dinsdag 15 april 2014

Palestijnse professor neemt studenten mee naar Auschwitz

Een goed initiatief met de voorspelbare kritiek:
Dajani said that many Palestinians think the Holocaust is used by Jews and Israelis as propaganda to justify the seizure of lands that Palestinians say are theirs and to create sympathy for Israel. Others, he said, think the Holocaust is exaggerated or just one of many massacres that occurred during World War II.
De Palestijnen zou vooral de nakba moeten worden bijgebracht, zo vervolgden de critici. Dat is dus precies het probleem: zo lang de Palestijnen denken dat zij de enige slachtoffers zijn, en de bezetting het enige probleem, komt er nooit vrede. Enig begrip voor de ander is noodzakelijk om bereid te zijn concessies te doen. Dat geldt ook voor de Israeli's, en tegelijk met de Palestijnse studenten in Auschwitz is een groep Israelische studenten in een Palestijns vluchtelingenkamp geweest en hoorde daar hun verhalen. Ik heb niks gelezen over protesten die dat opriep, laat staan dat artikelen erover uit de Israelische pers moesten worden gehaald zoals aan Palestijnse kant gebeurde. Er is in Israel veel bekend over het Palestijnse lijden, en tientallen Israelische groepen houden zich hiermee bezig en komen voor de Palestijnen op. Omgekeerd is er weinig bekend omdat Palestijnse media niet de waarheid vertellen maar alleen de propagandaversie die Fatah (of in Gaza Hamas) goedkeurt.

In a statement last week, Dajani wrote: "I will go to Ramallah, I will go to the university, I will put my photos of the visit on Facebook, and I do not regret for one second what I did. As a matter of fact, I will do it again if given the opportunity. I will not hide, I will not deny, I will not be silent. I will not remain a bystander even if the victims of suffering I show empathy for are my occupiers. And this is my final statement on this issue."

Dajani is moedig en een van de weinigen die zijn nek uitsteekt voor vrede en daarmee juist ook voor zijn volk. Ik hoop dat hij veel navolging krijgt, maar de kans is reëel dat hij monddood wordt gemaakt. Zie ook: Een linkse Israeli op zoek naar een gematigde Palestijn
Palestinian university students' trip to Auschwitz causes uproar


(Courtesy of Mohammed Dajani/ Handout Image ) - Mohammed Dajani, a Palestinian university professor, took 27 of his Palestinian students to Auschwitz last month on a project to learn more about the Holocaust and to study empathy.
By William Booth, Published: April 13 E-mail the writer
JERUSALEM — Professor Mohammed S. Dajani took 27 Palestinian college students to visit the Auschwitz concentration camp in Poland a few weeks ago as part of a project designed to teach empathy and tolerance. Upon his return, his university disowned the trip, his fellow Palestinians branded him a traitor and friends advised a quick vacation abroad.
Dajani said he expected criticism. "I believe a trip like this, for an organized group of Palestinian youth going to visit Auschwitz, is not only rare, but a first," he said. "I thought there would be some complaints, then it would be forgotten."
But the trip was explosive news to some, perhaps more so because it took place as U.S.-brokered peace talks between Israel and the Palestinians were in danger of collapse, and emotion surrounding the decades-old conflict is high.
Controversy was also heightened by rumors — untrue — that the trip was paid for by Jewish organizations. It was paid for by the German government.
Dajani said that many Palestinians think the Holocaust is used by Jews and Israelis as propaganda to justify the seizure of lands that Palestinians say are theirs and to create sympathy for Israel. Others, he said, think the Holocaust is exaggerated or just one of many massacres that occurred during World War II.
"They said, 'Why go to Poland? Why not teach our young people about the Nakba?'" Dajani said.
The Nakba, or catastrophe, refers to the events of 1948 when the Arabs and Israelis fought a war. The Arabs lost, the state of Israel was born, and hundreds of thousands of Palestinians fled or were expelled from their homes and became a people of a diaspora, living even today as refugees here and across the Middle East.
An online version of an article about the trip published in the major Palestinian newspaper al-Quds was taken down by the publishers, reportedly because of heated invective in the comments section.
One reader said that taking Palestinian students to Auschwitz was not freedom of expression but treason.
Other critics of the trip included newspaper columnists, TV analysts and fellow researchers in the West Bank.
While the Palestinian students were visiting Auschwitz, a parallel group of Jewish Israeli students from Ben-Gurion University of the Negev and Tel Aviv University ventured to Bethlehem to hear Palestinians from the Dheisheh refugee camp tell their story. The responses of both groups of students — Israelis and Palestinians — would then be analyzed.
'You feel the humanity'
A professor who founded the American studies program at al-Quds University in East Jerusalem (and whose department then-Sen. Barack Obama visited in 2006), the bespectacled Dajani wears a tweed blazer with leather elbow patches and carries around a copy of the Amos Oz classic "How to Cure a Fanatic."
A firebrand in the Fatah political movement when he was young, Dajani said he is now a proponent of moderate Islam and moderate politics. He founded a group dedicated to both, called Wasatia, in 2007. His writing and conversation are filled with references to tolerance, reconciliation and dialogue. He supports two states for two peoples and thinks Jerusalem should be shared by Israelis and Palestinians.
"He is a theologian and a pragmatist, and in that regard, he is unique here. He is also extremely brave," said Matthew Kalman, a commentator at the Israeli daily newspaper Haaretz who broke the story of the Auschwitz trip and who has followed Dijani's career for years.
"He is also a proud Palestinian nationalist," Kalman said, who regards the Israelis as occupiers. "But he thinks if you want to engage the Israelis, you have to understand where they're coming from."
The trip to Auschwitz was part of a trilateral research project called "Heart of Flesh — Not Stone," named for a passage in the Book of Ezekiel and designed to not only increase empathy but also to study it. Organized by one of the oldest faculties of Protestant theology in Europe, at the Center for Reconciliation Studies at Friedrich-Schiller University in Jena, Germany, the trip was paid for by the German Research Foundation, a funding agency.
Some of Dajani's detractors accused him of trying to brainwash Palestinian youth.
A university student who went on the trip but asked not to be named because of the charged atmosphere said the visit changed him. "You feel the humanity. You feel the sympathy of so many people killed in this place because of their race or religion."
"Most people said we shouldn't go," the student said. "It is a strange thing for a Palestinian to go to a Nazi death camp. But I would recommend the trip." He said it did not diminish his desire for a Palestinian state.
No regrets
Al-Quds University issued a statement saying that Dajani and the students were not representatives of the university. Palestinian universities cut off all ties with Israeli counterparts some years ago to protest Israeli actions.
Many Palestinians today oppose what they call "normalization," which they say seeks to paper over the injustice of the Israeli military occupation by encouraging joint projects between Israelis and Palestinians as if they were both equal, the one not subject to the greater power of the other. Such joint efforts, they reason, will only prolong the occupation by providing Israelis with cover.
"I am against normalization with Israel as long as they are building settlements and walls," said Hamdi Abu Diab, a leader of a popular committee that opposes the Israeli occupation. "But I do want Palestinians to know about the terrible things that happened to the Jews at Auschwitz. Because at the same time, I don't want the Palestinians to be punished like the Jews were."
Hani al-Masri, director of the Palestinian Center for Policy Research and Strategic Studies, said such a trip was not a bad idea. "It all depends who is running the show," he said.
In a statement last week, Dajani wrote: "I will go to Ramallah, I will go to the university, I will put my photos of the visit on Facebook, and I do not regret for one second what I did. As a matter of fact, I will do it again if given the opportunity. I will not hide, I will not deny, I will not be silent. I will not remain a bystander even if the victims of suffering I show empathy for are my occupiers. And this is my final statement on this issue."
Later, he added that in this debate, there may be no such thing as a last word.
Sufian Taha contributed to this report.

