De negatieve effecten van NGO's voor de Palestijnse economie

Onlangs hadden we hier een artikel dat Elder of Ziyon vond in een Palestijnse krant over de nadelige invloed van NGO's op het conflict en de Palestijnse samenleving. Er gaan miljoenen aan Europees geld naar die NGO's, maar de Palestijnen worden daar nauwelijks beter van, want men is vooral gericht op het instand houden van de mythe dat 'Palestina' een vreselijke warzone is waar men in mensonterende omstandigheden leeft.

Hieronder een ander artikel dat EoZ vond over de zaak, van een Palestijnse zakenman dit keer die klaagt dat de lonen zoveel hoger zijn bij de NGO's dat de Palestijnse bedrijven daar niet tegenop kunnen.

 

When Palestinian businesses do hire employees, they are forced to offer exaggerated salaries that reduce overall capital returns and hinder Palestine's competitiveness in attracting investments. Limiting private investment stifles Palestine's economic growth and reduces government tax revenue that can otherwise be utilized to fund the public services currently provided by NGOs.

Today, international aid accounts for 30 per cent of Palestinian gross domestic product (GDP), with a large number of educated and professional Palestinians flocking towards NGOs and donor-sponsored projects, thus further exacerbating Palestinian donor dependency.

 

Even los van het probleem dat deze NGO's een politieke agenda hebben en niet gericht zijn op een vreedzame oplossing van het conflict, is het een bekend fenomeen dat goedbedoelde hulp naar derde wereld landen soms averechts uitpakt. Het demotiveert mensen om zelf oplossingen te zoeken, werkt corruptie in de hand, en kan groepen tegen elkaar opzetten. Een paar jaar geleden laaide het debat hierover weer even op. Van alle ontwikkelingsgebieden gaat er onevenredig veel hulp naar de Palestijnse gebieden. De Nederlandse regering heeft aangekondigd kritischer naar deze hulp en projecten te kijken waar het (indirect) om overheidsgeld gaat. De EU zou dat voorbeeld moeten volgen, maar ook donoren aan organisaties als Oxfam Novib, ICCO, HIVOS etc. etc. zouden deze organisaties hierop aan moeten spreken.

RP

---------- 

 

PA economy seriously screwed up by NGOs

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/05/pa-economy-seriously-screwed-up-by-ngos.html

 

I recently posted a couple of articles about how NGO money, poured into the Palestinian Arab territories, has been counter-productive.

Another article, written by a businessman who is trying to build a real business in the PA-controlled areas, sheds light on the problem from his perspective:

 

Due to the enormous amounts of donor funds provided as "development aid," many NGOs are able to lure educated and professional Palestinians by offering salaries that are three to four times higher than what the local private sector can afford. This causes labour costs to rise significantly, and directly undermines the local private sector's ability to recruit educated professionals and build an autonomous Palestinian economy.

When Palestinian businesses do hire employees, they are forced to offer exaggerated salaries that reduce overall capital returns and hinder Palestine's competitiveness in attracting investments. Limiting private investment stifles Palestine's economic growth and reduces government tax revenue that can otherwise be utilized to fund the public services currently provided by NGOs.

This dynamic compromises the "non-profit" status of NGOs, which receive all the tax benefits of charitable organizations. This means that, for NGOs, offering high salaries is the equivalent of a business distributing profits among its employees. If Palestinian businesses were to triple the salaries of their employees and offer "hazard pay" for their locally stationed expatriates, as NGOs do, they could surely arrange their income statements to report zero profit. Would private businesses then become non-profit organizations? Could they receive tax exemptions? Clearly, the answer is no. The private sector cannot flourish in an environment where it is forced to compete with the financial prowess of donor governments. This is an example of a much greater problem that has enormous implications for Palestinians.

Today, international aid accounts for 30 per cent of Palestinian gross domestic product (GDP), with a large number of educated and professional Palestinians flocking towards NGOs and donor-sponsored projects, thus further exacerbating Palestinian donor dependency.

To complicate matters, international aid is highly political, and is provided in the interests of a donor states' foreign policy rather than due to a genuine interest in helping Palestinians. Palestinians saw the detrimental effects of this donor dependency when they elected their own government in a free and fair election only to have donor states boycott them because of whom they elected. The international community turned off the tap of donor aid, leaving roughly 150,000 Palestinians who were employed by the Palestinian Authority and NGOs helpless without income. Only the employees of the private sector continued to receive paycheques and maintain their independence regardless of how they exercised their right to vote.

 

Interestingly, this businessman has no problem with a terror organization being part of the government. He believes, perversely, that such a move could help Palestinian Arab self-sufficiency:

The recent Hamas-Fatah agreement could cause a repeat of the donor boycott that took place in 2006. It may, however, also prove to be another example of how the private sector can play a vital role in empowering people in developing nations while liberating them from the shackles of foreign-donor dependency.

The problems of a Hamas government do not exist for him. He just wants to get rid of the NGOs sucking out his ability to make money. 

Which shows, from a Palestinian Arab perspective, the choice is not to make real peace with Israel or not. It is to choose between staying a welfare state while pretending to be against terror, or officially embracing terror and becoming more economically self-sufficient.

By the way, there are plenty of NGOs who support Hamas - and they are proud of it.

 

De speech van Netanjahoe en het antwoord van Abbas

 

De speech van Netanjahoe en het antwoord van Abbas

http://www.vkblog.nl/bericht/393013

dinsdag 31 mei 2011 23:54 door Ratna

In de media werd de Israelische premier Netanjahoe na zijn bezoek aan de VS en toespraak voor het Amerikaanse congres, naar goed gebruik als gelikte havik afgeschilderd, die geen vrede wil en ieder compromis weigert. Het is het bekende beeld zoals we dat al jaren in de kranten lezen: Abbas wil wel maar kan niet, Israel kan wel maar wil niet. En noodgedwongen zijn de Palestijnen uiteindelijk met plan B gekomen, het zoeken van erkenning via de VN in plaats van verdere vruchteloze onderhandelingen met Israel. Aldus het beeld zoals de media het graag schetsen. Met de werkelijkheid heeft het weinig te maken: het maakt niet uit wat Netanjahoe en Abbas zeggen, wat ze voorstellen, wie welke voorwaarden stelt of om welke redenen de onderhandelingen staakt:  de 'analyses' in de kranten zeggen onveranderlijk dat Israel geen vrede wil en weigert de daarvoor noodzakelijke concessies te doen. Abbas staat machteloos en kan niet nog meer toegeven zonder als verrader te worden gezien door zijn eigen volk en Hamas spint daar uiteraard garen bij. Kortom: door Israels weigerachtige houding wint Hamas aan macht en invloed; waar vaak in één adem aan wordt toegevoegd dat Hamas zich heeft gematigd en in feite de tweestatenoplossing accepteert.

Het gekke is, dat het zo weinig mensen opvalt dat de kranten dezelfde 'analyses' steeds weer afdrukken, ongeacht wat er gebeurt en wat Netanjahoe, Abbas en Hamas leiders werkelijk zeggen en doen.

