Israel start inhaalslag voor Arabieren (CIDI)

 

Een goed plan, dat hopelijk de achterstelling van Arabieren in Israel effectief zal tegengaan, en daarmee ook de radicalisering een halt zal toeroepen. Jammer dat het door zowel links als rechts wordt bekritiseerd. Beter is soms de vijand van goed.

 

RP

------------

 

Israel start inhaalslag voor Arabieren

IN ISRAEL / BY ELISE FRIEDMANN / ON 13/01/2016 AT 13:10 / TAGS: ONDERWIJS, PARLEMENT, REGERING, VOOROORDELEN

 

Israel gaat voor 15 miljard sjekel (rum 3,5 miljard euro) aan economische maatregelen nemen die een eind moeten maken aan de achterstandspositie van Arabische gemeenschappen. Arabische gemeentes ontvingen in het verleden minder budget dan Joodse. Zij kregen bijvoorbeeld maar 7% van het totale budget voor openbaar vervoer, terwijl zo’n 20% van de bevolking Arabisch is. 
De achterstanden moeten worden ingehaald door gemeenschapsgelden eerlijker te verdelen. De verantwoordelijke minister Gila Gamliel van Sociale Gelijkheid (Likoed) noemt het een stap “naar het dichten van de kloof en het bevorderen van gelijkheid in de Israelische maatschappij.”

De 3,5 miljard wordt gestoken in een vijfjarenplan dat de regering op 30 decemer goedkeurde, en wordt besteed aan verbetering van de sociale positie van en werkgelegenheid voor Israels Arabische minderheid. Het geld wordt vrijgemaakt door gemeenschapsgelden op een andere manier toe te wijzen. Er zijn 20 portefeuilles aangewezen waarop het geld eerlijker verdeeld gaat worden. Als er bijvoorbeeld geld wordt gestoken in infrastructuur, werkgelegenheid, sommige onderdelen van onderwijs en huisvesting, dan wordt er 20% (het aandeel van de Arabische bevolking) toegewezen aan de Arabische sector. 
Er worden ook maatregelen genomen om achterstelling uit het verleden in te lopen. Zo gaat minstens 25% van het budget voor de bouw van crèches naar Arabische gemeenschappen, 42,5% van het budget voor industriegebieden, en 40 procent van het budget van het ministerie voor Ontwikkeling van de Negev en groot-Galilea.

“Voor het eerst in de geschiedenis krijgen Arabische burgers een proportioneel deel van het budget’, aldus minister Gamliel. Eerdere premiers drongen al aan op de aanpak van discriminatie tussen Joodse en Arabische gemeentes; nu wordt daarmee een begin gemaakt. 
Israelische mensenrechtenorganisaties prezen het plan, maar vinden het nog niet genoeg om een eind te maken aan de geldzorgen van Arabische gemeentes. Amnon Beeri-Sulitzeanu, co-directeur van het Abraham Fonds voor gelijkheid tussen Joden en Arabieren, wil dat het wordt aangevuld met “onderwijs dat coëxistentie bevordert en beleid dat racisme tegengaat en de vertegenwoordiging van Arabische burgers in alle lagen van het publieke leven bevordert”.

De politiek reageerde verdeeld als altijd. De Verenigde Arabische Lijst zei voorzichtig dat het plan “een eerste stap kan zijn” naar het rechtzetten van sociale ongelijkheid, terwijl minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman, partijleider van Israel Ons Huis klaagde dat “de regering het nodig vindt om de Verenigde Arabische Lijst te versterken op een moment dat IS dreigt Israel te vernietigen.” 
President Rivlin, een groot voorvechter van Joods-Arabische coëxistentie en gelijkheid, zei dat het plan “de Israelische economie zal versterken en zal bijdragen aan het opbouwen van vertrouwen tussen alle burgers van de staat Israel.”

Bron: Britain Israel Communications and Research Centre 
Foto: Rahat, de grootste Bedouinenstad in de Negev. David Shankbone via Wikicommons CC BY 3.0

 

Monique van Hoogstraten klaagt over doodschieten Israelische terrorist

 

Monique van Hoogstraten, NOS correspondente sinds 2011, bestond het afgelopen weekend om te klagen dat een Palestijnse (eigenlijk Israelisch-Arabische) terrorist die op nieuwjaarsdag in Tel Aviv twee Joden en een Bedoeïen doodschoot en zeker zeven mensen verwondde, door politie en Shin Bet was doodgeschoten in een vuurgevecht:

 

“Weer is een Palestijnse verdachte van een terreuraanslag gedood. Joodse verdachten worden opgepakt en berecht. Huizen van Palestijnse terroristen worden met de grond gelijk gemaakt. Huizen van Joodse terroristen niet. Meten met twee maten? Ja, zeggen sommigen: Palestijnse levens zijn minder waard in Israël. Nee, zeggen anderen: de Joodse staat moet juist Joodse levens beschermen.”

 

Inderdaad schijnen Joodse terroristen en extremisten meestal levend te worden aangehouden, maar daar zijn ook minder valse redenen voor te bedenken, bijvoorbeeld dat deze meestal zelf niet op politie of leger gaan schieten. Dergelijke nuances zijn aan Monique niet besteed. De omstreden maatregel om de huizen van Palestijnse terroristen te slopen is een andere zaak; bij mijn weten wordt dit ook alleen gedaan in de bezette gebieden, en zal het huis in Arara waar deze terrorist woonde blijven staan. Dit lijkt hier dan ook een beetje off-topic van Monique...

