Uitslag referendum vooral overwinning voor cynisme en angst (Ratna Pelle)

 

 

Uitslag referendum vooral overwinning voor cynisme en angst

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/04/10/uitslag-referendum-vooral-overwinning-cynisme-en-angst/  

= NIMO* Blog =

[Een kortere versie hiervan verscheen gisteren op The Post Online]

Het was te verwachten, gezien de teneur de afgelopen weken op o.a. sociale media. Een ruime meerderheid van de 32% van de mensen die woensdag kwamen opdagen heeft tegen het associatieverdrag met Oekraïne gestemd, oftewel nog geen 20% van de kiesgerechtigden. De andere 80% was voor, of was tegen referenda, of wist niet wat te stemmen of was te druk met in zijn/haar ogen belangrijker zaken, of had geen zin om door de regen te fietsen.

Vanwege die 20% van een van de 28 lidstaten moeten nu de onderhandelingen worden herstart en de tekst aangepast zodat aan deze ‘democratische uitkomst’ recht wordt gedaan. Als je het aantal nee-stemmers uitsmeert over de totale bevolking in de EU is het idee dat hiervoor het verdrag opengebroken moet worden en er substantiële zaken in aangepast, en dat met een beroep op de democratie, nogal absurd. De regeringspartijen zien zich nochtans genoodzaakt met de negatieve uitslag aan de slag te gaan. Dat is ook wel logisch, want anders krijgen ze nog meer dan nu al het verwijt de wensen van de bevolking te negeren. Dit is slechts een van de problemen met dit referendum en het beroep op de democratie van de voorstanders.

Gehoord worden

Een ander, meer in het oog springend probleem is dat onduidelijk is waarom mensen tegen stemden. Enkele van de initiatiefnemers waren zo eerlijk om in een interview in de NRC te vertellen wat hun motivatie was voor het organiseren van dit referendum. Uit een interview in de NRC:

„Oekraïne kan ons natuurlijk niets schelen, dat moet u begrijpen”, zegt historicus Arjan van Dixhoorn, voorzitter van het burgercomité. De oprichters daarvan hebben maar één doel. De Europese Unie kapotmaken, of Nederland uit de EU drijven, een Nexit dus. „Een Nexit-referendum is tot nu toe niet mogelijk. Daarom grijpen wij alle mogelijkheden aan om de relatie tussen Nederland en de EU onder spanning te zetten”, legt Van Dixhoorn uit.

Velen grepen dit referendum aan om hun onvrede over de EU te ventileren, zoals Theodor Holman in het Parool bekende. Hij is nog steeds kwaad over hoe weinig het vorige referendum in 2005 uiteindelijk had uitgemaakt, en wil nu tenminste ‘gehoord worden’.

Zijn stem en de vele tegenstemmen zullen nu wel gehoord worden, maar hoe? Het meest logisch is dat men zal proberen iets in het Oekraïne verdrag aan te passen, maar als het hem en veel andere initiatiefnemers daar helemaal niet om gaat, wat winnen ze daar dan bij? Duidelijk is wel wie daarbij verliezen: Rutte en de regering zullen nu moeten gaan vragen om aanpassingen en daarbij Nederlands krediet verspelen.

Daarnaast is dit een morele steun voor de voorstanders van een Brexit. Daar zullen sommige EU sceptici wellicht blij mee zijn, maar ik vraag me af wie de gevolgen daarvan kan overzien. De vooral jonge Oekraïners die verandering willen en toenadering tot de EU zoeken, voelen zich in de kou gezet en het pro-Russische kamp voelt zich enorm gesterkt. De kans dat daardoor de spanningen in Oekraïne (waar driekwart van de bevolking achter het verdrag en toenadering tot de EU staat) toenemen is reëel.

Invloedssfeer

De Russische premier Medvedev twitterde al ‘zo denkt Europa dus over het Oekraïense politieke systeem’. Onzin uiteraard, maar het is een leuke opsteker voor Poetin en de zijnen. Volgens tegenstanders van het associatieverdrag beweerden voorstanders onterecht dat een stem tegen het verdrag een stem voor Poetin was, en dat zij helemaal geen warme gevoelens voor hem hebben. Dat mag zo zijn, feit is wel dat een paar belangrijke initiatiefnemers de zaak meer van zijn kant dan die van Oekraïne bekijken:

Wat jullie betreft worden de handelssancties tegen Rusland opgeheven, terwijl die zijn ingesteld na de annexatie van de Krim. Hebben jullie geen problemen met die annexatie?

Van Dixhoorn: „Dat was geen annexatie.”

De ‘groene mannetjes’, die in februari 2014 het Krim-parlement bezetten, waren toch Russen?

Van Dixhoorn: „De Krim is na een referendum aan Rusland toegevoegd.”

Dat referendum kwam er toch pas nadat die groene mannetjes de macht hadden gegrepen?

Van Houwelingen: „Ja, maar dat was pas na een coup in Oekraïne.”

Als er een probleem is in een land, hoeft het buurland toch niet binnen te vallen?

Van Dixhoorn: „Je weet toch wat de geschiedenis is van de Krim? Er is daar een coup geweest en Rusland heeft de Russische bevolking daar gesteund, zo kun je het ook zien. Wij zijn de oorzaak van die annexatie. Vanwege het associatieverdrag dat Oekraïne heeft verdeeld.”

Ook suggereert hij dat het verdrag de kans op oorlog met Rusland vergroot. Men ziet overigens geen verschil tussen Poetin en Juncker: het zijn allebei machtswellustelingen. Het verdrag moet er niet komen ‘omdat het goed is voor de EU en wij zijn tegen de EU’, wat het argument ondergraaft dat het verdrag slecht is voor EU landen omdat het corruptie en goedkope arbeidskrachten importeert en we miljoenen in een slecht lopende economie moeten steken. Men besluit met de hoop ‘dat de imperialistische Europese Unie in elkaar stuikt.’

