dinsdag 13 augustus 2013

Vrij te laten Palestijnse terrorist doodde Holocaust overlevende

Zie ook Elder of Ziyon voor een lijst van de vrij te laten gevangenen/terroristen en wat ze op hun kerfstok hebben. Sommigen zijn voor zeer bloeddorstige moorden veroordeeld, en het is dan ook een bittere pil voor de nabestaanden van de slachtoffers dat deze mensen, zonder een duidelijke tegenprestatie van de Palestijnen, vrij worden gelaten. Laten we hopen dat het de vrede dichterbij brengt en laat zien dat Israel, ook onder de zogenaamd zo havikachtige Netanyahu, bereid is tot pijnlijke concessies. Laten we hopen dat deze mensen hun oude ‘werkzaamheden’ niet weer oppakken.

Dat men nadat een vredesakkoord is getekend gevangenen vrij laat zou ik goed kunnen begrijpen, dat men dit doet nog voordat de besprekingen begonnen zijn is minder gebruikelijk, en zie ik als een royaal gebaar van Israel.

-------------

Among the terrorists to be released, the murderer of a Holocaust survivor

http://www.timesofisrael.com/ministers-name-26-prisoners-to-be-released/

Israel publishes list of first 26 convicted Palestinians to be freed out of 104, as gesture for peace talks; 17 had killed Israelis

By HAVIV RETTIG GUR and AARON KALMAN August 12, 2013, 12:31 am

Relatives of Israelis killed in terror attacks holding signs as they demonstrate outside the Supreme Court in Jerusalem on August 11, 2013. (photo credit: Yonatan Sindel/Flash90)

The Israel Prisons Service publicized early Monday the list of the first 26 convicted terrorists who will be released as part of Israel’s confidence-building measures to help the restart of peace talks with the Palestinian Authority.

According to Almagor, an organization of terror victims’ families that has campaigned against the prisoner release, Rotenberg’s family perished in the Sobibor extermination camp during World War II. Rotenberg escaped and joined the partisans fighting the Nazis in the forests of Eastern Europe. He arrived in Israel in 1947, joined the IDF and fought in Israel’s Independence War on the Lebanese front.

A plasterer by trade, Rotenberg was attacked by Abu Musa and an accomplice at a construction site where all three men worked in March 1994. He sustained repeated blows to the neck with axes. His wounds induced a coma, and he died two days after the attack. He was survived by his brother and sister, who were also survivors of Sobibor, and by a wife and two children. Rotenberg was 67 when he died.

Rotenberg wasn’t the oldest victim of the prisoners who made it onto the list Sunday. Fatah member Ra’ai Ibrahim Salam Ali was jailed in 1994 for the murder of 79-year-old Moris Eisenstatt. Eisenstatt was killed with ax blows to the head while he sat on a public Kfar Saba bench reading a book.

Another prisoner, Salah Ibrahim Ahmad Mugdad, also of Fatah, was imprisoned in 1993 for killing 72-year-old Sirens Hotel security guard Israel Tenenbaum by beating him in the head with a steel rod.

According to Almagor, the Poland-born Tenenbaum had immigrated to Israel in 1957, at age 36, and settled in Moshav Ein Vered. He was an agricultural worker on the moshav, but was working as a night watchman at the hotel in 1993. Tenenbaum was 72 at the time of his death. He was survived by a wife, two children and four grandchildren.

Two of the prisoners, Abu Satta Ahmad Sa’id Aladdin and Abu Sita Talab Mahmad Ayman, were imprisoned in 1994 for the murder of David Dadi and Haim Weizman. After killing Dadi and Weizman as they slept in Weizman’s apartment, the attackers cut off their ears as proof of the killing.

Abdel Aal Sa’id Ouda Yusef was imprisoned in 1994 to a 22-year sentence for several grenade attacks, and for his part as an accomplice in the murder of Ian Sean Feinberg and the murder of Sami Ramadan.

Feinberg, a 30-year-old father of three, was a proponent of Palestinian economic development. He was killed by gunmen who stormed a business meeting in Gaza City which he attended in April 1993.

Also on the list was Kour Matwah Hamad Faiz of Fatah, imprisoned in 1985 after he was convicted of killing Menahem Dadon and Salomon Abukasis in 1983 and planning to murder then-prime minister Yitzhak Shamir.

Another two prisoners to be released, Fatah members Sualha Fazah Ahmed Husseini and Sualha Bad Almajed Mahmed Mahmed, were imprisoned for a stabbing attack on a crowded Ramat Gan bus, on the 66 line, in 1990. The two, together with a third accomplice, stabbed wildly at passengers, killing 24-year-old Baruch Heizler and wounding three young women. Heizler was named after his grandfather, who was killed during the Jordanian bombardment of the Jewish neighborhoods of Jerusalem during the 1948 Independence War.

Sha’at Azat Shaban Ata was imprisoned in 1993 for helping to orchestrate the murder of 51-year-old Simcha Levi, a woman who made her living transporting Palestinian day laborers to work in Jewish settlements in the Gaza Strip. In March 1993, three of the women laborers were disguised male attackers, who beat and stabbed her to death.