 

Wouter

 

__________________

 

Israelische politie doodt aanslagpleger Tel Aviv

IN ISRAEL / BY MIKE DURAND / ON 08/01/2016 AT 17:08 / TAGS: TERRORISME

http://www.cidi.nl/israelische-politie-doodt-aanslagpleger-tel-aviv/

 

De aanslagpleger die op 1 januari een kogelregen afvuurde en meerdere mensen doodschoot in een café in het centrum van Tel Aviv is vandaag doodgeschoten. De 29-jarige dader Nashat Milhem werd na een klopjacht van bijna een week door de Israelische politie en veiligheidsdiensten werd hij gevonden bij een moskee in het noorden van Israel. Zijn vader zag in de media beelden van zijn zoon en gaf op 1 januari zijn identiteit door aan de Israelische autoriteiten.

Veiligheidstroepen zijn vanochtend in grote getale uitgerukt op zoek naar Milhem. Op veel plekken werden wegversperringen opgeworpen, van de zuidelijke voorstad Rishon Letzion in het zuiden tot Netanya dat ten noorden van Tel Aviv ligt, de politie had aanwijzingen dat Milhem een nieuwe aanslag wilde plegen.

De Israelische nieuwszender Channel Two bracht het nieuws dat Nashat Milhem vandaag werd gevonden bij een Moskee in zijn geboortestad Ar’ara in het noorden van Israel. Ooggetuigen gaven aan dat zij geweervuur hoorden bij de moskee waarbij de aanslagpleger werd gedood. Politie en de veiligheidsdienst Shin Bet verklaarden dat zij aanwijzingen hebben dat Milhem is bijgestaan door een handlanger.

 

NRC analyse: zelfs links Israel is pro-Israel (IMO)

 

 

NRC analyse: zelfs links Israel is pro-Israel

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/01/10/nrc-analyse-zelfs-links-israel-is-pro-israel/  

= IMO Blog =

Vervolg op “Im Tirtzu’s aanval op Breaking the Silence“

‘Links is uit de mode in Israël’, vervolgt NRC zijn aanklacht. Links zou ook van alle kanten onder druk staan. Gideon Levy wordt bespuugd als hij naar de Carmel markt in Tel Aviv gaat, dus dat doet hij niet meer. Niet goed natuurlijk, maar de woede is wel te begrijpen. Levy laat niet na Israel zo zwart mogelijk neer te zetten in een wekelijkse Engelstalige Haaretz column, en wordt daarom vaak om zijn mening gevraagd door buitenlandse journalisten en documentaire makers. Hij heeft daarmee veel bijgedragen aan het negatieve beeld van Israel in het buitenland, met alle gevolgen van dien. Dat hij niet geliefd is begrijp ik dus wel.

Filmmaker Rina Rosh wordt aangehaald, die geregeld filmt vanuit ‘Palestijns Oost Jeruzalem’, en van boze landgenoten de vraag krijgt waarom ze zoveel onder de Palestijnen verkeert. Goede vraag, want voor veel Joden is het er niet veilig, is het vijandelijk gebied. Dat een Joodse ervoor kiest met mensen te praten die in West Jeruzalem willekeurige Israeli’s belagen met messen of overrijden, is niet zo’n gekke vraag. Maar de NRC vindt dat men vooral bezig moet zijn met wat deze mensen bezielt, en ook waarom Israelische ‘kolonisten’ in deze Palestijnse wijken gaan wonen. Dat ze dit deel van de stad beschouwen als een plaats waar ook Joden moeten kunnen wonen en waar zij ook wortels hebben, zal de NRC (en ook Rosh) wel geen bevredigend antwoord vinden. In de vragen liggen de antwoorden, of althans de richting, al besloten. Het doet sterk denken aan de schandalig eenzijdige reportage van Monique van Hoogstraten een maand geleden, waarin een stenengooiende jongen uit Oost Jeruzalem als zielig slachtoffer werd neergezet van het wrede agressieve Israel. Geen hoor en wederhoor, geen verschillende visies, geen vragen ook, want het antwoord was duidelijk: Israels bezettingspolitiek drijft de vredelievende Palestijnen tot dit soort daden. Kritiek op dergelijke ‘journalistiek’ wordt door de NRC neergezet als eng nationalistisch.

Im Tirtzu wordt verweten dat het dicht bij regeringskringen staat, en gesuggereerd dat het samenwerkt met het Joodse Huis van Naftali Bennett. Een mensenrechtenactivist wordt geciteerd (zij worden voortdurend geciteerd, want alleen hun stemmen zijn blijkbaar relevant voor de NRC): “het is een georkestreerde campagne tegen alle onwelgevallige meningen. Ze willen ons uitschakelen.”

Feit is dat veel Israeli’s de voortdurende zeer eenzijdige kritiek op Israel, en vooral ook de steun en aandacht die deze organisaties (en journalisten, en mensenrechtenactivisten) in het buitenland krijgen, meer dan zat zijn. Hun land wordt bedreigd, zowel militair als ideologisch, het staat voortdurend in de spotlights en ter discussie op het wereldtoneel, en deze organisaties spelen daar een bedenkelijke rol in. Wanneer je je bedreigd voelt ben je boos wanneer je landgenoten de vijand lijken te helpen. Het is bekend dat alles wat felle Israel critici zeggen op de sites van pro-Palestina organisaties belandt, en in de media, en wordt gebruikt om boycots en sancties te bepleiten en sowieso door de media en veel anderen voor de naakte waarheid wordt gehouden en niet de visie van een bepaalde speler in het conflict. De invloed van deze organisaties is gigantisch, en hoewel ik denk dat die niet alleen maar negatief is, maar ook laat zien dat Israel een levendige democratie is waarin mensen het openlijk en hartgrondig met elkaar oneens zijn, wordt dat door velen wel zo gevoeld. Misschien dat wanneer het Westen eens ophoudt om deze activisten en hun organisaties op een voetstuk te plaatsen en met miljoenen per jaar te steunen, er in Israel weer wat ontspannener op ze wordt gereageerd. Wanneer wij dezelfde waarde hechten aan wat Im Tirtzu en Palestinian Media Watch zeggen en wanneer zij in onze achtergrondprogramma’s mogen uitleggen wat volgens hen de oorzaak en oplossing van het conflict is, krijgen we niet alleen een evenwichtiger beeld van het conflict maar neemt ook de woede en frustratie van veel Israeli’s af. De NRC is dus zelf mede schuldig aan het klimaat wat ze zo hekelt.