In de brochure van het gezamenlijke referendum-initiatief GeenPeil staat bovendien expliciet dat Oekraïne tot de Russische invloedssfeer behoort. Iets waar een grote meerderheid in de Oekraïne iets anders over denkt. Volgens de EU moet Oekraïne vrij zijn om zelf zijn koers te varen en akkoorden te sluiten met wie dat wil. Belangrijke mensen uit het nee-kamp geven Poetin dus graag het voordeel van de twijfel en betwisten het recht van Oekraïne op een onafhankelijke koers. Dat vind ik eigenlijk behoorlijk schokkend. Als de kans op oorlog met Rusland echt levensgroot zou zijn, zou dat nog een argument kunnen zijn, maar hij heeft zich nooit in die zin uitgelaten (en van een beetje dreigen is hij niet vies). Wel heeft Rusland de afgelopen tijd actief campagne gevoerd tegen het verdrag en Oekraïne voor. NRC haalt nog een interessant argument aan waarom Poetin zo fel tegen is:

Een welvarend Oekraïne, met nauwe banden met de EU, zou ook in Rusland tot een roep om hervormingen en toenadering tot het Westen kunnen leiden. Mocht het associatieverdrag alsnog van tafel gaan dan zou dat Poetin zeker goed uitkomen. Het zou Oekraïne verzwakt en verweesd achterlaten, waardoor Rusland zich geen zorgen meer zou hoeven te maken om een uithangbord voor het Westen aan zijn grenzen.

Poetin kijkt intussen wellicht ook wat meewarig naar hoe de voorzitter van de EU worstelt met het resultaat van teveel democratie. Van zulke zaken heeft hij gelukkig geen last, en dat moet ook vooral zo blijven.

Echter volgens de EU moet Oekraïne vrij zijn om zelf zijn koers te varen en akkoorden te sluiten met wie dat wil, en dat lijkt mij ook het enige legitieme standpunt. Wanneer een land graag bij ons wil horen en heeft laten zien daarvoor veel over te hebben, moeten we dat ondersteunen. In de woorden van Sheila Sitalsing, woensdag in de Volkskrant: “Ze verkiezen de waarden van Europa boven die van Rusland; ‘onze manier van leven’, waar je de laatste tijd zoveel over hoort, oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Dat is een groot compliment, aan ons.'”

Te cynisch

Wij lijken echter te cynisch geworden om dit compliment en deze wil om bij ons aan te sluiten, naar waarde te schatten. Politici doen zoveel beloftes die niet worden waargemaakt, zo zeiden verschillende nee-stemmers die in de Volkskrant werden geïnterviewd. En we willen er geen zooitje ongeregeld bij waar in het parlement wordt gevochten en de president miljoenen heeft weggesluisd naar een geheime bankrekening. Dat veel mensen daar deze praktijken juist willen aanpakken met behulp van zo’n verdrag en dus druk van de EU, daar gelooft men niet meer in.

Mij viel in discussies de afgelopen week op hoe weinig vertrouwen mensen meer hebben in goede bedoelingen, hoe weinig hoop op verandering en hoe bang men is zich weer met een of ander ver weg gelegen en niet erg verlicht land in te laten, en zich daardoor weer allerlei problemen op de hals te halen. Het is een cynisme dat al jaren dominant is, het cynisme dat de elite vooral profiteert en zaken voorkookt en het gewone volk mag braaf een keer in de vier jaar stemmen en moet zich verder koest houden. Het is een stem tegen de gevestigde politieke elite, ‘een beetje een proteststem’ zoals een nee-stemmer het verwoordde.

Ombuigen

Het is een naar binnen gekeerde houding, die je ook ziet tegenover de vluchtelingen. We zijn bang te verliezen, en bang dat anderen ons vooral dingen willen afpakken. Ik word zelf soms best triest van die houding, boos ook, maar anderzijds is het misschien wel te begrijpen dat, wanneer mensen met ongekende bezuinigingen en gemorrel aan decennialange zekerheden te maken hebben, er minder ruimte is voor mededogen en voor een open en positieve grondhouding.

In plaats van moeizame onderhandelingen over enkele aanpassingen in een verdrag waarvan het grootste gedeelte toch niet meer tegen is te houden, zou de regering er misschien beter aan doen de oorzaken van het cynisme te onderzoeken en daar eventueel het beleid op aan te passen. Hoe meer mensen bij de voedselbank lopen, hoe minder bereidheid vluchtelingen op te vangen. Hoe meer gefortuneerden hun geld veilig stellen via brievenbusconstructies op de Maagdeneilanden, hoe minder vertrouwen in wéér een handelsovereenkomst met een corrupt land.

Alleen wanneer het de politiek lukt, met ons samen, deze cynische houding om te buigen, wanneer we weer het gevoel hebben dat we het samen best aardig rooien in ons land, kan de open houding die Nederland zo lang kenmerkte en die ook zo in ons wordt gewaardeerd, weer de overhand krijgen.

Ratna Pelle

 

Motieven voor terrorisme in Israel en hier (IMO)

 

 

Motieven voor terrorisme in Israel en hier

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/04/06/motieven-terrorisme-israel-en-hier/  

= IMO Blog = 

Ik eindigde mijn vorige blog met de Israelische constatering dat aanslagen elders niet leiden tot meer begrip voor Israel en haar strijd tegen de Palestijnen. De druk op Israel om concessies te doen lijkt eerder toe dan af te nemen na aanslagen zoals 9/11, Parijs en wellicht nu Brussel. Hoe kan dat?

Enerzijds komen veiligheidsexperts graag in Israel kennis opdoen over de beveiliging van bijvoorbeeld luchthavens, anderzijds staan we als vanouds klaar om Israel terecht te wijzen wanneer men daar wat te ‘trigger happy’ lijkt tegenover Palestijnse belagers. Dat lijkt niet erg consequent en vooral ook niet erg solidair. Israel wijst er daarbij fijntjes op dat het al vaker cruciale informatie heeft doorgegeven waardoor aanslagen in Europa konden worden voorkomen, zoals nog onlangs na de aanslagen in Parijs, toen in Duitsland een aanslag werd verijdeld.

De reden voor dit verschil in benadering is dat men een wezenlijk onderscheid ziet tussen Palestijns terrorisme en IS of Al Qaida. Hoewel Hamas eenzelfde soort jihadisme zegt aan te hangen en zich net als IS op de islam baseert om haar daden te rechtvaardigen, wordt dit toch vooral gezien als gevolg van de bezetting en de onderdrukking van de Palestijnen. Welnu, in Europa is er geen bezetting dus ligt de oorzaak ergens anders, namelijk bij de jihadisten zelf en hun extreme visie. Simpel zat. Of toch niet?

In tegenstelling tot Israel zijn EU landen niet in serieuze territoriale conflicten verwikkeld met islamitische staten (sarcastische kaartjes met de tekst dat Frankrijk een deel van het land of België een deel van Brussel aan de moslims moet afstaan om zo vrede te bevorderen, ten spijt). Er zijn moslims die vinden dat Spanje en Portugal, die ooit grotendeels onder Arabisch bestuur vielen, weer islamitisch moet worden maar dit is geen groot issue dat in de VN en andere gremia naar voren wordt gebracht of als belangrijke reden voor aanslagen wordt genoemd.

