woensdag 28 september 2016

Shimon Peres, 1923-2016, de laatste van de grondleggers van Israel


Vanochtend vroeg overleed Shimon Peres, een van de grondleggers van de staat Israel.

Zoals Mozes nooit het beloofde land heeft mogen betreden, heeft ook Peres geen vrede meer mogen meemaken met de Palestijnse Arabieren en de Arabische wereld als geheel.

Hoewel hij een belangrijke rol speelde in Israels vroege jaren bij het uitbouwen van de militaire verdediging en zelfs de ontwikkeling van kernwapens, werd Israels veiligheid hem later niet toevertrouwd en slaagde hij er als politicus nooit in een verkiezing te winnen. Sinds het Oslo vredesproces zette Peres zich onvermoeibaar in om vrede dichterbij te brengen, als oprichter van de Peres Peace Foundation en later als president van Israel.


Zie ook: Biography: Shimon Peres






OBITUARY / Shimon Peres, 1923-2016, the last of Israel's founding fathers


Beloved abroad, polarizing at home, Peres was the peace-making face of Israel

Ultimately respected as Israel’s elder statesman, Peres — who was prime minister and president but never won a popular vote — enjoyed a uniquely lengthy and turbulent political career

  September 28, 2016, 5:19 am 





Shimon Peres, one of Israel’s most eminent politicians and the last of the state’s founding generation to wield power, died early Wednesday in Tel Aviv two weeks after suffering a stroke. He was 93.

When he ended his presidency in 2014, Peres was the world’s oldest head of state, and the only person to have served as both Israel’s prime minister and its president. Although his long and illustrious career was full of internal rivalries and professional disappointments — including a leadership ploy that entered the history books as “the stinking maneuver” — in his later decades, Peres became known as Israel’s elder statesman, admired by leaders across the globe and more widely respected at home than at any point in his turbulent political career.

Peres, who never won a popular election — his accession to the presidency in 2007 was a result of a secret ballot among Knesset members — was one of Israel’s most successful, shrewd, divisive and, ultimately, beloved politicians. A man of many stripes — a lifelong Labor leader who defected to the free market center of the Kadima party; a Nobel Peace Prize laureate who, according to foreign sources, gave a scarred and threatened state the ultimate deterrent weapon; and a signatory to the Oslo Accords who years earlier, as defense minister, helped lay the foundations of the settlement movement — he was considered by many to be one of Israel’s strongest assets, an erudite politician unblemished by corruption.

On the international stage he was respected for his conciliatory positions and his unending quest for peace; on Israel’s ideological right, for years, his name was synonymous with naiveté and far worse.

“The Palestinians are our closest neighbors,” he said often. “I am sure they can become our closest friends.”

Peres was the country’s eighth prime minister, serving from September 1984 until October 1986, and again from November 1995 to June 1996 in the immediate aftermath of the assassination of his greatest rival-turned-ally Yitzhak Rabin. In 2007, he became Israel’s ninth president.

Peres served in the Knesset for nearly half a century, from 1959 until 2007, holding virtually all senior ministerial positions over the years. In 1994, he was awarded the Nobel Peace Prize together with Palestinian leader Yasser Arafat and his Labor party colleague, then-prime minister Rabin.

Born in 1923 as Shimon Perski, he grew up in the Polish city of Wołożyn (today Valozhyn, Belarus), which was decimated by the Nazis during the Holocaust. Peres often recalled his grandfather Rabbi Zvi Meltzer, who once took him to the Chofetz Chaim, one of the giants of pre-war Jewry, to receive a blessing.

Peres was raised by his grandfather, who saw him off when he left for Palestine at age 11. “I remember the last words and the order that I heard from his mouth: ‘My boy, always remain a Jew!’” Peres recalled once. The Nazis later locked Peres’s grandfather in the town’s synagogue and burned him alive.

Peres went to school in Tel Aviv and Ben Shemen and later co-founded Kibbutz Alumot, where he worked as a farmer and shepherd.

In 1945, he married Sonya Gelman (who died in 2011). Two years after their wedding, Peres joined the Haganah, the militant Jewish underground organization headed by David Ben-Gurion. Israel’s founding prime minister was Peres’s political mentor and remained his role model until the end of his career. “Ben-Gurion was the greatest of all statesmen; he had a prophetic vision,” Peres said.

“In many ways,” historian and foreign policy analyst Azriel Bermant wrote about Peres in 2012, “he has certainly acted as Ben-Gurion’s successor, combining elements of far-sighted pragmatism and hawkishness throughout his career, even though Peres is often seen as an idealistic, unrealistic dove.”

But of course, there were important differences between the two leaders, Bermant stressed in a review of Peres’s 2012 book on Ben-Gurion. “Peres is the consummate diplomat who has always seemed to care about both domestic and international opinion. Indeed, some might say that he is too concerned these days about the former. One wonders what Peres could have accomplished as he strove to make peace, had he displayed more of Ben-Gurion’s steel and ruthlessness toward domestic rivals.”

In recent years, Peres enjoyed the role of Israel’s elder statesman beyond petty party politics, but the early days of his career looked distinctively different.

In the Haganah, Peres was responsible for manpower and arms and later headed Israel’s navy. After the War of Independence, he became the director of the Defense Ministry’s delegation in the US. In 1953, the then 29-year-old Peres became the ministry’s youngest-ever director-general. In this position, he helped form strategic alliances that would prove crucial to Israel’s survival, and established the country’s nuclear program in Dimona.

In 1959, Peres entered the Knesset for Mapai (the Labor Party’s predecessor) and was appointed deputy defense minister, a position he held until 1965. In 1974, then prime-minister Rabin made Peres his defense minister.

Three years later, Rabin got embroiled in a foreign currency scandal and had to let Peres take over as Labor head and unofficial acting prime minister. Under Peres’s leadership, Israel’s left wing lost power for the first time in the country’s history. The right-wing Likud party’s Menachem Begin became prime minister and Peres headed the opposition. In 1981, Labor lost again. Three years later, the party won the most seats but was unable to form a left-wing coalition. Peres and Likud’s Yitzhak Shamir agreed to a rotation agreement, in which the two leaders alternately served as prime minister and foreign minister. Peres became prime minister for the first time on September 13, 1986.

Shimon Peres, right, with Golda Meir (GPO)

In 1988, Labor lost yet again to Likud’s Shamir, albeit narrowly, and Peres served as vice premier and finance minister in a national unity government. But that unlikely alliance fell apart in 1990 over disagreement about a US-backed plan for peace talks with the Palestinians.

Peres then tried to grab power by staging a political ploy widely known as “the stinking maneuver.”

