Israel lobby redt AOW kolonisten? (IMO)

 

Nederzetting Ariel op de Westoever (IPI 2008)

 

Israel lobby redt AOW kolonisten?

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/07/06/israel-lobby-redt-aow-kolonisten/

 

= IMO Blog =  

Vervolg op: AOW export naar bezette gebieden

Na overleg met o.a. minister Timmermans besluit Lodewijk Asscher dat de korting op AOW-uitkeringen naar de bezette gebieden toch moet worden herzien. De SVB krijgt opdracht dit onmiddellijk aan de verontruste AOW’ers te melden. Nadat de ‘sussende brieven aan de boze uitkeringsgerechtigden’ de deur uit zijn, zo schrijft de NRC, meldt de ambassade in Tel Aviv dat „alles op het moment rustig voelt”.

De ambassade en de Israel lobby zijn steeds weer terugkerende elementen in dit verhaal. Het lijkt een van de speerpunten van de NRC, dat de Israel lobby teveel invloed heeft en Israel boven de wet verheven zou zijn. Steeds weer lezen we zinnetjes als:  “Bovendien steunt een Kamermeerderheid Israël onvoorwaardelijk, terwijl de steun onder de bevolking afneemt.” (Dit is onjuist. Er is de laatste jaren behoorlijk wat kritiek vanuit de Kamer, en niet alleen van links. Partijen als het CDA maar ook de VVD steunen Israel al lang niet meer onvoorwaardelijk, maar nemen een steeds ‘evenwichtiger’ standpunt in, waarbij de Palestijnse Autoriteit evenveel steun krijgt. Als Israel al onvoorwaardelijk wordt gesteund, dan zeker ook de PA, die zelden stevig ondervraagd wordt over de corruptie en bijvoorbeeld het uitbetalen van een maandelijkse toelage aan veroordeelde terroristen en hun families.) Of: “Belangenorganisaties en de Israëlische regering houden de druk erop.” (Onder het tussenkopje ‘De lobby’. Er is dan al een paar keer gewezen op de ‘krachtige lobby’ van de uitkeringsontvangers en Israel.) Nog enkele ‘spannende’ citaten:

“Behalve IOH, het CIDI en de Israëlische regering is ook advocaat Ronnie Eisenmann nauw bij deze zaak betrokken. Lobbyorganisaties, politieke partijen en bewoners van bezet gebied vragen hem vanaf het begin om raad.”

“Kolonisten die de kortingsbrief van de SVB ontvangen, slaan onmiddellijk alarm bij de Nederlandse ambassade in Tel Aviv. 3.500 kilometer verderop leidt dat tot paniek in het kabinet.”

“Al snel daarna bellen medewerkers van de Nederlandse ambassade in Tel Aviv de betrokkenen met het goede nieuws.”

“Een Israëlische televisiezender heeft een reportage uitgezonden over een 90-jarige Nederlandse Holocaustoverlevende. Zij is na 1 januari 2015 naar een nederzetting verhuisd, en dus volgens de opdracht van Asscher door de SVB gekort op haar AOW.
Bij Buitenlandse Zaken slaat onmiddellijk de paniek toe. Oorlogsslachtoffers liggen extreem gevoelig. De ambassadeur in Tel Aviv eist „persoonlijk verzekering” dat voor deze groep een uitzondering wordt gemaakt. De Kamervragen stromen binnen. Advocaat Eisenmann opent een meldpunt voor kolonisten” (onder het tussenkopje ‘De zwakke knieën’).

NRC heeft de Israel lobby al langer in het vizier als een bijzonder goede en machtige lobby die goed in de gaten moet worden gehouden. Bij het vertrek van Ronny Naftaniel en daarna van Esther Voet bij het CIDI verschenen artikelen over deze wel heel goed werkende lobby. Als voorbeeld noemde men het feit dat het CIDI de kwestie van het PA geld voor terroristen aan de orde stelde, en hier vervolgens een motie over werd aangenomen in de Tweede Kamer. De motie heeft overigens geen enkel resultaat opgeleverd, maar dat mag de pret niet drukken. Wat is het CIDI toch machtig… (Lees voor meer voorbeelden:  “CIDI volgens NRC ‘een hele goede lobbyclub’”)

Hand boven het hoofd

Ook wordt meermaals benadrukt hoe gevoelig het onderwerp is en hoe Israel de hand boven het hoofd wordt gehouden. Een ‘betrokkene’ zegt: “Het was een grijs gebied. Maar één ding was duidelijk. Van Israël bleef je af.” Een ambtenaar uit zijn frustraties dat men niet meer ruimte kreeg om fraude te controleren: “Je mocht van de top van het ministerie niks in Israël. Je moest vooraf doorgeven welke adressen je ging bezoeken en je mocht niet naar bezet gebied. Daar maakten we intern grappen over.”

Onder het nieuwe SVB bestuur in 2013 echter worden alle gegevens van uitkeringsgerechtigden in door Israël bezet gebied alsnog doorgelicht. Een deel van de uitkeringsgerechtigden (wel 28 mensen) bleek toen onterecht te hebben opgegeven in Israel te wonen. Een mega fraude! Uiteraard gaat de NRC daarbij direct uit van kwade opzet, terwijl het ook kan dat het in bijv. Jeruzalem gewoon niet duidelijk is of een adres over de Groene Lijn ligt, omdat die lijn in de stad geen enkele functie heeft en feitelijk niet bestaat. (Los daarvan beschouwen veel Israeli’s de nederzettingen als deel van hun land.)

Het speuren naar die paar mensen die misschien enkele honderden Euro’s per maand teveel ontvingen, heeft voor sommige mensen een naar bijsmaakje, en doet ze denken aan het speuren naar Joden in de oorlog. Dat gaat mij te ver, maar ik vraag me wel af waarom dit zo’n enorm issue is. Dat de minister voor die paar mensen niet de relatie met Israel onder spanning wil zetten, lijkt me een pragmatische beslissing zoals ze voortdurend worden genomen. Maar wanneer het Israel betreft stelt het doorgaans zo liberale en pragmatische NRC zich wel erg principieel en rechtlijnig op. Waaruit blijkt verder dat ‘je van Israel afblijft’? De regering stelt zich kritisch op wat betreft de bezetting, en is naar Israel niet terughoudender dan naar andere landen waarmee men zo zijn onenigheden heeft, en waar vaak heel wat minder frisse figuren de dienst uitmaken.

Overigens was de NRC er met deze drie artikelen (zie ook hieronder) over de kwestie nog niet mee klaar. Het moest er nog eens even goed ingewreven worden hoe de minister specifiek de mensen die in bezet gebied wonen de hand boven het hoofd wilde houden. NRC schrijft een week later dat Asscher een speciale regeling voor alle oorlogsgetroffenen die in het buitenland wonen begin 2014 afwees. Ambtenaren zouden daartoe een voorstel hebben gedaan zodat oorlogsslachtoffers voortaan niet meer gekort zouden kunnen worden op hun AOW, maar Asscher zou erop hebben gestaan alleen iets te regelen voor AOW’ers op de Westbank. Let op hoe de NRC wat ‘betrokkenen’ en ‘ambtenaren’ de krant toevertrouwden hier als vaststaande waarheid presenteert, want van ‘zouden’ en ‘volgens…’ is in het artikel geen sprake (wanneer Israelische bronnen iets zeggen wordt dat wel altijd op die manier weergegeven).

