woensdag 22 oktober 2014

Joden toch echt een volk


Onderstaande brief aan Trouw is een reactie op een interview in die krant met Shlomo Sand, een Israelische historicus die ‘mythes’ over Joden en Israel onderuit wil halen, en die mythes zijn altijd heel populair in Nederland. Over het boek van Sand is eerder o.a. op IMO Blog geschreven.




Joden toch echt een volk


Shlomo Sand ziet het Joodse volk als een fictie, ontstaan in de 19e eeuw (Trouw, 20 oktober). Toen kreeg het Joodse nationalisme inderdaad een impuls door het ontstaan van natiestaten, zoals Italië, Duitsland enzovoort. Het idee dat er eerder geen sprake was van een Joods volk met een eigen cultuur is bizar. In de Romeinse tijd toen de Tweede Tempel werd verwoest, waren er al Joodse gemeenschappen buiten Judea, o.a. in Rome en Alexandrië. En later in het Rijndal. Toen de Kruistochten begonnen, werden deze Joden uitgemoord en velen vluchtten naar Oost-Europa. Joden in de Middeleeuwen werden verbannen uit Engeland, Frankrijk en Spanje. Ook in de Arabische wereld ontstonden buiten Judea al vroeg belangrijke Joodse gemeenschappen, die waren geen Europese uitvinding. Dat Sand zichzelf niet als Joods wil zien, is zijn keus. Laat hij anderen daar niet mee lastig vallen en de geschiedenis naar zijn hand zetten.

Harry Polak Amsterdam


De echte reden waarom voedsel in Israel zo duur is


Het Joodse leven in Berlijn beleeft een revival; wellicht niet alleen door de migratie van Joden uit Oost-Europa en Rusland, maar tevens vanuit Israel. Een jonge geëmigreerde Israeli riep op zijn voorbeeld te volgen, omdat het leven in Israel bijna onbetaalbaar is geworden.

Waarom veel prijzen van levensmiddelen zo hoog zijn in Israel, wordt hieronder uitgelegd. Dat zou niet zijn omdat alle geld naar defensie of de nederzettingen gaat.





The real reason food prices in Israel are high


Foreign Minister Yair Lapid plans to increase price control regulation, but bread cartel trial shows this is the last thing consumers should want.

By Meirav Arlosoroff | Oct. 21, 2014 | 12:32 PM



Supermarket shoppers don't benefit from the low cost of manufacturing price-controlled bread.Photo by Daniel Bar-On


When Israelis protested earlier this month against the higher cost of Israeli puddings here than in Berlin, Finance Minister Yair Lapid responded with real, generous empathy, saying he was angry too.

“Israelis ask why it is cheaper in Berlin,” Lapid said. Referring to the proposed 2015 state budget, which has been accepted by the cabinet but still requires Knesset approval, he said: “If they look at the present budget, they will see there are more and more products under [price] controls. We will continue to put more products [under price controls] without asking the manufacturers.”

Lapid’s empathy is quite touching, but before the finance minister proposes price controls on food as the ultimate solution for the high cost of living in Israel, he ought to take the time to read the testimony of someone who spent a decade and a half setting those price controls.

“After 15 years of working in price controls, I don’t believe that controls are efficient,” Zvia Dori, who served as price supervisor at what is now called the Economy Ministry between 1995 and 2011, said in court in June. “I believe that creating competitive market conditions is much more efficient than price controls.”

Dori was testifying in a trial against bread manufacturers accused of being part of a cartel in violation of the Restrictive Trade Practices Law during a period that includes the time when Dori was in charge of price controls. The companies are accused of coordinating the discounts they gave the major supermarket chains for price-controlled basic brown bread and of cooperating on several large tenders.

It is not very often that you hear a prominent regulator testify under oath that their regulation is not actually worth much. What the Antitrust Authority is arguing, and what Dori confirms, is that the appointed regulators are not really regulating, and don’t know what the companies being regulated are really doing.

How price controls work

To determine the price of standard brown bread — and the process is roughly the same for almost all other price-controlled food products — the Economy Ministry (formerly the Industry, Trade and Labor Ministry) need only check three production costs: the price of energy, of flour and of labor, Dori said in court. Significant changes in any of those three categories will lead to a change in the bread price.

Once every few years — Dori did not say exactly how often — does the price supervisor bother to collect the financial reports of the regulated companies and read the profitability reports released by the bread manufacturers, which the supervisor accepts at face value.

Only very rarely — and Dori admitted it never happened with bread prices — does the supervisor take issue with the figures in the companies’ financial reports or insist that costs be allocated differently. The way the costs are allocated is critical, since the manufacturers have a clear financial interest in allocating as much of their costs as possible to the few price-controlled goods they produce, in an effort to show the companies are losing money on those goods and that the government should raise the price.

‘Are you crazy? They’ll take the price controls away’

The trial made it clear that the bread manufacturers collaborated on selling their price-controlled bread to supermarkets for about half the maximum amount allowed by the government, a discount that was not passed on to consumers. Dori knew this, but instead of concluding that the real cost of producing the bread was relatively low and that the government-set price was too high, she accepted the manufacturers’ claim that the they were losing money on making the bread — and that therefore the government should raise the price consumers must pay.

Wiretaps recording meetings where the bread manufacturers coordinated the supermarket discounts show that their biggest worry was not the reputed high cost of producing price-controlled bread but that the bread would no longer be price-controlled.

“Are you crazy? They’ll take the price controls away from us,” one executive said on a recording made by the Antitrust Authority.

