Man van Palestijnse "beste lerares ter wereld" leverde chemicaliën voor bommen

 

Onderstaande opmerkelijke bericht is van maart. De Palestijnse lerares die onderscheiden werd als ‘beste lerares ter wereld’ blijkt getrouwd met een chemicus die ooit veroordeeld werd voor het leveren van chemicaliën voor bommen die zes Israëli’s het leven kostten. Dat was in 1980, toen zijzelf een jaar of acht was. Sommigen, zoals organisaties van terreurslachtoffers, vinden het toch ongepast dat zij nu een ‘vredesprijs’ krijgt.

 

Hanan al-Hroub begon kinderen over geweldloosheid te leren nadat haar man in het bijzijn van hun eigen kinderen gewond was geraakt door (naar verluid) Israelisch geweervuur, vermoedelijk tijdens de tweede Intifada maar de meeste artikelen over haar geven weinig details of context. De kinderen waren daardoor getraumatiseerd geraakt, wat haar aanzette om een leermethode voor geweldloosheid te ontwikkelen.

 

Wouter

_____________

 

Husband of Palestinian who won ‘world’s best teacher’ served time for terror

Omar al-Hroub provided chemicals used for bombs that killed six Israelis in 1980; wife Hanan recently got $1m. award for teaching non-violence

BY JTA AND AGENCIES March 31, 2016, 11:26 pm 

http://www.timesofisrael.com/husband-of-palestinian-teacher-who-won-nonviolence-prize-served-time-for-terror/

 

Palestinian primary school teacher Hanan al-Hroub reacts after she won the second annual Global Teacher Prize, in Dubai, United Arab Emirates, March 13, 2016. (AP Photo/Kamran Jebreili, File)

 

A Palestinian teacher who won a $1 million prize for teaching nonviolence will keep her award even though her husband participated in a terror attack that killed six Israelis.

Hanan al-Hroub received the UK-based Varkey Foundation’s Global Teacher Prize at a ceremony in Dubai earlier this month for a curriculum she called “No to Violence.”

Her husband, Omar, served 10 years in an Israeli prison after being convicted as an accomplice in a deadly 1980 bombing attack in Hebron in which the victims were walking home from Friday night Sabbath prayers, The Associated Press reported. Omar al-Hroub was a chemist who provided chemicals needed for making the bombs, the AP reported.

“The judging process examines the qualities and achievements of the candidates themselves only,” the Varkey Foundation said in a statement, according to the AP.

An article in the Qatari newspaper al-Araby al-Jadid called Omar al-Hroub a “freedom fighter … who took part in one of the most daring guerrilla operations in the occupied territories.”

The Al-Hroubs declined the AP’s request for comment.

Qadura Faris, the director of a Palestinian prisoners’ association, told the AP that Omar Al-Hroub accepted the 1993 Oslo Accords, served as a deputy Cabinet minister in the Palestinian Authority and supports a two-state solution with Israel.

He said Omar Al-Hroub remains a senior Palestinian official who is close to President Mahmoud Abbas and “believes in his peaceful approach”.

Al-Hroub, who teaches at the Samiha Khalil High School in al-Bireh, near the West Bank city of Ramallah, said she developed her nonviolent method after her children witnessed her husband being shot by Israeli soldiers during the second intifada.

According to the website of the Global Teacher Prize, her curriculum has “led to a decline in violent behavior in schools where this is usually a frequent occurrence; she has inspired her colleagues to review the way they teach, their classroom management strategies and the sanctions they use.”

The Varkey Foundation was founded by Sunny Varkey, who established the for-profit GEMS Education company. When it granted al-Hroub the award on March 14, it made no mention of her husband’s past.

“As a point of principle, we only look at the qualities, achievements and conduct of the candidates themselves,” it said.

“As Hanan al-Hroub has said herself, she has spent her whole life dealing with the effects of violence on children at close hand and every day she works toward a world where children, wherever they come from, can grow up peacefully,” it added. “She has spent her entire career teaching the principle of nonviolence. She believes in nonviolence in all its forms and in all circumstances.”

Meir Indor, chairman of the Almagor Terror Victims Association, an Israeli advocacy group, said he didn’t blame the teacher for her husband’s actions, but that she nonetheless should not have received the prize. It made “a mockery of those murdered by her husband,” Indor said.

 

Het Oekraïne-verdrag en de Joden (IMO)

 

 

Het Oekraïne-verdrag en de Joden

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/04/10/oekraine-verdrag-en-joden/

 

= IMO Blog = 

Het Oekraïne verdrag had als prettige bijkomstigheid dat je je ook eens in een ander onderwerp gaat verdiepen. In de discussies die ik er o.a. op Facebook over voerde, kwam ik als argument tegen het verdrag tegen dat Oekraïne zeer antisemitisch is, en dat men nooit afstand heeft genomen van het verleden en de collaboratie met de nazi’s. Wikipedia schrijft dat de Oekraïense nationalisten actief deel namen aan de Jodenvervolging en er relatief veel Oekraïners werden ingezet als ‘Hiwi’ (Hilfswilliger) bij de Wehrmacht of als bewaker in een concentratie- of vernietigingskamp bij een van de SS-Totenkopfverbände. Er diende zelfs een compagnie Oekraïners in het SS-Wachbataillon ‘Nordwest’ in Nederland. Nationalisme, onderdrukking door de Sovjetregering, antisemitisme en de kans om te ontsnappen aan de slechte levensomstandigheden waren volgens Wikipedia de belangrijkste motieven om met de Duitsers te collaboreren.

Berucht is ook ‘Babi Yar‘, de massaslachting van meer dan 30.000 Joden in twee dagen, die alleen kon plaatsvinden door de hulp van de lokale politie en andere antisemieten. Ik citeer Ami Isseroff:

Babi Yar is a ravine near Kiev, capital of the Ukraine, which was part of the former USSR. On September 29-30, 1941, over 33,000 Jews were murdered there by SS Einzatsgruppe C, German Schutzpolizei and members of the Ukrainian police. Subsequently, more Jews, Roma, mental patients, Ukrainian nationalists,  and Russian soldiers were murdered there. Perhaps 100,000 to 200,000 were killed in all.

(…) Therefore, the murder at Babi Yar was in no way a spontaneous response to partisan attacks and should not be understood as such. It was strikingly similar to massacres that had occurred elsewhere in the Ukraine and the Baltic. The uniqueness of Babi Yar lies only in the exceptional number of people murdered in a brief time — it was the largest single massacre of its kind — and in the unwillingness of the Soviet government to admit that Jews or other special groups had been targeted, or even to admit that the massacre had taken place for such a long time.

Oekraïners stonden bekend als bijzonder wrede kampbewakers. De eerlijkheid gebiedt te melden dat ook in andere Oost Europese landen, waarvan sommigen nu lid van de EU, de nazi’s veel steun ondervonden van lokale politie of gezagdragers, en in veel landen gaat de erkenning daarvan en de verwerking van het verleden moeizaam. We hebben associatieverdragen met verschillende landen die zo hun zwarte bladzijden hadden en daar niet altijd even open en eerlijk over zijn (Chili, Turkije, Servië, en ook een aantal Arabische landen rond de Middellandse Zee). Toch was ik geschokt toen ik las dat er nu nog straten naar de collaborateurs van toen zijn vernoemd (zoals oud nationalist en nazi sympathisant Bandera) en sommigen hen nog steeds als held zien. Ook zitten er neonazi’s in het huidige parlement, al gaat het maar om 10 van de 450 afgevaardigden. NRC schrijft daarover in een zeer informatief stuk:

Bij de parlementsverkiezingen in oktober 2014 kreeg de rechts nationalistische Vrijheidspartij (Svoboda) 4,7 procent van de stemmen en de radicale Rechtse Sector (Pravi Sektor) 1,8 procent. Ze bleven daarmee onder de kiesdrempel van 5 procent steken, maar kwamen via de districten, waar de andere helft van de parlementszetels wordt verkozen, toch met een tiental afgevaardigden in de volksvertegenwoordiging van 450 leden.

