Het beste gewenst met uw molotovcocktails

 

Het blijft maar doorgaan, de opruiing in Palestijnse media en het ophitsen tot geweld. Ondertussen houdt de EU zich vooral bezig met de vraag of Palestina onvoorwaardelijk erkend moet worden en komt de ‘gematigde’ Abbas met een resolutie in de Veiligheidsraad. De dagelijkse ophitsing tegen Israel is de olifant in de kamer die niemand wil benoemen. Hoe lang laten we Abbas en zijn ‘gematigde’ PA nog dit dubbelspel spelen, gesteund met vele miljoenen aan geld voor de opbouw van Palestina? Wanneer houden we eens op met uitsluitend te praten over sancties, voorwaarden en etikettering van Israelische producten, en gaan ook voorwaarden stellen aan de Palestijnen?

 

RP

-------------

 

Het beste gewenst met uw molotovcocktails

http://likud.nl/2014/11/het-beste-gewenst-met-uw-molotovcocktails/

Vrijdag, November 28, 2014
 

Drie filmpjes van de Palestijnse Autoriteit.
 

Drie nieuwe uitzendingen die haat zaaien tegen Joden en oproepen tot geweld – op de televisiezender van de Palestijnse Autoriteit van de ‘gematigde’ president Abbas.
En de wereld kijkt de andere kant op.
En zwijgt.
 

Of wil die haat en dat geweld zelfs belonen met ‘erkenning’.

Presentator:

“Voor diegenen die zich voorbereiden voor een nieuwe golf van geweld de wijken [van Jeruzalem] Al-Tur, Jabal Mukkaber, Silwan, Bab Al-Huta, Silwad, Kafr Qaddum, Al-Ram, de Oude Stad van Jeruzalem, Shuafat, Qalandiya, Sur Baher, en elke straat, steeg en wijk, zeg ik goedemorgen.
Een goede morgen voor uw trots, en aan uw handen die klaar staan om stenen te gooien en de benzine in de molotovcocktails aan te steken.
De hartelijke groeten van ons programma ‘Goedemorgen Jeruzalem’.”

 

Uitzending op de officiële Palestijnse televisie, 21 november 2014.
 

 
 

“Ik kom naar je toe, vijand van me,
uit elk huis, elke buurt en elke straat.
Onze oorlog is een oorlog in de straten.
Ik kom naar je toe, vijand van me.

Wij komen uit elk huis met onze messen en hakbijlen,
met granaten heb ben wij onze volksopstand aangekondigd.

Ik zweer het u, u zult niet ontsnappen, mijn vijand, van de revolutie en de mensen.
Hoe kunt u ontsnappen aan de ring van vuur, terwijl de menige uw weg blokkeert?
Ik kom naar je toe, vijand van me,
uit elk huis, elke buurt en elke straat.”
 

Officiële Facebookpagina van Fatah, de organisatie van president Abbas, gepubliceerd op 22 november 2014.

 

 

Archiefopname van Jasser Arafat:

“Miljoenen martelaren marcheren naar Jeruzalem!
O Allah, laat mij een martelaar worden, tussen de Martelaren van Jeruzalem.”

 

Palestijnse zanger:
 

“Enorme legers rukken op Jeruzalem.
Zij zijn niet bang voor de aanvallers.
Moge ons konvooi sterven als martelaren om de wanhopige Al-Aqsa te verlossen.

Jeruzalem schreeuwt: ‘O vaderland.’
Het heeft een mausoleum nodig. [voor Arafat]
Totdat je hart tot rust komt in Jeruzalem,
het land van de religieuze strijd.”

 

Officiële Palestijnse televisie op 9 november 2014.

 

Terwijl VN geld tekort heeft voor Syrische vluchtelingen, zamelt UNRWA geld in voor Palestijnen

 

Toen maandag op het journaal werd gemeld dat de VN geen geld meer heeft om de miljoenen Syrische vluchtelingen eten te geven moest ik ook aan de UNRWA denken en de miljarden die zij tot haar beschikking heeft. Je mag leed misschien niet met leed vergelijken, maar waarom niet alle vluchtelingen uit eenzelfde pot betalen en dit vanuit een centrale organisatie regelen? Waarom is er alleen voor Palestijnse vluchtelingen een aparte organisatie, met een veel hoger budget per persoon? Op UNRWA scholen leren deze kinderen om Joden te haten, in UNRWA scholen werden meermaals wapens aangetroffen, het lesmateriaal en de website bevatten extreme anti-Israel (en soms zelfs antisemitische) propaganda, zo heeft Elder uitgebreid gedocumenteerd. Ondertussen lopen Syrische vluchtelingen op blote voeten door de modder terwijl de temperatuur onder het vriespunt daalt. Geld voor kleding, schoenen, medische zorg en fatsoenlijke huisvesting was er de afgelopen tijd ook al niet.

 

Last week, UNRWA declared an "emergency" because of flooding in Gaza that did not kill or injure a single person. 
While the WFP needs some $64 million a month to stop people from starving, UNRWA is demanding $1.6 billion from the international community on top of $300 million it demanded earlier this year. 
While Syrian refugees cannot eat, UNRWA goes fundraising in Japan and Azerbaijan. 
Even crazier is that UNRWA also solicits money for the relatively small percentage of Syrian refugees who fall under its mandate. Rather than a single UN fundraising effort for all Syrian refugees to ensure fair distribution, UNRWA has a separate program because the UN makes a distinction between refugees who happen to have some ancestors who lived in British Mandate Palestine in 1947 and all others. The UNHRC and WFP are struggling to give Syrian refugees the basics of food and medical care while the Palestinians who fall under UNRWA's mandate receive much higher levels of aid per capita, including schooling and medicine. "Palestinian" refugees from Syria go to different camps in Jordan than the rest of the refugees because of Arab bigotry against Palestinians that gets swept under the rug.

 

RP

---------------

 

UN runs out of money to feed Syrian refugees while UNRWA keeps raising cash

http://www.elderofziyon.blogspot.nl/2014/12/un-runs-out-of-money-to-feed-syrian.html

 

 

From Al Jazeera:

 

The United Nations' food agency has announced that it is suspending its food programme serving more than 1.7 million Syrian refugees because it has run out of money.

The World Food Programme (WFP) said on Monday that it "immediately needs" at least $64m in December alone to support the displaced Syrians now living in neighbouring countries such as Jordan, Lebanon, Iraq and Turkey.