Maslah Abdullah Salama Salma, a Hamas member likely to be sent to the Gaza Strip after his release, was imprisoned in 1993 for the brutal murder of Petah Tikvah convenience store owner Reuven David. Abdallah, together with an accomplice, entered David’s convenience store on May 20, 1991, bound David’s arms and legs and beat him to death, before locking the store and fleeing the scene. Born in Iraq in 1932, David was 59 at the time of his death, and was survived by a wife, three children and multiple grandchildren.

The remaining prisoners, in the order listed by the Prisons Service:

· Na’anish Na’if Abdal Jafer Samir, imprisoned in 1989 for the murder of Binyamin Meisner.
· Arsheed A’Hameed Yusef Yusef, imprisoned in 1993 for the murder of Nadal Rabu Ja’ab, Adnan Ajad Dib, Mufid Cana’an, Tawafiq Jaradat and Ibrahim Sa’id Ziwad.
· Al-Haaj Othman Amar Mustafa, imprisoned in 1989 for the murder of Steven Rosenfeld.
· Maklad Mahmoud Zaid Salah, imprisoned in 1993 for the murder of Yeshayahu Deutsch.
· Barbach Faiz Rajab Madhat, imprisoned in 1994 for the murder of Moshe Beker.
· Nashabat Jaabar Yusef Mahmed, imprisoned in 1990 for serving as an accessory to the murder of Amnon Pomerantz.
· Mortja Hasin Ghanam Samir, imprisoned in 1993 for the abduction, torture and murder of Samir Alsilawi, Khaled Malka, Nasser Aqila, Ali al Zaabot.
· Faraj Saleh al-Rimahi, imprisoned in 1992 for the murder of Avraham Kinstler.
· Mansour Omar Abdel Hafiz Asmat, imprisoned in 1993 as an accessory to the murder of Hayim Mizrahi.
· Asarka Mahmad Ahmad Khaled, imprisoned in 1991 for the murder of Annie Ley.
· Jandiya Yusef Radwan Nahad, imprisoned in 1989 for the murder of Zalman Shlein.
· Hamdiya Mahmoud Awed Muhammed, imprisoned in 1989 for the murder of Zalman Shlein.
· Abdel Nabi A-Wahab Gamal Jamil, imprisoned in 1992 for the murder of Shmuel Gersh.
· Ziwad Muhammed Taher Taher, imprisoned in 1993 for the murder of Avraham Cohen.
· Sabih Abed Hamed Borhan, imprisoned in 2001 for the murder of Jamil Muhammad Naim Sabih, Aisha Abdullah Haradin.

A special ministerial panel on Sunday approved the release of the prisoners. “In the wake of the government’s decision to renew diplomatic negotiations between Israel and the Palestinians and to authorize a ministerial panel for prisoner releases for the duration of the negotiations, the ministerial panel met this evening,” read a statement by the Prime Minister’s Office released after 11 p.m. Sunday.

The panel approved the release of the first 26 Palestinians out of an expected 104 prisoners. The identities of the prisoners were made public on the Israel Prisons Service website, www.ips.gov.il, at 1 a.m.

The names and I.D. numbers of the prisoners were listed alongside the names of their victims. (Link is in Hebrew)

The Prisons Service also published overnight Sunday the phone number of the Pardons Department in the Justice Ministry, where, it said, the public “can obtain information on the prisoners and their release procedures.” The number was 02-646-6801/3/4, and would be operational from 8 a.m. to 6 p.m. starting Monday morning and until the release date of the prisoners, which could be as early as Tuesday.

Sunday’s panel meeting was chaired by Defense Minister Moshe Ya’alon, and included Justice Minister Tzipi Livni and Science Minister (and former Shin Bet head) Yaakov Peri. Other senior officials were also present, including Shin Bet chief Yoram Cohen, Prisons Service head Aharon Franco, and representatives from the Justice Ministry, the IDF and other agencies.

Besides Ya’alon, Livni and Peri, Public Security Minister Yitzhak Aharonovitch and Prime Minister Benjamin Netanyahu are also panel members. The prime minister was recovering Sunday from a hernia operation that saw him hospitalized the previous night. Aharonovitch is on an official trip to Russia.

The panel is empowered to decide, based on criteria established by the Shin Bet, which prisoners on the list of 104 will go free at what stage, determine whether they will be allowed to return to their homes or be sent abroad, and oversee the implementation.

The panel announced it had made the decision Sunday night, but said it would wait before publicizing the identities of those who would be released until officials had the chance to notify the families of terror victims who asked to be notified before a public announcement.

Initially, the PMO would only say that 14 of the prisoners “will be transferred to Gaza” and 12 “were from Judea and Samaria [the West Bank].” Eight of the prisoners were slated to be released over the next three years, having served out their sentences. Two were already slated for release in the next six months.

“The release will take place at least 48 hours after publication of the list,” the PMO statement said. “In the discussion [of the panel on Sunday], it was emphasized that if any of the released [prisoners] returns to hostile activities against the State of Israel, he will be returned to complete his prison term,” it added.