Ook in bijvoorbeeld Griekenland zitten er neonazi’s in het parlement, en er zijn meer EU landen met erg dubieuze partijen in het parlement. Het openlijk eren van nazi-helden is natuurlijk een ander verhaal. Ik vond op het weblog van journalist en slavist Laura Starink (ik herinner me haar nog van het NOS journaal ten tijde van de Perestrojka en Gorbatsjov) interessante info over Stepan Bandera, n.a.v. een boek dat over hem is verschenen. Hij vocht voor de oorlog tegen Polen, waar West-Oekraïne toen deel van uitmaakte, en pleegde o.a. een aanslag op de Poolse minister van Binnenlandse Zaken in 1934. Daarop werd hij gevangen gezet en ontsnapte toen de Duitsers Polen binnen vielen, waarop hij zijn loyaliteit aan Hitler verklaarde. Starink vervolgt:

De OOeN (Organisatie van Oekraïense Nationalisten) sprak zich openlijk uit voor etnische zuivering van Oekraïne. Op 30 juni 1941 riep de OOeN in Lviv de onafhankelijkheid van Oekraïne uit, maar dat strookte niet met Hitlers plannen: Bandera werd weer opgepakt en zat onder meer in concentratiekamp Sachsenhausen. Bandera kwam pas in 1945 vrij, maar had ook in gevangenschap grote invloed op de Oekraïense nationalisten, die de Duitse bezetter hielpen om Oekraïne te zuiveren van Joden en Polen. Zo deden OOeN-leden mee aan een aantal gruwelijke pogroms in juli 1941 in Lviv. In 1943 werd de OePA opgericht (het Oekraïense Opstandelingenleger), dat enkele duizenden Joden en bijna 100.000 Polen vermoordde.

(…) Toen de Oekraïense fascisten door kregen dat Duitsland de oorlog zou verliezen, distantieerden ze zich van de nazi’s. Oekraïense historici in de diaspora herschreven na de oorlog de geschiedenis van de nationalisten: de OePA was een verzetsleger tegen nazi’s én communisten geweest en de moordpartijen onder Polen en Joden werden verdonkeremaand.

Na de inlijving van West-Oekraïne bij de sovjet-republiek Oekraïne werd Moskou de grootste vijand van de OOeN. Toen Bandera in 1959 door de Russische geheime dienst in München werd vermoord, ontstond een postume cultus van de Leider, die tot op de dag van vandaag (vooral maar niet alleen in het westen van het land) bestaat.

Ze besluit met de constatering dat beide kampen (het nationalistisch-Oekraïense en het pro-Russische) selectief winkelen en zaken uit de geschiedenis verdonkeremanen:

Hij beschrijft hoe beide kampen de waarheid over de gruwelen van de 20^ste eeuw naar hun hand zetten. Het Kremlin stelt Bandera nog steeds voor als de baarlijke duivel, maar verzwijgt de Stalin-terreur in Oekraïne. Maar ook veel Oekraïense historici lopen nog steeds met een grote boog om de feiten heen.

Mijn idee is dat de kans groter is dit te veranderen in nauwe samenwerking met de EU, alhoewel is gebleken dat samenwerking met, of zelfs onderdeel worden van, de EU niet automatisch leidt tot een andere omgang met de geschiedenis en overnemen van onze waarden. Daar moet vooral tijd overheen gaan, en een nieuwe generatie moet in vrijheid de waarheid mogen spreken, ook als die pijnlijk is en indruist tegen wat de ouderen altijd hebben geleerd.

Overigens is er in Spanje een felle discussie tussen voor- en tegenstanders van Franco, en ziet een aanzienlijk deel van de bevolking hem als held en niet als wrede dictator die vele tienduizenden liet executeren. Ook van hem waren er tot voor kort standbeelden en andere gedenktekens. Het is nooit serieus reden geweest een vertrek van Spanje uit de EU te bepleiten en de handelsverdragen ermee op te zeggen. De Europese geschiedenis zit vol met wreedheden, met dictators en met etnische zuiveringen. Het Europese project was juist begonnen vanuit het idee onder dit bloedige verleden een streep te zetten en door handel en samenwerking de kans op oorlog te minimaliseren. Dan is het een beetje vreemd om dit verleden aan te wenden om een verdrag dat in de eerste plaats de handel bevordert en daarnaast de politieke banden versterkt, af te wijzen.

Opvallend in deze discussie is de rol van de Joodse gemeenschap. Op een website van de Oekraïense gemeenschap in Nederland die campagne voerden voor een Nederlands ja, kwam ik de volgende verklaring tegen:

Samen met Oekraïners, Russen, Armeniërs, Krim-Tataren namen Joden twee jaar geleden deel aan de Euromaidan demonstraties in het hele land, om zo hun keuze voor Europa te verdedigen. Deze keuze is gebaseerd op de principes van democratie, tolerantie, gelijkheid voor de wet en het respecteren van de fundamentele rechten van de mens. Velen hebben voor deze keuze de hoogste prijs betaald en hebben dit met eigen leven moeten bekopen. Het eerste dodelijke slachtoffer op de kasseien van Maidan was de Armeen Sergei Nigojan, de tweede was Aleksandr Zjiznevski, een Wit-Rus. Onder de dodelijke slachtoffers waren ook Joden: Iosif Sjilling uit Drogobytsj, Oleksandr Sjtsjerbanjoek uit Tsjernovtsy en Evgeni Kotljar uit Charkov. Joden nemen ook vandaag de dag deel aan de verdediging en het bouwen van een nieuw Europees Oekraïne. (…)

Joden hebben eeuwenlang in Oekraïne geleefd, en de relatie met onze buren waren niet altijd goed: we kunnen veel vertellen over discriminatie, onderdrukking en vervolging. De ratificatie van het Associatieverdrag tussen Oekraïne en de EU trekt een symbolische streep onder dat verleden.

Wij vragen u om 6 april naar het referendum te gaan en voor de Associatie van de EU met Oekraïne te stemmen. Alstublieft, geef een kans aan onze jonge democratie, welke tegen een hoge prijs is bereikt, een kans op vrede, stabiliteit en welvaart in ons gezamenlijke Europees huis.

Daaronder staat een hele rits aan namen van voorzitters, presidenten en directeuren van Joodse organisaties in Oekraïne, en een enkele rabbijn. Na het uiteenvallen van de Sovjetunie zijn meer dan 260 duizend Joden uit Oekraïne naar Israel geëmigreerd. Hoeveel Joden er nu nog wonen is niet duidelijk (voor 2014 wordt een aantal van 67.000 genoemd maar ook 360.00-400.000). Zij die zijn gebleven willen de blik op de toekomst richten.

Juist gediscrimineerde groepen als de Joden en de LGBT gemeenschap pleiten voor het associatieverdrag met Europa. Deze mensen tillen zeker niet minder zwaar aan de fascisten in de regering of aan het zeer bloedige verleden; zij trekken er alleen andere conclusies uit. Ze kijken vooruit, en hopen juist via de EU de kans op vrede en stabiliteit te vergroten. Ik hoop dat ze zich niet al te zeer laten ontmoedigen door het Nederlandse nee.

