Amr Moussa wil meer afstand van Israel als hij president van Egypte wordt

Under Mr Mubarak, when criticism of Israel was rarely voiced, such views won Mr Moussa the affection of the public, which was encapsulated in the release of a popular song entitled: "I hate Israel (but I love Amr Moussa).

 

Nou ja, 'rarely voiced'? De kranten stonden vol van verhalen over de 'holocaust' die Israel de Palestijnen aan zou doen, de slinkse en oppermachtige Joodse lobby, en hoe de Joden door Allah waren vervloekt en vervolgd dienden te worden. Dat deze sentimenten nu zo naar buiten komen in Egypte is niet vreemd: dit is wat de mensen decennia lang is verteld. Amr Moussa doet alsof hij op dit punt breekt met Mubarak maar ook onder Mubarak waren anti-Israel sentimenten bonton, en werden politici en kunstenaars die contacten met Israeli's hadden gekapitteld of gestraft. Het grote verschil is dat onder Mubarak het vredesverdrag niet ter discussie stond, evenals de relatie met de VS.

 

Zie ook het opiniestuk van Barry rubin: Waarschijnlijke volgende president Egypte is Amr Moussa

 

RP

---------

Egypt: Amr Moussa vows more critical Israel relationship if elected president
By Adrian Blomfield, Middle East Correspondent 8:34PM BST 06 May 2011
http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/africaandindianocean/egypt/8499188/Egypt-Amr-Moussa-vows-more-critical-Israel-relationship-if-elected-president.html

Amr Moussa, the Secretary General of the Arab League, said Egypt could no longer tolerate the policy of unquestioning friendship with Israel adopted by President Hosni Mubarak until his overthrow in a popular revolution nearly three months ago.

"Mubarak had a certain policy, it was his own policy and I don't think we have to follow this," he told the Wall Street Journal.

Mr Moussa, who is 74, served as Mr Mubarak's foreign minister from 1991 to 2001, but is seen as untainted by his association with Egypt's hated former leader.

With approximately six months to go before Egypt holds its second ever presidential election, he is attracting almost double the support of his nearest potential rival, Field Marshal Mohamed Tantawi, who heads the military-led interim government, opinion polls show.

Pursuing a more assertive policy towards Israel would bring Mr Moussa in line with a majority of his people, with polls indicating that just over half would like to cancel Egypt's peace treaty with Mr Mubarak.

But his comments will only increase unease in Israel, which has watched Egypt's foreign policy shift with growing displeasure.

In recent weeks, Egypt has announced its intention permanently to open its border with the Gaza Strip, ending Mr Mubarak's policy of assisting Israel in enforcing a controversial blockade on the territory.

The military government then oversaw the signing of a power sharing deal between Hamas, Gaza's Islamist overlords, and the moderate Fatah faction – a development that Israel's prime minister, Benjamin Netanyahu, called a victory for "terrorism".

Israeli officials were also dismayed by Egypt's decision to normalise relations with Iran, bringing it in line with the rest of the Arab world.

Although secular and seen as a disciple of Nasserist Arab nationalism, Mr Moussa has been attacked in Israel as a "flamboyant demagogue" who persistently engages in "invective" against the Zionist state.

He has caused anger by criticising Israel's settlement policy in the West Bank, its military actions in Gaza and his declaration that he is opposed not just to Iran's nuclear programme but to Israel's as well.

Under Mr Mubarak, when criticism of Israel was rarely voiced, such views won Mr Moussa the affection of the public, which was encapsulated in the release of a popular song entitled: "I hate Israel (but I love Amr Moussa).

Despite US misgivings over Egypt's newly assertive foreign policy, few in Washington believe that Mr Moussa or any other potential winner of the presidential election, to be held in October or November, would annul the peace treaty with Israel. Both the military leadership and Mr Moussa have voiced support for the pact in the past.

The Muslim Brotherhood, Egypt's main Islamist party and a vocal critic of Israel, is not fielding a presidential candidate but is likely to emerge as a strong force in the country's new parliament, from where it could call for a debate on the future of the treaty.

Werd Osama bin Laden opgespoord met behulp van marteling?

 

Het blijft vrij speculatief welke rol martelen heeft gespeeld in het traceren van de schuilplaats van 'swerelds meest gezochte terrorist. Sommige onschuldigen bekennen misdaden die ze helemaal niet begaan hebben, na uren en dagen van eindeloze verhoren (denk aan de Puttense moordzaak), anderen blijven zwijgen ondanks de vreselijkste kwellingen. Als martelen naast onethisch ook zinloos is, zoals deskundigen en tegenstanders beweren, omdat het geen betrouwbare verklaringen oplevert, dan kan het logischerwijs ook geen rol hebben gespeeld bij de opsporing. Het dilemma is juist dat het soms ook wel verifiëerbare, bruikbare informatie kan opleveren.

Wouter

____________

The Washington Post
Torture wasn't the key to finding bin Laden
By Eugene Robinson, Published: May 6, 2011
http://www.washingtonpost.com/opinions/torture-wasnt-the-key-to-finding-bin-laden/2011/05/05/AFsacD2F_story.html


It wasn't torture that revealed Osama bin Laden's hiding place. Finding and killing the world's most-wanted terrorist took years of patient intelligence-gathering and dogged detective work, plus a little luck.

Once again, it appears, we're supposed to be having a "debate" about torture — excuse me, I mean the "enhanced interrogation techniques," including waterboarding, that were authorized and practiced during the Bush administration. In fact, there's nothing debatable about torture. It's wrong, it's illegal, and there's no way to prove that the evidence it yields could not be obtained through conventional methods.

President Obama ended these practices. Torture remained a stain on our national honor, but one that was beginning to fade — until details of the hunt for bin Laden began to emerge.

According to widespread reports, the first important clue in the long chain leading to bin Laden's lair came in 2004 from a Pakistani-born detainee named Hassan Ghul, who was held in one of the CIA's secret "black site" prisons and subjected to coercive interrogation. Ghul was not waterboarded but may have been offered other items on the menu, including sleep deprivation, exposure to extreme temperatures and being placed in painful "stress positions" for hours at a time.

Ghul reportedly disclosed the nom de guerre of an al-Qaeda courier — Abu Ahmed al-Kuwaiti — who appeared to have access to the terrorist organization's inner circle. The CIA was able to deduce that Ghul was referring to a man they had heard of before, a trusted aide who might know where bin Laden was hiding.

Two of the highest-ranking al-Qaeda leaders who were taken into U.S. custody — operations chief Khalid Sheikh Mohammed, who was waterboarded repeatedly, and Abu Faraj al-Libi, who was not waterboarded but was subjected to other harsh interrogation techniques — pointedly declined to talk about al-Kuwaiti. Ghul, however, described al-Kuwaiti as a close associate and protege of both Mohammed and al-Libi. CIA analysts believed they might be on the right track.

It was, of course, just one of many tracks that might have led to bin Laden. This and other trails went hot and cold until last summer, when al-Kuwaiti made a phone call to someone being monitored by U.S. intelligence, who then watched his movements until he led them in August to the compound in Abbottabad, Pakistan, where bin Laden was cornered and killed.

Torture apologists are saying, "See, it worked." But the truth is that there's no proof — and not even any legitimate evidence — that torture cracked the case.

It's true, apparently, that Ghul opened up to interrogators after being roughed up in some fashion. It's not clear that he was ever subjected to techniques that amount to torture, but let's assume he was. The question is whether such treatment was necessary to get Ghul to talk.

And there's no way to prove it was. Many experienced interrogators believe that torture is counterproductive — that it produces so much unreliable information that it's hard to tell what's true and what's not. These experts believe that noncoercive techniques are far more effective because when the subject does begin to talk, more truth than falsehood comes out.

Torture apologists often concoct hypothetical "ticking bomb" scenarios to validate coercion, including the infliction of pain. But this was a real-world scenario of slowly collecting names, dates, addresses, phone numbers and other disconnected bits of information, over seven years, before finally being able to put them all together.

Would al-Kuwaiti's name and role have been extracted anyway, from Ghul or some other detainee, without coercive interrogation? If the two al-Qaeda higher-ups hadn't been subjected to harsh techniques, could they still have been led to cooperate with their questioners? Would they still have dissembled, tellingly, when asked about the courier who eventually led us to bin Laden?

I believe the odds are quite good that the CIA would have gotten onto al-Kuwaiti's trail somehow or other. But I can't be certain — just as those who defend torture and coercive interrogation can't be sure that these odious methods made the daring and successful raid possible.

What I do know is that torture is a violation of U.S. and international law — and a betrayal of everything this country stands for. The killing of bin Laden resulted from brilliant intelligence work, for which both the Bush and Obama administrations deserve our thanks and praise.

There's plenty of credit to go around — but not for torture. We should celebrate the victory of cherished American values, not their temporary abandonment.

Daraa in Syrië erger dan Gaza ooit was

Op de website van de Volkskrant geen enkel boos opiniestuk over wat de Syrische regering haar volk aandoet. Ook in de actualiteitenrubrieken valt de aandacht voor Syrië tegen. Ondertussen blijkt uit onderstaand bericht dat de situatie er onhoudbaar is. Waar blijven de boze demonstraties van Arabieren die solidair zijn met hun onderdrukte broeders in Syrië? Alleen vanuit Egypte werden sympathiebetuigingen gemeld. Vergelijk dit met de storm van verontwaardiging en de woedende reacties na een Israelische aanval in de Gazastrook.

 

RP

--------

 

Daraa, Syria worse off than Gaza ever was

Posted: Mon, 09 May 2011 20:48:00 +0000

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/05/daraa-syria-worse-off-than-gaza-ever.html

 

 

Here's a roundup of the latest from Daraa, Syria, from Now Lebanon.