With the help of the ultra-Orthodox Shas party, Peres’s left-wing bloc successfully filed a no-confidence motion in March 1990, marking the first and, to date, only time a sitting government was ousted by such a measure. Peres was asked to form the government but failed to do so due to opposition from the ultra-Orthodox Degel Hatorah party. The leading ultra-Orthodox rabbi at the time, Eliezer Menachem Schach, famously forbade his followers from entering a coalition with the “pork-eating” left, and so a humiliated Peres was left without a majority.

Rabin, who tried unsuccessfully to unseat Peres as party chair, said that “this bluff and corruptibility which came into the Israeli political life in an attempt to form a narrow government failed not only tactically but also conceptually.”

Shimon Peres meets with Palestinian leader Yasser Arafat in Ramallah, May 14, 1997. (Flash90)

Two years later, Peres lost the Labor leadership to Rabin, who went on to become prime minister and made Peres his foreign minister. In 1993, the Rabin government signed the Oslo Accords with the Palestine Liberation Organization, which won him, Peres and PLO leader Arafat the 1994 Nobel Peace Prize for “their efforts to create peace in the Middle East.”

“We are leaving behind us the era of belligerency and are striding together toward peace,” Peres said in his acceptance speech.

The bitter rivalry between Peres and Rabin lasted almost half a century. It didn’t end with the success of Oslo or another historic peace treaty Israel signed with Jordan in 1994. Indeed, Peres was upset that Rabin marginalized his role in the peace agreement with Amman, feeling that he deserved most of the credit because of his many years of holding secret contacts with Amman.

Shimon Peres lights the cigarette of Yitzhak Rabin, September 16, 1986. (Moshe Shai/Flash90)

“This tension is completely unnecessary,” Labor minister Moshe Shahal said after the cabinet session that approved the peace deal with Jordan. “There is enough room for both of them in history for what they have done and the achievements they have attained.”

Israel’s diplomatic achievements at the time were ascribed to the two Labor leaders working in tandem, despite their personal enmity. “It’s a miracle that this combination exists,” Israeli writer Matti Golan, who chronicled Peres and Rabin’s relationship, opined at the time. “But there is no doubt that without Rabin (the peace initiatives) couldn’t be, and there is no doubt that without Peres it would be impossible, too.”

After Rabin was assassinated in November 1995, Peres became acting prime minister, vowing to continue on the path to peace. He called for new elections, but a series of brutal terror attacks against Israeli civilians right before the elections led the people to focus on security over reconciliation, and narrowly brought to power Likud’s hawkish Benjamin Netanyahu.

In the next Labor government, under Ehud Barak, Peres served in a minor post as regional cooperation minister. After this government collapsed in 2000, Peres ran for president but lost to Moshe Katsav. He then staged a political comeback, becoming foreign minister in a coalition government under Likud hardliner Ariel Sharon. In 2005, he followed Sharon to the newly founded centrist Kadima party, where he stayed until he resigned from the Knesset after being elected president in 2007.

As is customary for the mainly ceremonial position, president Peres abandoned partisan politics and henceforth focused his speeches on the need to achieve peace in the Middle East, the dangers of a nuclear Iran, and the miracle of Israel’s high-tech success. After a stormy career in politics, Peres was no less vigorous in his new, apolitical position, keeping up with a tight schedule that included meetings all over Israel and across the globe.

“I don’t how where he gets the energy from,” one of Peres’s staffers said a few years ago, after her boss had addressed a crowd of senior American communal leaders at 8 in the morning before heading to his next appointment. “Believe me,” she continued, “he’s over 80 and I’m in my 30s, but he has more energy than all of us.”

Indeed, even as an octogenarian, Peres — who received an honorary knighthood from Queen Elizabeth and the Presidential Medal of Freedom from Barack Obama — was indefatigable. In the mid-90s, he was the first Israeli prime minister to have a website and, two decades later, he was still on the cutting edge of technology. In 2012, he released an ultra-hip video showing him shaking hands with world leaders and stars from Hollywood and the world of sports, and playing on his iPad, all the while imploring the viewer to “be my friend for peace.”

“We used to be the people of the book. Now we’ve become the people of the Facebook — much better,” Peres said in the clip. For the video’s background music Peres hired Noy Alooshe, an Israeli journalist and musician who became famous for the “Zenga Zenga” spoof making fun of Muammar Gaddafi.

Even on the very day he suffered from a stroke and was sedated and incubated by his doctors in Tel Aviv’s Tel Hashomer Hospital, Peres published a video clip on Facebook urging Israelis to buy home-made products.


In the summer of 2012, as Prime Minister Netanyahu publicly mulled attacking Iran’s nuclear facilities despite opposition from Washington, Peres entered the political fray one last time. Jerusalem cannot “go it alone” in a preemptive strike, he said, sparking a storm of controversy. Likud leaders called Peres’s comments “a gross attack on the elected government’s official policy” and one lawmaker went so far as to suggest Peres be impeached.

But Yitzhak Navon, Israel’s fifth president (1978-83), defended him. “A man like Shimon Peres cannot not speak his mind when he feels the fatefulness of the hour and believes with all his heart that it’s his obligation to exert influence,” Navon said.

Before the 2013 elections, some dovish Israeli politicians and pundits pressured the then 89-year-old to quit the presidency and run once again for the premiership, but Peres refused, saying he was committed to conclude his seven-year term as president. On July 27, 2014, he was succeeded by Reuven Rivlin, whom he had defeated in the presidential elections seven years earlier. But even after six decades of holding political offices, Peres did not retire, continuing tirelessly to call for peace and to defend Israel’s good name in the world.

“We do have a partner. But we have to decide — do we want a partner for peace or a partner for war? I’m speaking about Abu Mazen [PA President Mahmoud Abbas]. He talks about peace, he talks against terror. He doesn’t talk the Zionist language, but I don’t expect him to,” he said in a recent interview.

In December 2015, rumors about his death spread on social media, which Peres, true to form, dispelled on his Facebook page. “I’m continuing with my daily schedule as usual,” he wrote, “to do whatever I can to assist the State of Israel and its citizens.”