Ratna Pelle

 

Hooggerechtshof draagt staat op alle orthodoxe bekeringen te erkennen

 

Eén van de Israelische paradoxen is dat de staat vele religieuze stromingen erkent maar slechts één joodse stroming, die van het zeer orthodoxe hoofdrabbinaat in Israel. Die heeft daardoor het laatste woord over of iemand als (religieus) joods wordt erkend, en dus of hij als bekeerling Israelisch staatsburgerschap kan krijgen op grond van de Wet op de Terugkeer, een (erkend) joods huwelijk kan sluiten, en allerlei andere zaken die met het jodendom samenhangen. Door een uitspraak van het Hooggerechtshof wordt dat monopolie nu eindelijk doorbroken. Weliswaar gaat het nog steeds om orthodoxe bekeringen, maar de deur is op een stevige kier gezet.

 

Wouter

_____________

 

State must recognize private Orthodox conversions, court says

Landmark ruling means rabbinate will no longer have sole control over who can be recognized as a Jew for citizenship purposes in Israel

BY ADIV STERMAN March 31, 2016, 9:29 pm

 

Head of Itim Rabbi Seth Farber and Supreme Court petitioner Martina Ragacova at the Supreme Court in Jerusalem, June 30, 2015. (courtesy Itim)

 

The High Court declared in a landmark ruling Thursday that the state must recognize private conversions to Orthodox Judaism that are conducted outside the framework of the Israeli Chief Rabbinate.

The ruling was seen as a major blow to the rabbinate’s monopoly on Jewish religious services, which has come under fire in recent years from private groups who have grated under what they say are the institution’s increasingly stringent guidelines.

According to the ruling, individuals who underwent conversion at any Orthodox rabbinical court, in Israel or aboard, will be recognized as Jewish, and will thus be eligible to receive Israeli citizenship in accordance with the Law the Return.

Before the ruling, the Rabbinate could reject the Jewishness of converts in Israel or abroad who did not perform the rite under a pre-approved rabbinical authority.

The Tzohar organization, which has been a leading player in the battle to dent the rabbinate’s monopoly, said it commended the decision.

“We look forward to reviewing and better understanding the implications of this decision with the full confidence that it will assist many thousands of well intentioned people on that road to halachic conversion,” the group said in a statement.

An earlier court ruling forced the state to recognize non-Orthodox conversions abroad for purposes of immigration. Thursday’s ruling means the ministry will now also have to recognize Orthodox conversions not performed by a pre-approved list of rabbis, and will have ramifications for conversions in Israel.

“I see no justification for interpreting the Law of Return in bringing discrimination between those who converted to Judaism in Israel and those who converted to Judaism abroad,” Miriam Naor, the president of the Supreme Court, wrote in the court ruling.

The ruling came in response to a petition filed by the Itim organization, on behalf of a woman and her two-year-old son whose Jewishness had not been recognized by the Interior Ministry, despite the fact that the two had already converted in an ultra-Orthodox court in the Israeli city of Bnei Brak, and had reportedly even been recognized as Jewish by the State Rabbinate.

 

The ministry demanded that the mother and her child undergo another full conversion — which would include drawing blood from the boy’s genitals in order to affirm that his circumcision was conducted in accordance with Jewish law, and the woman’s immersion in a ritual bath, naked, in front of three ordained rabbinic judges.

‘Only the Torah decides’

Israel’s Sephardi Chief Rabbi, Yitzhak Yosef, attacked the court ruling, and said the decision would destroy the state’s conversion system.

Ashkenazi Chief Rabbi David Lau responded to the decision as well, saying that the court had no right to determine who was Jewish.

“The High Court and the judges do not determine who is a Jew, but the Torah of Israel, it has always been so and with God’s help so it will continue,” said Lau.

“The decision is a scandal,” Yosef said in a statement. “Recognition of such a practice will lead to the elimination of the state conversion system in the country.”

Representatives from Israel’s non-Orthodox denominations, however, hailed the ruling, and asserted that the decision would eventually apply to Reform and Conservative courts as well, as their rabbis were recognized by the state as Jewish as well.

“The court decision states unequivocally that there is more than one way to convert to Judaism in Israel, and that conversion takes place in a Jewish community in Israel that belongs to one of the branches of Judaism — will be recognized by the state with regard to the Law of Return,” said Rabbi Gilad Kariv, the head of the Reform movement in Israel.

“We expect the Israeli government in light of the ruling to announce the full recognition of Reform conversions carried out in Israel, just as it has for years recognized these conversions carried out abroad,” said Kariv.

The Law of Return allows both Jews and their immediate relatives to immigrate to Israel, however the Chief Rabbinate recognizes as Jewish only those who converted through authorized Orthodox conversion courts, or those who can prove their Jewishness through matrilineal descent, as per Jewish religious law.

Since marriage in Israel can only be conducted by a religious court, the state has some 400,000 citizens, mostly from former Soviet countries, who are unable to marry Jewish partners because they are not recognized as Jewish themselves.

JTA contributed to this report.

 

Uitslag referendum vooral overwinning voor cynisme en angst (Ratna Pelle)

 

 

Uitslag referendum vooral overwinning voor cynisme en angst

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/04/10/uitslag-referendum-vooral-overwinning-cynisme-en-angst/  

= NIMO* Blog =

[Een kortere versie hiervan verscheen gisteren op The Post Online]

Het was te verwachten, gezien de teneur de afgelopen weken op o.a. sociale media. Een ruime meerderheid van de 32% van de mensen die woensdag kwamen opdagen heeft tegen het associatieverdrag met Oekraïne gestemd, oftewel nog geen 20% van de kiesgerechtigden. De andere 80% was voor, of was tegen referenda, of wist niet wat te stemmen of was te druk met in zijn/haar ogen belangrijker zaken, of had geen zin om door de regen te fietsen.

Vanwege die 20% van een van de 28 lidstaten moeten nu de onderhandelingen worden herstart en de tekst aangepast zodat aan deze ‘democratische uitkomst’ recht wordt gedaan. Als je het aantal nee-stemmers uitsmeert over de totale bevolking in de EU is het idee dat hiervoor het verdrag opengebroken moet worden en er substantiële zaken in aangepast, en dat met een beroep op de democratie, nogal absurd. De regeringspartijen zien zich nochtans genoodzaakt met de negatieve uitslag aan de slag te gaan. Dat is ook wel logisch, want anders krijgen ze nog meer dan nu al het verwijt de wensen van de bevolking te negeren. Dit is slechts een van de problemen met dit referendum en het beroep op de democratie van de voorstanders.

Gehoord worden

Een ander, meer in het oog springend probleem is dat onduidelijk is waarom mensen tegen stemden. Enkele van de initiatiefnemers waren zo eerlijk om in een interview in de NRC te vertellen wat hun motivatie was voor het organiseren van dit referendum. Uit een interview in de NRC:

„Oekraïne kan ons natuurlijk niets schelen, dat moet u begrijpen”, zegt historicus Arjan van Dixhoorn, voorzitter van het burgercomité. De oprichters daarvan hebben maar één doel. De Europese Unie kapotmaken, of Nederland uit de EU drijven, een Nexit dus. „Een Nexit-referendum is tot nu toe niet mogelijk. Daarom grijpen wij alle mogelijkheden aan om de relatie tussen Nederland en de EU onder spanning te zetten”, legt Van Dixhoorn uit.