900.000 Israeli's lijden aan voedselschaarste


Op pro-Israelische sites verschijnen geregeld berichten over Israels formidabele high-tech, de nieuwste medische vindingen en innovaties op gebied van landbouw. Allemaal mooi, ook omdat deze zaken worden ingezet buiten de landsgrenzen. Wrang daarbij is de verwaarlozing van een flink deel van de eigen bevolking dat onder de armoedegrens leeft. Steeds meer kinderen moeten geregeld met honger naar bed. Sociale voorzieningen zijn karig, en volkomen ontoereikend om van te leven. Sommige Israeli’s kiezen er ook zelf voor om in armoede te leven, zoals leden van de ultra orthodoxe gemeenschap die principieel niet willen werken maar hun energie aan religieuze studie besteden. Maar dat geldt lang niet voor iedereen. De verschillen tussen arm en rijk zijn enorm toegenomen, en veel mensen hebben meer dan een baan nodig omdat veel lonen te laag zijn om van te leven. De regering moet dan ook meer prioriteit geven aan het bestrijden van de armoede.




Food insecurity affects 900,000 Israelis, report finds

State Comptroller blames gov’t for over-reliance on charitable groups to feed the hungry; 50% of Arab population can’t meet nutritional needs


  April 8, 2014, 2:20 am


A mother and her daughter stand inside a food distribution center for the needy, in Jerusalem on March 7, 2013 (photo credit: Yonatan Sindel/Flash90)


A new State Comptroller report found the government lacking in its efforts to ensure that Israelis are able to maintain a basic nutritional diet, and that by relying on charity organizations, the state was not fulfilling its duty to the public.

The Nutritional Insecurity report, published on Monday, calculated that there are some 900,000 Israelis who are occasionally forced to go a whole day without food, or those who for months at a time limit the amount of food they eat and go hungry.

Some 330,000 families — 18.3% of the total population — face nutritional insecurity, defined as the ability to regularly consume food that includes all the nutrients required for proper development and human health. Among Israeli Arabs, nearly 50% of the population is unable to meet minimal nutritional needs, the report said.

The audit looked at government ministries and their efforts to beat hunger between February and August of 2013, with a particular focus on the Welfare Ministry.

State Comptroller Yosef Shapira lamented the governments over-reliance on non-profit organizations to distribute food, saying such an approach creates a system that is inherently unbalanced. The non-profit organizations tend to distribute resources according to their own capabilities rather than where the resources are needed most, he explained.

“Poverty is not a decree of fate,” Shapira wrote. “A society that doesn’t cater to the poor and the needy living in it not only hurts their dignity and rights, but also affects its own image.”

The scarce allocation of government resources and the continued reliance on voluntary giving as a solution to nutritional insecurity indicates “very little government commitment to treating the subject as a whole,” Shapira added.

MK Dov Khenin (Hadash) blamed the situation on what he called the government’s capitalist ideology and attitudes.

“The comptroller reveals a difficult picture of the widening and deepening of the circle of poverty, that includes more and more working people,” Khenin was quoted by Walla news as saying. “This is a direct result of the extreme capitalist policies of the Netanyahu government.”

Welfare Minister Meir Cohen deflected the report’s findings onto previous governments and said that many of its conclusions are in line with his own plans for dealing with the problem, Ynet reported.

“The report refers to the period before the the current government’s term,” he responded. “It is very important for me to emphasize that it is largely compatible with the policy that I am leading, which would make the state primarily responsible for nutritional security.”

In January, Cohen’s Yesh Atid party declared its plan to have the government invest over NIS 200 million toward tacking nutritional insecurity, but that plan has yet to be implemented.

