Palestijn erkent vergiftiging van Joods gezin

 

Walgelijk, en iets wat je andersom toch niet snel zult tegenkomen. 

 

----------------

 

Palestijn erkent vergiftiging van Joods gezin

http://israeltoday.nl/headlines/9-nederlands/2444-palestijn-erkent-vergiftiging-van-joods-gezin

Zondag, 2 September 2012 19:11 

 

Een Palestijnse Arabier erkende onlangs het vergiftigen van een Joods gezin om hen te doden, alleen omdat hij 'Joden haat'.

De Israëlische rechtbank gaf zondag toestemming voor het publiceren van details van de aanval, die in oktober vorig jaar plaatsvond in de stad Ra'anana in centraal Israël. De verdachte, de 46-jarige Adnan Othman Nasa'ara, was een bouwvakker die eerder wat werk had gedaan in het huis van de slachtoffers.

De familie Lerner dacht eerst dat ze het slachtoffer was van een eenvoudige diefstal, en liet de politie komen. Maar tijdens het gesprek na de inbraak stortten Eyal Lerner en een van de politieagenten in na het drinken van frisdrank uit de keuken.

Eyal's vrouw, Yifat, en hun twee jaar oude kind werden ook ziek. Alle vier werden opgenomen in het ziekenhuis, waar Eyal een week in ernstige toestand in de intensive care verbleef.

Bij een politie-onderzoek bleek later dat het grootste deel van de dranken en het voedsel in de keuken van de Lerner's veel zeer giftige pesticiden bevatten. Onderzoek leverde de namen op van Nasa'ara en twee andere verdachten uit Beit Furik, nabij Nablus. Politie en IDF vonden pesticiden in Nasa'ara's huis.

De politie vertelde aan het Israëlische nieuwsportaal Ynet, dat Nasaara de vergiftiging heeft erkend en zei dat hij dit deed omdat hij 'Joden haat.' Ambtenaren noemen het incident nu 'nationalistisch gemotiveerd', of, met andere woorden, een terroristische aanslag.

De aanval belicht weer twee belangrijke aspecten van het Israëlisch-Palestijnse conflict.

1.      Israël wordt voortdurend bekritiseerd omdat het de vrijheid van verkeer in Judea en Samaria (de 'Westbank') beperkt, vooral omdat het de Palestijnen een gemakkelijke toegang tot de door Israël gecontroleerde gebieden weigert. Maar de meeste beperkingen zijn nieuw, ze zijn pas in de laatste tien jaar ingevoerd wegens toenemend Palestijns geweld. De vergiftiging van de familie Lerner laat zien waarom Israël zo voorzichtig is met toegang tot Joodse gebieden. 

 

2.      Het is steeds belangrijker geworden om de toegang te beperken, omdat de Palestijnse Autoriteit zo volkomen heeft gefaald om zijn bevolking te onderwijzen, om de Joden te zien als buren en partners. In feite heeft de PA het tegenovergestelde gedaan. Tegenwoordig beschouwen veel Palestijnen, zoals Adnan Othman Nasa'ara , het als een nationale en zelfs een religieuze plicht om Joden het leven te ontnemen, ongeacht of het mannen, vrouwen of kinderen zijn.

Ryan Jones

 

Mijn naam is Rachel Levy, Thaler, Levi, Gavish, Charhi, Shabo

 

Onlangs besloot een Israelische rechter dat Rachel Corrie per ongeluk is gedood door een bulldozer toen zij protesteerde tegen de vernieling van Palestijnse huizen in 2003, en hij haar niet gezien kon hebben. Zij was bovendien in verboden militair gebied en nam dus welbewust een risico.

 

Hieronder een eerbetoon aan een aantal andere Rachels, die geheel onschuldig omkwamen bij bloedige zelfmoordaanslagen en heel wat minder aandacht van de media hebben gekregen dan Corrie.  

 

Zie ook: Rachel Corrie kreeg ten onrechte naamsbekendheid 

Video over ‘the forgotten Rachels’: https://www.youtube.com/watch?v=co2X5LKH5n0&feature=player_embedded

 

RP

---------

My Name is Rachel Levy, Thaler, Levi, Gavish, Charhi, Shabo

http://www.honestreporting.com/a/rachels2.htm 

Honest Reporting points out a new play in London called "My Name is Rachel Corrie." It is getting great reviews from the genteel anti-semites of the British press. But for some reason we do not expect to see any plays about the victims of Palestinian terror playing on the West End.

Here, Honest Reporting shows some of the lives of real heroines named Rachel, those who sacrificed their lives to live in a country with their people. Their heroics were that they continued to go to stores and schools and restaurants despite the constant bombings from the Palestinian terrorists who Rachel Corrie supported and who she was a pawn of. They loved Israel, the only place where they can live freely and proudly as Jews without a second thought.

Unlike Rachel Corrie, they didn't want to make headlines; they didn't do public burnings of their own country's flag. They just wanted to live in peace, a goal that Corrie's ISM does not want for Jews. The ISM (and Corrie at the time of her death) were trying to protect terrorists, and didn't lift a finger to protect Jews. This is who Rachel Corrie was.

There are no public squares in Israel named after the bulldozer driver who accidentally killed Corrie. No trading cards with his name, no posters with his picture. But the people who killed these truly innocent Rachels are considered heroes by the Palestinians.

These Rachels do have something in common with Corrie, however:

When these Rachels died, Israel was saddened and the Palestinians celebrated. And when Corrie died, Israel was also saddened and the Palestinians also celebrated - for to them, public relations is worth far, far more than human lives. The play in London, a free advertisement for Palestinian terror, couldn't have happened without Corrie's death, and there is little since the deaths of Americans on the USS Liberty that has made the haters of Jews happier than Rachel Corrie's demise.

My Name is Rachel Levy

Mar 29, 2002 - Rachel Levy, 17, of Jerusalem, was one of two people killed when a female suicide bomber blew herself up in the Kiryat Yovel supermarket in Jerusalem.

On Friday afternoon, Rachel's mother, Avigail, asked her to go to the supermarket to buy some things for the Shabbat meals. A 16-year-old female Palestinian suicide bomber, wearing a belt of explosives around her waist, walked into the supermarket in Jerusalem's Kiryat Hayovel neighborhood Friday afternoon and blew herself up. Haim Smadar, the security guard, prevented the bomber from going deep inside the store. Rachel Levy, who was near the entrance, was killed; 28 people were injured.