May 8: Twitter user @SyrianJasmine tweets that Daraa is in need of food, medicine and milk for children, and so far there are 6,000 detainees being held in schools.

May 9: Daraa is still under siege and the army and tanks are on the streets in Daraa al-Mahatta. The situation is slightly improved, since women are being allowed to go down to the market for three hours, but there is nothing in the market. The shops are all closed. Electricity is only available for three hours per day at the most. There is water available in Daraa al-Mahatta. Telecommunications are cut in the entire province of Daraa without exception. Electricity, water, food, and communications are still cut in Daraa al-Balad. Trash is lying around uncollected and the snipers are still deployed in the mosque minarets and on buildings' rooftops. The army and security forces have not withdrawn from Daraa.

By any objective measure, the residents of Daraa are being treated by their own government worse than Gazans were treated by their sworn enemy during a war.

Where are the flotillas? Where are the human rights activists? Where are the anguished op-eds?

As of this writing (11:00 AM EDT) , Syria is not one of the top 14 stories listed at MSNBC. It didn't make the top 30 stories at Reuters. It was number 19 at Fox News (a story from Friday.)

 

 

Waarschijnlijke volgende president Egypte is Amr Moussa

 

"It might seem ironic that a revolution against the old regime ends up electing a figure from the old regime."

 

Van Barry Rubins beschrijving van Moussa en zijn visie wordt je niet vrolijk. Hij is anti-Israel en anti-VS en verwacht dat de islamisten een belangrijke factor zullen zijn om rekening mee te houden.
Democratisering is mooi, maar leidt niet per definitie tot een betere regering, minder corruptie en modernisering.

 

RP

--------

 

The Region: The last Nasserist

 

By BARRY RUBIN
05/08/2011 23:11

Former Egyptian foreign minister and current head of the Arab League, Amr Moussa, seen as most likely to become "new" Egypt's next president, is actually a figure from the old Egyptian regime.

http://www.jpost.com/Opinion/Columnists/Article.aspx?id=219796

 

 

Amr Moussa, most probably Egypt's next president, has given a comprehensive picture of his views, a taste of the likely policies of someone about to become the most powerful individual in the Arab world.

Moussa, a former Egyptian foreign minister (1991-2001) and head of the Arab League until his resignation takes effect on May 15, is a figure from the old Egyptian regime. But which aspect of the old regime – that of the centrist Hosni Mubarak, the moderate Anwar Sadat, or the radical Arab nationalist Gamal Abd al Nasser? Moussa is the last Nasserist. He knows the next president must also be a populist to survive, so he will bash Israel, the United States and the Egyptian upper class. The hope is that he will be pragmatic enough to restrict his demagoguery to rhetoric.

It might seem ironic that a revolution against the old regime ends up electing a figure from the old regime.

Yet Moussa perfectly combines experience and name recognition with radicalism. A recent Pew poll shows him with an 89-percent positive rating.

Moussa's prospects look so good because the Islamists aren't running a presidential candidate, while moderate democrats are restricted to a small urban middle class constituency and four of them are running, thus further splitting that vote.

Another reason Moussa's election appears likely is his deft use of the anti-Israel card. So identified is Moussa with hostility to Israel that in 2001 a popular song titled "I Hate Israel (I love Amr Moussa)" zoomed to the top of the Egyptian hit parade.

Indeed, Moussa is now claiming that much of the reason for his break with Mubarak was his desire to take a stronger stance against Israel.

Moussa's basic argument in his Wall Street Journal interview is that Egypt has obtained nothing from peace with Israel, and that Israel is completely at fault for the lack of an Israeli-Palestinian peace agreement.

Of course, Egypt has received the return of the Sinai; the reopening of its oil fields and of the Suez Canal; and the opportunity for more trade, tourism and a lower military budget. Failure to take advantage of the latter points was due to Egyptian decisions.

In addition, Egypt and Israel had what amounts to an alliance against revolutionary Islamism, particularly Hamas in the Gaza Strip. President Moussa will reverse this policy and see Hamas as an ally, albeit one that he won't trust.

HAMAS IS now starting to believe that by attacking Israel it will have the power to draw Egypt into a war. If that view is not countered decisively by the next Egyptian government, the result will be a return to the 1960s and a terrible major conflict. Unfortunately the current US government cannot be counted on to help eliminate that problem.

As the Wall Street Journal accurately notes: "US and European officials said they don't see the Egypt-Israel peace agreement in danger in the near term. They say Cairo won't place in jeopardy billions of dollars in aid."

We've seen this kind of economic determinism before, and every time it is applied to Middle East states it has failed. Examples: – Yasser Arafat will make peace with Israel because he wants to get a state and huge compensation funding.

– Syria will moderate and turn toward the West – and away from Iran – in order to get trade and investment.

– Iran would much rather become wealthy than pursue these silly ideas about spreading Islamist revolution.

Now, here's what's really shocking in the interview. To quote the Journal's account, Moussa "described a political landscape in which the Muslim Brotherhood... is dominant. It is inevitable, he said, that parliamentary elections in September will usher in a legislature led by a bloc of Islamists, with the Brotherhood at the forefront."

Think about that. Even Moussa, who is anti-Islamist, admits this.

He is running as an independent, meaning he will have no political party behind him. Thus, Moussa must constantly compromise with the majority in parliament, and he is assuming that it will be an Islamist majority.

While I doubt that the Islamists will have an outright majority, I think they will certainly be the largest bloc. That also means they will take a leading role in writing the constitution.

After many years in which Egypt was oriented inward, Moussa will reassert a leading Egyptian role in the Arab world. That probably means conciliation with Syria and the recreation of a radical Arab bloc that includes Egypt for the first time in more than 30 years.

The best thing that can be said is that neither Iraq nor the Saudis would participate, while the Jordanians would be wary.

Egypt will no longer be a US ally; the question is the degree to which it will become an enemy .

Finally, he knows that he will have to deliver economic benefits to the masses. But that probably means higher subsidies and more government jobs – policies that will do nothing to improve Egypt's economy. The worse the economy gets, the more virulent the anti- Israel, anti-American demagoguery will be.