“It’s true,” Dori confirmed in her court testimony. “In my opinion, the bakeries seem to fear that if there are no [price] controls, the chains will not accept a higher price. In other words, the regulation helps them, the bakeries, to raise the price. Therefore I very much support removing the supervision, which can only increase the competition.”

“Berman really begged that before approving the removal of controls we approve a price increase,” Dori said in court, referring to one of Israel’s largest bread manufacturers. “If he had known that he could have increased the price without regulation, he would not have asked for it. This is more proof that the regulation is quite convenient for him, since it allows him to raise prices. He feared that after we remove the regulation there will be competition, and he will have a hard time.”

Any way you slice it

The fact that the companies being regulated want the price controls because it makes it easier for them to charge more demonstrates the absurdity of thinking that Lapid’s plan for more price controls would actually lower the cost of living. What the bread trial shows is that price controls destroy competition and raise prices.

The problem is that politicians tend to ignore the facts. Dori testified that various industry and trade ministers over the years, including Ran Cohen and Dalia Itzik, have taken part in the price control game. While Itzik insisted on keeping the price stable for unsliced bread, she agreed to raise the price for sliced bread, resulting in a difference of about 1.50 shekels.

Dori does not hide the fact that this was a political decision by the minister, detached from any economic or professional consideration, and said professional staff in the ministry objected to it. “The decision did not stem from cost differentials,” she said. “It was because of the interest in leaving the standard bread cheap, so people from the weaker classes could buy it.”

Any way you slice it, the result is that bread manufacturers have made a lot of money on their price-controlled sliced bread. “Despite all our claims, the standard sliced bread is the main bread that helps the bakeries preserve their profitability,” one of the bakery executives was recorded as saying. Dori’s embarrassing testimony has prompted the government to take action. Bread prices are being examined in-depth in an effort to evaluate the true production cost. The government has also decided to overhaul the way food prices are regulated, a change that was included in the draft version of next year’s Economic Arrangements Law, in which the state would stop taking into consideration the discounts given to retail chains.

For the first time, the government is also examining the retailers’ profit margins, and appears to have realized how ridiculous it is to maintain price controls in places where there is a real possibility of competition. There are five large bread manufacturers that produce the basic brown bread that the government regulates; if the government were to step back, they would be forced to compete with one another.

This is also the main conclusion that Dori reached: In the end, price control is a bad way to lower food prices, far inferior to promoting competition. Based on what Lapid has said, however, it doesn’t sound like the politicians have absorbed the message.


dinsdag 21 oktober 2014

Palestijnen geven Israel de schuld van het weer


Het is wel lekker makkelijk, die complottheorieën: voor alles wat misgaat of tegenzit heb je een pasklare verklaring en zondebok. Ook in Nederland is deze manier van denken, met dank aan Wilders, populair geworden, al maakt hij het niet zo bont als het object van zijn woede.

Overigens mogen de Arabieren het Israelische leger wel dankbaar zijn voor het brengen van regen, want daaraan is een groot gebrek in het Midden-Oosten.




It finally happened: Arabs blaming Jews for the weather



We Zionists often sarcastically say that the Arabs blame the Jews for the most absurd events, like natural disasters and the weather. Yet no matter how hard we try to come up with satirical examples, real life always seems to catch up.

Palestinian "experts" are saying that the amount of Israeli air raids and the resulting tiny particles that went into the air will affect the weather in much of the region, including Gaza, the West Bank, the "occupied territories" (meaning Israel,) West and South Jordan and parts of the Sinai.

Palestine Today interviewed Professor Mohammed Abu Safed, professor of physical geography at Al-Najah University, who predicted that the amount of fumes and gunpowder over the atmosphere of the Gaza Strip "resulting from the use of internationally prohibited weapons" suspended in the atmosphere over the areas of the Gaza Strip, and will result in an increase in rainfall over the region.

He said that the gases will contribute to the formation of a "condensation nucleus to form clouds," and that those fumes stored in the atmosphere will increase the chances of forming raindrops, thereby increasing the level of rainfall in the region.

It just so happens that there were major thunderstorms Sunday in Israel and Gaza. Thanks, IDF!


Jonge Israeli's verlaten het land niet vanwege de dure pudding


Dit haalde de internationale media, waaronder de NRC. In Israel zijn veel levensmiddelen duur vergeleken met Nederland of Duitsland, waaronder melkproducten, kaas, vruchtensap, appels, brood en allerlei zaken die van buiten moeten worden geimporteerd. De lonen liggen er ondertussen een stuk lager dan hier.

Na de protesten een paar jaar geleden tegen de hoge kosten van levensonderhoud, en met name de torenhoge huren en de beroerde lonen die daar tegenover staan, werd beterschap beloofd door de regering maar daar is niet echt veel van terecht gekomen. De verschillen tussen arm en rijk zijn groot en nemen toe, een steeds grotere groep leeft onder de armoede grens en moet twee of drie banen nemen om te overleven.


Onderstaande schrijver heeft zijn vertrouwen in de poltiiek verloren en roept mensen op massaal naar Berlijn te emigereren, in de hoop dat de regering dan eindelijk eens in beweging komt. De vergelijking met Berlijn is niet helemaal eerlijk: Duitsland is een van de welvarendste landen op de wereld, in een rustige regio met een stabiele regering zonder de grote tegenstellingen tussen mensen die er in Israel zijn en die het vormen van regeringen ernstig bemoeilijkt. Het hoeft niet zoveel aan veiligheid en defensie uit te geven. In vergelijking met landen in roeriger regio’s en/of in oorlog doet Israel het helemaal niet slecht. Dat neemt niet weg dat men meer voor de jongeren en mensen aan de onderkant moet doen, ook omdat veel van hen westers georienteerd zijn en de weg naar de VS of Europa weten te vinden. Dat heet, zolang men daar het antisemitisme nog een beetje in toom weet te houden.


