De nieuwswetten voor Parijs en Beiroet (IMO)

 

 

De nieuwswetten voor Parijs en Beiroet

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/11/19/de-nieuwswetten-voor-parijs-en-beiroet/

 

= IMO Blog =  

Vanaf afgelopen vrijdagavond 10 uur tot en met dinsdag ging het nieuws bijna onafgebroken over de aanslagen in Frankrijk, de implicaties, IS, en radikalisering. Met name in het weekend leek het alsof de rest van de wereld niet bestond. Extra uitzendingen, extra lange uitzendingen, een extra uitzending van Pauw op zaterdag, life verslagen, de speech van Hollande life uitgezonden, etc. Enerzijds zeer begrijpelijk. Velen waren en zijn in shock. Van de zomer liep je nog door Parijs, zat je op het terras, ging je misschien wel naar het theater, of je hebt er familie of vrienden wonen, en nu lijkt het veranderd in een hel. Wat voorbehouden leek aan landen ver weg, zoals Irak, Syrië en Afghanistan, waar bommen en geweld bij het dagelijks leven zijn gaan horen, vindt nu plaats in het hart van Europa, in een grote en populaire hoofdstad. En dus wordt er massaal medeleven betuigd, veranderden mensen hun Facebook foto in een Franse vlag, werden belangrijke gebouwen in de kleuren van de Franse vlag verlicht, werd bij het begin van voetbalwedstrijden de Marseillaise gespeeld en werd er op maandag om 12 uur in een aantal landen 1 minuut stilte gehouden.

Dergelijk massaal rouwvertoon roept ook kritiek op. Op Facebook verschenen verklaringen van mensen waarom zij geen Franse vlag over hun profielfoto hadden gedrapeerd (‘ik wil alle geweldslachtoffers herdenken’) en men beklaagt zich over het gebrek aan aandacht voor andere ‘vergeten’ aanslagen zoals in Beiroet vorige week donderdag (48 doden) of in Kenia een half jaar eerder (meer dan 200 doden). Toen veranderde niemand zijn Facebookfoto, werd er geen minuut stilte gehouden en was het een kort  item in een nieuwsbulletin waarin ook ruimte was voor de bekende trivialiteiten waar de NOS tegenwoordig zo dol op is. Ook had Facebook bij eerdere aanslagen geen speciale app waarop je kon aangeven veilig te zijn zoals nu in Parijs.

Ik ben het eens met de kritiek dat die andere aanslagen zo weinig aandacht krijgen (er was er van de week nog een, in Nigeria, met tientallen doden maar geen item in het NOS journaal waard, want Nigeria is een vaag en ver weg land waar bijna niemand verder enige feeling mee heeft). Tegelijkertijd schrok ik van de felle kritiek op mensen die meer geschokt zijn over wat in Parijs gebeurde dan aanslagen in Libanon of Afghanistan, en die zich storen aan al die Franse nationale symbolen bij de herdenkingen. Tja.

De aanslag wordt terecht door velen ervaren als een aanval op Frankrijk en ook op Europa, op waar Europa voor staat en wat het uitdraagt. Zoals de aanslag op Charlie Hebdo een aanval was op de vrijheid van meningsuiting, op satire, op het vrije woord, zo zijn deze aanslagen een aanval op het vrije leven, uitgaan en plezier maken, en op een belangrijk cultuurcentrum van Europa. Daarbij hebben mensen sowieso het recht om zelf te bepalen waarover ze hoe willen rouwen. Het mag hypocriet zijn, maar het is ook heel erg logisch dat we zeer uitgebreid hebben gerouwd om de slachtoffers van de MH17 terwijl de meer dan 200 Russische slachtoffers die een paar weken geleden in de Sinaï neerstortten, ons nauwelijks wat deden. We kunnen nou eenmaal niet voor iedereen overal op de wereld dezelfde empathie opbrengen. Opvallend is overigens dat de mensen die op Facebook klaagden over het gebrek aan aandacht voor die andere aanslagen er zelf vaak aanvankelijk ook geen aandacht aan besteedden.

De kritiek is ook doorgedrongen tot de media, met artikelen in verschillende kranten en op de website van de NOS. En in Pauw van dinsdag mocht Sander van Hoorn aanschuiven om het over Libanon te hebben. Daar weigerde men namelijk afgelopen maandag de internationale minuut stilte in acht te nemen, omdat er zo weinig aandacht en medeleven was na de dubbele aanslag daar vorige week donderdag. Ik heb het even na gekeken, en in het NOS Journaal van vrijdag was het een itempje van circa anderhalve minuut, dat was ingebed in een groter verhaal over IS en hun verliezen in Syrië, donderdag was het in het Achtuurjournaal een berichtje van circa een halve minuut. Ruim 7 minuten waren ingeruimd voor het lek van de commissie Stiekem, vervolgens ging het over een rechtszaak, de vluchtelingen, IS en nog een binnenlands onderwerp.

Een redelijk zwaar journaal dus voor NOS begrippen. Daarvoor was er vrijdag dan ruimte voor 14 orang -oetans die in Thailand werden gered en het feit dat taxfree winkelen op luchthavens volgens de Consumentenbond vaak minder voordeel oplevert dan we denken (met, jawel het bekende straatinterview). Ook ging het nog 2 minuten over de verbouwing van de ijsbaan in Heerenveen. Allemaal nieuws dat men blijkbaar belangrijker vond dan wat meer details over de aanslag in Libanon, de ontreddering, de achtergronden, verklaringen van verschillende leiders van het land, ooggetuigenverslagen en al die andere zaken die wat betreft de aanslag in Frankrijk eindeloos werden herhaald. De boze Libanezen hadden dus wel een punt. Stilte houden voor Frankrijk terwijl ze hun eigen doden nog aan het begraven zijn lijkt ietwat cynisch. De NOS en de NRC wijdden beide een artikel aan de kwestie. De NOS schrijft:

Hoofdredacteur Marcel Gelauff heeft alle begrip voor de reacties die dat heeft losgemaakt. Gevraagd naar een verklaring voor de nieuwskeuze, zegt hij: “Zowel de geografische als de gevoelsmatige nabijheid van Parijs maakt dat de aanslagen in Parijs dichter bij ons publiek staan dan die in Beiroet. Het betreft onze wereld, onze cultuur. Dat maakt het journalistiek gezien veel relevanter. Kijk maar naar alle maatschappelijke en politieke reacties, naar wat het oproept in Nederland. Daar doen we uiteraard verslag van. Daarom volgt de NOS de ontwikkelingen in Parijs nauwgezetter dan die in Beiroet.”

Men citeert vervolgens een Libanese blogger:

Het gaat niet alleen om het aantal berichten, maar ook om de manier waarop verslag wordt gedaan, schrijft Battah. Er worden bij Parijs andere woorden gebruikt dan bij Beiroet. Bij Beiroet wordt niet sec gesproken over gewonde en dode burgers, maar worden meteen politieke labels gebruikt.

Er was veel kritiek op het feit dat de wijk waar de aanslag plaatsvond een ‘Hezbollah wijk’ werd genoemd, zo suggererend dat het niet om gewone burgers zou gaan, terwijl er juist alleen maar burgerslachtoffers vielen. Iets dergelijks valt me vaak op bij Israel: er wordt altijd uitdrukkelijk bij vermeld wanneer de slachtoffers kolonisten zijn, alsof dat verschil maakt en het dan minder erg is. Ook wanneer het om orthodoxe Joden gaat of wanneer de aanslag buiten Israel zelf plaatsvond is dat relevant voor de media. De suggestie is steeds dat het dan ook deels hun eigen schuld is, en de aanslag tegen de achtergrond van de bezetting en onderdrukking van de Palestijnen moet worden bezien. Zoals gezegd was dinsdagavond Sander van Hoorn in Pauw om daar nogmaals in te gaan op de vraag waarom er zo weinig aandacht was voor de aanslag in Beiroet. Goed dat dit aan de orde kwam, maar kan Pauw de volgende keer Van Hoorn uitnodigen op de dag dat zo’n aanslag plaatsvindt en niet achteraf meehuilen met de wolven?