Yes, Minister

Nadat NRC uitgebreid over deze ‘megafraude’ met grote gevolgen voor de belastingbetaler had geschreven, verdedigde Asscher zich in de Kamer (jawel, de nieuwe tweemansfractie DENK had er vragen over gesteld) en zei: “Oorlogsslachtoffers zouden niet op die manier met een korting geconfronteerd moeten worden. Dat was mijn belangrijkste richtsnoer toen ik dit dossier op mijn bureau kreeg en dat is het nog”. Maar ha, kijk eens, de minister liegt! Want ambtenaren raadden hem toentertijd in een vertrouwelijke notitie sterk af iets voor oorlogsslachtoffers in het algemeen te regelen, omdat dat het risico in zich had dat allerlei andere oorlogsslachtoffers ook van de regeling gebruik wilden maken, en dat zou ‘majeure financiële consequenties hebben’. Asscher luisterde naar zijn ambtenaren en regelde alleen iets voor de AOW’ers op de Westbank. En daarom mag hij nu van de NRC niet zeggen dat het hem vooral om oorlogsslachtoffers gaat, en wordt hij door onthullingen van zijn ambtenaren in zijn hemd gezet. Het lijkt welhaast op een aflevering van ‘Yes Minister’, waarin ambtenaren de minister ook voortdurend pootje lichten. Het NRC artikel over Asschers vermeende gedraai werd vervolgens door andere media overgenomen. Uiteraard is geen wederhoor toegepast in deze hele zaak.

Overigens wordt de informatie van NRC dankbaar gebruikt door supporters van terrorisme die in één moeite door de vrijlating van Bilal Kayed eisen (hij probeerde een soldaat te gijzelen) en een einde aan de ‘bevoorrechting van kolonisten’.

Rechtvaardiging

De NRC heeft zoals gezegd vaker suggestief bericht over de macht van de zogenaamde Israel lobby en deze flink aangedikt. Er is geen ronkend verhaal dat bol staat van de oncontroleerbare uitspraken van anonieme ambtenaren voor nodig om uit te vinden dat er in Nederland diverse organisaties zijn die met Israel sympathiseren en proberen te verhinderen dat het overheidsbeleid te eenzijdig anti-Israel wordt. De druk wordt daartoe al jaren stevig opgevoerd door de minstens even invloedrijke pro-Palestina (of beter gezegd: anti-Israel) lobby die via de politiek, maar ook via druk op bedrijven en publieksacties probeert de politiek te beïnvloeden ten nadele van Israel. Daarbij vinden ze steeds meer media, waaronder NRC, aan hun zijde. Je zult dan ook geen artikel aantreffen over de druk die op artiesten die in Israel optreden wordt uitgeoefend, de zogenaamde ‘inspectieteams’ die doen alsof ieder product uit Israel ‘besmet’ is en moet worden geweerd uit supermarkten, de subsidies die anti-Israel organisaties opstrijken, de haatzaaierij en leugens van radikale activisten zoals Simon Vrouwe, die iedere zaterdag op de dam staat met foto’s die in werkelijkheid niet uit Gaza komen maar uit Syrië en andere landen, etc. etc. Verwacht ook niet dat men er eens induikt hoe het kan dat Nederland miljoenen per jaar (da’s wel andere koek dan die enkele duizenden Euro’s voor een handvol AOW’ers) overmaakt aan de Palestijnse Autoriteit terwijl die een maandelijkse toelage uitkeert aan de familie van ‘martelaren’ (zoals de jongen die vorige week een 13-jarig meisje doodstak in haar slaapkamer).

De verontwaardiging van de NRC is ongelofelijk selectief. Het lijkt wel alsof ze er meer kritiek op hebben gekregen, want twee dagen na publicatie van dit ongelofelijke schandaal dat Nederland aan de bedelstaf dreigt te doen geraken, komt men met een soort van rechtvaardiging onder de kop: ‘Juist een gevoelig onderwerp vereist optimale transparantie’. Men schrijft onder andere:

Het gaat nu eens niet om tientallen zoekgeraakte of niet te verantwoorden miljoenen euro’s. Integendeel. De groep om wie het draait is getalsmatig gezien verwaarloosbaar klein: 81 mensen. Omgekeerd evenredig daarentegen is de energie die ambtenaren en diverse bewindspersonen aan het onderwerp hebben besteed; allemaal terug te voeren op de politieke gevoeligheid.

Omgekeerd evenredig daaraan is ook de tijd en energie die dure NRC onderzoeksjournalisten hierin hebben gestoken. Kranten verkeren al een hele tijd in zwaar weer, en moeten flink bezuinigen op hun redacties. Ze hebben nog maar zelden geld voor een diepgaand onderzoeksproject. Je zou verwachten dat men dan ook zeer selectief is en zijn onderzoeksjournalisten op zaken zet met een grote maatschappelijke impact. Denk aan de zorg, (grootschalige) belastingfraude, de Panama Papers, de besluitvorming rond asielzoekers en hoe de toewijzing van woningen precies verloopt, etc. Waarom dan aan deze paar mensen zo ontzettend veel aandacht besteden? Ja, Israel ligt politiek gevoelig, dat weten we. En ja, de regering zit nooit te wachten op negatieve publiciteit, waarover dan ook, dus als het kan handelt men zaken die niet werkelijk van belang zijn liever in stilte af. Dat dat niet altijd naar letter van de wet gebeurt, hoeft ook niet te verbazen.

De selectiviteit en eenzijdigheid van de NRC is bepaald niet nieuw. Tien jaar geleden met onder andere correspondent Oscar Garschagen viel me die ook al onaangenaam op. Ik heb toen, na vergeefse pogingen tot correspondentie en het insturen van de nodige brieven, zelf maar eens wat tijd besteed aan een uitgebreider onderzoek naar de berichtgeving van NRC over Israel en de Palestijnen.

Ratna Pelle

 

AOW export naar bezette gebieden (IMO)

 

 

AOW export naar bezette gebieden

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/07/02/aow-export-naar-bezette-gebieden/

 

= IMO Blog = 

De NRC is onlangs een nieuw schandaal op het spoor gekomen. Tijd, ruimte noch moeite werden gespaard om deze stinkende zaak tot in detail uit te diepen. Uiteraard kon een reactie niet uitblijven, en zijn er inmiddels Kamervragen gesteld. Het kabinet is in spoedberaad bijeen in een poging te redden wat er te redden valt. Nieuwsuur heeft er een speciale extra lange uitzending aan gewijd en Pauw is van vakantie teruggeroepen. Oké, dat laatste heb ik erbij verzonnen, maar NRC zelf heeft er verschillende artikelen aan gewijd en beschrijft in broeierige bewoordingen hoe een kleine groep op de Westbank wonende AOW’ers al jaren ten onrechte een hoger bedrag krijgt uitgekeerd dan waar ze recht op zouden hebben:

Het hele dossier moet dus geheim blijven. Het is zo gevoelig dat zelfs het logboek ‘gevoelige dossiers’ van de SVB er geen melding van maakt. Daar zou het te veel aandacht trekken.

Dat er „wegens de politieke gevoeligheid” voluit moet worden doorbetaald, staat dan al vast. De vraag is alleen „hoe de export van uitkeringen naar de bezette gebieden juridisch gezien vorm moet worden gegeven”. Dat blijkt een taaie kwestie: de zoektocht zal meer dan tien jaar duren. Vier ministeries – Sociale Zaken, Buitenlandse Zaken, Volksgezondheid en Algemene Zaken – zijn erbij betrokken.

Nou nou. Wel 4 ministeries. Meer dan 10 jaar. Voluit doorbetalen. Te geheim om op de meest geheime plaats te melden. Dat zal om een flink bedrag gaan. De bonnetjesaffaire van Teeven is er waarschijnlijk niks bij. Je moet goed zoeken om erachter te komen hoe groot deze fraudezaak is. In de 16^e alinea lees ik:

Over en uit, zou je denken. Maar het tegendeel is het geval. In dezelfde antwoorden waarin Rutte zijn ferme streep trekt, meldt hij de Kamer namelijk ook dat de betrokkenen (het gaat dan om 26 AOW’ers) “zeer laat” zijn geïnformeerd, overigens net als de 7 uitkeringsgerechtigden in de door Marokko bezette Westelijke Sahara.