Read more: Food insecurity affects 900,000 Israelis, report finds | The Times of Israel http://www.timesofisrael.com/food-insecurity-affects-900000-israelis-report-finds/#ixzz2yPIyIfiY 
Follow us: @timesofisrael on Twitter | timesofisrael on Facebook


maandag 14 april 2014

Volgens Europa blokkeert Israël het vredesproces (IPI)




- Door Tjalling. –

Op 4 april verscheen er in de NRC een artikel van Leonie van Nierop waarin zij attendeert op een zeer kritisch en vertrouwelijk rapport, wat op een pikant moment was uitgelekt. In het rapport schrijven de hoofden van alle Europese vertegenwoordigingen in Jeruzalem en Ramallah dat Oost-Jeruzalem de hoofdstad moet worden van een toekomstige Palestijnse staat. Dit zou nodig zijn om een duurzame vrede te bereiken. Volgens de diplomaten zou Israël de scheiding tussen Jeruzalem en de Westbank versterken en zo nog meer obstakels voor vrede creëren. Bovendien zou volgens hen de – getimede – bouwwoede in de nederzettingen “ongekend” zijn sinds het vredesoverleg acht maanden geleden begon, wat een politieke keuze zou betekenen.

Van Nierop had in haar artikel ook op de Palestijnse onwil moeten wijzen, want de Palestijnen blokkeren het proces al evenzeer. Dat bleek bij het bezoek van Abbas, op 17 maart 2014, aan president Obama in het Witte Huis. Obama probeerde daarbij tevergeefs om Abbas iets te laten bewegen in de richting van de Amerikaanse compromisvoorstellen. Op alle vier grote geschilpunten bleef Abbas die voorstellen afwijzen. Er zijn verschillen inzake de gebiedsverdeling in Jeruzalem en de Jordaanvallei. Nog wezenlijker echter, waren het afwijzen van de erkenning van Israël als Joodse staat en de niet-bereidheid om bij een vredesverdrag het conflict beëindigd te verklaren. Beide zaken zijn heel belangrijk voor werkelijke vrede.

Echter deze zaken lijken van ondergeschikt belang te zijn voor de Europese diplomaten. De EU kondigde al aan dat de partij, die verantwoordelijk is voor het mislukken, met sancties te maken zal krijgen. Naar aanleiding van wat de Europese diplomaten in het uitgelekte rapport beweren kan dat niet anders dan Israël worden. Het land krijgt dan te maken met nog meer eenzijdige sancties vanuit Europa terwijl de schuld van het mislukken op z’n minst de beide partijen kan worden aangerekend.


Externe bron: http://likud.nl/2014/04/mislukte-vredesbesprekingen-het-hoe-en-waarom/


vrijdag 11 april 2014

Carolien Roelants' rammelende framework (IMO)




= IMO Blog =  

Wekelijks schrijft correspondent Carolien Roelants een column in de NRC over het Midden-Oosten. De stukjes die over Israel en de Palestijnen gaan hebben allemaal zo ongeveer dezelfde strekking: Israel is de wrede bezetter en de Palestijnen de zielige slachtoffers. Haar stukjes klinken soms meer als een amateur blog van een gefrustreerde anti-zionist dan van een correspondent die al tientallen jaren in het vak zit en weet hoe weerbarstig de realiteit is en hoe complex het conflict. Zeker, ze schrijft vlotjes en schrijft wat steeds meer mensen denken. Maar juist een correspondent van een kwaliteitskrant die er prat op gaat de nuance te zoeken en de geest te slijpen, moet niet opschrijven wat resoneert met de frustraties van een groeiende groep Israel critici, maar de complexiteit laten zien en de feiten geven, zo onbevooroordeeld mogelijk. Een paar dagen geleden schreef ze over John Kerry:

Woensdag las ik in de Londense Times dat hij de voorgaande 169 dagen 597.066 kilometer had afgelegd om Israël aan vrede en de Palestijnen aan een staat te helpen. Onvermoeibaar van vliegtuigtrap naar vliegtuigtrap. En allemaal voor niks, zoals hij van tevoren kon weten. De Israëlische premier Netanyahu en zijn ministers willen alleen een Palestijnse voor-de-vormstaat, maar veel liever willen ze doorgaan zoals het nu is, en de Palestijnen zijn te zwak en te verdeeld om werkelijk weerwerk te kunnen bieden.

Kerry is natuurlijk niet dom, en doet heus niks helemaal voor niks. Behalve onverbeterlijk optimisme en overschatting van wat de Amerikanen in de wereld vermogen, speelden waarschijnlijk ook profanere motieven mee, zoals de wens om met een mooie foto a la Clinton, Arafat en Rabin de kranten over de hele wereld te sieren en in de geschiedenisboekjes te belanden. En in het onwaarschijnlijke geval dat het zou lukken de partijen tot een overeenkomst te bewegen, wacht een Nobelprijs. Het geeft Amerika wellicht ook aanzien dat men zo zijn tanden zet in dit conflict, en het past in de democratische traditie om zich hierin actief op te stellen. Kerry was daarbij wellicht wat minder vooringenomen dan Roelants. Hij heeft Netanyahu jaren geleden al horen zeggen niet tegen een Palestijnse staat te zijn, hij heeft eerdere Israelische presidenten gezien die ondanks scepsis toch overstag gingen en pijnlijke concessies deden, hij zag hoe in Israel het pragmatisme doorgaans won van de ideologie. Hij weet ook dat er twee partijen zijn in Netanyahu’s kabinet die werkelijk vrede en een compromis zoeken en hij zag hoe bij een eerdere ronde onderhandelingen onder Olmert en Livni men niet ver verwijderd was van een akkoord en Israel de Palestijnen een staat aanbood. Roelants heeft al deze zaken op een of andere manier gemist, of, wat waarschijnlijker is, afgedaan als irrelevant omdat ze niet binnen haar vooringenomen visie vallen.