Rachel Levy was a senior at the Sieff High School. Fellow pupils from her photography class at school said that she was an excellent pupil, and that an exhibition of Rachel's photographs is being held at her school. "She was a charming girl, allways smiling and pleasant. simply a wonderful person," said a relative. "She loved books, music, and sports," said her mother.

Rachel's cousin, Rafi Levy, was killed in a terrorist shooting attack at a roadblock near Ofra a month ago.

Rachel Levy was buried in Jerusalem. She is survived by her parents, Amos and Avigail, and her two brothers: Guy, 23, and Kobi, 7

My Name is Rachel Thaler

Feb 27, 2002 - Rachel Thaler, 16, of Ginot Shomron died of wounds suffered on February 16 when a suicide bomber blew himself up at a pizzeria in the shopping mall in Karnei Shomron in Samaria, bringing the death toll in the attack to three.

Rachel Thaler had gone on Saturday night to the local Yuvalim Mall in Karnei Shomron with his brother, Lior. Since its opening six months ago, the mall has become a popular meeting place for local youth. Rachel, who suffered a critical head injury in the bombing, never regained consciousness. She died 12 days later. Her family donated her organs for transplant. The condition of Rachel's brother, Lior, 14, who was also seriously injured, has improved greatly.

Ganette Thaler said she had donated her daughter's organs, because she thought it was important that other people benefit from her tragedy, especially during this time of so many terrorist attacks. "I feel that part of my daughter is living in two other people who gained life from her donation. I know that's what my daughter would have wanted," she said.

Rachel was the oldest of the family's three children. Her parents - Ganette, from England, and Michael, from the US - moved to the Ginot Shomron neighborhood five years ago, and were divorced three years later. Michael had moved back to the US, while Ganette remained in Ginot Shomrom with the children.

"It hasn't been easy for her. Not long ago, Ganette discussed the possibility of moving to the US. Rachel came to me and asked me to persuade her mother to remain," Vered Cohen, a family friend and neighbor, said.

Rachel studied at the Ulpana in Dolev. Eliraz Smet, Rachel's guide in the Ulpana, said "She always had a smile on her face. We would aske her to teach us how she always kept the smile, even with what's going on."

Rachel Thaler was buried in Karnei Shomron. She is survived by her parents and two brothers, Lior and Zvi

My Name is Rachel Levi

Feb 14, 2001 - Sgt. Rachel Levi, 19, of Ashkelon, was one of 8 Israelis killed when a Palestinian crashed a bus into a crowded bus stop at Azor junction, south of Tel Aviv. It was the deadliest Palestinian attack on Israelis in four years.

Sergeant Rachel Levi worked on computers in logistics at Tel Hashomer. She had signed to continue her service in the IDF for an additional three years.

She had been dropped off by her father near the Tel Aviv Central Bus Station, about an hour before she was killed. He said: "Adi, my older daughter, told me that the attack occured at a junction where Rachel used to be daily. We called her on her cell phone, but there was no answer. We called her commander, and he said that she had not arrived. We then called the hospital, and they told us that she was not among the injured. We asked about her close friend and neighbor, Sigal Yunsi, and we were told that she was severely injured. I felt weak in the knees. We did not know what was happening. And then the officers came with the bad news."

"The army was her whole life," her mother Henya said. "I don't wish this feeling on any mother, I can't stop shaking."

Rachel left behind her parents and two sisters. She was buried in Ashkelon.

My Name is Rachel Gavish

Mar 28, 2002 - Rachel Gavish, 50, of Elon Moreh was one of four members of the Gavish family killed in Elon Moreh, when a Palestinian terrorist infiltrated the hilltop community near Nablus, burst into their home, and shot them shortly before 9 P.M.

She was killed along with her husband David, her son Avraham, and her father Yitzhak Kanner.

The terrorist continued to shoot from one of the rooms while neighbors and security forces returned fire. Others placed a ladder to allow family members on the top story to escape. The terrorist remained in one of the top-story rooms, until he was shot and killed by security forces.

Rachel Gavish, together with her husband David, were among the founders of the Elon Moreh community. She worked as an educational counselor at the Ariel Regional College and at the Academic College for girls in Elon Moreh.

In Elon Moreh, thousands attended the funerals of Rachel, 50, and David Gavish, 51, their son Avraham, 25, who lives in Kedumim with his wife and was visting the family during the Pessah holiday, and Rachel's father, Yitzhak Kanner.

Rachel Gavish was buried in Elon Moreh alongside her family members. She is survived by her six children: Menashe (23), Yeshurun (2), Avigdor, (19), Tzofia (18), Leah (17), and Assaf (14)

My Name is Rachel Charhi

Apr 4, 2002 - Rachel Charhi, 36, of Bat-Yam, died five days after being critically injured in a suicide bombing in a cafe on the corner of Allenby and Bialik streets in Tel-Aviv on March 30. Some 30 others were injured in the attack. The Fatah Al-Aqsa Martyrs Brigades claimed responsibility.

Rachel and her husband Ben-Zion, who was among the injured, saw the terrorist and tried to escape but did not succeed, reported Rachel's siblings.

Rachel was a secretary at an accounting firm. Her daughter had often suggested she quit her job so as not to have to ride the busses, but Rachel told her not to worry. On the day of the attack, Rachel and Ben-Zion thought to dine in a different cafe but chose My Coffee Shop instead, since it was less crowded.

Rachel was buried in the Yarkon cemetery in Tel-Aviv. She is survived by her husband Benzion, daughter Kinneret 14 and sons Ariel 13 and Barak 7

My Name is Rachel Shabo

June 20, 2002 - Rachel Shabo, 40, of Itamar was murdered along with three of her sons when a terrorist entered their home in Itamar, south of Nablus, and opened fire.

Shortly after 9 on Thursday night, the terrorist infiltrated the settlement, shooting in all directions before bursting into the Shabo home. The terrorist first shot the mother, Rachel (top right), in the back. Then he shot Avishai, 5 (top, second from right), Zvika, 13 (bottom, second from right), and Neria, 16(bottom, third from left), as well as a neighbor, Yosef Twito, who came to their aid. Thirteen-year-old Avia told the doctor who treated her in the hospital that she had heard her mother shout out in pain and then all was quiet.

Boaz Shabo, the father, a printer by profession, was not at home. The older children - Yariv and Atara - were also out, visiting friends.