De geringe aandacht voor de aanslag in Libanon is opvallend, aldus Van Hoorn, omdat Libanon een verwesterd land is met bijvoorbeeld sterke banden met Frankrijk. Beiroet geldt als moderne en mondaine stad en het was de grootste aanslag sinds het einde van de burgeroorlog in 1990. Wat anders dus dan Irak of Afghanistan waar er om de haverklap bommen afgaan, en dat daarom nauwelijks nog als nieuws wordt gezien. Overigens had nota bene de website van het CIDI afgelopen vrijdag een bericht over die aanslag.

Verschil in aandacht en betrokkenheid bij rampen en geweld ver weg en dichtbij is logisch, de NOS (en andere media) gaat echter wel erg ver. Over een groot en belangrijk nieuwsfeit gaat men vaak zo lang door en zo in detail dat ik op een gegeven moment de tv uitzet, hoe vreselijk ik de ramp met de MH17, tsunami, aardbevingen in Turkije, Iran of elders en grote aanslagen in Westerse landen ook vind. Idem voor groot politiek nieuws, de dood van bekende mensen, grote evenementen en sport. Dagen en soms weken gaat het nauwelijks over wat anders. Andere nieuwsprogramma’s volgen vaak de keuze van de NOS (of omgekeerd) en duiken op dezelfde grote onderwerpen. De talkshows vechten vervolgens om dezelfde gasten om ’s avonds hetzelfde ‘gesprek van de dag’ te voeren. Buitenlands nieuws wordt over het algemeen beperkt tot enkele grotere onderwerpen of korte nietszeggende berichten omdat geen enkele kontekst en duiding wordt gegeven. Afrika lijkt nauwelijks te bestaan. De consument wil dichterbij en meer emo tv, zodat men zich makkelijker met zaken kan identificeren, en dus krijgen de kijkers van wat vroeger serieuze journaals waren allemaal een variant van Hart van Nederland of Vijf in het Land, overgoten met wat jeugdjournaal. De kijker zou eens kunnen besluiten naar de concurrent te zappen omdat het daar luchtiger, smeuïger en ‘toegankelijker’ wordt gebracht.

De ‘harde nieuwswetten’ waar Sander van Hoorn in Pauw naar verwees worden wel erg extreem toegepast. Moet het journaal niet juist, in tegenstelling tot amusement en infotainment, het echte nieuws brengen en duiden, ook als dat ver weg plaats vindt? Moet je er niet van op aan kunnen dat het belangrijkste nieuws voor je wordt samengevat in 20-30 minuten, zo objectief mogelijk? De NOS heeft die ambitie lang geleden los gelaten. Het begon misschien wel met het straatinterview, het meest oninformatieve en saaie genre dat je kunt bedenken. ‘Hoe vind u het dat u hier op Utrecht CS bent gestrand en er geen treinen meer rijden?’; ‘Mist u Zwarte Piet bij de intocht, of vind u de Regenboogpieten ook prima?’; ‘Hoe bevalt de camping in de stromende regen?’; ‘Lekker hè, een ijsje op een terras?’ Het straatinterview is vele malen makkelijker te maken dan een deskundige te vinden die in 2 minuten op vlotte toon de kern van een zaak weet te duiden, zeker als die zaak een land ver weg betreft. Maar dat is wel een taak van de publieke omroep, en daar krijgt zij ook geld voor.

Ratna Pelle

 

Foute lessen uit de Kristallnacht (IMO)

 

 

Foute lessen uit de Kristallnacht

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/11/15/foute-lessen-uit-de-kristallnacht/  

= IMO Blog =  

De ‘Kristallnachtherdenking’ door het Platform Stop Racisme en Uitsluiting (en eerder Nederland Bekent Kleur) is al jaren een farce, maar dit jaar was het wel heel extreem. Er waren louter anti-Israel sprekers volgens wie de Palestijnen nu ‘de Joden van toen’ waren, en de Joden van nu ‘de nazi’s van toen’. Er was dan ook veel protest hiertegen vanuit Joodse organisaties en ook boze individuen; tegen het misbruik van de Kristallnachtherdenking, maar ook tegen het misbruik van het monument voor het Joodse verzet. Er is een groep opgericht door nabestaanden van mensen die actief waren in het Joodse verzet. Zij schreven de burgemeester aan en waren aanwezig tijdens de ‘herdenking’ met een groep mensen om (grotendeels) in stilte te protesteren tegen zoveel omkering en absurditeit. Men ging in een kring om het monument staan om het te beschermen tegen al dit misbruik, legde bloemen neer en maakte een Davidster van waxinelichtjes. Voor veel mensen was het pijnlijk en grievend dit alles te moeten aanzien en aanhoren in het licht van de eigen familiegeschiedenis. Het is moeilijk te bevatten dat de leden van het Platform Stop Racisme en Uitsluiting, maar ook de gemeente die toestemming gaf voor het evenement met de toespraak van Haneen Zoabi, hier totaal geen oog voor hadden. Ook naderhand is van enige empathie niks te bekennen. De keuze voor Zoabi wordt door het Platform en sympathisanten met verve verdedigd, en de (vooral Joodse) tegenstanders weggezet als xenofoben en ‘exclusivisten’ die hun eigen groep meer rechten toekennen dan een ander. Jaap Hamburger schreef:

Als ‘gedenken’ meer wil zijn dan naar binnen gekeerde maar steriele bespiegeling op lotgevallen van de eigen groep, als gedenken betekenis wil hebben voor ons huidige leven, en de plaats van anderen daarin, dan is de manier waarop het Platform tegen Racisme en Uitsluiting daar vorm aan geeft, exemplarisch.
Kortom: het Platform belasteren (hoofdredacteur Voet, Nieuw Israëlitisch Weekblad 5, ‘rel’,‘schaduwherdenking’,‘anti-Israël’, Van der Wieken, voorzitter Centraal Joods Overleg, Parool) is journalistieke ‘valsheid in geschrifte’, en onvermogen de ‘boodschap’ van de joodse geschiedenis passend te lezen en te vertalen.

Het Platform verdient juist voor zijn toewijding daaraan en zijn onbetwistbare integriteit lof en eer, van joden en niet-joden.

En:  Zionisme -in zijn huidige verschijnings-vorm zoals gepraktizeerd in Israël- is exclusivisme: laat dat nu precies de geesteshouding zijn die in zijn meest extreme vorm leidt tot Kristallnachten. Ook daarom is de inclusieve herdenking van de Kristallnacht bij het monument voor joods verzet zo ongelooflijk passend en gepast en een hommage aan alle dode joden en aan alle levende, die zich één ding scherp voor ogen wensen te houden: de ander is niet minder dan ik, ik ben niet meer dan een ander, een ander heeft evenveel rechten als ik, en ik heb er niet meer dan een ander.   

Zionistisch exclusivisme?

