cruciale feiten die een ander en ook juister licht hadden kunnen werpen op de Palestijnse hongerstaking, zoals bijvoorbeeld bij de hongerstaking van Khader Adnan eerder dit jaar. Hij werd in de berichtgeving omschreven als een onschuldige bakker. Maar diezelfde bakker is een leider van de Islamitische Jihad en roept naast zijn werk ook mensen op tot zelfmoordaanslagen op onschuldige Israëli's. Dàt was er niet bij gemeld omdat het de beeldvorming over Palestijns leed genuanceerd zou hebben. En de ruim 1300 tot 1600 gevangenen die in hongerstaking waren, werden allen veroordeeld wegens terroristische activiteiten. Onder hen zijn er 750 lid van Hamas en 250 van Islamitische Jihad.

Eén van de leiders van de hongerstaking was Moehanned Sharrim, een Hamas terrorist die vast zit voor zijn aandeel in de moord op 29 Israeli's, die omkwamen bij de beruchte aanslag op het Park hotel in Netanya tijdens het Joodse paasfeest in 2002. Zo iemand is bepaald niet onschuldig. Dat geldt ook voor een andere leider van de hongerstaking, Jamal al-Hur, ook lid van Hamas. Hij zit vast wegens zijn betrokkenheid bij de zelfmoordaanslag op café Apropo in Tel Aviv in 1997.

De hongerstakers zeiden aanvankelijk alleen te willen dat de administratieve hechtenis zou worden opgeheven, maar in werkelijkheid eisten ze meer. De belangrijkste eisen waren: bezoekrecht familie, eind aan geïsoleerde opsluiting en betere medische zorg. Daarnaast eisten ze ook meer zenders te kunnen ontvangen op TV en meer snacks in de kantine. De eisen zijn grotendeels ingewilligd. Israël heeft na onderhandelingen namelijk toegezegd dat de administratieve detentie van Palestijnen niet meer keer op keer zal worden verlengd, er een einde gaat komen aan het opsluiten van gevangenen in isoleercellen en dat eerste graad familiebezoeken uit Gaza zullen worden toegestaan. Daar tegenover staat dat is toegezegd dat Palestijnse gevangenen geen terreuractiviteiten meer zullen ontplooien of voorbereiden.

Zoals al is opgemerkt, Palestijns leed wordt door het ANP gezien als heel belangrijk nieuws dat breed uitgemeten naar buiten wordt gebracht. Maar ook de media die een abonnement hebben op ANP berichten, gaan beslist niet vrijuit. Die nemen veel te snel en gemakkelijk de ANP berichten over. Daarom zijn er over de Palestijnse hongerstaking in Israëlische gevangenissen weer een aantal ernstige mediamissers gepubliceerd, waarover elders meer.

Binnen Israël zelf is er overigens vrij weinig aandacht aan de hongerstakende Palestijnse gevangen besteed, omdat zich daaronder mensen bevinden die dodelijke aanslagen op onschuldige Israëli's hebben gepleegd. Dat heeft heel veel leed in de Israëlische samenleving veroorzaakt.

Tjalling Tjalsma.

Bronnen:

http://likud.nl/2012/05/palestijnse-gevangenen-de-feiten/

http://www.palestinaportal.nl/nieuws-en-opinie/antwoord-minister-rosenthal-op-kamervragen-hongerstakers?qt-gerelateerde_artikelen=1

http://missingpeace.eu/nl/2012/05/feiten-en-achtergronden-bij-de-hongerstaking-van-palestijnse-gevangenen/

http://nos.nl/artikel/372604-vast-in-israel-zonder-proces.html

Is vrede in het Midden-Oosten mogelijk?

David Ben Gurion zei al in 1919 dat er geen oplossing voor het conflict is: "Wij, als een natie, willen dit land als het onze; de Arabieren, als een natie, willen dit land als het hunne."

Zeker de eerste generaties zouden alleen door militaire kracht en afschrikking het land Israel voor het Joodse volk kunnen behouden.