I don't know anything about the real estate market, but it seems weird to me that in cool Berlin an apartment costs half a million shekels, while in a Middle Eastern state attacked by missiles people commit to a mortgage for a NIS 1.6 million apartment.

I am saying to the Israeli government point blank: Congratulations, you've defeated us. You've created the exact economy you wanted here. The State of Israel of 2014 is a nation state for rich Jews, for high-tech workers and for generals' children.


You want to talk to us about values? You say that David Ben-Gurion and Theodor Herzl are turning over in their graves because we are emigrating to Germany? What would Herzl and Ben-Gurion say about you, the public representatives who, in a gradual but continuous process, have created a state in which young people have no chance of buying a house? A state in which young couples postpone their baby plans because they realize how much it will cost to raise it. A state in which a working person is poor and humiliated. A state in which a student lives like a dog in a lousy apartment.


Forget about the Israeli government. I am now talking to you, the citizens. Don't put an effort in protesting against public representatives and hoping that someone will listen to you. Vote with your wings. Flock to Ben-Gurion Airport in masses.



It's not the pudding, stupid


Op-ed: Israel of 2014 is a nation state for rich Jews, high-tech workers and generals' children. So don’t talk to us about Zionism.

Berlin protest's organizer


10.15.14, 00:12 / Israel Opinion

The Israelis emigrating to Berlin have been called many things in the past week: Weaklings, Nazis, Holocaust deniers and degraders.


Finance Minister Yair Lapid said that we were "anti-Zionist," that we were leaving Israel for cheaper pudding and selling our values. Others say that Israel is clearly too expensive, but that we must stay here and fight from within for God's little acre that our nation has obtained.


Three years ago, the Israeli society united for a real fight, informing its elected representatives that something isn't working and needs to be fixed. I took to the streets too and participated in the protests, because Israel is my country and Hebrew is my language, and – with all honesty – I would rather live in Tel Aviv than in Berlin.


But that protest didn't work. The government changed, but the housing and food prices only soared. I am telling you straightforwardly, there is no point in waiting for elections. There is no point in sticking posts on politicians' walls and "liking" different protests on Facebook in an attempt to influence them. The people may be replaced in elections, the parties may change their names, but the politicians know very well who they work for – and it not for us.


Dairy pudding in Berlin. 'Reducing the price of one product is not enough' (photo from Facebook)


I really don't feel like sitting like a miserable person in a tent on Rothschild Boulevard and hoping that someone will listen to me and help me improve my situation.


I am 25 years old. I don't know anything about economics, I don't know anything about regulation. I do know that even if I work in Israel for 20 years, there is no chance that I will be able to buy an apartment in this country. There is no chance that I will enter the grocery store without thinking 700 times before putting something in my shopping cart.


I don't know anything about the real estate market, but it seems weird to me that in cool Berlin an apartment costs half a million shekels, while in a Middle Eastern state attacked by missiles people commit to a mortgage for a NIS 1.6 million apartment.


I am saying to the Israeli government point blank: Congratulations, you've defeated us. You've created the exact economy you wanted here. The State of Israel of 2014 is a nation state for rich Jews, for high-tech workers and for generals' children.


You want to talk to us about values? You say that David Ben-Gurion and Theodor Herzl are turning over in their graves because we are emigrating to Germany? What would Herzl and Ben-Gurion say about you, the public representatives who, in a gradual but continuous process, have created a state in which young people have no chance of buying a house? A state in which young couples postpone their baby plans because they realize how much it will cost to raise it. A state in which a working person is poor and humiliated. A state in which a student lives like a dog in a lousy apartment.


Forget about the Israeli government. I am now talking to you, the citizens. Don't put an effort in protesting against public representatives and hoping that someone will listen to you. Vote with your wings. Flock to Ben-Gurion Airport in masses.


The movement I established, Olim LeBerlin ("immigrating to Berlin"), aims to help each and every one of you, both young and old, to escape the violent cost of living in Israel and live in dignity. Why it's clear that if the State of Israel wanted to, it would begin in no time to favor the tenant over the landlord, the junior worker over the tycoon, and your food security over supermarket chains' profit.


I'm not even going to offer the government any ideas. Let the government chase me to Berlin in order to bring me back. And believe me, if we get 100,000 or 200,000 Israelis to emigrate to Berlin, the State of Israel will start changing its policy in favor of us for the first time in decades.


Yes, it's time for Israel to realize that in today's global world it must prove to us every day that it is an attractive place worth living in. Reducing the price of one product a week is not enough. We have already been in this situation three years ago.


We are demanding an attractive overall package: Housing, food and health. And those people who created ideal conditions for the rich and catastrophic conditions for the young people here should not talk to us about Zionism.


And one last thing about my identity. I am 25 years old. I served in the army and I was even an officer for several years. I love Israel and I always defend it in every possible forum to ignorant people who criticize us without understanding anything in the middle of a war.


But I really don't feel like revealing my identity right now. Why? Because the moment the politicians and the media have a name, a face and an address, it's easy to make everything personal, it's easy to tease, it’s easy to mock. It's much easier to slander a person than to deal with the message that person is trying to convey.


And my message is clear: Take care of yourselves and of your future. Israel gave up on you long ago, and it will start looking for you when it starts caring about you.


See you in Berlin!