Territoriale conflicten leiden vaak tot geweld, soms ook terrorisme, zoals ook gebeurde in Europa met de ETA en de IRA. Dat wil nog niet zeggen dat de territoriale eisen gerechtvaardigd of redelijk zijn. Wat velen in Europa maar niet willen zien is dat zowel Hamas als Fatah het hele land willen hebben, heel Israel moet weer ‘Palestina’ worden, oftewel een Palestijns-Arabisch-islamitische staat (ook de PA heeft een provisie over de rol van de islam in de voorlopige grondwet van Palestina staan). Officieel zullen in die staat andere minderheden worden gerespecteerd; in de praktijk zal daar weinig van terecht komen, gezien de staat van dienst van andere Arabische landen, ook de meest liberale. Hoewel de PLO ooit halfslachtig de tweestatenoplossing heeft geaccepteerd, erkent zij het Joodse recht op zelfbeschikking niet en spreekt zij in het Arabisch een dergelijke concessie veelvuldig tegen, toen en nu.

Volgens veel commentatoren zal de positie van Palestijnse hardliners vanzelf veranderen wanneer de bezetting van de Westoever beëindigd is en de Palestijnen daar een staat kunnen oprichten. Zij menen niet alleen bij Fatah, dat volgens hen sowieso achter een tweestatenoplossing staat, maar ook bij Hamas tussen de regels door te lezen dat men open staat voor een compromis. Men kan het alleen niet openlijker zeggen omdat dat neer zou komen op zelfmoord. Hoe men denkt dat de Palestijnen officieel met twee staten kunnen instemmen als zelfs een voorzichtige hint in die richting je leven al in gevaar kan brengen, is me niet echt duidelijk. Bovendien menen diezelfde commentatoren dat een meerderheid van de Palestijnen zich allang bij Israels bestaan heeft neergelegd. Een en ander lijkt niet echt logisch, maar dat zie je wel vaker bij mensen die vooral Israel als obstakel zien.

Hoewel Europese landen geen vergelijkbaar territoriaal conflict hebben met moslims, hekelen veel moslims onze inmenging in het Midden-Oosten. Al Qaida en IS gaven als direct motief voor hun aanslagen in Europa dat de getroffen landen zich inmengden in Afghanistan, Irak en nu Syrië. Andere aanslagen in Europa waren gericht tegen cartoonisten en opiniemakers die de profeet bespotten en tegen Joodse doelen. Joden zijn voor jihadisten blijkbaar altijd een legitiem doelwit. Hoewel de buitenlandse inmenging vaak als imperialisme wordt voorgesteld, is die wel degelijk gebonden aan internationale regels en wordt ook veel geld en energie gestoken in de wederopbouw en ontwikkeling van die landen. Dat neemt niet weg dat sommige operaties en activiteiten omstreden zijn en niet gespeend van eigenbelang.

Terug naar de vraag in hoeverre de motieven van terroristen die in Europa toeslaan verschillen van die in Israel, wat een verschillende benadering zou rechtvaardigen. Is in beide gevallen niet sprake van de wens om ons hun wil op te leggen? Is er in beide gevallen ook geen sprake van een aanval op ‘onze Westerse waarden’, onze manier van leven, onze vrijheden, homo- en vrouwenrechten? Zowel Israel als Westerse landen zijn immers goddeloos en heidens in de ogen van fundamentalistische moslims. Soms denkt men zelfs dat de zionisten in de hele Westerse wereld aan de touwtjes trekken. Palestijnen hebben eerder al beweerd dat Israel aids verspreidde via de checkpoints, en snoepjes met wellust opwekkende stoffen aan Palestijnse kinderen uitdeelde, om zo hun maatschappij van binnenuit kapot te maken.

Palestijnen groeien, meer dan moslims in Europese landen, op met propaganda tegen Israel en de verheerlijking van geweld tegen Joden. Naast de reële problemen die voortvloeien uit het conflict, leert men dat je opofferen voor het fictieve vaderland, voor Al Quds en de Al Aqsa Moskee, het hoogste is dat je kunt bereiken en je door Allah beloond zult worden. Niet alleen radikale imams kramen dergelijke onzin uit, ook Abbas in hoogsteigen persoon heeft het pure bloed van de martelaren die voor Al Aqsa streden geprezen. Op scholen, in videoclips en tv programma’s speciaal voor de jeugd, en in preken wordt deze boodschap van opoffering en haat tegen Israel en Joden erin gehamerd. De UNRWA scholen in Gaza zijn berucht om hun radikale leraren die terrorisme verheerlijken, evenals de zomerkampen van Hamas en Fatah. De hele Palestijnse maatschappij is doordrongen van dit slachtofferschap en de vijandschap tegen Israel. Dat is, evenzeer als de bezetting en de vernederingen die men soms moet doorstaan, een reden dat het Palestijnse terrorisme zo ver is ontwikkeld en een onderdeel is geworden van de dagelijkse realiteit in Israel.

Dat laat onverlet dat veel Palestijnen lijden onder de Israelische bezetting en overheersing. Hoewel de bezetting sinds de Oslo Akkoorden en de Palestijnse Autonomie veel minder aanwezig is, en je strikt genomen ook niet meer van een echte bezetting kunt spreken wat betreft de A gebieden (waar de overgrote meerderheid van de Palestijnen woont), zijn er nog steeds allerlei beperkingen. Zo kan men niet vrij reizen buiten PA gebied, en ook binnen dit gebied zijn er soms beperkingen. In reactie op de terreur worden wegen afgesloten, mensen gearresteerd of vergunningen om in Israel of de nederzettingen te werken ingetrokken. Sommige Palestijnen moeten dagelijks door checkpoints naar hun werk of hun land. Hoewel er veel verbeterd is brengt dit nog steeds ongemak en soms vernederingen met zich mee. De bezetting is geenszins de oorzaak van het Israelisch-Palestijns conflict en het Palestijnse terrorisme, maar het versterkt wel de gevoelens van haat en wrok, en zorgt ervoor dat de propaganda op extra vruchtbare bodem valt.

Het op één lijn stellen van terrorisme in Israel en Europa, zoals met name Israelische politici en conservatieve commentatoren doen, doet geen recht aan de specifieke regionale context. Anderzijds is het terecht te wijzen op de overeenkomsten in de ideologie van de islamisten: anti-Westers en tegen iedereen die niet dezelfde extreme versie van de islam voorstaat. Vergeten wordt soms dat niet Israeli’s of Europeanen het voornaamste slachtoffer zijn van de jihadi’s, maar mede moslims. Verreweg de meeste slachtoffers vallen in het Midden-Oosten onder Arabieren.