26 mensen in 2003. Dit aantal zal nog oplopen tot 81 in 2016, aldus de NRC. Over de hoogte van het teveel betaalde bedrag komen we in het lange artikel niks te weten. Een artikel op de website van het CIDI biedt daar iets meer helderheid:

In december vorig jaar zijn er afspraken gemaakt die het recht van inwoners van de gebieden op sociale verzekeringen verduidelijken. Vanaf januari van dit jaar ontvangen alleenstaanden in de gebieden, net als die in alle andere landen waarmee Nederland geen verdrag heeft, slechts recht op de basis-AOW. Die bedraagt 50% van het minimumloon, en niet 70%.

Het gaat dus om een verschil van 20% van het minimumloon, oftewel zo’n 200 Euro per persoon per maand, van aanvankelijk 26 mensen. Volgens minister Asscher is echter maar 4 mensen onterecht teveel uitgekeerd. Dat komt o.a. omdat een deel van de AOW’ers ook oorlogsslachtoffer is en daarom sowieso recht heeft op een hogere uitkering, ongeacht of men in een gebied woont waarmee Nederland een verdrag heeft of niet. Bij het CIDI lezen we:

Bij de 28 mensen van wie ten onrechte was verondersteld dat zij binnen de Groene Lijn woonden, had dit in 11 gevallen geleid kunnen hebben tot een AOW-verlaging, aldus Asscher. Zeven van deze elf mensen echter waren overlevenden van de Holocaust. De Kamer heeft afgesproken dat overlevenden de volledige AOW ontvangen, waar ter wereld zij ook wonen en ongeacht of Nederland een overeenkomst heeft met dat land voor de uitvoering van de Sociale Verzekeringswetten. In totaal is dus aan 4 mensen een te hoge AOW uitgekeerd, aldus Asscher. Op basis van het geldende overgangsrecht (dat eveneens in Mexico geldt en daar op dezelfde manier is toegepast) was echter afgesproken dat mensen hun oude rechten zouden behouden. Daarom is bij deze 4 mensen dus niet met terugwerkende kracht een groot bedrag terug geëist en behouden zij, krachtens het afgesproken overgangsrecht, ook nu hun oude AOW – zolang hun omstandigheden niet veranderen.

Ook schrijft het CIDI dat volgens Asscher de 7 AOW’ers die in de bezette Westelijke Sahara wonen gewoon zijn uitbetaald en dus evenmin als die op de Westbank zijn gekort. De NRC beweert juist dat deze mensen wel werden gekort. Waar komen deze verschillen vandaan? Ten eerste baseert de NRC zich vooral op anonieme bronnen zoals allerhande ambtenaren en juristen op het ministerie van buitenlandse zaken en bij de SVB. Wat de achtergrond van deze mensen is en waarom ze met de NRC wilden praten weten we niet. Eerder is wel gebleken dat een deel van de ambtenaren bij Buitenlandse Zaken behoorlijk Israel kritisch is, en het vaker is voorgekomen dat de minister een evenwichtiger visie heeft. Hebben die ambtenaren daarom automatisch gelijk zoals de NRC suggereert? Dat een minister meer rekening moet houden met de publieke opinie, de relatie met Israel en de gevoeligheid van zaken is natuurlijk ook helemaal geen nieuws, ondanks de ronkende termen en het groezelige en broeierige sfeertje dat de NRC bewust creëert rond deze kwestie.

Steeds weer wordt de macht van de Israel lobby gehekeld, en het feit dat de mensen die met een korting worden gedreigd daartegen in verzet komen en hulp zoeken bij belangenorganisaties en advocaten. In feite is dit, los van de vraag wie gelijk heeft, volkomen menselijk gedrag. Ieder land protesteert wanneer het in zijn visie wordt benadeeld, ook dat is niet opzienbarend of verontrustend. Overigens meldt de NRC meermaals dat de Kamer kritisch is over het korten. De Kamer is nou juist geen louche achter de schermen opererende lobby maar onze eigen volksvertegenwoordiging, die terecht kritisch kijkt naar de gevolgen van bepaalde wetgeving. Ook bij de export van uitkeringen naar de Westelijke Sahara is te lezen dat diverse Kamerfracties zoeken naar mogelijkheden om korting op de uitkeringen te vermijden, daar men individuele burgers niet de dupe wil laten worden van internationaalrechtelijke conflicten.

De wetgeving waaruit de korting voortvloeit is nogal technisch: het gaat om de Wet Beperking Export Uitkeringen (BEU) die bepaalt dat uitkeringsgerechtigden uitsluitend ‘basis-AOW’ ontvangen als zij in een land wonen waarmee Nederland geen verdrag heeft omtrent sociale zekerheid, 50% van het AOW bedrag voor een echtpaar in plaats van 70%.

Nederland sloot, aldus het CIDI, in 1984 een verdrag met Israel en sindsdien ontvangen Nederlanders in Israel dezelfde AOW als in Nederland. De controle daarop had Bituach Leumi, de ‘Israelische SVB’. Maar na verloop van tijd besloot Nederland dat dit verdrag niet geldt in de gebieden, omdat Nederland Israels recht om voor die gebieden verdragen af te sluiten niet erkent.

Dat laatste is een Nederlandse politieke keuze waar je kanttekeningen bij kunt plaatsen. Bij de NRC is dat uiteraard volkomen vanzelfsprekend, en het hele artikel is opgezet vanuit een anti-Israel invalshoek: Israel hoort niet in de bezette gebieden, Nederlanders die daar gaan wonen worden daarom terecht gekort en zij hadden dit kunnen weten, zo meldt men meermaals en met nadruk. Daar kun je uiteraard ook anders over denken, en dan krijgt het dossier en het ‘gesjoemel’ een andere kleur. De minister, maar ook diverse Kamerleden, vinden het onrechtvaardig dat mensen worden gekort omdat ze in bijvoorbeeld Jeruzalem toevallig net over de Groene Lijn wonen, omdat ze daar toevallig een woning konden krijgen. De Groene Lijn is in Jeruzalem geen bestaande grens. Bovendien vallen ook Joodse delen van de stad volgens de redenering van de NRC buiten Israel en zijn dus ‘illegaal bezet gebied’. Terecht denkt niet iedereen zo rigide, en wil deze mensen ontzien, zonder meteen de bezetting te rechtvaardigen. Dat laatste is wel wat de NRC boze juristen laat zeggen, bijvoorbeeld wanneer zij op Asscher inpraten om de opgelegde korting door de SVB in 2013 niet ongedaan te maken:

Hij vraagt: „Wat zou er precies op tegen zijn om af te zien van deze maatregel?” Het antwoord van zijn ambtenaren is duidelijk: afzien van de kortingen kent „grote politieke en beleidsmatige risico’s”. Nederland verandert zo zijn standpunt over de status van de bezette gebieden. En uitkeringsgerechtigden in andere gebieden zonder handhavingsverdrag zullen hun recht opeisen. Ambtenaren voorzien „majeure financiële consequenties”.

Men bedoelt die 7 mensen in de Westelijke Sahara die sowieso al niet gekort worden volgens Asscher? Verder worden geen gebieden en aantallen genoemd, maar ‘majeure consequenties’ klinkt wel lekker heftig. Asscher wordt vervolgens volgens de anonieme NRC bron verteld dat de korting al jaren geleden had moeten ingaan en dat hij ‘geen discretionaire bevoegdheid’ heeft om de beschikkingen [van de SVB] te laten terugdraaien”. Juist ja. Klinkt gewichtig, dus het zal wel kloppen. Een anonieme NRC bron die goed ingevoerd lijkt te zijn zegt het immers in dure juridische taal. Asscher zwicht, maar wil steun van Timmermans en Rutte. Timmermans wil de korting koste wat kost terugdraaien, zegt weer een andere ambtenaar tegen NRC, en zou er ‘heel emotioneel in staan’.