Hoe zwak is een partij die liefst zeven voorwaarden stelt om de onderhandelingen weer te hervatten? Een partij die de VS zover kreeg om zelfs de vrijlating van Pollard te overwegen om daarmee Israel zover te krijgen aan een deel van de Palestijnse voorwaarden te voldoen? De Palestijnen krijgen voor vele miljoenen euro’s jaarlijks aan steun van de VS en Europa, en hebben een eigen vluchtelingenorganisatie met zowat hetzelfde budget als de UNHCR die er is voor alle andere vluchtelingen. Hun narratief wint aan kracht, en binnen de VN worden, buiten de Veiligheidsraad, alle pro-Palestijnse resoluties aangenomen. Kracht bestaat tegenwoordig uit meer dan wapens en geld; internationale steun en erkenning zijn evenzeer belangrijk. Tot slot kun je je ook afvragen of de Palestijnen zoveel verdeelder zijn dan de Israeli’s. Zij kampen met enorme verschillen in religieuze achtergrond, cultuur, visie op het jodendom en vooral ook op het vredesproces en de vraag in hoeverre concessies aan dit Palestijnse leiderschap wenselijk zijn.

De meeste Israeli’s wantrouwen de PA, maar men is verdeeld over de vraag of men toch moet blijven onderhandelen en de prijs betalen die daarbij hoort, namelijk steeds maar weer concessies doen om de Palestijnen aan de onderhandelingstafel te krijgen, of de kont tegen de krib gooien en zeggen dat het voorlopig uit is met de concessies en de Palestijnen kunnen bellen wanneer ze echt over vrede willen praten. Deze tegenstelling is ook binnen de regering zichtbaar en Netanyahu moet continu schipperen tussen de hardliners in zijn eigen partij en ter rechterzijde, en de gematigden als Livni. De verdeeldheid onder de Palestijnen lijkt juist kleiner, in ieder geval naar buiten toe. Terwijl in Israel Joden het opnemen voor de Palestijnen en de eigen staat verloochenen, of om religieuze redenen anti-zionist zijn, zijn er voor zover ik weet geen Palestijnen die tegen een eigen staat pleiten, zich inzetten voor een boycot van de Palestijnen en Joden die slachtoffer zijn van Palestijnse aanslagen steunen in hun strijd tegen de daders.

Roelants draait de zaak handig in het voordeel van de Palestijnen:

Het ging ook allang niet meer over een akkoord vóór 29 april, zoals oorspronkelijk de bedoeling was, maar over een kaderovereenkomst voor verdere onderhandelingen, wat neerkomt op gebakken lucht. De de facto dood van een nooit geneeslijke patiënt kwam toen Israël op de afgesproken datum naliet de laatste 30 van 104 Palestijnse gevangenen vrij te laten. Die vrijlating was een belangrijke voorwaarde waaronder de Palestijnen zich bereid hadden verklaard het vredesproject een kans te geven. Vervolgens begonnen de Palestijnen de toetredingsprocedure tot vijftien internationale verdragen (met name mensenrechten- en oorlogsrechtconventies), een zogeheten eenzijdige stap die zij weer aan het begin van Kerry’s pelgrimstocht hadden beloofd na te laten. Israël op zijn beurt kondigde de bouw aan van 708 woningen in bezet Oost-Jeruzalem en sloopte 32 Palestijnse behuizingen, enfin de bekende riedel om de onderhandelingssfeer te verbeteren.

De vrijlating van de gevangenen was afhankelijk van voortgang in de vredesbesprekingen, en omdat die uitbleef en de deadline naderde, wilde Israel eerst een toezegging dat na 29 april nog door zou worden gepraat. Dat weigerden de Palestijnen. Daarbij hadden Palestijnse leiders zelf gezegd dat ze alleen onderhandelden om de gevangenen vrij te krijgen, dus Israels wantrouwen was niet zo vreemd. Kerry had daartoe een raamovereenkomst opgesteld, maar omdat Israel die wel en de Palestijnen hem niet accepteerden, is dit niets meer dan gebakken lucht volgens Roelants. De 708 woningen in Oost Jeruzalem waren al eerder aangekondigd, maar de kavels hiervoor werden nu onder gunstiger voorwaarden nog eens op de markt gebracht omdat men ze eerder niet kwijtraakte. Handig was dat niet op dat moment, maar het betreft hier geen nieuw plan. Het niveau begint verder te dalen:

Interessant is dat onder andere The New York Times de Israëlische lezing volgde dat éérst die boze Palestijnen de afspraak schonden, en vervolgens de vrijlating werd afgelast. Niet goed opgelet, zal ik maar vriendelijk zeggen. Het was echt andersom, ook al proberen Israëlische ministers eensgezind de Palestijnen de schuld toe te schuiven (zie je wel, geen vredespartner!). Nog opmerkelijker vond ik Kerry’s proefballon om via vrijlating van de Israëlische superspion Pollard na dertig jaar gevangenis Israël tot een mate van inschikkelijkheid te bewegen. Wat wordt het volgende smeergeld? Een aanval op Iran?