Netanjahoe zei onder andere het volgende in zijn speech voor het Amerikaanse congres:

"My friends, this must come to an end. President Abbas must do what I have done. I stood before my people, and I told you it wasn't easy for me, and I said... 'I will accept a Palestinian state.' It is time for President Abbas to stand before his people and say... 'I will accept a Jewish state.'

"Those six words will change history. They will make clear to the Palestinians that this conflict must come to an end. That they are not building a state to continue the conflict with Israel, but to end it. They will convince the people of Israel that they have a true partner for peace. With such a partner, the people of Israel will be prepared to make a far reaching compromise. I will be prepared to make a far reaching compromise."

Even voor de duidelijkheid: Netanjahoe maakte wel de nodige voorbehouden zoals dat de Palestijnse staat gedemilitariseerd moet zijn en dat het Israelische leger voorlopig nog in de Jordaanvallei gestationeerd zal blijven. Ook wil Israel de grote nederzettingenblokken houden en men is tegen een deling van Jeruzalem. Toch vind ik het een belangrijke erkenning, zeker uit de mond van Netanjahoe. Hij heeft dit eerder gezegd, en het is eerder weggehoond door het Nederlandse journaille en de politiek correcte goegemeente. Maar je moet ergens beginnen. Het is een openingszet, geen eindbod. En Netanjahoe's flexibiliteit zal, zoals hij zelf aangeeft, toenemen wanneer Abbas zich ook compromisbereid verklaart. Dezelfde mensen die Netanjahoe afbranden om zijn 'havikachtige positie' vinden dat Hamas voor haar doen heel pragmatisch is en werkelijk niet meer kan doen dan wat ze doet. In alles wordt een matiging van standpunten en vredelievende bedoelingen gelezen, en alle oorlogszuchtige taal is bedoeld voor de eigen achterban die anders naar de echte extremisten overlopen.

Abbas had kort tevoren op een zogenaamde Nakba herdenking het volgende gezegd:

"We say to him [Netanyahu], when he claims - that they [Jews] have a historical right dating back to 3000 years [BC] - we say that the nation of Palestine upon the land of Canaan had a 7000 year history [BC]. This is the truth, which must be understood and we have to note it, in order to say: 'Netanyahu, you are incidental in history. We are the people of history. We are the owners of history.'"

Oftewel: Netanjahoe zegt tegen Abbas: wij hebben rechten maar jullie ook, en als jullie de onze erkennen kunnen we vrede sluiten. Abbas zegt: wij hebben rechten en jullie niet, rot maar op, je betekent niks in de geschiedenis en zult snel verdwijnen. (Nog afgezien van de nonsens dat de Palestijnen van de Canaänieten zouden afstammen.)

Anti-zionisten zeggen vaak: ja maar Israel is veel sterker, dus is het logisch dat de Palestijnen feller op hun rechten zijn, ze hebben ze immers nog niet. Dat is natuurlijk flauwekul. Als de Palestijnen zo graag een staat willen, dan zou je zeggen dat ze alle manieren om hem te krijgen aangrijpen, en niet steeds de onderhandelingen afbreken en met extra eisen komen etc. Bovendien is het meestal juist zo dat de sterkere partij het zich kan permitteren om zich hard op te stellen en de voorwaarden kan stellen, en de zwakkere meer flexibiliteit toont omdat die nou eenmaal minder macht heeft. Dat is misschien niet eerlijk maar zo werkt het wel, of het nou om onderhandelingen tussen werkgevers en werknemers gaat of om leerlingenraden of om verdragen tussen landen. Maar bij Israel en de Palestijnen werkt het niet zo, en zijn het juist de Palestijnen die continu eisen en voorwaarden stellen en boos van de onderhandelingen weglopen. Toch blijven we ze in het westen als slachtoffer beschouwen en Israel de schuld geven omdat het die eisen niet altijd inwilligt.

Er zijn nog veel meer voorbeelden van Israelische toegevendheid en Palestijnse afwijzing. Zo schijnt het aan de media voorbij te zijn gegaan dat Abbas een half jaar geleden de kortstondige onderhandelingen afbrak, nadat Israel weigerde ook te stoppen met bouwen in Oost Jeruzalem, waaronder de oude stad. Abbas wachtte tot de bouwstop van negen maanden bijna voorbij was voor hij überhaupt, met veel tegenzin, naar de onderhandelingstafel kwam, om meteen een verlenging te eisen. Toen het ernaar uitzag dat de VS een verlenging van drie maanden voor elkaar kon krijgen, kwam daar de eis van Jeruzalem bij, waarna de VS er de brui aan gaf. Onderhandelen heeft erg weinig zin als een van beide partijen komt met een eisenlijst waar de ander vooraf al aan moet voldoen, en tegelijkertijd zelf weigert enig compromis te sluiten. Maar mijn moeder, geen antizionist, zei een paar weken geleden doodleuk dat ze meende dat Israel de onderhandelingen had afgebroken en zich weleens wat flexibeler mag tonen. Had ze uit haar krant, de Trouw, en van het NOS journaal.

Het is een bekend verschijnsel dat mensen zich afsluiten voor feiten die niet in hun wereldbeeld of visie op bepaalde zaken passen. We nemen selectief waar, zowel in persoonlijke zaken als in politieke kwesties, en we zien onze mening graag bevestigd. Journalisten moeten daarop bedacht zijn; zij hebben immers de taak om de lezer of kijker zo goed mogelijk te informeren. Net als rechters moeten zij zich hoeden voor de zogenaamde tunnelvisie. Dat kan door bewust ruimte te scheppen voor dissidente opvattingen, en door te zorgen voor diversiteit binnen de eigen organisatie.  Het doel moet zijn om heersende opvattingen niet slechts te bevestigen maar uit te dagen, om mensen te prikkelen, om te laten zien dat de zaak ingewikkelder ligt en van meer kanten bekeken kan worden. Helaas zie ik daar steeds minder van terug in onze media.

Ratna Pelle

Zes argumenten tegen een boycot van Israel

 

Zie voor een uitgebreidere uitleg ook: Israel boycot en boycott Israel?

 

Maar wie meer wil weten kan ook naar het symposium "Boycot van Israel: weg naar vrede?" komen aanstaande vrijdag in Nijkerk. Zie voor meer informatie en opgave: http://www.waarnet.nl/

 

RP

---------------

 

6 Reasons Why You Should Oppose Boycotts Against Israel

1. Boycotts are destructive and divisive. They do not advance peace but only make the parties more inflexible. Efforts to push boycotts divide communities here in the U.S. and result in the vilification of both Israel and the Palestinians.

2. Boycotts undermine hopes for peace. The Israeli-Palestinian conflict is not simple. It is not black and white. Each side must work with the other if there is ever to be peace. Blaming and penalizing only one side rewards the other. Boycotting Israeli products does not encourage Palestinian leaders to return to negotiations. In fact, it shows them that they do not need to negotiate because others are willing to hurt Israel economically and politically.