Negotiations between Israel and the Palestinian Authority were restarted two weeks ago in Washington, after over three years without direct talks, and will continue Wednesday in Jerusalem. Negotiators are set to meet again a week later in the West Bank town of Jericho. The sides haveagreed to a nine month timeline in an attempt to reach an agreement and end the conflict.

Palestinian Authority President Mahmoud Abbas said on Sunday that no freed Palestinian prisoners will be deported, despite claims by Israel that it will demand that some be sent to Gaza or neighboring Arab countries.

Abbas added that Israeli-Arabs and Jerusalem residents would be among the 104 prisoners released by Israel in the near future.

Abbas’s statements came hours after his meeting with US mediator Martin Indyk in Ramallah earlier Sunday, two weeks after negotiations restarted in Washington and only days before the next round of talks is set to take place in Jericho on Wednesday.

Earlier on Sunday, families of victims killed by terrorists held in Israeli jails petitioned Israel’s High Court of Justice in an attempt to prevent the release of the prisoners.

During the session, headed by High Court President Asher Grunis, the mother of Lior Tobol, who was stabbed to death in a terror attack in Jerusalem, heckled the judges and called on them to heed objections against the prisoner deal.

“These murderers are about to be released and so they can give the ‘V’ for victory sign and you don’t even want to hear from us,” Miriam Tobol cried out. “They stabbed my son 24 times. You are supposed to let people like that rot in prison and not let them go free.”

Gila Molcho, whose brother Ian Feinberg was killed in Gaza in 1993, took part in a protest outside the court by the families of terror victims and argued that even using the term “prisoners” is inappropriate.

“We are setting free terrorists,” she said. “My brother was a lawyer, a man of justice, and we also deserve justice.”

Supreme Court Justice Elyakim Rubenstein questioned the appropriateness of debating the matter of prisoner releases in court rather than in the political arena.

“We sympathize with your pain but this is the legal system that we are talking about and these are questions that should be directed at the politicians and diplomats,” Army Radio quoted him as saying.

Times of Israel staff contributed to this report.

Nederzettingenbouw, vrijlating terroristen bij start vredesproces (CIDI)

Veel Israeli's en mensen die met Israel sympathiseren spreken hun verbazing of zelfs walging uit over de vrijlating van wat in feite voor een groot deel moordenaars zijn. Opvallend genoeg lijkt de rest van de wereld het heel normaal te vinden dat Israel, nog voordat er iets is besloten en dus iets tegenover staat, deze mensen vrijlaat. Voor zover ik weet is dit vrij uniek; Amerika bijvoorbeeld zou nooit terroristen van de Taliban vrijlaten als voorwaarde om met de autoriteiten van Afghanistan te onderhandelen.

Deze terroristen hebben meerdere moorden op hun kerfstok. De meesten zijn afkomstig uit Gaza. Niemand weet precies wat er in de vooronderhandelingen heeft plaatsgevonden. Het is niet ondenkbaar dat Hamas in ruil voor de terugkeer van hun 'terroristische helden' relatieve rust heeft gegarandeerd tijdens de onderhandelingen. Een andere mogelijkheid is dat Aboe Mazen hiermee zijn populariteit in Gaza wil vergroten. Let wel, deze zware jongens en meisjes kwamen niet in aanmerking voor de ruil met de soldaat Gilad Shalit, voor wie 1027 gevangenen werden vrijgelaten. Maar ik vraag me af waarom de Israelische regering niet op de omgekeerde optie heeft ingezet: de gevangenen blijven zitten waar ze zitten en een afkondiging van een bouwstop tijdens de onderhandelingen.

Dat is een goeie, en je zou haast denken dat de kolonistenlobby in de regering de huizen belangrijker vindt dan de gevangenen en hun misdaden. Maar het kan ook zijn dat de Palestijnen liever de gevangenen hadden. Zij nemen een centrale plaats in in de Palestijnse ideologie, waarin ze de ware helden van het land zijn. Dat zware gevallen die zelfs in de Shalit deal niet vrij kwamen nu wel worden vrij gelaten kan Abbas goed gebruiken om zijn populariteit wat op te vijzelen, maar je kunt je dan wel weer afvragen waarom de Palestijnen, als het ze echt om een eigen staat te doen is, de nederzettingen niet bovenaan hebben staan. Voor de duidelijkheid: de bouw in de nederzettingen zijn hoogstwaarschijnlijk onderdeel van een deal en waren dus bekend bij de Palestijnen:

Twee weken geleden al schreef het kritische dagblad Haaretz dat premier Netanyahu de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry had geïnformeerd dat Israel 'in de komende maanden van onderhandelingen met de Palestijnen de bouw in de nederzettingen zou beperken tot duizend nieuwe woningen'. (Israel houdt hierbij als altijd Jeruzalem, dat geannexeerd is, buiten de afspraken over nederzettingenbouw.) En dat er nieuwbouw zou worden aangekondigd tegelijk met de beslissing 104 Palestijnse gevangenen vrij te laten, was bekend.