On September 13, he suffered from a stroke and was admitted to the Sheba Medical Center in Tel Aviv, where doctors sedated and incubated him. Wishes for his recovery poured in from across the globe, but despite minor improvements in his condition he remained sedated until Tuesday afternoon when his health deteriorated drastically.


zondag 18 september 2016

JOOP houdt de Israëlische bezetting in stand (IMO)





= IMO Blog =

In mijn vorige blog schreef ik dat er op Joop.nl in 4 dagen liefst 5 anti-Israel stukken verschenen, waarna ik bij een daarvan, de open brief van Michiel Servaes aan Netanyahu, bleef steken. Het kost vaak drie keer zoveel ruimte om de vele eenzijdigheden en halve waarheden uit artikelen te analyseren als het oorspronkelijke artikel. Vandaar ook dat mijn blogs altijd zo lang zijn. De mensen die je bekritiseert belachelijk maken, uitmaken voor antisemiet of eindeloos 40 jaar oude voorvallen oprakelen die niks met de huidige kwestie te maken hebben, is misschien makkelijker maar niet overtuigender. Sommige mensen maken het echter wel lastig om het bondig en zakelijk te houden, zoals een ander artikel op Joop onder de kop: ‘De media houden de Israëlische bezetting in stand’, met daaronder de uitleg: ‘Onze regeringen verzuimen hun plicht omdat onwetende burgers hun regering te weinig aanspreken, doordat media hen fout informeren’. Het is opmerkelijk dat een dergelijke zin de redactie van Joop kon passeren, maar blijkbaar vindt men daar alles goed waarin flink tegen Israel wordt getrapt en wordt verteld dat de maatschappij niet deugt.

‘Filosoof’ Mihai Martioiu Ticu hangt vervolgens de volgende redenering op:

Trouw publiceerde een mooi argument van Willem-Gert Aldershoff: VVD, SGP, CDA en ChristenUnie koesteren het welzijn van de Israëli’s en andere Joden in de wereld. Sommige Israëliërs (en andere Joden) vinden dat Israël volkenrecht schendt en willen de producten uit de bezette gebieden etiketteren. Zij hebben gelijk, want Israël schendt inderdaad volkenrecht. Het is daardoor rationeler en moreler om deze groep te steunen. Dus dienen ook de bovengenoemde partijen de labeling te steunen.

Een vreemde redenering. Het betekent dat we van alle landen die het volkenrecht schenden producten uit door hun bezette (of betwiste) gebieden moeten gaan etiketteren. Dat is precies wat een meerderheid van de Tweede Kamer een tijdje terug voorstelde, toen een motie van de VVD hierover zelfs door GroenLinks werd gesteund: het is juist niet moreel om een onderscheid te maken en landen die dezelfde fout begaan verschillend te behandelen. Dus we labelen ofwel producten uit alle in onze ogen bezette gebieden of helemaal niet. En zolang de labeling van producten uit die andere gebieden niet serieus op de agenda staat, zetten we dus de labeling van producten uit de Israelische nederzettingen in de ijskast.


Ticu gaat vervolgens in tegen een reactie op het door hem aangehaalde stuk waarin wordt ‘betwijfeld dat Israël volkenrecht schendt’, omdat het om resoluties van de Algemene Vergadering gaat die niet bindend zijn. Onze filosoof brengt daar vier punten tegenin: Israel zou ook bindende resoluties van de Veiligheidsraad schenden. Bij Veiligheidsraadsresoluties onder hoofdstuk 7 kan tot sancties en zelfs ingrijpen worden overgegaan als ze niet worden opgevolgd. Israel heeft inderdaad resoluties naast zich neergelegd, onder meer over Jeruzalem, de Golan en de nederzettingen; echter deze werden onder hoofdstuk 5 aangenomen en waren daarmee niet bindend. Daarbij wil ik opmerken dat ook de Veiligheidsraad een onevenredig grote focus op Israel heeft, en dat ook hier de Arabische landen met vaak steun van Rusland hun agenda proberen erdoor te drukken.

Verder stelt Ticu:

Ten tweede, ook resoluties van de Algemene Vergadering zijn juridisch relevant. Het Internationaal Gerechtshof stelde vast dat Israël volkenrecht schendt en beriep zich – onder andere – op resoluties van de Algemene Vergadering. De vele resoluties over de Palestijnse kwestie worden unaniem of bijna unaniem met ‘ja’ gestemd. In volkenrecht betekent dit dat staten een bepaalde juridische overtuiging (opinio juris) hebben.

Het is inderdaad bizar dat niet meer landen tegen de jaarlijks tientallen ritueel ingediende en aangenomen anti-Israel resoluties stemmen. Deze hebben meer met de haat in de Arabische en islamitische wereld tegen Israel te maken dan met wat er daar daadwerkelijk gebeurt. Landen waarvan evident is dat die het volkenrecht op veel grotere schaal schenden dan Israel worden nooit of hoogst zelden veroordeeld. De hele ‘Mensenrechtenraad’ hangt van dergelijke flauwekul aan elkaar. Dictatoriale regimes met vele duizenden onschuldige doden op hun geweten zoals Syrië of Saudi-Arabië worden er in speciale gremia gekozen, en alleen voor Israels vermeende mensenrechtenschendingen is er standaard in elke sessie aandacht. Ieder weldenkend mens weet dit, maar de media negeren deze gang van zaken maar al te graag zodat verwarde filosofen er op Joop een ‘argument’ aan kunnen ontlenen tegen Israel.

Als de meeste landen overtuigd zijn dat een specifiek gedrag vereist is door een juridische plicht, schept dit gedrag nieuwe regels en versterkt of verzwakt bestaande regels.

Dus als de automatische tweederde meerderheid tegen Israel (Arabische/islamitische landen en een aantal zogenaamde ongebonden derde wereldlanden) een resolutie steunt, schept dat juridische verplichtingen voor Israel? In de VN zijn alle landen vertegenwoordigd, van minieme eilandstaatjes en autoritaire regimes tot democratische regeringen. Het ideaal was dat al deze landen samen een soort wereldregering zouden kunnen vormen en het over de belangrijkste wereldproblemen via overleg eens konden worden. Daarmee zouden oorlogen tot het verleden behoren, maar zo is het niet gegaan. Koehandel en het smeden van coalities waarin men elkaar de hand boven het hoofd houdt in ruil voor een stem of privileges zijn schering en inslag. Dat weet Ticu denk ik ook wel, maar hij hangt hier de ene wereldvreemde na de andere absurde redenering op om Israel maar in een kwaad daglicht te kunnen zetten. Als de mensenrechten hem zo aan het hart gaan, waarom dan steeds die focus op Israel? Ik ‘ken’ hem nog van de Volkskrantblog, een project waarbij iedereen een eigen blog op de Volkskrantsite kon beginnen en daar ook op elkaar reageerde. Hij viel toen al op door vaak ellenlange onleesbare epistels over wat er mis is met Israel.