3. Boycotting Israeli products does nothing to help the Palestinians improve their lives, begin state building, or develop democratic institutions. It is a call for destructive, not constructive, action. If you want to do something constructive to build opportunities for peace, support efforts and programs that bring Israelis and Palestinians together. Believe in the democratic process – buy both Israeli and Palestinian products. Have a Mideast Day, on which each person can vote with his or her purchases. In other words, invest in peaceful coexistence.

4. Arguments supporting boycotts ignore the context of Israel's actions in order to justify penalizing only Israel. Those behind the boycott efforts never mention the ongoing terrorism that Israelis have suffered from, and they never mention groups like Hezbollah and Hamas. They ignore 60 years of terrorist attacks against Israeli civilians and ten years of over 10,000 missiles and mortars fired by Hamas from Gaza into Israeli towns and villages.

5. Punishing Israel is hypocritical. Boycott activists were silent when Palestinians launched the suicide bombing campaign that murdered over 1,000 Israeli civilians while they were in pizza restaurants, on school buses, and at dance clubs. Those promoting boycotts against Israel were silent when Hamas launched 10,000 rockets at Israel's southern communities, murdering toddlers and turning everyday life into a lethal game of Russian roulette. They have been silent about Hamas' and Iran's openly announced genocidal goals to destroy Israel.

6. Supporting boycotts against Israel gives cover to – and in effect supports – the most regressive forces in the region and in the modern world. Boycott activists ally themselves with Hamas and Hezbollah, two of the most repressive, reactionary, fundamentalist religious/political movements. Gays and lesbians are summarily killed. Women have minimal rights and are completely subjugated to the men in their families. There is a complete disconnect between liberal beliefs in human rights, civil rights, women's rights, LGBTQ rights, and democracy and the beliefs promoted by Hamas and Hezbollah.

Hamas ziet eindstrijd tegen Israel naderen

 

Terwijl de media maar blijven roepen dat Hamas gematigd is geworden, hier nog wat voorbeelden van het tegendeel.

Osama Hamdan, hoofd afdeling interne relaties van Hamas, zei in een TV interview begin mei:

Yes, it will be an armed confrontation, as well as all other forms of struggle, including civil Intifdada against the occupation, against the wall, and against the Judaization of Jerusalem. There is no doubt, however, that the armed confrontation will continue to be the main effort and the backbone of the resistance, until the liberation of Palestine. 

I think that politically, the two-state solution is over. The people who suggested this notion are the ones who say so. Therefore, trying to talk about a two-state solution again is like talking about something that is over and done with. 

I think that we are entering the phase of the liberation of Palestine. When we talk about the liberation of Palestine, we are talking about the notion of Return: the return of the refugees to their homeland, and the return of the Israelis to the countries from which they came.

 

Voor wie dat nog niet overtuigend vindt, staan hieronder nog meer voorbeelden.

 

RP

-------------

 

Hamas in Gaza: 'Armed confrontation will be backbone of the resistance'

http://justjournalism.com/the-wire/hamas-in-gaza-%E2%80%98armed-confrontation-will-be-backbone-of-the-resistance%E2%80%99/

Fri. 27 May 2011 @ 10.44

Head of Hamas international relations department who was hosted by Guardian to condemn PA as 'stooges', demands 'the return of the Israelis to the countries from which they came.'

 

Osama Hamdan, the head of Hamas' international relations department, used a television interview to clarify the Islamist organisation's intention to use violence against Israel, following its recent reconciliation with Fatah. According to Memri's translation of his appearance on 4 May, Hamdan argued that the new unity deal meant that 'all the Palestinian forces' would now 'operate within the single framework of confronting the Zionist entity':

'[I]t will be an armed confrontation, as well as all other forms of struggle, including civil Intifada against the occupation, against the wall, and against the Judaization of Jerusalem. There is no doubt, however, that the armed confrontation will continue to be the main effort and the backbone of the resistance, until the liberation of Palestine.'

Hamdan also clarified that the 'liberation of Palestine' did not mean the end of Israel's occupation of the West Bank – 'I think that politically, the two-state solution is over' – but, rather, the replacement of Israel's Jewish population with a Palestinian one:

'When we talk about the liberation of Palestine, we are talking about the notion of Return: the return of the refugees to their homeland, and the return of the Israelis to the countries from which they came.'

Notably, Hamdan's explanation of how the unity deal meant that both Hamas and Fatah would now be operating in a 'single framework' marks a far more conciliatory tone than his comment piece printed in The Guardian on 26 January, which decried the Palestinian Authority as 'stooges' who had 'betrayed the Palestinian cause' by negotiating with Israel. Just Journalism noted at the time that Hamdan had been given a platform by The Guardian despite his support for suicide bombings, and for the destruction of Israel:

'We are making the preparations for a confrontation. This is not because we need to be prepared for an Israeli act of aggression – after all, aggression is intrinsic to this entity – but because the final goal of the resistance is to wipe this entity off the face of the Earth. This goal necessitates the development of the capabilities of the resistance, until this entity is wiped out.'

Hamdan's comments represent only the latest in several recent threats against Israel by leading Hamas figures, including Foreign Minister Mahmoud Zahar stating that the group would never recognise Israel, de facto Gaza Prime Minister Ismail Haniyeh arguing  that 'the Zionist project in Palestine must end', and the recent television appearance by Hamas cleric Yunis Al-Astal, during which he predicted that:

'In just a few years, all the Zionists and the settlers will realize that their arrival in Palestine was for the purpose of the great massacre, by means of which Allah wants to relieve humanity of their evil.'

Despite Hamas' insistence that it refuses to recognise Israel and is as committed as ever to armed struggle, as clarified by these recent statements, The Guardian offered the group an in-print opinion piece this week, in which Musa Abumarzuq argued that Israel was the 'real spoiler for peace'.

Eenzijdig uitroepen Palestijnse staat tegen internationaal recht

 

Dames en heren anti-zionisten, opgelet: het eenzijdig uitroepen van een Palestijnse staat druist in tegen het internationale recht. Het zou ook indruizen tegen alle verdragen die Israel en de PLO hebben gesloten en de Routekaart die beide kanten hebben geaccepteerd. In de Oslo Akkoorden staat dat geen van beide partijen de juridische status van de Westbank mag veranderen. Het uitroepen van de onafhankelijkheid is zo'n verandering. Ook is afgesproken dat alle 'final status' zaken via onderhandelingen tussen beide partijen zullen worden opgelost.

 

RP

---------

Attorneys to Ban: Halt unilateral Palestinian statehood

http://www.jpost.com/DiplomacyAndPolitics/Article.aspx?id=222460

By TOVAH LAZAROFF
05/27/2011 04:35 

Int'l group of some 60 lawyers say UN resolution on statehood would be a violation of all past agreements between Israel, the Palestinians.

An international group of some 60 attorneys, including former Foreign Ministry legal adviser Alan Baker, has appealed to United Nations Secretary General Ban Ki-moon to prevent a General Assembly resolution on unilateral Palestinian statehood, based on the pre-1967 lines.