"A suspension of WFP food assistance will endanger the health and safety of these refugees and will potentially cause further tensions, instability and insecurity in the neighbouring host countries," said WFP Executive Director Ertharin Cousin, in an appeal to donors.

"The suspension of WFP food assistance will be disastrous for many already suffering families."

Since the war in Syria began in 2011, over three million people have fled to neighbouring countries.

Under the UN programme, the refugees use vouchers to buy food in local shops. The UN provides basics like flour, cooking oil and sugar. But it also gives vital food vouchers to pregnant and nursing mothers.

"Without WFP vouchers, many families will go hungry. For refugees already struggling to survive the harsh winter, the consequences of halting this assistance will be devastating," the UN said.

Every month, the UN feeds over four million people inside Syria, and over a million more now temporarily sheltered in other countries.

Muhannad Hadi, the UN coordinator of the food programme, told Al Jazeera the refugees would face a harsh winter without support from the world body.

"It's definitely a catastrophe," he said, speaking from the Jordanian capital Amman. "If we cannot deliver the food voucher, they simply would not be able to eat."

"We are asking the world [to help]. This is an international crisis."

 

There is only so much international aid to go around, and one reason why the World Food Program is running out of money is because the bloated, superfluous UNRWA keeps on manufacturing its own "crises" every couple of months to keep its own cash flow coming.

Last week, UNRWA declared an "emergency" because of flooding in Gaza that did not kill or injure a single person. 

While the WFP needs some $64 million a month to stop people from starving, UNRWA is demanding $1.6 billion from the international community on top of $300 million it demanded earlier this year. 

While Syrian refugees cannot eat, UNRWA goes fundraising in Japan and Azerbaijan. 

Even crazier is that UNRWA also solicits money for the relatively small percentage of Syrian refugees who fall under its mandate. Rather than a single UN fundraising effort for all Syrian refugees to ensure fair distribution, UNRWA has a separate program because the UN makes a distinction between refugees who happen to have some ancestors who lived in British Mandate Palestine in 1947 and all others. The UNHRC and WFP are struggling to give Syrian refugees the basics of food and medical care while the Palestinians who fall under UNRWA's mandate receive much higher levels of aid per capita, including schooling and medicine. "Palestinian" refugees from Syria go to different camps in Jordan than the rest of the refugees because of Arab bigotry against Palestinians that gets swept under the rug. 

The inefficiencies from having UNRWA doing the same work as other UN agencies, and the Arab nations insisting on discrimination against Palestinians, is wasting huge amounts of money.

 

Internationale Herdenkingsdag voor Joodse vluchtelingen uit Arabische landen (2 artikelen)

 

Het is de meeste journalisten ontgaan, maar afgelopen zondag werden voor het eerst de ca. 850.000 Joodse vluchtelingen uit Arabische landen herdacht. Vanaf het begin van de 20ste eeuw stonden de Joden in Arabische landen steeds meer onder druk, en werden hen bijvoorbeeld zionistische sympathieën en zelfs spionage verweten. In tegenstelling tot het sprookje dat in pro-Palestina kringen wordt verteld waren zij doorgaans tweederangs burgers (dhimmi’s) die in verschillende tijden en onder verschillende heersers beter of slechter werden behandeld, maar vaak waren blootgesteld aan discriminatie en vernederende praktijken. Met de opkomst van het zionisme maar ook de invloed van de nazi’s werd dat nog versterkt en in de jaren ’40 vonden meerdere vreselijke pogroms plaats, o.a. in Baghdad.

 

Na de stichting van Israel werden Joden op grote schaal verdreven en hun eigendommen geconfisceerd. In totaal bezaten zij land dat vier keer zo groot was als de hele staat Israel. Toch wordt er nooit over compensatie voor hen gepraat wanneer het over vluchtelingen van het conflict gaat; alleen Palestijnse vluchtelingen worden als slachtoffers gezien. Ondanks het feit dat de Joodse vluchtelingen geen vluchteling meer zijn, maar zijn opgenomen in Israel of soms ook de VS of Frankrijk, is het niet meer dan rechtvaardig dat wanneer de Palestijnse vluchtelingen (wiens aantal eindeloos toeneemt omdat hun vluchtelingenstatus erfelijk is) worden gecompenseerd dat ook met de Joodse vluchtelingen gebeurt. Zie voor meer informatie ook dit artikel op Israel Palestina Informatie.

 

RP

--------------

 

Internationale Herdenkingsdag voor Joodse vluchtelingen uit Arabische landen

http://joodsactueel.be/2014/11/30/wereldwijd-1ste-herdenkingsdag-joodse-vluchtelingen-uit-arabische-landen/

Zondag 30 November 2014 10:28

Joodse vluchtelingen uit Arabische landen

Voor het eerst wordt op zondag 30 november de massale verdrijving van meer dan 800.000 Joden uit Arabische landen herdacht. Die etnische zuivering begon kort na de oprichting van de staat Israël in 1948. Anders dan het Palestijns vluchtelingprobleem, is deze problematiek veel minder bekend bij het grote publiek.

Daarom dat tal van vertegenwoordigers van de Verenigde Naties en Westerse diplomaten herdenkingsplechtigheden zullen bijwonen in het New Yorkse hoofdkwartier van de VN. Dat laatste tot groot ongenoegen van de Arabische wereld. In ons land is er evenwel nog geen herdenkingsactiviteit gepland door de Joodse koepelorganisaties

Terwijl de Palestijnen hun eigen Naqba of ‘catastrofe’ al decennialang met veel misbaar op de agenda plaatsten, werd pas dit jaar in het Israëlische parlement 30 november als officiële herdenkingsdag voor de Joodse vluchtelingen uitgeroepen. De herdenking komt er na de vaststelling dat de Israëli’s – vooral scholieren en studenten – nauwelijks nog op de hoogte zijn van deze achtergronden. Vanaf dit jaar wordt het onderwerp ook behandeld in de lesprogramma’s van alle Israëlische scholieren.

Achtergrond

Tijdens een zitting van de VN op 24 november 1947 dreigde Heykal Pasha, het hoofd van de Egyptische delegatie, dat de oprichting van Israël tot moord en verdrijving van Joden in de Arabische wereld zou leiden en voorspelde dat “de goedkeuring van de zionistische droom tot een miljoen Joodse vluchtelingen zou leiden”. (lees het originele verslag hier)

Opnieuw en nauwelijks twee maand voor de oprichting van de staat Israël dreigde Hassan al-Banna, de stichter van de antisemitische  opnieuw dat een zelfstandige Joodse staat tot moordpartijen en de verdrijving van Joodse burgers uit Arabische landen zou leiden. Toen twee maanden later de Joodse staat een feit was, begon na bloedige slachtingen op Joden de voorzegde Joodse vluchtelingenstroom op gang te komen.