Hamasleider Haniye laat zijn dochter in Israelisch ziekenhuis behandelen


Het is niet de eerste keer dat een van Haniye’s kinderen in een Israelisch ziekenhuis wordt behandeld. Hij weet blijkbaar wel dat Israel zijn vijanden anders behandelt dan Hamas gewoon is, anders zou hij dit niet doen. Het is overigens een algemene praktijk dat Israel in noodgevallen op verzoek van Palestijnse artsen patienten behandelt, en op dat moment is het irrelevant of ze aan Hamas of een andere terroristische organisatie zijn verbonden.







Hamas leader's daughter received medical treatment in Israel: sources


 (Reuters) - A daughter of the leader of Hamas in Gaza was admitted to an Israeli hospital for emergency medical treatment this month after she suffered complications from a routine procedure, two sources familiar with the case said.

Ismail Haniyeh's daughter's week-long admission to a hospital in Tel Aviv - which Israeli and Palestinian officials declined to confirm or deny - shows humanitarian coordination between the sides continues just weeks after the Gaza war ended.

Haniyeh, who has 13 children, is the leader of the Islamist group in Gaza and one of its most senior figures overall, serving as a deputy to Khaled Meshaal, who lives in exile.

Two sources - one Palestinian and the other a foreign diplomat with knowledge of the case - declined to name the daughter and, out of respect for her privacy, asked that details of her condition not be published.

Like many Hamas officials, Haniyeh spent the seven-week-long war largely in hiding. His home in the northern part of the Gaza Strip was destroyed by an Israeli air strike.

An Israeli official said he could not discuss specific medical admissions from Gaza.

But he said that in most cases a request by a Palestinian doctor to allow a patient across the border for urgent treatment was sufficient - indicating Haniyeh may not have been personally involved in his daughter's application.

During the war and since it ended in late August, dozens of patients from Gaza have been brought to hospitals in Israel, where the resources and technology for advanced treatment and complicated operations are vastly better.

Hamas is sworn to Israel's destruction but has voiced openness to a long-term truce and a measure of cooperation with Israel which, along with neighboring Egypt, controls access to the coastal enclave, home to 1.8 million Palestinians.

Israeli media has reported that one of Haniyeh's granddaughters was treated in an Israeli hospital last November, while his mother-in-law sought treatment in a Jerusalem hospital in June.


(Writing by Dan Williams; Editing by Crispian Balmer)


maandag 20 oktober 2014

Palestijnse kandidaat voor burgemeesterschap trots op Joodse revival Berlijn

Hij is het niet geworden: Michael Müller werd op 18 oktober tot (kandidaat-)burgemeester van Berlijn gekozen. Maar Raed Saleh blijft een opmerkelijke kandidaat, die wellicht later alsnog zover brengt.
Misschien zou het een stad als Berlijn sieren als er eerst eens een Joodse burgemeester zou zijn (bij mijn weten nog niet voorgekomen), maar een etnische Palestijn die misschien niet uitgesproken pro-Israel maar - te oordelen naar dit artikel – zeker niet anti-Israel is, dat zou ook een mooi symbool kunnen zijn voor verzoening?
Toch is de vraag in hoeverre zijn kandidatuur voor het burgemeesterschap een rol speelt in de positieve woorden voor Israel. Eronder een kort interview van tijdens de eerste Gaza Oorlog in 2009.
Berlin’s Palestinian mayoral candidate proud of city’s Jewish revival



West Bank-born Raed Saleh says Holocaust education should start earlier for first-generation Germans who need to learn ‘the positive and negative aspects of German history’