We are able to predict this crisis more than six months ahead of time, yet Western countries, media and experts have not yet seen what is coming down the road toward us.

~~~~~~~~~

The writer is director of the Global Research in International Affairs Center (www.gloria-center.org) and editor of Middle East Review of International Affairs Journal and Turkish Studies. He blogs at www.rubinreports.blogspot.com

 

De hypocrisie van Arabische Knessetleden in Israel

Niet alleen Arabische Knessetleden lijken soms een wedstrijdje te houden wie het radikaalst is; ook rechtse (utlra)nationalisten zijn hier goed in. Dat dit de integratie van Arabieren geen goed doet, moge duidelijk zijn. Er zijn helaas niet veel gematigde Arabische leiders in Israel, die het voorbeeld kunnen geven en ook de Joodse nationalisten de wind wat uit de zeilen kunnen nemen.

Het volgende is bijzonder kwalijk:

 

ISRAEL'S ARABS – who benefit here from the democratic governance Arabs throughout the region are now risking their lives to attain – should internalize the hypocrisy of their MKs. As peoples across our borders strive to throw off the yoke of tyranny, they have been championing murderous, anti-democratic forces in Syria, Libya, within Hamas and beyond.

....

Yet what did these MKs say only months earlier, when they were honored to be invited by the now-ousted and belatedly reviled Mubarak? They couldn't flatter him enough and rushed to bask in his limelight.
The same goes for Libya's Muammar Gaddafi. Last April, a delegation of Arab MKs, including Zoabi, Tibi and Sanaa, were Gaddafi's guests. Tibi called him, "President of all presidents and king of all Arab kings."

 

Het lijkt erop, dat deze Israelisch-Arabische leiders iedereen prijzen en prezen die maar anti-Israel is, en zich daarom nu moeten haasten om te benadrukken dat ze achter de roep om meer vrijheid staan - je wilt immers niet 'aan de verkeerde kant van de geschiedenis' staan. Dat sommige mensen die tegen Israel zijn ook op andere gebieden niet deugen, is voor sommigen blijkbaar groot nieuws.

 

RP

--------

 

 

Arab MKs' hypocrisy

By JPOST EDITORIAL
05/07/2011 22:45

Contempt toward Israel is gradually becoming an ever-greater vote-getter on the Arab street.

Three Israeli-Arab MKs – UAL-Ta'al's Ahmed Tibi and Taleb a-Sanaa, and Hadash's Muhammad Barakei – participated in the Cairo reconciliation ceremony on Wednesday between Fatah and Hamas. The fact that Hamas dogmatically rules out any negotiation with or recognition of Israel appeared not to dampen the enthusiasm of parliamentarians who are bankrolled by the taxpayers of the state Hamas has vowed to destroy.

There was nothing but conviviality between the Israelis and Hamas headliner Khaled Mashaal, who arrived in Cairo from his Damascus sanctuary. Exuding elation, the Israeli guests happily flouted Israel's prohibitions against consorting with implacable enemies. Their key criticism was of Prime Minister Binyamin Netanyahu's entreaty to Palestinian Authority President Mahmoud Abbas not to ditch the path of peace by allying himself to a terrorist organization that rejects Israel's very right to exist.

We are hardly taken aback. The in-your-face provocations by Arab MKs have become routine. It has long appeared that the elected representatives of Israel's Arab sector compete hard with each other for the distinction of who riles the Jews most.

Thus MK Haneen Zoabi (Balad) participated in the Gaza-bound flotilla on board the Mavi Marmara last year, when some of her shipmates battled Israeli soldiers. She branded the Israelis "pirates," who "wanted to inflict the highest possible number of fatalities."

For this she was rapped lightly on the knuckles. Last July 13, the Knesset plenum voted to strip her of three parliamentary privileges: a diplomatic passport, entitlement to reimbursement for legal services, and permission to visit countries with which Israel has no diplomatic relations. This was no deterrent for a politician who has expressed support for Iranian nukes because "Israel needs to fear."

The MKs against whom Zoabi vies in the contest for the most anti-Israeli rhetoric, meanwhile, have not had their wrists slapped for dozens of contentious excursions to enemy capitals, where they hobnob with some of Israel's most outspoken foes and spout inflammatory anti-Israel oratory.

Most Israelis are well used to this. We ask ourselves whether our tolerance doesn't encourage escalated seditious impudence and contribute to the radicalization of the Israeli-Arab sector, even as we hold true to the democratic framework that allows the MKs their freedoms.

The fact is that contempt toward Israel is gradually becoming an ever-greater vote-getter on the Arab street.

This, in turn, emboldens candidates to outdo each other in voicing such contempt. This vicious cycle is dangerous for Israel but also for Israel's Arab citizens. If anything hinders progress and integration it is such radicalization, which cannot but severely unsettle the Jewish majority.

ISRAEL'S ARABS – who benefit here from the democratic governance Arabs throughout the region are now risking their lives to attain – should internalize the hypocrisy of their MKs. As peoples across our borders strive to throw off the yoke of tyranny, they have been championing murderous, anti-democratic forces in Syria, Libya, within Hamas and beyond.

To hear these MKs during their recent Cairo junket, the reality in post-Mubarak Egypt is the kind of euphoric perfection they had always valued and sought. Said Sanna: "One can sense that Egypt now enjoys endless freedom.

Even workers do their jobs more quickly. Under Mubarak they were sluggish. Suddenly they're industrious – even in street cleaning. People are optimistic. There's rapture on all faces."

Superlatives also came from Barakei, who opined that "the Egyptian revolution was unprecedented in modern history... Strolling in Tahrir Square, where it all began, is like being on top of the world."

Tibi was almost low-key in comparison when he said that "it's fun being in post-revolution Egypt."

Yet what did these MKs say only months earlier, when they were honored to be invited by the now-ousted and belatedly reviled Mubarak? They couldn't flatter him enough and rushed to bask in his limelight.

The same goes for Libya's Muammar Gaddafi. Last April, a delegation of Arab MKs, including Zoabi, Tibi and Sanaa, were Gaddafi's guests. Tibi called him, "President of all presidents and king of all Arab kings."

More recently he quipped that he didn't "care if Gaddafi goes to hell."

Such is the measure of his moral consistency.

In an age when Arabs everywhere are demonstrating in support of new standards of transparency, it is to be hoped that they would be cognizant of the disingenuousness of their representatives in Israel's Knesset.

 

 

Israel viert 63ste verjaardag met 7,746 miljoen inwoners

 

De bevolking van dit kleine landje (kleiner dan Nederland) groeit nog elk jaar, het afgelopen jaar met 2%.

Zorgwekkend daarbij is vooral de waterschaarste, maar ook dat het geboortecijfer het hoogst is bij de ultra-orthodoxen, waarvan velen niet in het leger dienen, en waar ook minder draagvlak is voor een tweestatenoplossing.

 

Wouter

_____________

Israel's population stands at 7.746 million on its 63rd birthday
Central Bureau for Statistics reports 2% rise in Israel's population since last Independence Day.
http://www.haaretz.com/news/national/israel-s-population-stands-at-7-746-million-on-its-63rd-birthday-1.360533
By Moti Bassok

 

Israel's population stands at 7.746 million on the 63rd year of its independence, the Central Bureau for Statistics reported Sunday.

Since last Independence Day, there has been a 2% rise, 155,000 people, in Israel's population.

Israel's Jewish population comprises about 5.837 million (75.3%) of the total 7.746 million inhabitants, while Israeli Arabs comprise about 1.587 million (20.5%) of the total population.

Immigrants and their descendants who are not listed as Jews in the Interior Ministry, are about 322,000 (4.2%) inhabitants of the total population.

Upon the establishment of the State of Israel in 1948, only 806,000 people composed the country's total population.

Since last Independence Day some 178,000 babies were born and some 43,000 people passed away. Some 12,000 people left the country over the past year, and Israel's population grew by another 7,500 people for reasons unspecified by the Bureau for Statistics.

According to the report, over 70% of Israel's Jewish inhabitants were born in Israel and more than half were at least second generation Israelis, in comparison to 1948, when only 35% of Israel's inhabitants were born in the country.

As of this Independence Day, 14 cities in Israel are home to more than 100,000 residents, of them 6 cities are home to more than 200,000 residents: Jerusalem, Tel Aviv-Jaffa, Haifa, Rishon Letzion, Ashdod, and Petah Tikvah. This is a stark contrast to 1948, when solely one city held more than 100,000 residents - Tel Aviv.

Toespraak president Peres op Memorial Day Israel

 

Na de Holocaustherdenking vorige week (30 april), was gisteren 8 mei de herdenking van de gevallen soldaten in Israels oorlogen en de terreurslachtoffers, en morgen wordt vervolgens de onafhankelijksdag gevierd conform de Hebreewse kalender. Vandaag zijn er ceremonies bij de graven van de vele gesneuvelde soldaten.

Een vriend van ons in Tel Aviv krijgt nog elk jaar van het leger een attentie vanwege zijn zoon die in Libanon sneuvelde, en andere kennissen lopen mee in een jaarlijkse wandeltocht ter herdenking van een terreurslachtoffer in Afula tijdens de Tweede Intifada. Zo heeft bijna elke familie in Israel wel doden te betreuren en te herdenken.

 

Wouter

_______________

Peres at official Memorial Day service: Israel is as strong as ever
Speaking at the official Memorial Day ceremony at the Western Wall in Jerusalem, the president says that Israel hasn't had the possibility to lose 'even one war.'
http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/peres-at-official-memorial-day-service-israel-is-as-strong-as-ever-1.360553
By Haaretz Service

 

Speaking at a special Memorial Day ceremony at the Western Wall in Jerusalem on Sunday, President Shimon Peres lamented Israel's history of war, saying today "Israel is as strong as ever."

"We didn't seek war. It was imposed upon us. But when we were attacked, we didn't have the possibility to loose even one war. And when we won, we returned to seek peace," the president said.

Israel's Memorial Day began at 8 P.M. on Sunday with a minute-long siren where people stood in silence.