Ook dissident Zeev Jabotinski meende dat een "IJzeren Muur" nodig was om de hervestiging van een Joodse staat in Palestina mogelijk te maken; alleen als de Joden onverslaanbaar waren, zouden de Arabieren zich vroeg of laat bij Israels bestaan neerleggen.

De Arabische en islamitische propaganda en invloed in de Verenigde Naties hebben het verzet tegen Israels bestaan en het verlangen naar de "bevrijding van heel historisch Palestina" al die tijd nog levend gehouden, met als troefkaarten onder meer de Palestijnse vluchtelingen die decennialang als pionnen worden gegijzeld en geïndoctrineerd in 'vluchtelingenkampen', zelfs op eigen Palestijnse grond gevestigd. Als mede-troefkaart het hoge Arabische geboortecijfer, die de vluchtelingengemeenschap enorm hebben doen groeien, geholpen door een uitzonderlijk ruime UNRWA-definitie die alle nakomelingen van een Palestijnse vluchtelingen tot vluchtelingen bestempelt.

De zogenaamde 'Arabische Lente' heeft nog niet tot meer inschikkelijkheid geleid, misschien zelfs het tegendeel. Is het wachten tot de olie opraakt en de Arabische invloed daardoor wellicht zal afnemen?

Israel zou het nederzettingenproject kunnen bevriezen en duidelijk maken dat men de Westoever daadwerkelijk wil opgeven voor een Palestijnse staat, niet met zuinige woorden maar met eenduidige daden. Dat zou in elk geval de Westerse steun weer kunnen doen toenemen, en vooralsnog is het Westen de machtigste speler op het wereldtoneel. Vraag is of en hoe Israel de opkomende grootmachten zoals China en India voor zich kan winnen.

De Palestijnen hebben betere leiders nodig, die met de propaganda stoppen en hun volk gaan voorbereiden op een compromis, die niet op vermeende rechten maar op vrede en verzoening hameren als weg om tot een eigen staat te komen. Als men het 'recht op terugkeer' laat vallen en zich bereid verklaard het oude Jeruzalem met de Joodse staat te delen, zou er ook in Israel zomaar weer een vredestichter aan de macht kunnen komen.

Helaas zijn zulke leiders momenteel niet in zicht.

Wouter

_______________

Why peace is impossible, reason #6350

http://elderofziyon.blogspot.com/2012/05/why-peace-is-impossible-reason-6350.html

Two articles in the mainstream Arabic press about yesterday's "Nakba Day" prove that as long as Israel exists in any form, Arabs will not accept it. No matter what.

The first comes from the popular pan-Arab Al Quds al Arabi site. The title is all you need to know: "The 64-Year Occupation of Palestine." If the "occupation" is 64 years old, that means that even if Israel accedes to all the current PLO demands, there will still not be peace.

The second comes from Jordan's Addastour site, which is titled "Palestine Nakba is a dagger in the side of the Arab nation." It goes through a ridiculous history lesson (did you know that one reason Arabs fled Palestine is because the Jews stole their water?) but the main point is that Israel is a dagger that must be removed for the Arab people to be healed.

This is a critical point that Westerners cannot quite grasp. The conflict is not solvable. The Arab masses, brought up on generations of hate, are not going to accept Israel peacefully. The best anyone can hope for is a series of tactical truces and long term management of the conflict. And it is Israeli strength, not Israeli concessions, that is a prerequisite to having the Arab nations (including the PLO) grudgingly accept that Israel cannot be defeated and learn to deal with it.

zaterdag 19 mei 2012

Ambulance personeel aangevallen bij Jeruzalem

Ook in Nederland wordt ambulancepersoneel weleens belaagd, en dat heeft terecht tot veel commotie geleid. In dit geval speelt echter geen dronkenschap een rol maar haat tegen Joden en Israel, die zover gaat, dat men geen hulp accepteert en zich blijkbaar ook niet voor kan stellen dat de Israelische hulpdienst hun alleen maar wilde helpen.

