dinsdag 14 oktober 2014

= IMO Blog =

In de Utrechtse Domkerk is momenteel een foto-expositie te zien van War Child, waarin op foto's met onderschiften is uitgebeeld hoe Palestijnse kinderen zouden worden behandeld in Israelische gevangenissen. De expositie is gemaakt door het Palestijnse Madaa Center dat gevestigd is in Oost Jeruzalem, en naar Nederland gehaald door de Nederlandse 'Coalitie voor Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenschap'. Volwassenen beelden de situaties uit, uit getuigenissen van kinderen die vast hebben gezeten. Je krijgt dan verhalen als dit:

Uit een getuigenis van een vijftienjarige Palestijnse jongen: 'Ze sloten me vijf uur lang op in de ruimte, met mijn handen achter mijn rug gebonden, en mijn benen aan elkaar gebonden. Toen ik weigerde een bekentenis af te leggen, sloegen ze me, en bonden mijn handen steeds strakker vast.

Voor Palestijnse kinderen is in de verhoorkamer van het politiebureau in Jeruzalem geen eten, water en toilet, is te lezen op de tentoonstelling. Uit een getuigenis van een achtjarige Palestijnse jongen: 'Ik had honger en dorst. Toen ik vroeg of ik naar het toilet mocht, zeiden ze dat ik in mijn spijkerbroek moest plassen.'

Daarbij is een geboeide man te zien die net in zijn broek heeft geplast, en voor zijn mond de handen van twee bewakers. Bij mij roept dit verschillende vragen op: hoe vaak is dit gebeurd? Is dit standaardpraktijk (zoals de tentoonstelling suggereert) of zijn dit excessen? Wat is de standaardprocedure? Is dit aangekaart binnen de Israelische politiek en het rechtssysteem? Wat zijn precies de Israelische wetten wat dit betreft? Er zijn immers tal van mensenrechtenorganisaties actief in Israel, Palestijnen worden doorgaans bijgestaan door (vaak Israelische) advocaten, soms geregeld en betaald door deze organisaties, men kent daar de weg in het juridische systeem.

Het roept daarnaast ook de vraag op of men wederhoor heeft toegepast en wat de context was waarbinnen dit wangedrag van de verhoorders heeft plaatsgevonden. Waarvan werden de Palestijnse 'kinderen' verdacht? Het is bekend dat Hamas al jonge kinderen rekruteert omdat zij minder snel gepakt worden bij de checkpoints en dus makkelijker wapens en explosieven kunnen smokkelen. Ook stenengooien leren ze al op jonge leeftijd. Op scholen onder PA bestuur worden jonge terroristen als helden en voorbeelden voor de kinderen gepresenteerd. Zonder enige context over de uitgebeelde voorvallen, het Israelische rechtssysteem en info over de reden dat de jongeren werden verhoord, is het lastig hier een genuanceerd oordeel over te vellen. Toch roepen dit soort beelden naar alle waarschijnlijkheid weer veel verontwaardiging en woede op, wat ook de bedoeling lijkt van de betreffende organisaties. Het gaat hier niet om het helder krijgen van de feiten, maar het aanklagen van Israel.

Een derde vraag die dit bij mij oproept is waarom een kerk een dergelijke politiek gevoelige tentoonstelling moet laten zien? Er zijn tal van pro-Palestijnse organisaties die dergelijke gekleurde info naar buiten brengen; waarom moet dit nu ook in een kerk? Hier hoort iedereen zich thuis te kunnen voelen, ook mensen die zich zeer met Israel verbonden voelen.

De Liberaal Joodse Gemeente in Utrecht maakte dan ook bezwaar tegen de expositie, omdat men bang is dat het 'op ons terugslaat'. Niet iedereen kan, zo is de afgelopen tijd nogal eens gebleken, een goed onderscheid maken tussen Israel, vermeende misstanden van leger of veiligheidsdiensten, Joden, en zionisten. Een kritisch kerklid geeft nog een ander argument tegen de expositie:

Ook is een kerk volgens de critici geen geschikte plek voor een tentoonstelling met Israëlkritiek. Met haar 'tweeduizendjarige verleden van antisemitisme', vindt Kohlbrugge, heeft de kerk geen recht van spreken. "Voordat je met een vingertje gaat wijzen, moet je bedenken hoeveel vingertjes er naar jezelf wijzen. Je kunt een brief schrijven naar de ambassade, maar je bent niet in de positie om 'foei, jij' te zeggen tegen de Israëlische staat."

Joop Hamburger

Natuurlijk, je kunt er de klok op gelijk zetten, verscheen er een stuk van Jaap Hamburger op Israel-haatsite Joop.NL, waarin hij het standpunt van de LJG hekelt. Joden die het voor Joden opnemen, en daarbij het woord 'antisemitisme' laten vallen, het is een schande! Zo leest hij de woordvoerder de les:

Nee, deze expositie gaat niet over joden; zij gaat over Palestijnse minderjarige kinderen die mishandeld worden door de Israëlische autoriteiten. Met zulke exposities zou mevrouw Van der Molen dolblij moeten zijn; zij zou in sjoel en daarbuiten luid en duidelijk moeten oproepen die te bezoeken omdat de tentoonstelling als achterliggende gedachte heeft van Israël een beter land te maken dan het nu is. In die zin, en in die zin alleen "slaat de tentoonstelling op ons terug". Voor deze boodschap heeft Van der Molen kennelijk geen belangstelling of begrip: zij wil de misstanden niet zien. Die fundamenteel kortzichtige en bekrompen houding zal uiteindelijk een betere voedingsbodem blijken voor antisemitische sentimenten dan tien zulke exposities in de Domkerk. Ik ben bang dat dat inzicht niet aan Van der Molen besteed is.