Weer die fabel dat de Joods nationale beweging inherent fout is en gebaseerd op exclusivisme. Als dat zo is, geldt dat voor iedere natie-staat, de Arabische landen voorop. In deze landen hebben niet-Arabieren (en niet-moslims) vaak minder rechten, zowel de facto als de jure. Sommige Arabische staten nemen nauwelijks vluchtelingen op; gastarbeiders die er wonen hebben geen rechten en verrichten slavenarbeid onder abominabele omstandigheden. Etnische minderheden worden bij bosjes vermoord wanneer ze zich durven te weren. Maar wacht: dat mag niet, als het over Israel gaat wijzen op de veel ergere misstanden elders. Sorry Koerden, Tibetanen, Oeigoeren, Azari, Yezidi, Kopten, Zigeuners, Amazigh en al die anderen die met onderdrukking te maken hebben: op de Kristallnachtherdenking, maar ook op alle andere 364 dagen van het jaar hoort het over Israel en haar wandaden te gaan.

Zionisme is niet exclusivistischer dan het willen behouden van een Nederlandse, Turkse, Duitse of Franse staat en identiteit, met zijn tradities, taal, cultuur, de nationale of religieuze feestdagen etc. Israel is voor een land in voortdurende strijd behoorlijk open: Arabisch is er officieel de tweede taal, de islam is er zeer aanwezig, meer dan in menig Europees land, en Arabieren bekleden tal van (overheids)functies. Zoabi pleit als Knessetlid voor de afschaffing van Israel, doet mee aan acties tegen de staat en roept zelfs op tot meer strijd tegen haar land. In hoeveel landen in oorlogstijd is dat mogelijk?

Jaap Hamburger beschrijft het zionisme als een soort opstap naar fascisme maar steunt ondertussen Palestijns nationalisme kritiekloos. Hij beweert dat de idee van universele gelijkheid van mensen juist met het zionisme botst, niet met andere vormen van nationalisme en nationale strijd. Juist op de Kristallnachtherdenking de Joden belasteren met iets dat alle volken en landen doen, en sommige vele malen extremer, en dat Israel ook moet doen om haar eigen voortbestaan zeker te stellen, is ongehoorde discriminatie. In een ideale wereld zijn er wellicht helemaal geen grenzen nodig en zijn we allen wereldburger, en kan iedereen overal aanschuiven waar de hoorn des overvloeds op tafel staat. In de echte wereld jagen alle landen vaak hun eigen nationale belang na, ten koste van andere landen en volken of ten koste van het algemene belang.

De VN, opgericht om internationaal samen te werken en juist boven die belangen uit te stijgen, is grotendeels tot een farce geworden. Dit is voor een flink deel te danken aan de houding van de islamitische landen die de VN hebben gekaapt om hun eigenbelang te dienen, Israel te demoniseren en de bevordering van wereldvrede, democratie en mensenrechten te frustreren. Maar van Hamburger of het Platform Stop Racisme en Uitsluiting zul je nooit een lelijk woord horen over Arabische en islamitische landen. Alleen Israel frustreert de wereldvrede, alleen Israel is ‘exclusivistisch’ en hard op weg het voorbeeld van nazi-Duitsland te volgen. Nog even en er worden concentratiekampen en gaskamers gebouwd.

Niet gezwegen

Wat Esther Voet en Ron van der Wieken schreven is geen ‘valsheid in geschrifte’, maar hun mening en deels een adequate beschrijving van wat er gaande is. Op de herdenkingen door het Platform wordt al jaren gewaarschuwd tegen extreem rechts, tegen Wilders en tegen islamofobie, terwijl gezwegen wordt over hedendaags antisemitisme, dat helaas vaak uit Arabische en islamitische hoek afkomstig is. Ik heb ook begrepen dat er dit jaar helemaal geen stilte is gehouden voor de slachtoffers van de Kristallnacht. En na twee zinnen was Zoabi al bij het misdadige Israel aanbeland, het land nota bene waar veel slachtoffers van Europees antisemitisme een nieuw bestaan hebben opgebouwd, als vrij volk in hun eigen land. De slachtoffers van de Kristallnacht zijn een excuus geworden, een mooi decor, om je antizionisme van een mooie, universele verpakking te voorzien. ‘Wij hebben niks tegen Joden, we herdenken zelfs hun tragedies! En wij zijn ook nog eens veel beter dan de Joden die het alleen over hun tragedies willen hebben want wij trekken daaruit de enige juiste les, namelijk dat niemand dit ooit nog mag overkomen.’ Aldus de van zelfgenoegzaamheid druipende reacties van Hamburger, Hijmans, Meulenbelt en anderen op de kritiek uit Joodse hoek. Een lange discussie wat dit betreft is te lezen op de facebookpagina van het ‘herdenking’, waar ik zojuist al even uit citeerde. Daniel Teeboom schrijft:

Moeten we naar een land waar iedereen elkaar constant provoceert? Waar Turken de herdenking van de Armeense genocide voor zich kapen en dat soort zaken? Want het zet wel de toon hè. Geert Wilders die een varken slacht in een moskee, EAJG en het committee tegen racisme en uitsluiting die een anti-Israël feestje maken van de kristalnacht herdenking en daarmee het overgrote deel van joodse verzetsstrijders en hun nakomelingen UITSLUIT!!!

Geen aanbeveling

In 2000 haalde een lid van het Auschwitz Comité voormalig voorzitter Abdou Menebhi van Nederland Bekent Kleur (voorloper van het Platform Stop Racisme en Uitsluiting), van het podium vanwege kritiek op Israel. Wat destijds, toen Joodse organisaties er nog bij betrokken waren, nog werd voorkomen, is nu niet meer dan normaal. Wat wil je ook met een organisatie die nauw verbonden is met de radikale anti-Israel beweging? Carel Brendel schrijft dat drie organisaties die in 2004 meededen aan de herdenking van Hamas leider Yassin, vorig jaar bij de organisatie van de Kristallnachtherdenking betrokken waren. “Deze drie clubs trokken in het vorige decennium ook bij andere gelegenheden samen op met de AEL”, aldus Brendel. De AEL van Abu Jahjah, van de cartoons van Anne Frank met Hitler in bed, de man die met Hezbollah sympathiseert en zelfs suggereerde voor hen te hebben gestreden. De Internationale Socialisten, een van die organisaties en ook onderdeel van voorloper NBK, heeft eveneens openlijk haar steun voor Hezbollah uitgesproken. Dit jaar staan er geen organisaties meer vermeld bij de Kristallnachtherdenking, maar er is wel een comité van aanbeveling. Daarin zitten hoofdzakelijk bekende Israel critici en antizionisten zoals Anja Meulenbelt, Maarten Jan Hijmans (Abu Pessoptimist), Thomas von der Dunk, Hedy d’Ancona en Mohamed Rabbae.

Ook op de lijst van aanwezigen en geïnteresseerden op de facebookpagina van het evenement staan veel felle antizionisten. Ik noemde in mijn vorige blog al Youess Ouaali, de man die vorige maand op facebook opriep om Israelische toeristen in elkaar te slaan en dat bij Pauw mocht toelichten, en Fatah activist Ibrahim Al-Baz. Zijn vrouw Nawal Al Baz, een van de organisatoren van de Gazavloot, was ook van de partij, evenals beroepsactivist Frank van der Linde, die een totale boycot bepleit van alles wat met Israel te maken heeft, en Sonja Zimmermann van DocP, van de ‘inspectieteams‘ die alle Israelische producten ‘besmet’ verklaren. Peyman Jafari, die bij Nieuwsuur geregeld optreedt als ‘deskundige’ over Iran maar ook actief is geweest bij de Internationale Socialisten en betrokken was bij de herdenking van Yassin. De lijst is stukken langer, zie ook Keesje Maduraatjes weblog. Verschillende namen op de lijst hadden Free Palestina en Boycot Israel banners op hun profielfoto staan. Wat moeten die mensen op een herdenking van de opmaat naar de Holocaust? Wat heeft een stel Israel haters daar in Godsnaam te zoeken?