The number of fallen soldiers stands at 22,867 with 183 more since last Memorial Day. Also commemorated are 2,443 civilian victims of terror, to which 13 names were added over the past year.

Peres also warned those "looking for war" to "not make the same mistake again."

"Do not overlook our hidden abilities," Peres said.

He made a special mention of Israel's Iron Dome missile defense system, which has been successful in shooting down several missiles and grad rockets fired from Gaza. "We were the first in the world" with the Iron Dome system, the President said.

Peres also spoke about kidnapped Israel Defense Forces soldier Gilad Shalit, saying "we will not rest and will not be silent until we see Gilad Shalit here, with us, healthy and whole."

The Defense Ministry will hold 44 ceremonies on Monday in military cemeteries and at the graves of soldiers throughout the country, with approximately 1.5 million people expected to attend. A memorial candle will be placed on each grave of a soldier, as well as flowers and a small Israeli flag.

Doelwit Rotterdam: baten van olieboycot 1973-1974

 

Een mooie les uit dit verleden zou kunnen zijn dat we ook nu aan onze vriendschap met Israel moeten vasthouden en niet bang hoeven zijn dat dit ten koste van de banden met de Arabische wereld gaat.

 

RP

---------

 

Baten van een vriendschap

http://www.nrcboeken.nl/recensie/baten-van-een-vriendschap

Vrijdag 18 december 1998 door Theo Westerwoudt

Duco Hellema, Cees Wiebes en Toby Witte: Doelwit Rotterdam. Nederland en de oliecrisis 1973-1974. Sdu, 300 blz. f39,90

Vijfentwintig jaar na dato is het niet alleen een mooi maar ook een interessant moment voor een politieke case study over de oliecrisis die het kabinet-Den Uyl eind 1973 hoofdbrekens kostte. De zorgen over een verminderde olie-aanvoer van toen verdampten sneller dan verwacht al spraken Arabieren die hun kranen voor Nederland, de Verenigde Staten en Denemarken dichtdraaiden, harde woorden.

Nederland was door Algerije en de Saoedische koning Feisal in de categorie 'vijandige landen' geplaatst wegens zijn pro-Israelische houding na het uitbreken van de Yom Kippur-oorlog op 6 oktober en het heimelijk leveren van wapens aan de joodse staat. Feisal eiste in een brief aan koningin Juliana een openlijke veroordeling van Israel. Andere Arabische Opec-landen, een gebied waaruit Nederland tweederde van zijn olie importeerde, sloten zich daarbij aan. De olieproductie werd met 25 procent verlaagd en de prijzen met 40 procent verhoogd. Geen druppel olie mocht Rotterdam bereiken.

Vandaag is de olieprijs terug op het niveau van begin jaren '70 en kunnen de Arabische monarchieen het met moeite eens worden over een productieverlaging om het prijsniveau weer een beetje op te krikken. Olieschaarste is veranderd in overvloed. Opec de organisatie waarmee de Arabieren destijds een vuist maakten, is een tandenloze tijger geworden die geen lang leven meer beschoren lijkt.

De auteurs van Doelwit Rotterdam - Duco Hellenga, hoogleraar Geschiedenis van de internationale betrekkingen in Utrecht, Cees Wiebes, docent Internationale betrekkingen te Amsterdam en Toby Witte, docent Politicologie aan de Hogeschool Haarlem - hebben de aanloop en ontwikkeling van de oliecrisis uitputtend beschreven. In de VS en Nederland plozen ze archieven en notulen van de Ministerraad uit en interviewden ze vele betrokken politici en ambtenaren uit de tijd van de boycot. Verrassend zijn vooral hun onthullingen over de geheime export door Nederland van wapenonderdelen en munitie naar Israel, de finesses van de betrekkingen tussen Den Haag en Washington en de bijna geisoleerde positie van Nederland binnen de Europese Gemeenschap als het ging om steun aan Israel.

In hun angst om ook van olieleveranties te worden afgesneden begonnen nog tijdens de boycot grote EG-lidstaten als Frankrijk, Groot-Brittannie, Duitsland en Italie aan een bilaterale oliediplomatie met de Arabieren die door Den Haag categorisch werd afgewezen. Voor Israel zeer bedreigende contracten werden afgesloten voor leveranties van wapens aan de Arabische landen, in ruil voor grote hoeveelheden olie.

Max van der Stoel, de nieuwe Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, bleef ondanks aandrang van adviseurs en collega's in het kabinet, een expliciete toenadering tot de Arabieren hardnekkig weigeren. Een verklaring van de EG-Ministerraad van 6 november 1973, met als kernpunt dat een vredesregeling de ontruiming door Israel van de sinds 1967 bezette gebieden (niet alle gebieden dus) moest omvatten, was voor hem het uiterste. Verder werden daarin zowel het recht van Israel op veilige en erkende grenzen vastgelegd, als de soevereiniteit van de buurlanden en realisering van de 'legitieme rechten van de Palestijnen'. Elke verdergaande concessie zou maar nieuwe Arabische eisen oproepen, was Van der Stoels redenering. Arabische diplomaten deden de EG-verklaring af als 'a kiss blown from afar', schreef oliedeskundige Daniel Yergin in zijn standaardwerk The Prize.

Veel meer dan bijvoorbeeld de Franse en Britse visie op het Midden-Oostenconflict voelde Van der Stoel zich thuis bij de politiek van de Amerikaanse lotgenoot van het embargo. Net als de Verenigde Staten had Nederland zich decennia lang laten leiden door sterke verbondenheid met Israel die in de jaren '50 en '60 al was uitgegroeid tot een speciale band. Tijdens de oorlogen in 1956 en 1967 had Nederland al militair materieel aan Israel geleverd en in 1971/72 werden Israelische militairen hier getraind.

Kort voor oktober 1973 hielp Nederland zelfs met modernisering van kanonnen op de Israelische Centuriontanks, schrijven de auteurs van Doelwit Rotterdam.

Maar Van der Stoel besloot op 30 augustus van dat jaar dat militaire leveranties aan staten die rechtstreeks betrokken waren bij het Israelisch-Arabisch conflict moesten worden stopgezet. Later werd dit in een nota uitgebreid tot alle spanningsgebieden in de wereld. Des te opmerkelijker was de eenzijdige beslissing van Henk Vredeling (minister van Defensie) van 10 oktober, drie dagen na het uitbreken van de Yom Kippur-oorlog, om Israel wapens te leveren.

Arabische autoriteiten de Algerijnse minister van Buitenlandse Zaken en de Saoedische koning voorop, voerden de Nederlandse politieke en militaire bijstand aan Israel op als reden voor het olie-embargo, maar van Vredelings 'deal' waren ze toen nog niet op de hoogte. Wel toonden ze zich verbolgen over de aanwezigheid van de Nederlandse minister van Defensie op een pro-Israel bijeenkomst in de Amsterdamse Koopmansbeurs, die als een 'zionistische manifestatie' werd gekenschetst.

Met zijn staatssecretaris Stemerdink (materieel) had Vredeling afgesproken dat de wapenleverantie een besluit op persoonlijke titel was. Anders zou het veel te lang duren eer het tot actie kwam, mede gezien de te verwachten bezwaren van Van der Stoel. Stemerdink zou de kwestie voor zijn politieke rekening nemen en desnoods aftreden als de nood aan de man kwam. Uit Doelwit Rotterdam wordt niet helemaal duidelijk of Van der Stoel en Den Uyl ervan wisten, maar het lijkt er wel op. Het ging om een ruil: Centurion-granaten werden van de vliegbasis Volkel naar Israel gebracht en Nederland vulde zijn voorraden later aan met in Engeland gereedliggende voorraden met bestemming Israel, die naar Rotterdam werden verscheept.

Een Brits wapenembargo verhinderde rechtstreekse levering. Vredeling trok zich van het embargo dat voortvloeide uit het recente besluit van Van der Stoel niets aan. 'In het diepste geheim' werd een 'aanzienlijke hoeveelheid munitie, reserve-onderdelen en wapens' geleverd. 'Een voor Nederlandse begrippen omvangrijke militaire operatie, waarvan langs is volgehouden dat het kabinet onwetend zou zijn geweest.'

Vrij algemeen bekend is de conclusie dat in Nederland nooit sprake is geweest van een echte crisis en Rotterdam nauwelijks te lijden had van een verminderde aanvoer. Op 10 juli 1974 werd de boycot opgeheven.

Doelwit Rotterdam biedt niettemin mooie doorkijkjes hoe de oliemaatschappijen Shell en British Petroleum de beschikbare olie eerlijk verdeelden, hoe weinig solidariteit de Britten en Fransen toonden, hoe Den Uyl zijn conservatieve Britse collega Edward Heath toch tot medewerking aan de olieverdeling wist te bewegen en hoe de Nederlandse steun de Amerikaanse minister Kissinger hielp een organisatie van olie-consumerende landen op te zetten die later een tegenwicht voor Opec ging betekenen.

Uiteindelijk heeft de olieboycot er slechts toe geleid dat het Westen zelf grootscheepse projecten voor oliewinning opzette (zoals op de Noordzee) en serieus aan energiebesparing ging doen om minder afhankelijk van het Midden-Oosten te worden.

 

De herrijzenis van het Joodse volk na de Holocaust

 

Voor velen zijn Israel en de Holocaust nauw verbonden. Het feit dat de stichting van Israel zo kort na de Holocaust plaatsvond, maakt dat velen er een oorzakelijk verband in zien. Israel is gecreëerd in reactie op de Holocaust, of de Joden hebben Israel gekregen als compensatie voor de Holocaust, en zoveel steun gekregen vanwege onze schuldgevoelens. Daaruit volgt dan bijna automatisch dat Israels morele rechtvaardiging en bestaansrecht in de Jodenvervolging en de Holocaust ligt, niet in het inherente recht van het Joodse volk op een eigen staat.

Ami Isseroff maakt hieronder aanemelijk dat zonder de Holocaust Israel er waarschijnlijk ook was gekomen - en dit met minder weerstand gepaard was gegaan. Wanneer we naar het verleden kijken moeten we ervoor waken niet de volgorde waarin dingen zich hebben voltrokken als de enige logische te zien, alsof het ook noodzakelijkerwijze zo had moeten lopen.

 

RP

-------

 

From Holocaust to Resurrection

http://www.zionism-israel.com/israel_news/2011/05/04/from-holocaust-to-resurrection/

May 4, 2011

In Israel, Independence Day always follows one week and one day after Holocaust Memorial day.

This has  encouraged  the proliferation of the by now somewhat tired slogan  "Mehashoah Latkuma" – from Holocaust to resurrection, and a variant, "Beyn Hashoah latkuma" – between Holocaust and resurrection.

This slogan, which is meant to offer consolation perhaps, supports the pernicious and false idea that the creation of the Jewish State is logically or historically "compensation for" or the result of, the Holocaust.There is no doubt that many Israelis who are descendants of Holocaust victims feel that the creation of the Jewish state somehow makes up for their terrible loss or asserts their defiance in the face of death. But it is wrong to think that the emotional connection is a logical or historical connection. The Holocaust did not cause the Zionist movement. The League of Nations decided that the Jewish people would get a national home  in 1922, before the rise of Nazism; the Zionist movement was founded long before World War I. Had there been no Hitler and no World War, it is probable that there would have been no Axis-supported Arab nationalist movement in Palestine, and that Great Britain would have honored her commitments,would not have issued the White Paper of 1939, limiting Jewish immigration, and would not have opposed the birth of a Jewish State.