(Wordt vervolgd.)

 

Waarom BDS inspectieteams niet deugen (IMO)

 

 

Waarom BDS inspectieteams niet deugen

 Posted by Ratna  2. IMO Blog  Add comments  Edit

Jun012016

 

= IMO Blog = 

Het was vorige week weer raak: in diverse supermarkten werden inspecties uitgevoerd tegen producten die onder belabberde arbeidsomstandigheden worden gemaakt. Zo zijn er vragen over de herkomst van de spotgoedkope jeans en andere kleding die geregeld bij de Aldi en Lidl wordt aangeboden, de hazelnootpasta waarvoor de hazelnoten door kinderhandjes in Turkije worden geplukt (ja, dat gebeurt nog steeds), de bananenplantages waar werknemers bij de pluk worden blootgesteld aan grote hoeveelheden pesticiden, en de tabakproductie waar ook nogal eens kinderhanden aan te pas komen.

Werkelijk onrecht

Oh wacht, sorry, ik vergis me. De inspectieteams keken slechts naar de herkomst van bepaalde producten, en vonden het fout wanneer die uit bezet dan wel omstreden gebied komen, zoals de Westelijke Sahara, Cyprus, of Tibet. Hè, weer fout. De inspectieteams hadden een bepaald land op het oog, waarvan de producten niet zouden deugen. Het ging niet eens alleen om omstreden gebied, of je moet het hele land omstreden willen noemen – iets wat zij dus ook doen. De omstandigheden waaronder de producten zijn geproduceerd zijn ze worst, de status van het gebied is ook niet bepalend – het gaat alleen om een bepaald land, en eigenlijk volk. Want de ‘inspectieteams‘ van DocP, een organisatie die Israels bestaansrecht niet erkent en het hele land als bezet gebied beschouwd, hebben zeker geen problemen met producten die Arabieren in Israel hebben geproduceerd, zolang ze door Arabische firma’s worden verhandeld en je dus niet ‘de bezetter’ steunt.

Anderen hebben, feller dan ik zou willen doen, al gewezen op de onwelriekende geur die hier vanaf komt en de gelijkenis met de jaren ’30 en de oproep die de nazi’s toen deden om ‘niet bij Joden te kopen’. Ik hou niet zo van de nazivergelijking, en het erbij halen van de oorlog, en het uitmaken van mensen voor antisemiet wanneer men actievoert tegen Israel. Maar in dit geval is het moeilijk om steekhoudende argumenten tegen de vergelijking in te brengen. Israel is de enige Joodse staat, dat wil zeggen land waar Joden de meerderheid hebben en zichzelf besturen, zonder overigens niet-Joden uit te sluiten. Juist in de Arabische landen om Israel heen heerst ellende en onrecht en vallen vele doden, door toedoen van moslims, niet van Joden. Er zijn op allerlei gebied vele, vele, veel ergere misstanden waar je het middel van zo’n nep inspectieteam voor zou kunnen inzetten, zoals hierboven al aangehaald. Er is geen rechtvaardiging te verzinnen waarom men juist Israelische producten als ‘besmet’ detecteert, de winkelmanager oproept die uit de schappen te halen en het winkelend publiek indoctrineert met valse verhalen over hoe moreel verwerpelijk die producten zouden zijn. Met idealisme en het tegengaan van misstanden heeft het in elk geval niks te maken.

Er wordt uiteraard ook actie gevoerd tegen werkelijk onrecht en terecht opgeroepen om bepaalde producten niet te kopen. Wakker Dier voert actie tegen de plofkip, Greenpeace tegen pesticiden waaraan bijen doodgaan, de Schone Klerencampagne voor schadevergoeding aan de textielarbeidsters na de ramp van 2013 in Bangladesh. Meer nog dan actievoeren tegen producten komen mensen tegenwoordig met een schoner, beter, fairder alternatief. En zelden zijn de acties tegen een heel land en in feite volk gericht. Zelden ook zijn ze zo agressief in aard, en zo gedreven door haat. Echte idealisten dragen een positieve boodschap uit, ze staan voor een ideaal, en stellen zich niet intimiderend op naar buitenstaanders.

Nieuwe Joden

De BDS beweging richt zich expliciet op Israels bestaansrecht. Zo zei Omar Barghouti, een van de oprichters van de internationale BDS beweging:

A Jewish state in Palestine in any shape or form cannot but contravene the basic rights of the indigenous Palestinian… most definitely we oppose a Jewish state in any part of Palestine…. Ending the occupation doesn’t mean anything if it doesn’t mean upending the Jewish state itself.

BDS is tegen onderhandelingen, tegen vrede, tegen ‘normalisatie’ met Israel, ook als dat voor de Palestijnen juist goed is. Er zijn vaker dwarsverbanden tussen de BDS beweging en Hamas (en organisaties die Hamas steunen) aangetoond. BDS’ers hebben artiesten en andere prominenten onder druk gezet en geïntimideerd, en verstoren theater- of muziekvoorstellingen van Israelische artiesten.

Bart Schut schrijft op Jalta naar aanleiding van de ‘inspecties’:

Laat hen weten dat hun racisme niet gepikt zal worden. Net zoals wij het niet zouden pikken als groepen skinheads in de supermarkten halalprodukten zouden ‘controleren’. Nee, moslims zijn niet ‘nieuwe Joden’, Joden zijn de nieuwe Joden. Al verpakt dit tuig de antisemitische boodschap als ‘antizionisme’ en strijd tegen een verzonnen ‘koloniale uitbuiting’. We trappen er niet in. Wie denken deze idioten wie zij zijn dat zij in supermarkten ‘inspecties’ uitvoeren?

Laat zien dat Israel 100 procent bestaansrecht heeft als Joodse staat. Dat is onze verantwoordelijkheid, dat dit eeuwenlang ook door ons vervolgde volk eindelijk een thuis heeft waar het veilig is. Dat wie dat in twijfel trekt en ons probeert te intimideren met virtuele en verbale knokploegen, tegen een muur aanloopt. Wijs hen het gat van de deur.

Deze woede wordt breed gedeeld in Joodse en pro-Israel kringen. Joden voelen zich aangevallen, ook al gaat het ‘slechts’ om producten uit Israel. De grens tussen antizionisme en antisemitisme is immers al zo vaak overschreden, en ook deze actie stinkt. In mijn vorige blogs ging ik uitgebreid in op het linkse begrip voor antizionisme, zelfs als het eigenlijk antisemitisme is, met precies dezelfde vooroordelen en stereotypen. Ook tegenover de BDS beweging stelt men zich doorgaans mild op, en sommigen steunen haar zelfs. Onterecht heeft die het imago van links idealisme, de inzet voor een betere wereld en het opkomen voor de zwakkere medemens. De banden met radikale organisaties, de sympathie voor Hamas en geweld bij sommigen, de negativiteit, opruiing en extremistische positie – ze worden niet gezien.

Kamervragen

Minister Koenders oordeelde afgelopen week dat de ‘inspectieteams’ legaal zijn zolang ze geen schade toebrengen aan de producten. In de Tweede Kamer werd afgelopen donderdag gedebatteerd over de etikettering van producten uit de Westbank. Eerder werd een motie van Han ten Broeke bijna Kamerbreed aangenomen, die ervoor pleitte niet alleen producten uit de Westelijke Jordaanoever te etiketteren, maar dit pas in te voeren wanneer dat voor andere vergelijkbare gebieden ook gebeurt. Maar minister Koenders zei dat andere landen in de EU daar niet voor voelen. Koenders wil desondanks wel onderzoeken of de maatregel niet voor meer landen kan gelden, maar weersprak kritiek van de CU, SGP en PVV dat de maatregel discriminerend is zolang alleen Israel wordt aangepakt:

Koenders weersprak dat. „Er is geen enkele discriminatie vanuit de overheid.” In het specifieke geval van producten uit Judea en Samaria vragen bedrijven en consumenten volgens hem om meer duidelijkheid over de herkomst van die spullen. Het speciale etiket moet daarin voorzien.