Als het doel was van Israel een beter land te maken, waarom moet die tentoonstelling dan hier worden getoond? Dat kan men toch beter in Israel zelf doen? Zet daar de politiek onder druk de rechten van minderjarige gevangenen beter te regelen en beter toe te zien op naleving van de regels. Als ik iets in Den Haag verbeterd wil hebben, ga ik ook niet in Boekarest demonstreren. Dus ik denk niet dat mevrouw Van der Molen veel begrip heeft voor deze 'boodschap'. Zij weet ondertussen dat zo'n tentoonstelling weer kan leiden tot bedreigingen van bekende Joden of er Joods uitziende mensen, tot sis-geluiden, tot uitschelden voor kankerjood, want dat is de afgelopen maanden, vooral tijdens de Gaza oorlog, ook veelvuldig gebeurd. Daar hoorden we Hamburger overigens niet over, of ook eigenlijk wel, want dat vond hij flauwekul en de schuld van de Joden zelf, hadden ze zich maar duidelijker moeten distantiëren van wat Israel in Gaza deed.

Van Hamburger mag een Jood het nooit voor Joden en hun rechten of belangen opnemen, dat is 'bekrompen' en 'kortzichtig', of, nog erger, eng nationalistisch en zionistisch. En als je dan wordt uitgescholden of bedreigd is het je eigen schuld. Je moet altijd de andere wang toekeren en erkennen wat jouw volk aan ellende heeft aangericht in de wereld, nu en in het verleden, ja, eigenlijk moet je diep dankbaar zijn dat de Joden nog op deze wereld mogen leven.

Onverdraaglijk vind ik ook het tweede deel van haar uitspraak: "Het [de tentoonstelling] slaat op ons terug, dus het veroorzaakt leed, en dat wil je vrienden toch niet aandoen?" Dit is een treurig voorbeeld van een egocentrisch en exclusief zelfbeklag waar ik als jood mijn buik zo van vol heb. Het is een zelfbeklag dat het zicht ontneemt op het leed van anderen – in dit geval dat van Palestijnse kinderen.

Joden die aandacht vragen voor eigen leed of problemen, het zou niet moeten mogen inderdaad. Nederlanders die vooral rouwen wanneer andere Nederlanders omkomen, Turken of Koerden die alleen in actie komen wanneer het om hun volk gaat, Arabieren die voor andermans leed hun huis niet uitkomen en al helemaal geen petitie ondertekenen, het is allemaal heel gewoon. Zo zijn mensen blijkbaar. Maar Joden, daar verwacht Hamburger meer van, en hij houdt niet op ze publiekelijk te veroordelen wanneer ze zich niet aan zijn eigen Hoogstaande Morele Principes houden.

Oh ja, natuurlijk, de kritiek is in feite slechts bedoeld om kritiek op Israel te smoren en verdacht te maken:

Dan nog dit: het gevoel dat mij bekruipt is dat er stennis wordt gemaakt door Van der Molen – alsmede door sommigen binnen de Domkerk – om kritiek op Israël te smoren. De Fabeltjeskrant is nog immer het favoriete programma hier – 'ogen dicht en snaveltjes toe' – als het om Israël gaat. Als deze expositie een antisemitische strekking zou hebben, dan geldt dat voor alle kritiek die geuit wordt op Israël en op het Israëlische beleid.

Niemand zegt dat de expositie een antisemitische strekking heeft. Wat gezegd wordt is dat het antisemitisme in de hand kan werken, omdat veel mensen het onderscheid tussen Joden en Israel niet meer maken. Dit ligt niet alleen aan de expositie maar minstens evenzeer aan het doorgeschoten anti-Israel klimaat waarin we leven, en waarin iedere (vermeende) misstand van Israel tot woede leidt. Woede die helaas soms ook wordt afgereageerd op Joden of Joodse symbolen. Beelden van wreedheden die door Israeli's zouden zijn begaan vertalen zich in de hoofden van een groeiende groep in beelden van Joden die nu aan de verkeerde kant staan, die van slachtoffer dader zijn geworden. En van daaruit is het een kleine stap naar Joden als de nieuwe nazi's. Dat weet Jaap Hamburger natuurlijk ook wel, want hij is niet dom, maar hij sluit zich daarvoor af. En neemt iedereen de maat die daar wel oog voor heeft.

Als je geen kritiek op Israel wilt zien moet je denk ik onder een steen gaan leven; het schreeuwt je bijna dagelijks tegemoet vanuit de (sociale) media, politiek en kerken. Wanneer mensen bezwaar maken tegen de overkill aan ongenuanceerde, eenzijdige en soms behoorlijk suggestieve inhoud van die kritiek worden ze steevast door Jaap Hamburger c.s. weggezet als enge en harteloze nationalisten die alleen oog hebben voor hun eigen volk. Maar hoeveel oog heeft Hamburger voor Joodse problemen, voor Israels problemen, voor agressie en bedreigingen van de andere kant? In feite geen enkele, en het enige dat hij met EAJG doet is Israel en iedereen met ook maar enig begrip voor Israel hekelen en persoonlijk aanvallen.

Daarbij is hij bereid ver te gaan. Zo heeft hij mij in de Volkskrant weggezet als ultra nationaliste door een bewust totaal verkeerd weergegeven citaat van een inmiddels overleden Israeli, van wie ik veel heb geleerd en op wiens website ik nog steeds een blog heb. Los van het feit dat ik natuurlijk op geen enkele manier verantwoordelijk ben voor wat iemand anders schrijft, is het op deze manier verkeerd citeren en toepassen van 'guilt bij association' gewoon een heel smerige en laag bij de grondse manier om anderen in discrediet te brengen. Blijkbaar waren de argumenten op en dus was grover geweld nodig. Ik zou bijna met Wilders (waar ik – opgelet Hamburger! – absoluut geen fan van ben) zeggen: wat een miezerig mannetje is het toch.

Ratna Pelle

Internet antisemitisme plaagt Haaretz website

Haaretz geldt als een gerenommeerde Israelische krant, en is voor veel vooral Israel kritische mensen de enige Israelische krant die ze lezen. Dat juist op o.a. de facebookpagina van deze krant zoveel antisemitische reacties zijn te vinden geeft dan ook zeer te denken. Ik neem zonder meer aan dat de moderatoren daar net zozeer van gruwen als ik, maar kan vervolgens niet begrijpen dat deze reacties niet worden verwijderd, of, gezien de hoeveelheid van dergelijke reacties, de instellingen worden gewijzigd zodat een moderator van tevoren de reacties moet goedkeuren.