The idea that Jewish independence is "compensation" for the Holocaust is pernicious. It implies that whereas Greeks or Czech or Kenyans or others deserve self-determination by right, Jews are inferior people who were only given a state because they suffered the tragedy of the Holocaust.

The artificial connection between Zionism and the Holocaust is exploited in ugly and cynical ways. A common theme of Iranian and Arab world propaganda is that Europeans victimized the Arabs by sending their unwanted Jews to the Middle East. Anti-Zionist Jews often out-do the Arab propaganda, as when "Holocaust survivor" Hedy Epstein announced, "As a Holocaust survivor, AIPAC doesn't speak for me."

Hedy Epstein spent the war as a child in England and was never in a concentration camp. Her parents were Holocaust victims.  It happens that she is an anti-Zionist, but the fact that she was born in Germany or that her parents died there because they were Jewish gives her views no special weight. There are, as a matter of fact, millions of genuine Holocaust survivors who are Zionists, and many of them would affirm that AIPAC does speak for them. Real Holocaust survivors, people who experienced the horrors of Nazism, deserve our respect, compassion and empathy. People like Hedy Epstein, who cynically exploit an accident of their birth for a hateful political cause, have besmirched the memories of their own families and do not deserve anyone's respect.

In a sense, every Jew alive today is a "Holocaust survivor" or the descendant of "Holocaust survivors." This may not justify Zionism, but it certainly doesn't justify anti-Zionism.

Ami Isseroff

 

Schoenwinkel Montreal wint van boycotcampagne Israel

We love to teach our kids that life is not about winning and losing but "how you play the game." That may be true when you're dealing with people of good faith. But when you're dealing with people who are out for blood, it's a good idea to know how to win.

 

Met 'winnen' bedoelt de schrijver niet perse iemand aan flarden schieten. Hij geeft een mooi voorbeeld van hoe een boycotcampagne tegen een schoenenzaak in Montreal werd gepareerd door de lokale Joodse gemeenschap. Men besloot niet de campagne te negeren - dit is vaak het devies, ook in Nederland - maar om zich er actief tegen te weren. Er werd een 'buycott-actie georganiseerd en:

 

Meanwhile, creative minds went to work producing counter leaflets mocking the BDS (boycott, divestment and sanctions) movement as "Boycott Derangement Syndrome," explaining the discrimination and hypocrisy inherent in the movement. These leaflets gave people the Israeli side of the story. Archambault did his own research and found out that the Israeli shoe company (besides making great shoes!) hired women, minorities and Palestinians and treated their employees very well. The Quebec General Assembly drafted a unanimous resolution condemning the boycott and supporting the store.
And what happened to the initiator of the boycott, Amir Khadir? He went low-key and stopped coming to the demonstrations. Apparently, he concluded that the backlash might not be good for his political future.

 

Het heeft dus zin je te weren en om de boycotbeweging terug aan te vallen. We moeten misschien wat minder bang zijn de ander 'in de kaart te spelen' of ons in een moddergevecht te begeven, maar ons verzetten tegen wat niet deugt en een naar luchtje heeft.

 

NB: op 3 juni is er een symposium over de zogenaamde BDS beweging en de gevolgen voor Israel en het vredesproces.

 

RP

---------

 

Great article: "There's Something About Winning"

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/05/great-article-theres-something-about.html

 

 

From the Jewish Journal, by David Suissa:

I'll never forget sitting with a group of intellectuals several years ago, at the height of the messy war in Iraq, and discussing why President Bush and America had fallen so low in the esteem of the world. One great mind after another offered sophisticated analyses. My head was spinning.

Finally, someone piped up: "Everything would be different if Bush were winning the war."

At which point a distinguished professor from Israel said: "This is brilliant! Bush's real problem is that he's not winning!" I sat there, slightly stunned, thinking: How can something so complicated lend itself to such an easy insight?

I reflected on that insight the other night when President Obama announced the killing of Osama bin Laden after a nearly 10-year pursuit. Here was a president who had suffered relentless criticism for his handling of foreign affairs. And now, as Jeffrey Goldberg wrote on his blog: "Our President, in the blink of an eye, has gone from a hyper-criticized, seemingly-swamped possibly-one-term leader to an American hero, a commander-in-chief who calmly oversaw the killing of the greatest mass murderer in American history."

And why did he become a hero? Not because he made one of his inspiring speeches or announced a brilliant new policy.

He became a hero because he got a win. It's as simple — and as complicated — as that.

We love to teach our kids that life is not about winning and losing but "how you play the game." That may be true when you're dealing with people of good faith. But when you're dealing with people who are out for blood, it's a good idea to know how to win.

Naturally, Jews and Israel have always been juicy targets for people out for blood. So, how should one deal with such aggression?

I found a wonderful answer last week in a shoe store, of all places, on trendy St. Denis Street in downtown Montreal. The French Canadian owner of the store, who has been there for 25 years, decided last year to carry a woman's shoe line from Israel called Beautifeel. Well, wouldn't you know it, within a few months, a vicious boycott campaign was under way against the store, led by a popular local politician, Amir Khadir.

To give you an idea of the tone of their campaign, one of the boycotters' leaflets had an oversize image of a woman's shoe stomping on a pile of buried naked bodies — reminiscent of those horror shots of emaciated bodies you see in Holocaust documentaries. Written on the shoe was "Beautifeel. Made in Apartheid Israel." On top was the headline, in French, "Boycottons la boutique Le Marcheur" ("Let's boycott the boutique Le Marcheur").

Week after week, the boycotters recruited large and noisy crowds to hand out the leaflets and implore people not to enter Le Marcheur. Their mission was to pressure the owner, Yves Archambault, to stop carrying the Israeli shoe line so that the neighborhood would be "apartheid free." But Archambault refused, out of principle. It didn't seem right to him that he should be told how to run his business. His business suffered, but he held firm.

The story hardly ends there. The Jewish community in Montreal got wind of the boycott and went nuts. A "buycott" campaign was launched, and Jews from all over the city came to buy shoes at Le Marcheur. A woman bought a hundred pairs. Archambault became a local hero.

Meanwhile, creative minds went to work producing counter leaflets mocking the BDS (boycott, divestment and sanctions) movement as "Boycott Derangement Syndrome," explaining the discrimination and hypocrisy inherent in the movement. These leaflets gave people the Israeli side of the story. Archambault did his own research and found out that the Israeli shoe company (besides making great shoes!) hired women, minorities and Palestinians and treated their employees very well. The Quebec General Assembly drafted a unanimous resolution condemning the boycott and supporting the store.

And what happened to the initiator of the boycott, Amir Khadir? He went low-key and stopped coming to the demonstrations. Apparently, he concluded that the backlash might not be good for his political future.

I tell you this story not to remind you of the insidious global movement to demonize the Jewish state. That's old hat by now. I'm telling you this story because it's a tribute to the noble virtues of fighting back and winning.

Too often, we recoil at the idea of fighting. It leaves a bad taste in our mouth. We dread the thought of "lowering ourselves to the level of mudslinging." We prefer notions like "engagement" and "bridge building."

But the nasty boycotters of St. Denis Street who used Nazi imagery to malign an Israeli shoe company were not looking for engagement or bridge building. They were looking for blood — and a victory.

Faced with such aggression, how else to respond but to fight back?

Yes, in such cases, life is a zero sum game. One side wins, and the other side loses. The Jewish community of Montreal, with the support of a brave French Canadian shoe merchant, fought back ferociously and smartly against what it perceived as a grave injustice to the State of Israel. And, guess what — they won.

It's not as dramatic as taking down bin Laden, but we'll take it.

 

Spanningen Hamas-Fatah ondanks eenheidsakkoord

 

In the Nablus area, PA security forces arrested a number of Palestinians who hoisted Hamas flags during a wedding in the village of Qarawet bani Hanssan, the source said, pointing out that some of the detainees were less than 13 years old.

Adnan Damiri, spokesman for the PA security forces in the West Bank, said that many of the Hamas detainees would not be released following the reconciliation agreement because they had already been sentenced to prison terms by PA courts. He said that the detainees would be released only if PA President Mahmoud Abbas issued a "presidential decree" ordering them to be freed.

 

Van Israel wordt geëist dat het alle gevangenen vrij laat zelfs nog voordat er een vredesovereenkomst is, maar Fatah denkt daar bij haar eigen tegenstanders blijkbaar anders over. Hamas is voor Fatah natuurlijk nog steeds een bedreiging op de Westbank, en Fatah is nog steeds bang dat Hamas daar zal proberen de macht over te nemen. Net zoals Israel weet dat veel Palestijnen, ook binnen Fatah, nog steeds het hele land willen 'bevrijden' en als zij de kans krijgen wellicht weer meer aanslagen zullen plegen. Overeenkomsten en akkoorden hebben pas kans van slagen als ook iets van het wederzijdse wantrouwen is weggenomen, als er ook reden is om aan te nemen dat de andere partij niet meer op je vernietiging of nederlaag uit is.

 