Natuurlijk, als men zou kunnen zou men Israel allang hebben overmeesterd en de Joden hebben onderworpen, verdreven of vermoord. En ook in Europa worden regelmatig aanslagen verijdeld. Toch lijkt het voornaamste terrein van de jihadi’s het Midden-Oosten zelf te zijn, waarbij Israel als klein Westers landje tussen Arabische landen extra kwetsbaar is. Wat meer solidariteit en begrip voor deze lastige positie zou Europa niet misstaan. Overigens is in de jaren ’70 en ’80 ook hard opgetreden tegen de IRA, de ETA en de RAF, en werd er pas onder strenge voorwaarden gepraat of een akkoord gesloten.

Ratna Pelle

 

Israelische reacties op Brussel (IMO)

 

 

Israelische reacties op Brussel

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/03/27/israelische-reacties-op-brussel/

 

= IMO Blog = 

Naast de verwachte en ook wel enigszins obligate steunbetuigingen en medeleven na de vreselijke aanslagen in Brussel waren er ook kritische geluiden te horen eerder deze week. Trouw zette er dinsdag direct een aantal op een rijtje onder de kop: “Vervelend die aanslagen maar ook een beetje eigen schuld”, en de lead: “… Maar sommige hoeken grijpen de gebeurtenissen wel aan om het Westen nog een keer de les te lezen over terrorisme.”

Vervolgens passeert kritiek van Syrië (de aanslagen waren het gevolg van verkeerd beleid en tolerantie tegenover terrorisme), Rusland (bevriezen betrekkingen NAVO met Rusland heeft eraan bijgedragen en “Terwijl Stoltenberg zich druk maakt om een denkbeeldig ‘Russisch gevaar’ en troepen in Letland stationeert, blazen mensen zich onder zijn neus op”), en Israel, waarvan de “minister van Buitenlandse Zaken” Ofir Akunis (Likoed) op Facebook schreef: “Velen in Europa hielden zich liever bezig met het veroordelen van Israël, en producten labelen en boycotten. Ondertussen kwamen, onder de neus van de burgers van het continent, duizenden extremistische islamitische terreurcellen tot bloei.” Opvallend is daarbij dat van Israel alleen een Facebookbericht wordt genoemd, geen officiële verklaring, terwijl die ook verspreid zijn. Overigens schreef Trouw onterecht dat Akunis minister van Buitenlandse Zaken is; hij is minister van Wetenschap, Technologie en Ruimte.

In de Jerusalem Post staan een aantal andere verklaringen van Israelische leiders. Netanyahu stelde de aanslagen in Brussel op één lijn met die in Israel en elders in de wereld, en benadrukte dat de terroristen geen ‘resolvable grievances’ hebben: “It’s not as if we could offer them Brussels, or Istanbul or California, or even the West Bank. That won’t satisfy their grievances. Because what they seek is our utter destruction and their total domination”, zei Netanyahu in een live toespraak vanuit zijn kantoor in Jeruzalem tegen de AIPAC conferentie in Washington. “De primaire eis van de terroristen is dat we simpelweg verdwijnen, maar dat gaat niet gebeuren”, vervolgde hij, en riep op om de terroristen gemeenschappelijk te bestrijden. Door politieke eenheid en morele klaarheid zijn ze te verslaan.

Andere politici die de Jerusalem Post aanhaalde reageerden in dezelfde trant. Minister Yaalon sprak met ronkende woorden van een “third World War against our common values”; “Western culture is under attack from extremist Islamic terrorism, which is relentless and indiscriminate”, en daarom moeten Westerse landen zich verenigen voor een vastberaden, creatieve en compromisloze strijd. De Israelische ambassadeur bij de VN reageerde meelevend en zei de ‘diepe treurnis van het Belgische volk’ te delen.

Akunis

Opvallend dat alleen het citaat van Akunis’ Facebookpagina de Nederlandse kranten haalt, en niet de meer empathische reacties van andere ministers en de premier zelf. De Telegraaf kopt met “Ophef Israelische reactie Brussel”, om vervolgens na nog eens van ‘veel ophef’ te spreken in de lead, de gewraakte bewering te herhalen met daaronder de melding dat hij ook zijn medeleven met de slachtoffers had betoond. Dat valt dan weer mee. In een Belgische krant staat het iets correcter, onder de kop “Israëlische minister: Europa heeft het gevaar genegeerd” en de lead “Europa heeft het gevaar van “islamitische terreurcellen” op Europees grondgebied genegeerd en zich blind gestaard op het bekritiseren van Israël.” Ook beweert hij dat Europa is gewaarschuwd, maar zich daarover vrolijk maakte.

De ophef is, zoals wel vaker, vooral self fulfilling: als veel media dergelijk nieuws brengen ontstaat er vanzelf wel wat ‘ophef’ en vervolgens is die ‘ophef’ dan weer reden voor meer media aandacht. Zo maken media het nieuws en veroorzaken de relletjes waar ze vervolgens bovenop kunnen springen. Een beproefde taktiek die ook in Femke Halsema’s boek Pluche gehekeld wordt.

Dat gezegd hebbende, vind ik de reactie van Akunis smakeloos en ongepast. De ergernis over de etikettering is alleszins begrijpelijk, maar die ga je niet ophangen aan zoiets verschrikkelijks. Het is ook feitelijk onzin, net als de reactie uit Rusland (waarbij Trouw zo correct was een onderscheid te maken tussen de reactie van Poetin, die ‘zich beperkte tot het uitspreken van zijn medeleven en het veroordelen van de daden’, en andere politici, die het NAVO beleid hekelden en de schuld gaven). Natuurlijk zijn die terroristen niet onder de radar gebleven omdat België te druk was met etiketteren of resoluties tegen Israel steunen of de nederzettingen hekelen. Dat weet Akunis ook wel, en het is dan ook meer een ‘mooie gelegenheid’ om een sneer uit te delen dan een serieuze suggestie.

Chocolade

Naast Akunis hadden de media ook aandacht voor een nogal botte reactie van minister Yisrael Katz. Volgens de Volkskrant zei hij: “Als ze in België doorgaan met chocolade eten en van het leven genieten, en niet zien dat een deel van de moslims die er wonen terreur wil uitoefenen, dan kan men ook niets doen om die te bestrijden. De bewindsman zei op de Israëlische radio: ‘Je moet vaststellen wie de vijand is, wie de agressor. We bevinden ons op het hoogtepunt van een oorlog, van een aanval van radicale islamieten op de westerse cultuur, op de westerse democratieën, waartoe ook Israël behoort.”