NRC vliegt volledig uit de bocht wanneer men schrijft:

Links heeft in Israël niet geheel dezelfde betekenis als in Nederland. Sociaal-economisch zijn partijen als Meretz en het Zionistische Kamp links te noemen. Maar met betrekking tot het Israëlisch-Palestijnse conflict is er maar één smaak: pro-Israël, pro-leger. Een aanhanger van Meretz vertelt dat hij Europa antisemitisch vindt. Reden: de EU heeft bepaald dat op producten uit illegale nederzettingen niet langer ‘Made in Israel’ mag staan.

Dat is pertinente onzin. Meretz denkt compleet anders over het Israelisch-Palestijns conflict en de rol die Israel moet spelen. Meretz pleit voor een tweestatenoplossing, een einde aan de bezetting en hekelt dan ook de nederzettingen en in het algemeen de nationalistischere koers van de rechtse partijen. Men is uiteraard niet tegen het leger, Meretz is een zionistische partij die er niet voor pleit dat er een einde komt aan de Joodse zelfbeschikking en Israel moet opgaan in een groot Palestina. Blijkbaar is dat genoeg reden voor de NRC om hen met rechts over een kam te scheren.

Wat mensen zowel ter linker- als rechterzijde stoort aan de etikettering is dat zo’n regel er voor geen enkel ander land en gebied is. Dat is discriminatie. Ik vraag me af of dat de enige reden is dat die ‘aanhanger van Meretz’ Europa antisemitisch vindt. In tegenstelling tot de linkse activisten wordt deze gematigde Israeli niet geciteerd. En wat is een ‘aanhanger van Meretz’? Is dat iemand die actief is voor de partij of een willekeurige burger die zegt de laatste keer op Meretz te hebben gestemd? Welke vraag werd hem gesteld? Wat zei hij er nog meer bij? Wellicht (en waarschijnlijk) vertelde hij erbij dat hij zelf ook tegen de nederzettingen is? Op grond van een zo’n anonieme uit zijn verband gehaalde uitspraak een partij een bepaald standpunt of houding toedichten is, laten we zeggen, POWned niveau en de NRC onwaardig. Ook de Zionistische Unie hekelt geregeld het regeringsbeleid en pleit voor een andere houding tegenover de Palestijnen, gericht op verzoening en compromissen. Het zal de NRC niet ver genoeg gaan want ook zij zijn, zoals de naam aangeeft, zionistisch en dat lijkt voor de NRC een vies woord te zijn.

Dat NRC Handelsblad vanuit een anti-Israel houding over het conflict schrijft is geen nieuws. Dat deed men in 2007 en de daarop volgende jaren ook al. Een mens blijft soms tegen beter weten in hopen dat zoiets minder wordt, dat de drang goed journalistiek werk af te leveren het wint van de vooroordelen tegen Israel. Vooralsnog is dat duidelijk niet het geval.

Ratna Pelle

 

Im Tirtzu's aanval op Breaking the Silence (IMO)

 

 

Im Tirtzu’s aanval op Breaking the Silence

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/01/10/im-tirtzus-aanval-op-breaking-the-silence/  

= IMO Blog = 

Aan het einde van het oude jaar ontstond er weer eens ophef in Israel over de NGO Breaking the Silence, die getuigenissen van oud-soldaten verzamelt over misstanden in het leger. De rechtse organisatie Im Tirtzu had een korte video gemaakt over o.a. Breaking the Silence, en noemt hen en andere mensenrechtenactivisten infiltranten (die worden aangestuurd door EU landen): ‘Ze zijn Israeli’s die hier met ons leven, maar ze zijn agenten van Europese staten. Terwijl wij de terreur bestrijden, bestrijden zij ons.’ De infiltranten zouden terroristen helpen als ze worden ondervraagd of aangeklaagd, en ze maken de soldaten zwart die onschuldige burgers tegen terroristen beschermen; ze beschuldigen Israel van oorlogsmisdaden terwijl het zich verdedigt tegen de terreur.

Dit is zonder meer een eenzijdig verhaal, en hoewel het inderdaad soms lijkt alsof deze organisaties de terroristen helpen, houden ze de Israelische autoriteiten ook scherp. Iedere misdadiger heeft recht op een advocaat die naar beste kunnen zijn belangen behartigt. Dat is een kernpunt in de rechtsstaat. In plaats van deze advocaat zwart te maken moeten we zorgen dat er een even goede tegenover staat. Het hoort bovendien bij een rechtsstaat dat er tal van kritische organisaties zijn die wetten en besluiten uitpluizen, demonstreren, kritische stukken schrijven en wat al niet meer. Het feit dat deze organisaties in Israel bestaan, en zij niet bang hoeven te zijn dat een groep gewapende mannen zomaar hun pand binnendringt, de boel overhoop haalt en de aanwezigen meeneemt, zoals in landen als Rusland en Turkije en een aantal Arabische landen gebruikelijk is bij organisaties die de staat bekritiseren, is een groot goed. Het is dat wat democratieën onderscheidt van dictaturen en politiestaten, het is wat Israel onderscheidt van de Arabische wereld, waar het altijd nauw luistert hoe ver je kunt gaan en je altijd op je hoede moet zijn.