Ongehoord uiteraard dat de kwaliteitskrant de New York Times, waar de NRC zich natuurlijk graag aan meet, de zaken wat fairder had gebracht. Gelukkig houdt schooljuf Roelants ze bij de les. Nee jongens, altijd eerst en vooral Israel de schuld geven wanneer de onderhandelingen mislukken, daarna kun je dan eventueel in een bijzin ook iets over de Palestijnen zeggen. Dat de vrijlating afhankelijk was van de voortgang in de onderhandelingen, en het gezien het magere resultaat tot nu toe logisch zou zijn ze voort te zetten, indien je inderdaad als doel hebt om tot een overeenkomst te komen, dat is de zo alerte Roelants blijkbaar ontgaan. Haar gesneer naar Israel is een serieuze columnist onwaardig, en haar vergelijking van Pollard met smeergeld absurd. Ten eerste is het sowieso opmerkelijk dat hij al zolang vastzit voor zaken waar normaliter kortere straffen voor worden gegeven. Ten tweede is het juist opvallend dat de VS een toegeving willen doen om de Palestijnen tegemoet te komen. Immers, zij moeten (een deel van) hun eisen ingewilligd krijgen, anders wordt er niet gepraat. Israel bood overigens nog 400 extra gevangenen aan als de PA bereid was langer door te praten, maar dat was natuurlijk te weinig. De Palestijnen vroegen meer dan 1000 gevangenen, die ze zelf mochten uitkiezen, en een bouwstop. Amerika’s voorstel behelsde 1000 gevangenen die door de partijen gezamenlijk zouden worden bepaald, en een gedeeltelijke bouwstop. Netanyahu probeerde hier steun voor te vinden in zijn kabinet. Opmerkelijk is hoe duur Palestijnse deelname aan de onderhandelingen, zonder dat er ook maar iets wordt toegegeven, wordt betaald tegenwoordig. En de prijs stijgt met de dag.

Na een wat vaag verhaal dat beide partijen de deur nog niet definitief hebben dichtgedaan besluit Roelants met:

Maar let op lezer! Stel dat Kerry straks op de een of andere manier toch een vorm van doormodderen bewerkstelligt: onder de huidige politieke omstandigheden zijn er GEEN productieve onderhandelingen mogelijk.

De schooljuf weer. In het huidige klimaat hebben onderhandelingen inderdaad weinig zin. Het vertrouwen is aan beide kanten tot het nulpunt gedaald, en om concessies te doen heb je enig vertrouwen nodig. Daarnaast is er een vreemd mechanisme in gang gezet dat maakt dat de Palestijnen almaar meer eisen vooraf stellen, en vooral de VS zich in bochten wringen om Israel zover te krijgen daaraan tegemoet te komen. Nu Israel zo’n 75 ex-terroristen heeft vrijgelaten, waarvan sommigen nog steeds trots zijn op wat ze hebben gedaan, zonder dat enig resultaat is bereikt in de onderhandelingen, is de kater groot. Dat Israel in Europa hoe dan ook de schuld krijgt wanneer de vredesonderhandelingen mislukken, zal niet meer echt verbazen, maar het draagt wel bij aan een gevoel van verbittering.

Ratna Pelle

Zie ook: Krantenonderzoek NRC conflict Israël-Palestina


Een linkse Israeli op zoek naar een gematigde Palestijn


Het heeft even geduurd, maar toen vond Einat Wilf wel iemand die haar verklaring voor vrede en een tweestatenoplossing kon onderschrijven: Mohammed S. Dajani Daoudi van het gematigde Wasatia. De verklaring:  


"The Jewish people around the world and Palestinian people around the world are both indigenous to the Land of Israel/Palestine and therefore have an equal and legitimate right to settle and live anywhere in the Land of Israel/Palestine, but given the desire of both peoples to a sovereign state that would reflect their unique culture and history, we believe in sharing the land between a Jewish state, Israel, and an Arab state, Palestine, that would allow them each to enjoy dignity and sovereignty in their own national home. Neither Israel nor Palestine should be exclusively for the Jewish and Palestinian people respectively and both should accommodate minorities of the other people."


Misschien moeten Wilf en Daoudi samen gaan onderhandelen in plaats van Abbas en Netanyahu?




An Israeli leftist's lonely search for a moderate Palestinian Arab


From Einat Wilf in Al-Monitor:

I was born into the Israeli left. I grew up in the left. I was always a member of the left. I believed that the day that the Palestinians would have their own sovereign state would be the day when Israel would finally live in peace. But like many Israelis of the left, I lost this certainty I once had.

...But one of the most pronounced moments over the past several years that has made me very skeptical toward the left were a series of meetings I had with young, moderate Palestinian leaders to which I was invited by virtue of being a member of Israel's Labor Party.

I had much in common with these young Palestinian leaders. We could relate to each other. However, through discussion, I soon discovered that the moderation of the young Palestinian leaders was in their acknowledgement that Israel is already a reality and therefore is not likely to disappear. I even heard phrases such as, "You were born here and you are already here, so we will not send you away." (Thank you very much, I thought). But, what shocked and changed my approach to peace was that when we discussed the deep sources of the conflict between us, I was told, "Judaism is not a nationality, it's only a religion and religions don't have the right to self-determination."The historic connection between the Jewish people and the land of Israel was also described as made-up or nonexistent.

Reflecting on the comments of these "moderates," I was forced to realize that the conflict is far deeper and more serious than I allowed myself to believe. It was not just about settlements and "occupation," as Palestinian spokespeople have led the Israeli left to believe. I realized that the Palestinians, who were willing to accept the need for peace with Israel, did so because Israel was strong. I realized that, contrary to the leftist views in Israel, which support the establishment of a Palestinian state because the Palestinians have a right (repeat: right) to sovereignty in their homeland, there is no such parallel Palestinian "left" that recognizes the right (repeat: right) of the Jewish people to sovereignty in its ancient homeland.

...So, it was somewhat ironic when, just several months ago, I received an email from the Israeli-Palestinian meeting's organizer to write a response to one of the program's core funders as to whether the program had an "impact on anything or anybody." I was asked to "reflect back a few years" and to write whether the program "had any impact on you — personally, professionally, socially, politically … " Naturally, I responded. I wrote that the program had a "tremendous impact on my thinking and I continue to discuss it to this day in my talks and lectures." I shared the above story with the organizer, recognizing that "it is probably not a perspective you want to share with your funders."

In response, the organizer sent me an email saying that there are "many, not one, grass-roots and political Palestinians who truly believe that Jews have a right to part of the land." I responded enthusiastically that meeting even "one Palestinian who believes that the Jewish people have an equal and legitimate claim to the land would be huge for me," and that "I've been looking for someone like that ever since I participated in the program many years ago."