-----------

The Most Vile Antisemitism On The Internet

http://www.israellycool.com/2014/10/12/the-most-vile-antisemitism-on-the-internet/

Posted by: Deebo in General October 12, 2014

The Internet can be a very dark place. Where very dark people can post their very dark comments in the darkest parts of cyberspace. The other day I was browsing the internets when I saw people making comments such as these:

“Israelis don’t deserve human rights.” (because Israelis aren’t human)

“The TRUTH is the thieving murdering lying Zionist Jew’s (sic) have been crying “six million” of them were the victim of a holocaust in the early 1920’s long before Adolf Hitler came to power” (He found a similar number related to unrelated events. Conspiracy cracked wide open folks.)

“The JEWISH communist Genrick Yagoda ordered up to 60 million Christian Russians to their deaths. That is the real Holocaust of the twentieth century.”(And now Jews did Stalin.)

“Sixty six years ago the zionist Jews of israel started ethnic cleansing of palestine, and still continuing today, every day” (By this guy’s math the Palestinian population should be minus 10,000,000 by now)

Dig further and you’ll find classic antisemitism of all kinds. From Elders of Ziyon references to Khazer crackpots and whatever they heard about the evil, feared hated messenger of the devil himself, The Jew.

So, you ask. Why are you even visiting sites that spew this kind of filth?

The answer is because this is the site I am visiting:

That’s right. Israeli newspaper, born right in Jerusalem one year prior to the beginning of the British Mandate created to spread “The News of the Land” has now, by its own doing, become a meeting ground for Holocaust deniers, Jew haters and Anti-Israel conspiracy whack-jobs the world over.

By simply posting links to a couple of historical pieces about the Holocaust with no political commentary, Haaretz’s English Facebook page has assembled for all to see a collection of the worst kind of filth of humankind. But it’s not the Haaretz piece that is antisemitic. It is about history. But the newspaper’s central reader base and possible target market know what to do.

Read for yourself if you have the stomach. Part 1 and part 2.

In part 1, saved here in the off-off-off-off-chance Haaretz decides some comment are too antisemitic for their liking, of course has the classic comparisons of the Holocaust to Gaza, claiming the Holocaust “only” killed 250,000 Jews, theories on where Israelis really came from and claiming Israelis just bring up the Holocaust to “defend” what Israel is now “doing”.

Part 2 had a bit of a theme going in the comments:

These were not hand-picked comments. This is an actual screenshot of what appeared in order. 7/10 comments feel it necessary to claim Gaza is like or worse than the Holocaust.

Readership in Israel is understandably low. So it’s clear the paper’s business model is:

– Phase 1: Be an Israeli newspaper.
– Phase 2: Be anti-Israel
– Phase 3: Profit.

This kind of material has 0 place in Israeli society. Haaretz, a once vibrant, informative,Zionist, newspaper has become nothing but a hotbed of anti-semitism inviting the worst Jew haters under the guise of “See? They’re Israeli and they are anti-Israel, so they MUST be right!”

They’re the Neturei Karta of journalism.

zondag 12 oktober 2014

Antropologen tegen Israel niet erg wetenschappelijk (IMO)

Antropologen tegen Israel niet erg wetenschappelijk

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/12/antropologen-tegen-israel-niet-erg-wetenschappelijk/

= IMO Blog =

“Meer dan 500 wetenschappers uit de hele wereld hebben een petitie ondertekend die zich keert tegen ‘de voortdurende schendingen door Israël van de rechten van de Palestijnen, inclusief de Israëlische militaire bezetting van de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem.”

Zo las ik deze week op Israel Today, een christelijke pro-Israel website. De ondertekenaars van deze petitie (inmiddels meer dan 700 antropologen) ‘verplichten zich niet aan projecten of bijeenkomsten mee te werken die door Israëlische academische instituten worden geïnitieerd. Zij willen dergelijke projecten niet financieren, er geen lezingen geven, niet aan conferenties in dergelijke instituten deelnemen en geen artikelen in Israëlische vakbladen publiceren’.

Zij zijn van mening dat regeringen en mainstream media Israel niet hebben veroordeeld voor zijn ‘vergrijpen tegen het geldende volkerenrecht’. Zij schrijven verder: ‘Als een gemeenschap van geleerden die de problemen van deze wereld hebben bestudeerd – zoals machtshonger, onderdrukking en culturele hegemonie – hebben wij een morele verantwoordelijkheid en eisen rekenschap van Israël en van onze regeringen’. Ze eisen dat Israel de bezetting van 1967 en de belegering van Gaza beëindigt, de fundamentele rechten van de Arabisch-Palestijnse burgers van Israel en de stateloze Bedoeïenen in de Negev erkent en hen volledige gelijkheid verzekert, en alle Palestijnse vluchtelingen het recht geeft terug te keren conform VN-resolutie 194.

Over de meeste van deze eisen en de (on)redelijkheid of onjuistheid ervan heb ik herhaaldelijk geblogd. De problematiek van nomadische groepen speelt in veel meer moderne natie-staten, en er wordt zelden goed mee omgegaan, maar statenloos zijn de Bedoeïenen in Israel niet; enkele honderden dienen zelfs in het IDF. Het vermeende recht op terugkeer van de vluchtelingen tenslotte, betreft een selectieve interpretatie van de genoemde VN-resolutie, die ertoe zou leiden dat Israel ophoudt te bestaan als Joodse staat.

De initiatiefnemer van de petitie, de American Anthropological Association, probeert zich in te dekken tegen kritiek op eenzijdigheid door te verwijzen naar haar eerdere boycotcampagnes, die overigens Amerikaanse kwesties betroffen en geen andere staten of bevolkingen. Van de Palestijnen wordt intussen helemaal niks geëist, evenmin als van Hamas, Hezbollah, Arabische staten die Hamas steunen en niet nalaten Israel en de Joden zwart te maken en de grofste leugens over hen te verspreiden.

Van wetenschappers verwacht ik dat ze aan waarheidsvinding doen, dat ze nieuwsgierig zijn naar verschillende perspectieven, dat ze extra kritisch zijn waar het propaganda betreft en ze voor het karretje van een bepaalde ideologische groepering worden gespannen. Zo heb ik dat indertijd tijdens mijn studie cultuur- en wetenschapsstudies meegekregen.