Rachel grew up in Karnei Shomron and met Boaz, from Moshav Beit Meir near Jerusalem, 20 years ago. The Shabos were among the founders of Itamar 18 years ago and always welcomed newcomers, inviting them to their home for a Shabbat meal. Rachel worked as a secretary in the nearby settlement of Yitzhar until a year ago. Her friends described her as an energetic and affable person.

Only a month earlier, Neria had escaped terrorist shots in his bedroom at the yeshiva high school on Itamar, when three of his friends were killed. His pillow had been hit by bullets. Neria's friends said he had been a genius. Zvika's friends described him as a righteous young man.

Rachel Shabo was buried in Itamar alongside her three sons. She is survived by her husband Boaz, and four of their children - Yariv (17), Atara (15), Avia (13) and Asael (10).

----------------------------------------------------------------------------------
Update: http://www.rafahpundits.com/ seems to think that if none of the victims of Palestinian terror were killed from explosives smuglled in from Gaza, that somehow this list of Rachels is irrelevant. The psychological backflips that terror supporters use is astounding.

More about Rachel Corrie: http://elderofziyon.blogspot.co.il/search?q=Rachel+Corrie

 

ASN-bank wipte Israel-project maar haalt bakzeil

 

Dat de ASN bank bevooroordeeld is tegenover Israel is natuurlijk niet echt nieuws, maar het werd nu wel pijnlijk duidelijk: 

Zonder enig bewijs werd een project voor een ECO dorp in de Negev van de site gehaald omdat het op 'omstreden gebied', geclaimd door Bedoeienen, zou komen te staan. Dit bleek onjuist, maar de toezeggingen van de initiator maakten geen indruk.

Nadat CIDI de ASN-bank twee brieven met kaarten en rapporten had gestuurd die bewezen dat Bedoeïenen slechts op 4,55% van de Negev een claim hebben gelegd ging de bank in tweede instantie toch overstag. Ook stuurde CIDI een afschrift van een van de brieven naar de Vereniging Nederlandse Banken. Na vijf weken correspondentie mocht de heer Markus zijn project terugzetten op de website, maar dan onder twee voorwaarden: de heer Markus moest nog eens extra duidelijk stellen dat de belangen van de Bedoeïenen met zijn project niet zouden worden geschaad en bovendien moest hij de uiteindelijke locatie voorleggen aan twee mensenrechtenorganisaties. Aan beide eisen kon de heer Markus gemakkelijk voldoen, omdat hij nooit van plan was geweest de belangen van Bedoeienen te schaden. Dus werd het project weer op de site van de ASN toegelaten.  

 

Goed werk van het CIDI. Het project is hierdoor natuurlijk wel wat achterop geraakt en kan daarom nog wel wat extra stemmen gebruiken. Het is een nobel initiatief dat wil laten zien dat een andere levensstijl en energieverbruik mogelijk en nodig zijn. Stem op: http://voordewereldvanmorgen.nl/Projecten/Ecologische_dorpen_wereldwijd__economie__van_genoeg_

 

RP

------------ 

 

ASN-bank wipte Israel-project maar haalt bakzeil

http://www.cidi.nl/Nieuwsberichten/ASN-bank-wipte-Israel-project-maar-haalt-bakzeil.html

MA 03-09-2012 

 

De ASN-bank looft jaarlijks diverse prijzen uit voor projecten die de wereld een beetje vooruit moeten helpen. Dit jaar dingen er twee projecten in Israel mee. Een van de twee, de vestiging van een Ecodorp in de Negevwoestijn, was in eerste aanleg uit de race gegooid, omdat het dorp op 'omstreden gebied' zou komen, maar de ASN haalde bakzeil… 

 

Dat de ASN-bank kritisch is over Israel is geen nieuws. Zo trok de bank zich destijds terug uit het Veolia-project, de lightrailway die in Jeruzalem werd aangelegd, omdat de rail voor een deel door de West Bank gaat en een nederzetting met de hoofdstad verbindt. Hoewel de lightrail inmiddels rijdt en hij veelvuldig wordt gebruikt door duizenden Arabische inwoners van de stad, trok ASN-bank zich in de voorbereidingsfase terug uit het project omdat medewerking volgens de bank een verkeerd signaal zou afgeven.
De ASN-bank profileert zich graag als maatschappelijk bewust. Een van de initiatieven waaruit dat blijkt, is de ASN-Wereldprijs, beter bekend als 'Voor de Wereld van Morgen', een wedstrijd waaraan mensen kunnen meedoen die een idealistisch project willen opzetten. Vorig jaar won het project Palestine Link de publieksprijs en de daaraan verbonden 10.000 euro. Aan Palestine Link is onder anderen de Palestijn Ibrahim el Baz verbonden, die in het verleden in Nederland is veroordeeld voor wapensmokkel.

'Betwist'
Dit jaar verschenen op de site van 'Voor de Wereld van Morgen' twee projecten in Israel. Een project draaide om een ecodorp dat moest verrijzen in de Negev. De tweede deelnemer is Givat Haviva, een kibboets die onderdeel is van de  Zionistische beweging. Givat Haviva diende een lovenswaardig dialoogproject in voor Joodse en Arabische kinderen. Wat gebeurde met het Ecodorp?
Welnu, zonder waarschuwing vooraf werd het ecoproject in de Negev van de site verwijderd, omdat vestiging in de Negevwoestijn 'omstreden' zou zijn. De initiator van het project Ja'acov Markus vroeg de ASN-bank waarom dat zo was en riep de hulp van CIDI in. Ook stuurde hij de ASN een mail waarin hij stelde dat het nooit zijn bedoeling was om een dorp op te zetten op gebied dat door Bedoeienen geclaimd wordt. De ASN-bank antwoordde, zonder het verder aandragen van bewijs, dat de locatie waarop dit project zou verrijzen 'omstreden' is. Het ging volgens de ASN om gebied dat door Bedoeïenen geclaimed wordt. Helemaal zeker wist de ASN-bank dat niet, maar 'better be safe than sorry'.
Een opzienbarend antwoord, omdat
a. de locatie van het project nog in het geheel niet vast stond
b. Een locatie die genoemd werd als eventuele plaats, na onderzoek van CIDI helemaal niet betwist bleek te zijn
en c. de indiener van het project, de heer Markus, duidelijk te kennen had gegeven dat hij het project nooit op betwist gebied zou laten verrijzen en hij het project wilde opzetten met respect voor 'mens en milieu'. Dus ook voor Bedoeïenen, zoals hij de ASN-bank op het hart had gedrukt.