  October 14, 2014, 1:16 pm 
BERLIN — A German politician who has been outspoken in promoting the need for early Holocaust and anti-Semitism education is poised to be the next mayor of Berlin. Seeking to succeed the German capital’s incumbent, Klaus Wowereit — the city’s first openly gay leader — Palestinian-born Raed Saleh may become Berlin’s first immigrant mayor.
Saleh, 37, who was born in the West Bank and came to Berlin at age 5, offers a story of social advancement and tolerance he hopes will win over voters and set an example for others.
The son of a Palestinian “guest worker” who brought his family to then-West Berlin in the early 1980s, the 37-year-old Saleh started out working at Burger King and later co-founded a company that provides printing services.
“At the moment, a lot of young people have the feeling that they don’t have a share” in society, he said. Berlin is home to a large immigrant community, including many people with Turkish roots, some of them poorly integrated.
Berlin mayoral candidate Raed Saleh. ‘With young people with foreign roots, I regularly visit Auschwitz and Birkenau to explain that German history is also part of their history.’ (Micki Weinberg/The Times of Israel)
A growing new generation of disenfranchised first-generation Germans is a major cause of rising anti-Semitism in a society long-known for endemic racial hatred, Saleh told The Times of Israel.
But Saleh said this trend can be easily reversed. The cure? Experiential education.
“With young people with foreign roots, I regularly visit Auschwitz and Birkenau to explain that German history is also part of their history… because they were born here and must be acquainted with both the positive and negative aspects of German history,” Saleh said.
However, anti-Semitism education must begin earlier than it does now, said Saleh, “especially where we have classes in which 70 percent of the children are of foreign origin.”
For the past eight years Saleh has promoted mutual respect among Berlin’s religious and ethnic groups through a “Dialogue of Religions” program. There, Christians, Jews and Muslims discuss and learn about each other’s religions and volunteer in their communities.
If elected mayor, Saleh promises to ensure law and order and has taken an outspoken stance against anti-Semitic slogans chanted during protests against the Gaza war. “You can criticize if you have a different political view,” he said, “but nothing justifies hatred of Jews.”
Saleh joined the center-left Social Democrats of the current mayor, Klaus Wowereit, at 18 and rose steadily the local party hierarchy. When Wowereit announced in August that he was stepping down, Saleh — now the party’s regional caucus leader — became a natural candidate to succeed him.
Members of the Social Democrats are choosing between Saleh and two other contenders to be their party’s pick in a postal ballot that closes October 17. The mayor will be elected by the Berlin state parliament in December. Since a Social Democrat-led coalition has a majority in the legislature, the party ballot’s winner is all but guaranteed to get the job.
Saleh says his election could help give “courage and hope” to millions of people, showing that everyone is equal regardless of where they were born.
“This would of course be a great signal, and we would make history together here in Berlin,” he said.
“Young people with immigrant roots must, in addition to the Turkish and Arab cultural associations that they visit, start to feel at home in the larger [German] society overall. A homeland is a place where you care about what is happening around you. I would want these young people to be engaged in [German] political parties and social organizations,” he said.
“I’m proud that Jewish life has become so well developed in recent years. We again have Jewish cafes and restaurants, Jewish culture… and I’m proud, because that shows that we have regained the trust of the Jews from all over the world,” he said.The revival of Berlin Jewish life and the Jewish community’s sense of belonging to the city is a subject that Saleh repeatedly references as a point of pride.
Saleh is also pleased about the strong Israeli connection to Berlin, which has only grown in recent years. Berlin has become a controversial mecca for Israeli artists, musicians, students, tourists, and entrepreneurs.
“The relationship between Berlin and Israel has a lot of potential… a lot of people from Israel come to Germany, many of them as tourists or as students. That is a big compliment for Berlin.”
If elected mayor, Saleh pledges to focus on education and to take personal control of attracting business to the city.
Berlin has developed a reputation as a hub for high-tech startups, but is industrially weak and has not developed a strong financial center. Wowereit dubbed the city “poor but sexy.” Its 10.8 percent unemployment rate is still the second-highest of any German state, well above the national average of 6.5 percent.
“Berlin is growing, Berlin is developing very positively, but many people have no share in this growth — for many, everything that is happening is passing them by,” Saleh said. “I would like us to share prosperity around better.”
Wowereit’s decision to step down midterm gives the new mayor nearly two years before the next state election to shore up his party’s support. That has slid amid disillusionment with the once-popular Wowereit, whose personal reputation suffered from persistent delays in opening Berlin’s new airport.
Saleh’s chances are hard to gauge in a battle with local party chairman Jan Stoess and city development minister Michael Mueller, the best-known of three candidates who are hardly household names.
Ethnic minorities are poorly represented in leadership positions in Germany, though a co-leader of the opposition Greens and the federal government official responsible for immigrant issues have Turkish roots.
Saleh said in a letter to party members that he has heard questions about whether Berlin is ready for a mayor with an immigrant background.
“I think that is asking the question the wrong way,” he wrote. “It should be: Are we ready? Are you ready?”
And his answer to a more burning issue? Saleh, as a Palestinian born in the West Bank, cannot preclude himself from arguably the most controversial and possibly unresolvable subject in the Middle East: Who makes the best hummus?
Saleh smiled and, showing off his diplomatic skills, quickly answered.
“The best hummus is what I make for my family on the weekend,” he laughed.
The Associated Press contributed to this report.
·         05.01.2009
·         Artikel drucken

"Es muss weitere friedliche Demonstrationen geben"

Der in Palästina geborene SPD-Abgeordnete Raed Saleh ruft zu mehr Protest gegen den Krieg im Gazastreifen auf, um Druck auf Israel auszuüben
taz: Herr Saleh, Sie sind mit fünf Jahren aus Palästina nach Berlin gekommen, Sie haben Onkel und Tante im Westjordanland. Was empfinden Sie angesichts der Bilder vom Krieg im Gazastreifen?
Raed Saleh: Das ist alles sehr erschreckend und besorgniserregend für mich - ich war ja vergangenen Sommer noch im Westjordanland. Ich mache mir umso mehr Sorgen, weil ich denke, dass der Konflikt auf andere Regionen überschwappen wird.
Am Samstag haben 7.500 Menschen vor dem Roten Rathaus gegen die israelischen Luftangriffe protestiert - Sie auch?
Leider nicht. Ich wäre dabei gewesen, wenn ich nicht einen unaufschiebbaren anderen Termin gehabt hätte. Aber ich finde es sehr, sehr gut, dass so viele ihr Demonstrationsrecht genutzt haben.
Die palästinensische Gemeinde Berlin als Organisatorin hat in ihrem Demo-Aufruf von einem "israelischen Blutbad" in Gaza gesprochen. Wäre das auch Ihre Wortwahl?
Was da passiert, ist absolut inhuman und eine nicht hinzunehmende Verletzung des Völkerrechts, eine systematische Bombardierung der Zivilbevölkerung.
Jenseits der Demonstration - wie sehr bewegt das Thema Berliner Palästinenser und jene, die dort ihre Wurzeln haben?
Was ich von Freunden und Bekannten höre, die aus der arabisch-islamischen Welt stammen, deckt sich mit meiner Gefühlswelt: Da gibt es ein tiefes Unverständnis und Verzweiflung, dass so etwas im Jahre 2009 vor den Augen der Weltöffentlichkeit passieren kann.
Wird das, was jetzt im Gazastreifen passiert, dazu führen, dass sich in Berlin antisemitische Tendenzen verstärken?
Ich hoffe, dass Vereine und sonstige Strukturen auf ihre Mitglieder dahingehend einwirken können, dass sie differenzieren zwischen der Politik des Staates Israel und den einzelnen Menschen, damit es nicht zu einer antisemitischen Stimmung kommt.
Was bleibt Ihnen als SPD-Landespolitiker, außer die Faust in der Tasche zu ballen und auf ein baldiges Ende des Krieges zu hoffen?
Ich kann immerhin jeden dazu aufrufen, zu protestieren. Es muss weitere friedliche Demonstrationen geben, der Protest muss auf der Straße bleiben. Nur so kann der Druck auf Israel wachsen, die Angriffe zu beenden und genauso auch das Embargo gegenüber dem Gazastreifen aufheben.
Haben Sie wirklich Hoffnung darauf?
Ich glaube, dass die Mehrheit in Israel und Palästina weiß, dass dieser sechs Jahrzehnte alte Konflikt militärisch nicht zu lösen ist und sich nur diplomatisch mit einer Zwei-Staaten-Lösung beenden lässt.
Macht denn Ihre Partei - sie stellt immerhin den Bundesaußenminister - genug in diese Richtung?
Die SPD müsste mehr auf eine Mittlerrolle drängen. Deutschland hat bei Arabern wie bei Israelis einen sehr guten Ruf. Wenn ein Land erfolgreich vermitteln könnte, dann Deutschland.