-----------

Nederzettingenbouw, vrijlating terroristen bij start vredesproces

http://www.cidi.nl/nederzettingenbouw-vrijlating-terroristen-bij-start-vredesproces/

IN ISRAEL / DOOR ELISE FRIEDMANN / OP 12/08/2013 OM 16:49

Israel gaat bijna 1200 nieuwe woningen bouwen in de Joodse wijken van Oost-Jeruzalem en op de Westoever. Dit werd zondag bekend gemaakt – één dag voordat de besprekingen over vredesonderhandelingen met de Palestijnen zouden worden hervat. Op dezelfde dag besloot de Israelische regering 26 terroristen vrij te laten als gebaar van goede wil naar de Palestijnen. Uiteindelijk zullen er in totaal 104 langgestrafte gevangenen, onder wie veel terroristen, worden vrijgelaten.

Met deze twee maatregelen – die deels werden aangekondigd terwijl premier Netanyahu een spoedoperatie onderging aan een hernia – oogstte de Israelische regering veel kritiek in Israel en daarbuiten. Ook CIDI is niet blij met de aankondiging.
"Hoewel het veelal niet gaat om uitbreiding van nederzettingen, wat vaak wordt gedacht, maar om bebouwing binnen de blokken en dus de grenzen van de nederzettingen, is dit een botte aankondiging die komt vanuit de rechterflank van de regeringscoalitie. Hieruit blijkt duidelijk hoe verdeeld de Israelische samenleving is. Waarom juist nu de aankondiging? Het is gissen naar het hoe en waarom, maar de timing is beroerd," aldus CIDI-directeur Esther Voet.

Bloed aan de handen

De hier en daar geopperde hoop dat de nederzettingenbouw de bittere pil zou verzachten van de vrijlating van gevangenen, bleek ijdel. Een deel van de vrij te laten gevangenen bestaat uit terroristen met bloed aan hun handen. De nabestaanden van hun slachtoffers demonstreerden zondag woedend en radeloos in Jeruzalem tegen hun vrijlating. Voet: "En terecht. Deze terroristen hebben meerdere moorden op hun kerfstok. De meesten zijn afkomstig uit Gaza. Niemand weet precies wat er in de vooronderhandelingen heeft plaatsgevonden. Het is niet ondenkbaar dat Hamas in ruil voor de terugkeer van hun 'terroristische helden' relatieve rust heeft gegarandeerd tijdens de onderhandelingen. Een andere mogelijkheid is dat Aboe Mazen hiermee zijn populariteit in Gaza wil vergroten. Let wel, deze zware jongens en meisjes kwamen niet in aanmerking voor de ruil met de soldaat Gilad Shalit, voor wie 1027 gevangenen werden vrijgelaten. Maar ik vraag me af waarom de Israelische regering niet op de omgekeerde optie heeft ingezet: de gevangenen blijven zitten waar ze zitten en een afkondiging van een bouwstop tijdens de onderhandelingen."

Dubbele fout

De aangekondigde nederzettingenbouw zal naar het zich laat aanzien geen streep halen door de voor dinsdag geplande besprekingen over een vredesoverleg, maar legt wel een zware hypotheek op het welslagen ervan.
"Een dubbele fout", zo noemde minister Lapid van Financiën de beslissing zondag. Zijn partij Yesh Atid (Er is toekomst) kwam in maart dit jaar als de op één na grootste uit de verkiezingen. "Dit biedt geen oplossing voor de delen van het land waar de woningnood het hoogst is," zei Lapid. "Geld dat was bestemd om woningen te bouwen voor de middenklasse, wordt nu gebruikt om de Amerikanen nodeloos voor het hoofd te stoten en het vredesproces te bemoeilijken."
Voorzitter Zahava Gal-On van oppositiepartij Meretz noemde de aankondiging "een poging de prille vredesbesprekingen te saboteren" en "een bom onder de weg van het vredesproces".

Niet uit de lucht

Dit laatste was ook de reactie van de Palestijnse onderhandelaar Saeb Erekat en de algemene teneur in veel Europese media. Die berichtten veelal over de beslissing als over een donderslag bij heldere hemel en meldden ook weinig over de plaatsen waar de woningen gepland zijn. Maar de beslissing kwam voor zowel de Palestijnen als de Amerikanen niet geheel uit de lucht vallen. Twee weken geleden al schreef het kritische dagblad Haaretz dat premier Netanyahu de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry had geïnformeerd dat Israel 'in de komende maanden van onderhandelingen met de Palestijnen de bouw in de nederzettingen zou beperken tot duizend nieuwe woningen'. (Israel houdt hierbij als altijd Jeruzalem, dat geannexeerd is, buiten de afspraken over nederzettingenbouw.) En dat er nieuwbouw zou worden aangekondigd tegelijk met de beslissing 104 Palestijnse gevangenen vrij te laten, was bekend. Onbekend was het tijdstip van de aankondiging, zo vlak voor de hervatting van de besprekingen.

Uitruil

Wel moet gezegd dat de meeste woningen gepland zijn in gebieden die tijdens de laatste paar serieuze onderhandelingsronden (sinds 2001) steevast werden aangemerkt als land dat Israel zou houden, en zou uitruilen tegen andere stukken grond binnen de Groene Lijn (de 'grens' van '67), om een verbinding tussen de Westoever en de Gazastrook mogelijk te maken. Dat geldt voor alle locaties, met uitzondering van 'Homat Shmuel' ofwel het omstreden Har Homa.