Toch overstag
De ASN-bank bood in eerste instantie alleen excuses aan over de manier waarop het project was verwijderd. Een terecht excuus, want een bank die zegt de mensenrechten hoog in het vaandel te hebben staan, zou toch tenminste voor verwijdering van het ecoproject eerst wederhoor hebben moeten toegepast, of de indiener op de hoogte moeten stellen van het hoe en waarom van de verwijdering. Ook dat is namelijk een recht.

Nadat CIDI de ASN-bank twee brieven met kaarten en rapporten had gestuurd die bewezen dat Bedoeïenen slechts op 4,55% van de Negev een claim hebben gelegd ging de bank in tweede instantie toch overstag. Ook stuurde CIDI een afschrift van een van de brieven naar de Vereniging Nederlandse Banken. Na vijf weken correspondentie mocht de heer Markus zijn project terugzetten op de website, maar dan onder twee voorwaarden: de heer Markus moest nog eens extra duidelijk stellen dat de belangen van de Bedoeïenen met zijn project niet zouden worden geschaad en bovendien moest hij de uiteindelijke locatie voorleggen aan twee mensenrechtenorganisaties. Aan beide eisen kon de heer Markus gemakkelijk voldoen, omdat hij nooit van plan was geweest de belangen van Bedoeienen te schaden. Dus werd het project weer op de site van de ASN toegelaten. In zijn categorie neemt het momenteel de vierde plaats in, ondanks dat mensen vijf weken lang niet op het project hebben kunnen stemmen. Dus het zou wel zo aardig zijn om dit interessante ECO project een handje verder te helpen. Het kan nog winnen.
Klik hier om het project te bekijken en te stemmen.

 

Israel en het progressieve dilemma (IMO Blog)

 

Israel en het progressieve dilemma

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000696.html

IMO Blog, 2012

"Stel, je bent links, Joods en Nederlands en je moet over een paar weken stemmen voor de Tweede Kamerverkiezingen. Je wilt graag voor een partij kiezen die milieu en diervriendelijkheid hoog in het vaandel heeft, en je bent pro-Israël. Dan kom je mogelijk voor een dilemma te staan."

Aldus het NIW in een artikel vorige week, waarna verschillende Joodse Nederlanders aan het woord komen over dit dilemma. Een dilemma, dat volgens het NIW ook voor rechts geldt, want:

 

"Kiezers die conservatief georiënteerd zijn, komen voor meerdere struikelblokken te staan in hun zoektocht naar de juiste partij. In hoeverre zijn bijvoorbeeld de christelijke uitgangspunten van de ChristenUnie en de SGP een obstakel? De uitgesproken pro-Israëlische PVV stemde voor een verbod van de rituele slacht."

Sinds ik met Israel bezig ben is het eerste dilemma me niet vreemd. Er is gewoon geen linkse partij die enigszins fair is tegenover Israel, dus het is eigenlijk gewoon of-of, waarbij de Christen Unie nog redelijk goed scoort op milieu en sociaal beleid, al valt dat laatste tegen als ik het Kieskompas mag geloven. En je krijgt er, laten we zeggen, nogal ouderwetse ideeën over homoseksualiteit, weigerambtenaren en de rol van de kerk voor terug. Ik vind dat kerk en staat gescheiden moeten blijven, en ambtenaren de Nederlandse wet uit te voeren hebben, net zoals je ook kunt verwachten als vrouw een hand te krijgen en we niet willen dat politieagenten of rechters een hoofddoek dragen. En eigenlijk ben ik ook niet blij met het bijzonder onderwijs. Het lijkt me geweldig als alle kinderen op openbare scholen in aanraking komen met verschillende ideeën en religies zonder dat een daarvan als de juiste wordt neergezet.

Ik heb hier vaker geschreven over de vraag waarom juist links zo anti-Israel is, en ook laatst weer had ik het erover met iemand die hetzelfde dilemma heeft als ik. 'Mode', zeg ik vaak. Trends. De mens leeft met trends, we volgen de mode niet alleen in kleding, maar ook filosofische en wetenschappelijke ideeën en politieke overtuigingen zijn onderhevig aan modes. Zoals het jarenlang hip was binnen links om tegen de Apartheid in Zuid-Afrika te zijn, en Che Guevara T-shirts te dragen, zo is het tegenwoordig (alweer een hele tijd) hip om anti-Israel te zijn. De trendsetters houden het niet bij wat afkeurende woorden over de nederzettingen, muur en checkpoints, maar vergelijken Israel met de nazi's en zeggen dat de slachtoffers van toen de daders van nu zijn. Ze tekenen Anne Frank in keffyeh en noemen Jezus een Palestijn. Of ze noemen Hamas en Hezbollah, die openlijk verklaren op het einde van Israel, binnen welke grenzen dan ook, uit te zijn, progressieve bewegingen. Populair zijn ook antizionistische Joden, waarbij wordt gesuggereerd dat dit een nieuw fenomeen is, veroorzaakt door Israels wrede bezettingspolitiek. In werkelijkheid is Joods antizionisme ouder dan Israel zelf, en stuitten de zionisten vanaf het begin op fel verzet. Niet alleen van religieuze aard overigens, maar ook veel communisten waren tegen een Joodse staat, en al lang voor de muur en nederzettingen meenden critici dat een Joodse staat gepaard zou gaan met geweld, een leger en andere ellendige zaken waar Joden zich ver van moesten houden.

Het rechtsere beleid in Israel heeft ook zijn invloed op de antipathie van links. Vroeger was Israel juist populair, en vaak hoor je oudere progressievelingen vertellen dat ze vroeger in een kibboets hebben gewerkt en het land zo prachtig vonden. De PvdA had nauwe banden met de Israelische Arbeidspartij (en dus met de regering) terwijl de VVD meer oog had voor onze oliebelangen en daarom de Arabieren een beetje te vriend wilde houden. Maar ook het toegenomen aantal moslims in Nederland heeft invloed, zeker daar zij een belangrijk deel van de achterban van de PvdA vormen, en die dus terdege met hun visie rekening wil houden.