Ten derde, Israël schendt volkenrecht ook zonder de VN-resoluties. De nederzettingen zijn illegaal. De constante Israëlische uitbreiding en de muur schenden het Palestijnse recht op zelfbeschikking, maken hun recht op een staat steeds minder kansrijk. Dit blijft waar ook als de VN zou zwijgen.

Het is ondenkbaar dat de VN zou zwijgen, want in de jaren ’70 heeft ze tal van anti-Israel instituties opgezet en veel landen hebben er belang bij om de aandacht van de eigen problemen af te leiden. De Arabische landen hebben Israel wat dat betreft hard nodig; het verenigt deze verdeelde regio en geeft de regimes de kans de woede en onvrede van de eigen bevolking te kanaliseren.

Verder is het de vraag of de Palestijnen een onvoorwaardelijk recht op een eigen staat hebben. De VN heeft indertijd in meerderheid voor het delingsplan gestemd, dat door de Arabieren is verworpen. Latere resoluties van de Veiligheidsraad roepen op tot onderhandelingen over vrede met (pas sinds 2002) als inzet twee staten, maar dat is niet hetzelfde als dat Israel zich eenzijdig moet terugtrekken en alle gebied aan de Palestijnen moet overlaten. Aan de stichting van een Palestijnse staat zijn voorwaarden verbonden, zoals (wederzijdse) erkenning van elkaars recht op zelfbeschikking en het laten vallen van verdere claims (bijvoorbeeld op het zogenaamde recht op terugkeer van de miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen van 1948).

De Israelische nederzettingen zijn inderdaad veelvuldig veroordeeld, ook door de Veiligheidsraad, en de nederzettingen worden vaak als illegaal gezien op grond van de Geneefse Conventie die bepaalt dat een land niet de eigen bevolking naar bezet gebied mag verplaatsen. Volgens sommige deskundigen was dit echter een duidelijke verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog, toen Duitsland Joden naar kampen in nieuw veroverd gebied deporteerde, en zou dit niet gelden voor het vrijwillig gaan wonen in dit gebied. Zelfs als je ervan uitgaat dat de bouw in de nederzettingen een schending van het internationaal recht is en onmiddellijk moet stoppen, is het conflict (en dus het uitblijven van een Palestijnse staat) nog niet hoofdzakelijk aan Israel te wijten, en helpt Ticu’s ‘oplossing’ niet om er een einde aan te maken.

Ten vierde, de islamitische landen leggen hun wil niet aan anderen op. De andere landen stemmen vrijwillig met ‘ja’. In veel gevallen dienen Westerse landen Palestina-resoluties in, inclusief Nederland.

Zie de uitleg hierboven. Men houdt elkaar de hand boven het hoofd, en veel landen stemmen ‘ja’ omdat ze dan op een ander gebied steun krijgen van het hele islamitische blok (ca. een derde van alle landen). Er wordt uiteraard op allerlei manieren druk uitgeoefend, dat doen de islamitische landen, dat doet de VS, dat doen China en Rusland. Ticu speelt hier de naïeveling maar weet dat natuurlijk ook wel. Westerse Palestina-resoluties zijn doorgaans een stuk evenwichtiger en eisen nooit dat Israel zich onvoorwaardelijk uit de Westbank terugtrekt en allerhande Palestijnse eisen inwilligt.

Ideale wereld

Na een flauwe verwijzing naar een of ander propaganda handboek en een sneer naar Trouw lezers die er allemaal ‘in zijn getuind’, volgt dan opeens de bewering dat het volkenrecht niet deugt omdat het door de ‘koloniale machten’ is gemaakt:

In een ideale wereld zouden Palestijnen naar een internationaal hof kunnen stappen en eisen dat Israël de bezetting stopt. Maar dat kan niet, vooral omdat de koloniale machten het volkenrecht hebben gemaakt, in hun eigen voordeel. Ze wilden niet gedwongen worden door machteloze landen om volkenrecht te respecteren.

Ieder land, ‘koloniaal’ of niet, komt op voor zijn eigenbelang en gaat daar soms behoorlijk ver in. Grote landen kunnen zich doorgaans meer permitteren dan kleine, en dictaturen meer dan democratieën, waar het volk bij teveel bloed en narigheid de regering kan terugfluiten zoals bij oorlogen van zowel de VS als Israel ook is gebeurd. In een ideale wereld zou er geen onrecht zijn, waren de Joden altijd in het land Israel blijven wonen en daar niet verdreven door de Romeinen en later gediscrimineerd en vervolgd door talloze andere volken en landen, met als dieptepunt de Holocaust. In een ideale wereld hadden de Arabieren in Palestina niet vanaf het begin ieder voorstel voor een deling van het land afgewezen, evenals iedere samenwerking met de zionisten. Zij werden niet opgehitst door leiders als moefti Hai Amin Al Husseini en trokken niet gewapend de Joodse wijken in waar zij dood en verderf zaaiden. In een ideale wereld zouden ook geen natie-staten nodig zijn omdat iedereen wereldburger is en overal welkom en we ons even gemakkelijk vereenzelvigen met iemand uit een totaal andere cultuur met een andere religie, andere gebruiken en een andere taal, dan met hen die op ons lijken en die we begrijpen. In een ideale wereld staat het algemeen belang altijd voorop en laat een ieder zich door principes van rechtvaardigheid, billijkheid en gelijkheid leiden en heeft de ander lief als zichzelf.

Aangezien die wereld een utopie is moeten we het doen met egoïstische en kortzichtige mensen, en landen, en internationale organen waar deze landen proberen vooral hun eigen belangen te behartigen. Wat mij opvalt bij veel Israel critici zijn de onmogelijk hoge eisen die zij aan Israel en Joden stellen en die voor geen enkel ander land gelden. Voor Palestijnse/Arabische fouten, egoïsme, geweld en onverzoenlijkheid is altijd wel een plausibele verklaring te vinden, maar Israel moet aan de hoogste eisen voldoen. Zo zijn er talloze muren gebouwd om bepaalde mensen buiten te houden, maar over geen enkele muur wordt zoveel gepraat, en wordt zo streng veroordeeld, als het afscheidingsHEK dat Israel bouwde. Over de veel langere muur die Marokko bouwde op de Westelijke Sahara hoor je nooit iemand, laat staan dan het Internationaal Gerechtshof naar zijn mening erover wordt gevraagd. Er zijn talloze bezettingen waar legers huishouden ten koste van de bezette of opstandige regio’s, en talloze landen waar de inwoners volkomen rechteloos zijn maar waar geen haan naar kraait en geen verslaggevers van de NOS, NRC, CNN, AFP en Reuters zitten. Ticu’s bewering dat de media de bezetting mede in stand houden is dan ook grote flauwekul. Over weinig landen wordt zo kritisch geschreven als over Israel, waar geen detail de pers ontgaat.