...I was then asked to write precisely what would convince me that we have a true partner for peace in the Palestinians. So, I drafted the following phrase:

"The Jewish people and Palestinian people are both indigenous to the Land of Israel/Palestine and therefore have an equal and legitimate claim to a sovereign state for their people on the land." I added that this sentence could be expanded to say, "Both the Jewish people and the Palestinian people around the world have an equal and legitimate claim to settle and live anywhere in the Land of Israel/Palestine, but given the desire of both peoples to a sovereign state that would reflect their unique culture and history, we believe in partitioning the land into a Jewish state, Israel, and an Arab state, Palestine, that would allow them each to enjoy dignity and sovereignty in their own national home." I would also add here that it should be clear that neither Israel nor Palestine should be exclusively for the Jewish and Palestinian people respectively and both should accommodate minorities of the other people.

The organizer promised to get back to me. Weeks and months passed, and I was about to publish this piece, opening up the conversation, hoping to find partners who share my belief, so that I could rekindle my hope that peace is possible. At the last minute, I was contacted by professor Mohammed S. Dajani Daoudi, the head of American Studies at Al-Quds University and founder of the Palestinian centrist movement, Wasatia. All he asked was to change the word "claim" to "right," and "partition" to "sharing," saying that "right" was more positive, and "partitioning" had in the deep psyche of the Palestinians the negative connotation of the 1947 UN partition plan recommendation. He emphasized that 67 years later, he hopes that Palestinians would realize that sharing the land by a Jewish state and a Palestinian state, as envisioned by the UN resolution, was "the right thing to do" in 1947, since both people do have a legitimate right to the land, and remains "the right thing to do" today. I found these changes wholly acceptable and welcome. So the statement we share now reads as follows:

"The Jewish people around the world and Palestinian people around the world are both indigenous to the Land of Israel/Palestine and therefore have an equal and legitimate right to settle and live anywhere in the Land of Israel/Palestine, but given the desire of both peoples to a sovereign state that would reflect their unique culture and history, we believe in sharing the land between a Jewish state, Israel, and an Arab state, Palestine, that would allow them each to enjoy dignity and sovereignty in their own national home. Neither Israel nor Palestine should be exclusively for the Jewish and Palestinian people respectively and both should accommodate minorities of the other people."

Who else will join us in our journey to find true partners on both sides?

So after months of searching, Wilf found a single Palestinian Arab willing to concede that Jews have a right to live in the land. At that rate, with no natural growth in the Arab population, it will only take 250,000 years to gain a significant minority who believes in real peace.

Wilf is not stupid - she recognizes the prevalence of the Israeli "self-flagellating left" and she is a member of NGO Monitor's advisory board (an infraction that led to her being banned from speaking at the Peace Now conference last year.) And there is nothing wrong with trying to find real Palestinian Arab partners for peace and to encourage them. It would be wonderful  if European governments would fund Wasatia rather than the BDS-supporting NGOs they seem to favor.

But the Wasatia movement that Daoudi founded in 2007 gets essentially zero coverage in the Arab media. The existence of Daoudi (and his brother) is not an encouraging sign - it is a clear indicator that probably more than 99% of Palestinian Arabs disagree with the idea that Jews have rights. 

Finding a dollar bill after searching for months in a ton of manure is not exactly a cause for celebration. It means that it may be time to re-evaluate the best way to spend one's time.


Arafats lijfwacht: 'Arafat loog toen hij zelfmoordaanslagen veroordeelde'


Velen wisten dit al maar het is goed het nog eens zwart op wit te hebben van iemand die het kan weten. Ik geloof niet dat dit de Nederlandse media heeft gehaald. Niet interessant. Overigens is een veelgehoorde manier waarop Abbas aanslagen ‘veroordeelt’ te benadrukken dat ze de Palestijnse zaak niet vooruit helpen.





Arafat's bodyguard: Arafat lied when he condemned suicide bombings



Muhammad Al-Daya, longtime bodyguard of Yasser Arafat, said in a recent TV interview that Arafat used to lie when he denounced bombings in Israel. Arafat "would condemn the bombing in his own special way, saying: 'I am against the killing of civilians.' But that wasn’t true," said Al-Daya, in a BBC Arabic interview which aired on April 3, 2014.

Following are excerpts:

Interviewer: Ariel Sharon used to say that Arafat was a pathological liar. Many politicians who had dealings with Arafat said he was an excellent liar.

Muhammad Al-Daya: Islam allows you to lie in three cases: In order to reconcile two people...

Interviewer: For the sake of reconciliation.

Muhammad Al-Daya: If your wife is ugly, you are allowed to tell her she is the most beautiful woman alive. The third case is politics. You are allowed to lie in politics.

Interviewer: So you acknowledge this...

Muhammad Al-Daya: Yes.

Interviewer: So he used to lie in your presence?

Muhammad Al-Daya: Abu Ammar? Yes. When there was a bombing in Tel Aviv, for example, he would say... This would happen due to pressure, especially by President Hosni Mubarak. Mubarak would call Arafat and say to him: “Denounce it, or they will screw you.” Arafat would say to Mubarak: “Mr. President, we have martyrs. The [Israelis] have destroyed us. They have massacred us.” But Mubarak would say to him: “Denounce it, or they will screw you.”

Then Arafat would condemn the bombing in his own special way, saying: “I am against the killing of civilians.” But that wasn’t true.


This is no surprise to those who followed Arafat's reflexive "condemnations" of bombings during the Oslo "peace" process. 

Even The New York Times almost, almost noticed the lie back in 2002:


Before Yasir Arafat condemned "terror against civilians" on Saturday, his wife, Suha al-Taweel Arafat, told an Arabic-language magazine that she endorsed suicide attacks as legitimate resistance against Israeli occupation.