Im Tirtzu roept op om een petitie te tekenen tegen de buitenlandse staatsfinanciering van NGO’s. Over het filmpje is ophef ontstaan, en Haaretz plaatste het ene na het andere artikel dat Im Tirtzu zwart maakt en van antidemocratische en fascistoïde praktijken beschuldigt. Breaking the Silence (BtS) heeft ook een tegenfilmpje gemaakt, dat om een of andere reden alleen in het Ivriet is verschenen terwijl men zich normaal juist op een Engelstalig publiek richt. Ook Nederlandse media lieten van zich horen en namen het op voor BtS. De NRC schreef:

Het filmpje is de apotheose van een strijd die al langer gaande is: het zwart maken van linkse mensenrechtenorganisaties. En dit gebeurt niet alleen door Im Tirtzu, een organisatie die bekend staat om haar aanvallen op linkse ngo’s; ook het Israëlische kabinet doet eraan mee.

Daarop volgen een paar voorbeelden van voorstellen vanuit de politiek tegen deze organisaties, waarna men vervolgt:

Een van de voornaamste doelwitten is Breaking the Silence. Populair was deze beweging van oud-militairen nooit; Israëliërs horen niet graag dat hun leger, de meest gerespecteerde organisatie van het land, zou bijdragen aan de onderdrukking van een ander volk. En dat is precies de boodschap die Breaking the Silence uitdraagt door middel van – veelal anonieme – getuigenissen van oud-militairen.

Daarna mag een woordvoerder van BtS uitleggen dat een door hen gepubliceerde getuigenis nog nooit onwaar is gebleken en hoe men probeert BtS monddood te maken. Een volkomen eenzijdig verhaal dus. Want hoewel organisaties als BtS nuttig zijn en bij een rechtsstaat horen, richten ze ook wel degelijk schade aan. Het voornaamste kritiekpunt op BtS is niet dat ze hun werk niet zouden mogen doen, maar dat ze zich meer op het buitenland lijken te richten met hun kritiek dan op het proberen zaken op te lossen binnen bijvoorbeeld het leger of de politiek. De anonieme getuigenissen worden naar Engelstalige media gestuurd en men geeft rondleidingen in bijvoorbeeld Hebron waar een gids in het Engels uitlegt aan toeristen wat het leger allemaal voor rottigheid uithaalt. Waarom moeten toeristen op de hoogte worden gesteld van wat er mis is in het leger? Ik heb van geen enkel ander land gehoord dat er rondleidingen worden gegeven, gericht op toeristen, waar allerhande misstanden uit de doeken worden gedaan. Mensen die misstanden aan de kaak willen stellen tippen media in de landstaal, gaan in de clinch met de overheid of gemeenten, houden petities of proberen bepaalde info via de WOB boven tafel te krijgen. Buitenlandse media tonen doorgaans weinig interesse, evenals toeristen.

Dat buitenlandse regeringen organisaties steunen die binnenlandse problemen onderzoeken of met de overheid in de clinch liggen gebeurt alleen bij dictaturen, waar zulke organisaties continu worden tegengewerkt en alle actieve leden de gevangenis al eens van binnen hebben gezien. Het is dan ook niet zo gek dat de miljoenen die BtS, Betselem en vele andere Israelkritische organisaties jaarlijks krijgen van met name EU landen, in Israel op weerstand stuiten. Daar wordt tegenin gebracht dat ook rechtse organisaties zoals Im Tirtzu of Palestinian Media Watch geld uit het buitenland krijgen. Daarbij gaat het echter om particulieren die deze organisaties steunen, niet om regeringen of door overheden gefinancierde ontwikkelings- en kerkelijke organisaties. Een groot verschil, al zou het eveneens vreemd zijn als organisaties het geheel moeten hebben van gulle gevers uit het buitenland.

Een gezonde organisatie drijft in de eerste plaats op steun uit eigen land, heeft een achterban en sympathisanten in eigen land. Dat is ook de reden dat zij serieus wordt genomen door media en de overheid. Wanneer de overheid van Saudi-Arabië grof geld geeft aan een organisatie die tot doel heeft de islam in Nederland verder te verspreiden, zou dat bij ons ook op weerstand stuiten. Er is meermaals te doen geweest om de lange arm van Turkije en Marokko, die met name ‘hun’ burgers in Nederland in de gaten of op het ‘rechte pad’ zouden willen houden. Of denk aan de geheime Sovjetsteun indertijd voor onze vredesbeweging, ook behoorlijk dubieus.

Dat Breaking the Silence extra weerstand oproept omdat zij het leger, de meeste gerespecteerde organisatie in Israel, continu zwart maakt, klopt wel. Zonder leger zou Israel geen dag kunnen voortbestaan, daar twijfelt bijna niemand aan. Dat het leger soms vuil werk doet is bij de meeste Israeli’s wel bekend, ze hebben er immers zelf in gezeten en kennen anders wel genoeg verhalen van vrienden of familie. Maar zoals dat gaat bij een land dat in een voortdurende low scale strijd is verwikkeld, is er niet veel behoefte die kritiek breed uit te meten en heeft men vooral respect en bewondering voor de jongens en meisjes die dagelijks met vaak gevaar voor eigen leven, de veiligheid van het land bewaken. Er zijn overigens diverse films over het leger, waarin oud soldaten soms opvallend openhartig vertellen over wat ze deden en zagen.

Het is de vraag wat al die anonieme verhalen die BtS verzamelt aan dit alles precies toevoegen. Het gaat soms over dingen die jaren geleden (soms meer dan 10 jaar) plaatsvonden en niet meer te onderzoeken zijn. In november 2015 plaatst een pro-Israel groep een filmpje op Facebook van zo’n tour in Hebron met Avner Gvariyhu van BtS. Daarin vertelt hij toeristen:

Every four years, there’s a big soccer match, and the patrol… the soldiers are angry that they are walking the streets of Hebron and not going to be watching the game. So they look for a house with a satellite. They enter the house in the middle of the night, take the entire family, cover the eyes of the head of the family, lock the family in a room, and sit and watch the game.