In a letter dated Wednesday, the attorneys noted that such a resolution would be a violation of all past agreements between Israel and the Palestinians. They added that it would also contravene UN resolutions 242 and 338.

According to the attorneys, the legal basis for the establishment of the state by the League of Nations in 1922 affirmed its presence on territories that included Judea, Samaria, and what is now east Jerusalem.

"This was subsequently affirmed by both houses of US Congress," the attorneys stated.

According to Article 80 of the UN Charter, the attorneys said, rights granted to all states or people by already existing international instruments – including those adopted by the League of Nations – remain valid.

As a result, the attorneys said, the "650,000 Jews [who] presently reside in the areas of Judea and Samaria and eastern Jerusalem, reside there legitimately."

The 1949 Armistice Agreement stated that these lines "are without prejudice to future territorial settlements or boundary lines, or to claims of either Party relating thereto," theattorneys said. Therefore, they said, "the 1967 borders" do not exist, and have never existed.

Past resolutions have called for a negotiated solution to the conflict, the attorneysaffirmed.

Additionally, attempts to unilaterally change the status of the territory would be a breach of the 1995 Israeli-Palestinian agreement on the West Bank and the Gaza Strip, the attorneys said.

When the Palestinians agreed to the Oslo Accords, they knew that the settlements existed and would be one of the issues that would be negotiated during talks for a permanent-status arrangement, theattorneys said.

The Olso Accords did not limit settlement activity, they added.

RELATED:
Israeli leftists urge Europe to recognize Palestinian state
Israel hopes EU will back other parts of Obama vision
Sha'ath: Unity deal will allow us to 'liberate Palestine'

Antisemitisme groeit onder aanhang Duitse partij Die Linke

 

Dit is natuurlijk zeer slecht en zelfs alarmerend nieuws, want Die Linke is in sommige plaatsen behoorlijk groot. Het is bekend dat antisemitisme tegenwoordig ook van links komt, en samengaat met extreme anti-Israel sentimenten, maar binnen de partij zelf wordt alles netjes ontkend en van tafel geveegd. Wat me overigens ook stoort is het soms triomfantelijke toontje waarop rechts nu wijst op dit probleem: 'zie je wel, links deugt niet, ik heb het altijd al gezegd'. Links is natuurlijk net zo'n breed en vaag begrip als rechts en ook bij Die linke zitten mensen met verschillende achtergronden. Oude SED partijbonzen, maar ook idealisten die zich inzetten voor een wereld waarin wat meer oog is voor de minderbedeelden. Ik keur het gedachtengoed van Die Linke, de SP of GroenLinks niet af om hun verkeerde standpunten over Israel en blinde vlek voor antisemitisme. Ik blijf er daarentegen op wijzen dat ik het juist heel tegenstrijdig vind dat men zoveel solidariteit en begrip heeft voor de Arabieren maar niet voor de Joden. Zwart-wit denken en het versimpelen van de werkelijkheid zie je overigens aan beide kanten, maar juist van links valt het me vaak extra tegen.

 

RP

---------

 

'Antisemitisme groeit onder de aanhang van Duitse partij Die Linke'

http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/2438325/2011/05/27/Antisemitisme-groeit-onder-de-aanhang-van-Duitse-partij-Die-Linke.dhtml

Marco Visser − 27/05/11, 21:32

Het antisemitisme in Duitsland is bezig aan een opmars. Niet onder aanhangers van partijen als de neonazistische NDP, maar onder de maatschappijkritische leden van het linkse Die Linke. Dat is de conclusie van een onderzoek dat nog niet is gepubliceerd, maar al wel de nodige beroering wekte. De beschuldigingen van antisemitisme binnen Die Linke leidde deze week zelfs tot een debat in de Duitse Bondsdag.

De conclusies van het rapport komen bovenop het nieuws van de laatste weken, waarin de linkse partij opriep tot een boycot van Israëlische producten, waarin individuele leden zich bezondigden aan antisemitische uitspraken en een lokale partijafdeling op een pamflet de Holocaust in twijfel trok. 

Antizionisme en antisemitisme zijn de laatste jaren gemeengoed geworden onder links en winnnen nog altijd aan kracht, concluderen de Duitse sociale wetenschappers Samuel Salzborn en Sebastian Voigt. Nonsens, reageerde de leider van Die Linke, Gregor Gysi. Volgens hem maken de onderzoekers de klassieke fout om kritiek op Israël te verwarren met antisemitisme. De partij aanvaart en accepteert geen antisemitisme, zei Gysi. 

Toch was het Gysi zelf die in 2008 het probleem aan de orde stelde. Tijdens een toespraak voor de Rosa Luxemburg Stichting riep hij op tot solidariteit met Israël en vroeg zijn partijleden hun opvattingen over Israël te herzien. 

Salzborn en Voigt constateren dat antisemitisme vooral in het westen van Duitsland leeft. In de voormalige Bondsrepubliek ontstond in de jaren zeventig een anti-imperialistische traditie. Volgens de onderzoekers is dit anti-imperialisme de voedingsbodem voor het huidige antisemitisme. 

Het antisemitisme binnen Die Linke kreeg vorig jaar een forse duw in de rug nadat Israëlische troepen de flottielje naar Gaza enterden. Negen actievoerders vonden daarbij de dood. Onder de opvarenden bevonden zich ook twee politici en een ex-politicus van Die Linke. Salzborn en Voigt ondervonden dat het incident tijdens enkele partijbijeenkomsten werd gebruikt voor anti-Israëlische propaganda. 

De Duitse auteur en journalist Henryk M. Broder wakkerde in Die Welt de discussie verder aan met de stelling dat links hardnekkig naar rechts blijft wijzen als het om antisemitisme gaat. Broder schrijft al jaren over de link tussen antisemitisme en anti-Israëlische uitlatingen. "Antisemitisme is dat wat de nazi's de Joden hebben aangedaan", schrijft hij. "... Als een nazi in de jaren dertig op een NSDAP-bijeenkomst 'Juden raus aus Deutschland' heeft gebruld, is hij een antisemiet. Als een linkse sympathisant vandaag op een Palestina-bijeenkomst brult: 'Zionisten raus aus Palästina', dan is hij geen antisemiet maar een antizionist die wil bijdragen aan een rechtvaardige oplossing van het conflict." 

Bronnen: 
Die Welt - Waarum die Linkspartei ein Problem mit Israel hat
Die Welt - Linke fallen auf eigene Antisemitismus-Lüge herein
Die Welt - Linke verbreitete antisemitische Propaganda im Netz

De Arabische lente heeft te kampen met dikke mist

 

Ook binnen links is er blijkens onderstaand artikel ruimte voor een kritischer en realistischer houding tegenover de 'Arabische lente', en dat is een goed teken. Zelf vind ik die hele term verkeerd, omdat we nog geen idee hebben waar het op uit zal lopen. Wordt Egypte een nieuw Iran, dat het vredesverdrag met Israel opzegt en Hamas actief gaat steunen? Of komt er een vorm van democratie en een gematigder regering? Dat laatste lijkt helaas minder waarschijnlijk, gezien de uitlatingen van diverse mensen, juist ook de als relatief gematigd bekend staande.