Aan de kant

Vandaar dat verschillende mensen zich vertwijfeld afvragen aan welke kant de organisatoren eigenlijk staan: aan die van de Joodse slachtoffers of die van de daders? En vandaar dat wordt geopperd dat de organisatoren, meer dan samen ervoor zorgen dat zoiets nooit meer kan gebeuren, willen voorkomen dat Joden zorgen dat het hen niet weer kan overkomen. Als er één ding taboe is op al die alternatieve ‘herdenkingen’ is het wel het virulente antisemitisme in de Arabische landen, de Palestijnse samenleving en helaas ook bij in Nederland levende moslims. Tot slot nog een keer Carel Brendel:

Het Platform duldt hiermee de politieke onderwereld in haar gelederen. Daar wringt de schoen, niet bij de kritiek op Israël. Wat mij betreft mag er iedere dag zakelijke kritiek worden geleverd op Israël, op de harde ramkoers van Netanyahu, de arrogantie van de kolonisten, het wangedrag van orthodoxe scherpslijpers, over de aantasting van de rechten van de Arabische bevolking, of noem maar op.

Daarvoor bestaat in Nederland volop gelegenheid. Maar waarom grijpen mensen, die de herdenkers van een antisemitische terreurchef in hun platform toelaten, uitgerekend een antisemitische pogrom aan om hun punt te maken? Je zou haast gaan denken dat sommigen de Kristallnacht niet willen herdenken, maar vieren.

Dat laatste is bijna waar. Men is er heilig van overtuigd dat antizionisme de les is die uit de Kristallnacht moet worden getrokken. Joden mogen niks doen dat ook maar in de verste verte onethisch zou kunnen zijn of anderen kan schaden. Dat is de les die Joden eruit moeten trekken volgens mensen als Jaap Hamburger, Maarten Jan Hijmans en ook Anja Meulenbelt. Maar er zitten ook mensen tussen die wellicht nog verder gaan, die iedere gelegenheid willen aangrijpen voor hun strijd tegen Israel en de Joden die het land steunen. Zoabi kan die hele Kristallnacht verder geen bal schelen vermoed ik zo, maar als kapstok tegen Israel blijkt-ie best geschikt. En waarom zat Ouaali daar, anders dan omdat het een anti-Israel feestje zou worden? Wat doet een ex-bommensmokkelaar van Fatah daar? Die mensen zijn echt niet begaan met het lot van de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog, en dat zouden mensen als Hijmans en Meulenbelt moeten weten.

Het Platform (en haar voorloper NBK) heeft haar geloofwaardigheid als organisator van de Kristallnachtherdenking al lang verloren. Blijkbaar was er een exces als dit nodig om het probleem door te laten dringen. Hopelijk zijn nu ook de ogen van burgemeester Van der Laan en anderen geopend, en kan aan deze farce een einde worden gemaakt. Opdat de nabestaanden van het Joodse verzet tijdens de oorlog hun tragedies weer waardig kunnen herdenken. Opdat deze mensen niet jaarlijks opnieuw gekwetst hoeven te worden. Opdat antizionisten niet zo schaamteloos misbruik maken van de Joodse geschiedenis en Joodse slachtoffers.

Ratna Pelle

 

Zoabi vergelijkt Israel met nazi's op Kristallnachtherdenking (IMO)

 

 

Zoabi vergelijkt Israel met nazi’s op Kristallnachtherdenking

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/11/13/zoabi-vergelijkt-israel-met-nazis-op-kristallnachtherdenking/

 

= IMO Blog = 

“It is sooooo simple”, gilde Haneen Zoabi afgelopen zondagmiddag op een ‘herdenking’ van de Kristallnacht bij het monument voor het Joodse verzet in Amsterdam. De les die we moeten leren uit de Jodenvervolging is dat Joden geen privileges mogen hebben in Israel maar in gelijkheid moeten leven met de Palestijnen, aldus Zoabi. ‘Je kunt als slachtoffer van racisme het niet vervolgens zelf ook doen bij anderen’. Dit was de kern van haar vijftien minuten durende tirade, die begon met de woorden: “I am honoured to speak on behalf of the victims of Kristallnacht, and on behalf of all victims of racism and persecution. I am honoured to speak in the name of Jewish resistance and in the name of all of those who resist oppression during their lifetime”.

Daarna ging het al snel over Israel, dat net zo erg zou zijn als de nazi’s toen. Voortdurend vergeleek ze de situatie toen met die in Israel nu. Zoals de Duitse meerderheid toen zweeg, zwijgen nu de meeste Israeli’s (ze bedoelt natuurlijk Joodse Israeli’s) wanneer er kerken en moskeeën in brand worden gestoken, een familie en een 15 jarige jongen worden verbrand en er ‘Dood aan de Arabieren!’ wordt gescandeerd. Heel clever roept ze een beeld op van een fascistisch Israel waar Palestijnen met goedkeuring van de regering voortdurend worden aangevallen, vernederd en gelyncht en hun huizen in brand gestoken. Israel zou al vanaf 1948 bezig zijn de Palestijnen etnisch weg te zuiveren (waar ze gezien de bevolkingsgroei onder Palestijnen bar slecht in geslaagd zijn), en zou via propaganda en demonisatie van de ander het Joodse publiek klaarstomen voor deze wandaden, precies zoals in Duitsland onder de nazi’s.

Ook riep ze op tot opstand en strijd, een volksopstand ofwel intifada. Ze voegde er bij deze gelegenheid aan toe dat die wel vreedzaam moest zijn, maar hekelde het begrip ‘terrorist’ voor Palestijnse strijders. Haar logica is uitermate simpel: “They kill us and call us terrorists!” galmde het over het Waterlooplein, ‘dat is de waarheid!’. We zouden maar denken dat ze zelf ook inziet dat ze nonsens uitkraamt. Tot slot vroeg ze zich retorisch af waarom zij als Palestijnse moest lijden vanwege de Holocaust:

Als Palestijnse heb ik te maken met een staat die mij wil laten geloven dat ik moet lijden om het onrecht aan de joden ‘goed te maken’ en dat ik net zo’n racisme moet ondergaan als waarmee de Joden in het Duitsland van de jaren dertig vorige eeuw te maken kregen.

Als Palestijnse, en ik ben niet betrokken geweest bij het racisme dat tot de Kristallnacht heeft geleid, identificeer ik mij met de slachtoffers en ik vecht mee in hun strijd tegen het racisme dat door Israël in hun naam wordt bedreven.

Op andere plaatsen weigerde ze het Palestijnse geweld te veroordelen, Hamas te veroordelen, de kidnapping van drie Joodse tieners te veroordelen (‘dit was Israels eigen schuld’) en riep op tot meer ‘strijd’. In 2010 voer ze mee op de Mavi Marmara, het Turkse ‘hulpconvooi’ met zo’n 50 bewapende leden van een pro-Hamas organisatie, die staven bij zich hadden waarmee ze Israelische mariniers die het schip overnamen toen het de waarschuwingen de zeeblokkade niet te overtreden, te lijf gingen. Hierbij kwamen negen van hen om. Carel Brendel wijst erop dat de Gazavloten ‘een gezamenlijke onderneming (pdf) zijn van Hamas en de internationale Moslimbroederschap’. Ook schrijft hij:

Onlangs kwam Zoabi weer in het nieuws. In een interview met Hamas-partijkrant Al-Risala deed ze een oproep die door de Israëlische premier Benjamin Netanyahu werd uitgelegd als steun aan de steekpartijen tegen joodse burgers. Hij citeerde Zoabi als volgt: “Honderdduizenden gelovigen moeten naar Al-Aqsa om op te staan tegen het Israëlische complot voor het bloed van de inwoners van Oost-Jeruzalem. Vandaag is dat de zaak van enkele individuen, maar we hebben nationale steun nodig. Als individuele aanvallen doorgaan zonder nationale steun, dan worden ze binnen enkele dagen neergeslagen, en daarom zijn honderdduizenden nodig om een echte intifada te beginnen.”