De werkelijkheid blijkt iets anders in elkaar te zitten, aldus My Truth op facebook:

This description, which Breaking the Silence guides tell on a weekly basis in Hebron, is based on one of Breaking the Silence’s numerous anonymous testimonies. This story is dated as coming from the “Ramallah and al-Bireh area” in 2002. In other words: This is all based on an anonymous 13-year old testimony, from a place that isn’t even remotely close to Hebron! Even more disturbingly, the description that Gvaryahu gives doesn’t even match the testimony that was given to the organisation. For example, the claim that the head of the house had his eyes covered and the family was locked up in a room doesn’t appear anywhere in the original testimony.

Volgens sommigen zijn veel getuigenissen zo algemeen gemaakt of zo oud dat ze gewoon niet meer te checken zijn, en dus ook niet te weerleggen. Dat ze anoniem worden gedaan, en zelden met open vizier wordt gestreden maakt ze er niet geloofwaardiger op. Natuurlijk, je maakt je kwetsbaar als je dat doet, maar bij zulke stevige aantijgingen is het van belang dat ze onafhankelijk (dus buiten BtS) kunnen worden nagetrokken.

Ratna Pelle

Lees hier het vervolg: “NRC analyse: zelfs links Israel is pro-Israel“

 

Palestijnse Autoriteit op drift na 3 maanden onrust

 

PA president Abbas kondigde woensdag aan dat de PLO volgende week zal beslissen over het eventueel opzeggen van de Oslo Akkoorden. Het gaat daarbij met name om de veiligheidscoördinatie met Israël. Van het opheffen van de Palestijnse Autoriteit (zelf een voortvloeisel uit de Oslo Akkoorden) waarover ook al eens werd gespeculeerd, kan volgens hem geen sprake zijn. Ook berichten dat de PA op het punt van ineenstorten zou staan (vanwege financieel-politieke problemen en de huidige onrust) wees hij resoluut van de hand. Met het opzeggen van de samenwerking met Israël is de laatste jaren al vaker gedreigd, afgelopen september nog, maar het lijkt nu wat serieuzer te worden overwogen. Mogelijk dient dit ook om druk op Israël uit te oefenen.

 

Perspectief op vrede is in geen velden of wegen te bekennen.

 

Wouter

_____________

 

Palestinian Authority adrift after three months of unrest

Speculation that Abbas’s government is out of touch with the West Bank’s young generation raises concerns for the future

BY SARAH BENHAIDA January 5, 2016, 4:58 pm 

 

Palestinian Authority President Mahmoud Abbas holds a press conference with United Nations chief Ban Ki-moon following a meeting at the Muqata presidential compound in the West Bank city of Ramallah, on October 21, 2015. (AFP/Abbas Momani)

 

AFP — Three months into a wave of violence some have likened to a new uprising, the Palestinian Authority has found itself adrift and increasingly out of touch with frustrated youths behind the unrest, analysts say.

 

There is even speculation of an eventual collapse of the PA, the governing authority set up under the 1990s Oslo accords that were meant to lead to a final peace deal.

“Young people see no political horizon and suffer from economic crisis and unemployment,” with nearly half jobless compared with more than 27 percent of the overall population, said Ghassan Khatib, vice president of Birzeit University near Ramallah and a former Palestinian cabinet minister.

Young Palestinians see little hope of an independent state more than two decades after the Oslo accords — and many do not feel PA President Mahmoud Abbas represents their concerns.

They have come of age as Israeli settlement building has continued and with their own political leadership deeply fractured.

In a recent poll, two-thirds of Palestinians said they believed a new armed intifada would serve “national interests” better than negotiations.

A Palestinian protester uses a slingshot to hurl rocks towards Israeli security forces during clashes near Nablus on December 11, 2015 (AFP/Jaafar Ashtiyeh)

Security coordination between the Palestinian Authority and Israel has at the same time been maintained, an arrangement some analysts say is vital for Abbas to keep hardliners who oppose him in check.

Palestinian elections have not been held in a decade due to the bitter split between Hamas, the Islamist movement which rules the Gaza Strip, and Abbas’s Fatah, based in the West Bank.

Abbas’s mandate expired in 2009 but he remains in office because there have been no polls. The Palestinian parliament last met in 2007, following a general election the previous year won by Hamas.

“The leaders are incapable of satisfying their (young Palestinians’) political and economic demands,” said Khatib.

He said Palestinian politics “is at an impasse and incapable of reinventing itself.”

‘We will not shed a tear’

The unrest has seen violent protests as well as a wave of Palestinian knife, gun and car-ramming attacks against Israelis.

Palestinian terrorism and violence since the start of October has claimed the lives of 25 Israelis, an American and an Eritrean. On the Palestinian side 139 people have been killed, most of them while carrying out attacks. Most of the rest were killed in clashes with Israeli security forces.

A large portion of the attackers have been young people, including teenagers.

In the early stages of the unrest, PA security forces allowed crowds to approach checkpoints, where they protested and clashed with Israeli security forces.

“Since then, they have increased their presence,” said Seif al-Islam Daghlas of the Birzeit student council.

“Especially when US Secretary of State John Kerry came (in November), we saw Palestinian security was now stopping our protests.”

Such an intervention could be seen recently when PA security forces in plainclothes violently dispersed protesters moving toward an Israeli checkpoint on the outskirts of Ramallah.

They also detained journalists and confiscated equipment, AFP journalists witnessed.

Palestinian protesters hurling stones clash with Israeli troops (not seen) during riots by the Jewish settlement of Bet El, near the West Bank city of Ramallah, October 10, 2015 (Flash90)

Kerry’s visit and other international efforts have failed to restore calm, and the US secretary of state even warned in early December about the potential repercussions of a Palestinian Authority collapse.

“Without the PA security forces, the IDF (Israel Defense Forces) could be forced to deploy tens of thousands of soldiers to the West Bank indefinitely to fill the void,” Kerry said.