De cijfers tonen aan dat in zes landen een totaal van meer dan 840.000 Joden op de vlucht sloegen tussen 1948 tot op heden. (Bron: Jewish Virtual Library)

Klik voor groter beeld

Moslimbroeders en de nazi-moefti

De Arabische Liga kwam onmiddellijk in actie en initieerde anti-Joodse wetgevingen in Egypte, Libië, Syrië, Irak en elders waardoor volledige Joodse gemeenschappen niet alleen op de vlucht moesten slaan voor moordpartijen maar waardoor ze ook nog eens beroofd werden van alle have en goed.

De beruchte nazi-moefti Haj Amin al-Husseini schreef in zijn memoires dat hij gedurende zijn ontmoetingen met Adolf Hitler en andere nazikopstukken zijn medewerking aan de uitroeiing van de Joden altijd al verbonden had aan de voorwaarde om niet alleen Palestina maar ook de ganse Arabische wereld volledig Judenrein te maken. Al Husseini, een oom van Yasser Arafat, was een onvoorstelbare wreedaardige jodenhater en bezocht volgens een getuige tijdens het Neurenbergproces zelfs de gaskamers in Auschwitz

Voorlopig geen herdenking in België

In meerdere  Amerikaanse, Canadese en Australische steden maar ook in Parijs, Londen en Amsterdam worden herdenkingen georganiseerd.  In ons land hebben zowel het Forum der Joodse Organisaties als het CCOJB, beide Joodse koepelorganisaties, geen activiteit gepland rond deze zaak. Dat is wel het geval voor het Word Jewish Congress dat met succes aandrong op een herdenkingsplechtigheid in New York in het hoofdkwartier van de Verenigde Naties.

 

Joodse vluchtelingen uit Arabische landen

http://israel-in-de-media.blogspot.nl/2014/12/joodse-vluchtelingen-uit-arabische.html

Een vergeten vluchtelingenstroom

Zondag 30 november werd er voor het eerst officieel een herinneringsdag in Israel ingesteld voor het enorme aantal Joden dat sinds 1948 uit de Areabische landen en Iran werd verdreven. In 1948 woonde er om en nabij een miljoen Joden in de Arabische wereld en Iran. Een aantal kwam om door pogroms, maar de meesten werden verdreven uit hun thuisland of moesten/konden vluchten. In 1948 waren er 260 000 Joden In Marocco, vandaag de dag minder dan 3000. In Algerije nam hun aantal af van 135000 tot NUL! In Tunezie ging hun aantal van 90 000 tot nog 1000 nu, in Libie ging het aantal van 40 000 naar NUL, in Egypte van 75 000 naar minder dan 100, in Irak van 125 000 tot NUL, in Jemen van 45 000 tot waarschijnlijk 200 nu, in Syrie van 27 000 naar 100, in Libanon van 10 000 tot minder dan 100 nu.

Israel heeft er nooit echt bij stil gestaan dat er een reeel vluchtelingenprobleem is geweest. Mensen die nieuw kwamen moesten integreren, werk vinden, scholing krijgen, huisvesting net al s immigranten uit Westerse landen. Zowel de slachtoffers van de Holocaust als de Arabische vluchtelingen hadden huis en haard en goederen achter moeten laten. Nu wil men aandacht gaan besteden aan de moeilijke situatie waarin deze Arabische en Iraanse vluchtelingen verkeerden. Op school moet voortaan, net als aan de Holocaust, aandacht besteed worden aan de omstandigheden waaronde deze mensen moesten vluchten en hoe ze integreerden in Israel.

Geintegreerd zijn deze voormalige vluchtelingen geheel in Israel na een heel moeilijke start, waarbij de Westerling zich aanvankelijk boven deze vluchtelingen vond staan. Dat is al lang niet meer. Iedereen is gelijk en het verleden van de een is nu net zo belangrijk om door te vertellen als het verleden van de ander. Ook aan de cultuur van deze groepen mensen zal meer aandacht worden besteed. Geheel in tegenstelling tot wat er bij de buren gebeurt spreekt Israel alleen over vluchtelingen waar het de mensen die zelf vluchtten betreft. Hun nakomelingen heten geen vluchteling meer, ook al wonen ze nu in een ander huis in een andere plaats , in een ander land. Zo komt men uit op een totaal van 650 000 vluchtelingen uit de Arabische landen en Iran. En niemand in de wereld wil weten dat hun aantal net zo groot is als het aantal Palestijnen dat destijds gevlucht is. Dat kan ook nauwelijks meer doordat de idiote regel voor (enkel voor de Palestijnen in de hele wereld!) de Palestijnen zo is vastgesteld dat al hun nakomelingen ook de vluchtelingenstatus hebben. Zo kom je al gauw in de miljoenen vluchtelingen. Waarschijnlijk hebben de Arabische en Iraanse Joden ook wel miljoenen nakomelingen, maar die zijn gewoon staatsburger geworden van het land waar ze terecht kwamen en waar hun kinderen werden geboren. Ook heeft de wereld zich nooit druk gemaakt over een vorm van schadeloosstelling voor deze mensen, terwijl voor de Palstijnen tot in de zoveelste generatie schadeloosstelling (of beter terugkeer naar hun oorspronkelijke woonplaats) wordt geeist. Het is goed dat er nu een jaarlijkse dag is ingesteld waarop de gebeurtenissen rondom de vlucht van de Arabische en Iraanse Joden herdacht worden.

 

 

Het lijkt in Israel maar niet te lukken om een stabiele coalitie op te zetten met partijen die een gezamelijke visie kunnen uitdragen en bereid zijn daarvoor het partijbelang en eigenbelang soms opzij te zetten. De verschillen in visie op zowel vrede en de 'Palestijnse kwestie' alsook economische zaken zijn in dit kabinet enorm. Dit reflecteert de verschillen en de kloof in de Israelische samenleving tussen hen die compromissen willen sluiten en hen die daar niet meer in geloven en een harde lijn tegen de Palestijnen voorstaan, tussen orthodoxen en seculieren, tussen links en rechts. Er is dringend behoefte aan een verbindende persoon die het vertrouwen van verschillende groepen kan winnen. Netanyahu is daar niet in geslaagd en wordt met name ter linkerzijde van visieloosheid en opportunisme beschuldigd.