Vreemd. Producten uit de Westbank worden zo immers wel degelijk anders behandeld dan die uit andere omstreden gebieden. Het is een beetje alsof de hoeveelheid suiker wel op koekjes moet staan maar niet op chocola. Met dergelijke informatie is de consument ook niet geholpen. Ook zei Koenders niet te willen onderzoeken of DocP de ANBI status kan worden ontnomen. Dat organisaties die actievoeren voor het einde van een bevriende staat, te boek staan als liefdadigheidsinstelling en belastingvoordeeltjes genieten, is onverteerbaar.

We kennen in Nederland vrijheid van meningsuiting, maar die hoeft niet extra te worden gesteund door de belasting. Overigens zijn boycots van Israel in o.a. Frankrijk, Canada en het VK in bepaalde gevallen illegaal verklaard. Dat Nederland dat voorlopig niet van plan is, wil niet zeggen dat men niks tegen de walgelijke ‘inspectieteams’ kan doen. Het CIDI heeft een aantal zaken op een rijtje gezet. Ook interessant mocht je zelf in een supermarkt werken of medewerkers erop willen attenderen.

Ratna Pelle

 

Israelkritiek in de schaduw van de Holocaust (IMO)

 

 

Israelkritiek in de schaduw van de Holocaust

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/05/31/israelkritiek-schaduw-holocaust/

= IMO Blog = 

In de laatste drie blogs heb ik geschreven over antisemitisme en Israelhaat binnen links. Naast enkele specifiek linkse thema’s vinden we het doorgaans ook erger wanneer Westerse (in onze beleving aan ons verwante) landen zich misdragen, dan wanneer landen die op heel andere waarden zijn gebaseerd (collectivistisch, op stammen gebaseerd etc.) dat doen.

Daarbij komt in het geval van Israel nog onze moeizame verhouding met de Joden. Hoe los je de schuld van de Tweede Wereldoorlog in? Hoe kun je een Jood na alles wat er toen is gebeurd nog recht in de ogen kijken en zelfs boos op hem worden als hij zich misdraagt of een eikel blijkt te zijn? Het gevoel continu collectief in de schuld te staan is bijna niet vol te houden. We willen dat Joden weer ‘gewone’ mensen worden, met dezelfde streken en tekortkomingen als wij, en dus vinden we het fijn als we kunnen laten zien dat dat land van hun, dat de eerste decennia zo werd bewierookt, nu toch ook zijn makken blijkt te hebben, en misschien zelfs niet principieel verschilt van wat de nazi’s deden. Vooral dat laatste helpt ons van ons schuldgevoel af.

Daders en slachtoffers

Vandaar dat geen enkel land zo veelvuldig met de nazi’s wordt vergeleken als Israel. De nazi’s staan voor het absolute kwaad, de absolute wreedheid en het totale morele failliet. Een land dat er dergelijke praktijken op na houdt verdient onze steun niet en heeft in feite geen bestaansrecht, dus het is een ideale manier voor haar vijanden om Israel in diskrediet te brengen. Het is voor de vergelijkers een steun in de rug dat ook Israeli’s bepaalde praktijken weleens met de nazi’s vergelijken, zoals onlangs nog een legergeneraal. Doorgaans bedoelen Israeli’s zelf het vooral als waarschuwing en niet om hun eigen land te demoniseren. Het is ook een krachtige symboliek en past in een algemener beeld: het idee dat de slachtoffers van toen de daders van nu zouden zijn, zoals ook mensen die mishandeld zijn zelf relatief vaker gewelddadig worden.

Soms leidt dit tot uitermate aanmatigende theorieën over hoe de Joden zo getraumatiseerd zijn dat zij zich nu verschansen achter hoge muren en onterecht in iedere Arabier een nazi zien. Als ze nu maar zouden begrijpen dat alles goed komt wanneer ze ophouden met het geweld en die hekken, wanneer ze de Palestijnen als hun medemensen gaan zien, dan staat de vrede voor de deur. Zo tragisch….

Sommige felle Israelcritici zeggen vroeger de Joodse staat gesteund te hebben maar teleurgesteld te zijn over de Israelische houding tegenover de Palestijnen en over schendingen van het internationaal recht en de mensenrechten. Men lijkt vroeger een geïdealiseerd beeld van Israel en Joden te hebben gehad, en zich persoonlijk verraden te voelen door de (huidige) realiteit. Daarbij heerst dan vaak het idiote idee dat kritiek op Israel nog steeds zo moeilijk ligt vanwege de Holocaust en daarmee een taboe wordt doorbroken.

Twee lessen

De verschrikkingen van de Holocaust hebben de Israeli’s twee belangrijke inzichten opgeleverd: we willen niet dat dit ons ooit nog eens kan overkomen, dus we moeten sterk zijn en kunnen niet op anderen vertrouwen voor onze veiligheid. En ten tweede: we willen zelf anderen niet aandoen wat ook maar in de verte zou kunnen lijken op deze verschrikkingen; we mogen ons morele kompas nooit verliezen en moeten de moral highground behouden, wat onze vijanden ook doen.

Een treffende illustratie van dat laatste beschreef ik in een recente blog n.a.v. de discussie over de soldaat die een gewonde terrorist doodschoot. Ter verdediging van de soldaat wezen sommige Israeli’s op een voorval meer dan 10 jaar geleden waarbij een soldaat gewond raakte en een officier werd gedood door een Palestijn met een bomvest aan. De soldaat had de man willen doodschieten, maar kreeg geen toestemming van de officier. Nabestaanden van de officier maakten bezwaar tegen het verdedigen van de soldaat in Hebron met verwijzing naar dit eerdere voorval. Zij wezen op de professionaliteit van officier Binamo en de moraliteit van zijn beslissing en vonden dat door deze vergelijking zijn gedachtegoed en morele erfenis geen recht wordt gedaan. Het gaat hier voor de duidelijkheid niet om radikale Israel critici van Betselem en Breaking the Silence en aanverwante clubs, die door de buitenwereld vaak als de enigen met een moreel kompas worden gezien in een steeds barbaarser land, maar om ‘gewone’ Israeli’s. Mensen die achter het leger staan en achter hun land en er (vaak) trots op zijn. Het zijn de mensen die Monique van Hoogstraten en Walther Derks nooit interviewen, omdat ze niet voldoen aan het plaatje van ofwel rechts-nationalistisch en anti-Arabisch, ofwel radikaal links en tegen bijna alles wat Israel doet.

Veel Israeli’s proberen beide elementen, de nadruk op veiligheid en de noodzaak van een moreel kompas, te combineren. Daarom klinken ze soms als een havik en houwdegen, om vervolgens hun land te waarschuwen omdat het nazi-achtige trekjes begint te vertonen. Juist veel mensen op hoge posities in het leger en de veiligheidsdiensten, die zich als geen ander voor het eerste hebben ingezet, benadrukken het belang van het tweede en laten zich soms bijzonder kritisch uit. Het is daarom erg goedkoop wanneer antizionisten hun waarschuwingen misbruiken om hun eigen gelijk proberen te halen.

De een z’n terrorist

Terug naar links. Velen binnen (radikaal)links hebben met name een probleem met het inzicht dat Joden zichzelf goed moeten kunnen verdedigen, en verdraaien dit tot dat de Joden alleen om zichzelf geven en ‘hun soort’ veilig willen stellen, ten koste van alles en iedereen. Anja Meulenbelt herhaalde deze valse aantijging onlangs nog in een blog ter verdediging van antiziosemiet Abu Jahjah: “Als mensen zeggen, ‘Nooit meer Auschwitz’, wat bedoelen ze dan? Dat mag ons joden nooit meer gebeuren, of, dat mag ons mensen nooit meer gebeuren, dat mag niemand overkomen?” Natuurlijk is volgens Meulenbelt alleen het laatste juist terwijl zionisten het eerste doen, en dus staat Hezbollah sympathisant Abu Jahjah, die heeft gezegd dat alle zionisten in Israel moeten oprotten of anders gedood zullen worden, en die met zijn AEL de meest walgelijke cartoons heeft gemaakt, aan de goede kant en alle zionisten aan de verkeerde.