Of zou hij op een geheel andere manier toch gelijk hebben? Door al die internationale bemoeienis en de constante focus op Israels fouten worden de Palestijnen bevestigd in hun irreële eisen, en de diehards in Israel in hun visie dat Israel geen recht van de wereldgemeenschap hoeft te verwachten en dus net zo goed door kan bouwen en haar vijanden op eigen kracht voldoende moet afschrikken. En zo staan beide partijen lijnrecht tegenover elkaar, niet bereid een duimbreed toe te geven, want toegeven staat gelijk aan het tonen van zwakte in de logica van het Midden-Oosten.

Ratna Pelle


woensdag 14 september 2016

Michiel Servaes en het begrip voor Israel (IMO)


Michiel Servaes, screenshot uit interview TPO, 2015



(Open brief Servaes aan Netanyahu op Joop.nl)




= IMO Blog = 


Op VARA propagandasite Joop.nl stonden tussen 6 en 9 september liefst 5 anti-Israel stukken, grotendeels vanwege de komst van Netanyahu naar Nederland. Geen enkel stuk van de andere kant uiteraard, want de mening van andersdenkenden is in de gesloten wereld van Joop niet interessant. Needless to say, wanneer regeringsleiders van andere, soms een stuk onfrissere landen naar Nederland komen, heeft Joop daar niet zoveel aandacht voor. Herinner me er even aan wanneer een Arabische leider of hoogwaardigheidsbekleder op bezoek is (of Rutte en/of Willem-Alexander daar), dan zal ik het turven. Of beter, herinner Joop, DENK en GroenLinks eraan, dan kunnen zij er ook zoveel negatieve aandacht aan besteden/de hand weigeren te schudden/demonstratief wegblijven bij de ontmoeting.


Om te beginnen was er een wat potsierlijke open brief van Michiel Servaes (PvdA) aan Netanyahu, die hij ook nog gelezen schijnt te hebben. Servaes schrijft geen gehoor te geven aan de oproep tot boycot en zo goed te zijn bij het gesprek aanwezig te zijn, en Netanyahu is hem daar ongetwijfeld zeer dankbaar voor. Hij kondigt voorts vast aan waar hij Netanyahu allemaal de les over gaat lezen zodat die voorbereid is, en haalt vervolgens zijn persoonlijke geschiedenis erbij, als extra rechtvaardiging voor zijn kritiek. “Als kleinzoon van grootouders die de holocaust wisten te overleven, ben ik opgegroeid met hun verhalen”, om daarna te wijzen op zijn neef op de Golanvlakte die hen van het leven in Israel op de hoogte houdt. Hij stelt vervolgens voor om het daar niet over te hebben:


Laten we dat deel van het gesprek dus overslaan. Ik ken de geschiedenis, ik ken uw land en ik ken de uitdagingen waar Israël in de regio voor staat.

Een vreemde redenering. Het is hetzelfde als dat Netanyahu tegen bezoekende politici zegt: ‘Ik ken uw zorgen om de Palestijnen en de verrechtsing in Israel, ik ken de kritiek die bij u leeft en de argumenten. Laten we dat deel van het gesprek dus overslaan’. Zo werkt een dialoog natuurlijk niet. Je luistert naar de ander, ook als je wat die te zeggen heeft al lang meent te weten en het zelf eigenlijk liever over wat anders hebt.


Ik vraag me daarbij af of Servaes echt wel zo’n goed beeld heeft van alle uitdagingen waar Israel in de regio voor staat. Veel nieuws haalt onze media niet, en ook Haaretz is behoorlijk selectief in wat het meldt. Wat die neef van Servaes hem precies vertelt is de vraag. ‘De geschiedenis kennen’ klinkt mooi maar wat is dat? Dries van Agt meent ook dat hij de geschiedenis kent maar schetst er een behoorlijke karikatuur van in zijn lezingen en opiniestukken. Weet Servaes hoeveel aanslagen er verijdeld worden, en hoeveel kleinere aanvallen en aanslagen er, vooral op de Westbank, dagelijks plaatsvinden? Leest hij weblogs waarop dit geregeld aan de orde komt, zoals Elder of Ziyon of Israellycool? Gaat hij in Israel ook praten met mensen in Sderot waar de meeste raketten van Hamas terechtkomen, en met journalisten en politici die zich zorgen maken om de verheerlijking van geweld onder Palestijnen en andere Arabieren, het antisemitisme, de complottheorieën, de vele onwaarheden die men over Israel en Joden verkondigt op door de PA en Hamas gesponsorde tv kanalen en andere media? Ik vrees van niet. Hij leest waarschijnlijk Haaretz (de columns van Gideon Levy doen het altijd goed onder Israelcritici), +972 Mag, de websites van Peace Now en Betselem en natuurlijk Breaking the Silence.

Servaes vervolgt met een bekend cliché onder vooral linkse Israel critici:

Zoals ik zijn er veel Nederlanders die het beste met uw land voorhebben. Wij steunden u in moeilijke tijden. Het maakt het des te pijnlijker dat u het mij en al die anderen zo verdomd lastig maakt om dat te blijven doen.

Laten we het daarom hebben over hoe het komt dat de steun voor het beleid van Israël in Nederland zo sterk is afgenomen. Wellicht kunt u daarbij niet louter op anderen en op externe omstandigheden wijzen, maar bent u bereid om juist uw eigen verantwoordelijkheid tegen het licht te houden. Alleen u en uw regering kunnen immers besluiten om te stoppen met het schenden van het internationaal recht en echt leiderschap te tonen door de Palestijnse staat te erkennen.


Ja ja, je leest het goed. We hebben het beste met je voor, we stonden altijd voor je klaar, maar nu dreig je het voor jezelf te verknallen. We geven je echter nog een kans: als je nu je leven betert, kan het nog goed komen.Het klinkt als hoe een vader tegen een verloren zoon praat, of een vriend tegen een ex: ‘Ik heb altijd alles voor je gedaan en nu dit. Je hebt me enorm teleurgesteld. En nee, ga nou niet naar anderen wijzen, je bent zelf verantwoordelijk voor de puinhoop die je ervan hebt gemaakt.’ Het is enigszins ongepast voor een parlementariër om eerst de onderwerpen die aan bod mogen komen te willen bepalen en vervolgens de ander kwalijk te nemen dat die zich niet (meer) volgens jouw goeddunken gedraagt. Netanyahu hoeft zich tegenover Servaes uiteraard niet te verantwoorden, en hoeft dus ook niet gezegd te krijgen dat hij niet ‘louter op externe omstandigheden moet wijzen’. Het is nogmaals, een toon die je normaal gesproken alleen tegenover een stout kind bezigt.