Velen grepen dit referendum aan om hun onvrede over de EU te ventileren, zoals Theodor Holman in het Parool bekende. Hij is nog steeds kwaad over hoe weinig het vorige referendum in 2005 uiteindelijk had uitgemaakt, en wil nu tenminste ‘gehoord worden’.

Zijn stem en de vele tegenstemmen zullen nu wel gehoord worden, maar hoe? Het meest logisch is dat men zal proberen iets in het Oekraïne verdrag aan te passen, maar als het hem en veel andere initiatiefnemers daar helemaal niet om gaat, wat winnen ze daar dan bij? Duidelijk is wel wie daarbij verliezen: Rutte en de regering zullen nu moeten gaan vragen om aanpassingen en daarbij Nederlands krediet verspelen.

Daarnaast is dit een morele steun voor de voorstanders van een Brexit. Daar zullen sommige EU sceptici wellicht blij mee zijn, maar ik vraag me af wie de gevolgen daarvan kan overzien. De vooral jonge Oekraïners die verandering willen en toenadering tot de EU zoeken, voelen zich in de kou gezet en het pro-Russische kamp voelt zich enorm gesterkt. De kans dat daardoor de spanningen in Oekraïne (waar driekwart van de bevolking achter het verdrag en toenadering tot de EU staat) toenemen is reëel.

Invloedssfeer

De Russische premier Medvedev twitterde al ‘zo denkt Europa dus over het Oekraïense politieke systeem’. Onzin uiteraard, maar het is een leuke opsteker voor Poetin en de zijnen. Volgens tegenstanders van het associatieverdrag beweerden voorstanders onterecht dat een stem tegen het verdrag een stem voor Poetin was, en dat zij helemaal geen warme gevoelens voor hem hebben. Dat mag zo zijn, feit is wel dat een paar belangrijke initiatiefnemers de zaak meer van zijn kant dan die van Oekraïne bekijken:

Wat jullie betreft worden de handelssancties tegen Rusland opgeheven, terwijl die zijn ingesteld na de annexatie van de Krim. Hebben jullie geen problemen met die annexatie?

Van Dixhoorn: „Dat was geen annexatie.”

De ‘groene mannetjes’, die in februari 2014 het Krim-parlement bezetten, waren toch Russen?

Van Dixhoorn: „De Krim is na een referendum aan Rusland toegevoegd.”

Dat referendum kwam er toch pas nadat die groene mannetjes de macht hadden gegrepen?

Van Houwelingen: „Ja, maar dat was pas na een coup in Oekraïne.”

Als er een probleem is in een land, hoeft het buurland toch niet binnen te vallen?

Van Dixhoorn: „Je weet toch wat de geschiedenis is van de Krim? Er is daar een coup geweest en Rusland heeft de Russische bevolking daar gesteund, zo kun je het ook zien. Wij zijn de oorzaak van die annexatie. Vanwege het associatieverdrag dat Oekraïne heeft verdeeld.”

Ook suggereert hij dat het verdrag de kans op oorlog met Rusland vergroot. Men ziet overigens geen verschil tussen Poetin en Juncker: het zijn allebei machtswellustelingen. Het verdrag moet er niet komen ‘omdat het goed is voor de EU en wij zijn tegen de EU’, wat het argument ondergraaft dat het verdrag slecht is voor EU landen omdat het corruptie en goedkope arbeidskrachten importeert en we miljoenen in een slecht lopende economie moeten steken. Men besluit met de hoop ‘dat de imperialistische Europese Unie in elkaar stuikt.’

In de brochure van het gezamenlijke referendum-initiatief GeenPeil staat bovendien expliciet dat Oekraïne tot de Russische invloedssfeer behoort. Iets waar een grote meerderheid in de Oekraïne iets anders over denkt. Volgens de EU moet Oekraïne vrij zijn om zelf zijn koers te varen en akkoorden te sluiten met wie dat wil. Belangrijke mensen uit het nee-kamp geven Poetin dus graag het voordeel van de twijfel en betwisten het recht van Oekraïne op een onafhankelijke koers. Dat vind ik eigenlijk behoorlijk schokkend. Als de kans op oorlog met Rusland echt levensgroot zou zijn, zou dat nog een argument kunnen zijn, maar hij heeft zich nooit in die zin uitgelaten (en van een beetje dreigen is hij niet vies). Wel heeft Rusland de afgelopen tijd actief campagne gevoerd tegen het verdrag en Oekraïne voor. NRC haalt nog een interessant argument aan waarom Poetin zo fel tegen is:

Een welvarend Oekraïne, met nauwe banden met de EU, zou ook in Rusland tot een roep om hervormingen en toenadering tot het Westen kunnen leiden. Mocht het associatieverdrag alsnog van tafel gaan dan zou dat Poetin zeker goed uitkomen. Het zou Oekraïne verzwakt en verweesd achterlaten, waardoor Rusland zich geen zorgen meer zou hoeven te maken om een uithangbord voor het Westen aan zijn grenzen.

Poetin kijkt intussen wellicht ook wat meewarig naar hoe de voorzitter van de EU worstelt met het resultaat van teveel democratie. Van zulke zaken heeft hij gelukkig geen last, en dat moet ook vooral zo blijven.

Echter volgens de EU moet Oekraïne vrij zijn om zelf zijn koers te varen en akkoorden te sluiten met wie dat wil, en dat lijkt mij ook het enige legitieme standpunt. Wanneer een land graag bij ons wil horen en heeft laten zien daarvoor veel over te hebben, moeten we dat ondersteunen. In de woorden van Sheila Sitalsing, woensdag in de Volkskrant: “Ze verkiezen de waarden van Europa boven die van Rusland; ‘onze manier van leven’, waar je de laatste tijd zoveel over hoort, oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Dat is een groot compliment, aan ons.'”

Te cynisch

Wij lijken echter te cynisch geworden om dit compliment en deze wil om bij ons aan te sluiten, naar waarde te schatten. Politici doen zoveel beloftes die niet worden waargemaakt, zo zeiden verschillende nee-stemmers die in de Volkskrant werden geïnterviewd. En we willen er geen zooitje ongeregeld bij waar in het parlement wordt gevochten en de president miljoenen heeft weggesluisd naar een geheime bankrekening. Dat veel mensen daar deze praktijken juist willen aanpakken met behulp van zo’n verdrag en dus druk van de EU, daar gelooft men niet meer in.

Mij viel in discussies de afgelopen week op hoe weinig vertrouwen mensen meer hebben in goede bedoelingen, hoe weinig hoop op verandering en hoe bang men is zich weer met een of ander ver weg gelegen en niet erg verlicht land in te laten, en zich daardoor weer allerlei problemen op de hals te halen. Het is een cynisme dat al jaren dominant is, het cynisme dat de elite vooral profiteert en zaken voorkookt en het gewone volk mag braaf een keer in de vier jaar stemmen en moet zich verder koest houden. Het is een stem tegen de gevestigde politieke elite, ‘een beetje een proteststem’ zoals een nee-stemmer het verwoordde.

Ombuigen

Het is een naar binnen gekeerde houding, die je ook ziet tegenover de vluchtelingen. We zijn bang te verliezen, en bang dat anderen ons vooral dingen willen afpakken. Ik word zelf soms best triest van die houding, boos ook, maar anderzijds is het misschien wel te begrijpen dat, wanneer mensen met ongekende bezuinigingen en gemorrel aan decennialange zekerheden te maken hebben, er minder ruimte is voor mededogen en voor een open en positieve grondhouding.