Het is een bekende gemeenplaats van de Palestijnen: ‘Wij boeten voor wat Duitsland (en Europa) de Joden heeft aangedaan’, waar dan soms nog aan wordt toegevoegd dat Duitsland dan maar een stukje land had moeten afstaan aan de Joden.

Ik vraag me af hoe Zoabi eigenlijk aankijkt tegen moefti en nazi collaborateur Hajj Amin Al Husseini? Via hem werd hetzelfde antisemitisme dat tot de Holocaust leidde ook in Palestina verspreid, waar het op vruchtbare bodem landde en tot vele doden heeft geleid, lang voordat er een bezetting en nederzettingen waren. In plaats van de Joden in Israel de maat te nemen, die zich terecht tegen dit antisemitische geweld hebben geweerd, kan ze beter het racisme in haar eigen gemeenschap onder ogen zien en bestrijden. Racisme dat tot pogroms tegen Joden leidde, dat aanvallen op Israelische burgers promoot en vrede met Israel in de weg staat. Zolang Joden worden gedemoniseerd en als Het Kwaad voorgesteld in Palestijnse media en door Palestijnse geestelijken en soms ook politici, zal het conflict voortduren. De bezetting en de nederzettingen, het kolonistengeweld en fouten die het leger maakt helpen natuurlijk niet, maar zijn grotendeels een gevolg van de Arabische weigering tot een compromis, tot onderhandelen, tot samenwerking. Die weigering begon bij de moefti, ging over op Arafat, eenbewonderaar van de moefti, en wordt voortgezet door Abbas, die een paar jaar geleden eveneens mooie woorden had voor de moefti en nog een serie andere ‘martelaren’ die voor het heilige vaderland waren gestorven.

(Ja, het klopt, er is door zowel Arafat als Abbas met Israel gepraat, en voor een westers gehoor zei men wel eens gematigde dingen, maar men heeft nooit het principe van twee staten voor twee volken en het Joodse recht op zelfbeschikking willen erkennen, en liep weg wanneer werkelijke compromissen werden gevraagd. Beiden ook moedigen geweld van Palestijnen tegen Israelische burgers aan.)

Terug naar Zoabi. Het was een stuitend verhaal, dat niet op een bijeenkomst van een comité tegen racisme en uitsluiting thuishoort in een tijd van toenemend antisemitisme. Juist zij demoniseert Joden met een verhaal vol leugens en weglatingen en draagt daardoor bij aan Jodenhaat. Door de Joodse Israeli’s als nazi’s weg te zetten, die net als de Duitsers toen de vreselijkste misdaden tegen een volkomen onschuldige bevolkingsgroep steunden en toelieten, wakkert ze geweld tegen hen aan. Was het toevallig dat Youness Ouaali, eigenaar van een broodjeszaak in Naarden, die onlangs opriep tot het doden van Israelische toeristen, vooraan zat? En dat er ook een plaatsje was gereserveerd voor Ibrahim Al-Baz, die in 1979 in Frankrijk tot vier maanden cel werd veroordeeld voor het smokkelen en in bezit hebben van explosieven, in dienst van de Palestijnse terreurgroep Fatah?

Zoabi bestond het geen woord te zeggen over de tientallen steekpartijen door Palestijnen tegen Joden in Israel de laatste weken, of over enig ander Palestijns geweld tegen onschuldige burgers in Israel. Maar voor alles is het stuitend dat dit verhaal werd gehouden tijdens een zogenaamde Kristallnachtherdenking bij het monument voor het Joodse verzet, en dat ze zei te spreken in naam van de Joodse slachtoffers en het Joodse verzet. Wie verzint zoiets? Hoe kan het dat tijdens een herdenking van de opmaat naar de Holocaust, Joden worden weggezet als daders, als halve nazi’s, en de Joodse staat als racistische en fascistische illegale staat? Waarom werd juist de Joods nationale beweging met de nazi ideologie op een lijn gesteld? Wie verzint zoiets? De volgende keer zijn er misschien ook vlaggen te zien waarin de Jodenster met een hakenkruis gelijk wordt gesteld, en borden met de foto’s van Israelische politici met een hitlersnor? Dat soort dingen zijn onder andere in de VS weleens te zien op anti-Israel demonstraties. Met dit verschil, dat het hier gebeurde in naam van de Joodse slachtoffers van de nazi’s.

Ratna Pelle

 

De wegen van de Grootmoefti van Jeruzalem (IMO)

 

‘De wegen van de moefti zijn nastrevenswaardig voor alle Palestijnen. We mogen de pioniers niet vergeten.’

 

 

De wegen van de Grootmoefti van Jeruzalem

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/11/03/de-wegen-van-de-grootmoefti-van-jeruzalem/

 

= IMO Blog =  

 

Zoals ik schreef in mijn vorige blog geldt de grootmoefti van Jeruzalem nog steeds als een held en voorbeeld voor de Palestijnen. In januari 2013 bij een grote herdenkingsbijeenkomst 58 jaar na de eerste terreuraanslag van Fatah in Israel, zei president Abbas (via een videolink te zien voor een grote massa in Gaza) dat de wegen van de moefti nastrevenswaardig zijn voor alle Palestijnen. ‘We mogen de pioniers niet vergeten’, aldus Abbas: ‘… de grootmoefti van Palestina, Hajj Amin al Husseini, evenals Achmed Al-Shukeiri, de oprichter van de PLO’. Hij prees in die videoboodschap nog een heel aantal ‘martelaren’ waaronder Hamas leiders die verantwoordelijk waren voor vele Israelische burgerdoden. Ook in 2010 prees hij de moefti om zijn ‘uitmuntend leiderschap’ en zijn bijdrage aan de strijd van het Palestijnse volk.

 

Dezelfde Abbas riep onlangs op om bloed te vergieten voor Jeruzalem (“Wij zegenen elke druppel bloed die voor Jeruzalem is vergoten, dat is schoon en zuiver bloed, bloed vergoten voor Allah, als Allah het wil.”) Hij roept meermaals op om het verzet te steunen of in verzet te gaan. Andere Fatah en PLO leden zijn wat dat betreft nog stukken explicieter, zie bijvoorbeeld hier. Bijna dagelijks zijn er voorbeelden van oproepen tot geweld, antisemitische stereotyperingen, cartoons (Abbas heeft onlangs nog zo’n cartoonist geëerd met een prijs) waarin geweld tegen Joden wordt verheerlijkt etc. Een imam in Rafah maakte het een paar weken geleden ook bont: “Mijn broeders op de Westelijke Jordaanoever: steek! Steek de mythes van de Talmoed in hun geesten. Steek de mythes over de Tempel in hun harten. (….) Broeders op de Westelijke Jordaanoever, vorm steekploegen. Val met drie of vier aan. Sommigen houden het slachtoffer in bedwang terwijl anderen hem met bijlen en slachtmessen te lijf gaan. Val ze in groepen aan en snijd ze aan stukken.”  Een woordvoerder van Hamasverklaarde niet lang daarna: “We moeten nu allemaal bijeenkomen voor de Jeruzalem Intifada, alle Palestijnse fracties. Werd het zuivere bloed niet gezegend? Werden de trotse wapens niet gezegend? Werden de heilige stenen niet gezegend? Werden de gezegende messen niet gezegend?” En onlangs doceerde imam sjeik Khaled Al-Mughrabi op de Tempelberg dat: “De kinderen van Israël zullen worden uitgeroeid, de antichrist zal worden gedood en de moslims zullen langdurig een goed leven hebben.”