Tot slot speelt natuurlijk het verleden een rol, niet alleen maar zeker ook bij links. Enerzijds voelen we ons schuldig over het feit dat meer dan honderdduizend loyale landgenoten zo makkelijk konden worden weggevoerd en vermoord. Anderzijds willen we wel eens van onze schuldgevoelens af, en roept de continue aandacht voor de holocaust ook weerstand op. 'De Joden zelf zijn ook geen lieverdjes' denken steeds meer mensen hardop, en 'na 70 jaar moet het maar eens genoeg zijn met al die aandacht voor Joods lijden, er is meer in de wereld'. Sommige oudere mensen menen dat zij de Joden zo goed hebben geholpen en die zich nu ondankbaar gedragen, of voelen zich verraden omdat de slachtoffers van toen zo assertief zijn geworden en nu ook tot wrede dingen in staat blijken te zijn. Het lijkt wel of we meer van dode dan van levende Joden houden, merkte Daniel Teeboom ooit op in een provocerend stukje in Trouw. En daarmee heeft hij een punt. We zien Joden het liefst als slachtoffers, als mensen van religie en studie, ietwat zonderling maar ook slim en vooral ongevaarlijk. We houden niet van Joden met macht en kapsones, en een steeds terugkerende beschuldiging aan Joden is dan ook dat ze teveel macht hebben, achter de schermen aan de touwtjes trekken, duistere complotten smeden etc. Antisemitisme steekt dan ook weer openlijker de kop op de laatste tijd, vaak onder het mom van antizionisme en doorgeschoten kritiek op Israel. Daarbij voelen velen zich op een of andere manier verantwoordelijk voor wat de Joden elders uitspoken. 'We hebben ze gered in de oorlog, ze een staat gegeven, en kijk eens wat ze nu doen' is de redenering. Ten onrechte menen velen dat Israel is gesticht vanwege de Holocaust en met Westerse hulp tot stand is gekomen of zelfs aan de Joden gegeven. In werkelijkheid was de rol van het Westen beperkt. Er was (met moeite) een tweederde meerderheid voor het delingsplan in 1947, maar verder hebben vooral de Joden zelf, met individuele hulp van Westerlingen, de staat opgebouwd en verdedigd.

Links ziet het Israelisch-Palestijns conflict daarnaast als een Noord-Zuid conflict en ziet Israel daarbij als westerse, imperialistische mogendheid en de Palestijnen als de inheemse bevolking die wordt onderdrukt. Vandaar dat men dit conflict zo graag met Zuid-Afrika vergelijkt, waar westerlingen de inheemse bevolking via een stelsel van wetten en regelingen discrimineerde. De Joden worden als westers volk gezien, en daarom worden ze naar onze maatstaven gemeten. Daarbij wordt Israels macht schromelijk overschat en worden haar angsten afgedaan als irreëel en ingegeven door de holocaust, niet door de omstandigheden. Terwijl links de zelfbeschikking van niet Westerse volken doorgaans enthousiast ondersteunt en promoot, vindt men steeds vaker dat de Joden geen recht hebben op een staat en dat zij bovendien geen volk maar slechts een religie zijn, en een staat gebaseerd op religie kan natuurlijk niet, behalve als-ie Arabisch is, of christelijk.

Er spelen ongetwijfeld meer zaken mee in de linkse perceptie van Israel, maar dit zijn denk ik wel de belangrijkste. Is het gezien al deze zaken wel mogelijk links te zijn en pro-Israel? Ik denk van wel, omdat het met name inconsequenties en tegenstrijdigheden zijn binnen links waardoor men een zo vertekend beeld heeft van Israel-Palestina (zoals men bijvoorbeeld ook lang China en de Sovjet Unie bleef steunen en de ogen sloot voor wat er daar onder het mom van mooie idealen, gebeurde). Waarom immers zouden de Joden, het meest onderdrukte volk, geen recht hebben op zelfbeschikking? De vergelijking met Zuid-Afrika gaat op alle fronten mank, de idee dat Israel is gesticht vanwege de holocaust klopt simpelweg niet, en de idee dat de Joden zich beter moeten gedragen dan anderen vanwege hun verleden is onrechtvaardig en onzinnig. Kun je je voorstellen dat een rechter strafverzwaring en plaats van verlichting geeft vanwege iemands problematische jeugd? Zie voor een aantal mythes over Israel: http://www.israel-palestina.info/mythes.html

We moeten daarom blijven proberen links te corrigeren in haar onterechte en onrechtvaardige visie op Israel en het conflict met de Arabieren, in plaats van bij links weg te lopen. Stem links, maar laat ook daarna en daarbuiten je stem binnen links horen. Binnen veel partijen is er interne discussie over deze kwestie. Van een kennis vernam ik dat op het congres van D66 afgelopen week een stevige motie over Israel is ingediend (met eenzijdige eisen op straffe van sancties) en van een positief advies voorzien door het partijbestuur. Op zo'n moment is een krachtig tegengeluid nodig. GroenLinks heeft een Midden-Oosten werkgroep die nauw vervlochten is met het Palestina Komitee, en die veel invloed heeft op het partijstandpunt en de meningsvorming. Doorgaans komt maar een kant aan het woord binnen de partij. Binnen de PvdA is de Midden-Oosten werkgroep onlangs opgeheven door het partijbestuur omdat zij een kritisch lid weigerde toe te laten.

Een tegengeluid is meer dan ooit nodig, opdat de rechtvaardige samenleving en de solidariteit die links voorstaat ook weer voor de Joden en Israel zullen gelden.

In deel twee (na het weekend) een bespreking van de verkiezingsprogramma's wat betreft Israel.

Ratna Pelle

 

Palestijnse vreugde (IMO Blog)

 

Palestijnse vreugde

http://www.israel-palestina.info/actueel/2012/08/29/palestijnse-vreugde/

We zien Palestijnen op TV meestal wanneer zij lijden, en dan vooral wanneer dat komt door Israel, door de bezetting en agressieve soldaten en kolonisten. Vandaar dat de honderdduizenden Palestijnen die vorige week de stranden in Israel bezochten, niet in onze media terug kwamen. Israelische journalisten, waaronder de linkse Gideon Levy, vielen ze wel op, en hij steekt zijn verbazing over dit vreedzame tafereel niet onder stoelen of banken:

It was hard to believe my eyes; I was excited to the point of tears. I wandered along the beaches for hours, meeting Palestinians who were happier than I’d seen them in years. Families from Jenin to Hebron, who set up their tents, grilled meat, ran freely along the shore, went into the choppy water with their clothes on and never stopped taking pictures, so they’d have a memento. It was some human spectacle.