In plaats van moeizame onderhandelingen over enkele aanpassingen in een verdrag waarvan het grootste gedeelte toch niet meer tegen is te houden, zou de regering er misschien beter aan doen de oorzaken van het cynisme te onderzoeken en daar eventueel het beleid op aan te passen. Hoe meer mensen bij de voedselbank lopen, hoe minder bereidheid vluchtelingen op te vangen. Hoe meer gefortuneerden hun geld veilig stellen via brievenbusconstructies op de Maagdeneilanden, hoe minder vertrouwen in wéér een handelsovereenkomst met een corrupt land.

Alleen wanneer het de politiek lukt, met ons samen, deze cynische houding om te buigen, wanneer we weer het gevoel hebben dat we het samen best aardig rooien in ons land, kan de open houding die Nederland zo lang kenmerkte en die ook zo in ons wordt gewaardeerd, weer de overhand krijgen.

Ratna Pelle

 

Motieven voor terrorisme in Israel en hier (IMO)

 

 

Motieven voor terrorisme in Israel en hier

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/04/06/motieven-terrorisme-israel-en-hier/  

= IMO Blog = 

Ik eindigde mijn vorige blog met de Israelische constatering dat aanslagen elders niet leiden tot meer begrip voor Israel en haar strijd tegen de Palestijnen. De druk op Israel om concessies te doen lijkt eerder toe dan af te nemen na aanslagen zoals 9/11, Parijs en wellicht nu Brussel. Hoe kan dat?

Enerzijds komen veiligheidsexperts graag in Israel kennis opdoen over de beveiliging van bijvoorbeeld luchthavens, anderzijds staan we als vanouds klaar om Israel terecht te wijzen wanneer men daar wat te ‘trigger happy’ lijkt tegenover Palestijnse belagers. Dat lijkt niet erg consequent en vooral ook niet erg solidair. Israel wijst er daarbij fijntjes op dat het al vaker cruciale informatie heeft doorgegeven waardoor aanslagen in Europa konden worden voorkomen, zoals nog onlangs na de aanslagen in Parijs, toen in Duitsland een aanslag werd verijdeld.

De reden voor dit verschil in benadering is dat men een wezenlijk onderscheid ziet tussen Palestijns terrorisme en IS of Al Qaida. Hoewel Hamas eenzelfde soort jihadisme zegt aan te hangen en zich net als IS op de islam baseert om haar daden te rechtvaardigen, wordt dit toch vooral gezien als gevolg van de bezetting en de onderdrukking van de Palestijnen. Welnu, in Europa is er geen bezetting dus ligt de oorzaak ergens anders, namelijk bij de jihadisten zelf en hun extreme visie. Simpel zat. Of toch niet?

In tegenstelling tot Israel zijn EU landen niet in serieuze territoriale conflicten verwikkeld met islamitische staten (sarcastische kaartjes met de tekst dat Frankrijk een deel van het land of België een deel van Brussel aan de moslims moet afstaan om zo vrede te bevorderen, ten spijt). Er zijn moslims die vinden dat Spanje en Portugal, die ooit grotendeels onder Arabisch bestuur vielen, weer islamitisch moet worden maar dit is geen groot issue dat in de VN en andere gremia naar voren wordt gebracht of als belangrijke reden voor aanslagen wordt genoemd.

Territoriale conflicten leiden vaak tot geweld, soms ook terrorisme, zoals ook gebeurde in Europa met de ETA en de IRA. Dat wil nog niet zeggen dat de territoriale eisen gerechtvaardigd of redelijk zijn. Wat velen in Europa maar niet willen zien is dat zowel Hamas als Fatah het hele land willen hebben, heel Israel moet weer ‘Palestina’ worden, oftewel een Palestijns-Arabisch-islamitische staat (ook de PA heeft een provisie over de rol van de islam in de voorlopige grondwet van Palestina staan). Officieel zullen in die staat andere minderheden worden gerespecteerd; in de praktijk zal daar weinig van terecht komen, gezien de staat van dienst van andere Arabische landen, ook de meest liberale. Hoewel de PLO ooit halfslachtig de tweestatenoplossing heeft geaccepteerd, erkent zij het Joodse recht op zelfbeschikking niet en spreekt zij in het Arabisch een dergelijke concessie veelvuldig tegen, toen en nu.

Volgens veel commentatoren zal de positie van Palestijnse hardliners vanzelf veranderen wanneer de bezetting van de Westoever beëindigd is en de Palestijnen daar een staat kunnen oprichten. Zij menen niet alleen bij Fatah, dat volgens hen sowieso achter een tweestatenoplossing staat, maar ook bij Hamas tussen de regels door te lezen dat men open staat voor een compromis. Men kan het alleen niet openlijker zeggen omdat dat neer zou komen op zelfmoord. Hoe men denkt dat de Palestijnen officieel met twee staten kunnen instemmen als zelfs een voorzichtige hint in die richting je leven al in gevaar kan brengen, is me niet echt duidelijk. Bovendien menen diezelfde commentatoren dat een meerderheid van de Palestijnen zich allang bij Israels bestaan heeft neergelegd. Een en ander lijkt niet echt logisch, maar dat zie je wel vaker bij mensen die vooral Israel als obstakel zien.

Hoewel Europese landen geen vergelijkbaar territoriaal conflict hebben met moslims, hekelen veel moslims onze inmenging in het Midden-Oosten. Al Qaida en IS gaven als direct motief voor hun aanslagen in Europa dat de getroffen landen zich inmengden in Afghanistan, Irak en nu Syrië. Andere aanslagen in Europa waren gericht tegen cartoonisten en opiniemakers die de profeet bespotten en tegen Joodse doelen. Joden zijn voor jihadisten blijkbaar altijd een legitiem doelwit. Hoewel de buitenlandse inmenging vaak als imperialisme wordt voorgesteld, is die wel degelijk gebonden aan internationale regels en wordt ook veel geld en energie gestoken in de wederopbouw en ontwikkeling van die landen. Dat neemt niet weg dat sommige operaties en activiteiten omstreden zijn en niet gespeend van eigenbelang.

Terug naar de vraag in hoeverre de motieven van terroristen die in Europa toeslaan verschillen van die in Israel, wat een verschillende benadering zou rechtvaardigen. Is in beide gevallen niet sprake van de wens om ons hun wil op te leggen? Is er in beide gevallen ook geen sprake van een aanval op ‘onze Westerse waarden’, onze manier van leven, onze vrijheden, homo- en vrouwenrechten? Zowel Israel als Westerse landen zijn immers goddeloos en heidens in de ogen van fundamentalistische moslims. Soms denkt men zelfs dat de zionisten in de hele Westerse wereld aan de touwtjes trekken. Palestijnen hebben eerder al beweerd dat Israel aids verspreidde via de checkpoints, en snoepjes met wellust opwekkende stoffen aan Palestijnse kinderen uitdeelde, om zo hun maatschappij van binnenuit kapot te maken.

Palestijnen groeien, meer dan moslims in Europese landen, op met propaganda tegen Israel en de verheerlijking van geweld tegen Joden. Naast de reële problemen die voortvloeien uit het conflict, leert men dat je opofferen voor het fictieve vaderland, voor Al Quds en de Al Aqsa Moskee, het hoogste is dat je kunt bereiken en je door Allah beloond zult worden. Niet alleen radikale imams kramen dergelijke onzin uit, ook Abbas in hoogsteigen persoon heeft het pure bloed van de martelaren die voor Al Aqsa streden geprezen. Op scholen, in videoclips en tv programma’s speciaal voor de jeugd, en in preken wordt deze boodschap van opoffering en haat tegen Israel en Joden erin gehamerd. De UNRWA scholen in Gaza zijn berucht om hun radikale leraren die terrorisme verheerlijken, evenals de zomerkampen van Hamas en Fatah. De hele Palestijnse maatschappij is doordrongen van dit slachtofferschap en de vijandschap tegen Israel. Dat is, evenzeer als de bezetting en de vernederingen die men soms moet doorstaan, een reden dat het Palestijnse terrorisme zo ver is ontwikkeld en een onderdeel is geworden van de dagelijkse realiteit in Israel.