 

RP

-------------------

Vervroegde verkiezingen lijken onvermijdelijk in Israel

http://www.cidi.nl/vervroegde-verkiezingen-lijken-onvermijdelijk-in-israel/

IN ISRAEL / DOOR ELISE FRIEDMANN / OP 02/12/2014 OM 15:43 / TAGS: GAZA, KNESSET, VERKIEZINGEN, VS

 

Nadat de crisisbesprekingen van Netanyahu gisteren zijn mislukt, zijn vervroegde verkiezingen vrijwel onvermijdelijk. De huidige coalitie kan niet verder zonder Yesh Atid, de partij van minister van Financiën Yair Lapid: Netanyahu heeft dan nog maar een heel krappe meerderheid met 61 zetels. Een nieuwe coalitie binnen de huidige Knesset lijkt er niet in te zitten, omdat Likuds traditionele coalitiepartner Shas, dat daarvoor onmisbaar zou zijn, niet zonder verkiezingen een coalitie wil vormen. 

Economie

Door de felle discussies lijkt het alsof de coalitie vooral is geklapt op de 'Joodse Staat'-wet, waar de ministers Livni (Hatnua) en Lapid (Yesh Atid) falikant tegen zijn. Maar de begroting is een minstens even groot struikelblok. Eén van de voorwaarden die Benjamin Netanyahu gisteravond stelde aan Yair Lapid was dat deze zijn plan zou schrappen om de aankoop van starterflats (tot ruwweg €325.000) BTW-vrij te maken. 
Dat  'zero VAT-plan' is het vlaggeschip van Lapids partij; bovendien was de begroting waarin dit was opgenomen al goedgekeurd. Netanyahu wil dat geld gebruiken voor een aantal andere eisen, o.a. ook dat Lapid 1,2 miljard euro vrijmaakt voor training en uitrusting van het leger. Tenzij er nog snel een akkoord wordt bereikt, zal het budget voor 2015 het eerste zijn dat sneuvelt. 
Verder eiste Netanyahu nog dat Lapid zou ophouden met het bekritiseren van het regeringsbeleid. Lapid, en datzelfde geldt voor Livni, maakte zijn premier vooral verwijten over diens bouwplannen in Oost-Jeruzalem en de slechter wordende relaties met de VS.

Elke 2,5 jaar verkiezingen

Uiteraard beschuldigen Netanyahu's Likud en Yesh Atid elkaar er wederzijds van dat de breuk te wijten is aan de ander. Het woord "onverantwoordelijk" valt veelvuldig, omdat de laatste jaren vrijwel geen Israelische regering de rit heeft volgemaakt: er waren verkiezingen in 1999, 2001, 2003, 2006, 2009 en 2013, en veel Israeli's vinden dat de continuïteit ver te zoeken is als zij in 2015 alweer naar de stembus moeten. (Eventuele verkiezingen kunnen niet meer in 2014 worden gehouden: dit kan op zijn vroegst drie maanden na de ontbinding van de vorige regering. Israelische media gokken op maart.) Bovendien duren Israelische kabinetsformaties even lang als Nederlandse, omdat Israel net als Nederland een groot aantal kleine partijtjes heeft.

Peilingen

Netanyahu heeft iets minder reden om zich ongerust te maken over verkiezingen dan Lapid. Bij een opiniepeiling van het linkse dagblad Ha'aretz (op 27 en 28 november) bleek Netanyahu's populariteit aanzienlijk gedaald – nu nog maar 35 procent tegen 42 aan het eind van de vorige Gaza-operatie -, maar gezien de uitslag zou hij nog steeds de voor de hand liggende premier zijn. Zijn Likud zou van 18 naar 24 zetels gaan, terwijl Yesh Atid en de partij van Tsipi Livni fors zouden verliezen. Yesh Atid zou minstens 8 van de huidige 19 zetels inleveren en Livni's Hatnua zou van 6 naar 4 zetels zakken. Ook de oppositiepartij de Arbeid zou een licht verlies lijden, van 15 naar 13 zetels. Daarmee strijdt de Arbeid dan om de derde plaats als grootste partij met de nieuwe partij van Kachlon, die in 2013 uit de Likud stapte. Kachlon zou volgens deze peilingen 12 zetels halen. Kadima, dat nu nog twee zetels heeft, zou helemaal verdwijnen.

Als de Israelische kiezers doen wat zij tegen de onderzoekers van Ha'aretz zeiden, zou het een lange kabinetsformatie kunnen worden, waarbij eigenlijk alleen rechts een meerderheid zou hebben. Het plaatje zou er volgens deze peiling zo uitzien:

 

 

Het krijgt nauwelijks aandacht, het wordt gezien als iets uit het verleden dat los staat van de positie van Abbas heden ten dage, maar dat blijkt onterecht. Abbas schreef in 1982 een proefschrift in Moskou, waarin hij de Holocaust bagatelliseert en de zionisten er mede verantwoordelijk voor stelt. Op vragen van de Haaretz gaf hij eerder ontwijkende antwoorden, die in de Westerse media veelal werden uitgelegd als dat hij er niet meer achter zou staan.

 

In het jaar 2011 verscheen een nieuw boek van Abbas, gebaseerd op dit proefschrift, getiteld 'De andere kant: De geheime relatie tussen nazi's en zionisten' (Billsan Publishing House, Ramallah, 2011). 
Abbas adverteert momenteel voor het boek op zijn voortdurend geactualiseerde en zeer gebruiksvriendelijk ontworpen officiële website. Degenen die het niet willen kopen in de boekwinkels van Ramallah, kunnen het boek gemakkelijk pagina voor pagina online lezen - maar alleen in het Arabisch.

Abbas zegt bij voorbeeld in zijn boek: 'De zionistische beweging gaf geen enkele ondersteuning, noch financieel, noch op een andere manier aan de slachtoffers van de nazi's, en stond ook geen andere zijde toe om wat voor hulp dan ook beschikbaar te stellen. De zionistische beweging hield informatie geheim, die hem van achter de gettomuren en uit de concentratiekampen bereikte. Informatie, die wellicht aan het licht had gebracht wat er werkelijk is gebeurd.'

 

Het moge duidelijk zijn dat het verspreiden van dergelijke onzin over de zionisten – de Joden die Israel hebben opgebouwd – niet bijdraagt aan een sfeer van vrede en verzoening. De zionisten deden wat zij konden voor de slachtoffers van de Holocaust. Ze hebben mensen naar bezet Europa overgebracht, al wachtte hen een vrijwel zekere dood, om informatie te verzamelen en kontakten te leggen. Ze hebben mensen vrij gekocht van de nazi’s, ze hebben ook in een apart bataillon tegen de nazi’s gevochten, maar de Britten hielden dit lange tijd tegen omdat ze niet wilden dat de zionisten zo ervaring in vechten opdeden.