"I've been through many things and treated many Arabs who were injured in accidents. But I've never experienced anything like this," he said. "It hurts. My job is to help and save people. It's really sad the way it ended."

Israeli’s helpen Palestijnen geregeld in ziekenhuizen, maar ook legerkampen staan vaak klaar om te helpen. Naast de traumatische ervaringen van Palestijnen die worden getreiterd of nog erger, gemolesteerd en vernederd, staan dus ook vele goede ervaringen. Om de een of andere reden heb ik daar echter nog nooit een reportage over gezien.

------------

Medics attacked by Palestinians near Jerusalem

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4230906,00.html

Emergency crew responding on scene of accident find themselves the target of violent mob

Akiva Novick

Published:	05.18.12, 10:55

An emergency medical crew narrowly escaped being lynched this week while responding on the scene of an injurious car accident near Jerusalem, Yedioth Ahronoth reported Friday.

The fateful call came on Tuesday; a car carrying a group of Palestinian youths from east Jerusalem swerved off the road and hit a safety barrier near the village of Hizma.

Upon reaching on the scene the crew began treating two young women who were hurt in the crash. But their efforts were interrupted with the arrival of the victims' family members, whose misguided attempts to defend the women quickly turned violent.

"Suddenly, a Volkswagen came to a screeching halt and three Arab youths emerged," said S., a paramedic. "They started to curse and tried to discern who hurt the women."

The crew's account of the accident failed to pacify the enraged men, who upped the verbal attack.

"They started cursing the IDF, Magen David Adom and everything affiliated with the state," S. said. "They called us 'maniacs and f***ing Jews.' We were shocked by how angry they were."

Meanwhile, more Palestinians gathered around them. When some began hitting the ambulance, the paramedic took charge of protecting his crew mates – a female driver and a 16-year-old male volunteer.

"I told them to lock themselves in the ambulance while I remained outside to deal with the situation," S. said, "The attackers cursed and pushed me. At one point more than ten people surrounded me and began punching me in the ribs and the head."

'Never seen anything like this'

A security officer from the nearby settlement of Ma'ale Levona who was alerted to the scene said that the three youths started to hit S. once a Palestinian ambulance arrived.

"They said, 'our ambulance is here. Get out of here.' And then they began punching him with their fists," the officer, Shlomo Zaarur said.

The mob was dispersed with the arrival of the police, who arrested the three assailants, all of whom reside in east Jerusalem and possess Israeli identification cards. They were to be arraigned on Friday, and are expected to be indicted.

S., who has served as a paramedic for 12 years, was treated at the hospital was later discharged to recuperate at home.

Palestijnen trekken lering uit succes hongerstakers

De hongerstaking van Palestijnse gevangenen die eindigde met een deal waarin de meeste van hun eisen zijn ingewilligd, wordt wel beschouwd als een goed voorbeeld van succesvolle geweldloze actie. Hoewel de Palestijnen dat zelf graag zo naar buiten brengen, denken Hamas en Islamitische Jihad daar toch iets anders over.

------------

Different prisoner agreement lessons between Arabic and English

http://elderofziyon.blogspot.com/2012/05/differences-prisoner-agreement-lessons.html

From Ma'an, by Ali Sawafta of Reuters:

Standing up to Israel through non-violent resistance can produce encouraging results, Palestinians said Tuesday, after a prisoner hunger strike produced some Israeli concessions.

The deal under which thousands of prisoners agreed Monday to end a month-long fast against Israel's prison policy was struck on the eve of Nakba (catastrophe) Day that marks Israel's founding in a 1948 war when hundreds of thousands of Palestinians fled or were driven out of their homes.

To some, the hunger strike proved the value of "popular resistance" as favored by President Mahmoud Abbas and Fatah. But his rivals in Hamas said their own confrontational attitude had paid dividends.

Some Palestinians said Israel was used to meeting violence with violence, but less adept at countering non-violent tactics.