“Are Israelis prepared for the consequences this would have for their children and grandchildren who serve in the IDF when the inevitable friction leads to confrontation and violence?”

Israel’s government has also reportedly held discussions on the possibility of the PA falling apart.

For Mohammed Shtayyeh, a high-ranking Fatah member and Palestine Liberation Organisation official, the collapse of the PA, which remains heavily dependent on international aid, would mean little.

More than 60 percent of the West Bank is already under complete Israeli control.

“Should Israel cause it to collapse by imposing more restrictions, we will not shed a tear because at the end of the day the true head of the West Bank is the Israeli military governor,” he said, referring to the Israeli defense ministry unit that manages civilian affairs in the Palestinian territories.

Where the unrest will lead is a constant topic of debate among both Israelis and Palestinians.

Khalil Shikaki, whose Palestinian Center for Policy and Survey Research conducted the poll showing growing frustration among Palestinians, said the situation was tenuous.

“If someone commits a serious error one day, such as the Israeli army killing many people or the demoralized Palestinian security forces turning their guns on Israelis,” a significant escalation could occur, he said.

Times of Israel staff contributed to this report.

 

Rami Hamdallah: "Israël probeert de hoop te onderdrukken" (IPI)

 

 

 

Rami Hamdallah: “Israël probeert de hoop te onderdrukken”

“Bethlehem vertegenwoordigt het verhaal van het Palestijnse volk en hun geschiedenis”, volgens de Palestijnse premier.

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/01/08/rami-hamdallah-israel-probeert-de-hoop-te-onderdrukken/

 

– Door Tjalling. –

 

Ik kan niet voor Israëli’s spreken, maar het zou mij niks verbazen dat heel wat inwoners van Israël opgelucht zijn nu de tijd van de eindejaarsfeesten weer voorbij is. De vijanden van Israël geven immers vaak hun eigen draai aan de betekenisvan die feestdagen. Zoals elders al is opgemerkt, vooral de betekenis van Kerst wordt vaak misbruikt als propaganda tegen Israël. Afgelopen december was Rami Hamdallah aan de beurt, sinds 2013 de premier van de Palestijnse Autoriteit. Zijn ‘boodschap’ paste echter in de verste verte niet bij goede nieuwjaarswensen of voornemens.

 

De premier van de Palestijnse Autoriteit himself kwam vlak voor de Kerst een vast wel goedgelovige schare toespreken. Hamdallah heeft een goede educatie en is ogenschijnlijk veel gematigder dan Hamas. Hij is ook overtuigd van de noodzaak van een Palestijnse staat en daar vestigt hij zijn eigen hoop op, echter niet zonder gemekker. Op de site van Israel Today is op afgelopen 22 december een artikel geplaatst met de onheilspellende titel ‘een kerstboom voor de duivel’. Het is onterecht dat er aan dit onderwerp verder weinig aandacht is besteed, want tijdens zijn toespraak maakte Hamdallah de ene na de andere fout. Helaas hebben de meeste Nederlandse media dit niet opgepakt en van gedegen commentaar voorzien.

 

Vanaf het Kribbeplein in de stad Bethlehem, die volgens de overleveringen de geboorteplaats van Jezus Christus zou zijn, wist Hamdallah wel de gangbare woorden en begrippen te gebruiken, maar qua betekenis daarvan sloeg hij de plank helemaal mis.

 

Hamdallah: “Vanuit het land Palestina, waar lange tijd mensen, religies en culturen samen huisden, en hun kinderen de waarden leerden van tolerantie, die belichaamd waren door Jezus, de boodschapper van de liefde, brengen wij de boodschap dat de mensen in Palestina in vrijheid en vrede willen leven, en dat de tijd is gekomen om de wereld te verenigen, het historische onrecht op te heffen dat hen is aangedaan, en dat het tijd is om de VN-resoluties over Palestina te implementeren en de Israëlische bezetting te beëindigen.”

 

Ten eerste, Palestina is tot nog toe geen land en is dat ook nooit geweest. Ten tweede, er zullen altijd al mensen van diverse pluimages in het bedoelde gebied hebben gewoond, maar zullen zeker niet hebben uitgeblonken in tolerantie zoals belichaamd was door Jezus. Ten derde, de wezenlijke boodschap van liefde die Jezus brengt is niet makkelijk te begrijpen, zeker niet zonder gedegen uitleg (Oftewel: gebruik niet zomaar begrippen als Boodschapper van liefde, zonder dat je beseft wàt dit betekent). Ten vierde dan nog, implementeren van de VN resoluties over Palestina betekent zeker niet dat daarmee een einde komt aan onrecht, ook niet wanneer de Israëlische bezetting zou worden opgeheven. Overigens worden diverse VN-resoluties verschillend geïnterpreteerd, met name die over een vermeend ‘recht op terugkeer’ en Israëlische terugtrekking uit bezet gebied.

Hamdallah: “Zoals ieder jaar viert Palestina de glorierijke feesten, terwijl het wankelt onder het onrecht van de Israëlische bezetting en een ernstige Israëlische escalatie ondervindt, met het doel om te doden en te martelen en de lichamen van de martelaars [lees terroristen] vast te houden. [Palestina] wordt geconfronteerd met de ernstigste deportatieplannen en gedwongen verhuizingen, die steden en dorpen in getto’s veranderen, en met het vernietigen van hun huizen en confisqueren van hun land. [Israël] verhindert kerkgangers, zowel christenen als moslims, hun kerken en moskeeën binnen te gaan en hun godsdienstoefening te houden.”