 

Juist de Palestijnen heulden samen met Hitler. Mufti Hai Amin al Husseini collaboreerde met de nazi’s, en zij financierden waarschijnlijk de Arabische opstand tegen de Britten, de Joden in Palestina en gematigdere Palestijnen. De mufti importeerde de nazi propaganda tegen de Joden en verzorgde met hun steun radio uitzendingen in het Arabisch om deze propaganda verder te verspreiden. De nazi’s konden op veel steun rekenen van zowel de Palestijnen als andere Arabieren. In het licht van dit alles zijn de aantijgingen van Abbas meer dan cynisch. Het wordt tijd dat hij hierop wordt aangesproken. In een aantal landen is Holocaust ontkenning verboden en kun je ervoor in de bak belanden, maar Abbas geldt ondertussen nog steeds als de man van vrede.

 

RP

---------

 

Abbas schreef boek over complot nazi's en zionisten

http://israeltoday.nl/headlines/9-nederlands/5021-abbas-schreef-boek-over-complot-nazis-en-zionisten

Woensdag, 26 November 2014 16:01

3

·          

·          

·         De Palestijnse president Machmoud Abbas schreef in 1982 in Moskou een proefschrift, waarin hij niet alleen twijfelt aan de moord op zes miljoen Joden door de nazi's en het bestaan van de gaskamers.

 

 

Hij gaat zelfs nog een stap verder en beschuldigt de zionistische beweging, dat deze in het geheim heeft samengewerkt met de nazi's en zelfs de genocide op de Europese Joden voor zijn eigen doeleinden zou hebben ondersteund.

In het jaar 2011 verscheen een nieuw boek van Abbas, gebaseerd op dit proefschrift, getiteld 'De andere kant: De geheime relatie tussen nazi's en zionisten' (Billsan Publishing House, Ramallah, 2011). 
Abbas adverteert momenteel voor het boek op zijn voortdurend geactualiseerde en zeer gebruiksvriendelijk ontworpen officiële website. Degenen die het niet willen kopen in de boekwinkels van Ramallah, kunnen het boek gemakkelijk pagina voor pagina online lezen - maar alleen in het Arabisch.

Abbas zegt bij voorbeeld in zijn boek: 'De zionistische beweging gaf geen enkele ondersteuning, noch financieel, noch op een andere manier aan de slachtoffers van de nazi's, en stond ook geen andere zijde toe om wat voor hulp dan ook beschikbaar te stellen. De zionistische beweging hield informatie geheim, die hem van achter de gettomuren en uit de concentratiekampen bereikte. Informatie, die wellicht aan het licht had gebracht wat er werkelijk is gebeurd.'

Volgens Abbas hebben in de Tweede Wereldoorlog de leiders van de zionistische beweging zich verbonden met de leiding van de nazi's. Maar waarom zouden ze dat hebben gedaan?
Abbas gelooft, dat het zionisme voor de Tweede Wereldoorlog niet veel volgelingen in de wereld had. Zo schrijft hij: 'De Joden in Europa in het algemeen en de Joden in Oost-Europa in het bijzonder hebben het zionisme niet geaccepteerd en geloven er ook niet in.'

Dr. Edy Cohen, een researchmedewerker aan het Onderzoeksinstituut voor Internationale Media van de Israëlische Bar-Ilan Universiteit, is uitgebreid ingegaan op de kwestie.
'Als je het boek helemaal leest, ervaar je dat volgens Abbas voor de zionistische leiders de vervolging en de bedreigingen van de Joden wenselijk en aanvaardbaar waren, omdat die ertoe leidden, dat ze teruggingen naar Israël. Naar zijn mening waren alle middelen juist om dit doel te bereiken. Zelfs de collaboratie met de nazi's', zei Cohen.

Abbas gaat zelfs zo ver, dat hij beweert dat de zionistische beweging zou hebben geweigerd om duizenden Joden voor de Holocaust te beschermen, om 'het aantal slachtoffers te laten toenemen en na het einde van de oorlog uitkeringen ontvangen.' In zijn visie zijn de oprichter van de natie David Ben-Goerion en zijn opvolgers criminelen die mede de schuld voor de uitroeiing van de Joden dragen.

In zijn begin jaren tachtig geschreven proefschrift presenteert Abbas al deze en soortgelijke bizarre theorieën. Het proefschrift werd in 1984 in Jordanië gepubliceerd. 
De eerste editie van het boek toont op de voorkant een Israëlische soldaat met een Jodenster op zijn helm naast een nazi-soldaat met een swastika op zijn helm. De belangrijkste stelling van Abbas in dit werk was, dat de zionisten de Holocaust voor de Joden hebben genegeerd, hen als het ware hadden opgeofferd om later aanspraak te kunnen maken op een vaderland voor henzelf.

Abbas is in het verleden vaak bekritiseerd als ontkenner van de Holocaust. Hij wees dat heftig af. In een interview met de Israëlische krant Ha'aretz verklaarde hij in 2003 dat de Holocaust 'verschrikkelijk, een onvergeeflijke misdaad tegen de Joodse natie, een misdaad tegen de menselijkheid is, die de mensheid niet mag accepteren. De Holocaust was zo'n verschrikkelijke zaak dat niemand kan beweren dat ik die zou ontkennen.'

Zoals de wetenschapper Dr. Edy Cohen vaststelde in zijn onderzoek, argumenteert Abbas echter tegenover de Israëlische en Amerikaanse media anders dan tegenover de Arabische media. Zo verdedigde hij in 2013 in een interview met de Libanese satellietzender Al Mayadeen heftig de stellingen van zijn boek en betuigde, dat hij iedereen, die de relatie tussen zionisme en nazisme ontkent, van het tegendeel wil overtuigen.

Cohen ontdekte, dat er een grote kloof gaapt tussen de min of meer duidelijke uitspraken en publicaties van Abbas in het Engels en wat hij schrijft in het Arabisch en laat verspreiden door de Palestijnse Autoriteit, en op zijn officiële website verschijnt.

NAI.