"The prime lesson here is that resistance, unity and solidarity can bear fruit for the political movement," said West Bank political analyst Hani al-Masri. "Resistance, unity and determination can bring about results."

There are a few two problems with this thesis.

One is that the hunger strikes were accompanied with threats from all parts of Palestinian Arab leadership, from Abbas through Hamas, saying that if any hunger strikers die there will be a huge breakout of violence against Israel (and the Red Cross and UN.)

Another is that this "non-violent" lesson does not seem to be what Palestinian Arab media in Arabic is writing. I could not find this Reuters story in any Palestinian Arab newspaper, only this Egyptian one.

And at the same time that this story was published, Hamas threatened to kidnap more soldiers for more prisoner swaps. I guess they didn't get the memo that "nonviolent resistance" is the way to go.

Moreover, Islamic Jihad took a much different lesson from the episode of the hunger strikers: that Israel is fragile and easily defeated.

Spokesman for al-Quds Brigades, Abu Ahmed, said in that prisoners are the fuel of the confrontation and the leaders of each stage, pointing out that the victory was a new quantum leap, and proved again that the occupying entity is fragile and defeated.

"We have proved the prisoners are able to defeat their enemy, who boasts of his power yet his army is defeated in front of the whole world," he said.

He added: "The issue of prisoners will remain at the top of the priorities of the resistance forces at the top of Al-Quds Brigades," noting that they will spare no effort in order to ensure their freedom by force and that the enemy does not understand the other language."

Here is another case where the Palestinian Arabs seem to give one message to eager Westerners anxious to pretend that the culture of non-violence is widespread throughout the territories, and a different language altogether to their own people.

Haniyeh: geen toekomst voor Israel in Palestina

Hamas zegt het maar weer eens, om er vooral geen misverstand over te laten bestaan: men erkent Israel niet en vindt dat dit land moet verdwijnen. Daarnaast prees hij de hongerstakers voor hun overwinning. Israel had flink wat concessies gedaan om dit akkoord te bereiken, en had de hoop uitgesproken dat dit tot toenadering zou leiden. Wat Hamas betreft is dat in elk geval ijdele hoop.

---------

'Haniyeh: No future for Israel in Palestine'

http://www.jpost.com/MiddleEast/Article.aspx?id=270533

By JPOST.COM STAFF

05/18/2012 19:37

Hamas prime minister tells int'l delegation in Gaza, "we will not recognize Israel," according to Hamas-affiliate Al-Resalah.

Hamas Prime Minister Ismail Haniyeh told an international pro-Palestinian delegation on Friday that there is no future for Israel "on the land of Palestine," Gaza news portal Al-Resalah reported.

Haniyeh was speaking at a meeting in Gaza with delegates from several countries including Jordan, Egypt and Lebanon.

"We must live up to our motto.. .which says, we will not recognize Israel," the Hamas-affiliate quoted him as saying.

He reportedly emphasized the importance of the right of return for Palestinian refugees, and lauded the "victory of the Palestinian hunger strikers."

Israel and Palestinian security prisoners signed a deal to end a 28-day hunger strike by the inmates on Monday. According to the terms of the agreement, Palestinian prisoners committed to refrain from dealing with "activities against security" within prison confines. In exchange, they will receive benefits from the Prisons Service, including the end of separation from the general prison population, and family visits.

The Hamas prime minister also thanked the delegation for their efforts, "to alleviate the suffering of the Palestinian people in the besieged Gaza Strip, and strengthen their steadfastness on their land."

vrijdag 18 mei 2012

Palestijnen willen van hun vuilnis af

Toestemming van Israël om vuilnisbelten en recyclingbedrijven te bouwen kan er jaren op zich laten wachten.

Het lijkt vreemd dat de PA toestemming van Israel nodig zou hebben om vuilnisbelten aan te leggen, althans in A-gebieden die onder haar bestuur vallen; maar wellicht zijn daar geen geschikte lokaties te vinden. Het zijn van die terloopse opmerkingen, soms insinuaties die met de vinger naar Israel wijzen, waarvan je dan eigenlijk zou willen weten of moeten weten hoe het vork echt in de steel zit.