 

Er zijn veel verschillen tussen de Arabische staten, waardoor de roep om verandering tot verschillende resultaten zal leiden. Aarts en Luyten sommen een aantal zaken op die van invloed zijn op de kans dat er ook daadwerkelijk democratie zal komen. Wat vaak wordt vergeten is dat geen van de Arabische staten een noemenswaardige democratische traditie heeft, zoals in Oost Europa wel enigszins het geval was (en ook daar gaat het niet overal goed met de democratie).

 

Ook zijn er in sommige Arabische staten grotere tribale en etnische verschillenen, rivaliteiten die de kop op zullen steken zodra de sterke leider is vertrokken. Dit geldt bijvoorbeeld voor Libië en Syrië. In Europa heeft dit in ex-Joegoslavië desastreuze gevolgen gehad. Hoe mooi het ook lijkt dat 'het volk' nu eindelijk de dictators naar huis stuurt en het heft in eigen handen neemt, in werkelijkheid is de kans groot dat oude dictators door nieuwe 'sterke mannen' worden vervangen, of dat een land in chaos ontaardt. Er wordt daarom dan ook wat te makkelijk afgegeven op de VS en natuurlijk Israel, die te weinig aan de kant van 'het volk' zouden staan.

 

RP

---------

De Arabische lente heeft te kampen met dikke mist

Paul Aarts, Marcia Luyten, 28-05-2011 08:00

http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/8594/De_Arabische_lente_heeft_te_kampen_met_dikke_mist

'De mensen die het geld hebben en die tot het oude regime behoren, zitten er nog steeds.'

Enkele weken geleden reisde een journalist van de Wall Street Journal naar Sidi Bouzid. In dit dorpje, diep in het Tunesische binnenland, stak op 17 december 2010 Mohammed Bouazizi zich in brand. Zijn zelfmoord wordt beschouwd als het startschot van de Arabische revoltes.

De journalist sprak er met Ali Bouazizi, een neef van Mohammed, en deelnemer aan de protesten die leidden tot het vertrek van president Ben Ali. Van de euforie was bij Bouazizi weinig over. Hij vroeg zich af: waar hebben we het allemaal voor gedaan? 'De mensen die het geld hebben en die tot het oude regime behoren, zitten er nog steeds.'

Baan

In Egypte hoor je vergelijkbare geluiden: mooi dat Mubarak met zijn kliek weg is. Heel goed dat hun banktegoeden worden bevroren. Maar levert dat ons een fatsoenlijke baan op? Daar gaat het in Noord-Afrika ook, en vooral, om. Na het verdrijven van de dictators - de 'makkelijke' fase van revoluties - begint het echte werk.

Het succes van de Arabische lente wordt dan ook niet zozeer bepaald door het aantal verjaagde dictators, maar door het aantal banen voor jongeren. Door structurele veranderingen in hoe de macht zich gedraagt. Die kant van het verhaal komt in de media te weinig aan bod. Het ingewikkelde proces van democratisering wordt doorgaans sterk versimpeld.

Consensus

Tussen aanhangers van verschillende democratiseringstheorieën is een voorzichtige consensus ontstaan over de vruchtbare bodem voor een proces van democratisering. Die voedingsbodem laat zich beschrijven met vijf indicatoren die een ontvankelijkheid aangeven en geen noodzakelijke voorwaarden zijn. Aan de hand van die indicatoren gaan we na hoe de Arabische wereld ervoor staat. Hoe waarschijnlijk is het dat de landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika daadwerkelijk democratisch worden?

Allereerst kijken we naar het niveau van economische ontwikkeling. Zeer arme landen hebben doorgaans meer problemen een proces van democratisering op gang te brengen dan landen met een middeninkomen of meer. Ontwikkelingseconoom Paul Collier laat zien dat boven een bepaald inkomen een democratiseringproces de kans op geweld sterk doet afnemen. De grens ligt bij een bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking van 2.700 dollar (1.900 euro), wat neerkomt op 7 dollar (5 euro) per dag. In landen met minder dan 2.700 dollar neemt met democratisering de kans op gewapende conflicten toe.

Inkomensverschillen

De inkomensverschillen tussen de Arabische landen zijn groot. Gemiddeld ligt het bbp ver boven de 2.700 dollar per hoofd van de bevolking, maar er zijn uitschieters naar beneden. Tunesië: 3.720 dollar (2.630 euto), Syrië: 2.410 (1.700), Egypte: 2.070 (1.460) en hekkensluiter Jemen met 1.060 (750 euro).

Vervolgens is de concentratie van bronnen van nationale welvaart belangrijk. In het Midden-Oosten en Noord-Afrika zijn natuurlijke grondstoffen en productiemiddelen doorgaans in de handen van een kleine elite. In veel van deze staten volgt macht de wetten van het patronagesysteem.

Concurrentie

De Amerikaanse econoom en Nobelprijswinnaar Douglass C. North noemt dit een limited-access order(tegenover een open-access order). In de open samenleving is er concurrentie om de middelen en concurrentie om de macht - dat wat wij 'democratie' noemen. In samenlevingen met 'beperkte toegang' ligt de economische en politieke macht in de handen van slechts enkelen.

Voor de overgang van een besloten naar een open samenleving is het belangrijk dat institutionele relaties onpersoonlijk worden; bij het aanvragen van een vergunning doet het er niet meer toe of je bij het dienstdoende bureau de juiste persoon kent.

Pluralisme

Waar het gaat om de concentratie van de bronnen van welvaart zijn de Arabische landen over het algemeen slecht uitgerust voor politiek pluralisme, ook al zijn er verschillen per land. Het openbreken van het patronagesysteem waarin mensen machtige mannen steunen in ruil voor gunsten, is een langdurig en weerbarstig proces.

Dit beschrijft Francis Fukuyama in zijn net verschenen boek De oorsprong van onze politiek als de overgang van stam naar staat.

'De natuurlijke neiging van de mens', zegt Fukuyama, 'is het vertrouwen en begunstigen van familieleden.' Je verlaten op een anonieme staat met even anonieme instituties is een grote en noodzakelijke stap die niet gemakkelijk wordt gezet.

Coherentie

In de derde plaats onderzoeken we de coherentie en capaciteit van de staat. Hier gaat het om de instituties van de liberale rechtsstaat (onafhankelijke rechtsspraak, politieke partijen, niet-gouvernementele organisaties, vakbonden, media, et cetera). In dit opzicht zijn er grote verschillen tussen de landen in het Midden-Oosten: Egypte en Tunesië staan er gunstiger voor dan bijvoorbeeld Libië (dat hééft nauwelijks instituties) of Jemen (waar het centrale gezag niet verder reikt dan de hoofdstad Sanaa).

Ten vierde bekijken we de maatschappelijke, op identiteit gebaseerde verdeeldheid. De mate waarin een zich democratiserend bestel gevoelig is voor gewapend conflict, wordt sterk bepaald door de homogeniteit of heterogeniteit van een samenleving. Verdeeldheid langs etnische, religieuze, tribale, clan- of regionale lijnen is voor een stabiele democratie een handicap.