Geplande woningen naar plaats

Gilo (Zuid-West Jeruzalem)    400 woningen
Pisgat Zeev (bij Neve Yaakov) 183 woningen
Ariel                                              117 woningen
Efrat                                              149 woningen
Maaleh Adumim                          92 woningen
Beitar                                              36 woningen
Homat Shmuel (dwz Har Homa), 210 woningen

Niettemin neemt Israel met deze uitbreiding ten onrechte een voorschot op nog te voeren onderhandelingen en de uiteindelijke uitkomst.

donderdag 1 augustus 2013

Netanyahu on 'Final Resolution': Not 'A Single Arab On Our Lands'

http://www.thedailybeast.com/articles/2013/07/30/netanyahu-on-final-resolution-not-a-single-arab-on-our-lands.html

by Gil Troy Jul 30, 2013 3:00 PM EDT

Of course, Benjamin Netanyahu did not say that—or any such thing. Netanyahu, as the leader of the Jabotinskyite Likud movement understands that Israel must remain a Jewish and democratic state that respects all its citizens, including Arabs, many of whom serve honorably in the courts, the Knesset, and elsewhere. But imagine the outrage if Netanyahu had said such a thing—we have seen how when third-string Knesset backbenchers make even less offensive remarks it generates New York Times headlines and much Jewish handwringing about supposed Israeli “racism,” when, of course, the Palestinian-Israeli conflict is a national one not a racial one at all

Palestinian Authority president and head of the Fatah movement Mahmud Abbas attends a Fatah 'Revolutionary Council' meeting in the Palestinian West Bank city of Ramallah along with top officials, on December 26, 2012. (Abbas Momami / AFP / Getty Images)

By contrast, when Mahmoud Abbas, briefing “mostly Egyptian journalists,” according to the report reprinted in the Jerusalem Post, imagined an Israeli-free (but let's face it, basically Jew-free) Palestinian state, few mainstream media outlets decided this was news. This Outrage Gap, this magical ray that renders Palestinian bigotry and hate-mongering invisible, has perverted the so-called “peace process” for decades, and has already caused imbalance in this latest round of negotiations—which, despite my frustrations and fears, I desperately hope will succeed.

To be fair, this is Abbas’s full sentence: "In a final resolution, we would not see the presence of a single Israeli—civilian or soldier—on our lands." This is, of course, one of the fundamental assumptions guiding peace talks for decades, that the Jews will leave what the Palestinians have convinced the world is their territory exclusively, while Arabs will stay in Israel. That assumption follows the guidelines of the original British Mandate after World War I, which created a Jew-free Transjordan, east of the Jordan River, and envisioned carving out some territory west of the Jordan for a Jewish state.

Let me be clear. My vision of Israel’s future includes all of Israel’s current citizens and their future descendants, Jewish, Christian and Muslim. Moreover, I understand that a future Palestinian state will require displacing more Israelis from some territory, as was done with Yamit after the Egyptian Peace Treaty and was done in Gaza—and we forget—part of the West Bank, with the Disengagement. I also believe that the most viable arrangement with the Palestinians will respect current demographic realities as much as possible, trying to draw viable boundaries that minimize the amount of inconvenience to people living on both sides of the Green Line—that improvised boundary from 1949.

But the free pass given Abbas on these remarks, like the free pass given to his odious dissertation trying to Nazify Zionism and minimize the Holocaust, tells a deeper, darker tale. There are vast armies of Palestinian enablers in the West who exaggerate every Israeli imperfection and soft-pedal serious Palestinian evils. This asymmetry results in always blaming Israel—even when the Palestinians turn from negotiating back to terror in 2000—and always putting the onus on Israel to make the first move—as evidenced by Israel’s major concession this week in freeing murderers with blood on their hands. This outrage gap holds democratic Israel, with all its imperfections, to an impossibly high standard, while rarely holding Palestinians up to even the most minimum standards when it comes to judging their undemocratic procedures, their appalling human rights record, their hostile attitudes toward gays, women, Jews, or any non-Palestinian, non-males.

Clearly, this imbalance hurts Israel, undermining Israel’s standing, alienating bystanders, putting extra-pressure on Israel even from natural allies in the United States and Europe. But this imbalance hurts Palestinians too, in at least two central ways.

First, I think reflects what I call liberal condescension. I hold Palestinian politics and society up to high standards out of respect; giving Palestinians a free pass, be it when they terrorize or demonize, shows contempt for them, assuming that somehow they cannot live up to basic standards of decency.

Second, all this enabling feeds Palestinian extremism and Israeli extremism as well. Indulging Palestinian bigotry, oppression, fanaticism, and violence helps make the Middle East more incendiary, undermines Israeli moderates, and fuels the fanatics.

Just as many critics of Israel insist they are true friends trying to save Israel’s soul, true friends of the Palestinians in the West would start by publicizing Abbas’s remarks—and then repudiating them as contrary to the kind of country he should be trying to build and the kind of tone he should be trying to set in negotiations.

Like The Daily Beast on Facebook and follow us on Twitter for updates all day long.