Zwerfafval en illegale stort zijn zowel in Israel als de Palestijnse gebieden opvallende en verbazende verschijnselen voor de Westeuropese bezoeker: hoe kan het dat twee volken die zo verbeten met elkaar strijden om het land waaraan ze zoveel zeggen te houden, er zo'n onooglijke bende maken?

Wouter

________________

Palestijnen willen van hun vuilnis af

http://www.trouw.nl/tr/nl/4332/Groen/article/detail/3256893/2012/05/17/Palestijnen-willen-van-hun-vuilnis-af.dhtml

AP/redactie − 17/05/12, 12:31

In een maatschappij waar de aandacht vooral uitgaat naar de strijd voor onafhankelijkheid is het milieu er altijd nogal bekaaid afgekomen. Een teken daarvan zijn de talloze volle vuilniszakken en afvalverbrandplaatsen in Ramallah op de Westelijke Jordaanoever. Maar na jaren van verwaarlozing gaan de Palestijnen nu voor groen.

De autoriteiten proberen de bevolking milieubewuster te maken door kinderen aan te moedigen compost te verzamelen, recyclingcentra te bezoeken en bomen te planten.

Leren over milieubescherming
De hoop is dat jongere generaties goede gewoonten aanleren en wellicht hun ouders iets leren over milieubescherming.

Er zijn veertien scholen in Ramallah die dit jaar milieulessen geven. Het is onderdeel van een initiatief van omgerekend veertigduizend dollar van de Palestijnse Autoriteit, het stadsbestuur van Ramallah en enkele bedrijven. Onderwijzers kampen echter nog altijd met veel obstakels: lage budgetten, slechte infrastructuur, verkeerde gewoonten en leven onder Israëlisch bewind.

Malvena Aljamal leidt het milieudepartement van Ramallah. Volgens haar is het lesprogramma over milieu een belangrijke eerste kennismaking voor de ongeveer vierduizend schoolgaande kinderen in de stad.

Veel kinderen gebruiken door het programma plastic lunchbakjes, drinken uit herbruikbare waterflessen en maken schoolreisjes naar milieubewuste bedrijven, waar ze leren over recycling van gebruikt water, zonnepanelen en tuinieren.

Verbranden en dumpen van afval
Toch zijn er nog veel milieuproblemen in Ramallah. Tien procent van het huisvuil wordt bijvoorbeeld niet opgehaald omdat sommige bewoners volgens Aljamal te lui zijn om het naar de afvalcontainers te brengen die verspreid staan over de stad. In plaats daarvan verbranden ze het afval, waarbij giftige stoffen vrijkomen, of gooien het gewoon op straat.

Yousef Abu Safiya van het milieudepartement van de Palestijnse Autoriteit zegt dat hij geen middelen heeft om het verbranden en dumpen van afval te verbieden.

Zijn departement probeert kinderen op scholen 'groene waarden' bij te brengen, maar dat verloopt volgens Safiya door een slechte organisatie moeizaam. Zijn departement heeft omgerekend slechts vijftienduizend euro om te besteden aan onderwijs en gebrekkige coördinatie smoort veel initiatieven in de kiem.

Toestemming voor vuilnisbelten
In overige plaatsen op de Westelijke Jordaanoever lijkt het vrijwel onmogelijk om de milieuschade te beperken. Toestemming van Israël om vuilnisbelten en recyclingbedrijven te bouwen kan er jaren op zich laten wachten. Er is slechts één veilige vuilnisbelt op de hele Westelijke Jordaanoever.

Toch is er ook reden voor optimisme. De Polytechnische Universiteit van Hebron heeft bijvoorbeeld sinds kort een opleiding milieukunde. Ook Sami Backleh van de Al-Quds-universiteit ziet positieve veranderingen.