Dat laatste mag zo zijn, met genieten van het leven lijkt mij niks mis en daar kan men in Israel gelukkig ook wat van, het terrorisme ten spijt. Het is een goedkope en denigrerende sneer. Het probleem in België is niet dat men te bourgondisch leeft, maar de ingewikkelde politieke structuur en de taalgrens, die er ook al voor zorgden dat men anderhalf jaar nodig had om de voorlaatste regering te vormen, een record. Ook schijnt Brussel zes verschillende politiecorpsen te hebben, drie Franstalig en drie Vlaamstalig. Dat soort verdeeldheid speelt de terroristen in de kaart.

Daarbij zijn wij er gewoon nog niet aan gewend om vliegvelden en andere plaatsen waar veel mensen samenkomen zo goed te beveiligen, omdat het eerder niet nodig was. Je liep tot deze aanslagen plaatsvonden Schiphol en Zaventem gewoon binnen zonder gecontroleerd te worden. Dat is prettig zolang het kan, maar we zullen hier nu onvermijdelijk de kant van Israel op gaan, dat het best beveiligde vliegveld ter wereld heeft. Onschuldige mensen worden er soms urenlang ondervraagd en al hun spullen stuk voor stuk gecheckt met speciale apparatuur. Het kost veel geld en ergernis, maar als het mensenlevens spaart is dat het waard. Overigens is duidelijk dat er fouten zijn gemaakt, dat diverse inlichtingendiensten te slecht informatie delen waardoor bijvoorbeeld een van de daders in Nederland en België vrij kon rondlopen. Daarover wordt druk gedebatteerd en een en ander onderzocht, en hopelijk volgen daar ook maatregelen uit die dit in de toekomst voorkomen.

Begrip

Ik proefde, ook in online discussies naar aanleiding van deze reacties, soms wat leedvermaak. Naast medeleven en walging voor de aanslagen bleek er flink wat frustratie te zitten bij sommige Israeli’s. Men voelt zich totaal onbegrepen, niet gehoord, en de vele kritiek en de opgeheven vingertjes die vaak uit Europese landen komen nadat men in eigen ogen adequaat op terroristen en dreigingen heeft gereageerd, zijn velen meer dan zat. Ook heeft men het gevoel dat Europa al jaren de kop in het zand steekt wat betreft het gevaar van de radikale islam en daar nu de wrange vruchten van plukt.

Ik begrijp deze frustraties, deel ze zelf soms ook, zoals uit deze blog moge blijken. De bijzonder hoge maatstaven die men tegenover Israel (en Israel alleen) hanteert, zijn niet realistisch en niet fair. Dergelijke sentimenten spelen op nu er een vreselijke aanslag in Brussel, het hart van Europa, heeft plaatsgevonden, en leiden tot soms in mijn ogen wel erg kille en ongepaste reacties. Daarnaast hebben Israeli’s, niet geheel onterecht natuurlijk, het idee dat zij kampioenen terrorismebestrijding zijn en dus ook anderen ongestoord de les kunnen lezen over hoe je dat doet. Dat mag op zich zelf heel zinvol zijn, en wij kunnen inderdaad veel van Israel leren, een of enkele dagen na zulke vreselijke aanslagen getuigt dat niet van goede smaak.

In Israelische media werd vermeld dat niet alleen Turkije, maar ook Israelische veiligheidsdiensten voor een aanslag op Zaventem hadden gewaarschuwd, maar dat die waarschuwing niet serieus werd genomen. In Nederlandse media las ik wel dat ook de VS had gewaarschuwd voor deze aanslagen, maar niets over Israel. Al met al zijn er veel vragen en is het begrijpelijk dat men daar in Israel met enige verbazing kennis van neemt. Men moet echter niet vergeten dat wij maar flarden hier en daar horen en dat niet alles zo simpel en eenduidig is als het voor buitenstaanders wellicht lijkt. Overigens is wel kort na de aanslagen in Parijs een aanslag in Duitsland verijdeld door info uit Israel.

Terecht hopen veel Israeli’s dat men in Europa wat meer begrip krijgt voor Israel, nu wat daar al vele jaren dagelijkse praktijk is, namelijk de angst voor en het dealen met terroristen, ook Europa binnendringt. En tegelijkertijd acht men die kans klein, gezien de reactie na eerdere aanslagen. Een paar maanden na Parijs heeft Frankrijk een vredesplan gelanceerd waarbij alleen Israel onder druk wordt gezet om concessies te doen. Ook de etikettering is doorgegaan. Na 9/11 is er ook weinig veranderd in de Amerikaanse politiek, zo meldt een artikel hierover in de Jerusalem Post. Een belangrijke reden daarvoor is, dat men andere oorzaken ziet voor het terrorisme in Israel en dat in de VS of Europa. Daarover meer in de volgende blog.

Ratna Pelle

 

Israel als verklaring voor Brussel (IMO)

 

 

Israel als verklaring voor Brussel

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/03/25/israel-als-verklaring-brussel/

= IMO Blog =  

Na de vreselijke aanslagen afgelopen dinsdag in Brussel, werd bij Pauw de onvermijdelijke vraag weer gesteld: waarom haten ze ons? Een vraag die zo simpel klinkt maar dat natuurlijk niet is, want wie is ze en wie is ons en wat is haten precies en hoe ontstaat dat?

Een Belgische Midden-Oosten deskundige wist het wel. ‘Ze hebben daar wel reden toe’, zo begon ze, omdat het westen zo hypocriet is. Eerst deed men niks in Syrië en liet het daar jarenlang misgaan terwijl elders waar onze belangen lagen wel werd ingegrepen, toen werd er opeens gebombardeerd (wat uiteraard ook niet goed is). En toen kwam natuurlijk Israel om de hoek kijken, want Gaza is een grote gevangenis en het Westen steunt Israel dat daar vreselijke dingen doet.

Iemand anders wierp tegen dat juist de extremisten een vijandbeeld creëren, dat er een monocultuur heerst waarin alleen nog bepaalde beelden worden getoond en bepaalde meningen gehoord. Ook werd gewezen op de segregatie, de wijken waar de overheid niet meer aanwezig is, dat er meer kontakt moet worden onderhouden met mensen in die wijken; de beruchte haarvaten werden genoemd.

En toen kwam Arnold Karskens, altijd goed voor een stevige uitspraak, met de lekker bekkende stelling dat als wij ons wat minder met hun bemoeien, zij dat misschien ook niet meer met ons doen. ‘Hun boodschap is: wat jullie bij ons aanrichten, richten wij ook bij jullie aan.’ Hij pleitte dan ook nogmaals voor een einde aan de Westerse bombardementen.