Ik verwacht ook dat ze het nieuws een beetje volgen voordat ze iets roepen, zoals dat Israel helemaal niet werd veroordeeld in media en politiek. En dat ze zich verdiepen in wat dat volkenrecht inhoudt en hoe dat in de praktijk uitpakt. Maar goed, als je sowieso al tegen Israel bent dan doet dat er eigenlijk niet meer toe.

Israelische en Palestijnse universiteiten

Extra wrang is het feit dat er nergens in het Midden-Oosten zoveel academische vrijheid is als op Israelische universiteiten. Op sommige universiteiten bestaat de helft van de studenten uit Arabieren, en men is er over het algemeen kritisch tegenover de regering, de eigen geschiedenis en het zionisme. Het is onbegrijpelijk dat men geen moeite lijkt te hebben met de censuur op Arabische en Palestijnse universiteiten, waar bijvoorbeeld Joden niet welkom zijn en Jodenhaat welig tiert. De bekende antizionistische journaliste Amira Hass werd onlangs de toegang ontzegd op de Palestijnse Birziet Universiteit, vanwege haar Israelische nationaliteit en werkgever (Haaretz). Hetzelfde Haaretz dat men maar wat graag citeert als de bezetting of ander onrecht tegen de Palestijnen weer eens wordt gehekeld. Als zelfs een bekend en fel criticaster van Israel al de toegang wordt geweigerd, omdat de aanwezigheid van Israelische Joden (niet Israelische Arabieren) tegen de regels is, dan zegt dat wel wat over het klimaat waarin Palestijnen daar studeren. Zelfs Hass, die overloopt van begrip voor Palestijnse gevoeligheden, heeft hier geen goed woord voor over. Ze meldt ook al eerder te zijn afgewezen voor een cursus Arabisch.

Eerder dit jaar bood professor Dajani zijn ontslag aan op de Al Quds Universiteit, na felle kritiek omdat hij studenten had meegenomen naar Auschwitz. Hij wilde zijn studenten kennis en begrip van de Joodse geschiedenis bijbrengen, maar dat was niet de bedoeling. Ook twee leerlingen van Birzeit zouden meegaan, maar zagen hier onder zware druk van af. In een ook naar Israel kritisch stuk schrijft Matthew Kalman in Haaretz:

This obsession with politics, although understandable, does a considerable disservice to the students who rely on Birzeit and the other Palestinian universities to help them create a better future for themselves – and for the Palestinian people.

Birzeit, ironically, was actually founded by the Israelis. The dictatorial Jordanian regime would never sanction an independent university in the West Bank. It soon became the intellectual powerhouse of Palestinian resistance against the Israeli occupation.

But it has failed to mature into a new, post-revolutionary role and become the engine of emerging Palestinian statehood.

Academische vrijplaats

Mensen die met de Palestijnen begaan zijn zouden zich hier zorgen om moeten maken, net als het volgende:

The main reason for the under-development of Palestinian high-tech is the poor education on offer from universities like Birzeit. One of the few successful tech start-ups in Ramallah was founded by an East Jerusalem Palestinian who studied at a Hebrew-speaking Israeli school and then at an Israeli university. His business is expanding fast, but he cannot find enough skilled Palestinian graduates to hire.

It’s a complaint I hear repeatedly when I’m reporting on Palestinian graduates. High grades in exams are achieved by parroting the lecturers’ ideas, not by challenging them. The universities are simply not teaching their students the independent critical thinking skills needed in today’s world. Their educational system is mired in the past.

De Palestijnen gelden binnen de Arabische wereld als hoog opgeleid. Toch is de Palestijnse samenleving afhankelijk van miljardensteun uit het Westen, en wordt continu geklaagd dat er niet genoeg geld is, en overheidssalarissen niet kunnen worden uitbetaald. Dit kan niet alleen aan de bezetting worden toegeschreven en aan Israelische restricties. Er zijn zeker belemmeringen, maar de Arabische staten doen het niet beter. De Arabische wereld blijft zo achter op het gebied van wetenschap en technologie (en dus in welvaart) omdat er niet in wordt geïnvesteerd, omdat corrupte politici en religieuze leiders het belang niet inzien van een open academisch klimaat en debat, een vrijplaats voor jonge intelligente mensen om zich te ontwikkelen en kennis te nemen van ideeën, theorieën en uitvindingen van elders. Sterker nog, men ziet dit als regelrechte bedreiging van de eigen machtspositie. Maar dat probleem wordt door de zelfbenoemde sympathisanten van de Palestijnen genegeerd; zoals zo vaak zijn Palestijns leed en Palestijnse problemen alleen interessant wanneer men Israel de schuld kan geven en zwart kan maken. Hier zijn de Palestijnen echter niet mee geholpen, integendeel.

Ratna Pelle

PS: een anti-boycot petitie als reactie heeft tot nu toe 1370 handtekeningen van diverse academici verzameld.

Omstreden tentoonstelling van WAR CHILD in Domkerk Utrecht

Hamburger: “Als het om kritiek op Israël gaat zijn de ogen dicht en de snaveltjes toe”.

In de Domkerk te Utrecht is van 18 september tot 20 oktober een fototentoonstelling te zien van War Child , met als thema “Palestijnse kinderen en militaire detentie”. Niet iedereen is blij met deze tentoonstelling. In Trouw een artikel hierover, waarin o.a. wordt genoemd dat de Liberaal Joodse Gemeente (LJG) in Utrecht en enkele kerkleden stellen dat de Domkerk in Utrecht antisemitisme aanwakkert. Woordvoerder Tamar Walma van der Molen van de Liberaal Joodse Gemeente (LJG) zei dat deze tentoonstelling "op ons terugslaat", waarbij zij met ons doelt op 'ons joden'.

Jaap Hamburger, voorzitter van Een Ander Joods Geluid (EAJG), is het hier niet mee eens en laat zijn stem horen in Joop . Hij vindt dat de opmerking van mevrouw van der Molen uit de lucht is gegrepen, of uit de duim gezogen. Ook is Hamburger van mening dat `de realiteit van de bezetting voortdurend tot schendingen van kinderrechten leidt, waar de critici van de expositie hun ogen niet voor mogen sluiten. Daar bewijzen zij Israël geen dienst mee’. Als Israël een democratische rechtstaat wil zijn, dan dient het volgens Hamburger op dit soort feiten aangesproken te worden. Er zullen in Israël ongetwijfeld dingen misgaan. Israël is, zoals alle andere landen, niet perfect en balanceert bovendien voortdurend op de rand van oorlog. Desondanks mag er natuurlijk gewezen worden op dingen die niet door de beugel kunnen. Dat doet Hamburger dan ook, maar wel buitenproportioneel, waarbij hij natuurlijk niet de misdaden van Palestijnse kant noemt. Volgens hem gaat de expositie in de Domkerk niet over joden; wel over Palestijnse minderjarige kinderen die mishandeld zouden worden door de Israëlische autoriteiten.