Wie betaalt voor Gaza? (IMO)




= IMO Blog = 

Het is de vraag of het hulpgeld dat op de donorconferentie voor Gaza werd toegezegd, wel op de juiste bestemming terecht zal komen. Een andere vraag is of het überhaupt goed en zinvol is dat de internationale gemeenschap zoveel geld aan de Palestijnen geeft voor de wederopbouw. Antizionisten zeggen dat Israel maar moet betalen, zij hebben immers ook de boel kapotgeschoten; en hardliners van Israels kant zeggen dat Hamas maar moet betalen, zij hebben immers deze oorlog uitgelokt met hun raketbeschietingen; of anders de Gazaanse miljonairs.

Israel laten betalen voor de schade aangericht in een oorlog die zij niet is begonnen lijkt me nogal absurd. Ik zou mij hooguit kunnen voorstellen dat na of in het kader van een vredesverdrag ook herstelbetalingen worden gedaan. Om in de toekomst vreedzaam samen te kunnen leven en het conflict achter zich te laten, zou het van belang zijn dat beide kanten een stabiele en welvarende maatschappij kunnen opbouwen. Maar er is geen vredesverdrag, en Hamas wenst niet vreedzaam met Israel samen te leven maar het te vernietigen. Dat Hamas zelf voor het herstel van de Gazastrook moet opdraaien ligt meer voor de hand; het gaat immers om gebied en een bevolking onder haar controle, en zij is grotendeels verantwoordelijk voor het uitbreken van deze oorlog (Israel had, zoals gebruikelijk, meermaals gewaarschuwd en geëist dat de raketbeschietingen zouden stoppen, alvorens het met aanvallen begon). Hamas heeft daarnaast diverse keren een staakt het vuren geschonden, en uiteindelijk een bestand geaccepteerd onder dezelfde voorwaarden waaronder het dat drie weken eerder nog had geweigerd. Maar Hamas gaat niet betalen, want het heeft daar geen belang bij. Het heeft niet al teveel geld, is behoorlijk verzwakt en wil dus eerst haar militaire kracht herstellen.

Rijke Gazanen (waaronder Hamas kopstukken) gaan evenmin betalen, al zouden ze het bedrag makkelijk bij elkaar kunnen leggen (Gaza telt meer dan 1.000 miljonairs). Het is, hoe sympathiek het idee ook is, niet gebruikelijk dat na oorlogen of rampen rijke bewoners zelf het geld bij elkaar leggen voor de wederopbouw. Ze zijn immers niet voor niets rijk geworden; meestal zijn ze erg materialistisch en zelfzuchtig, en stellen ze prijs op een exorbitante levensstijl. Net als in Nederland zullen ze hun geld in belastingparadijzen geparkeerd hebben. Dat doe je niet om vervolgens vrijwillig vele miljoenen weg te geven. (Soms geven miljonairs wel geld aan goede doelen, en in met name Amerika kunnen die bedragen behoorlijk oplopen.)

De internationale gemeenschap kan Hamas noch rijke Gazanen dwingen te betalen. Het kan hooguit zeggen dat het dan zelf ook niet over de brug komt, en hopen dat de Gazanen dan eindelijk tegen Hamas in opstand komen. De kans daarop lijkt niet groot. Wat is het alternatief? Abbas is niet erg populair, en de Hamas propaganda tegen Israel heeft zijn werk gedaan (die is overigens niet veel minder op de Westbank). Naast Hamas zijn er nog radikalere groeperingen die Hamas al te gematigd vinden, dus de vraag is sowieso of een gematigder bestuur stand zou houden.

De verarming en slechte toekomstperspectieven in Gaza dragen bij aan de bereidheid geweld te gebruiken, hoewel terrorisme niet verklaard kan worden door armoede en uitzichtloosheid alleen (Veel plegers van zelfmoordaanslagen en ook van bijvoorbeeld de aanslag op de Twin Towers waren goed opgeleid en niet arm). In Nederland blijken allochtonen met een goede opleiding die redelijk geïntegreerd waren evenzeer vatbaar voor radikalisering als mensen die minder kansen hebben. Misschien dat juist de hoger opgeleiden zich meer bewust zijn van de verschillen die er wel degelijk zijn tussen hen en mensen die echt geslaagd zijn, of misschien dat juist de combinatie van een goede opleiding met de slachtofferhouding die in de Arabische wereld helaas wijdverbreid is hen juist extra vatbaar maakt.