Knappe omdraaiing. Zowel hij als Hezbollah leider Nasrallah hebben met zoveel woorden gezegd dat de Joden in Israel nog eens de vernietiging wacht als ze daar blijven. Abu Jahjah gaat daarmee verder dan de meeste rechtse zionisten die voor hem en voor Meulenbelt zo ongeveer het absolute kwaad belichamen. Helaas worden dergelijke valse aantijgingen vaak kritiekloos aangenomen of herhaald.

De kritische houding die links zo eigen is waar het ‘de macht’, grote bedrijven en machtige landen betreft, zou men ook tegenover radikale gewelddadige bewegingen en hun sympathisanten die zich onterecht op hogere waarden beroepen, moeten aannemen. De een z’n terrorist is niet altijd de ander z’n vrijheidsstrijder; soms is de een z’n terrorist gewoon een extremist die met recht bestreden wordt.

Ratna Pelle

 

Links, de Joden en twee lobbies (IMO)

 

 

Links, de Joden en twee lobbies

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/05/30/links-joden-en-twee-lobbies/  

= IMO Blog = 

In het vorige deel ging ik vooral in op het beeld binnen links van niet Westerse culturen en minderheden, die men enerzijds als slachtoffer ziet van de dominante cultuur en anderzijds ook wil emanciperen, zodat ze gelijkwaardig aan ons kunnen meedraaien en praten. Dat laatste streven steun ik van harte. Helaas ziet men de Palestijnen voornamelijk als slachtoffer zonder veel eigen verantwoordelijkheid, wat een van de redenen is van het eenzijdig negatieve beeld dat men van Israel heeft. Maar hoe kijkt men binnen links naar Joden?

De Joden vallen bij links een beetje buiten de kaart. Ze zijn weliswaar een minderheid en in het verleden zwaar onderdrukt, maar ze voldoen niet (meer) echt aan het plaatje dat bij een onderdrukte minderheid past. Een staat die de VS als belangrijkste bondgenoot heeft en die met het modernste wapentuig en een afscheidingshek met controle posten en metershoog prikkeldraad zijn veiligheid bewaakt, dat is op een of andere manier toch niet helemaal wat links zich bij een geëmancipeerde en mondige minderheid voorstelt. Ze zijn, kortom, te machtig geworden om nog als kwetsbare minderheid te worden gezien en op sympathie van de progressieve Europeaan te kunnen rekenen.

Tegelijkertijd voelen velen zich nog altijd ongemakkelijk over de oorlog en de dubieuze rol die ook Nederlandse organisaties als de NS en de politie daarin speelden. Soms wordt daarom een scherp onderscheid gemaakt tussen de Joden van toen, die net zo goed als andere minderheden toen en nu puur slachtoffer waren van een walgelijke op racisme gebaseerde ideologie, en de Joden van nu, waarbij de zaken wat ingewikkelder liggen. Volgens sommigen is de Jood van toen de moslim van nu, en deze visie klinkt door op bijvoorbeeld de alternatieve Kristallnachtherdenking, waar nauwelijks nog aandacht is voor wat de Joden toen overkwam en alle aandacht gaat naar wie nu wordt gediscrimineerd. Dat wil zeggen naar de moslims die nu worden gediscrimineerd, want voor hedendaags antisemitisme is opvallend genoeg geen aandacht. Wanneer daar ook nog eens felle anti-Israel retoriek bij komt krijgt het geheel een onaangename lucht.

Onderscheid

Om niet als antisemiet te worden gezien maakt men vaak een nogal kunstmatig onderscheid tussen Joden en zionisten. Zionisten zijn de Joden die in Israel de Palestijnen onderdrukken, die hechten aan hun leger en van slachtoffer dader zijn geworden. Over zionisten mag je vervolgens de meest vreselijke dingen zeggen, ze van de meest vreselijke zaken beschuldigen en ze verwensen. Het gaat dan immers niet om Joden, het gaat dan alleen om Joden die Israel steunen, en dat is heel wat anders. Dat de hier wonende Joden in grote meerderheid achter Israels bestaansrecht staan (waarmee ze volgens radikale antizionisten ook medeschuldig zijn aan al het kwaad dat de zionisten op deze wereld aanrichten), wordt voor het gemak genegeerd. Dit onderscheid en vooral ook de steun van enkele Joodse antizionisten, zoals Harry de Winter, Jaap Hamburger en radikale Israeli’s als Ayala Levinger, vrijwaart ze van de antisemitisme aantijging. Soms wordt de Nederlands-Joodse gemeenschap verweten dat ze zich niet sterker uitspreekt tegen Israel, en wordt dit als medeplichtigheid gezien.

Feit is dat veel Joden, ook zij die felle kritiek hebben, zich ook met Israel verbonden voelen, via familie en vrienden, religie, geschiedenis en cultuur, en velen hebben ooit in hun leven bewust nagedacht over de vraag waar men een leven en gezin wil opbouwen. Het bestaansrecht van Israel staat voor hen buiten kijf, hoe fel ze ook tegen bepaalde zaken kunnen ageren. In die zin zijn zij allemaal zionist, een klein groepje mensen daargelaten waarvoor Israel en alles wat het fout doet een ware obsessie is geworden. Juist deze mensen krijgen in de media geregeld een podium en worden gretig aangehaald door niet Joodse, veelal linkse Israel critici en antizionisten. Wanneer zij Israel bekritiseren is het niet langer vanzelfsprekend dat ze achter haar bestaansrecht staan. Hoewel de gewraakte uitspraken van Britse Labour kopstukken en parlementariërs bij ons ondenkbaar zouden zijn, wordt de kritiek ook hier feller en vooral eenzijdiger. Partijen als de PvdA en D66 zijn van een evenwichtig standpunt met kritiek en begrip voor beide kanten opgeschoven naar een eenzijdig Israel kritisch standpunt. De roep om eenzijdige maatregelen tegen en druk op Israel neemt binnen deze partijen toe. Palestijns geweld wordt weliswaar afgekeurd maar vooral gezien als reactie op de bezetting en op Israelisch onrecht. Met name binnen de PvdA is er een actieve en fanatieke pro-Palestina lobby actief die terrein wint. Ook de steeds belangrijker allochtone stem draagt hieraan bij.

Antisemitisme is links ook in het verleden niet geheel vreemd geweest. Zowel binnen links als rechts, religieus als seculier waren antisemitische noties gangbaar. Het antisemitisme van Maarten Luther heeft recent veel aandacht gekregen en de kerk heeft hier na de nodige worstelingen duidelijk afstand van genomen. Maar ook een groot denker als Erasmus kon er wat van, zo blijkt uit een nieuw boek van godsdienstgeleerde Hans Jansen. Ook Voltaire, die in zijn tijd als links werd beschouwd, deed de nodige antisemitische uitspraken. Er zijn veel meer voorbeelden van weldenkende, in hun tijd progressieve mensen die zich hier schuldig aan maakten.

Complottheorieën, populair binnen antisemitische kringen, heb je zowel in linkse als rechtse varianten en kun je moeiteloos aanpassen aan de gewenste politieke situatie. Door niet van Joden maar zionisten te spreken die teveel macht hebben, teveel geld, teveel connecties en de grootste misdaden plegen, voorkom je dat men je voor antisemiet uitmaakt. Je strijdt dan niet tegen Joden maar slechts tegen een staat waar heel toevallig de Joden in de meerderheid zijn en zichzelf besturen. Dat is althans de nogal doorzichtige smoes die helaas juist binnen links vaak makkelijk geaccepteerd wordt.