 

Ten eerste: ‘Palestina’ wankelt onder onrecht. Ja dat is waar. Maar dat wankelen wordt lang niet alleen veroorzaakt door de Israëlische bezetting. Beoogd Palestina wankelt zeer zeker ook onder de corruptie van de eigen autoriteiten. Ten tweede, escalatie, ja alweer waar. Maar die wordt zeker niet alleen veroorzaakt door Israël, laat staan dat Israël er daarbij op uit zou zijn om zoveel mogelijk mensen te doden of hen te deporteren. Meneer Hamdallah is hier blijkbaar aan het projecteren geslagen. Ten derde, er wordt inderdaad soms Palestijnse privé-grond geconfisqueerd door Israël voor veiligheidsmaatregelen rond de nederzettingen, waarvoor compensatie wordt aangeboden. Dit kan voor de Palestijnse bevolking gedwongen verhuizingen met zich meebrengen. Er worden soms huizen gesloopt die illegaal gebouwd zijn, en als (omstreden) strafmaatregel tegen Palestijnen die aanslagen hebben gepleegd. Ten vierde, als Israël godsdienstoefeningen verhindert, dan is dat om veiligheidsredenen, met name op de Tempelberg. Afgelopen december nam ook de Palestijnse Autoriteit veiligheidsmaatregelen in en nabij Bethlehem, waardoor ook feestgangers niet naar de heilige plaatsen konden komen. Echter dit kwam ‘niet in de krant’, hoogstwaarschijnlijk omdat de P.A. deze maatregelen nam en niet de Israëlische overheid.

Hamdallah: “Als we de kerstboom aansteken, herinneren we de wereld eraan dat de stad Bethlehem het verhaal vertegenwoordigt van het Palestijnse volk en hun geschiedenis en hun strijd.”

 

Bethlehem vertegenwoordigt in het èchte kerstverhaal natuurlijk het huis David of anders gezegd, de afkomstvan de beroemde Israëlische koning David. De wezenlijke vertegenwoordiging van Bethlehem impliceert dus dat Jezus van Joodse komaf is en een verre afstammeling van koning David! Deze ernstige blunder van Hamdallah had niet aan de aandacht van bijvoorbeeld alleen al het van oudsher protestants christelijke dagblad Trouw mogen ontsnappen.

 

Hamdallah: “Ondanks onze wonden en algemene pijn en lijden en tirannie, blijven we standvastig, en we zijn nog steeds opgewonden van vreugde ondanks de muren en de nederzettingen die ons omringen, en Israël probeert de hoop te onderdrukken en ons onze levensbehoeften te ontnemen. We hopen dat de geëerde gasten hier ambassadeurs van de waarheid zullen zijn en aan hun landen en hun regeringen zullen doorvertellen hoeveel verdriet en onrecht ze hier hebben gezien en hoeveel veerkracht en hoop het volk van Palestina heeft…”

 

Ten eerste is het onjuist om het ‘Palestijnse volk’ steeds maar weer in verband te brengen met alleen lijden en tirannie. Mondiaal gezien krijgen de Palestijnen figuurlijk maar ook letterlijk veel krediet. Subsidiegelden uit heel veel landen stromen immers binnen, zoals bijvoorbeeld uit Noorwegen. Dit land doneerde in 2012 aan de P.A.122 miljoen Noorse kronen aan humanitaire hulp. Ten tweede wordt de eenzijdige visie van de P.A. op Israël, met welwillende medewerking van de mainstream media, allang over de hele planeet verspreid. Daar heb je zulke boodschappen als deze echt niet meer bij nodig. Ten derde en als laatste: mocht er naast de Joodse staat ooit werkelijk een zelfstandige Palestijnse staat komen, dan betekent dat meteen dat Joden, christenen, homo’s en andere minderheden in de nieuwbakken staat op z’n minst onderdrukt of vervolgd zullen worden. Niet iets om je hoop op te vestigen.

 

 

 

 

Oecumenische begeleiders baseren zich alleen op verhalen van Palestijnse kant

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/12/31/oecumenische-begeleiders-baseren-zich-alleen-op-verhalen-van-palestijnse-kant/

 

– Door Tjalling. –

 

EAPPI, een programma voor Oecumenische Begeleiding in Palestina en Israël, is een belangrijk project van Kerk in Actie. EAPPI spant zich o.a. in voor bevordering en handhaving van het recht in de Palestijnse gebieden. Hierbij schijnen echter enkel de ‘rechten’ van Palestijnse burgers, de ogenschijnlijk zwakste partij, het uitgangspunt te zijn. Uit alle publicaties van EAPPI, en ook van Kerk in Actie zelf, blijkt namelijk vrijwel geen aandacht voor de ‘schijnbaar’ sterkste partij, Israël. Zo versterkt ook EAPPI het toch al gangbare, maar wel onjuiste beeld, van een overheersend en onderdrukkend Israël.

 

Alleen Palestijnse verhalen

Kerk in Actie zendt regelmatig oecumenische begeleiders uit naar de Palestijnse gebieden voor een periode van drie maanden. Tijdens hun verblijf daar houden zij een weblog bij over hun ervaringen. De oecumenische begeleiders werken in kleine internationale teams op verschillende locaties. Hun doel is ‘om aanwezig te zijn en bescherming te bieden’. Dit alles komt weliswaar goedbedoeld over, maar de ervaringen van deze waarnemers/begeleiders zijn inderdaad gestoeld op alleen de verhalen van Palestijnse kant, waarbij andere bronvermelding ontbreekt. Dit betekent concreet dat er in berichtgeving of informatie verstrekking door de oecumenische medewerkers geen getuigenverklaring is te vinden van de kant waarover wordt geklaagd, namelijk Israël. Hierdoor ontstaat een eenzijdige weergave van het conflict. Er zijn hier immers twee partijen bij betrokken die er beiden recht op hebben gehoord te worden.