Al is het gevangen nemen van kinderen heel omstreden, deze Palestijnse `kinderen’ zijn niet voor niets opgepakt. Desondanks zou de tentoonstelling volgens Hamburger de achterliggend gedachte hebben om van Israël een beter land te maken dan het nu is. “In die zin, en in die zin alleen "slaat de tentoonstelling op ons terug", zegt Hamburger. Hij gaat er van uit dat mevrouw van de Molen het niet met deze uitspraak eens zal zijn: “Het gevoel dat mij bekruipt is dat er stennis wordt gemaakt door Van der Molen - alsmede door sommigen binnen de Domkerk - om kritiek op Israël te smoren. De Fabeltjeskrant is nog immer het favoriete programma hier - 'ogen dicht en snaveltjes toe' - als het om Israël gaat”. Hier slaat Hamburger de plank al helemaal mis! Als het om kritiek op Israël gaat zijn de ogen immers allang opengesperd en die kritiek wordt door wijd geopende snavels al jarenlang luid en in alle toonaarden ten gehore gebracht. De opmerking van Hamburger loopt dus tientallen jaren achter op de realiteit.

Ten slotte moet nog worden opgemerkt dat het Palestijnse artiesten zijn, die op de foto’s van de tentoonstelling in poses uitbeelden, wat sommige Palestijnse kinderen tijdens en na detentie moeten ondergaan. Hierbij rijst meteen de vraag in hoever dit overeenkomt met de werkelijke feiten, maar dit terzijde.

Tjalling

vrijdag 10 oktober 2014

De lege ruimtes in de Gazastrook

Ondanks de relatief hoge bevolkingsdichtheid in de bebouwde gebieden, is het grootste deel van de Gazastrook open ruimte, waar de UNRWA (of Hamas zelf?) Palestijnse burgers veilig had kunnen opvangen tijdens de gevechten in de recente oorlog, zo betoogt Alan Dershowitz hieronder.

Dat Hamas en co zelf dit open terrein zouden gebruiken om raketten uit af te vuren is niet verwachten; afgezien van de ondergrondse tunnels is er weinig dekking tegen de Israelische luchtmacht te vinden.

Hoe reëel de optie is om burgers hier in tenten onder te brengen, kan ik niet inschatten. Het vereist de nodige logistiek om ze daar van water en voedsel etc. te voorzien. In de relatief korte en hevige gevechtsperioden tussen Israel en Hamas lijkt dit me lastig even op te zetten.

Overigens zou in dat geval Israel zich veel minder terughoudend hoeven op te stellen in het bombarderen van Hamas-posities in de steden. Dat zou de aanvallen succesvoller maken, maar de ravage des te groter.

Wouter

____________

The empty spaces in Gaza

by Alan M. Dershowitz
August 5, 2014 at 3:00 pm

http://www.gatestoneinstitute.org/4580/gaza-population-density

How many times have you heard on television or read in the media that the Gaza Strip is "the most densely populated area in the world"? Repeating this statement, however, does not make it true. There are dense parts of Gaza, especially Gaza City, Beit Hanoun and Khan Younis, but there are far less dense areas in Gaza between these cities. Just look at Google Earth, or this population density map.

(Image source: Peace Now)

The fact that these sparsely populated areas exist in the Gaza Strip raises several important moral questions: First, why don't the media show the relatively open areas of the Gaza Strip? Why do they only show the densely populated cities? There are several possible reasons. There is no fighting going on in the sparsely populated areas, so showing them would be boring. But that's precisely the point—to show areas from which Hamas could be firing rockets and building tunnels but has chosen not to. Or perhaps the reason the media doesn't show these areas is that Hamas won't let them. That too would be a story worth reporting.

Second, why doesn't Hamas use sparsely populated areas from which to launch its rockets and build its tunnels? Were it to do so, Palestinian civilian casualties would decrease dramatically, but the casualty rate among Hamas terrorists would increase dramatically.

That is precisely why Hamas selects the most densely populated areas from which to fire and dig. The difference between Israel and Hamas is that Israel uses its soldiers to protect its civilians, whereas Hamas uses its civilians to protect its terrorists. That is why most of Israeli casualties have been soldiers and most of Hamas' casualties have been civilians. The other reason is that Israel builds shelters for its civilians, whereas Hamas builds shelters only for its terrorists, intending that most of the casualties be among its civilian shields.

The law is clear: using civilians as human shields—which the Hamas battle manual mandates—is an absolute war crime. There are no exceptions or matters of degree, especially when there are alternatives. On the other hand, shooting at legitimate military targets, such as rockets and terror tunnels is permitted, unless the number of anticipated civilian casualties is disproportionate to the military importance of the target. This is a matter of degree and judgment, often difficult to calculate in the fog of war. The law is also clear that when a criminal takes a hostage and uses that hostage as a shield from behind whom to fire at civilians or police, and if the police fire back and kill the hostage, it is the criminal and not the policeman who is guilty of murder. So too with Hamas: when it uses human shields and the Israeli military fires back and kills some of the shields, it is Hamas who is responsible for their deaths.

The third moral question is why does the United Nations try to shelter Palestinian civilians right in the middle of the areas from which Hamas is firing? Hamas has decided not to use the less densely populated areas for rocket firing and tunnel digging. For that reason, the United Nations should use these sparsely populated areas as places of refuge. Since the Gaza Strip is relatively small, it would not be difficult to move civilians to these safer areas. They should declare these areas battle free and build temporary shelters—tents if necessary—as places of asylum for the residents of the crowded cities. It should prevent any Hamas fighters, any rockets and any tunnel builders from entering into these sanctuaries. In that way, Hamas would be denied the use of human shields and Israel would have no reason to fire its weapons anywhere near these United Nations sanctuaries. The net result would be a considerable saving of lives.