Lobby

Zo is er opvallend veel aandacht voor de zogenaamd zo invloedrijke en goed georganiseerde pro-Israellobby. Verschillende (vooral links georiënteerde) media besteden hier van tijd tot tijd aandacht aan. In 2003 had Zembla een walgelijke insinuerende uitzending over hoe slinks deze lobby te werk ging, en hoe zij ervoor zorgde dat alleen pro-Israel visies in de media werden gehoord. Kleine obscure brievenschrijfgroepjes werden als invloedrijke clubs neergezet. De trotse woorden van toenmalig directeur van het CIDI Ronny Naftaniel, dat men echt wel gehoord wordt in Den Haag, werden als bewijs gebruikt dat men met een zeer machtige lobby van doen had. Never mind dat iedere lobby- of belangengroep zoiets kan zeggen, never mind dat de pro-Palestina lobby minstens zo invloedrijk is, dat het CIDI weliswaar gehoord wordt maar men niettemin steeds minder naar de verstandige woorden van deze deskundige en zeer gematigde club luistert. Never mind dat Naftaniel steeds minder in de media kwam, ten voordele van het radikaal Israelkritische Een Ander Joods Geluid. En never mind dat de mediaberichtgeving en al het gefoeter op de Israellobby juist het ongelijk van deze bewering aantoont. Een echt invloedrijke lobby werkt immers achter de schermen en wordt niet opgemerkt.

Zoiets als de pro-Palestina lobby dus wellicht, die ons steeds weer voor voldongen feiten plaatst wanneer er weer een bedrijf ‘om’ is gegaan en zich terugtrekt uit Israel (er is als je het breed genoeg neemt altijd wel ergens een link met de bezetting te vinden, om zo de schijn te vermijden dat het je om Israel zelf is te doen). Ook de NRC kan er wat van. Zij pakte flink uit naar aanleiding van de directeurswisselingen bij het CIDI de laatste jaren, met steeds weer de centrale stelling dat het CIDI zeer invloedrijk en zeer pro-Israel (dat wil zeggen: ongenuanceerd en activistisch) zou zijn. Ook andere media besteden van tijd tot tijd aandacht aan de Israellobby in Nederland. Daarnaast krijgen ook Israelische campagnes om het eigen imago te verbeteren onevenredig veel aandacht. Hoewel zelden succesvol, wordt de indruk gewekt dat de Israelische regering professioneel en gewiekst te werk gaat om de berichtgeving in het buitenland te beïnvloeden en naar haar hand te zetten. In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, heeft de Israelische ambassade niet eens het personeel om de Nederlandse media fatsoenlijk bij te houden, laat staan erop te reageren of met journalisten aan te pappen.

Deze overtrokken aandacht voor de macht van de Israellobby leidt tot een vertekend beeld bij het publiek, dat het CIDI en ook de ambassade groter en rijker inschat dan het is. Pro-Israel activisme wordt daarom al snel in verband gebracht met deze zogenaamd zo machtige lobby terwijl anti-Israel activisme geldt als idealistisch en gedreven door linkse idealen van rechtvaardigheid en opkomen voor de zwakkere. De media zouden hierin een meer neutrale rol moeten spelen en activisme voor beide kanten op eenzelfde manier benaderen. Daarbij is het CIDI een stuk genuanceerder dan pro-Palestina organisaties als DocP, het Palestina Komite, Palestine Link of Een Ander Joods Geluid. Het CIDI pleit vaak voor vrede, voor twee staten en vraagt van beide partijen stappen daartoe; de pro-Palestina organisaties hebben enkel kritiek op Israel en wijzen haar bestaansrecht vaak (direct of indirect) af. Hoewel linkse partijen wat betreft hun officiële standpunt dus in feite dichterbij het CIDI staan dan bij de pro-Palestijnse clubs, hebben ze daar veel nauwere banden mee. Soms zijn leden van deze partijen zelfs aanwezig bij demonstraties waar Israels bestaansrecht expliciet wordt ontkend.

Ratna Pelle

 

Israël en de Wereldraad van Kerken (IPI)

Israël en de Wereldraad van Kerken

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/05/29/israel-en-wereldraad-kerken/

– Door Tjalling –

De Wereldraad van Kerken (WCC, een in 1948 opgerichte koepelorganisatie van een groot aantal kerken) heeft onlangs een officiële klacht ingediend bij de Israëlische vertegenwoordiging in Genève. Enkele vertegenwoordigers van die Raad, onder wie een Nederlandse vrouw, werd namelijk begin mei de toegang tot Israël ontzegd. In de Volkskrant werd hierover gepubliceerd, waarbij echter belangrijke achtergrond informatie ontbrak, waardoor de lezer de indruk krijgt dat Israël een vertegenwoordiger van een goedwillende organisatie ernstig tekort heeft gedaan.

Misschien was er reden voor een klacht van de Raad. Iemand de toegang tot een democratisch land weigeren en een nacht laten doorbrengen in een ‘gevangenisachtige kamer’ is niet niks. Toch is het op z’n minst te begrijpen waarom Israël deze vertegenwoordigers de toegang ontzegde. De WCC stelt zich namelijk bepaald niet neutraal op in het Israëlisch-Palestijns conflict. De Raad bekritiseert Israël sterk terwijl ze Palestijnse wantoestanden niet benoemt. Het botert door die eenzijdige houding al jaren niet tussen Israël en de Wereldraad van Kerken. Nog dit jaar riep de Raad een periode van zeven weken uit tot weken voor ‘watergerechtigdheid’. Israël zou de Palestijnen volgens de WCC niet genoeg water leveren, maar in de praktijk is dit niet het geval, integendeel zelfs. Israël levert de Palestijnen meer water dan is overeengekomen in de Oslo Akkoorden.

De houding van de WCC ten aanzien van het conflict tussen Palestijnen en Israëli’s is bepaald niet reëel. Dit blijkt o.a. uit de Statement on Christian presence and witness in the Middle East uit 2013. In die verklaring staat bijvoorbeeld ‘dat de oplossing van het conflict tussen Israël en (beoogd Tj. T) Palestina enorm zou helpen bij het vinden van oplossingen van andere conflicten in het Midden Oosten’. Hier is dus weer sprake van die klassieke valkuil, namelijk het in verband brengen van alle ellende in en uit (!) het Midden Oosten met het conflict tussen Palestijnen en Israëli’s.

Jeruzalem

Ernstig is wat de Raad beweert over Jeruzalem: “Jerusalem today is an occupied city with a government which has adopted discriminatory policies against Christians and Muslims alike.”

Het oosten van Jeruzalem werd in 1980 geannexeerd door Israël. Als WCC kan en mag je dat betwisten, maar om geheel Jeruzalem ‘een bezette stad’ te noemen kan alleen maar voortvloeien uit een vooringenomen eenzijdig negatieve houding jegens Israël. Zelfs het Vaticaan is in dezen minder negatief jegens Israël. Het blijft namelijk wel Oost Jeruzalem als bezet zien maar West Jeruzalem als Israëlisch, dus niet bezet. De behandeling van de verschillende religies mag overigens niet optimaal zijn in Israël, maar Christenen en Moslims genieten er doorgaans meer rechten en vrijheden dan waar ook in het Midden Oosten.