Voor meer informatie over dit boek zie nieuwswebstite Ynet

 

Palestina nog niet klaar voor erkenning staat (IMO)

 

 

Palestina nog niet klaar voor erkenning staat

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/12/01/palestina-nog-niet-klaar-voor-erkenning-staat/  

= IMO Blog =  

Het was afgelopen weekend 65 jaar geleden dat de VN voor het plan stemden om het mandaatgebied Palestina te verdelen in een Joodse en een Arabische staat. De Joden, binnen en buiten Palestina, gingen juichend de straat op; de Arabieren, binnen en buiten Palestina, kondigden gewelddadig verzet aan en dreigden met oorlog als de Joodse staat er daadwerkelijk zou komen. 65 jaar later is er in die houding niet zoveel veranderd.

De afgelopen weken is het debat over een eenzijdige erkenning van Palestina weer opgelaaid, nadat verschillende EU landen hiervoor stemden. De voors kwamen ook in de Nederlandse media ruimschoots aan bod. Het zou de beide partners gelijkwaardiger maken in de onderhandelingen, is een van de voornaamste argumenten. Alleen een volwaardig Palestina zou in staat zijn een ‘breed gedragen en als legitiem ervaren vrede te sluiten’, aldus Norman Andree afgelopen week in De Volkskrant. Ook zou het niet erkennen van Palestina voordat er vrede is, de schuld van het uitblijven daarvan bij de Palestijnen leggen, zo redeneert hij. En dat is onjuist, gezien Israels schendingen van het internationaal recht. Jaap Hamburger is op propagandasite Joop nog explicieter: ‘Israel heeft als sterkste partij zo goed als alle troeven in handen, om de bezetting te beëindigen en een tweestatenoplossing te helpen realiseren, maar doet het tegenovergestelde en verhindert op alle mogelijke manieren dat er een vredesakkoord komt’. De positie van de gematigde en vredelievende Abbas wordt constant ondermijnd, zo gaat hij door. Een erkenning van Palestina zou hem juist weer legitimiteit geven tegenover de extremisten, en laten zien dat de diplomatieke weg loont. En dit zal niet alleen Palestina ten goede komen, maar ook ‘het bestaan en de veiligheid van Israel garanderen’.

Het is een mooi sprookje. Het bevat alle ingrediënten: een goede maar zwakke held, Abbas. Een boze stiefmoeder / wolf / heks / tovenaar: Netanyahu met zijn hofhouding, leger en de kolonisten. De onderdanen aan beide kanten die een beter leven willen, en welwillende buitenstaanders die wel zien wat er gebeurt, maar bang zijn voor de wolf / heks / tovenaar met zijn geheime krachten. Wanneer de goeden hun krachten verenigen zal blijken dat zij de boze wolf best aan kunnen, zodat iedereen in het bos weer veilig is. We moeten alleen onze angst en schroom laten varen en nu doorpakken. Zoals doorgaans het geval met sprookjes, zit de werkelijkheid anders in elkaar.

Lof voor terreuraanslagen

Niet Israel ondermijnt Abbas, Abbas ondermijnt zichzelf. Althans, als vredespartner. Met veel moeite kreeg hij onder zware Amerikaanse druk een halfhartige veroordeling over zijn lippen van de brute moordpartij op biddende joden in een synagoge in West Jeruzalem. De tegenzin droop ervan af, en het verbaasde dan ook niet dat een woordvoerder van Fatah later uitlegde dat hij dit alleen om diplomatieke redenen deed. Die uitleg was een reactie op de vele woedende reacties die Abbas’ veroordeling onder Palestijnen had opgeroepen. In door de PA gecontroleerde media werd de aanslag vervolgens geprezen. Fatah leiders hadden de aanslag vanaf het begin geprezen, en bloederige beelden op hun fb pagina geplakt met lovende woorden. De Joden in de synagoge werden door sommige leiders zelfs neergezet als gevaarlijke extremisten en terroristen, ondanks het feit dat zij helemaal niks met de Tempelberg rellen te maken hadden.

De opruiing in Palestijnse media en door Palestijnse leiders was al weken aan de gang. De gematigde vredesduif Abbas had opgeroepen tot een dag van de woede in Jeruzalem nadat Joden op de Tempelberg hadden gebeden. Ook had hij in een herhaaldelijk op PA tv uitgezonden oproep de Palestijnen aangespoord met alle mogelijke middelen te zorgen dat Joden de Tempelberg niet meer ontheiligen. Na de aanslagen met auto’s, waarbij verschillende onschuldige voetgangers en wachtenden bij een tramhalte moedwillig werden overreden, verschenen in PA media en op sociale media cartoons waarin werd opgeroepen tot meer van zulke acties met auto’s, en de auto als nieuw wapen werd aangeprezen. En last but not least zei een Palestijnse geestelijke onlangs op PA tv dat “geen enkele Jood in Jeruzalem mag blijven. Daar kan geen sprake van zijn. Ik zeg dit luid en duidelijk namens het gehele Palestijnse volk en van de gehele Arabische en islamitische natie. Dit is ook wat onze leider, Mahmoud Abbas, tien minuten geleden zei.”

Hoe gematigd is een leider die de eigen bevolking oproept tot geweld? Hoe gematigd een leiderschap dat het vermoorden van biddende Joden prijst en viert met het uitdelen van snoep op straat? Palestijnse media staan onder controle van de PA. Hoe kan het dan dat de zo gematigde Abbas toestaat dat auto’s daar als moordwapen worden aangeprezen en daders van aanslagen als helden geëerd? Hoe kan dit? Het zijn bovendien geen ongelukkige incidenten. Telkens wanneer er rellen zijn (en ook daarbuiten) zien we dergelijke smakeloze artikelen, cartoons en tirades waarin geweld tegen Joden wordt verheerlijkt. Blijkbaar zijn Abbas en het PA leiderschap toch wat minder gematigd en vredelievend dan Hamburger denkt, of, misschien nog erger, weet men dat wanneer men zich iets minder militant uit men de woede van ‘de straat’ riskeert en de hete adem van Hamas zal voelen.