But instead the UN is playing right into the hands of Hamas, by sheltering civilians right next to Hamas fighters, Hamas weapons and Hamas tunnels. Then the United Nations and the international community accuses Israel of doing precisely what Hamas intended Israel to do: namely fire at its terrorists and kill United Nations protected civilians in the process. It's a cynical game being played by Hamas, but it wouldn't succeed without the complicity of UN agencies.

The only way to assure that Hamas' strategy of using human shields to maximize civilian casualties is not repeated over and over again is for the international community, and especially the United Nations, not to encourage and facilitate it, as it currently does. International law must be enforced against Hamas for its double war crime: using civilian human shields to fire at civilian Israeli targets. If this tactic were to be brought to a halt, then Israel would have no need to respond in self-defense. Applying the laws of war to Israel alone will do no good, because any country faced with rockets and tunnels targeting its civilians will fight back. When the fighters and tunnel builders hide behind human shields, there will inevitably be civilian casualties—unintended by Israel, intended by Hamas—regardless of how careful the defenders are. Israel has tried its hardest to minimize civilian casualties. Hamas has tried its hardest to maximize civilian casualties. Now the United Nations and the international community must try their hardest to become part of the solution rather than part of the problem.

Gaza oorlog: helft tot nu toe geïdentificeerde doden waren terroristen/strijders

Volgens Israelische bronnen zou, nadat men ruim 40% van de doden in Gaza heeft onderzocht, de helft strijders zijn en de andere helft burgers. Deze cijfers zouden even serieus moeten worden genomen als de eeuwig vermeldde VN cijfers (die op Palestijnse bronnen zijn gebaseerd) maar worden zelden in de media vermeld.

--------------

Newest Protective Edge stats: 1:1 ratio of civilians to terrorists

The Meir Amit Intelligence and Terrorism Information Center has released its sixth analysis of people killed during Protective Edge. Here is their executive summary:

The number of names of those killed, examined so far by the Information Center, on the basis of lists of the Ministry of Health, is 900, that is - about 42% of the total Palestinians killed (said to be 2157, according to the Palestinian Ministry of Health report as of September 14, 2014). A number of the MoH duplicate names were removed and terrorists who do not appear in the lists (both due to technical reasons and because of the policy of concealment and deception of Hamas) were added.

After these adjustments the total number of fatalities investigated so far by the information Center reaches 1,017, or about 47% of the total fatalities.

Adding the current findings with the previous five reports and combining information about the identities of the dead identified indicate the following breakdown of the 1,017 fatalities examined by the Information Center:

435 casualties were terrorists.
439 casualties were innocent civilians.
The identity of 143 is unknown at this time. therefore it is not possible to determine whether they are militants or uninvolved civilians.

Of the 874 fatalities that we could identify, terrorist operatives are some 49.8% of the names, uninvolved citizens are about 50.2%. The ratio between them may vary upon Further examination of the names of the dead. At this stage it was not possible to identify 143 deaths, representing approximately 14% of all the names.

As with the previous reports, the Center is researching in blocks of 150 names released by Hamas, this one covering the dates of July 23-26. They found 31 photos of the new batch of terrorists, including these:

(h/t Yenta Press)

Light rail Jeruzalem al maanden 'onder vuur'

De Lightrail van Jeruzalem leek een van de weinige plekken te zijn waar coëxistentie en tolerantie tussen Joden en Arabieren in de praktijk worden gebracht, maar daar is de laatste maanden niet veel meer van te merken. Tegen de aanleg was in Nederland (en Europa) veel protest, omdat hij ook twee Palestijnse wijken aan doet en een merendeels Joodse wijk met het Westen van Jeruzalem verbindt. Dat mag allemaal niet van de politiek correcte goegemeente, die vindt dat Israel over de groene lijn niks te zoeken heeft. Dat de tram ook door Arabieren gebruikt wordt en hun wijken met de oude stad verbindt doet daarbij niet ter zake. Sinds de dood van de Israelische tieners en vooral de wraakactie van extreem rechtse Joden, is het hommeless:

But when riots erupted in Palestinian areas of Jerusalem early July following the kidnapping and murder of teenager Muhammad Abu Khdeir — apparently at the hands of Jewish extremists, in a revenge attack soon after the bodies of three murdered Israeli teens were found in the West Bank — the tram’s infrastructure in Shuafat was the first to be targeted. Rioters set on fire the stops and the ticket-selling machines, and even attempted to bring down an electric pole using an angle grinder. The tram stopped running north of French Hill for a week, as the police and city hall assessed the damage.

The light rail continued to be targeted by Palestinians throughout Operation Protective Edge in Gaza, but violence did not die down even after a ceasefire was reached. According to Jerusalem Police, 13 cases of stone throwing were reported between September 7 and September 28, with two people arrested and one indicted.

Zowel Joden als Arabieren vertellen geregeld te worden belaagd, uitgescholden of bespuugd.

Overigens heb ik ook mensen gesproken die zeggen dat dit verhaal nogal is opgeblazen en ze zonder angstgevoelens dagelijks de lightrail gebruiken.

------------

On Jerusalem’s light rail, anxiety trumps coexistence

http://www.timesofisrael.com/on-jerusalems-light-rail-anxiety-trumps-coexistence/

Passengers on both sides of the national divide report a heightened sense of insecurity since the summer’s hostilities

BY ELHANAN MILLER October 2, 2014, 9:46 am

Zemira Tahan thought twice before boarding the tram at the north Jerusalem neighborhood of Pisgat Zeev.

Tahan is not the only Jerusalemite wary of boarding the light rail these days. Lauded as an oasis of coexistence in a deeply conflicted city upon its inauguration three years ago, the tram carries some 130,000 passengers a day along a 14-kilometer (8.5 mile) route from Pisgat Zeev in the northeast to Mount Herzl in the southwest, traversing the Palestinian neighborhoods of Shuafat and Beit Hanina.