Alleen Israel kan inderdaad besluiten een Palestijnse staat te erkennen, en vooralsnog zijn er volgens de Israelische regering genoeg redenen om dat niet te doen. In plaats van dit soort lesjes zou het interessanter zijn geweest als de heren samen hadden onderzocht wat voor redenen dat zijn en hoe die weggenomen kunnen worden. Zoals toch wel erg veel signalen dat zo’n Palestijnse staat onder leiding van Abbas’ PA niet erg stabiel zal zijn (denk aan de macht van allerlei clans, zoals onlangs zelfs Monique van Hoogstraten op de NOS liet zien), de weigering geweld tegen burgers te veroordelen en de enorme steun hiervoor onder de Palestijnse bevolking, aangewakkerd door de media en uitspraken van Fatah kopstukken. Een staat erkennen waarvan de kans levensgroot is dat die alleen maar voor meer instabiliteit zal zorgen heeft niks te maken met het tonen van leiderschap maar met realisme. Zo goed kent Servaes de regio en Israels uitdagingen blijkbaar toch niet.

Maar er is nog iets. Hier wordt wel erg makkelijk gesteld dat het afnemende begrip in Nederland wordt veroorzaakt door de nederzettingen, door ‘schendingen van het internationale recht’ en andere (vermeende) ellende van Israels kant. Het ligt dus vooral aan Israel zelf, en Israel kan dit tij ook weer doen keren. Was het maar waar. Ook gematigde en linkse politici zoals Tzipi Livni, Isaac Herzog en Yair Lapid kunnen op een zeer kritische pers rekenen. De vorige regering van Netanyahu was een stuk gematigder met de Arbeidspartij op defensie, maar het mocht uiteraard niet baten. Ook de terugtrekking uit Gaza onder Ariel Sharon kon weinig uithalen. Wanneer Israel concessies doet, hoe imperfect misschien ook, wordt daar veelal laatdunkend over geschreven en wordt dat direct geplaatst in een machtspolitiek kader. Wanneer Abbas of iemand uit Hamas-kringen zich gematigd uitlaat en ook maar de zwakste hint doet richting concessies, komt het groot in het nieuws. Abbas wordt gezien als zwak; van hem wordt niks verwacht, hij hoeft geen verantwoordelijkheid te nemen en mag naar hartelust op allerhande tegenwerkende omstandigheden wijzen. Dat het bij Abbas evenzeer aan iedereen behalve hemzelf ligt als bij Netanyahu, wordt door media en linkse politici zelden of nooit gehekeld.

Het afnemende begrip voor Israel, in Nederland maar ook andere Europese landen en in mindere mate ook de VS, ligt aan veel meer dan een lustig doorbouwend Israel en een hopeloze bevolking in ‘openluchtgevangenis’ Gaza. Als een redelijk en naar vrede strevend Israel werkelijk op begrip en voldoende steun van de internationale gemeenschap had kunnen rekenen, was het wellicht nooit zover gekomen. Nederland was vroeger (tot in de jaren ’80) inderdaad pro-Israel, maar dat geldt zeker niet voor de VN en een groot deel van Europa. In de VS hing het behoorlijk van de president af; het congres is er van oudsher zeer pro-Israel, terwijl het State Department vrij kritisch is. De Israelvijandige houding van de VN (‘Zionisme is racisme’ resolutie van de Algemene Vergadering in 1975, waarnemersstatus voor de PLO in 1974) heeft vooral de kolonisten en de Likoed (toen Herut geheten) in de kaart gespeeld, nadat de Arbeidspartij 25 jaar de politiek domineerde.


Daarnaast is Israel ook verrechtst in reactie op de populariteit van Hamas. In de jaren ’90 hadden velen de hoop dat er eindelijk vrede zou kunnen worden gesloten, en een meerderheid was bereid daar, op strikte voorwaarden, de bezetting en een groot deel van de nederzettingen voor op te geven. Beide partijen hebben bijgedragen aan het mislukken van het Oslo vredesproces, maar de uitbraak van de Tweede Intifada, die, zo bleek achteraf, werd gesteund en zelfs voorbereid door hoge PA/PLO functionarissen, heeft die hoop in Israel doen vervliegen. Vandaar de grote overwinning voor Sharon in 2001.



Aan al dit alles gaat Servaes in zijn brief volkomen voorbij. Het moet natuurlijk ook vooral niet te ingewikkeld worden, want dan haalt zo’n brief Joop niet en lezen mensen hem niet. Ik citeer nog even:

Voor het eerst steunde een parlementaire meerderheid een motie waarin klip en klaar gesteld wordt dat de samenwerking met Israël wordt opgeschort als uw regering illegaal beleid blijft voeren en vredesinitiatieven blijft afwijzen. Een ruime meerderheid in de Nederlandse samenleving denkt er precies zo over.

Een groot deel van de bevolking wordt zeer eenzijdig voorgelicht door de NOS, de NRC, Trouw en in mindere mate de Volkskrant. Een ander deel van Nederland wordt nog eenzijdiger voorgelicht door Al Jazeera, Al Arabiya en diverse Turkse tv zenders. En een nog groter deel kan het niet echt een mallemoer schelen, maar heeft ergens opgevangen dat Israel niet zo lekker bezig is daar op de Westbank en dat dit een van de vreselijkste en bloederigste conflicten is dat het hele Midden-Oosten ontregelt. Een parlementaire meerderheid wees overigens ook eenzijdige labeling van producten uit de nederzettingen af, en als de peilingen uitkomen, is er een ruime meerderheid in de kamer voor een redelijk evenwichtig of zelfs pro-Israel beleid. Servaes besluit:

Ik hoop dat u zich realiseert dat alleen een radicale ommekeer in uw beleid deze trend nog kan keren. Uit betrokkenheid met Israël zal ik u daarom oproepen te stoppen met uw destructieve bezettingspolitiek en niet langer weg te lopen voor vredesbesprekingen. Want alleen in dat geval kunnen ik en vele anderen het weer opnemen voor uw land.