 

De lijst is oneindig veel langer en kan dagelijks met nieuwe voorbeelden worden uitgebreid. En waar Abbas vroeger nog voor de bühne aanslagen en geweld tegen Israelische burgers (lees: Joden) veroordeelde, krijgt hij dat nu niet meer over zijn lippen. Dit is zelfs de pro-Palestijnse parlementariër Harry van Bommel opgevallen, en hij is ongekend kritisch:

Zo wil de SP donderdag van Abbas horen wat hij gaat doen om nieuwe geweldacties te voorkomen. ‘Het is te makkelijk om te zeggen dat het acties van individuen zijn’, zegt SP-Kamerlid Harry van Bommel. ‘Abbas moet geweldsverheerlijking voorkomen. Er zijn bijvoorbeeld straatnamen die naar martelaren zijn vernoemd en in moskeeën worden toespraken gehouden om geweld te verheerlijken. Daar kun je tegen optreden.’

 

Ondertussen blijft Monique van Hoogstraten de fabel uitventen dat Abbas een slappe president is die juist te weinig weerwerk biedt tegen de bezetting en het Israelische geweld. In een typische Monique van Hoogstraten reportage laat ze jonge Palestijnen aan het woord (na eerst even cynisch op te merken tegen een achtergrond van geweld bij een checkpoint dat ‘het leger even laat zien wie hier echt de baas is’). Ze zijn hoogopgeleid, en demonstreren bij de universiteit tegen de bezetting. Ze zijn het Israelische geweld zat, en zien zichzelf als de nieuwe leiders. Abbas is totaal irrelevant voor ze geworden, aldus Van Hoogstraten. Ze zijn opgegroeid tijdens het vredesproces maar leven 20 jaar later nog steeds onder militaire bezetting, en ervaren dagelijks dat Abbas’ politiek van onderhandelen met Israel niks heeft opgeleverd, zo verduidelijkt ze. De vele Palestijnen die oproepen tot geweld zie je uiteraard niet bij Monique, in haar wereld lijken die niet te bestaan. Geen messen, geen haat, geen antisemitisme. Wel erg veel checkpoints, soldaten, en jonge intelligente vrouwen die hier tegen strijden. Zo romantisch.

 

De kern van Netanyahu’s toespraak op 20 oktober was, dat er een directe lijn is tussen het antisemitisme en de bloeddorst van de moefti en die van huidige Palestijnse leiders. Ook zij prediken Jodenhaat, ook zij verspreiden de fabel dat Israel de Al Aqsa Moskee wil vernietigen en de Tempel herbouwen, ook zij verheerlijken geweld tegen Joden. De mix van Europees antisemitisme en islamitisch gefundeerd antisemitisme, zo succesvol verspreid door de moefti, bestaat nog steeds. Antisemitische stereotypen en leugens (het bloedsprookje, de oppermachtige Joodse lobby die uit is op wereldmacht) worden nog steeds verspreid. De ‘gematigde’ PA houdt zich in, althans in het Engels, men krijgt immers geld van de internationale gemeenschap. Maar de facebookpagina’s van Fatah activisten en UNRWA docenten laten dan vaak weer weinig aan de verbeelding over. Nadat tientallen van zulke pagina’s door Elder of Ziyon werden onthuld, en NGO Monitor er een rapportover schreef, beloofde UNRWA schoorvoetend maatregelen te nemen. Het haalde de Nederlandse media niet eens. Irrelevant. De UNRWA krijgt haar geld toch wel, net als Abbas die de komende 4 jaar zo’n 70 miljoen zal opstrijken van de Nederlandse belastingbetaler. Ondanks de kritische vragen wilde men daar niet aan tornen. Geen enkele reden tot zorg dus, zal Abbas hebben gedacht terwijl hij afgelopen vrijdag door de koning werd onthaald als een echte president van een echt land.

Het is moeilijk die continuïteit te ontkennen, en dus werd ze verzwegen en hielden de media het erop dat Netanyahu nu zelfs de Duitsers over zich heen kreeg omdat hij hun de verantwoordelijkheid voor de Holocaust wou ontnemen. En hielden politici het voornamelijk bij kritiek op het niet explicieter veroordelen van het geweld door Abbas.

Het is de olifant in de kamer, die met name door rechts wordt benoemd, waarbij men vaak de verdenking op zich laadt dit als welkom excuus te zien waarom vrede niet mogelijk is en de nederzettingen dus niet ontruimd hoeven te worden. Maar zolang links of anderen die voor vrede zijn dit probleem blijven ontkennen of bagatelliseren, helpen zij de vrede evenmin vooruit. Zolang de Jodenhaat eraf spat op de officiële PA tv kanalen en andere media, in preken op de Tempelberg en elders, en op de facebookpagina’s van Palestijnse activisten, zullen we in Israel niet de handen op elkaar krijgen voor concessies en overdracht van gebied. Als we de vrede vooruit willen helpen, moeten we eens ophouden met doen alsof Palestijns extremisme voornamelijk door de bezetting wordt veroorzaakt, en de lelijke kant van het Palestijnse antisemitisme onder ogen zien. Abbas dient hard te worden aangesproken op zowel zijn eigen woorden als de cultuur van geweldsverheerlijking en Jodenhaat die hij mede in stand houdt. En hulp aan de PA moet voorwaardelijk worden gemaakt aan verbetering op dit gebied.

Ratna Pelle

 

De Grootmoefti, een Arabische held (IMO)

 

 

De Grootmoefti, een Arabische held

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/11/01/de-grootmoefti-een-arabische-held/  

= IMO Blog =

Zoals ik schreef, wordt de grootmoefti van Jeruzalem nog steeds geëerd en als voorbeeld gezien onder Palestijnen, en een paar jaar geleden nog door Abbas geprezen.

Puur bloed

Dezelfde Abbas die in 1982 een dissertatie schreef, waarin hij de zionisten verantwoordelijk stelde voor de Holocaust en het aantal van zes miljoen doden in twijfel trok (het waren er hooguit een miljoen, zo beweerde hij). In de Westerse wereld noemen we dit Holocaust ontkenning of negationisme, en is dit in een aantal landen strafbaar. Zulke mensen worden doorgaans als extreem en racistisch gezien en krijgen geen podium in de media of politiek. Maar voor Abbas wordt een uitzondering gemaakt. Het is al zolang geleden, hij zou het hebben teruggenomen (wat niet waar is, hij heeft slechts gezegd dat hij wat hij toen schreef nu zo niet meer zou zeggen omdat dat in de huidige situatie niet handig of opportuun zou zijn). En hij is de Gematigde en Redelijke president van de Palestijnen, een rol die hij nooit meer kwijt zal raken, wat hij ook zegt of doet of wat er ook over hem naar boven komt. Hij kan prima zeggen: “Wij verwelkomen elke druppel bloed die valt in Jeruzalem. Dit is puur bloed, schoon bloed, bloed onderweg naar Allah, elke martelaar komt in het paradijs en elke gewonde krijgt zijn beloning”, of (bij het 42 jarige bestaan van Fatah): “Broeders neerschieten, is verboden. Onze wapens oppakken tegen de bezetting is ons legitieme recht, maar onze wapens op elkaar richten is verboden. We moeten onze interne conflicten opzij zetten en onze wapens alleen richten op de Israëlische bezetting.” En ondanks het feit dat politici, ook ter linkerzijde hem verwijten het recente geweld niet te hebben veroordeeld, wil niemand aan het hulpgeld van zo’n 70 miljoen voor de Palestijnen tornen of scherpere eisen stellen aan de besteding ervan.