Dat laat onverlet dat veel Palestijnen lijden onder de Israelische bezetting en overheersing. Hoewel de bezetting sinds de Oslo Akkoorden en de Palestijnse Autonomie veel minder aanwezig is, en je strikt genomen ook niet meer van een echte bezetting kunt spreken wat betreft de A gebieden (waar de overgrote meerderheid van de Palestijnen woont), zijn er nog steeds allerlei beperkingen. Zo kan men niet vrij reizen buiten PA gebied, en ook binnen dit gebied zijn er soms beperkingen. In reactie op de terreur worden wegen afgesloten, mensen gearresteerd of vergunningen om in Israel of de nederzettingen te werken ingetrokken. Sommige Palestijnen moeten dagelijks door checkpoints naar hun werk of hun land. Hoewel er veel verbeterd is brengt dit nog steeds ongemak en soms vernederingen met zich mee. De bezetting is geenszins de oorzaak van het Israelisch-Palestijns conflict en het Palestijnse terrorisme, maar het versterkt wel de gevoelens van haat en wrok, en zorgt ervoor dat de propaganda op extra vruchtbare bodem valt.

Het op één lijn stellen van terrorisme in Israel en Europa, zoals met name Israelische politici en conservatieve commentatoren doen, doet geen recht aan de specifieke regionale context. Anderzijds is het terecht te wijzen op de overeenkomsten in de ideologie van de islamisten: anti-Westers en tegen iedereen die niet dezelfde extreme versie van de islam voorstaat. Vergeten wordt soms dat niet Israeli’s of Europeanen het voornaamste slachtoffer zijn van de jihadi’s, maar mede moslims. Verreweg de meeste slachtoffers vallen in het Midden-Oosten onder Arabieren.

Natuurlijk, als men zou kunnen zou men Israel allang hebben overmeesterd en de Joden hebben onderworpen, verdreven of vermoord. En ook in Europa worden regelmatig aanslagen verijdeld. Toch lijkt het voornaamste terrein van de jihadi’s het Midden-Oosten zelf te zijn, waarbij Israel als klein Westers landje tussen Arabische landen extra kwetsbaar is. Wat meer solidariteit en begrip voor deze lastige positie zou Europa niet misstaan. Overigens is in de jaren ’70 en ’80 ook hard opgetreden tegen de IRA, de ETA en de RAF, en werd er pas onder strenge voorwaarden gepraat of een akkoord gesloten.

Ratna Pelle

 

Israelische reacties op Brussel (IMO)

 

 

Israelische reacties op Brussel

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/03/27/israelische-reacties-op-brussel/

 

= IMO Blog = 

Naast de verwachte en ook wel enigszins obligate steunbetuigingen en medeleven na de vreselijke aanslagen in Brussel waren er ook kritische geluiden te horen eerder deze week. Trouw zette er dinsdag direct een aantal op een rijtje onder de kop: “Vervelend die aanslagen maar ook een beetje eigen schuld”, en de lead: “… Maar sommige hoeken grijpen de gebeurtenissen wel aan om het Westen nog een keer de les te lezen over terrorisme.”

Vervolgens passeert kritiek van Syrië (de aanslagen waren het gevolg van verkeerd beleid en tolerantie tegenover terrorisme), Rusland (bevriezen betrekkingen NAVO met Rusland heeft eraan bijgedragen en “Terwijl Stoltenberg zich druk maakt om een denkbeeldig ‘Russisch gevaar’ en troepen in Letland stationeert, blazen mensen zich onder zijn neus op”), en Israel, waarvan de “minister van Buitenlandse Zaken” Ofir Akunis (Likoed) op Facebook schreef: “Velen in Europa hielden zich liever bezig met het veroordelen van Israël, en producten labelen en boycotten. Ondertussen kwamen, onder de neus van de burgers van het continent, duizenden extremistische islamitische terreurcellen tot bloei.” Opvallend is daarbij dat van Israel alleen een Facebookbericht wordt genoemd, geen officiële verklaring, terwijl die ook verspreid zijn. Overigens schreef Trouw onterecht dat Akunis minister van Buitenlandse Zaken is; hij is minister van Wetenschap, Technologie en Ruimte.

In de Jerusalem Post staan een aantal andere verklaringen van Israelische leiders. Netanyahu stelde de aanslagen in Brussel op één lijn met die in Israel en elders in de wereld, en benadrukte dat de terroristen geen ‘resolvable grievances’ hebben: “It’s not as if we could offer them Brussels, or Istanbul or California, or even the West Bank. That won’t satisfy their grievances. Because what they seek is our utter destruction and their total domination”, zei Netanyahu in een live toespraak vanuit zijn kantoor in Jeruzalem tegen de AIPAC conferentie in Washington. “De primaire eis van de terroristen is dat we simpelweg verdwijnen, maar dat gaat niet gebeuren”, vervolgde hij, en riep op om de terroristen gemeenschappelijk te bestrijden. Door politieke eenheid en morele klaarheid zijn ze te verslaan.

Andere politici die de Jerusalem Post aanhaalde reageerden in dezelfde trant. Minister Yaalon sprak met ronkende woorden van een “third World War against our common values”; “Western culture is under attack from extremist Islamic terrorism, which is relentless and indiscriminate”, en daarom moeten Westerse landen zich verenigen voor een vastberaden, creatieve en compromisloze strijd. De Israelische ambassadeur bij de VN reageerde meelevend en zei de ‘diepe treurnis van het Belgische volk’ te delen.

Akunis

Opvallend dat alleen het citaat van Akunis’ Facebookpagina de Nederlandse kranten haalt, en niet de meer empathische reacties van andere ministers en de premier zelf. De Telegraaf kopt met “Ophef Israelische reactie Brussel”, om vervolgens na nog eens van ‘veel ophef’ te spreken in de lead, de gewraakte bewering te herhalen met daaronder de melding dat hij ook zijn medeleven met de slachtoffers had betoond. Dat valt dan weer mee. In een Belgische krant staat het iets correcter, onder de kop “Israëlische minister: Europa heeft het gevaar genegeerd” en de lead “Europa heeft het gevaar van “islamitische terreurcellen” op Europees grondgebied genegeerd en zich blind gestaard op het bekritiseren van Israël.” Ook beweert hij dat Europa is gewaarschuwd, maar zich daarover vrolijk maakte.

De ophef is, zoals wel vaker, vooral self fulfilling: als veel media dergelijk nieuws brengen ontstaat er vanzelf wel wat ‘ophef’ en vervolgens is die ‘ophef’ dan weer reden voor meer media aandacht. Zo maken media het nieuws en veroorzaken de relletjes waar ze vervolgens bovenop kunnen springen. Een beproefde taktiek die ook in Femke Halsema’s boek Pluche gehekeld wordt.