In an interview published Friday in Al Majalla, a London-based, Saudi-owned weekly, Mrs. Arafat said that if she had a son, there would be "no greater honor" than to sacrifice him for the Palestinian cause.

"Would you expect me and my children to be less patriotic and more eager to live than my countrymen and their father and leader who is seeking martyrdom?" she was quoted as saying.


Other media would occasionally notice Arafat's doubletalk.

It was described well in Barry Rubin's biography of Arafat about a 1997 incident:

Of course, there are whose who have a vested interest in pretending that Arafat was a saint. Daoud Kuttab, award winning journalist, claimed in 2002 that Arafat condemned terror attacks in Arabic without the slightest skepticism. Of course, that happened years after he was called on not 


zondag 6 april 2014

Hoe je cijfers verdraait of wegmoffelt: How Many Palestinians Would Endorse a Jewish State?


Een enquete van het Palestinian Center for Policy and Survey Research laat zien dat een meerderheid van de Palestijnen tegen een framework document is waarin Israel als de staat van het Joodse volk en Palestina als de staat van het Palestijnse volk wordt erkend:


42) The Framework document that the American side might present to the parties might include an acknowledgement of the 1967 lines as the a basis for negotiations and East Jerusalem as the capital of the Palestinian state. But it might also ask the Palestinian side to recognize Israel as the state for the Jewish people in return for an Israeli acknowledgement of Palestine as the state for the Palestinian people. Do you think the Palestinian side should accept or reject such a Framework document?

1)  Certainly accept 3.8%

2) accept 28.4%

3) reject 45.2%

4) Certainly reject 16.9%

5) DK/NA 5.6%


Het PSR is niet erg objectief, zo blijkt uit haar beschrijving aan het begin van de enquete, en bovengenoemd resultaat kwam dan ook niet voor in de beschrijving van de resultaten.


These are the results of the latest poll conducted by the Palestinian Center for Policy and Survey Research (PSR) in the West Bank and the Gaza Strip between 20-22 March 2014. The period before the poll witnessed continued Palestinian-Israeli negotiations but with significant instances of sharp disagreements over the contents of the American proposed Framework document. It also witnessed the release by Israel of another group of Palestinian prisoners. Several deadly confrontations between Palestinians and the Israeli army led a growing number of Palestinian martyrs.


Het pro-Israelische Commentary vond dit resultaat wel de moeite waard om te vermelden, maar deed dit ook niet echt eerlijk:


The Ramallah-based Palestinian Center for Policy and Survey Research (PCPSR) has just released a new poll, conducted March 20-22 in the West Bank and Gaza, in which one of the polling questions raised this issue:

There is a proposal that after the establishment of an independent Palestinian stateand the settlement of all issues in dispute, including the refugees and Jerusalem issues, there will be mutual recognition of Israel as the state of the Jewish people and Palestine as the state of the Palestinian people. Do you agree or disagree to this proposal?”

The percentage of Palestinians that “certainly agreed” was 3 percent. A total of 58.5 percent disagreed.


Bij het aantal mensen dat het voorstel accepteerde wordt alleen het kleine aantal dat ‘certainly agreed’ vermeld. Bij het percentage dat het voorstel verwerpt zijn ‘reject’ en ‘certainly reject’ bij elkaar opgeteld. Ik kan geen andere reden hiervoor bedenken dan dat die 3 % (wat er in feite 3,8 waren, maar laten we niet muggeziften) wel lekker extreem klinkt en dus beter van pas komt in het verhaal. Maar het verhaal is evengoed valide met de volledige cijfers, die duidelijk laten zien dat een meerderheid geen erkenning als Joodse staat wil, ook niet wanneer dat in een breder raamwerk is waarin het vluchtelingenprobleem is opgelost. Daaruit blijkt dat dat dus het punt niet is, en het wel degelijk gaat om het feit dat men geen Joodse zelfbeschikking accepteert, ook niet binnen 67 grenzen, ook niet als er een faire oplossing is gevonden voor de vluchtelingen en Jeruzalem. Hieronder het stuk uit de Commentary.





How Many Palestinians Would Endorse a Jewish State?

Rick Richman | @jpundit04.03.2014 - 12:55 PM



In “The Real ‘Jewish State’ Story,” Ben-Dror Yemini, a senior Maariv journalistnotes the issue of Palestinian recognition of a Jewish state was not raised first by Benjamin Netanyahu. It was not raised first by the Israeli right. It was not raised recently. It was part of the 2000 Clinton Parameters, which proposed “the state of Palestine as the homeland of the Palestinian people and the state of Israel as the homeland of the Jewish people.”


Yemini notes that recognition of a Jewish state is endorsed across the entire Israeli political spectrum, both within and without the governing coalition.

The Ramallah-based Palestinian Center for Policy and Survey Research (PCPSR) has just released a new poll, conducted March 20-22 in the West Bank and Gaza, in which one of the polling questions raised this issue:


There is a proposal that after the establishment of an independent Palestinian state and the settlement of all issues in dispute, including the refugees and Jerusalem issues, there will be mutual recognition of Israel as the state of the Jewish people and Palestine as the state of the Palestinian people. Do you agree or disagree to this proposal?” [Emphasis added].


The percentage of Palestinians that “certainly agreed” was 3 percent. A total of 58.5 percent disagreed.

In other words–just as Israel’s Ron Dermer asserted at AIPAC five years ago–the Palestinian refusal to recognize a Jewish state does not involve the refugees. The poll assumed “all issues in dispute” were settled, including the refugees. But even with no other issue remaining on the hypothetical table, a lopsided majority of Palestinians rejected a Jewish state.


The Palestinians push a specious “right of return” (which no other refugee group has ever been granted, much less Arab ones from a war the Arabs started). They express faux concern for the Arab minority in Israel, but those Arabs have far more civil and religious rights than they would under a Palestinian state (according to the PCPSR poll, only 31 percent believe people in the West Bank can criticize the PA; only 22 percent believe people in Gaza can criticize Hamas).