In dezelfde verklaring van de WCC staat nog iets anders wat opvalt of zelfs een klein beetje ‘christendommelijk’ is uitgedrukt: “Jerusalem is the foundation of our vision and our entire life. She is the city to which God gave a particular importance in the history of humanity.” Uitspraken waarin God in direct verband wordt gebracht met eigen visie of wens zijn op zichzelf al riskant, echter wanneer vanuit niet Joodse kant Jeruzalem daarbij in het geding wordt gebracht, is het voor Israël nòg riskanter. Veel Christenen en Moslims claimen Jeruzalem namelijk als hùn heilige stad. Daar denken veel Israëli’s heel anders over, namelijk het – ongedeelde – Jeruzalem hoort gewoon bij Israël en dat is goed te begrijpen. Vanuit Israëlisch historisch perspectief bekeken is Jeruzalem immers de stad van Koning David en helemaal verweven met de Joodse cultuur en historie. De totaal verschillende visies omtrent Jeruzalem zouden moeten worden verwoord in toekomstige verklaringen van welk kerkgenootschap dan ook in tegenstelling tot de hier genoemde verklaring van de WCC waarin alleen de eigen visie daarvan wordt beschreven.

BDS

Het bedenkelijkste punt uit de houding van de WCC tegenover Israël is het feit dat de WCC al jaren steun geeft aan de BDS (Boycot, Desinvestering en Sancties) beweging tegen Israël. Formeel sprak de WCC zich in 2001 uit tegen een algehele boycot van Israël maar voor een boycot van producten uit Joodse nederzettingen en bedrijven die verbonden zouden zijn met de bezetting van Palestijns gebied. Via met name dochterorganisaties als EAPPI en ondersteuning van het Kairos Palestina Document worden nochtans regelmatig boycotacties gepromoot en ondersteunt die ook heel Israël betreffen, waaronder de academische en culturele boycotcampagnes. Enkele lidkerken van de WCC zoals de Presbyteriaanse Kerk liepen voorop bij desinvestering.

De BDS beweging beweert als doel te hebben: “Op te komen voor de rechten van het Palestijnse volk en zich te richten op de belangen van vluchtelingen, van de Palestijnen die leven onder militaire bezetting op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, en op de Palestijnen woonachtig in Israël. De oproep dringt aan op verschillende vormen van boycot tegen Israël, zolang Israël haar verplichtingen volgens het internationaal recht niet nakomt”. Het doel van de BDS beweging lijkt oppervlakkig gezien onschuldiger dan je zou denken. De hardcore van de BDS beweging streeft namelijk naar ontmanteling van de Joodse staat. Het ligt voor de hand dat de WCC op de hoogte is van dit streven naar vernietiging en dan mag men van de kant van de WCC zeker een blijk van afkeuring daarover verwachten in plaats van sympathiseren.

Overigens, als er binnen de BDS beweging al sprake zou zijn van een soort van ‘softcore’, die zich dan enkel zou beperken tot labeling en boycot van producten uit de Palestijnse gebieden, dan nòg zou die beperking de Palestijns economie schaden. Zo zijn door het vertrek van de SodaStreamfabriek uit de Westbank, wat mede een gevolg was van toedoen van de BDS beweging  Palestijnse werknemers hun banen kwijtgeraakt.

Uit de verhouding tussen Israël en de Wereldraad van Kerken blijkt hoezeer het Christendom wezenlijk verschilt van het Jodendom. Bij die laatste godsdienst horen nu eenmaal heel concreet een eigen land èn hoofdstad. Dialoog tussen de twee godsdiensten is niet vanzelfsprekend en ook dat laatste moet worden verdisconteerd in statements van de WCC. Zolang dat niet gebeurt preekt de WCC voor eigen parochie wat ook nog eens het bestaansrecht van de Joodse staat onder druk zet.

Obstakels vredesonderhandelingen Israel en Palestijnen

 

Op 3 juni wordt er in Parijs vergaderd over het Israelisch-Palestijnse conflict, maar zonder de partijen zelf. Het zou vooral gaan om het inventariseren van “de belangrijkste uitgangspunten voor vredesbesprekingen”, volgens onderstaand bericht. Reuters meldt: “Diplomats say the meeting will package all the economic incentives and other guarantees that various countries have offered in previous years to create an agenda for an autumn peace conference.” Oftewel het zou meer gaan om wat de rest van de wereld kan en wil bijdragen om een vredesakkoord haalbaar te maken.

 

De toetreding van niet de Zionistische Unie maar Yisrael Beiteinu tot de regering van Netnayahu maakt een herstart van de 2 jaar geleden gestrande onderhandelingen niet waarschijnlijker. Met de huidige Israelische en Palestijnse regeringen lijken vredesconferenties vooral verspilde moeite, helaas.

 

Wouter

____________

 

 

Nieuwe obstakels vredesonderhandelingen Israel en Palestijnen

http://www.cidi.nl/nieuwe-obstakels-vredesonderhandelingen-israel-en-palestijnen/

IN ISRAEL / BY AVIV DE POEL / ON 19/05/2016 AT 16:38 / TAGS: EGYPTE, FRANKRIJK, PALESTIJNEN, VREDESONDERHANDELINGEN,VS

 

Egypte wil opnieuw een rol spelen in besprekingen tussen Israel en de Palestijnen. Of het Egyptische initiatief de nieuwe ontwikkelingen in de Israelische politiek overleeft, blijft afwachten. Ook de Franse vredesconferentie, waar Egypte eveneens deel van uit maakt, is intussen uitgesteld. Twee dagen geleden berichtten Israëlische media dat premier Netanyahu (Likoed) en oppositieleider Herzog (Zionistische Unie) als onderdeel van coalitiebesprekingen tussen die twee met de Egyptische president Al-Sisi zouden spreken om het vredesproces met de Palestijnen te bespoedigen. Of de Egyptische poging overeind blijft is onzeker: het lijkt erop dat Netanyahu de samenwerking zoekt bij de rechtsere Avigdor Lieberman, die mogelijk de nieuwe minister van defensie wordt.

Franse Conferentie
Egypte stapte met zijn initiatief in het gat dat ontstond door het uitstellen van de ‘Franse vredesconferentie’. Die conferentie was een idee van de voormalige Franse minister van Buitenlandse zaken, die het bij voorbaat tot mislukken doemde door aan te kondigen dat Frankrijk, als deze poging mislukte, ‘Palestina’ zou erkennen. Dat ultimatum lijkt intussen van de baan. De door Frankrijk geleide conferentie van 20 landen, zonder de direct betrokken partijen, moest op 30 mei de belangrijkste uitgangspunten voor vredesbesprekingen inventariseren. 
De Amerikaanse minister van buitenlandse zaken John Kerry heeft echter laten weten dat hij die dag niet aanwezig kan zijn. Het Franse kabinet wil de conferentie uitstellen tot de eerste week van juni; of Kerry dan wel aanwezig kan zijn is vooralsnog niet zeker.
Hoewel Israël het Franse voorstel niet direct heeft verworpen, staat premier Netanyahu kritisch tegenover het plan. ‘De enige manier om vrede tussen Israël en de Palestijnen te bevorderen is door rechtstreekse onderhandelingen’, aldus Netanyahu.
De Palestijnse premier Rami Hamdallah omarmt juist het Franse initiatief. Hij meent dat ‘de ervaring heeft geleerd dat rechtstreekse onderhandelingen met de huidige rechtse Israëlische regering ineffectief zijn gebleken’.

Egypte
Intussen maakte de Egyptische president Al-Sisi woensdag bekend dat Egypte bereid is te bemiddelen tussen Israël en de Palestijnen. Verwijzend naar het vredesakkoord tussen Israël en Egypte, dat ‘niemand ooit had verwacht’, sprak hij de hoop uit op ‘een nieuw hoofdstuk in de vredesonderhandelingen in de regio’ en een vredesakkoord tussen Israël en de Palestijnen. 
Netanyahu verwelkomt Al-Sisi’s rooskleurig perspectief op het conflict: “Israel wil de stabiliteit in de regio te bevorderen door goedlopend diplomatiek proces, samen met Egypte en andere Arabische staten.” Ook de Palestijnse president Mahmoud Abbas prees de woorden van Al-Sisi.

Foto: John Kerry en Abdul Fatah Al-Sisi in 2013. Bron: Wikipedia