Dat gezegd hebbende, vind ik de reactie van Akunis smakeloos en ongepast. De ergernis over de etikettering is alleszins begrijpelijk, maar die ga je niet ophangen aan zoiets verschrikkelijks. Het is ook feitelijk onzin, net als de reactie uit Rusland (waarbij Trouw zo correct was een onderscheid te maken tussen de reactie van Poetin, die ‘zich beperkte tot het uitspreken van zijn medeleven en het veroordelen van de daden’, en andere politici, die het NAVO beleid hekelden en de schuld gaven). Natuurlijk zijn die terroristen niet onder de radar gebleven omdat België te druk was met etiketteren of resoluties tegen Israel steunen of de nederzettingen hekelen. Dat weet Akunis ook wel, en het is dan ook meer een ‘mooie gelegenheid’ om een sneer uit te delen dan een serieuze suggestie.

Chocolade

Naast Akunis hadden de media ook aandacht voor een nogal botte reactie van minister Yisrael Katz. Volgens de Volkskrant zei hij: “Als ze in België doorgaan met chocolade eten en van het leven genieten, en niet zien dat een deel van de moslims die er wonen terreur wil uitoefenen, dan kan men ook niets doen om die te bestrijden. De bewindsman zei op de Israëlische radio: ‘Je moet vaststellen wie de vijand is, wie de agressor. We bevinden ons op het hoogtepunt van een oorlog, van een aanval van radicale islamieten op de westerse cultuur, op de westerse democratieën, waartoe ook Israël behoort.”

Dat laatste mag zo zijn, met genieten van het leven lijkt mij niks mis en daar kan men in Israel gelukkig ook wat van, het terrorisme ten spijt. Het is een goedkope en denigrerende sneer. Het probleem in België is niet dat men te bourgondisch leeft, maar de ingewikkelde politieke structuur en de taalgrens, die er ook al voor zorgden dat men anderhalf jaar nodig had om de voorlaatste regering te vormen, een record. Ook schijnt Brussel zes verschillende politiecorpsen te hebben, drie Franstalig en drie Vlaamstalig. Dat soort verdeeldheid speelt de terroristen in de kaart.

Daarbij zijn wij er gewoon nog niet aan gewend om vliegvelden en andere plaatsen waar veel mensen samenkomen zo goed te beveiligen, omdat het eerder niet nodig was. Je liep tot deze aanslagen plaatsvonden Schiphol en Zaventem gewoon binnen zonder gecontroleerd te worden. Dat is prettig zolang het kan, maar we zullen hier nu onvermijdelijk de kant van Israel op gaan, dat het best beveiligde vliegveld ter wereld heeft. Onschuldige mensen worden er soms urenlang ondervraagd en al hun spullen stuk voor stuk gecheckt met speciale apparatuur. Het kost veel geld en ergernis, maar als het mensenlevens spaart is dat het waard. Overigens is duidelijk dat er fouten zijn gemaakt, dat diverse inlichtingendiensten te slecht informatie delen waardoor bijvoorbeeld een van de daders in Nederland en België vrij kon rondlopen. Daarover wordt druk gedebatteerd en een en ander onderzocht, en hopelijk volgen daar ook maatregelen uit die dit in de toekomst voorkomen.

Begrip

Ik proefde, ook in online discussies naar aanleiding van deze reacties, soms wat leedvermaak. Naast medeleven en walging voor de aanslagen bleek er flink wat frustratie te zitten bij sommige Israeli’s. Men voelt zich totaal onbegrepen, niet gehoord, en de vele kritiek en de opgeheven vingertjes die vaak uit Europese landen komen nadat men in eigen ogen adequaat op terroristen en dreigingen heeft gereageerd, zijn velen meer dan zat. Ook heeft men het gevoel dat Europa al jaren de kop in het zand steekt wat betreft het gevaar van de radikale islam en daar nu de wrange vruchten van plukt.

Ik begrijp deze frustraties, deel ze zelf soms ook, zoals uit deze blog moge blijken. De bijzonder hoge maatstaven die men tegenover Israel (en Israel alleen) hanteert, zijn niet realistisch en niet fair. Dergelijke sentimenten spelen op nu er een vreselijke aanslag in Brussel, het hart van Europa, heeft plaatsgevonden, en leiden tot soms in mijn ogen wel erg kille en ongepaste reacties. Daarnaast hebben Israeli’s, niet geheel onterecht natuurlijk, het idee dat zij kampioenen terrorismebestrijding zijn en dus ook anderen ongestoord de les kunnen lezen over hoe je dat doet. Dat mag op zich zelf heel zinvol zijn, en wij kunnen inderdaad veel van Israel leren, een of enkele dagen na zulke vreselijke aanslagen getuigt dat niet van goede smaak.

In Israelische media werd vermeld dat niet alleen Turkije, maar ook Israelische veiligheidsdiensten voor een aanslag op Zaventem hadden gewaarschuwd, maar dat die waarschuwing niet serieus werd genomen. In Nederlandse media las ik wel dat ook de VS had gewaarschuwd voor deze aanslagen, maar niets over Israel. Al met al zijn er veel vragen en is het begrijpelijk dat men daar in Israel met enige verbazing kennis van neemt. Men moet echter niet vergeten dat wij maar flarden hier en daar horen en dat niet alles zo simpel en eenduidig is als het voor buitenstaanders wellicht lijkt. Overigens is wel kort na de aanslagen in Parijs een aanslag in Duitsland verijdeld door info uit Israel.

Terecht hopen veel Israeli’s dat men in Europa wat meer begrip krijgt voor Israel, nu wat daar al vele jaren dagelijkse praktijk is, namelijk de angst voor en het dealen met terroristen, ook Europa binnendringt. En tegelijkertijd acht men die kans klein, gezien de reactie na eerdere aanslagen. Een paar maanden na Parijs heeft Frankrijk een vredesplan gelanceerd waarbij alleen Israel onder druk wordt gezet om concessies te doen. Ook de etikettering is doorgegaan. Na 9/11 is er ook weinig veranderd in de Amerikaanse politiek, zo meldt een artikel hierover in de Jerusalem Post. Een belangrijke reden daarvoor is, dat men andere oorzaken ziet voor het terrorisme in Israel en dat in de VS of Europa. Daarover meer in de volgende blog.

Ratna Pelle

 

Israel als verklaring voor Brussel (IMO)

 

 

Israel als verklaring voor Brussel

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/03/25/israel-als-verklaring-brussel/

= IMO Blog =  

Na de vreselijke aanslagen afgelopen dinsdag in Brussel, werd bij Pauw de onvermijdelijke vraag weer gesteld: waarom haten ze ons? Een vraag die zo simpel klinkt maar dat natuurlijk niet is, want wie is ze en wie is ons en wat is haten precies en hoe ontstaat dat?

Een Belgische Midden-Oosten deskundige wist het wel. ‘Ze hebben daar wel reden toe’, zo begon ze, omdat het westen zo hypocriet is. Eerst deed men niks in Syrië en liet het daar jarenlang misgaan terwijl elders waar onze belangen lagen wel werd ingegrepen, toen werd er opeens gebombardeerd (wat uiteraard ook niet goed is). En toen kwam natuurlijk Israel om de hoek kijken, want Gaza is een grote gevangenis en het Westen steunt Israel dat daar vreselijke dingen doet.

Iemand anders wierp tegen dat juist de extremisten een vijandbeeld creëren, dat er een monocultuur heerst waarin alleen nog bepaalde beelden worden getoond en bepaalde meningen gehoord. Ook werd gewezen op de segregatie, de wijken waar de overheid niet meer aanwezig is, dat er meer kontakt moet worden onderhouden met mensen in die wijken; de beruchte haarvaten werden genoemd.