Volgens hem is het gemakkelijker om regeringssteun te krijgen voor milieucursussen en zomerkampen voor kinderen. "Toen ik tien jaar geleden zei dat ik wilde gaan hiken, vroegen mensen 'Wat is dat?''', zegt Backleh. "Nu zijn er elke week honderden groepen op pad."

Enquete wereldopinie negatief over Israel (Elder of Ziyon)

Eergisteren besteedden we hier aandacht aan weer een nieuwe enquete waarin Israel weer negatiever wordt beoordeeld dan in dezelfde enquete een jaar eerder. Elder of Ziyon wijst erop dat de poll weliswaar onder 22 landen is gehouden, maar maar 16 landen werden beoordeeld, en daar zat geen enkel Arabisch land bij. Ook Turkije ontbreekt. Waarom zou dat zijn?

Waar ik zelf overigens het meest van schrik zijn de hoge percentages Europeanen die Israel negatief beoordelen. Spanje beoordeelt Israel negatiever dan Pakistan en Indonesië, en dat geldt ook voor Duitsland. Alleen Egypte is nog extremer. Waarom juist in Europa de sympathie voor Israel zo sterk is afgenomen laadt zich raden:

It generally reflects the media bias against Israel in the same countries surveyed, and that disproportionately negative coverage is the engine driving these results. People's attitudes reflect their exposure to information, and if the information is bad, their opinions would follow suit.

---------

"Israel among countries with most negative global influence"

http://elderofziyon.blogspot.com/2012/05/israel-among-countries-with-most.html

The BBC published a new Globescan poll and, as usual, most news media are misunderstanding it.

Ha'aretz gets it almost right but is still not quite there:

Israel has been ranked in the top four countries that most negatively influence the word, according to a global public opinion poll conducted by the BBC.

The poll, which surveyed citizens from 22 countries around the world, places Iran in first place, with 55 percent of those surveyed rating it as a negative country. Pakistan ranked second with 51 percent, and in joint third place were Israel and North Korea, with 50 percent of respondents negatively evaluating both countries.

The broad international survey was an initiative of the BBC World Service, and carried out by GlobeScan, in collaboration with the the Center for International and Security Studies at the University of Maryland – Program on International Policy Attitudes. Over 24,000 people from 22 countries took part in the poll, which was conducted from December 2011 to February 2012.

The survey’s findings on global attitudes toward Israel are worrying indeed. Last year’s survey already that attitudes toward Israel were negative, but the situation has become more serious this year: Some 47 percent of participants in the 2011 survey had negative views of Israel’s influence on the world, but this year the number has gone up to 50 percent.

The problem with the articles about this is that they don't notice the countries that are not in the survey.

Only 16 countries, plus the EU, were subjects of the survey. No Arab countries were asked about. Neither was Turkey.

Only two Muslim countries were in the questionnaire - and both of them were at the bottom (Iran and Pakistan.)

Also, the poll found:

Fifty per cent of Americans have a favourable view of Israel in 2012, and this proportion has increased by seven points. At the same time, the proportion of negative ratings has gone down six points to 35 per cent and, as a result, the US has gone from being divided in 2011 to leaning positive in 2012. These are the most positive views on Israel’s influence expressed in the US since tracking began in 2005. Apart from the US, the most favourable views of Israel are found in Nigeria and Kenya, where views have also shifted since 2011. A majority of 54 per cent of Nigerians (up 23 points) rates Israel positively, and the country has moved from being divided to leaning positive in 2012 (54% positive vs 29% negative). In Kenya, negative ratings have fallen ten points (to 31%), while positive views have risen by 16 points (to 45%), shifting the country from leaning negative in 2011 to leaning positive in 2012.

At least YNet didn't repeat last year's mistake when reporting on this poll.

This is not to say that the poll isn't worrying. It generally reflects the media bias against Israel in the same countries surveyed, and that disproportionately negative coverage is the engine driving these results. People's attitudes reflect their exposure to information, and if the information is bad, their opinions would follow suit.

Here are the main results for countries' attitudes towards Israel's influence in graphical format.