Maar dit punt is door de media niet opgepikt, Trouw besluit zelfs met een zwaar verwijt:

Met zijn verdraaiingen plaatst Netanyahu zich eigenlijk in het kamp van de Holocaustontkenners, stelde historicus Moshe Zimmerman van de Jeruzalemse Hebrew University woensdag op Israël Radio. “Hij legt de verantwoordelijkheid voor de Holocaust en de uitroeiing van Joden bij de moefti en bij de Arabische wereld. Hij besmet de Arabieren vandaag met de Arabische smetten uit het verleden.”

Netanyahu verklaarde later dat het zo allemaal niet bedoeld was, en dat geloof ik ook wel. Zelfs als de moefti met het idee kwam de Joden te verbranden, wat aantoonbaar onjuist is, dan nog ligt de uitvoering en daarmee de verantwoordelijkheid bij de nazi’s. Dit een vorm van Holocaustontkenning te noemen lijkt dus wat gezocht. En die smetten uit het verleden, die lijken niet zo passé als Zimmerman hier doet voorkomen, want Mein Kampf is nog steeds een bestseller in veel Arabische landen (Arabisch is ook de eerste taal waarin het is vertaald) en aan de nazi’s ontleende antisemitische stereotypen zijn er aan de orde van de dag.

Korte golf

En daar heeft de moefti actief aan meegewerkt, door propaganda-uitzendingen voor de nazi’s op de radio te verzorgen, die via de korte golf over het hele Midden-Oosten te ontvangen waren. Zo kwam het nazi gedachtengoed, dat werd vermengd met islamitisch gefundeerd antisemitisme de Arabische wereld binnen. Al Husseini zag de Joden als vijanden van de profeet Mohammed en de islam en verwees daarvoor naar de bekende hadith waarin tot de dood van de Joden wordt opgeroepen voordat het ‘Einde der Tijden’ kan aanbreken. In juli 1942 werden de Arabieren op de Duitse propagandazender radio Zeesen door de moefti opgeroepen “de Joden te doden voor ze het vuur op je openen. De Joden zijn van plan jullie vrouwen te verkrachten, je kinderen te doden en jullie te vernietigen. Doodt de Joden, verbrandt hun bezit, maak hun winkels kapot, vernietig deze ondersteuners van het Britse imperialisme. Jullie enige hoop op verlossing bestaat uit de vernietiging van de Joden voordat ze jou vernietigen”.

In november 1943 zei hij dat “Duitsland ook strijdt tegen de gemeenschappelijke vijand, die de Arabieren en moslims in hun verschillende landen onderdrukte. Het heeft de Joden goed herkend en besloten, voor het Joodse gevaar een definitieve oplossing te vinden, die een eind zal maken aan hun onheil in de wereld.”

De moefti wist op dat moment waaruit die ‘oplossing’ voor het ‘Joodse gevaar’ bestond, want in de zomer van 1943 had Himmler hem dat persoonlijk uitgelegd en medegedeeld dat er op dat moment zo’n 3 miljoen Joden vermoord waren. Volgens zijn memoires had hij geregeld kontakt met Himmler, alsook met zijn ‘hulp’ Adolf Eichmann, die hem in 1942 in zijn zogenaamde ‘Kartenzimmer’ de ‘oplossing van het Europese Jodenprobleem’ al had uitgelegd. In deze ruimte had hij alle statistieken van de Joodse bevolking in verschillende Europese landen verzameld. De moefti zou daarvan erg onder de indruk zijn geweest. In de tweede helft van 1943 bracht de moefti een bezoek aan Auschwitz. ‘Die kwam kijken hoe de Duitsers de joden zich lieten doodwerken, zodat hij dat ook in Palestina met al die joden kon doen die daar woonden’, aldus overlevende Ernst Verduin tegenover het CIDI.

De moefti heeft het concept van de Holocaust niet verzonnen, maar heeft er wel actief aan meegewerkt dat de vluchtroute naar Palestina voor Joden werd afgesloten. Niet alleen in Palestina zelf, door er bij de Britten op aan te dringen de vrije immigratie aan banden te leggen, wat met het White Paper in 1939 uiteindelijk gebeurde (na drie jaar van gewelddadige rellen, het vermoorden van Joden en een groot deel van het gematigde Palestijnse leiderschap), maar ook in Europa. Hij lobbyde door heel Europa tegen het laten emigreren van Joden, en pleitte er bv. in 1943 nog bij de Hongaren voor om ze naar kampen in Polen te sturen. Ook wist de moefti een uitwisseling van Joden uit Bulgarije, Hongarije en Roemenië met Duitse krijgsgevangenen te voorkomen door hiertegen bij Himmler te protesteren. Hij verzocht hem voortaan dergelijke voorstellen te blokkeren en dat gebeurde ook.

De moefti leefde van 1941 tot het einde van de oorlog in Berlijn, waar hij een villa tot zijn beschikking had en een suite in hotel Adlon. Hij kreeg bovendien 50.000 Reichsmark per maand uitgekeerd. Naast het verzorgen van Arabische propaganda-uitzendingen adviseerde hij het ministerie van Propaganda. Ook hielp hij bij het recruteren van moslims in de Balkan, waar een speciale SS divisie bestaande uit 20.000 moslims werd opgezet. Deze divisie, de Handschar, pleegde ernstige oorlogsmisdaden en heeft tal van Joden en partizanen gedood.

Na de capitulatie van Duitsland werd Husseini door de Fransen gearresteerd en in de buurt van Parijs onder huisarrest geplaatst. Zowel Joegoslavië als Groot-Brittannië vroegen om zijn uitlevering, wat door Frankrijk werd geweigerd. De Fransen behandelden hem meer als een gast dan als een oorlogsmisdadiger, en dachten via de moefti hun positie in het Midden-Oosten te kunnen verstevigen. In 1946 ontkwam Husseini naar Egypte en kreeg daar politiek asiel.

Heel Palestina

Toen in november 1947 het VN delingsplan werd aangenomen, organiseerde de moefti vanuit Cairo een ‘Leger van de Heilige Oorlog’ dat in de Palestijnse burgeroorlog tegen de Joden vocht, en ook in de daaropvolgende Arabisch-Israelische oorlog nog een kleine rol speelde. Husseini werd toen president van de Heel Palestina Regering, die door Egypte in 1948 in Gaza werd opgezet en alleen door een aantal Arabische landen werd erkend. De Palestijnse regering van Husseini had nooit enige daadwerkelijke zeggenschap, werd al snel naar Cairo verplaatst en ging in 1959 op in de Verenigde Arabische Republiek van Egypte en Syrië. Transjordanië erkende de Heel Palestina Regering niet, benoemde in 1948 een nieuwe moefti van Jeruzalem en annexeerde in 1950 de Westoever. De politieke rol van Husseini was daarmee vrijwel uitgespeeld, maar voor het Palestijnse verzet en islamitisch extremisme zou hij een voorbeeld en inspiratie blijven.

In Egypte was de moefti in 1946 enthousiast ontvangen, vooral door de moslimbroederschap en haar leider Hassan al Banna. In een rede verklaarde deze:

Oh Amin! What a great, stubborn, terrific, wonderful man you are! All these years of exile did not affect your fighting spirit. Hitler’s and Mussolini’s defeat did not frighten you. … Yes, this hero who challenged an empire and fought Zionism, with the help of Hitler and Germany. Germany and Hitler are gone, but Amin Al-Husseini will continue the struggle.

De moefti had daarnaast ook een ideologische impact op Hamas, Islamitische Jihad en Hezbollah. Hij zou betrokken zijn geweest bij de planning van de moord in 1951 op koning Abdullah van Jordanië, die heimelijk met Israel over vrede onderhandelde. Husseini hielp bij het opzetten van de PLO en ontmoette in Egypte Yasser Arafat, die zijn protegé werd. Arafat was op zijn begrafenis in 1974 en verklaarde in 1985 dat de PLO voortging op de weg van Husseini. In 2002 noemde hij Husseini ‘onze held’.