Kruitvaten

Ook in deze dimensie kennen de Arabische landen grote verschillen. Egypte en Tunesië zijn overwegend homogeen. Syrië staat er aanzienlijk minder gunstig voor, terwijl Jemen en Libië kruitvaten zijn.

Tot slot is ervaring met politiek pluralisme van belang. Weinig landen hebben serieus ervaring opgedaan met politiek pluralisme. Hier kunnen we dus kort over zijn. Jemen kent nog de meest recente ervaring met politieke liberalisering (begin jaren negentig).

Weliswaar heeft zowel Egypte als Syrië en Irak ooit een periode van heuse parlementaire vertegenwoordiging gekend, maar dat is zo lang geleden (het Interbellum) dat er nog maar weinig mensen zijn die dat hebben meegemaakt.

Scepsis

Deze analyse van de omstandigheden die bepalen hoeveel kans een proces van politieke liberalisering maakt, noopt tot scepsis - ook voor landen die er naar verhouding gunstig uitspringen, zoals Tunesië.

Het patronagesysteem vormt de software van de betrokken samenlevingen. Dat staat op gespannen voet met politieke liberalisering. De verantwoordingsmechanismen die het hart vormen van een democratie, ondermijnen de wetten van de patrimoniale samenleving. Daarin eigent een kleine elite zich de bronnen van welvaart toe.

Dat gebeurde bijvoorbeeld ook in Kenia, waar het vertrek van Arap Moi in 2002 de weg effende voor een nieuwe elite met een even corrupt en zichzelf verrijkend bestuur. It's our turn to eat, de rechtvaardiging voor het nepotisme van een nieuwe elite, is prachtig beschreven door de Britse journaliste Michela Wrong.

Spelers

De Arabische lente kan heel goed uitmonden in een wisseling van spelers die hetzelfde spel blijven spelen. In Egypte spreken sommigen dan ook de vrees uit dat een 'Mubarakisme zonder Mubarak' in de maak is, ironisch genoeg gepaard gaand met een zich nu reeds manifesterende 'onheilige alliantie' tussen het leger en de Moslimbroederschap.

Een van de grootste obstakels voor een verdergaande lente is dat de politiek-economische machtsverhoudingen buiten de hervormingen worden gehouden. De Facebook-jongeren - met de grote massa in hun kielzog - hebben daar geen oog voor. Zij zijn ook niet de ontwerpers en bouwers van nieuwe instituties. Zij legitimeren de verandering.

Elite

Vervolgens is voor implementatie van verandering een elite nodig, liefst eentje met integere democratische intenties. Daarbij zal weer blijken dat staatshervorming een lange weg is met flinke hobbels. Instituties zijn geen IKEA-bouwpakketten die je uitklapt, opzet en aanzet.

Instituties bestaan niet alleen uit geschreven, maar ook uit ongeschreven afspraken tussen mensen; ze belichamen niet alleen wetten en regels, maar ook gedrag, mentaliteit en gewoonte. Dat veranderen, vraagt een lange adem.

Zolang politieke en economische macht nauw verstrengeld blijven, is er nauwelijks reden tot optimisme. Verzuchtingen als die van Ali Bouazizi - waar hebben we het allemaal voor gedaan? - zullen we de komende jaren nog veelvuldig horen.

De Arabische lente heeft een lange adem nodig, betogen de auteurs. Aarts doceert Internationale Betrekkingen aan de UvA. Luyten is cultuurhistoricus en econoom. Een uitgebreide versie stond in Socialisme & Democratie.

Opening grens Egypte met Gaza schending vredesverdrag met Israel

 

Vandaag opent Egypte haar grens met de Gazastrook, en kunnen vrouwen zelfs zonder visum de grens over (voor mannen is wel een visum vereist, wat de voorwaarden zijn om dat te verkrijgen is me niet geheel duidelijk).

Volgens Aaron Lerner van IMRA is deze opening van de grens een schending van het vredesverdrag tussen Israel en Egypte.

Article III 2 of the Peace Treaty Between Israel and Egypt of March 26, 1979 obligates Egypt "to refrain from ... assisting...in acts or threats of belligerency, hostility, subversion or violence against the other Party, anywhere, and undertakes to ensure that perpetrators of such acts are brought to justice."
The smuggling of weapons into the Gaza Strip constitutes such "assisting" and Egypt is thus obligated under the treaty to prevent such smuggling and to bring the smugglers "to justice."

 

RP

---------

 

Background: Egyptian treaty obligation to prevent smuggling activity against Israel

26 May 2011

Dr. Aaron Lerner

 

With the Egyptian decision to permanently open the Rafah Border Terminal that links Gaza with Egypt without the presence of international observers, it is appropriate to consider what are Egypt's treaty obligations with Israel relating to the smuggling of weapons into the Gaza Strip that may be used against the Jewish State.

Article III 2 of the Peace Treaty Between Israel and Egypt of March 26, 1979 obligates Egypt "to refrain from ... assisting...in acts or threats of belligerency, hostility, subversion or violence against the other Party, anywhere, and undertakes to ensure that perpetrators of such acts are brought to justice."

The smuggling of weapons into the Gaza Strip constitutes such "assisting" and Egypt is thus obligated under the treaty to prevent such smuggling and to bring the smugglers "to justice."

It should be noted that while observers were to insure that the agreement is honored, a memorandum between the US and Israel commits the US to support Israel in the case that Egypt violates the treaty.

Excerpts appear below.

The complete texts are available on www.mfa.gov.il

+++

PEACE TREATY BETWEEN ISRAEL AND EGYPT

March 26, 1979

...Article III 2. Each Party undertakes to ensure that acts or threats of belligerency, hostility, or violence do not originate from and are not committed from within its territory, or by any forces subject to its control or by any other forces stationed on its territory, against the population, citizens or property of the other Party. Each Party also undertakes to refrain from organizing, instigating, inciting, assisting or participating in acts or threats of belligerency, hostility, subversion or violence against the other Party, anywhere, and undertakes to ensure that perpetrators of such acts are brought to justice.

Annex I Protocol Concerning Israeli Withdrawal and Security Agreements

Article II 1. Access across the international boundary shall only be permitted through entry check points designated by each Party and under its control. Such access shall be in accordance with laws and regulations of each country.

Annex I Article VI 1. The Parties will request the United Nations to provide forces and observers to supervise the implementation of this Annex and employ their best efforts to prevent any violation of its terms.

Memorandum of Agreement between the Governments of the United States of America and the State of Israel March 26, 1979

3. The United States will provide support it deems appropriate for proper actions taken by Israel in response to such demonstrated violations of the Treaty of Peace.