To make sure this wasn’t some sort of summer delusion, I contacted the coordinator of government activity in the territories to ascertain what this was all about. The COGAT spokesman said that in honor of the Muslim holiday of Id al-Fitr, Israel had issued 130,000 entrance permits to residents of the territories. I didn’t believe him, and asked him to check again; maybe that was a typo. Nope, no typo.

Quietly, presumably to avoid confronting the yelps of the right, the gates of heaven were opened to tens of thousands of Palestinians as they hadn’t been opened for years. That may have been a red flag flying over the lifeguards’ hut, but a white flag of hope (forgive the flowery words) was flying for a moment on the shore at Charles Clore Park.

De beschrijving van het geluk van deze mensen, die jarenlang niet op het strand waren geweest, is hartverwarmend. Ook andere Israeli’s vonden het prachtig, en wie gunt Palestijnse kinderen nou niet een heerlijk dagje aan het strand, zoals dat voor veel Israeli’s zo vanzelfsprekend is?

Ik kwam onlangs echter nog een heel andere beschrijving van Palestijnse vreugde tegen. In een interview op het Hamas TV station Al Aqsa vertelt terroriste Ahlam Tamimi over de vreugde na de ‘geslaagde’ aanslag op de Sbarro pizzeria in Jeruzalem. Naarmate het dodental stijgt, neemt de vreugde ook toe:

Ahlam Tamimi: 16 Zionists were killed [in the suicide bombing you helped carry out].
Interviewer: Was the sound of the explosion…?
Ahlam Tamimi: It was very loud. The mujahid Abdallah Barghouti did a perfect job producing the guitar [containing the bomb], and the results amazed everybody, thanks to Allah.
[...]
Afterwards, when I took the bus, the Palestinians around Damascus Gate [in Jerusalem] were all smiling. You could sense that everybody was happy. When I got on the bus, nobody knew that it was me who had led [the suicide bomber to the target]… I was feeling quite strange, because I had left [the bomber] ‘Izz Al-Din behind, but inside the bus, they were all congratulating one another. They didn’t even know one another, yet they were exchanging greetings.
[...]
While I was sitting on the bus, the driver turned on the radio. But first, let me tell you about the gradual rise in the number of casualties. While I was on the bus and everybody was congratulating one another, they said on the radio that there had been a martyrdom attack at the Sbarro restaurant, and that three people were killed. I admit that I was a bit disappointed, because I had hoped for a larger toll. Yet when they said “three dead,” I said: “Allah be praised.”
Interviewer: Was it an Israeli radio station or a Palestinian one?
Ahlam Tamimi: That station was in the Zionist language, and the driver was translating for the passengers.
[...]
Two minutes later, they said on the radio that the number had increased to five. I wanted to hide my smile, but I just couldn’t. Allah be praised, it was great. As the number of dead kept increasing, the passengers were applauding. They didn’t even know that I was among them.
On the way back [to Ramallah], we passed a Palestinian police checkpoint, and the policemen were laughing. One of them stuck his head in and said: “Congratulations to us all.” Everybody was happy.

De uitgelaten reacties na een zelfmoordaanslag zijn niet uitzonderlijk onder Palestijnen. Vaak werden na aanslagen snoepjes uitgedeeld, en heerst er een stemming zoals bij ons wanneer Nederland het EK heeft gewonnen. Tamimi kwam in oktober vrij bij de Shalit deal en leeft sindsdien met haar man in Jordanië. Bij de aanslag waar zij aan meewerkte kwam een groot deel van het Nederlandse gezin Schijveschuurder om, waaronder verschillende kinderen. Ik heb me nooit kunnen voorstellen hoe de dood van onschuldige burgers en zelfs kinderen mensen zo blij kan maken. Hoe diep moet de haat zitten? Hoe wanhopig moet je zijn? Velen leiden daaruit af dat de Palestijnen blijkbaar ontzettend extreem worden onderdrukt en vernederd, maar is dat ook zo?

Er is autonomie sinds 1995, en het Israelische leger is, zeker na de tweede intifada, niet meer aanwezig in Palestijnse steden. Het aantal checkpoints en roadblocks is sterk gedaald, het aantal aanslagen ook. In 2011 vielen welgeteld 20 Palestijnse en 16 Israelische slachtoffers. Ten tijde van de tweede intifada lagen deze cijfers een stuk hoger en waren er geregeld invallen van het Israelische leger in Palestijnse steden, maar ook toen was het vergeleken met andere conflicthaarden een mild conflict waarin nauwelijks excessen en massaslachtingen voorkomen. Ondanks alle aandacht voor wanhopige Palestijnen en de (inmiddels sterk versoepelde) blokkade van Gaza is de Palestijnse levensstandaard hoog vergeleken met de omringende landen. Er zijn vernederingen en pesterijen, er zijn spanningen, onzekerheden, maar verklaart dat deze vreugde (en dus haat) aan Palestijnse zijde? Israeli’s zijn ook bang voor hun buren, voor de aanslagen, voor een Iraanse atoombom, en zijn soms diep beledigd door het antisemitisme in de Arabische wereld. Toch hoor je hen niet juichen wanneer er onschuldige Palestijnse slachtoffers vallen, wanneer per ongeluk een school is geraakt. Extremisten daargelaten, maken Israeli’s een onderscheid tussen strijders (terroristen) en onschuldige burgers. Met Hamas leden heeft men doorgaans weinig compassie, en daarbij is de vraag of het betreffende Hamas lid voordat hij werd geraakt zelf een raket aan het afschieten was van ondergeschikt belang. Het Israelische leger probeert zo min mogelijk onschuldige burgers te doden en geeft veel geld uit aan de ontwikkeling van precisiewapens. Naar verhouding doodt Israel minder onschuldige burgers dan de NAVO in Afghanistan.

Sommigen verklaren deze haat uit de islam, die minachting voor Joden predikt. Dat lijkt me reëel genoeg, gezien ook het feit dat vaak naar ‘Kaybar’ (waar de Joden door Mohammed werden verslagen) en naar de hadith waarin wordt opgeroepen tot het doden van Joden wordt verwezen door religieuze leiders. Maar er zijn ook moslims die vanuit hun religie verzoening nastreven, al hoor je die helaas niet veel. Sommigen ook wijzen op de invloed van het Westerse en vooral Duitse antisemitisme dat door de nazi’s in de jaren ’30 naar Palestina werd geëxporteerd en zich daar vermengde met islamitisch gefundeerd antisemitisme. Dat lijkt mij een plausibele verklaring, waarmee ook de toename van het Arabische antisemitisme wordt verklaard. Niet het zionisme is hier debet aan (dit was eerder een reactie op antisemitisme) maar de vruchtbare samenwerking tussen Palestijnse leiders als de mufti en nazi propagandisten.