RP

--------

 

The Jerusalem Post
Hamas-Fatah tensions return despite fresh unity deal
By KHALED ABU TOAMEH
05/05/2011 16:51
http://www.jpost.com/MiddleEast/Article.aspx?id=219363


Fatah accuses Hamas of preventing senior members from leaving Gaza; Hamas says dozens of its members have recently been arrested by PA.

One day after Hamas and Fatah signed an Egyptian-brokered reconciliation agreement in Cairo, tensions between the two sides appear to have returned, casting doubts about the prospects of the accord in succeeding.

Hamas accused the Fatah-controlled security forces in the West Bank of arresting more of the Islamist movement's supporters.

Fatah, on the other hand, said that Hamas authorities prevented five senior Fatah officials from leaving the Gaza Strip to the West Bank.

The renewed tensions between the two parties came as Hamas and Fatah representatives prepared to launch talks about the formation of a unity government that would consist largely of technocrats with no political affiliation.

A Hamas official on Thursday accused the Palestinian Authority security forces of arresting dozens of Hamas supporters in the past few days in the West Bank. Hamas said that its supporters were being arrested in spite of the Hamas government's decision to release scores of Fatah detainees held in the Gaza Strip.

Wasfi Qabaha, a Hamas official in the West Bank, said that in the past few days about 20 Hamas supporters were arrested by PA security forces in different parts of the West Bank. Another 60 men were summoned for questioning by the PA security forces, he added.

Qabaha said that 350-400 Hamas supporters were being held in various PA prisons without trial and in violation of the spirit of the reconciliation agreement between the two sides.

"The arrests are aimed at poisoning and foiling the atmosphere of reconciliation," Qabaha charged.

He noted that many of the Hamas detainees had previously served time in Israeli prisons and were arrested by the PA security forces upon their release.

Hamas said that in Hebron, PA security forces on Wednesday arrested Sheikh Walid Amr, the imam of the mosque in the village of Majd. The PA security forces also summoned 25 university students from the Hebron area for interrogation next week, a source close to Hamas said.

In the Nablus area, PA security forces arrested a number of Palestinians who hoisted Hamas flags during a wedding in the village of Qarawet bani Hanssan, the source said, pointing out that some of the detainees were less than 13 years old.

Adnan Damiri, spokesman for the PA security forces in the West Bank, said that many of the Hamas detainees would not be released following the reconciliation agreement because they had already been sentenced to prison terms by PA courts. He said that the detainees would be released only if PA President Mahmoud Abbas issued a "presidential decree" ordering them to be freed.

In another sign of the renewed tensions between the two parties, Fatah on Thursday accused Hamas of banning five senior Fatah officials from leaving the Gaza Strip.

The five were supposed to travel to the West Bank to attend a meeting of the Fatah "revolutionary council" in Ramallah. Fatah said that the ban was in violation of the reconciliation accord.

The five members arrived in the morning at the Palestinian side of the Erez checkpoint, but were turned back by Hamas security officers despite appeals from the Egyptian authorities, Fatah activists said. They identified the five as Amal Hamad, Abdel Hamid al-Masri, Mohammed al-Nahhal, Tahrir al-Haj and Zeinab al-Wazeer.

Hamas later rescinded its decision and allowed the Fatah members to travel to the West Bank, Fatah said.

Hamas en Fatah tekenen eenheidsakkoord in Cairo: enige vijand is Israel

 

Er kwam donderdag oorlogszuchtige taal uit Cairo, waar de Palestijnen hun nieuwe overeenkomst tekenden:

 

"The only campaign we have is against Israel," he added. "We want an independent, sovereign Palestinian state in the West Bank and Gaza Strip."
"Israel does not respect us," Mashaal said. "Israel never stopped refusing our rights. Israel only grabs our land."
"We must open a new strategy," he added. "We do not want to declare war - we're only asserting our rights. We want to put pressure on Netanyahu so Israel recognizes our rights."
In conclusion, Mashaal said: "Our common enemy is Israel. Israel must be fought through force and diplomacy."

 

Israel heeft zich uit de gehele Gazastrook teruggetrokken, met als gevolg duizenden raketten op Sderot en andere plaatsen. Ook is Hamas dankzij die terugtrekking nu in staat veel betere raketten te bouwen en meer raketten te importeren. Dus dat is wel een aanmoediging voor Israel om ook de Westbank eenzijdig te gaan ontruimen.

 

Abbas added that, in eventual peace talks, he would not agree to temporary borders, which he called "illegitimate and illegal." He also said that he "will not accept one Israeli soldier on our sovereign land."
He also lamented the "ethnic purges taking place in Jerusalem. Land has been confiscated in favor of settlers and an apartheid wall was built."
"To face this terrorism, our people have acted heroically in order to face this colonization and face the settlers," Abbas said. "Everyone respects the resistance of the Palestinian people, which proves their iron will when they decide to mobilize their energies and face the occupation."

 

Je moet natuurlijk vooral niet bereid zijn tot enige concessie, daar zou maar vrede van kunnen komen. Overigens is er momenteel nog een Israelische soldaat in Gaza, dus misschien wil Abbas wel helpen die daar weg te krijgen? Dan kan men daarna aan de Westoever beginnen.

Als Palestijnen in Oost Jeruzalem hun huur normaal betalen is de kans op uitzettingen ook kleiner.

Het probleem is dat het Westen dit soort geblaat klakkeloos aanneemt, en inderdaad idioot veel respect opbrengt voor het Palestijnse 'verzet' en compromisloosheid. Wanneer men een fractie van de taal die men doorgaans tegen Israel bezigt ook eens tegen de Palestijnen zou gebruiken, zou Abbas misschien een beetje down to earth komen en de realiteit erkennen dat er met Israel geptaat en vrede gesloten moet worden.

 

RP

----------

 

Mashaal: Palestinians' common enemy is Israel

By REUTERS, JPOST.COM STAFF AND OREN KESSLER
05/04/2011 14:41

Palestinian factions sign unity accord in Cairo; Abbas says Israel used Fatah-Hamas division as an excuse to avoid peace.

http://www.jpost.com/DiplomacyAndPolitics/Article.aspx?id=219170

 

Palestinian Authority President Mahmoud Abbas, who heads Fatah, and senior Hamas leader Khaled Mashaal on Wednesday endorsed a deal to end a four-year rift.

Mashaal spoke at the Cairo ceremony, saying: "We are prepared to pay any price for reconciliation."

"The only campaign we have is against Israel," he added. "We want an independent, sovereign Palestinian state in the West Bank and Gaza Strip."

"Israel does not respect us," Mashaal said. "Israel never stopped refusing our rights. Israel only grabs our land."

"We must open a new strategy," he added. "We do not want to declare war - we're only asserting our rights. We want to put pressure on Netanyahu so Israel recognizes our rights."

In conclusion, Mashaal said: "Our common enemy is Israel. Israel must be fought through force and diplomacy."

Abbas: 'We turn forever the black page of division'

Abbas opened his speech with a moment of silence for the "martyrs."

At the ceremony, he said: "We announce to Palestinians that we turn forever the black page of division."

"We announce the good news from Egypt, which has always carried its national and historical responsibility towards the Palestinian people. Four black years have affected the interests of Palestinians. Now we meet to assert a unified will," he said.

"Israel must choose between peace and settlements," he added. "The Israeli occupation has escalated against our people and our land, and they have tried using this division between us as an excuse."

Abbas said that the international community has "come together to indicate the Palestinian people's right to an independent state."

"The Palestinian state needs to be born this year," he added.

"The Palestinian cause has gained momentum and a unanimous voice, the latest of which was in the UN Security Council that condemned the building of the settlements," Abbas said. "In the past two years, the UN, the IMF and the World Bank have all praised the work of the PA and reiterated the readiness to announce the Palestinian state now."

"We will not ask for permission to act upon internal Palestinian affairs," he said. "We do not interfere in internal Israeli affairs like elections. They have no right to interfere in our internal affairs."

Abbas said that Israel has said in the past that it would not negotiate with the Palestinians because they are divided.

"Now that we announced reconciliation and everyone accepted it, they come out with a different tone and say Abu Mazen has to choose between the Israelis and Hamas," he claimed. "We said Hamas are our brothers, our family. We may differ a lot, but we agree a lot. All peoples have different sects and factions. We are looking for the minimum base for agreements. Hamas is part of us."

"We do not ask who is at the top of the Israeli government or what happens in the Knesset. We deal with whoever represents the Israeli people," Abbas added.

'Are you punishing us for unity?'

In response to Finance Minister Yuval Steinitz withholding tax revenues to the Palestinian Authority, Abbas said: "Are you punishing us for unity? We did not break Israeli law. We did not attack Israelis like they attack us."

Abbas also recounted a meeting with AIPAC: "I met with members of the Jewish diaspora in Washington - yes, I meet with Jews," he said. "I met with AIPAC for an hour and a half, and they said we will tell Obama and Netanyahu that we have a Palestinian partner."

"I don't want people to think that I'm defending AIPAC, I would like to reiterate this," he added.

Abbas added that, in eventual peace talks, he would not agree to temporary borders, which he called "illegitimate and illegal." He also said that he "will not accept one Israeli soldier on our sovereign land."

He also lamented the "ethnic purges taking place in Jerusalem. Land has been confiscated in favor of settlers and an apartheid wall was built."

"To face this terrorism, our people have acted heroically in order to face this colonization and face the settlers," Abbas said. "Everyone respects the resistance of the Palestinian people, which proves their iron will when they decide to mobilize their energies and face the occupation."