Gil Troy is Professor of History at McGill University and a Shalom HartmanIntstitute Engaging Israel Research Fellow in Jerusalem. His next book, “Moynihan’s Moment: America's Fight against Zionism as Racism,” will be published by Oxford University Press this fall.

For inquiries, please contact The Daily Beast at editorial@thedailybeast.com.

Palestijnse en andere bezette gebieden (zoals Cyprus, Kashmir en Tibet)

"Occupied Territories": What About Cyprus, Kashmir, Tibet?

http://www.gatestoneinstitute.org/3866/occupied-territories-cyprus-kashmir-tibet

by Douglas Murray
July 23, 2013 at 4:30 am

This latest decision tells us nothing about Israel or the West Bank. But it tells us what we need to know about the EU.

What about Cyprus? That is just one of the questions that Israelis and Europeans should be pondering now that the European Union has again decided that it should dictate Israeli border and security policy.

Last week the European Union issued a ban on funding of, or cooperation with, any Israeli institutions that are shown to operate in what it calls the "occupied territories" – meaning the West Bank, or Judea and Samaria. Never mind that -- as Palestinian groups have already admitted -- the ban will affect Palestinians as much as Israelis. In its perpetual rush to find new double-standards to enforce, the EU has rushed straight in, regardless.

As one senior Palestinian Authority official said on the announcement of the news, many Palestinians in Ramallah and elsewhere will be just as affected by the EU's decision as their Israeli neighbors. The senior PA official was quoted saying:

"For our part, we approached a number of [European] Union officials, in the [Palestinian] Authority and also in Israel, to try and prevent the decision or at least to keep it unofficial," said the official, who declined to give his name. "It's not just Israeli companies that are going to be hit economically, it's also going to be disastrous economically and socially for the Palestinian community."

Well what are a few Palestinians to the EU's persistent drive to isolate the Jewish state? Tolerable collateral damage, surely?

But what about Cyprus? After all, there are many countries in the world with border disputes. There is at least one major one on China's borders [Tibet]. And there is the rather famous one which borders Pakistan [Kashmir]. Border disputes are hardly unusual. Similar stories abound all over the world, such as the unresolved dispute involving Morocco over the status of the Western Sahara. Yet all these countries are ones with which the EU has full, if not fawning, diplomatic and trade relations.

Of course, what makes the EU's latest double-standard even more delicious is that the occupied island of Cyprus is actually a member of the EU. As such, shouldn't it surely command the most detailed and persistent attention from the international body?

Yet this is not so. The northern part of Cyprus has been illegally annexed for the last four decades by Turkey. It is not as though Turkey shares a border with the island. Nor does it have -- as Israel has with the West Bank -- any legitimate historical, political or other territorial claims on the northern part of the island. There is no security reason for Turkey to sustain its occupation, as there is an obvious need for Israel to have defensible borders that do not permit terrorists from the West Bank to fire rockets into Israel, as do its friends in post-disengagement Gaza or southern Lebanon.

But unlike Israel and the West Bank, the Turkish invasion of Cyprus is not even a disputed matter. It was certainly not some understandable territorial gain made after aggressive war waged by Greece. It was outright theft -- an annexation: state terrorism. The entire international community recognizes it as such. Yet in 2013 not only is Turkey not an enemy of the EU, and not only is it a country which enjoys complete diplomatic and trade relations with the EU, it is a country which many leading members and officials of the EU actually want to promote into a full member-state of the EU.

Into the fifth decade of Turkish occupation of Cyprus, there is still no serious dictating by the EU to Turkey over what it must do about northern Cyprus. Turkey does not find itself under even the most remote international pressure finally to disengage from its illegal occupation of the northern part of Cyprus. And that is because for some inexplicable reason the EU does not consider it imperative that Turkey should disengage from the illegal occupation of an EU member state. It does not consider that the future of any region depends on this action. Yet it does persist, even now, with its view that it can dictate to Israel about its borders. And that it can have a constructive role in doing so. Of all the fallacies of the EU, that is surely the topmost.

The EU does not only have a wrong-headed view of Israel's past, it has a wholly misguided view of its future.

Today Israel is at the very bottom of the list of countries of concern, even in its own neighborhood, let alone the wider world, with nearly 100,000 dead in Syria and Egypt going through a counter-counter revolution, and with the Sunni-Shiite conflict looking likely to reach one of its intermittent boiling points as the Shiite armies of Hezbollah clash with the Sunni-armed opposition in Syria. Amid all this, the issue of where Jews should or should not live inside their historical homeland is a matter of the lowest international import.

Yet the EU -- which always likes to think of itself as such a forward-looking organization -- is once again showing itself to be stuck in a wrong-headed and bigoted past. It is not Israel which is the problem in the Middle East. Today Israel is, in fact, about the only non-problem in the region.

Yet it is this country's sovereignty upon which the EU decides time and time again that it can intrude. This latest decision tells us nothing about Israel or the West Bank. But it tells us what we need to know about the EU.

Vrede kan niet alleen via Israël tot stand komen (VK Opinie & Debat)

http://www.israel-palestina.info/actueel/2013/08/01/vrede-kan-niet-alleen-via-israel-tot-stand-komen/

Dit artikel verscheen vandaag in de Volkskrant in Opinie & Debat. Onderstaand de versie zoals ingestuurd, met andere titel.