Daarnaast is er een groot verschil tussen de media in de Arabische landen (en de Palestijnse samenleving) en de onze. Er is zowel in Gaza als op de Westoever censuur, en kritische journalisten worden gearresteerd. Mensen worden, kortom, geindoctrineerd met verhalen en leugens over de Joden, hun religie en hun duivelse praktijken. Een meerderheid gelooft bijvoorbeeld dat de aanslagen op de Twin Towers in feite door de Mossad zijn gepleegd. Complottheorieën tieren er welig, en sommigen zijn te bizar voor woorden. In zo’n klimaat gaan mensen vanzelf haten, vooral als ze dan ook nog eens werkelijke negatieve ervaringen met Israeli’s hebben, en hen slechts zien als soldaat bij een checkpoint.

De beste remedie tegen haat is Israel op een andere manier ervaren, aan het strand van Jaffa bijvoorbeeld. Israel moet dus, zolang de veiligheid het toelaat, vaker en meer permits afgeven voor dagjes strand, en daarnaast ook de samenwerking op allerlei gebied stimuleren. Zodat de vreugde over leuke uitstapjes, bijzondere ontmoetingen en gastvrijheid in Israel die over een ‘geslaagde’ aanslag zullen overheersen. Zodat beide volken elkaar leren kennen, elkaars verhalen horen en met elkaar praten. En ondertussen moet het Westen de druk opvoeren om de haat en opruiing in de Palestijnse media een halt toe te roepen.

Ratna Pelle

 

 

Amerika en Israël kibbelen over Iran

http://www.israel-palestina.info/actueel/2012/08/28/amerika-en-israel-kibbelen-over-iran/

Naar aanleiding van de hoog opgelopen spanningen tussen Israël en Iran is op zondag 12 augustus in ‘De wereld morgen’ een artikel van Mitchell Plitnick gepubliceerd met daarin zijn visie hierover. Er is echter verschil van mening tussen Amerika en Israël over hoe de Iraanse bedreiging moet worden opgevat. Vanuit Israël wordt die bedreiging als directer ervaren dan vanuit Amerika. Juist dat verschil komt Plitnick maar wat goed te pas.

Een Nederlandse vertaling van dit artikel verscheen een dag later als een opiniestuk in het Friesch Dagblad. Plitnick is voor eenzijdige druk op Israël en zelfs sancties en grijpt het meningsverschil tussen Amerika en Israël aan om daarmee zijn eigen ideeën te bewijzen. Hij baseert zich daarbij onder meer op een inlichtingen rapport van het National Intelligence Estimate uit 2007 en gaat helemaal voorbij aan de bevindingen van het Internationaal Atoomagentschap uit eind 2011 en de meer dan dreigende taal van de Iraanse president Ahmadinejad aan het adres van Israël. Die driegende taal heeft ook Ban Ki-Moon, de leider van de Verenigde Naties, verbijsterd. Bovendien toont Plitnick weinig begrip voor de reacties van de Israëlische minister van defensie, Barak en premier Netanyahu. Reden genoeg dus om op te reageren. Het onderstaande artikel is op vrijdag 17 augustus als ingezonden in het Friesch Dagblad geplaatst.

---

Mitchell Plitnick van de radikale actiegroep “Jewish Voice for Peace“

Op maandag 13 augustus is in het Friesch Dagblad een opinie artikel van Mitchell Plitnick gepubliceerd , ‘Amerika en Israël kibbelen over Iran’, waarin de reden van het meningsverschil tussen beide landen uiteen wordt gezet. Maar de verhouding tussen Iran en Israël is dermate gespannen dat, anders dan uit de titel blijkt, verschil van inzicht daarover niet zomaar gekibbel genoemd kan worden. Bovendien laat Plitnick in zijn artikel ter zake doende informatie achterwege.

De Israëlische minister van defensie, Ehud Barak, stelt dat een nieuw Amerikaans rapport, waarin melding van verassende en significante ontwikkelingen in Iran, dicht bij de eigen Israëlische inschatting komt. Plitnick licht in zijn artikel toe dat er desondanks een meningsverschil zou zijn tussen Amerika en Israël over de dreiging van Iran. Israël ziet die dreiging als onmiddellijk maar de Amerikanen zijn van mening dat er nog voldoende tijd en ruimte is om de diplomatieke weg te bewandelen. De Amerikaanse visie heeft ook mijn voorkeur, wat echter niet wegneemt dat de dreiging vanuit Iran wel heel serieus genomen moet worden. Het is de vraag of Plitnick dat voldoende heeft gedaan. Hij gaat in zijn artikel uit van het Amerikaanse standpunt en staaft dat onder meer aan de hand van een inlichtingen rapport van het National Intelligence Estimate uit 2007, wat inhoudt dat Iran niet meer zou werken aan een kernwapen. Helaas heeft Plitnick de bevindingen van het Internationaal Atoomagentschap, IAEA, van november 2011 weggelaten. Het IAEA zegt, dat sommige geheime activiteiten van Iran weliswaar vreedzame toepassingen hebben, maar dat ‘andere specifiek voor kernwapens zijn’. In een bijlage van dertien kantjes staan door het IAEA en inlichtingendiensten verzamelde gegevens vermeld, waaruit zou blijken dat Iran werkt aan alle onderzoek aspecten die nodig zijn voor het maken van een kernwapen.

Naast de bevindingen van het IAEA zijn er natuurlijk ook de angstaanjagende uitspraken van Mahmoud Ahmadinejad die herhaaldelijk te kennen geeft de Joodse staat te willen vernietigen. Gelet op deze genoemde feiten is het begrijpelijk dat de Israëlische minister van defensie, Ehud Barak en premier Netanyahu de Iraanse dreiging als onmiddellijk beschouwen en daarom mogelijk in actie willen komen. Daarover blijkt ook in toenemende mate onenigheid binnen Israël zelf. Tijdens vergaderingen met topofficieren van het Israëlische leger bleek Barak op sterke weerstand te stuiten. Die weerstand alleen al wijst er op dat een militaire aanval vanuit Israël op Iran desastreuse gevolgen kan hebben. Het is te hopen dat Israël een volgende oorlog bespaard mag blijven.