In 1947, the UN proposed a two-state solution involving an “Arab state” and a “Jewish state.” The Arabs rejected the resolution, rejected a state for themselves, and started a war. They still reject a Jewish state 66 years later. Yemini ends his article as follows:

[A]nyone who justifies the Palestinian refusal is not bringing peace any closer, but rather pushing the chances of a two state solution further away … On this issue [Netanyahu] deserves total support. Not to torpedo peace. But just the opposite. To pave the way to peace.




PA stelt zeven nieuwe eisen - alleen om verder te praten


De Palestijnen lijken almaar meer voorwaarden te stellen. Volgens Ma’an Nieuws zou er inmiddels een lijst van 7 eisen zijn voordat men bereid is weer met Israel om de tafel te gaan zitten. The Times of Israel heeft de volgende lijst, ook op grond van Ma’an:


These preconditions, according to the Ma’an news agency, included a demand for official Israeli agreement to the establishment of a Palestinian state along the pre-1967 lines with East Jerusalem as its capital; the release of 1,200 Palestinian prisoners including convicted terrorist chiefs Marwan Barghouti and Ahmad Saadat; a building freeze in East Jerusalem and the West Bank; granting Israeli citizenship to 15,000 Palestinians under a family reunification program; the termination of Israel’s security blockade of Gaza; permission to bar the IDF from West Bank Area A (areas under full PA control) for entrance to arrest or kill terror operatives; and increased Palestinian control in Area C (areas under full Israeli control).


Het is absurd dergelijke sustantiële en gedetailleerde voorwaarden te stellen voordat er uberhaupt weer gepraat kan worden. Alleen wanneer een partij volledig verslagen is in een oorlog worden op een dergelijke manier voorwaarden gesteld. Bij onderhandelingen tussen twee gelijkwaardige partijen kunnen van tevoren wederzijdse ‘goodwill gestures’ worden genomen, of kan men wederzijds beloven van geweld af te zien, elkaars bestaansrecht te erkennen etc. Op een of andere manier zijn de Palestijnen er in geslaagd om zowel als zwakkere partij gezien te worden alsook om de voorwaarden stellende partij te zijn. Behalve Israeli’s vinden weinig mensen dit een vreemde combinatie; sterker nog, het lijkt te werken, want de Amerikanen gaan steeds met Abbas’ eisen naar Israel en proberen er zoveel mogelijk van ingewilligd te krijgen, zodat er weer gepraat kan worden. Misschien moet Israel een vergelijkbare lijst opstellen. Als compromis kunnen beide dan onder zware druk en met allerlei Amerikaanse beloftes hun lijsten intrekken en weer om de tafel gaan zitten.





PA sets SEVEN new conditions - just to talk


Not demands for a permanent peace - but demands just to continue to pretend to negotiate!

Palestinian negotiators have posed seven conditions that must be met by Israel to continue negotiations beyond April 29.

The conditions were announced during a 9-hour meeting Wednesday with Israeli negotiators in Jerusalem, a high-ranking source in the PLO told Ma’an. 

The following are the conditions, according to the source. 

1. To receive a written letter from Israel's premier recognizing the Palestinian borders of 1967 with East Jerusalem as its capital. 

2. The release of Palestinian prisoners who former Prime Minister Ehud Olmert agreed to free including Marwan Barghouthi, Ahmad Saadat, and Fuad Shweiki. 

3. Implementing a border-crossing agreement and lifting the siege on Gaza. 

4. The return of exiles deported in the 2002 Bethlehem siege. 

5. Stopping settlement activity in Jerusalem, and opening closed institutions in Jerusalem. 

6. Allowing the reunification of 15,000 Palestinians with their families. 

7. Israel refraining from entering areas under Palestinian Authority control for arrests or killings, and granting the PA some control over Area C.


The problem is that they know that the world will consider these reasonable.

So their best option is to continue to "talk" and get everything they demand without any compromise.

Which is what they have been doing all along.


De 15 VN verdragen waarbij Abbas aansluiting zoekt


Als het Palestijnse leiderschap zich zelf vanaf nu ook aan deze verdragen zou houden, dan is dit een stap in de goede richting: goed voor de Palestijnen en goed voor vrede.



The 15 treaties Abbas seeks to join includes - anti-corruption treaty!



From WAFA:


President Abbas signed letters of accession to the following 15 multilateral treaties and conventions:

1.    The Four Geneva Conventions of 12 August 1949 and the First Additional Protocol

2.    The Vienna Convention on Diplomatic Relations

3.    The Vienna Convention on Consular Relations

4.    The Convention on the Rights of the Child and the Optional Protocol to the Convention on the Rights of the Child on the Involvement of Children in armed conflict

5.    The Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women

6.    The Hague Convention (IV) respecting the Laws and Customs of War on Land and its annex: Regulations Concerning the Laws and Customs of War on Land

7.    The Convention on the Rights of Persons with Disabilities

8.    The Vienna Convention on the Law of Treaties

9.    The International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination

10.  The Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment

11.  The United Nations Convention against Corruption

12.  The Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide

13.  The International Convention on the Suppression and Punishment of the Crime of Apartheid

14.  The International Covenant on Civil and Political Rights

15.  The International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights.


Of course, in areas under Palestinian Arab control most of these treaties are routinely and egregiously violated. Racial discrimination, violation of children's rights, women's rights, torture, and corruption? Check, check, check, check and check.

But, of course, Abbas doesn't intend to protect his citizens from their Arab leaders, but to use these conventions as an excuse to slam Israel. We've seen this numerous times, as they use the language of human rights to damn Israel while denying their own people those same rights. 

Palestinian Arabs are the world's foremost experts at weaponizing human rights.