Veel communistische revolutionairen waren ook geen arbeiders maar juist beter opgeleiden die zich hun lot aantrokken. De wil om, met welke middelen dan ook, iets aan je situatie te veranderen zie je vaak juist meer onder beter opgeleiden. Wel kan verarming en uitzichtloosheid de bereidheid risico’s te nemen en geweld te gebruiken vergroten: je hebt immers weinig te verliezen. In Gaza is er bovendien een overschot aan ‘angry young men’, jonge mannen met veel testosteron die geen werk hebben, geen gezin kunnen onderhouden en zitten opgesloten in een gebied van pakweg twee keer de grootte van Texel. Er is een theorie die het uitbreken van oorlogen vooral terugvoert op het aantal jonge mannen in de bevolking.

Het is een bekend dilemma: mag je de bevolking laten stikken omdat het regime niet deugt? En kun je de bevolking mede verantwoordelijk houden voor het kiezen of gedogen van een fout regime? En als je helpt, hoe omzeil je dan het regime en voorkomt dat zij er beter van worden? Indirect profiteert een regime altijd, omdat zij het geld dat anders naar de bevolking zou gaan, nu in eigen zak of in wapentuig kunnen steken. Toch geven we ontwikkelingshulp aan dergelijke landen, al is die wel flink teruggeschroefd. Dat is niet alleen altruïsme maar ook eigenbelang: wanneer de leefomstandigheden verbeteren is de wil te emigreren naar Europa ook kleiner en is de kans groter dat een land op den duur toch wat stabieler wordt. Belangrijk is daarbij om ook structurele hulp te geven, dus bijvoorbeeld helpen bij het opbouwen van goede instituties, onderwijs, en projecten die mensen onafhankelijker maken.

Dit probeert het Westen wat betreft de Palestijnen met name op de Westbank, maar vervolgens wordt er niet op toegezien dat die instituties ook naar behoren functioneren en op scholen en in media (bijvoorbeeld het door o.a. Nederland gefinancierde Ma’an nieuws) wordt soms een extreem anti-Westerse en anti-Israelische boodschap uitgedragen. Er wordt daarnaast ontzettend veel geld gestoken in allerhande zogenaamde vredesorganisaties en Palestijnse mensenrechtenorganisaties, die in de praktijk vooral Israel bashen en allemaal dezelfde boodschap uitdragen: de bezetting is het probleem, de Palestijnen worden wreed onderdrukt en staan machteloos tegen het oppermachtige Israel. Op NGO Monitor staat informatie over doelstelling, projecten en financiering van tal van dergelijke organisaties. Ze brengen de vrede niet dichterbij maar dragen juist bij aan het voortdurende conflict.

Ondertussen worden er nauwelijks organisaties gesteund die juist kritisch zijn naar het Palestijnse leiderschap, de PA op de Westbank of Hamas in Gaza. Dat is ook lastig, omdat die organisaties nauwelijks bestaan. Maar het Westen gaat ook teveel mee in het slachtofferverhaal van de Palestijnse kant en durft zich, zo lijkt het, nauwelijks kritisch op te stellen. Een stevig debat over de effectiviteit van de Palestijnse hulp (de Palestijnen zijn de grootste nette hulpontvangers van alle landen) is dringend gewenst. Daarbij gaat het niet aan mensen en politici die voor die hulp pleiten uit te maken voor terroristenvriend of antisemiet. Dit is juist een zeer effectieve manier dit debat voortijdig om zeep te help en jezelf te diskwalificeren.

Ratna Pelle


Niemand vertrouwt besteding hulpgeld Gaza (IMO)




= IMO Blog = 

Afgelopen week heeft minister Frans Timmermans op de Gaza donorconferentie een bedrag van 50 miljoen euro toegezegd vanuit Nederland, verspreid over meerdere jaren. De EU geeft 350 miljoen, en ook Duitsland geeft 50 miljoen extra. Het meeste geld komt van Qatar, bijna 800 miljoen. De VS betalen een schamele 167 miljoen. In totaal is er 4,2 miljard toegezegd, meer dan de 3 miljard euro die president Abbas had gevraagd.

Er is genoeg op te bouwen in Gaza: tienduizenden huizen zijn beschadigd, er is voor miljarden schade aangericht door de Israelische bombardementen in reactie op de raketaanvallen van Hamas. Op internet en sociale media wordt erover gediscussieerd of al dat geld zinvol is en niet meer bijdraagt aan de problemen dan aan een oplossing. Volgens een redacteur op het radikale pro-Palestijnse Electronic Intifada profiteert vooral Israel van al dat hulpgeld:

“Yet Israel is the true beneficiary of this aid money. The self-declared international community has once again footed the reconstruction bill as it arms Israel with the weaponry and ensures it the impunity that only rewards its brutal onslaught on Gaza and essentially guarantees its repetition.”

De helft van het geld zou naar de PA gaan die het vooral in veiligheid zal steken en daarmee het vuile werk voor Israel opknapt. Het wantrouwen druipt ervan af:

As the Palestinian Authority which serves as the policing arm of the Israeli occupation positions itself as the executor of Gaza’s reconstruction, this will surely be used as an opportunity for those who seek to dismantle the armed resistance (which defended Gaza and demonstrated greater discipline and tactical capability than it did during any prior confrontation with Israel).