Een te makkelijke stelling vind ik. Natuurlijk heeft het westen soms boter op haar hoofd, door dan wel, dan niet op te treden en door eigen belangen veilig te stellen zoals de olietoevoer uit Saoedi-Arabie. Sommige dictators werden en worden decennia gesteund en andere niet, en dat heeft vaak niet in de eerste plaats te maken met de aard van het regime. Anderzijds doet men ook goeie dingen, steunt gematigder groeperingen tegenover extremisten, in Afghanistan is echt serieus geholpen bij de wederopbouw van het land. Gewapend ingrijpen gebeurt doorgaans pas na goedkeuring door de VN Veiligheidsraad of wanneer het betreffende land zelf om het ingrijpen heeft verzocht. Wanneer deze regels worden geschonden leidt dit tot veel ophef, zowel op nationaal als internationaal niveau.

Er wordt dus niet zomaar in het wilde weg gebombardeerd. Wel zijn er los daarvan kleinschaliger aanvallen met drones door de VS, met name in Pakistan, die ook geregeld onschuldige mensen zouden treffen. Het voert hier te ver om alle bemoeienis van ‘het Westen’ in het Midden-Oosten en de islamitische wereld te bespreken, maar zo’n stelling suggereert een makkelijke oplossing die er niet is.

Sander

Een dag later kwam de vraag in Pauw nog even terug, nu bij Sander van Hoorn, die wederom Israel en de ‘dubbele maatstaven’ erbij haalde. Op een losse toon alsof het een vanzelfsprekendheid betreft, legde hij uit dat het meten met twee maten, zoals onder andere blijkt uit de steun voor Israel, een voedingsbodem is voor onvrede onder Arabieren, die dan vervolgens wordt uitvergroot door de extremisten. Het is een veelgehoorde bewering die eveneens simplistisch is. In een van de uitzendingen werd ook nog gezegd dat Israel een grote vriend van de VS en Europa is. Dat laatste wordt daar zeker niet zo gezien, men ziet Europa in Israel meer en meer als verraders, als continent dat zichzelf uitlevert aan de Arabieren en de band met Israel graag opoffert aan voldoende goedkope olie.

Dat is natuurlijk ook niet reëel, maar wel waar is dat de EU producten uit de nederzettingen apart gaat labelen, wat niet gebeurt met andere producten uit bezette of omstreden gebieden. De EU veroordeelt Israel fel wanneer het in haar ogen iets doet dat niet bevorderlijk is voor de vrede, steunt Palestijnse projecten in C gebied zonder daarin met Israel te overleggen, steunt tal van pro-Palestijnse organisaties en de PA en UNRWA met vele miljoenen per jaar, waarop nauwelijks controle is. Maar dat wordt er in Pauw natuurlijk niet bij verteld. Die dubbele maatstaven zijn er dus wel, maar dan omgekeerd, wanneer Israelische legeracties waarbij onbedoeld burgerslachtoffers vallen worden veroordeeld, en over veel meer doden in Jemen door Saoedische bombardementen wordt gezwegen. Een bombardement met 120 doden haalde vorige week het NOS journaal niet eens, terwijl het doodschieten van een gewonde Palestijnse terrorist door een Israelische soldaat wel uitgebreid aan de orde komt. Ook stellen EU landen zich erg slap op in de VN Mensenrechtenraad, die Israel onevenredig vaak (meer dan alle andere landen samen) veroordeelt en zeer gekleurde speciale rapporteurs en onderzoekers aanstelt om eindeloos de  mensenrechtenschendingen door Israel te laten uitzoeken, en vele malen schrijnender situaties negeert.

Maar is het, los van al die zaken, dan niet een feit dat het Israelisch-Palestijns conflict en om preciezer te zijn de onderdrukking van de Palestijnen, een voedingsbodem is voor radicalisering en haat tegen het Westen? Het is duidelijk dat Israels bestaan de Arabieren dwars zit, en dit wordt algemeen als een vernedering gezien. Een Westers, welvarend en militair superieur land in hun midden, met een andere religie en identiteit, dat steekt. Het steekt extra dat het een Joodse staat is omdat Joden altijd als tweederangsburgers werden gezien en er op hen werd neergekeken. Men vindt dat het gebied de Palestijnse Arabieren toebehoort, die er, zo is de algemene overtuiging, al eeuwen woonden toen opeens de Joden uit Europa kwamen en dit land kregen toegewezen als goedmakertje voor de Holocaust, ten koste van de Arabieren die er woonden. Het is ook bekend dat de corrupte en autocratische regeringen in het Midden-Oosten Israel graag als afleider gebruiken. Weinig verenigt zo goed als een gemeenschappelijke vijand. De staatsmedia, maar ook onafhankelijke media zoals Al Jazeera, doen daar graag aan mee. Het versterkt de Arabische identiteit en het zelfvertrouwen om niet al te zeer met het eigen falen bezig te zijn. Daarbij wordt de macht van Israel (en het Westen) steevast uitvergroot, zodat het niet vreemd is dat men er zoveel oorlogen van verloor.

Geen oplossing 

De theorie dat Israel op een of andere manier de kern vormt van het Arabische probleem, dat als dat is opgelost de andere problemen ook wel goed komen, is dus vooral een intern zoethoudertje. En de woede en onvrede die erdoor wordt veroorzaakt wordt vooral in stand gehouden door Arabische regeringen en media. Dat Westerse journalisten en deskundigen dit vaak zo kritiekloos herhalen, is daarom eigenlijk vreemd. Men erkent weliswaar de functie van de Israelhaat, maar heeft vervolgens toch alle begrip voor het ‘dubbele standaarden verhaal’. Door aan dit verhaal in het Westen zoveel waarde toe te kennen wordt het versterkt, wat een averechts effect heeft op het Midden-Oosten, waar men toch al de neiging heeft nogal in de slachtofferrol te kruipen.

Er zijn geen aanwijzingen dat de jihadisten die in het Westen aanslagen plegen primair door Israelhaat worden gedreven. Wel zijn een aantal keren Joodse instanties doelwit geweest, ook in Frankrijk en Brussel. Jodenhaat is diep verankerd in het Midden-Oosten, waar de meest extreme en idiote complottheorieën de ronde doen en men algemeen in de Joodse almacht gelooft. Daarbij zal men niet tevreden zijn met een tweestatenoplossing, zoals ook veel Palestijnen en andere Arabieren daar geen genoegen mee nemen. De haat tegen Israel zal niet substantieel afnemen wanneer er naast het Westerse en relatief welvarende Israel een veel zwakkere Palestijnse staat zal liggen. En dat laatste ligt voor de hand, gezien de vele interne vetes, de corruptie en het in het algemeen slechte Palestijnse bestuur. Het zal op zijn best decennia duren voordat er een enigszins stabiele Palestijnse staat zal bestaan die niet meer door intern gekonkel noch door haat tegen Israel wordt verstoord.