Vrede kansloos als alleen Israël onder druk wordt gezet

Ratna Pelle

De vredesbesprekingen, of eigenlijk de voorbereidende gesprekken, zijn eindelijk begonnen. Na meer dan drie jaar verkeren vertegenwoordigers van Israël en de Palestijnen weer in één ruimte. Dat is een hele prestatie voor John Kerry. De vraag is wat hij aan beide partijen heeft toegezegd om ze zover te krijgen. De Palestijnen hadden een lijst met voorwaarden, waarvan alleen het vrijlaten van alle gevangenen die sinds 1993 vastzitten, geheel schijnt te worden ingewilligd. Het lijkt er echter op dat Kerry een aantal Palestijnse eisen wel informeel heeft toegezegd. Zo zei een belangrijke Palestijnse functionaris dat Kerry de Palestijnen heeft beloofd dat hij geen interim akkoord zou accepteren in plaats van een ‘final-status-deal’. Ook is de Palestijnen beloofd dat Israël geen ‘provocatieve acties wat betreft de nederzettingen’ zal ondernemen zolang er wordt gepraat. Dat komt erop neer dat grotere bouwplannen voorlopig niet worden uitgevoerd. Daarbij zouden de besprekingen, aldus een Palestijnse krant, op basis van de pre-1967 wapenstilstandslijnen worden gevoerd. Dat was een van de andere voorwaarden die de Palestijnen stelden om te gaan praten. Als deze berichten kloppen hebben de Palestijnen hun belangrijkst eisen alsnog binnen gehaald, zij het dat Israël ze niet officieel heeft ingewilligd. Dit is een slimme zet van Kerry, maar roept wel de vraag op wat de Palestijnen bereid zijn aan te bieden. Israël zal deze concessies niet zomaar hebben gedaan, maar daar op haar beurt toezeggingen van Kerry voor terug hebben gehad. Op Kerry rust dus de moeilijke taak naar beide kanten woord te houden en de verwachtingen waar te maken. Daarbij ligt er al een conflict op de loer over welke onderwerpen het eerst aan bod zullen komen, aldus de Jerusalem Post.

De kans dat de besprekingen succesvol zullen verlopen en over negen maanden worden afgesloten met een vredesverdrag, of op zijn minst globale overeenstemming over de belangrijkste zaken, lijkt minimaal. Sinds Obama in 2009 Israël opriep tot een bouwstop in de nederzettingen, heeft Abbas dit steeds als voorwaarde gesteld om te gaan onderhandelen, en daar steeds nieuwe eisen aan toegevoegd. De afgelopen weken benadrukten Palestijnse woordvoerders wederom dat men deze voorwaarden niet op zou geven.

Deze tactiek van het continu voorwaarden vooraf stellen is een van de grootste obstakels voor het vredesproces; daar kan geen nederzetting of etterende kolonist tegenop. Daarbij boeken de Palestijnen het ene diplomatieke succes na het andere: zo werd hun status in de VN afgelopen november verhoogd, waarna verschillende landen de betrekkingen met de Palestijnen hebben geïntensiveerd en de diplomatieke status verhoogd. Het lidmaatschap van diverse VN lichamen staat daarmee open. Een lidmaatschap dat Israël overigens niet altijd kon en kan bemachtigen. Israël is tot voor kort uitgesloten geweest van allerlei VN lichamen omdat het Aziatische regionale blok Israël boycot. Nog steeds gelden er voor Israël beperkingen, en zijn er speciaal voor de Palestijnen VN-organisaties en regelingen die tegen Israël werken. Vanwege de macht van het islamitische en derde wereld blok worden talloze eenzijdige rapporten en resoluties vervaardigd en aangenomen. De EU kiest steeds duidelijker partij voor de Palestijnen, en lijkt alleen nog maar eisen aan en kritiek op Israël te hebben. Ook Amerika stelt zich behoorlijk kritisch op tegenover Israël.

De Palestijnen hebben dit alles niet te danken aan hun vredeswil. Fatah en PA functionarissen spreken zich soms openlijk tegen Israëls bestaansrecht uit en media en schoolboeken dragen geen boodschap van vrede en verzoening uit maar van verzet en strijd voor het vaderland als hoogste goed. In Israël gedetineerde terroristen krijgen zelfs een salaris uitbetaald. Men houdt vast aan het zogenaamde ‘recht op terugkeer’ van miljoenen vluchtelingen en hun nakomelingen, die volgens de gangbare definitie geen vluchteling zijn. De Palestijnse onderhandelaar Mohammed Shtayyeh heeft op zijn facebookpagina een afbeelding van het hele gebied tussen zee en Jordaan staan met daarin in Arabische letters ‘Palestina’ geschreven. Dit komt overeen met de Palestijnse positie die men buiten de onderhandelingen vaak ventileert, en ook de logo’s van diverse ‘gematigde’ organisaties bevatten deze afbeelding waarin voor Israël geen plaats is.