 

+++

Dr. Aaron Lerner, Director IMRA (Independent Media Review & Analysis) (Mail POB 982 Kfar Sava) Tel 972-9-7604719/Fax 972-3-7255730

INTERNET ADDRESS: imra@netvision.net.il
Website: http://www.imra.org.il

Rechten van Joodse "vluchtelingen" moeten betrokken worden bij vredesproces

 

Het is geweldig dat de Joodse vluchtelingen nu aarzelend op de agenda lijken te worden gezet, maar in tegenstelling tot de Palestijnse vluchtelingen en al hun nakomelingen zoeken ze geen recht op terugkeer.

Noah Pollak, the executive director of the Emergency Committee for Israel, said that the Jewish right of return is actually not an issue that's part of the peace negotiations, largely due to the fact that a) there are no Jewish refugees, and b) they don't have any desire to claim lands in Arab states.

"I would like to congratulate the administration for even-handedness, but in fact there are no Jewish refugees today. That's because the Jews who were expelled from Arab countries have been citizens of Israel for decades, where they live in freedom and prosperity," he said.

Precies. Israel en in mindere mate de VS en Frankrijk hebben de Joodse vluchtelingen die na Israels stichting werden verdreven of wegvluchtten uit de Arabische landen, opgevangen, voor fatsoenlijke behuizing gezorgd en ze gelijke rechten gegeven. Vluchtelingenkampen werden zo snel mogelijk opgeheven, niet in stand gehouden. Er was ook geen UNRWA die de kampen in stand hield en de integratie van de vluchtelingen in Israel (of de VS) tegenhield.

Waarom dan toch de Joodse vluchtelingen erbij halen? Simpel: zij hebben meer bezittingen verloren dan de Palestijnse vluchtelingen die vele miljarden claimen, naast natuurlijk het zogenaamde recht op terugkeer. Het feit dat ze nu geen vluchteling meer zijn komt omdat Israel zich openstelde voor hen en ze gelijke kansen en rechten gaf. Het is niet Israels schuld dat de Arabische staten, maar ook de PLO, dat  niet deden met de Palestijnse vluchtelingen en ze integendeel als een wapen tegen Israel gebruiken.

 

Tot nu toe willen de Arabische staten niks weten van de Joodse vluchtelingen, en weigert men enige morele schuld of verantwoordelijkheid op zich te nemen. Ook mogen Joden die uit Arabische landen zijn gevlucht deze landen vaak niet eens bezoeken. In tegenstelling tot de Palestijnse vluchtelingen begonnen de Joden in Egypte, Irak of Libië geen oorlog tegen de machthebbers. Zij leefden (vaak al eeuwenlang) vreedzaam in deze landen en pasten zich aan aan de cultuur. Zij accepteerden de vaak vernederende maatregelen tegen hen zoals extra belastingen of beperkingen in de beroepen die ze mochten uitoefenen.

Het wordt tijd dat we in het westen eens gaan zien dat er nog een andere vluchtelingengroep was, en dat morele erkenning en enige compensatie op zijn plaats zijn.

 

RP

------------

 

White House: Jewish "refugees" right of return should be "on the table"

http://thecable.foreignpolicy.com/posts/2011/05/24/white_house_jewish_refugees_right_of_return_should_be_on_the_table

Posted By Josh Rogin 

Tuesday, May 24, 2011 - 4:43 PM   

The right of Jews to return to the Arab and predominantly Muslim countries they fled from or were kicked out of over several decades could be "on the table" as part of the Middle East peace negotiations, according to a senior White House official.

Ben Rhodes, the deputy national security advisor for communications and President Barack Obama's chief speechwriter on foreign policy, talked about what's known as the "Jewish right of return" during an off-the-record conference call with Jewish community leaders on May 20, only one day after Obama's major speech on the Middle East. A recording of the call was provided to The Cable.

In response to a question asking why there is a great deal of focus on the Palestinian refugee issue but almost no focus on the Jews who departed Arab lands, Rhodes declared that the Israelis and Palestinians should negotiate on the Jewish right of return to Arab and Muslim countries and that the United States could play in role in mediating that issue.

Here's the full exchange:

"While Palestinian refugees have concerns that are understandable and need to be dealt with in the peace process, there was no reference in the president's speech to the approximately one million Jewish refugees that emerged from the same Middle East conflict. I'm talking about Jews from Arab and Muslim countries who were forced out of their homelands where they had lived for centuries," said B'nai B'rith International Director of Legislative Affairs Eric Fusfield.

"The international community has never acknowledged their rights and their grievances," Fusfield continued, "[C]an the U.S., as the peace process move forward, play a role in advancing the rights and concerns of these Jewish refugee groups and help ensure that as refugee issues are dealt with... that the focus will not just be on one refugee group but on all refugee groups emerging from the same conflict?"

Rhodes responded: "Certainly the U.S., in our role, is attuned to all the concerns on both sides to include interests among Israel and others in Jewish refugees, so it is something that would come up in the context of negotiations. And certainly, we believe that ultimately the parties themselves should negotiate this. We can introduce ideas, we can introduce parameters for potential negotiation."

"We believe those types of issues that you alluded to could certainly be a part of that discussion and put on the table and it's something that we would obviously be involved in."

The issue of refugees can be a confusing one. GOP Presidential candidate Herman Cain said on May 21 that the Palestinian refugees' right of return was "something that should be negotiated." Cain later admitted that he didn't fully understand the issue.

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu rejected the argument that Palestinian refugees have the right of return to Israel in his Tuesday speech before a joint meeting of the U.S. Congress.

"[T]he Palestinian refugee problem will be resolved outside the borders of Israel," he said. "You know, everybody knows this. It's time to say it. It's important."

But neither Obama nor Netanyahu mentioned the Jewish right of return in any of their speeches or remarks over the past few days.

Noah Pollak, the executive director of the Emergency Committee for Israel, said that the Jewish right of return is actually not an issue that's part of the peace negotiations, largely due to the fact that a) there are no Jewish refugees, and b) they don't have any desire to claim lands in Arab states.

"I would like to congratulate the administration for even-handedness, but in fact there are no Jewish refugees today. That's because the Jews who were expelled from Arab countries have been citizens of Israel for decades, where they live in freedom and prosperity," he said.

 

Abbas antwoordde Netanjahoe met vervalste stamboom

Uit de speech van Netanjahoe voor het congres van de VS:

 

"My friends, this must come to an end. President Abbas must do what I have done. I stood before my people, and I told you it wasn't easy for me, and I said… `I will accept a Palestinian state.' It is time for President Abbas to stand before his people and say… `I will accept a Jewish state.

"Those six words will change history. They will make clear to the Palestinians that this conflict must come to an end. That they are not building a state to continue the conflict with Israel, but to end it. They will convince the people of Israel that they have a true partner for peace. With such a partner, the people of Israel will be prepared to make a far reaching compromise. I will be prepared to make a far reaching compromise."

 

Abbas antwoordde daarop als volgt:

 

"We say to him [Netanyahu], when he claims - that they [Jews] have a historical right dating back to 3000 years [BC] - we say that the nation of Palestine upon the land of Canaan had a 7000 year history [BC]. This is the truth, which must be understood and we have to note it, in order to say: 'Netanyahu, you are incidental in history. We are the people of history. We are the owners of history.'"