Ik hoop dat Servaes zich realiseert dat een evenwichtig internationaal beleid, waarin de Palestijnen evenzeer op hun verantwoordelijkheden worden gewezen, het tij mogelijk kan keren en voor de gematigden in Israel een enorme steun in de rug zal zijn. Uit betrokkenheid met links zionistisch Israel, de Arbeidspartij (nu Zionistische Unie) en de vroeger zo grote vredesbeweging roep ik Servaes op te stoppen met dit soort aanmatigende brieven en het eenzijdig hekelen van Israel. Want alleen dan kunnen veel mensen die links van het midden staan maar ook Israel een warm hart toedragen bij de volgende verkiezingen zonder slecht geweten op de PvdA stemmen. Uit betrokkenheid bij links vraag ik u en uw partij om een evenwichtigere kijk op Israel en de Palestijnen, om werkelijk begrip voor Israels problemen en bedreigingen en het uitdragen hiervan bij de Israel vaak vijandige Verenigde Naties.

Ratna Pelle


vrijdag 9 september 2016

De voorspelbare discussie over het bezoek van Netanyahu (IMO)


Minister Koenders bij de scanner aan de Gaza grens (foto: Ministerie van BuZa)





= IMO Blog =

Ik schreef al over de vele onzin in de petitie van DocP tegen de komst van premier Netanyahu naar Nederland. Je zou denken dat dergelijke onzin de mainstream media niet haalt, maar dat is helaas wishful thinking. De Telegraaf meldt dat Tweede Kamerleden een ‘bombardement van e-mails kregen met de oproep om de ontmoeting met Netanyahu te boycotten’. Volgens De Telegraaf is onduidelijk wie erachter zit. Pro-Palestina activiste Sylvia Bos riep op tot dit bombardement op de facebookpagina ‘Netanyahu niet welkom’, en gaf er ook alle e-mailadressen van de Kamerleden bij. Het protest, evenals de demonstratie in Den Haag afgelopen dinsdag, komt uit de hoek van BDS Nederland en het radikale DocP, beide tegen Israels bestaansrecht en tegen vrede.

Het gaat dan ook helemaal niet specifiek om Netanyahu, op wiens beleid ik ook het nodige heb aan te merken, maar om het feit dat een Israelisch staatshoofd hier met egards wordt ontvangen. Dat dit de normale procedure is voor alle landen waarmee we diplomatieke banden hebben (en daar zitten heel wat dictators met bloed aan hun handen bij) ontgaat de dames en heren blijkbaar. Ook Abbas kreeg vorig jaar een dergelijke ontvangst, waarbij er geen demonstraties tegen hem waren waarbij honderden mensen hem voor terrorist en oorlogsmisdadiger uitmaakten, Kamerleden geen honderden e-mails en tweets kregen en geen oud premier opriep om de hem door het Internationaal Strafhof te laten vervolgen. Daarbij heeft ook Abbas bloed aan zijn handen. Hij heeft vorig jaar nog gezegd dat ‘iedere druppel bloed die voor Jeruzalem vloeit’ heilig is, weigerde de vele aanvallen met messen te veroordelen en uit geregeld valse en idiote beschuldigingen aan het adres van Israel. Hij frustreert bovendien vredesbesprekingen door steeds met voorwaarden vooraf te komen die voor Israel niet bespreekbaar zijn. Abbas is dus evenzeer debet aan het voortduren van het conflict en het bloedvergieten als Netanyahu. Beide leiders hebben bovendien met haviken en nationalisten in eigen gelederen te maken, die ze te vriend proberen te houden. Maar terwijl Abbas vorig jaar door het CIDI werd ontvangen voor een gesprek wordt Netanyahu uitgescholden.

Ik kan het niet laten hier even een paar comments van de Facebookpagina tegen Netanyahu’s komst te kopiëren. Ze hebben er weken gestaan, en terwijl pro-Israel reacties direct werden verwijderd leek niemand een probleem met dergelijk antisemitisme te hebben.

“De grootste onmens sinds de gestapo van hitler.”

“Ik haat mensen die het goed vinden dat kinderen mogen worden gemarteld en gedood; het maakt mij niet uit of je een surinamer bent of een kakerlak onder de joden .sterf jullie onmensen.”

“Buitendien gaat het niet om slim of belangerijk te doen, die witte racistische santanische onmens een halt toe roepen met alles wat ik voorhanden heb pijn doen en vernietigen is voor mij belangerijk, niet die omhoog gevallen onzin . Als men mij voor de voeten loopt zal ik mij vuur niet stoppen, dood aan die witte racist.”  

Eerlijk is eerlijk, Sylvia Bos ging hier tegenin. Maar verder besteedde niemand er aandacht aan. Later kwam daar nog meer fraais bij:

“Het is toch om misselijk van te worden zoals die smeerlap en zijn. ambassade worden beschermd/bewaakt.
Om heel misselijk van te worden!!!
En dat is nog een understatement. Oh wat zou ik die natnek wat willen vertellen
Hij volgt dat smerige boek de talmud
Precies dat!
Dat duivelsboek moet ie stoppen waar de zon niet schijnt.”

Dergelijk antisemitisme op Facebook melden heeft weinig zin; in tegenstelling tot haat en racisme tegen moslims mag antisemitisme daar gewoon. En de admins van dergelijke pagina’s hebben er blijkbaar ook geen probleem mee, noch de vele bezoekers en supporters van de pagina en de actie.

Het cliché antwoord op de vraag waarom Israel zoveel haat oproept en er voor Israel blijkbaar zulke andere maatstaven worden gehanteerd, luidt altijd dat Israel nou eenmaal veel emoties oproept. Kees Boonman verwoordde het bekende cliché als volgt in Een Vandaag: “De positie van Israel is een delicaat en gevoelig onderwerp vanwege de Jodenvervolging. Daarom past iedereen wel op om Israel te grazen te nemen” (in reactie op de oproep van Dries van Agt om Netanyahu voor het ICC te brengen).

Flauwekul. Het valt onder algemeen gangbaar diplomatiek verkeer om een bevriend staatshoofd niet voor het ICC te dagen maar netjes te ontvangen en naar elkaar te luisteren. Dat heeft niks met de Jodenvervolging te maken. Later in de uitzending herhaalt Boonman de onzinnige idee dat Nederland ‘op kousenvoeten’ te werk gaat vanwege het delicate en gevoelige onderwerp. Andere staatshoofden wordt keihard de waarheid gezegd, of om het geringste worden de ambassadeurs op het matje geroepen of die van ons teruggehaald voor overleg, sancties afgekondigd etc., maar bij Israel houden we ons koest… not. Vergelijk onze voorzichtigheid tegenover grote spelers als China, Rusland en ook Iran met de relatieve directheid tegen Israel, dat van ons net als van ieder ander land luid en duidelijk te horen krijgt dat die nederzettingen toch echt moeten stoppen en dat er teveel doden in Gaza vielen. Maar het is voor een verslaggever blijkbaar makkelijker een bekende cliché te herhalen dan serieus na te gaan hoe we met verschillende regeringsleiders omgaan en wat eventuele verschillen zijn.