Hoe meer de Palestijnen dwars liggen, hoe meer erkenning ze krijgen, zo lijkt het wel. En met wat succes heeft, ga je door. Men weet heel goed dat Israël de schuld krijgt als de vredesbesprekingen wederom vastlopen, dus in feite is sprake van een win-win situatie: ofwel Israël geeft aan steeds meer eisen toe zonder dat daar iets tegenover staat, ofwel de onderhandelingen mislukken en Israël krijgt de zwarte piet toegespeeld. Dat laatste levert extra goodwill en sympathie voor de Palestijnen op van de internationale gemeenschap. Je hoeft geen goede diplomaat of sluw politicus te zijn om dit spel met succes te spelen. Israël geldt immers al in steeds bredere kringen als schurkenstaat, en de Palestijnen als de underdog die moedig standhoudt.

Zolang de internationale gemeenschap deze Palestijnse houding en mentaliteit blijft ondersteunen en eenzijdig Israël onder druk zet, zal er geen vrede komen. Zelfs de meest linkse Israëlische regering kan niet alle Palestijnse eisen inwilligen en de ogen sluiten voor zoveel internationale hypocrisie. Om serieuze concessies te doen zijn enige aanwijzingen nodig dat men ook gesteund zal worden als het vervolgens gigantisch misloopt, en enig vertrouwen dat de Palestijnen van goede wil zijn en een concessie met een tegengebaar wordt beantwoord. De sleutel voor vrede ligt dus voor een flink deel bij de internationale gemeenschap, en als belangrijk onderdeel daarvan de EU.

Met het huidige beleid wakkert de internationale gemeenschap nationalisme in Israël aan en rejectionisme bij de Palestijnen. Men zet de partijen tegen elkaar op door de één te vertroetelen en de ander continu te kapittelen. Men kweekt aan beide kanten een slachtoffergevoel en -cultus. In Israël omdat men het in de ogen van de rest van de wereld toch nooit goed kan doen, men voelt zich de eeuwige gebeten hond, de ‘Jood onder de naties’. En bij de Palestijnen omdat ze zo totaal onkritisch worden bejegend en nooit ergens voor verantwoordelijk worden gehouden; alles ligt immers altijd aan de bezetting. Zolang dat niet verandert, hebben vredesbesprekingen geen enkele kans van slagen.

Hoogste PA-onderscheiding voor Palestijnse terroristenleider

De vrijlating van 104 gevangenen, waaronder velen die dodelijke aanslagen hebben gepleegd of daarbij betrokken waren, is niet in de laatste plaats zo pijnlijk voor de Israelische overlevenden en nabestaanden omdat zij weten dat deze mensen door de Palestijnen als helden worden onthaald en victory zullen kraaien. Velen zeiden bij eerdere vrijlatingen trots te zijn op hun daden en dit weer te zullen doen en sommigen hebben ook woord gehouden.

Het enige dat Israel ervoor terugkrijgt is dat de Palestijnen bereid zijn te gaan praten, maar de Palestijnen zouden Israel net zo hard kunnen belonen voor het feit dat Israel bereid is te praten.

Terroristen worden algemeen als helden gezien en als voorbeeld voor de jeugd gepresenteerd. Gevangenschap in Israel versterkt die status verder. Dit is een minstens zo groot obstakel als de nederzettingen en kolonistengeweld, maar in tegenstelling daartoe wordt het zelden gehekeld.

-------

Hoogste PA-onderscheiding voor terroristenleider

http://www.cidi.nl/hoogste-pa-onderscheiding-voor-terroristenleider/

IN ISRAEL / DOOR ELISE FRIEDMANN / OP 03/07/2013 OM 17:27

PA-president Mahmoud Abbas heeft de hoogste orde van de “Ster van Eer” toegekend aan Nayef Hawatmeh, die als directeur-generaal van de terroristische DFLP verantwoordelijk is voor de dood van tientallen Israelische burgers, onder wie veel kinderen. Het was de zoveelste keer dat de PA een terrorist verheerlijkte; in Nederland zijn hierover al verschillende malen Kamervragen gesteld.

Abbas hing Hawatmeh de medaille persoonlijk om in een ceremonie die werd uitgezonden op de PA-televisie en die deze week op Youtube verscheen met Engelse ondertiteling (zie de video). Hawatmeh kreeg de onderscheiding voor zijn ‘belangrijke nationale rol in dienst van de Palestijnse zaak en het Palestijnse volk, als erkenning voor zijn inspanningen om de Palestijnse vlag te hijsen sinds het begin van de Palestijnse revolutie en in alle stadia van de voortdurende strijd.’
Tot de wapenfeiten van de DFLP behoorde de beruchte gijzeling van een school in Ma’alot in 1974, waarbij 22 kinderen en 4 volwassenen werden vermoord. Israel verklaarde hem hierom tot ongewenste vreemdeling; Hawatmeh houdt kantoor in de Syrische hoofdstad Damascus en kan pas sinds kort reizen door de Palestijnse gebieden.

Als hoofd van de DFLP was Hawatmeh bovendien verantwoordelijk voor de aanslag op een schoolbus in 1970 (9 kinderen en 3 volwassenen vermoord) en aanslagen in Beit Shean (4 doden), Jeruzalem (7 doden), en Tel Aviv (4 doden).