Erkenning beloont onbuigzaamheid

Een erkenning van Palestina op dit moment is dan ook zeer ongelukkig, en zou niet de diplomatie belonen maar juist de ophitsing tot geweld. Het was Abbas die in april wegliep van de onderhandelingstafel omdat hij verbolgen was dat Israel het vierde cohort van 27 gevangenen (allen veroordeeld voor dodelijke aanslagen op Israeli’s) niet wilde vrijlaten. Abbas wilde dat daarbij ook Israelische Arabieren zouden zitten, wat Israel als een te groot veiligheidsrisico zag. Bovendien hadden de al maanden zeer moeizaam verlopende onderhandelingen nog vrijwel niets opgeleverd, en wilde Abbas niet toezeggen na die laatste vrijlatingen en de deadline eind april verder te zullen onderhandelen. Door het uitblijven van enig resultaat kon Netanyahu dit zijn eigen bevolking steeds moeilijker verkopen. Nadien schroefde Abbas zijn eisen om weer te onderhandelen verder op, terwijl hij tijdens de onderhandelingen geen enkele concessie had gedaan. Nadat Abbas eind april een akkoord sloot met terreurgroep Hamas voor een Palestijnse eenheidsregering, was voor Netanyahu de maat vol.

Abbas dreigt voortdurend om Israel te omzeilen en direct naar de VN te stappen om daar te krijgen wat hij nodig heeft: erkenning en alles wat daar bij hoort en maximale druk op Israel om eenzijdig concessies te doen. Door Palestina nu eenzijdig te erkennen wordt deze strategie beloond. Abbas zal nog minder genegen zijn met Israel te praten, en in ruil voor erkenning, het vrijlaten van gevangenen, een bouwstop en dergelijke tegenconcessies te doen zoals een einde aan de opruiing en het oprecht veroordelen van geweld tegen Israeli’s. Door Palestina niet onvoorwaardelijk te erkennen wordt Abbas niet ondermijnd; wel zijn strategie om niet te onderhandelen en elders zijn gelijk te halen. De idee dat erkenning van Palestina ook goed is voor Israel is dan ook behoorlijk ver gezocht.

Voorwaarden aan erkenning

Maar is het niet gewoon een kwestie van fairness dat naast Israel ook Palestina als staat erkend wordt? Erkenning van een staat moet gebaseerd zijn op objectieve criteria, zoals een fatsoenlijk en centraal bestuur en het bestaan van instituties die enige stabiliteit garanderen. De PA is nog lang niet zover. De PA heeft geen controle over de Gazastrook, dat – ondanks eenheidsregering – nog steeds in handen is van een terroristische organisatie en waar Abbas zich niet eens durft te vertonen. Er is wijdverbreide corruptie in de PA, en men is afhankelijk van een enorm hulp infuus. Geen volk krijgt zoveel geld per hoofd van de bevolking als de Palestijnen. Over de besteding van al dat geld is de nodige onduidelijkheid. De wereld zit niet te wachten op nog een instabiele staat waar terroristen makkelijk voet aan de grond krijgen en een bedreiging kunnen vormen voor hun buurlanden. Ondertussen schendt de PA met de oproepen tot geweld eerder gemaakte afspraken met Israel.

Aan erkenning van Palestina zou op zijn minst de voorwaarde moeten worden verbonden dat de PA stopt met het verheerlijken van geweld en bewieroken van brute moordenaars als helden. Ook moet de PA Israel oprecht erkennen, en stoppen met het ontkennen en verdraaien van de Joodse geschiedenis in het land. Men moet voorts bereid zijn zonder voorwaarden vooraf met Israel te onderhandelen om tot een vredesakkoord te komen. En tot slot moet men bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen voor de eigen situatie, en niet iedere tegenslag automatisch aan Israel wijten.

De ongelijkheid tussen Israel en Palestina wordt overigens al afdoende gecompenseerd door het feit dat Israel als enige Joodse staat geïsoleerd ligt in een regio met Arabische staten, waarvan de meeste geen diplomatie betrekkingen met Israel hebben en een aantal actief de Palestijnse zaak steunen en promoten. In VN lichamen moet Israel altijd in haar eentje tegen een overmacht van vijandige landen opboksen, waarbij de EU landen doorgaans lafhartig zich van stemming onthouden.

Zonder een fundamentele verandering van het PA bestuur zal een eenzijdige erkenning van Palestina de vrede niet dichterbij brengen en geen diplomatie belonen maar juist het ontwijken daarvan. De EU landen, waaronder Nederland, doen er dan ook goed aan om duidelijke en strikte voorwaarden te verbinden aan erkenning van een Palestijnse staat.

Ratna Pelle

 

 

Volgens de media en veel politici zijn de rellen van afgelopen weken het gevolg van biddende Joden op de Tempelberg en Joden die in vroegere Joodse maar nu Arabische wijken hun intrek nemen. En natuurlijk het gebrek aan perspectief sinds de vredesbesprekingen afgelopen voorjaar stukliepen. Maar er was ook toen al geweld, en er werden diverse aanslagen verijdeld:

 

Die golf van geweld begon echter al tijdens die vredesbesprekingen. De rapporten van de Israëlische veiligheidsdienst Shabak die de terreuraanslagen in Israël bijhouden spreken in dit verband duidelijke taal. In februari bijvoorbeeld werd al een scherpe toename van de terreuraanslagen waargenomen. In die maand werden 139 aanslagen geregistreerd tegenover 83 in januari.
De vredesbesprekingen werden vervolgens opgeblazen door de PA toen men een regering van nationale eenheid vormde met Hamas. Israël weigerde vervolgens om de laatste terroristen vrij te laten van de 108 Palestijnse gevangenen die men had beloofd vrij te laten als gebaar van goodwill in een deal met de Amerikanen.

 

Ik neem aan dat met ‘terreuraanslagen’ alle gewelddadige incidenten door Palestijnen worden bedoeld, maar ook dan zijn dit schrikbarende aantallen, die we nooit van onze media vernemen. Ook het verband met het toetreden van Hamas tot de regering wordt zelden gelegd. Sindsdien is de opruiing en ophitsing in Palestijnse media echter toegenomen en Abbas slaat de laatste tijd een opvallend militante toon aan tegen Israel. Hamas heeft de walgelijke moordpartij op vier rabbijnen in een synagoge in West Jeruzalem gerechtvaardigd en beweerd dat de slachtoffers gevaarlijke terroristen en extremisten waren, en de synagoge zou een broeinest zijn van terroristische activiteiten. Met zo’n organisatie doe je geen zaken, behalve misschien wanneer je zelf ook vindt dat die moordpartij eigenlijk een koekje van eigen deeg was. Abbas veroordeelde de aanslag halfhartig en met duidelijke tegenzin, waarna een Fatah woordvoerder snel toelichtte dat het niet zo was bedoeld. Ook Fatah leiders en Palestijnse media rechtvaardigden of prezen de aanslag.