Tjalling Tjalsma, Sneek.

 

Duitsland sloot deal met Palestijnse terroristen van München na aanslag

 

Onvoorstelbaar; en dat onder het bewind van Willy Brandt...

 

______________________

'Germany met with Munich terrorists after attack'

http://www.jpost.com/International/Article.aspx?id=282656

By BENJAMIN WEINTHAL, JPOST CORRESPONDENT

08/26/2012 18:05

Fearing additional attack on German soil, Germany offered Black September political upgrade of PLO, 'Der Spiegel' reports.

 

BERLIN -  Germany initiated clandestine meetings with Black September immediately after the terrorist group murdered 11 Israeli athletes and a German police officer at the 1972 Olympic Games, according to German magazine Der Spiegel.

In its Sunday issue, Spiegel reported that the talks were initiated at the behest of the West German government, located at the time in Bonn, for fear that Black September would commit additional acts of terror on German soil.

According to the report, just several months after the murders, the government proposed a secret meeting between a Black September official and then-German foreign minister Walter Scheel, the aim of the which was to create a "new basis of trust."

Germany's government demanded a quid pro quo: the PLO would cease terror attacks on German soil in exchange for a political upgrade of the PLO. In addition, the German government would pull the plug on any criminal charges for the murders in Munich.

Paul Frank, the state secretary in the German Foreign Ministry, sent a signal to the PLO that "Munich chapter" is now "closed," wrote Spiegel.

The magazine reported that when the French police arrested Oudeh Abu Daoud, one of the main organizers of the Munich killing spree, and inquired about extraditing him to the German authorities, the  Bavarian justice secretary  Alfred Seidl (Christian Social Union party) recommended that Germany take no action. The French released Abu Daoud, and Syria's Assad regime protected him until his death at a Damascus hospital in 2010.

 

Anti-Israel activisten ontdekken apartheid tegen Palestijnen - in Jordanië

 

Er is weer een nieuwe zogenaamde flytilla, oftewel een groep activisten probeert 'Palestina' binnen te komen om zich daar met 'vreedzame activiteiten' bezig te houden. Het is opvallend en absurd dat men tegen het 'onrecht' protesteert dat je niet zonder strenge controles (en soms een leugentje) de Palestijnse gebieden in komt, terwijl er in Syrië dagelijks tientallen mensen en kinderen worden vermoord. Een mens moet nou eenmaal prioriteiten stellen en kan zich niet overal mee bemoeien. En dus probeert men de Westbank in de komen, en niet Syrië om de bevolking aldaar een hart onder de riem te steken. Maar ook in Jordanië, vanwaaruit de activisten de Westbank binnen willen gaan, is er Palestijns leed en onrecht. Ik dacht altijd dat Jordanië de Palestijnse vluchtelingen nog relatief goed behandelde, maar dat geldt blijkbaar niet voor Palestijnen uit de Gazastrook. Zouden de activisten ook dit onrecht aan de kaak stellen en bij de Jordaanse autoriteiten protesteren tegen deze walgelijke disciminatie? De vraag stellen is hem beantwoorden. 

 

NB: de aktivisten zijn inmiddels tegengehouden door Israel. 

 

RP

--------- 

 

Anti-Israel activists discover apartheid against Palestinians - in Jordan

http://elderofziyon.blogspot.nl/2012/08/anti-israel-activists-discover.html

 

There is another little-noticed "flytilla" this weekend.

In this case, some anti-Israel activists flew to Amman, Jordan, and they plan to cross into the West Bank today from there. Whether they are allowed to cross the Allenby Bridge or not, they will continue their anti-Israel agenda, as they try to divert public attention from the upheavals in Syria, Egypt and elsewhere.

One of the groups making up this protest, EuroPalestine, reports that the activists visited the Jerash "refugee" camp on Saturday. And they noticed that Jordan is not such a wonderful place to be for some Palestinian Arabs. In fact, you might even call how Jordan treats the residents of Jerash as - apartheid. 

 

 

A hundred men, women and children, from the mission WELCOME TO PALESTINE went Saturday to the Palestinian refugee camp of JERASH, Jordan, near Amman.

They were warmly welcomed by officials and residents of this camp which includes more than 35,000 Palestinians from all of the Gaza Strip.

These people have a special place in the tragedy of the Palestinian people and in fact arrived in Jordan after the 1967 war, not during the Nakba of 1948, and have a status of "displaced" and not "refugees".

Grouped in an area of ​​75 hectares, the 3000 Jerash families have no nationality and no longer receive any benefits since 2010 from UNRWA, the UN agency responsible for Palestinian refugees.

 

Indeed. In 1967 there was no threat to the residents of Gaza from Israel, but tens of thousands of them streamed out of Gaza towards Jordan anyway (through Israel!) because they simply did not want to live under Jewish rule. There were no expulsions, no massacres, no threats from Israel. This was a completely voluntary flight, as the Gazans assumed that they would be able to become citizens of Jordan just like the Palestinian Arabs who fled there in 1948 and that life there would be better than under Israeli or Egyptian rule.

But they were wrong.

Jordan never gave citizenship to Gazans. And the Gazans remain, stateless and discriminated against, in Jordan.

How much discrimination do they suffer? EuroPalestine goes on:

The only camp school is obliged to accommodate 6400 pupils, part-time only, in overcrowded classrooms as we imagine. The camp has indeed no right to construct new buildings and expand on the land leased by UNRWA for a period of 99 years.

Even after graduation, students who have received scholarships to go to the Dalhousie University in Jordan can not engage in employment in the public and remain stateless for life.

Yes, an Arab from Yemen or Egypt can become a citizen of Jordan, but one from Gaza cannot. Sounds like apartheid to me. 

But for some strange reason, the "Welcome to Palestine" people cannot quite use that word even when they report on the explicit discrimination against many Palestinian Arabs in Jordan. 

Oh, one other thing: Israel cannot stop Jerash residents from moving back to Gaza if they want to. They can easily travel to Egypt and then enter Gaza via Rafah. No, the only people who prevent that from happening are the Jordanians, the Egyptians and the current leaders of Gaza!

See also JSSNews, which discovered this article.