De werkelijke reden dat we van Israel zo weinig verdragen en zozeer de behoefte voelen dat land te bekritiseren, is dat we ons in Europa mede verantwoordelijk voelen voor Israels stichting, die zogenaamd een gevolg zou zijn van de Holocaust, en ook een misplaatst gevoel van superioriteit hebben tegenover de zionisten die in zoveel verschillen van de indertijd totaal onschuldige slachtoffers van de Holocaust. Het feit dat men liever (met soms grof geweld) terugslaat dan zelf weer slachtoffer te worden vinden we hier soms moeilijk te verkroppen. Daarnaast vinden we dat juist Israel als meest Westerse land in de regio het goede voorbeeld zou moeten geven, zonder daarbij oog te hebben voor de risico’s die dat met zich meebrengt. Ook schuldgevoel en ongemak over de Holocaust speelt een rol, en we eisen vanwege het vreselijke verleden vaak extra moreel gedrag van Joden. Dus ja, de Holocaust speelt een belangrijke rol in onze houding tegenover Israel, maar niet zoals de Een Vandaag verslaggever (en zoveel anderen) het bedoelen.

Netanyahu doet waarschijnlijk niks met die kritiek, hij hoort het beleefd aan en dat was dat. Israel is nou eenmaal een soeverein land en is dus niet verplicht wat met onze kritiek te doen. Frustrerend misschien, zeker als de kritiek breed gedeeld wordt en je erg overtuigd bent van je gelijk, maar niet veel aan te doen. Het zijn de spelregels van het diplomatieke verkeer. In heel extreme gevallen kun je tot sancties overgaan, maar die doen vaak meer kwaad dan goed, ook wanneer de kritiek op zichzelf terecht is. Ook dan zal een land dat overtuigd is van zijn gelijk niet snel toegeven en eerder de hakken in het zand zetten. Een groot deel van de Arabische en islamitische landen boycot Israel en heeft er geen diplomatieke banden mee, en dat draagt meer bij aan het probleem dan dat het oplost. De Palestijnen zijn er ook niet mee geholpen. Meer boycottende landen zullen de vrede niet dichterbij brengen en vooral de idee van rechts in Israel versterken dat men in deze wereld niet op rechtvaardigheid voor joden hoeft te rekenen en dus zijn eigen boontjes moet kunnen doppen.

Han ten Broeke verbaasde zich in De Telegraaf over de selectieve verontwaardiging van de anti-Netanyahu campagne:

„Bizar”, noemt VVD-Kamerlid Ten Broeke het mail-offensief, vooral omdat zoiets niet gebeurt als er vertegenwoordigers van echt lastige landen op bezoek komen. „Het gebeurt niet bij Iran, niet bij Indonesië, niet bij Rusland, maar wel bij de enige democratie in het Midden-Oosten.”

Ook de opmerkingen van Van Agt dat Netanyahu een oorlogsmisdadiger is die door het ICC moet worden gearresteerd, noemt hij onzinnig. Met zijn verleden zou hij het onderscheid moeten kunnen maken tussen een oorlogsmisdadiger en een democratisch gekozen premier, aldus Ten Broeke in Een Vandaag. Een strafrechtadvocaat legde vervolgens uit dat het ICC op het moment helemaal geen belangstelling heeft voor Netanyahu, en dat de Gaza oorlog nog in vooronderzoek is, waarna de aanklager van het ICC gaat onderzoeken of er een officieel onderzoek moet worden geopend. Ik weet niet hoeveel van die vooronderzoeken er lopen, maar als je puur kijkt naar aantallen doden dan zijn er een rits aan andere conflicten die de aandacht van het ICC eerder zouden verdienen. Israel is bovendien zoals gezegd een democratie en rechtsstaat waar onafhankelijke commissies en rechters eigen onderzoek kunnen doen, wat naar aanleiding van de Gaza oorlog ook is gebeurd. Internationaal recht is er dacht ik vooral om wrede dictators en machtsbeluste presidenten die de onafhankelijke journalistiek en rechters in het gevang hebben gegooid, en zo hun manieren hebben om opponenten te grazen te nemen, toch te kunnen berechten. Dat heet, nadat ze hun immuniteit verloren hebben die staatshoofden nou eenmaal genieten.

In plaats van de onzin van Van Agt te bespreken is het beter om te kijken hoe we als Nederland wat kunnen bijdragen aan een verbetering van leven voor de Palestijnen, vervolgde Ten Broeke, en wees op de projecten die Nederland ondersteunt zoals de scanner voor Gaza die eerder cadeau was gedaan en al zou hebben geleid tot 17% meer export uit Gaza sinds de laatste Gaza oorlog.

Op GroenLinks na gaf geen enkele parlementariër toe aan de oproep van DocP/BDS om niet naar de bijeenkomst met Netanyahu te gaan. Volgens verschillende Kamerleden leverde het gesprek weinig op, aldus de NOS, dat vervolgens PvdA’er Servaes en Sjoerd Sjoerdsma van D66 aanhaalt, maar verzuimt ook een paar parlementariërs te citeren van partijen die positiever tegenover Israel staan. Veel aandacht kreeg de weigering van ex-PvdA Kamerlid Kuzu (DENK) om Netanyahu de hand te schudden, waarbij veelal een foto werd geplaatst waarop Netanyahu zich vervolgens afwendt in plaats van de foto waarin de uitgestoken hand van Netanyahu werd geweigerd. Kuzu is, het mag niet verbazen, ‘het niet eens met de behandeling van de Palestijnen in de door Israël bezette gebieden’, en vindt het ‘een schande dat de rode loper is uitgerold voor Netanyahu.’ Ik hoop dat hij even consequent optreedt wanneer Erdogan op bezoek komt, of Poetin, of Rohani, of de koning van Marokko. Al deze landen onderdrukken minderheden, bezetten gebied en/of onderdrukken de eigen bevolking en de vrijheid van meningsuiting.

Het bezoek van Netanyahu heeft de posities weer eens duidelijk gemaakt. De pro-Palestina scene die voor boycot pleit en voornamelijk haattaal uitslaat, de voorspelbare kritiek van met name linkse partijen op Netanyahu, de even voorspelbare reactie, en de media die weer eens de bekende clichés van stal halen over de warme en speciale band van Nederland met Israel en de enorme gevoeligheid van het onderwerp, waardoor kritiek nog steeds heel moeilijk zou liggen. En dan heb ik het nog niet over de eveneens zeer voorspelbare artikelen op VARA site Joop. Daarover later meer.

Ratna Pelle