Pisgat Zeev resident Zemira Tahan on the Jerusalem light rail, September 30, 2014 (photo credit: Elhanan Miller/Times of Israel)

Stone throwing has become such a menace, in fact, that a special police task force was recently created in Jerusalem to combat the phenomenon. In a revelatory interview with Israel Radio on Tuesday, Yaron Ravid, the CEO of CityPass which operates the light rail, said that police had instructed his company not to make public the attacks on the tram, arguing that media attention would only encourage offenders. CityPass told Ynet on September 16 that 95 attacks had been carried out against the light rail since July, mostly during evening hours.

Citypass has been forced to put 30% of its cars (7 of 23) out of service due to damage from stone throwing, and estimated the damage caused to its trains and infrastructure by the end of August at NIS 35 million ($9.5 million). A spokesman for the Jerusalem municipality informed The Times of Israel that all cars are now equipped with stone-proof windows.

Waiting at Givat Hamivtar station near Mount Scopus, Hebrew University student Ashraf Kheiri, 23, said that stone throwing was a Palestinian reaction to ongoing neglect on the part of Jerusalem’s municipality and the police.

“There’s no other way to protest,” he said. “Put yourself in their place. They have nothing and wanted to react to the murder of Abu Khdeir. What would you do? As far as they’re concerned, no one takes care of them.”

A Palestinian student reads her textbook on the light rail at Shuafat, Jerusalem, September 30, 2014 (photo credit: Elhanan Miller / Times of Israel)

“I would never do something like that,” he said emphatically. “Do you know why? Because I use it every day. If it’s stuck, I can’t get home.”

On a crowded northbound train, Monica, a 48-year-old tour guide from Pisgat Zeev, said she avoids taking the tram in the evenings, when the risk of stone throwing increases.

“There’s no lack of security, but I can sense the hostility outside in the three [Palestinian-area] stations. It’s scary,” she told The Times of Israel. “Being attacked with stones or Molotov cocktails is one experience I don’t want to have.”

Pisgat Zeev’s local newspaper has begun referring to the tram as “the roller coaster,” and a group of residents has called for a boycott until the tram is rerouted away from the problematic Palestinian neighborhoods. Monica said she opposed that effort.

“Right now coexistence is an illusion, but it did happen at first. I believe we will return to that situation, but time must pass. Both sides need to be more tolerant; this doesn’t happen overnight.”

Despite the anxiety, Arabic and Hebrew still mixed on the tram Tuesday in the loud chatter of veiled Arab schoolgirls on their way home and the raucous cellphone conversations of middle-aged Israeli women. A security guard in khaki and an earpiece (one is assigned to every car) paced slowly back and forth, as the loudspeaker announced the next station in Hebrew, English and Arabic.

Traveling on the tram has become a scary experience not only for Jews, but also for Arabs, albeit for different reasons. Since the kidnapping and killing of the three Israeli teenagers Naftali Fraenkel, Gil-ad Shaar and Eyal Yifrach south of Jerusalem in June, Palestinians — especially veiled women — have reported a sharp increase in verbal and physical attacks on the tram, one of the only places of close contact between Jews and Arabs in the city. One videoof a verbal attack directed at a Palestinian woman was uploaded to YouTube and went viral.

At Shuafat station, 41-year-old housewife Khawla agreed to talk about her experiences on the tram, but apologized for having to get off at the next station to buy a ticket. The vending machines have still not been repaired since being vandalized, and she did not want to get fined. She stopped using the tram when the Palestinian teenager was murdered and only resumed traveling on it two weeks ago, she said, when the financial burden of taking taxis finally overcame her.

“I stopped using the tram because it became too dangerous even before [the murder of] Abu Khdeir,” she told The Times of Israel. “There were slogans written on our walls in Shuafat: ‘Beware of child kidnapping.'”

Once, at a tram station, schoolchildren harassed Khawla and her son with nationalistic chants, she said. Two weeks later, a Jewish teenager spat on the boy unprovoked while she was leaving Pisgat Zeev mall with him.

“The situation has escalated in all aspects,” she said, noting that at one point in recent months she would call another son — who works as a truck driver in West Jerusalem — five or six times a day to make sure he’s all right. “I’ve experienced a difficult period of tension.”

The increased presence of police and light rail security has not added to Khawla’s sense of safety; quite the opposite.

“The police haven’t left the area since the riots. Just two days ago a 16-year-old from my son’s school was beaten and arrested,” she said. “I don’t let my son leave home. I fear for his future if he too is arrested.”

Khawla bemoaned the situation of Jerusalem’s Palestinians, who she said are shunned both by Jerusalem’s City Hall and by the Palestinian Authority.

Like Khawla, Pisgat Zeev resident Meital Balas, 32, was traveling on the light rail for the first time in a month and a half with her young son on Tuesday. She said she has witnessed many cases of Jews provoking Arabs on the tram “for no reason,” sometimes even coming to blows.

But If it were up to Balas, Khawla — like other Palestinian residents of Jerusalem — would have limited access to the tram.

“I think separation is warranted, and [the tram] should not pass through Shuafat,” she said. “I’m not a racist or anything, but they show no willingness to live in peace. If they burn their own stations and start rioting again, and if we live in fear in our own city, what else do we have left?”

Voorgenomen Zweedse erkenning van Palestina voorbarig en ondoordacht (IPI)

Voorgenomen Zweedse erkenning van Palestina voorbarig en ondoordacht

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/09/voorgenomen-zweedse-erkenning-van-palestina-voorbarig-en-ondoordacht/

- Door Tjalling –

Zweden wil binnen afzienbare tijd Palestina als staat gaan erkennen. De nieuwe centrumlinkse Zweedse premier Stefan Löfven heeft dit vrijdag 3 oktober op zijn eerste werkdag als eerste minister gezegd. Het Zweedse voornemen is echter niet alleen voorbarig maar ook ondoordacht.

De kersverse premier Löfven, leider van de Zweedse sociaaldemocraten en nog weinig ervaren op het gebied van buitenlands beleid, ‘denkt dat het conflict tussen Israël en Palestina alleen kan worden beëindigd door een tweestatenoplossing, die is onderhandeld in overeenstemming met het internationale recht‘.

Dat internationaal recht is echter een groot twistpunt, want het bestaat uit een lappendeken van verdragen, resoluties en jurisprudentie, van uiteenlopende aard en vaak met veel ruimte voor interpretaties en meningsverschillen, ook tussen de deskundigen. Opportunisme en politieke en economische belangen voeren vaak de boventoon. En niet te vergeten machtsverschillen, waardoor bijv. China en Rusland, maar ook de VS nauwelijks aan te spreken zijn op hun gedrag, evenmin als grote machtsblokken zoals het Arabische en islamitische blok.