Ratna Pelle

 

De Moefti en de Führer in Berlijn, 1941 (IMO)

 

 

De Moefti en de Führer in Berlijn, 1941

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/10/30/de-moefti-en-de-fuhrer-in-berlijn-1941/

= IMO Blog =  

 

Na zijn uitspraak dat Haj Amin al-Husseini, de toenmalige grootmoefti van Jeruzalem, Hitler tot de Holocaust had aangezet, viel zo ongeveer iedereen over premier Netanyahu heen. Vrienden omdat ze het dom en onhandig en soms ook beledigend vonden naar de slachtoffers, en vijanden omdat ze Netanyahu weer eens op een idiote uitspraak konden betrappen. Historici wezen op de onjuistheid van de stelling en vooral de verzonnen conversatie tussen Hitler en de moefti. Maar niet alles wat Netanyahu zei was onjuist. Hij zei het volgende:

 

“And this attack and other attacks on the Jewish community in 1920, 1921, 1929, were instigated by a call of the mufti of Jerusalem, Haj Amin al-Husseini, who was later sought for war crimes in the Nuremberg trials because he had a central role in fomenting the final solution,” the premier said. “He flew to Berlin. Hitler didn’t want to exterminate the Jews at the time, he wanted to expel the Jews. And Haj Amin al-Husseini went to Hitler and said, ‘If you expel them, they’ll all come here.’ ‘So what should I do with them?’ he asked. He said, ‘Burn them’.”

 

Later verduidelijkte hij zijn uitspraken als volgt:

Hitler, he said, is responsible for the Final Solution. But by the same token, he said, it is “absurd” to ignore the role played by the mufti in encouraging Hitler and his henchmen to murder the Jews. “There is abundant proof of this,” he said, including testimony by Adolf Eichman’s deputy at the Nuremberg trials held after the war.

Netanyahu quoted Eichmann’s deputy as saying that the mufti played a role in the decision to destroy European Jewry; thought that this was a “reasonable solution to the Palestine question;” was one of the initiators of the systematic destruction of European Jewry; and was a partner and advisor to Hitler and Eichmann in implementing that plan.

Hij verwijst hier naar een ontmoeting tussen Hitler en de moefti op 28 november 1941. Het is waar dat toen nog onduidelijk was wat er met de Joden moest gebeuren, en het klopt dat de moefti erop aandrong bij de nazi’s om de emigratie naar Palestina te verhinderen, al is niet duidelijk in hoeverre het daar in dat specifieke gesprek over ging. Maar de conversatie zoals hij die weergeeft heeft naar alle waarschijnlijkheid niet plaatsgevonden. Die ging vooral over een verklaring die de moefti wou hebben dat Hitler het Arabische onafhankelijkheidsstreven steunde en de vernietiging van een Joods nationaal thuis in Palestina. Hitler had het over een ‘uncompromising war against the Jews’, over ‘the battle to the total destruction of the Judeo-Communist empire in Europe’, en hij zei dat ‘Germany was at the present time engaged in a life and death struggle with two citadels of Jewish power: Great Britain and Soviet Russia’.

Volgens de Duitse historicus Wolfgang Schwanitz klopt het wel dat de moefti het immigratiebeleid van de nazi’s heeft beïnvloed. Al begin 1941 zou er op zijn initiatief overeengekomen zijn dat Joden niet meer naar Palestina konden vluchten. Schwanitz zegt ook dat de moefti de enige buitenlandse leider was aan wie Hitler zijn plannen met de Joden in detail uitlegde. Dat plan zag er zo uit:

 

Hitler’s plan was to first rid Europe of Jews, then the Middle East, and then the rest of the world – and he had a role for al-Husseini in this plan. When the two met, Hitler told him that once the plan reached its Middle East stage, al-Husseini was his man to lead that effort.

“There was an oral agreement between al-Husseini and Hitler – we have ample documentation about this talk,” said Schwanitz. “Hitler told the Mufti that he would be the Arab leader to execute his plan in the Middle East, and the Mufti agreed.”

 

Hitler dacht op dat moment dat Rusland ver verslagen was en hij na niet al te lange tijd kon doorstoten naar de Arabische landen.

Velen wijzen erop dat Holocaust op dat moment al in volle gang was: met name in Oost Europa werden al honderdduizenden Joden systematisch vermoord. Alleen al daarom is de bewering absurd, aldus veel critici. Ook had Hitler al begin 1939 gedreigd de Joden te vernietigen als er weer een wereldoorlog zou uitbreken (en maakte hij al lang daarvoor duidelijk wat hij met de Joden zou willen doen). Anderen wijzen er echter op, dat volgens Hitler die pas echt uitbrak toen de VS er na de aanval van Japan op Pearl Harbor in werden gezogen. En dat was in december 1941, kort na de ontmoeting van Hitler en de moefti. Dat laat onverlet dat het onjuist is te suggereren dat de nazi’s de moefti nodig hadden om tot het besluit te komen de Joden te vernietigen.

Het is hoe dan ook wel goed dat Netanyahu met zijn boude bewering weer even de aandacht een heel klein beetje op de moefti wist te vestigen. Er verschenen (zuinige) berichten in de media, waarin men na te hebben uitgelegd hoezeer Netanyahu ernaast zat en werd verguisd om zijn bewering, toch ook schreef dat de moefti niet zo’n frisse figuur was. Trouw schreef:

 

Achter zijn onjuistheden schuilt overigens wel een kleine kern van waarheid, al lijkt die in niets op de boude beweringen van de premier. Al-Husseini was namelijk wel degelijk een jodenhater – en eentje die nog banden met de Duitse diplomatie had ook. Al-Husseini verklaarde zich al solidair met Hitler in 1933, direct na diens benoeming tot kanselier. Waar zijn nazi-sympathieën vandaan kwamen is niet helemaal duidelijk. Historici zijn er nog niet uit of Al-Husseini een echte antisemiet was of dat hij vooral een bloedhekel had aan het zionisme. In de praktijk maakte dat ook weinig uit. Hij pleitte vurig voor het van de kaart vegen van Joden.

 

Het ‘van de kaart willen vegen van Joden’, daar hoef je inderdaad geen antisemiet voor te zijn. Misschien was Hitler ook wel geen echte antisemiet. Hij vocht vooral tegen wat hij zag als de politieke macht van de Joden, die achter de oorlogsverklaringen van de Britten en Amerikanen zouden zitten en achter het Bolsjewisme natuurlijk, en ook achter de Eerste Wereldoorlog die Duitsland berooid en vernederd had achtergelaten. Wanneer je van mening bent dat je eigen volk en land alleen gered kan worden door de vernietiging of verdrijving van de Joden, wat zowel de moefti als Hitler al in de jaren ’30 propageerden, ben je natuurlijk een antisemiet in de meest extreme vorm. De moefti riep al in de jaren ’20 op tot geweld tegen de Joden, met als gevolg diverse pogroms waarbij de Joden onder andere uit Hebron werden verdreven. Dit was lang voordat er sprake was van een bezetting, nederzettingen, een vermeend agressief Israelisch leger dat de Palestijnen met willekeur zou onderdrukken en vermoorden, en lang voordat een ‘muur’ Palestijnen van hun land scheidde.

En dat was precies Netanyahu’s punt: niet de bezetting etc. ligt ten grondslag aan Palestijns geweld, maar Jodenhaat. De moefti wordt nog steeds geëerd en als voorbeeld gezien onder Palestijnen, en een paar jaar geleden nog openlijk door president Abbas geprezen.

 

Ratna Pelle