Tijdens deze sentimentele periode van het jaar, Advent, Kerst, Nieuwjaar en Drie Koningen is Israël extra kwetsbaar voor propaganda tegen het land. Op het eerste en oppervlakkige gezicht passen Palestijnse jammerverhalen immers wel een beetje in de betekenis van de ‘eindejaarsfeesten’ en kunnen als doeltreffend wapen worden ingezet tegen Israël. Dit weet men bij de UNRWA ook deksels goed, getuige de tip “Use the Words ‘Israeli Occupation’ in Coverage of Christmas in Bethlehem”.

Ook een geschikt moment dus voor publicatie in bijvoorbeeld een nieuwsorgaan van Kairos Palestina.(*

 

Christelijk geïnspireerd voordeel van de twijfel

Kerk in Actie zegt over zichzelf ‘geïnspireerd te zijn door Jezus Christus die wat er was, vijf broden en twee vissen, zegende en deelde met wie niets hadden’. Daarom voelt Kerk in Actie zich ‘geroepen om te delen wat ons (door Jezus, Tj.) gegeven is’. Vanuit deze inspiratie valt het te verklaren dat de oecumenische medewerkers Palestijnse burgers en kinderen willen beschermen, maar doordacht is hun benadering niet.

 

In een artikel dat op 18 december werd gepubliceerd in de nieuwsbrief van Kairos Palestina wordt de gespannen situatie in Hebron belicht, en gesteld dat ‘Internationale mensenrechtenwaarnemers die kwetsbare schoolkinderen in Hebron beschermen, worden geconfronteerd met verbale en fysieke aanvallen door Israëlische kolonisten’. Oecumenisch  waarneemster Hannah Griffiths komt uitgebreid aan het woord over de ‘dagelijkse pesterijen door Israëlische kolonisten’ nabij Hebron: “De situatie is de laatste maanden zeer verslechterd. Wij zijn het doelwit, maar het is nog veel erger voor de plaatselijke Palestijnen die ons vertellen dat ze bang zijn. Leraren zijn bang om te gaan werken, en kinderen zijn bang om naar school te gaan”. Zowel kolonisten als militairen zouden zich volgens Griffiths schuldig maken aan pesterijen en intimidaties.

 

Naast deze opmerkingen worden in het artikel van Kairos Palestina geen andere bronnen genoemd. De afbeelding die bij het artikel is geplaatst, blijkt een foto uit 2014 te zijn, genomen in de omgeving van Nablus. Ze toont Palestijnse schoolkinderen met Israëlische soldaten en een waarneemster van EAPPI. De soldaten op de foto lijken alles behalve bezig met het pesten van de schoolkinderen. In tegendeel: ze zijn waarschijnlijk begeleiders van de kinderen, die juist voorkomen dat ze door radicale kolonisten worden belaagd. Op verschillende plaatsen in de Westoever is dit al jarenlang de praktijk.

 

Beide partijen gebruiken geweld

Dat de situatie in en nabij Hebron inderdaad niet best is, kan ook worden opgemaakt uit andere bronnen, zoals bijvoorbeeld Ynet en The Jewish Press. Hieruit blijk dat de ellende zeker niet alleen wordt veroorzaakt door Israëlische kolonisten. Een greep uit heel trieste feiten en die veel verder gaan dan pesterijen: Afgelopen december werd o.a. Yitzhak Struck gestoken door aanvaller Abd al-Rahman Maswada. Op 12 december raakte in de nabijheid van Hebron een man ernstig gewond door een aanval van een messentrekker. Begin december werd een met een mes zwaaiende Palestijnse vrouw gearresteerd bij een controlepost in de buurt van de Grot van de Patriarchen in Hebron. Eind november raakte een soldaat ernstig gewond bij een steekpartij in de buurt van Hebron. Last but not least, op 25 december gooiden Arabieren in de buurt van Hebron stenen naar een bus. In die bus bevonden zich mensen die nota bene voor Breaking The Silence op pad waren. (Elders op deze site meer over Breaking The Silence.) De Israëlische zijde wordt geconfronteerd met een bedreiging die ook levensgevaarlijk is.

 

Geen aandacht voor de historie

Zoals gesteld, medewerkers van EAPPI, Kerk in Actie en andere progressief christelijke instellingen gunnen het voordeel van de twijfel aan de fysiek zwakste partij. Terzijde moet worden opgemerkt dat ook heel veel journalisten, al dan niet onbewust, dit doen. Los van de vraag hoe je dan binnen het kader van het Israëlisch-Palestijns conflict de begrippen sterk en zwak het beste zou kunnen definiëren, is er vooral sprake van oorzaak en gevolg, ofwel de juiste volgorde. Oorzaak en gevolg, actie en vergelding vallen nog maar moeilijk van elkaar te scheiden – let wel: scheiden, niet onderscheiden.  Het onderscheid wat gemaakt dient te worden is dat de oorzaak van dit conflict ligt in de Arabische weigering om Israël te accepteren als Joodse staat, en Arabieren tegelijkertijd opvallend terughoudend zijn bij het realiseren van een beoogde twee statenoplossing. Israëli’s reageren daarop, elk op hun eigen manier waarbij ook fouten worden gemaakt en mensen over de schreef gaan.

Talloze Palestijnen zullen ongetwijfeld lijden onder de bezetting dan wel de maatregelen die Israël, noodzakelijkerwijs, moet nemen. Die noodzaak daarvan valt echter terug te voeren op wat in de historie is begonnen en tot op de dag van vandaag voortduurt, namelijk de Arabische onwil. Daar heeft Kairos Palestina geen oog voor. Deze club luistert nu eenmaal heel graag naar de oecumenische begeleiders, en kijkt de vaak onoorbare fouten van Arabische kant weg. Of dit nu komt vanuit inspiratie, of juist onwil, gemakzucht en kortzichtigheid, feit is dat Israël door de eenzijdige, enkel op Palestijnse verhalen gefocuste waarnemingen vaak onterecht in discredit wordt gebracht.

 

(* Kairos Palestina wordt per 1 januari 2016 met Vrienden van Sabeel Nederland één organisatie.)