Israel zorgt er wel voor dat dat geld niet de Palestijnen zelf ten goede komt. Het is het bekende toontje van de antizionisten: Israel pikt alles in met haar grote tentakels, en zal er via haar machtige lobby wel voor zorgen dat de Palestijnen eeuwig onderdrukt, arm en rechteloos blijven. Behalve natuurlijk wanneer wij daar massaal tegen protesteren, wanneer we Israel eindelijk eens de waarheid durven zeggen en aan durven pakken.

Dries van Agt tapt ook uit dit vaatje, in een boze brief aan (nu ex-)minister Timmermans:

Die kosten, waar ook de Nederlandse belastingbetaler aan bijdraagt, zouden op Israël verhaald moeten worden.’ Israël kon volgens Van Agt ‘destructie’ in Gaza veroorzaken doordat het ‘zich verzekerd wist van de politieke steun van trouwe bondgenoten, waaronder Nederland’.

Israel had uiteraard helemaal niet tot doel om zoveel mogelijk destructie te veroorzaken, maar om de Hamas raketten te stoppen en de tunnels naar Israel onschadelijk te maken. Het voert dergelijke oorlogen niet omdat het zich verzekerd weet van Westerse steun, maar ondanks de ladingen aan kritiek die het daarbij steevast over zich heen krijgt, de VN resoluties en vijandige VN missies, conflicten met Europa waar het economisch behoorlijk van afhankelijk is, en een toename in het wereldwijde antisemitisme. Maar enige realiteitszin is aan Van Agt en andere antizionisten niet besteed: zij weten immers zeker dat Israel een kwaadaardig land is. Niet een bepaald politicus of partij deugt niet, maar het wezen van Israel is slecht en daarom draagt alles wat het doet het stempel van racisme, militarisme en wreedheid jegens haar vijanden. Zij handelt per definitie niet uit zelfverdediging; als zij iets goeds doet jegens de Palestijnen of voor vrede is dat alleen maar voor de propaganda, oftewel een hypocriete poging het eigen straatje schoon te vegen.

Aan de andere kant van het spectrum zie je eenzelfde wantrouwige houding tegenover het toegezegde geld voor Gaza: die miljoenen vloeien linea recta in de zakken van Hamas, die het goed kunnen gebruiken om er hun verbruikte en vernietigde wapenvoorraden weer mee aan te vullen en de tunnels te herbouwen. Natuurlijk gaat dat geld niet naar onschuldige Gazanen, trouwens, wie is daar in feite onschuldig? Uit enquêtes blijkt dat ze massaal Hamas steunen, dus ze zoeken het maar uit, daar mag ons belastinggeld niet voor gebruikt worden. Ik zag deze riedel in vele variaties de afgelopen week langs komen op Facebook, waarbij, het moet gezegd, Timmermans voor van alles, waaronder antisemiet en terroristenvriend, werd uitgemaakt.

Op De Dagelijkse Standaard schreef Michael van den Galien onder de kop ‘Timmermans geeft 50 miljoen Euro aan Hamas terroristen’:

Onze Israëlische vrienden willen hem vast ook bedanken: de volgende keer dat er een raket op een Israëlische school neerkomt weet premier Netanyahu wie dat mogelijk heeft gemaakt. Timmermans dus. Met ons belastinggeld.

Alsof Timmermans dat geld persoonlijk aan Hamas leider Meshaal gaat overhandigen, en nog een paar ingenieurs meestuurt om ze te helpen bij het bouwen van goede tunnels. Alsof het Timmermans (en al die andere donoren) niets kan schelen dat er raketten op Israel werden afgevuurd en dat zelfs toejuichen.

In beide varianten gaat men ervan uit dat het geld niet terecht komt daar waar het voor bedoeld is, maar door de ‘vijand’ wordt misbruikt voor zijn eigen doel. En in beide varianten zijn de politici gewillige of machteloze instrumenten die zich voor het karretje van de vijand laten spannen. Ik hoor antizionisten zeggen dat Israel politiek en media in Europa beheerst, en hoor van de andere kant dat  Hamas de West-Europese media onder haar controle heeft. Het overdrijven van de macht van je tegenstanders is een bekend mechanisme dat soms absurde vormen aanneemt.

Het wantrouwen wat betreft de besteding van het toegezegde geld voor Gaza is natuurlijk niet geheel onterecht. Het is Hamas in elk geval gelukt om de afgelopen jaren een uitgebreid tunnelnetwerk en bunkers te bouwen, waar tonnen cement voor nodig waren. Cement mocht alleen voor projecten worden ingevoerd door organisaties als UNRWA, en is dus duidelijk op illegale wijze in handen van Hamas gekomen. Dat hoeft overigens in het geheel niet te verbazen gezien de wapens die in UNRWA scholen werden aangetroffen en de voedselhulp die in een Hamas tunnel werd gevonden. Het is al jaren bekend dat UNRWA en Hamas behoorlijk dicht bij elkaar staan, en op de UNRWA scholen wordt de Hamas propaganda openlijk verkondigd. Toch geldt UNRWA internationaal nog steeds als een belangrijke en betrouwbare hulporganisatie.

Het is dus terecht dat Israel wantrouwend is en maatregelen verlangt die voorkomen dat geld bedoeld voor wederopbouw van huizen van gewone burgers wordt gebruikt voor het aanvullen van het wapenarsenaal van Hamas. Ook is van veel hulpgeld voor de Palestijnen niet duidelijk waar het uiteindelijk precies aan is besteed; vooral onder Arafat zijn er vele miljoenen verdwenen maar ook onder Abbas ontbrak het nog weleens aan transparantie. Er zijn nu wel duidelijke afspraken gemaakt over hoe te zorgen dat het geld niet wordt misbruikt, waarover later meer.

Ratna Pelle