 

RP

------------------

 

Europa blind voor realiteit in Israël

http://missingpeace.eu/nl/2014/11/europa-blind-voor-realiteit-in-israel/#content

 

Een van de slachtoffers van de aanslag op een synagoge in Jeruzalem

In Europa gaan steeds meer stemmen op om een Palestijnse Staat te erkennen. Die staat is al erkend door het parlement van Groot Brittannië, Ierland en Spanje. De Zweedse regering deed hetzelfde en in Nederland zijn nu ook parlementariërs die de regering oproepen het Zweedse voorbeeld te volgen. De EU zou deze week hebben moeten stemmen over de erkenning van een Palestijnse staat maar de stemming werd uitgesteld tot december.

Het debat in het Europese parlement liet zien hoe ver men in Europa afstaat van de werkelijkheid in Israël en het Midden-Oosten. Een van de Euro parlementariërs noemde Israël een staat van moordenaars en landrovers en een collega vergeleek de Joodse staat zelfs met de Islamitische Staat.

De Duitse regering heeft inmiddels afstand genomen van de lobby om de Palestijnse staat op dit moment te erkennen. Kanselier Angela Merkel zei deze week dat unilaterale erkenning van een Palestijnse staat het vredesproces niet zou dienen en dat het beter was om te proberen de besprekingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit weer op gang te brengen. Ex-president Sarkozy van Frankrijk heeft zich ook uitgesproken tegen unilaterale erkenning van een Palestijnse staat.
Merkel en Sarkozy lijken echter in de minderheid bij het debat in Europa over deze zaak.

De nieuwe EU commissaris voor buitenlandse aangelegenheden Mogherini wil dat er binnen vijf jaar een Palestijnse staat komt. Mogherini en het Europese parlement willen dat de EU een grotere rol gaat spelen in de regio en in het Israëlische Palestijnse conflict.
Bijna alle EU-politici zijn van mening dat de recente golf van geweld een uitvloeisel is van het ontbreken van perspectief op een oplossing van het conflict sinds het mislukken van de vredesbesprekingen onder leiding van de Amerikaanse regering eerder dit jaar.

Die golf van geweld begon echter al tijdens die vredesbesprekingen. De rapporten van de Israëlische veiligheidsdienst Shabak die de terreuraanslagen in Israël bijhouden spreken in dit verband duidelijke taal. In februari bijvoorbeeld werd al een scherpe toename van de terreuraanslagen waargenomen. In die maand werden 139 aanslagen geregistreerd tegenover 83 in januari.
De vredesbesprekingen werden vervolgens opgeblazen door de PA toen men een regering van nationale eenheid vormde met Hamas. Israël weigerde vervolgens om de laatste terroristen vrij te laten van de 108 Palestijnse gevangenen die men had beloofd vrij te laten als gebaar van goodwill in een deal met de Amerikanen.

Hamas op haar beurt zag de vorming van een regering met de PA als een aanmoediging om de terreur tegen Israël op te voeren en vermoordde in juni drie Joodse jongens die stonden te liften in Gush Etzion. Daarna werden de raketaanvallen op Israël vanuit Gaza opgevoerd en werd Israël meegetrokken in een nieuwe oorlog.

De golf geweld die na die oorlog vooral Jeruzalem overspoelde was een gevolg van strategie aan Palestijnse zijde. Israël was niet geïnteresseerd in een nieuwe intifada en instrueerde de politie aanvankelijk om aan conflictmanagement te doen en gaf een minimum aan ruchtbaarheid aan wat er zich dagelijks in de hoofdstad afspeelde.

Hamas en de PA gooiden echter onophoudelijk olie op het vuur en hitsten de Arabieren in Jeruzalem op tot het plegen van aanslagen met auto’s en messen. Die campagne werd vooral via Facebook gevoerd en mondde uiteindelijk uit in de gruwelijke moord op een jonge vrouw in Gush Etzion en op vier rabbijnen tijdens de ochtenddienst in een synagoge in de wijk Har Nof in Jeruzalem.

De gruwelijke details van deze moorden werden niet bekend gemaakt aan het grote publiek, waarschijnlijk om wraakacties en verdere escalatie te voorkomen. Echter, om de werkelijke oorzaak voor de huidige geweld campagne te doorgronden publiceren wij ze hier.

Daliah Lemkus, de jonge vrouw die twee weken geleden in Gush Etzion werd vermoord door een Palestijn, stierf niet doordat de auto van de terrorist over haar heen reed. Nadat zij geraakt werd door de auto en zwaar gewond op straat lag stapte de terrorist uit en sneed haar de keel door.

De vier rabbijnen die in de synagoge in Har Nof werden vermoord werden niet doodgeschoten met de pistolen die de Palestijnse terroristen bij zich hadden. Zij werden vermoord met hakmessen en bijlen.

Waarom kozen deze terroristen voor deze gruwelijke methodes?

Zij lieten zich inspireren door de terreur van de Islamitische Staat in Syrie en Irak. Het doel van deze methodes was om dezelfde paniek en angst te zaaien onder de Israëlische bevolking, die eerder het Iraakse leger op de vlucht deed slaan in Irak.
De Palestijnse terreurbewegingen denken dat de Joden in Israël geen toekomst meer hebben. Zij zien de opkomst van Islamistische groepen zoals ISIS in het Midden-Oosten en denken dat de Israëlische Joden hetzelfde zullen doen als eerder de Yazidi’s en de christenen in Irak, zij zullen vluchten of zij zullen gedood worden. Dit is ook de reden dat qua ophitsing alle remmen los zijn gegaan in de Palestijnse samenleving.

De Israëlische regering heeft het teken aan de wand echter gezien en probeert nu via allerlei maatregelen greep te krijgen op de situatie. Tegelijkertijd beseft de regering in Jeruzalem dat de houding  van de internationale gemeenschap alleen maar bijdraagt aan escalatie van de al zeer explosieve en gecompliceerde situatie en aan verharding van de houding van Palestijnse leiders . In dat verband is er ook zware kritiek op de EU en op de Verenigde Naties.

De Israëlische ambassadeur bij de VN Ron  Prosor hield deze week zelfs een speech waarin hij ongezouten kritiek uitte op de houding van de internationale gemeenschap en de gevaren die die houding met zich meebrengt voor het voortbestaan van de Joodse staat.
Het lijkt echter maar zeer de vraag of iemand zich iets zal aantrekken van deze Israëlische kritiek. De veranderende houding in Europa tegenover de erkenning van een Palestijnse staat, juist op dit moment, spreekt in dit verband boekdelen.

 

Lees hier de toespraak van ambassadeur Prosor in de VN deze week