Bovendien is het zo dat de Verenigde Naties uit 193 staten bestaan die allemaal in het eerste plaats tot doel hebben het eigen landsbelang te dienen. De meerderheid hiervan zijn ondemocratische landen, zodat het maar goed is dat de Algemene Vergadering van de VN geen bindende resoluties kan aannemen. Talloze VN resoluties, meestal uitgaande van het Arabische blok en gesteund door veel ondemocratische landen, veroordelen Israël, terwijl andere landen waar veel meer mis is buiten schot blijven; Israël wordt zo vaak als ‘bliksemafleider’ gebruikt.

De brede steun binnen de VN voor de Palestijnen en de vele onterechte aanvallen op Israël leiden er mede toe dat de Palestijnen weinig compromisbereid zijn en Israël zich terughoudend opstelt in de onderhandelingen. Erkenning van de Palestijnse staat, zonder dat eerst een vredesovereenkomst bereikt is, versterkt dit alleen maar en brengt zo’n overeenkomst beslist niet dichterbij.

Het kan aan de onervarenheid van Löfven liggen, dat hij dit gevaar niet ziet, maar zelf denk ik eerder dat hij de erkenning van Palestina als dekmantel naar buiten toe gebruikt om binnenshuis de eenheid te bewaren. In de nieuwe Zweedse coalitie, die bestaat uit sociaaldemocraten en Groenen, heeft bijvoorbeeld ook minister Mehmet Kaplan zitting. Deze in Turkije geboren minister voor de Zweedse Groenen, voer mee met de flotilla naar Gaza in 2010, in een poging om de Israëlische ‘blokkade’ te doorbreken. Ook heeft Kaplan In juli van dit jaar een zeer omstreden uitspraak gedaan, waarin hij de Zweedse moslims die op jihadreis gaan en zich aansluiten bij terreurorganisatie IS, vergeleek met de Zweden die zich in 1940 vrijwillig aanmeldden om vanuit Finland tegen de Russen te vechten. Hij stelt hiermee de jihadreizen op één lijn met die van de Zweden, die het in 1940 noodzakelijk achtten om tegen een land te strijden wat toen nog een bondgenoot was van de Nazi’s.

Löfven zal ongetwijfeld zijn coalitie in stand willen houden en dingen daarom ‘anders willen organiseren’. Echter zo speelt hij wel in de kaart van een misleidende gedachte die door de Palestijnse leiders wordt verspreid. Die gedachte is dat het doel om als Palestijnse staat erkend te worden, op een of andere manier unilateraal kan worden bereikt via de achterdeur, eerder dan door bilaterale onderhandelingen met Israël. Dit laatste is wel echt nodig. Een tweestatenoplossing is alleen dan mogelijk, wanneer die tot stand komt vanuit betrouwbare bilaterale onderhandelingen tussen Israëli’s en Palestijnen. Het is bovendien niet duidelijk geworden uit de toespraak wie en wat Löfven precies bedoelt met Palestina, of beter de -door hem beoogde- regering daarvan. Bedoelt hij hiermee dat alleen Fatah deel uit zou moeten maken van zo’n regering of ook de Hamas? Dit laatste zou onaanvaardbaar zijn, want Hamas streeft er immers naar om de Joodse staat te vernietigen. Kortom, het Zweedse voornemen, uitgesproken bij monde van Löfven, is dus zeer voorbarig en heel ondoordacht.

In Israël was men uiteraard boos om het snode Zweedse voornemen. In Israel Today verscheen een artikel waarin o.a. werd genoemd dat de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman bezwaar maakte. Hij liet aan de Zweedse ambassadeur weten, ‘dat de Zweedse premier, in plaats van zich bezig te houden met Israël en de Palestijnen, er beter aan zou doen om zijn zorgen te wijden aan de belangrijke zaken in het Midden-Oosten, bijvoorbeeld de dagelijkse massamoorden in Syrië, Irak en andere landen in de regio’. Lieberman wees er ook op dat druk van buitenaf de rechtstreekse onderhandelingen tussen Israëli’s en Palestijnen niet kan vervangen. Israëlische commentatoren zijn van mening dat Löfven zijn toespraak vooral hield om binnenlandse politieke redenen. Volgens hen steunt Löfvens coalitie op moslims en linkse stemmers die de Palestijnse zaak een warm hart toedragen.

In Nederland werd verdeeld gereageerd op de aankondiging van de centrum-linkse regering van Zweden. Jonet nieuws besteedde aandacht aan de reacties op het Zweedse voornemen van Kamerlid Michiel Servaes (PvdA) en Kamerlid Gerard Schouw (D66) in het programma TROS Kamerbreed. Servaes zei ‘er geen moeite mee te hebben om een Palestijnse staat te erkennen’ en hij pleitte voor druk van buitenaf. Volgens Schouw ‘zou D66 ook overwegen om Palestina te erkennen’. Joël Voordewind, Kamerlid voor de CU, eveneens te gast in Kamerbreed, wees er daarentegen op, ‘dat Palestina nog steeds niet voldoet aan de criteria van een zelfstandige staat en het Zweedse voornemen niet bijdraagt tot een goede verstandhouding, omdat alle betrokkenen op die manier weer hun eigen gang kunnen gaan’. Hij wil dus om gegronde redenen Palestina niet erkennen. De presentator van TROS Kamerbreed kwam tot de conclusie dat er in Nederland, ondanks de visie van PvdA en D66, geen meerderheid is voor erkenning van Palestina. En dat is maar goed ook.

Er kan namelijk alleen dan maar sprake zijn van een Palestijnse staat, wanneer de Palestijnen in alle talen erkennen dat Israël als Joodse staat bestaansrecht heeft. Bovendien mag in zo’n Palestijnse staat een terreurorganisatie als Hamas beslist niet meer de dienst uitmaken. Zolang dit soort radicale groeperingen het mede voor het zeggen hebben in de Palestijnse gebieden, kan er geen sprake zijn van erkenning van een Palestijnse staat, met welke naam dan ook.