En toen kwam Arnold Karskens, altijd goed voor een stevige uitspraak, met de lekker bekkende stelling dat als wij ons wat minder met hun bemoeien, zij dat misschien ook niet meer met ons doen. ‘Hun boodschap is: wat jullie bij ons aanrichten, richten wij ook bij jullie aan.’ Hij pleitte dan ook nogmaals voor een einde aan de Westerse bombardementen.

Een te makkelijke stelling vind ik. Natuurlijk heeft het westen soms boter op haar hoofd, door dan wel, dan niet op te treden en door eigen belangen veilig te stellen zoals de olietoevoer uit Saoedi-Arabie. Sommige dictators werden en worden decennia gesteund en andere niet, en dat heeft vaak niet in de eerste plaats te maken met de aard van het regime. Anderzijds doet men ook goeie dingen, steunt gematigder groeperingen tegenover extremisten, in Afghanistan is echt serieus geholpen bij de wederopbouw van het land. Gewapend ingrijpen gebeurt doorgaans pas na goedkeuring door de VN Veiligheidsraad of wanneer het betreffende land zelf om het ingrijpen heeft verzocht. Wanneer deze regels worden geschonden leidt dit tot veel ophef, zowel op nationaal als internationaal niveau.

Er wordt dus niet zomaar in het wilde weg gebombardeerd. Wel zijn er los daarvan kleinschaliger aanvallen met drones door de VS, met name in Pakistan, die ook geregeld onschuldige mensen zouden treffen. Het voert hier te ver om alle bemoeienis van ‘het Westen’ in het Midden-Oosten en de islamitische wereld te bespreken, maar zo’n stelling suggereert een makkelijke oplossing die er niet is.

Sander

Een dag later kwam de vraag in Pauw nog even terug, nu bij Sander van Hoorn, die wederom Israel en de ‘dubbele maatstaven’ erbij haalde. Op een losse toon alsof het een vanzelfsprekendheid betreft, legde hij uit dat het meten met twee maten, zoals onder andere blijkt uit de steun voor Israel, een voedingsbodem is voor onvrede onder Arabieren, die dan vervolgens wordt uitvergroot door de extremisten. Het is een veelgehoorde bewering die eveneens simplistisch is. In een van de uitzendingen werd ook nog gezegd dat Israel een grote vriend van de VS en Europa is. Dat laatste wordt daar zeker niet zo gezien, men ziet Europa in Israel meer en meer als verraders, als continent dat zichzelf uitlevert aan de Arabieren en de band met Israel graag opoffert aan voldoende goedkope olie.

Dat is natuurlijk ook niet reëel, maar wel waar is dat de EU producten uit de nederzettingen apart gaat labelen, wat niet gebeurt met andere producten uit bezette of omstreden gebieden. De EU veroordeelt Israel fel wanneer het in haar ogen iets doet dat niet bevorderlijk is voor de vrede, steunt Palestijnse projecten in C gebied zonder daarin met Israel te overleggen, steunt tal van pro-Palestijnse organisaties en de PA en UNRWA met vele miljoenen per jaar, waarop nauwelijks controle is. Maar dat wordt er in Pauw natuurlijk niet bij verteld. Die dubbele maatstaven zijn er dus wel, maar dan omgekeerd, wanneer Israelische legeracties waarbij onbedoeld burgerslachtoffers vallen worden veroordeeld, en over veel meer doden in Jemen door Saoedische bombardementen wordt gezwegen. Een bombardement met 120 doden haalde vorige week het NOS journaal niet eens, terwijl het doodschieten van een gewonde Palestijnse terrorist door een Israelische soldaat wel uitgebreid aan de orde komt. Ook stellen EU landen zich erg slap op in de VN Mensenrechtenraad, die Israel onevenredig vaak (meer dan alle andere landen samen) veroordeelt en zeer gekleurde speciale rapporteurs en onderzoekers aanstelt om eindeloos de  mensenrechtenschendingen door Israel te laten uitzoeken, en vele malen schrijnender situaties negeert.

Maar is het, los van al die zaken, dan niet een feit dat het Israelisch-Palestijns conflict en om preciezer te zijn de onderdrukking van de Palestijnen, een voedingsbodem is voor radicalisering en haat tegen het Westen? Het is duidelijk dat Israels bestaan de Arabieren dwars zit, en dit wordt algemeen als een vernedering gezien. Een Westers, welvarend en militair superieur land in hun midden, met een andere religie en identiteit, dat steekt. Het steekt extra dat het een Joodse staat is omdat Joden altijd als tweederangsburgers werden gezien en er op hen werd neergekeken. Men vindt dat het gebied de Palestijnse Arabieren toebehoort, die er, zo is de algemene overtuiging, al eeuwen woonden toen opeens de Joden uit Europa kwamen en dit land kregen toegewezen als goedmakertje voor de Holocaust, ten koste van de Arabieren die er woonden. Het is ook bekend dat de corrupte en autocratische regeringen in het Midden-Oosten Israel graag als afleider gebruiken. Weinig verenigt zo goed als een gemeenschappelijke vijand. De staatsmedia, maar ook onafhankelijke media zoals Al Jazeera, doen daar graag aan mee. Het versterkt de Arabische identiteit en het zelfvertrouwen om niet al te zeer met het eigen falen bezig te zijn. Daarbij wordt de macht van Israel (en het Westen) steevast uitvergroot, zodat het niet vreemd is dat men er zoveel oorlogen van verloor.

Geen oplossing 

De theorie dat Israel op een of andere manier de kern vormt van het Arabische probleem, dat als dat is opgelost de andere problemen ook wel goed komen, is dus vooral een intern zoethoudertje. En de woede en onvrede die erdoor wordt veroorzaakt wordt vooral in stand gehouden door Arabische regeringen en media. Dat Westerse journalisten en deskundigen dit vaak zo kritiekloos herhalen, is daarom eigenlijk vreemd. Men erkent weliswaar de functie van de Israelhaat, maar heeft vervolgens toch alle begrip voor het ‘dubbele standaarden verhaal’. Door aan dit verhaal in het Westen zoveel waarde toe te kennen wordt het versterkt, wat een averechts effect heeft op het Midden-Oosten, waar men toch al de neiging heeft nogal in de slachtofferrol te kruipen.

Er zijn geen aanwijzingen dat de jihadisten die in het Westen aanslagen plegen primair door Israelhaat worden gedreven. Wel zijn een aantal keren Joodse instanties doelwit geweest, ook in Frankrijk en Brussel. Jodenhaat is diep verankerd in het Midden-Oosten, waar de meest extreme en idiote complottheorieën de ronde doen en men algemeen in de Joodse almacht gelooft. Daarbij zal men niet tevreden zijn met een tweestatenoplossing, zoals ook veel Palestijnen en andere Arabieren daar geen genoegen mee nemen. De haat tegen Israel zal niet substantieel afnemen wanneer er naast het Westerse en relatief welvarende Israel een veel zwakkere Palestijnse staat zal liggen. En dat laatste ligt voor de hand, gezien de vele interne vetes, de corruptie en het in het algemeen slechte Palestijnse bestuur. Het zal op zijn best decennia duren voordat er een enigszins stabiele Palestijnse staat zal bestaan die niet meer door intern gekonkel noch door haat tegen Israel wordt verstoord.

Eerst even het Midden-Oosten conflict oplossen, op een manier die een einde maakt aan het geklaag over dubbele maatstaven en onrecht, en daarbij recht doet aan zowel Israels bestaansrecht en veiligheid als de Palestijnse nationale aspiraties, lijkt dus geen reële optie om met islamitisch gefundeerd terrorisme om te gaan.

Ratna Pelle