Eerst even het Midden-Oosten conflict oplossen, op een manier die een einde maakt aan het geklaag over dubbele maatstaven en onrecht, en daarbij recht doet aan zowel Israels bestaansrecht en veiligheid als de Palestijnse nationale aspiraties, lijkt dus geen reële optie om met islamitisch gefundeerd terrorisme om te gaan.

Ratna Pelle

 

Michael Lynk nieuwe Rapporteur over de Mensenrechten in de Palestijnse Gebieden

 

De VN Mensenrechtenraad koos niet voor Britse Penny Green, zoals de selectiecommissie voorstelde, als ‘Speciale Rapporteur over de Mensenrechten in de Palestijnse Gebieden’. De voorkeur gaat alsnog uit naar de tweede naam op de voordrachtlijst: Michael Lynk, een Canadees die rechten doceert in Ontario. Of dat een verbetering is, lijkt zeer de vraag. Evenals Green heeft Lynk zich vooral laten kennen als supporter van anti-Israel acties, zo luidt de kritiek uit pro-Israel hoek.

 

Wouter

__________

 

UN selects anti-Israel Canadian law professor to report on Palestinian territories

EXCLUSIVE

·         http://www.thejc.com/news/israel-news/155219/un-selects-anti-israel-canadian-law-professor-report-palestinian-territories

·          

By Josh Jackman, March 23, 2016

 

Michael Lynk - who has compared Israeli settlements to “the transfer by the Nazis of German-speaking peoples into newly conquered lands during the Second World War” - will be appointed the United Nations’ Special Rapporteur on the Palestinian territories, the JC can reveal.

 

The Canadian, who teaches law at Western University in Ontario, has also said he hopes to “isolate Israel”.

 

He will be named tomorrow by UN Human Rights Council President Choi Kyonglim, ahead of the UNHRC Consultative Group’s first choice, Penny Green.

 

In a letter sent to member states ahead of the announcement, the president stated that he had chosen Mr Lynk based on his “expertise; experience in the field of the mandate; independence; impartiality; personal integrity; and objectivity”.

 

Non-governmental organisation UN Watch executive director Hillel Neuer said that "the UN’s selection of a manifestly partisan candidate — someone who three days after 9/11 blamed the West for provoking the attacks — constitutes a travesty of justice and a breach of the world body’s own rules.

 

“Someone who accuses Israel of ‘Apartheid’ and openly seeks to dismantle the Jewish state is neither impartial nor objective. We call on Germany, the UK, the Netherlands and all other Council members to do the right things and oppose Lynk’s nomination at tomorrow’s vote,” added Mr Neuer.

 

The news that Mr Lynk and Ms Green - who has accused the Jewish state of committing “ethnic cleansing of Palestinians in apartheid Israel” - were the top two choices for the role prompted outrage around the world.

 

British lawyers have written to Foreign Office Minister Baroness Anelay to oppose both candidates and members of the Canadian Conservative Party sent a letter to Prime Minister Justin Trudeau, urging him to speak out against the move.

 

UN Watch published a damning report outlining the pair's strongly anti-Israel background, while five House of Lords members also wrote to Baroness Anelay to speak out against Ms Green’s nomination.

 

·         Outrage over UN's anti-Israel candidates

·         She asked why UK did not bomb Israel - ideal candidate to head UN probe into the conflict

·         Peers join campaign to block anti-Israel academic from UN appointment

·          

Last updated: 12:40pm, March 24 2016

 

 

Jemen had een heel oude Joodse gemeenschap; er zou in de vijfde eeuw zelfs een Joods koninkrijk zijn geweest, Himyar.

 

Vanaf 1882 trokken duizenden Jemenitische Joden naar Israel, vooral uit religieus-zionistische overtuiging. Het merendeel, circa 50.000 Joden, werd in 1949-1950 per vliegtuig naar Israel gehaald.

 

Met de verslechterende omstandigheden van de laatste jaren – ze worden door islamisten bedreigd – zijn wederom vele tientallen Joden uit Jemen naar Israel geëmigreerd.

 

Wouter

 

(Zie ook: De vergeten oorlog in Jemen)

 

_____________________________________

 

19 Jemenitische Joden in geheim overgevlogen naar Israel

 

http://www.cidi.nl/19-jemenitische-joden-in-geheim-overgevlogen-naar-israel/

IN ISRAEL / BY MIKE DURAND / ON 21/03/2016 AT 13:48 / TAGS: IRAN, VN, VS

 

Vanmorgen arriveerden in Israel 19 Jemenitische Joden, die Israel in het diepste geheim uit Jemen heeft overgevlogen. Zij behoorden tot de laatste Joden die nog in het door oorlog verscheurde land leefden. Er zijn nu nog ongeveer 50 Joden die Jemen niet willen verlaten. Daarvan wonen er 40 in een afgesloten terrein naast de Amerikaanse Ambassade in Sanaa, onder bescherming van de Jemenitische autoriteiten.

Volgens het Israelische Channel 2 heeft het Joods Agentschap de 19 Jemenitische Joden die vanmorgen arriveerden in samenwerking met het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken overgevlogen. Het gaat om een gezin van vijf uit de hoofdstad Sanaa en 14 inwoners van de stad Raydah, onder wie ook de rabbijn die een 500 tot 600 jaar oude thorarol mee heeft genomen.

Jemen had in 1949 een Joodse gemeenschap van ongeveer 63.000. Het merendeel, zo’n 49.000 mensen, werd in 1949-1950 naar Israel overgevlogen. Voor die ‘Operatie Vliegend tapijt’ waren toen zeker 430 vluchten nodig. Voor en na de operatie vluchtten ook al duizenden Joden vanuit Jemen naar Israel.

Jemen wordt nu al ruim een jaar geteisterd door de bloedige burgeroorlog tussen Jemenitische regeringstroepen en Houthi-rebellen, die worden gesteund door Iran. Ook de soennitische bewegingen ISIS en Al-Quaeda hebben zich er gevestigd, wat de strijd nog verder aanwakkert.

Het aantal burgerslachtoffers is sterk toegenomen na de start van een door Saoedi-Arabië geleide militaire interventie, die de regeringstroepen ondersteunt met luchtaanvallen op de extremistische Houthi’s. Daarbij worden ook burgers gedood. Volgens de Wereld Gezondsheids Organisatie en de Verenigde Naties vonden het afgelopen jaar ruim 6.200 mensen de dood door het geweld. Deze organisaties waarschuwen dat er een humanitaire ramp dreigt in het land.