"We will have to forget all the negativity that clouded the past and look at the positivity that will come with the challenges of the future," Egyptian Intelligence Chief Mourad Mowafi said.

"I pray to Allah that our next celebration will be the formation of a Palestinian state," he added.

The ceremony had been delayed by a disagreement over protocol shortly before it began over whether Mashaal should sit on the podium with Abbas or down among other Palestinian delegates in the hall.

In the end, it was reportedly decided that Mashaal would give a speech, but would not sit on the stage with Abbas

Ramallah-based website Palestine Monitor claimed to have a text of the Palestinian National Reconciliation Agreement, which called for elections in one year, cooperation with the PLO, and the formation of a Higher Security Committee made up of agreed-upon professional officers.

MKs Ahmed Tibi (UAL-Ta'al), Taleb a-Sanaa (UAL-Ta'al) and Muhammad Barakei (Hadash) participated in the signing ceremony, after being invited by the Egyptian government.

Osama Bin Laden versus Achmed Yassin

 

Osama Bin Laden versus Achmed Yassin

Ondanks enkele kritische noten wordt over het algemeen verheugd gereageerd op de dood van Bin Laden. De officiële reacties van politieke leiders en zelfs VN secretaris-generaal Ban Ki-Moon zijn in ieder geval bijna allemaal positief. Wat een verschil met de reacties op de dood van Achmed Yassin in 2004, de oprichter en toenmalig leider van Hamas. Israel had hem met een raket gericht gedood, vanwege zijn betrokkenheid bij tientallen zelfmoordaanslagen. Dit werd alom veroordeeld. Het was tegen het internationale recht, het zou de vrede niet ten goede komen, het zou tot een golf van geweld leiden, het zou de verhoudingen tussen het Westen en de Arabische wereld op scherp zetten, etc.
Lees verder op IMO Blog...

 

RP

-----------------

 

Bin Laden versus Yassin

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4064079,00.html

Op-ed: Hypocritical world that slammed killing of Hamas' Yassin now lauds bin Laden hit

Manfred Gerstenfeld
Published: 05.03.11, 23:29 / Israel Opinion

The flurry of international reactions to the killing of Osama bin Laden by the American army provides Israel with a great opportunity to demonstrate the double standards applied against it by so many in the Western world and elsewhere. All one has to do is compare the reactions of major institutions and leaders with those after the death of Sheikh Ahmed Yassin. This leader of the Hamas terrorist organization was killed by Israel in 2004. He was directly responsible for many lethal attacks on Israeli civilians including suicide bombings.

On Monday, UN Secretary General Ban Ki-moon told reporters that "the death of Osama bin Laden, announced by President (Barack) Obama last night, is a watershed moment in our common global fight against terrorism." Yet after the killing of Sheikh Yassin, then-UN Secretary General Kofi Annan said "I do condemn the targeted assassination of Sheikh Yassin and the others who died with him. Such actions are not only contrary to international law, but they do not do anything to help the search for a peaceful solution."

The now-defunct UN Commission on Human Rights condemned "the tragic death of Sheikh Ahmed Yassin in contravention of the Hague Convention IV of 1907." At the Security Council, the US had to use its veto power to prevent condemnation of Israel.

After the bin Laden killing, the leaders of the European Council and European Commission stated that his death made the world a safer place and showed that terrorist attacks do not remain unpunished. Following the Yassin killing, then-EU Foreign Policy Chief Javier Solana said, "This type of action does not contribute at all to create the conditions of peace. This is very, very bad news for the peace process. The policy of the European Union has been consistently condemnation of extra-judicial killing."

British Prime Minister David Cameron congratulated President Obama on the success of the bin Laden assassination. Cameron considered it a massive step forward in the fight against extremist terrorism. Former Prime Minister Tony Blair also welcomed bin Laden's demise.

However, the killing of Sheikh Yassin was called by the then-British Foreign Secretary Jack Straw "unacceptable" and "unjustified." The official spokesman of then-Prime Minister Blair condemned the "unlawful attack" and observed: "We have repeatedly made clear our opposition to Israel's use of targeted killings and assassinations."

A case of anti-Semitism?

France's President Nicolas Sarkozy hailed Bin Laden's killing as a coup in the fight against terrorism. He called President Obama, praised his determination and courage and all others who had pursued the head of al-Qaeda for 10 years. Sarkozy added that the two heads of state had agreed to continue the just and necessary fight against terrorist barbarity and those who support it.

Yet after Sheikh Yassin's death, a French Foreign Ministry spokesman, Herve Ladsous, said, "France condemns the action taken against Sheikh Yassin, just as it has always condemned the principle of any extra-judicial execution as contrary to international law." Foreign Minister Dominique de Villepin declared that "such acts can only feed the spiral of violence."

German Chancellor Angel Merkel said at a recent press conference, "I'm glad that killing bin Laden was successful." She also called it "good news." Then Foreign Minister Joschka Fischer had stated after the killing of Sheikh Yassin that "the German government is deeply concerned about the development."

Russia released a statement regarding bin Laden which the Voice of America quoted as saying that retribution inevitably reaches all terrorists and that Russia is ready to "step up" its coordination in the international fight against global terrorism." After the Yassin assassination, a foreign ministry spokesman said that Moscow was deeply concerned about the situation.

President Abdullah Gul of Turkey declared that the killing of bin Laden was a message for terrorist organizations all around the world. Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan had called the killing of Yassin "a terrorist act" and said that "the assassination was not humane."

This comparison gets even more meaningful when seen in the context of the definition of anti-Semitism as regularly used in the European Union. It was prepared by one of the EU agencies. It gives examples of the ways in which anti-Semitism manifests itself with regard to the State of Israel, including the following: "Applying double standards by requiring of it a behavior not expected or demanded of any other democratic nation."

Israel could considerably improve its public diplomacy by using the comparison of the two killings and other comparisons of events which occur with great frequency to stress such double standards. This is one of the many ways that Israel can fend off at least part of the unjust criticism against it.

Dr. Manfred Gerstenfeld has published 19 books, several of these deal with anti-Semitism and anti-Israelism

 

Minister Rosenthal deelt zorgen over Israel boycot activiteiten

 

In de afgelopen vijf jaar heeft het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken minstens tien miljoen euro gegeven aan organisaties die een boycott van Israel steunen of aan organisaties die Israels bestaansrecht betwisten, zo wees een onderzoek van CIDI uit.

Het onderzoek, dat drie maanden geleden aangeboden werd aan de Minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal, toonde aan dat deze organisaties daarbovenop minstens vijf miljoen euro kregen van organisaties die door de Nederlandse overheid gefinancierd worden. Het gaat hierbij voornamelijk om Palestijnse en Nederlandse NGO's, zoals NDC (NGO Development Center) op de Westoever en ICCO, Oxfam Novib, Cordaid en IKV Pax Christi in Nederland.

Het CIDI heeft al eerder aangetoond dat subsidiegeld voor ontwikkelingssamenwerking werd misbruikt voor anti-Israel activiteiten, maar ex-minister Koenders vond dat nooit een probleem.

Dit zijn natuurlijk ook bezuinigingen met economische oorzaken, die niet met het beleid van het ministerie van Buitenlandse Zaken te maken hebben. CIDI heeft echter reden om aan te nemen dat de bezuinigingen in grote mate het gevolg zijn van de publieke discussies de afgelopen maanden over de afwezige verantwoordingsplicht van organisaties die actief zijn in de Palestijnse gebieden. CIDI merkt verder op dat ICCO's weigering om zich te verantwoorden, die zij uitspraken in een persbericht van 13 januari, direct effect heeft gehad op de beslissingen van Nederlandse beleidsmakers.

Dat is volgens mij niet helemaal waar. Het kabinet was vanaf het begin van plan te bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking. Men kijkt ook extra kritisch naar subsidies voor 'linksige' organisaties op allerlei gebied. Ikzelf ben blij dat er eindelijk wat wordt gedaan aan de financiering door de overheid van de anti-Israel hetze, maar wil ook benadrukken dat Oxfam-Novib en andere organisaties voor het merendeel projecten in de werkelijke derde wereld steunen en uitvoeren en daarmee daadwerkelijk de allerarmsten helpen. Zij doen daarbij niet zozeer aan noodhulp maar helpen mensen om zelfredzaam te worden en helpen met de (op)bouw van noodzakelijke voorzieningen. Van mij hoeft daarop in het geheel niet bezuinigd te worden, en het geld dat tot nu toe ging naar anti-Israel campagnes zou ook de derde wereld ten goede moeten komen.

 

Vijfentwintig verschillende Palestijnse en Israelische organisaties die direct of indirect subsidie van de Nederlandse overheid ontvangen, werden in het rapport onder de loep genomen. Daarnaast werden de activiteiten bekeken van zes Nederlandse NGO's die Nederlandse financiering ontvangen en daarmee pro-boycott groeperingen steunen. Omdat er weinig transparantie is bij de onderzochte NGO's, vermoedt het CIDI dat de bevindingen slechts het topje van de ijsberg laten zien en dat er veel meer geld van de Nederlandse belastingbetaler gebruikt wordt voor activiteiten die in directe tegenstelling staan tot het beleid van de Nederlandse regering en die een vrede afwijzen die uitgaat van de erkenning van Israel als staat voor het Joodse volk.

 

RP

---------

Minister Rosenthal 'deelt zorgen over BDS-activiteiten'

http://www.cidi.nl/Nieuwsberichten/Minister-Rosenthal-deelt-zorgen-over-BDS-activiteiten-Rapport-15-miljoen-Nederlands-geld-naar-Palestijnse-anti-Israel-organisaties.html

wo 04-05-2011

Rapport: 15 miljoen Nederlands geld naar Palestijnse anti-Israel organisaties