Oftwel: Netanjahoe zegt tegen Abbas: wij hebben rechten maar jullie ook, en als jullie de onze erkennen kunnen we vrede sluiten. Abbas zegt: wij hebben rechten en jullie niet, rot maar op, je betekent niks in de geschiedenis en zult snel verdwijnen. (Nog afgezien van de nonsens dat de Palestijnen van de Canaänieten zouden afstammen.)

 

Anti-zionisten zeggen vaak: ja maar Israel is veel sterker, dus is het logisch dat de Palestijnen feller op hun rechten zijn, ze hebben ze immers nog niet. Dat is natuurlijk flauwekul. Als de Palestijnen zo graag een staat willen, dan zou je zeggen dat ze alle manieren om hem te krijgen aangrijpen, en niet steeds de onderhandelingen afbreken en met extra eisen komen etc. Bovendien is het meestal juist zo dat de sterkere partij het zich kan permitteren om zich hard op te stellen en de voorwaarden kan stellen, en de zwakkere meer flexibilitet toont omdat die nou eenmaal minder macht heeft. Dat is misschien niet eerlijk maar zo werkt het wel, of het nou om onderhandelingen tussen werkgevers en werknemers gaat of om leerlingenraden of om verdragen tussen landen. Maar bij Israel en de Palestijnen werkt het niet zo, en zijn het juist de Palestijnen die continu eisen en voorwaarden stellen en boos van de onderhandelingen weglopen. Toch blijven we ze in het westen als slachtoffer beschouwen. De vraag is of we daar niet eens mee moeten ophouden. 

 

RP

---------
 

The Netanyahu-Abbas Exchange That Explains Why There's No Peace, Who's Responsible, and What Obama Doesn't Understand

Posted: 25 May 2011 10:24 AM PDT

This article is published in PajamasMedia.

"We cannot negotiate with those who say, `What's mine is mine and what's yours is negotiable.'"   --President John Fitzgerald Kennedy

By Barry Rubin

You can read for yourselves Prime Minister Benjamin Netanyahu's speech to the U.S. Congress. Both on regional issues and the Israel-Palestinian question he was quite clear. His speech was vastly superior to those by Obama not just because of the policy content but because he deals with regional realities that the president ignores or just gets completely wrong.

But what I want to talk about here is a remarkable juxtaposition that no one else seems to have noticed. If you understand this article, you can understand all of the problems of the Middle East. If you don't, please go mess up the lives of people elsewhere.

To set up this point I must first quote extensively from Netanyahu's speech. He said:

"This is the land of our forefathers, the Land of Israel, to which Abraham brought the idea of one God, where David set out to confront Goliath, and where Isaiah saw a vision of eternal peace. No distortion of history can deny the four thousand year old bond, between the Jewish people and the Jewish land.

"But there is another truth: The Palestinians share this small land with us. We seek a peace in which they will be neither Israel's subjects nor its citizens. They should enjoy a national life of dignity as a free, viable and independent people in their own state. They should enjoy a prosperous economy, where their creativity and initiative can flourish."

So this is a classic Western—indeed a classic liberal Western—formulation. We have our rights but we also respect your rights. Let's find a win-win situation that benefits everyone.

Netanyahu added:

"They [the Palestinians] were simply unwilling to end the conflict. And I regret to say this: They continue to educate their children to hate. They continue to name public squares after terrorists. And worst of all, they continue to perpetuate the fantasy that Israel will one day be flooded by the descendants of Palestinian refugees."

In a moment, watch Palestinian leader Mahmoud Abbas prove Netanyahu's first sentence to be true.

"My friends, this must come to an end. President Abbas must do what I have done. I stood before my people, and I told you it wasn't easy for me, and I said… `I will accept a Palestinian state.' It is time for President Abbas to stand before his people and say… `I will accept a Jewish state.'"

Remember that challenge.

"Those six words will change history. They will make clear to the Palestinians that this conflict must come to an end. That they are not building a state to continue the conflict with Israel, but to end it. They will convince the people of Israel that they have a true partner for peace. With such a partner, the people of Israel will be prepared to make a far reaching compromise. I will be prepared to make a far reaching compromise."

In other words, once the Palestinians really acknowledge—which they have not done—the Jewish connection to the land Israel will know they are a partner for peace and make more compromises.

Now, here's the part nobody noticed. Abbas answered Netanyahu!

In a major speech for "Nakba Day," that is the Palestinian day of mourning that Israel was ever created in the first place, Abbas said:

"We say to him [Netanyahu], when he claims - that they [Jews] have a historical right dating back to 3000 years [BC] - we say that the nation of Palestine upon the land of Canaan had a 7000 year history [BC]. This is the truth, which must be understood and we have to note it, in order to say: 'Netanyahu, you are incidental in history. We are the people of history. We are the owners of history.'"

Do you understand?

Netanyahu said: We have rights; you have rights. We recognize yours and when you recognize ours we can have peace. Your refusal to recognize our rights—to demand total victory for yourself (which means Israel's disappearance)—makes peace impossible.

And what did Abbas (whose name cannot appear in the American media without the word "moderate" being attached to him) answer:

Well, we don't recognize that you have any rights. All the rights belong to us! You are just a passing breeze that will become extinct and you are of no importance.

So that's the bottom line. Even in the year 2011--as happened in the year 1948--even a relative moderate like Abbas simply cannot bring himself to say in Arabic: "Let's share this land in a two-state solution."

Ironically, Netanyahu is taking a liberal and flexible position while Abbas is taking a reactionary, imperialistic stance. Talk about accepting the "other!"

And yet not a single professor in any university class, not a single journalist or expert in the mass media will raise or even report that point. President Obama won't pick up on it to chide the Palestinians. Nobody will start calling Netanyahu moderate and peace-seeking while saying that Abbas is extremist and peace-rejecting.

Nevertheless, what simpler and more graphic example could anyone want?

Now you know why peace is impossible. It isn't because Israel won't go back to the 1967 borders. It's because the Palestinian leadership still believes and tells its people that Israel has no right to exist.

PS: Abbas's history is of course rubbish. There is no connection between ancient Canaanites--who don't go back anywhere near that far--and modern Arabs. Since the Canaanites weren't Muslims, Abbas is acting as a pure opportunist since no Arab nation accepts such pre-Islamic connections any way.

But I love that phrase he said, "We are the owners of history." In other words, we can make up any lie we want and to Hell with the consequences.

The Jewish Temple? Never existed in Jerusalem!

Did we miss a chance to have our own state in 1947? Never happened!

Is it crazy to go on fighting for decades hoping to destroy Israel rather than make acompromise peace now? No alternative. Israel doesn't want peace.

If you are so oppressed and suffering why aren't you in a hurry to negotiate with Israel and make a deal? No! First, they must give us what we want beforehand. We're in no hurry at all because what good is a deal if we have to give up the hope of total victory in the future!

Abbas has told us everything we need to know about who doesn't want peace. And here's the reality of the Palestinian Authority position (not to mention that of its partner, Hamas): If you can't have peace without accepting Israel's permanent existence then it is better not to have peace at all.