Foto: Jemenitische gemeenschap in Jemen, bron: vosizneias

 

Mensenrechtenraad of Terroristenrechtenraad?

 

‘Hunnie doen nog veel ergere dingen’ geldt doorgaans niet als een sterk verweer, maar een zogenaamde “Mensenrechtenraad” die zo eenzijdig de pik heeft op één speciaal land maakt een lachertje van zichzelf, en van het begrip mensenrechten.

 

Wouter

 

 

THE BLOGS   >   Yair Lapid

This post has been contributed by a third party. The opinions, facts and any media content here are presented solely by the author, and The Times of Israel assumes no responsibility for them.

 

http://blogs.timesofisrael.com/the-un-council-for-terrorist-rights/

A UN Council for Terrorist Rights

MARCH 21, 2016, 2:30 PM 

Yair Lapid is a member of Knesset and the chairman of the Yesh Atid party.

 

We stand here, Jews and non-Jews. From Israel and from across Europe, to protest the fact that instead of doing what they’re supposed to do, the United Nations Human Rights Council is encouraging murder, encouraging terror, encouraging injustice.

And we are not willing to remain silent anymore.

That is not a Council for Human Rights. Instead, it has become a Council for Terrorist Rights.

In the past decade the Council has passed 55 resolutions regarding human rights violations throughout the world: the entire globe. With all of its endless conflicts. In the same decade, in the same ten years, the Council has passed sixty two resolutions against Israel. Seven resolutions more about Israel than about the entire rest of the world.

During that decade, Israel was constantly under attack from terrorists who set out to kill civilians: women, children, the elderly.

Our enemies mock the core concept of what it is to be human, while at the same time we are trying to protect a democratic state while adhering to the highest standards of international law.

We face fundamentalist Islamic terror organizations who want to murder Jews just because they are Jews.

We face Iran and its terror subcontractors, which has declared again and again that its goal is the total destruction of Israel.

And we face sixty two resolutions by an organisation which deceives the world by calling itself a Human Rights Council.

Four hundred thousand murdered in Syria, tens of thousands murdered in Iraq, in Libya, in Afghanistan — and the Council condemns Israel.

Women are raped in Rwanda, Sudan and all across the Middle East — and the Council condemns Israel.

People are beheaded and women are forced into slavery in Iraq — the Council condemns Israel.

Three million people are displaced in Syria — the Council condemns Israel.

The Israeli-Palestinian conflict is only ranked forty-ninth in the number of casualties in conflicts across the world. But there is only one country – only one – which the rules of Human Rights Council dictate has a special agenda item.

Let me introduce you to Agenda item 7, which states that every time the Council is in session it has to discuss – even if nothing happened, even if no evidence has been presented — the human rights situation in Israel.

Why?

Because they no longer even try to conceal their support for the terrorism of Hamas, of Hezbollah and of the knife attackers in our streets.

Because they no longer even pretend to be objective.

Because they no longer even try to hide the fact that they are anti-Israel, anti-Jews and anti-justice.

Today in Geneva, the Council has six more anti-Israel discussions on the agenda. Six more. Each one more ridiculous than the next. More hostile than the next. And with less foundation in fact than the next. Regarding our enemies – the biggest perpetrators of human rights violations on this planet — as usual, there will be no resolution, no condemnation, not a single word.

Eitam Henkin and Naama Henkin of Neria, who were murdered in a drive-by terror attack near Nablus on Thursday, October 1, 2015. (screen capture: Channel 2)

In the past six months, terrorists have stalked the streets of Israel, shooting at our children, stabbing women and the elderly, carrying out car ramming attacks.

Rabbi Eitam and Naama Henkin weren’t soldiers. They were a couple driving home with their four young children. The parents were killed. The children injured.

Dafna Meir, seen in an undated photo, killed in an attack in her Otniel home on January 17, 2016. (screen capture: Channel 2)

Dafna Meir, a mother of six, was killed while she stood at the doorway of her house, protecting her young daughter so she wouldn’t be murdered as well.

Alon Bakal was shot to death in Tel Aviv. He was 26. A volunteer in a humanitarian organization. He was what they call a ‘human rights activist.’.

And how does the UN Human Rights Council respond when a human rights activist was murdered? They support the murderer.

Alon Bakal, victim of a January 1, 2016 shooting attack in Tel Aviv. (Courtesy Facebook)

The treatment of Israel by the Council is far beyond bias. It’s obsessive. It’s insanity.

I am the son of a Holocaust survivor. Let me tell you something about anti-Semitism:

Anti-Semites, in this era, never admit that they are anti-Semitic. They always give it a different name. They say it’s something else. So we learned, in the past two thousand years, that it doesn’t matter what they say. It only matters what they do. And what they are doing here today, in the United Nations Human Rights Council is pure, old fashioned, anti-Semitism.

There is only one democratic country in the Middle East.

There is only one country in the Middle East in which the rights of minorities are protected. In which women’s rights are protected, gay rights, the right of every person to free speech, freedom of religion and free movement.

There is only one country in the Middle East whose military insists on international law, on human rights and on moral standards which no army in the world comes close to.

And that’s the country the UN Human Rights Council constantly attacks.

I call on the Secretary-General of the United Nations, Ban ki-Moon – this organisation is under your command. It’s yours. Why do you allow an organization that attacks Jews for being Jews to work under your auspices? It’s time for you to take a moral stand.

I call upon the members of the United States Congress – the US is the largest funder of the United Nations — why do you allow American money to be used by an organisation which continually provides encouragement for fundamentalist Islamic terror?

Today, I have written to Israel’s friends in Congress and asked them to make funding for the United Nations dependent on ending the discrimination against Israel at the United Nations Human Rights Council.

I call on the European Union and all democratic countries: Don’t let this moral distortion continue. You can demand accountability from this organization, and it is your duty to do so.

Article 7 of the Universal Declaration of Human Rights decrees the following:

All are equal before the law and are entitled without any discrimination to equal protection of the law. All are entitled to equal protection against any discrimination in violation of this Declaration and against any incitement to such discrimination.

 

If the nations of the world view that declaration and their commitments with sincerity, they must act accordingly. It’s time to put an end to the United Nations Human Rights Council’s blatant discrimination against Israel.

Because the State of Israel is no longer willing to be silent.

—

MK Yair Lapid is Chairperson of the Yesh Atid party. The above text is a modified version of a speech delivered Monday at a demonstration outside the United Nations Human Rights Council in Geneva.