In de afgelopen vijf jaar heeft het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken minstens tien miljoen euro gegeven aan organisaties die een boycott van Israel steunen of aan organisaties die Israels bestaansrecht betwisten, zo wees een onderzoek van CIDI uit.

Het onderzoek, dat drie maanden geleden aangeboden werd aan de Minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal, toonde aan dat deze organisaties daarbovenop minstens vijf miljoen euro kregen van organisaties die door de Nederlandse overheid gefinancierd worden. Het gaat hierbij voornamelijk om Palestijnse en Nederlandse NGO's, zoals NDC (NGO Development Center) op de Westoever en ICCO, Oxfam Novib, Cordaid en IKV Pax Christi in Nederland.

Rosenthal waardeerde het dat CIDI het probleem onder de aandacht van het ministerie bracht. "Laat ik voorop stellen dat ik uw zorgen omtrent de zogeheten 'Boycott, Divestment and Sanctions' (BDS) activiteiten deel," schreef Rosenthal aan CIDI's directeur Ronny Naftaniel in april. Hij voegde er aan toe dat de zaak besproken was met NDC en andere Palestijnse en Israelische partners, maar ook met functionarissen van het Ministerie van Buitenlandse Zaken.

Scherp voor ogen

Op 22 maart jl. sprak Ronny Naftaniel met ambtenaren van de afdeling Noord Afrika en Midden Oosten van het ministerie om de bevindingen van het rapport door te nemen. "Het departement, de Nederlandse ambassade in Tel Aviv en de Nederlandse vertegenwoordiging in Ramallah hebben de politieke gevoeligheden die verbonden zijn aan de subsidiering van NGO's die opereren in Israel en de Palestijnse Gebieden scherp voor ogen," voegde Rosenthal daaraan toe. "Een zorgvuldige afweging van subsidieverzoeken blijft noodzakelijk. Indien blijkt dat organisaties handelen tegen het Nederlands buitenlands beleid in dan wordt direct geïntervenieerd".

De laatste paar maanden is het CIDI opgevallen dat NGO's die actief zijn in het Midden-Oosten in vergelijking tot voorgaande jaren steeds meer verantwoording afleggen over de besteding van subsidies. Deze trend, die zichtbaar werd in de weken die volgden op de verspreiding van het rapport, uitte zich door een korting van 42 procent op de fnanciering voor Cordaid. Op 24 februari kondigden Oxfam Novib en ICCO aan dat ook hun organisaties verwachtten dat hun subsidies gekort zouden worden.

Verantwoordingsplicht

Dit zijn natuurlijk ook bezuinigingen met economische oorzaken, die niet met het beleid van het ministerie van Buitenlandse Zaken te maken hebben. CIDI heeft echter reden om aan te nemen dat de bezuinigingen in grote mate het gevolg zijn van de publieke discussies de afgelopen maanden over de afwezige verantwoordingsplicht van organisaties die actief zijn in de Palestijnse gebieden. CIDI merkt verder op dat ICCO's weigering om zich te verantwoorden, die zij uitspraken in een persbericht van 13 januari, direct effect heeft gehad op de beslissingen van Nederlandse beleidsmakers.

Het vijftien pagina's tellende CIDI rapport baseerde zich op rapporten van het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse zaken en de Nederlandse vertegenwoordiging in Ramallah en op de budgetrapportages van de organisaties zelf. Het CIDI rapport toonde onder andere aan dat een van de Palestijnse NGO's, Badil, antisemitisme propageerde en aanmoedigde. Badil ontving $100.000 van een grotere Palestijnse NGO, genaamd NDC. NDC wordt zelf zwaar gesubsidieerd door de Nederlandse overheid: sinds 2008 heeft Den Haag niet minder dan acht miljoen dollar aan NDC gegeven. In het kader van een cartoonwedstrijd in mei 2010 gaf Badil, dat een Israel boycott voorstaat, $600 aan Ashraf Ahmad Ghareeb, de tekenaar van de antisemitische cartoon hierboven. Na de publicatie van het CIDI rapport, haalde Badil de cartoon van haar website.

Topje van de ijsberg

Vijfentwintig verschillende Palestijnse en Israelische organisaties die direct of indirect subsidie van de Nederlandse overheid ontvangen, werden in het rapport onder de loep genomen. Daarnaast werden de activiteiten bekeken van zes Nederlandse NGO's die Nederlandse financiering ontvangen en daarmee pro-boycott groeperingen steunen. Omdat er weinig transparantie is bij de onderzochte NGO's, vermoedt het CIDI dat de bevindingen slechts het topje van de ijsberg laten zien en dat er veel meer geld van de Nederlandse belastingbetaler gebruikt wordt voor activiteiten die in directe tegenstelling staan tot het beleid van de Nederlandse regering en die een vrede afwijzen die uitgaat van de erkenning van Israel als staat voor het Joodse volk.

Het CIDI rapport besteedde extra aandacht aan een Nederlands project met de misleidende naam Plant een Olijfboom. Het onderzoek toonde aan dat het project, dat gesubsidieerd wordt door Cordaid, ICCO en Pax Christi, in werkelijkheid geleid wordt door een Palestijnse organisatie met de naam JAI, dat meedoet aan het plannen van een boycott van Israel. Uit het onderzoek bleek dat ICCO niet alleen het kantoor van Plant een Olijfboom in Utrecht had opgezet, maar ook de website en mogelijk ook het salaris betaald van de coordinator, die actief betrokken is bij het promoten van een Israel boycott in Nederland.

Ook naar andere EU-landen

Het CIDI rapport heeft gebruik gemaakt van informatie van NGO Monitor en andere experts. Bij het opstellen van het rapport bleek dat door Nederland gesubsidieerde organisaties die een boycot van Israel voorstaan of zelfs Israels bestaansrecht betwisten, ook door andere Europese landen gefinancieerd worden. Het gaat hierbij voornamelijk om Noorwegen, Denemarken, Zweden en Zwitserland. Het CIDI zal daarom het onderzoek ook aanbieden aan functionarissen in die landen.

Dodenherdenking: de docent ziet graag een Jood in Hitler

 

Het laatste woord over de dodenherdenking gaat dit keer naar Ruben Gischler, waaraan ik voor de slechte verstaander alleen wil toevoegen dat Hitler dus NIET van Joodse afkomst was.

 

________

 

De docent ziet graag een Jood in Hitler

http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/8433/De_docent_ziet_graag_een_Jood_in_Hitler

Ruben Gischler, 04-05-2011 09:30

De goedbedoelde pogingen om de Holocaust te actualiseren of invoelbaar te maken voor kinderen, schieten in de praktijk hun doel nogal eens voorbij, betoogt de documentaire- en programmamaker Ruben Gischler.

Het afgelopen jaar is duidelijk geworden dat de nagedachtenis aan de Holocaust en de wandaden van de nazi's nogal lijdt aan inflatie. Het antisemitisme binnen en buiten Nederland blijkt wijd verbreid op een wijze die tien jaar geleden voor onmogelijk werd gehouden. Begrijpelijkerwijs wordt dan ook van diverse kanten opgeroepen tot meer en beter Holocaust-onderwijs. Vraag is of dat iets oplost.

Tekenend is de eerste schoolervaring met de oorlog van mijn destijds 10-jarige dochter. Er was iets op de tv waarop zij in het voorbijgaan opmerkte dat Hitler zelf ook een Jood was. 'Hoe kom je daar nu bij?' riep ik verschrikt uit. 'Dat zei juf. Komt allemaal door zelfhaat.' Nu is het begrip zelfhaat niet bepaald een term die dagelijks bij ons over tafel gaat, dus van ons kan zij het niet hebben.

Ik ging vervolgens naar de juf die volhield dat zij toch echt meerdere malen heeft gehoord dat Hitler van Joodse afkomst was. Zij wilde alleen maar uitleggen dat iets wat je haat heel dicht bij jezelf kan zijn.

Spreekbeurt

Aanleiding was een spreekbeurt over Anne Frank. Daar schijnen kinderen van die leeftijd zich al aan te wagen. Ongetwijfeld goed bedoeld van die juf. Gewoon een lerares op een lelieblanke school. Geen grote groep Marokkanen die zij met een aangepast lespakket wilde bereiken. Opgegroeid in Amsterdam en van een leeftijd dat zij toch weleens verhalen over de oorlog uit de eerste hand moet hebben gehoord.

Oké, het is een incident. Mijn dochter krijgt het gelukkig niet elke dag te horen, en bij de meeste kinderen vervliegt de herinnering aan het voorval hopelijk sneller dan bij haar. Maar over de andere klassen bereikten mij vergelijkbare verhalen. Het blijkt een breed fenomeen te zijn. Maria van Haperen van het NIOD vertelde mij dat het verhaal 'Hitler is een Jood of van Joodse afkomst' blijkbaar een hit op de pabo is, want zij krijgt daar regelmatig klachten over te horen.

Geschiedenislesboekje

Brandaan van uitgeverij Malmberg, het eerste geschiedenislesboekje waar kinderen op de basisschool kennis mee maken, is ook niet mals: 'Hitler zei dat Joden grote neuzen hadden en er lelijk uitzagen, en dat geloofden de mensen.' Zonder enige correctie en begeleid door een onscherp fotootje die alle vooroordelen bevestigt van een stel schimmige chassieden met gele ster. Waarschijnlijk ooit genomen in een getto deep down Oekraïne.

Op de volgende bladzijde natuurlijk iets over de vermoorde onschuld van Anne Frank. Maar wat moet een kind daaruit opmaken? Wat is de morele les die hierin vervat zit? Dat je gekke mensen niet moet discrimineren omdat daar ook lieve meisjes tussen kunnen zitten? Als je dan ook nog van je juf te horen krijgt dat Hitler eigenlijk zelf een Jood was en het allemaal een kwestie van zelfhaat was, kun je als kind toch alleen maar denken: 'rare jongens die Joden'.

Tegengif

Als het zo moet, kun je het misschien beter helemaal laten. Breng die kinderen liever een paar leuke weetjes bij over het rijke Joodse verleden. Ongetwijfeld een veel beter tegengif dan al die ellende en stapels lijken zonder context.

Als ze wat ouder zijn, kan het thema historisch worden behandeld, en niet als een modern verlossingsverhaal waaruit het betere, tolerantere en verenigde Europa is voortgekomen. Gebruik het niet als propaganda voor actuele idealen zoals de universele mensenrechten - de stok waarmee ironisch genoeg vooral Israël ervan langs krijgt.

Opsomming

Ga het als leerkracht alsjeblieft niet allemaal psychologisch duiden. Verdoezel niet het specifiek anti-Joodse karakter van het vernietigingsprogramma van de nazi's. De voortdurende vrome opsomming van Joden, homo's en zigeuners heeft gezien de context en schaal iets potsierlijks en kan uiteindelijk alleen maar leiden tot het beruchte lijstje Holocaustslachtoffers van Gretta Duisenberg met haar eindeloze opsomming van bijbelvorsers, zevendedagsadventisten, communisten en Jehovah's Getuigen om pas helemaal aan het eind met Joden aan te komen. Wat natuurlijk niet betekent dat de andere groepen slachtoffers van het nazirijk genegeerd dienen te worden.

Laat het verhaal vooral niet eindigen in de gaskamers. Betrek ook de naoorlogse wederopstanding van de Joodse gemeenschap erbij, in Nederland en Europa maar ook in Israël. Op eigen kracht wel te verstaan.

Vergelijk het antisemitisme van toen gewoon met antisemitisme van nu, in Nederland en de rest van de wereld. Want dat is nog steeds springlevend ondanks het feit dat Joden bijna nagenoeg uit Europa en de islamitische wereld zijn verdwenen.