woensdag 8 januari 2014

De Palestijnse hulpverslaving (EoZ)

 

Ik weet te weinig over de Palestijnse economie voor een uitgewogen inschatting van de situatie, maar Elder's commentaar hieronder schijnt mij wat karikaturaal. De decennialange hulp via UNRWA leidt zeker in de vluchtelingenkampen tot passiviteit en afhankelijkheid. In Libanon en Syrië lijkt dit bijna onvermijdelijk, want deze landen stonden al die tijd geen integratie van de Palestijnse vluchtelingen toe. Maar in de eigen Palestijnse gebieden is het bizar dat de vluchtelingenkampen (op last van de VN!) niet geleidelijk zijn afgebouwd en de bewoners geen reguliere huisvesting hebben gekregen.

 

De Palestijnse gebieden zijn na lange verwaarlozing onder de Ottomanen 30 jaar bestuurd door de Britten (modernisering, met hulp van de zionisten), 20 jaar door Jordanië (nauwelijks ontwikkeling), 25 jaar door Israel (ontwikkeling van o.a. onderwijs en gezondheidszorg, en economische integratie met Israel), en nu 20 jaar door de PA. De economische integratie met Israel is daardoor nagenoeg tot stilstand gekomen en deels teruggedraaid, vervangen door een stroom internationaal hulpgeld dat bedoeld was om een onafhankelijke Palestijnse staat van de grond te krijgen.

Dat zou een tijdelijke hulpstroom moeten zijn, maar de corruptie samen met de Israelische maatregelen tegen terrorisme ('muur', checkpoints en strakke grenscontroles) maken dat doel vooralsnog onbereikbaar.

 

Het besef dat langdurige ontwikkelingshulp verslavend werkt en passief en afhankelijk maakt, dringt steeds meer door, dat lees je niet alleen in rechtse bladen als Elsevier maar ook in Trouw. In de Volkskrant werd geconstateerd dat ontwikkelingshulp de bevolking harder doet groeien dan de economie, en bijna nergens groeit de bevolking sneller dan in de Palestijnse gebieden. Terwijl er niet aan (voorlichting over) geboortebeperking wordt gedaan, hoeven de Palestijnse vluchtelingen zich -met dank aan UNRWA- geen zorgen te maken of ze al die kinderen wel kunnen voeden; alleen onder Hamas in Gaza is dat de laatste jaren zorgelijk geworden. Onderstaande protesten en hongerstakingen gaan echter over de Westoever.

 

Overigens had het Nederlandse bezoek van vorige maand wel tot doel om de Palestijnse economie middels handelscontacten vooruit te helpen, daarvoor was een uitgebreide bedrijvendelegatie mee (waaronder ICT-bedrijven die aan outsourcing doen).

 

Wouter

____________

 

 

The Palestinian Whining State

http://elderofziyon.blogspot.nl/2014/01/the-palestinian-whining-state.html 

 

UNRWA workers are on strike in the West Bank.

Why?

Because when you live in a culture that says that the world owes you everything for free, you believe it.

 

Demonstrations were held on Monday for the second day in a row in Bethlehem in protest against policies of the UN's Palestine refugee agency as one of 27 hunger strikers was taken to the hospital.

An UNRWA employee was taken to the hospital as five local employees continued their hunger strike for the fifth day running in protest of the termination of their contracts. 

They held signs saying "the termination of the contracts of 50 employees is a great crime," "UNRWA employees union is the first line of defense for the issues of refugees," and "No to the systematic reductions policy," among others. 

The hunger strikers called for their reinstatement at their places of work and demanded their full rights. 

A member of the UNRWA Arab employees' union Ibrahim Hamdan said that "the UNRWA administration terminated the contracts of the hunger strikers after 10-12 years of employment."

"These employees must be given fixed contracts, and not dismissed," he said. 

There are 27 UNRWA employees on hunger strike in the West Bank, from 55 whose contracts were terminated, and Hamdan said the UNRWA is responsible for their health.

Gunness told Ma'an on Thursday that the employees who were on hunger strike were temporary employees whose contracts were not renewed. The funding that provided those employees with salaries had been cut from $40 million to $25 million, he said.

UNRWA advertised 27 job openings after the layoffs took place, but "those on hunger strike did not apply," Gunness said.

The employees were aware that their positions were "never permanent. ... It seems a bit strange to go on hunger strike for that reason."

 

Notice the language used by the protesters - they use the language of "rights" because that is the only rhetoric they know, from years of insisting on "rights" that don't exist anywhere else.

Only with such a twisted view of the world can these people claim that temporary jobs give them the right to full employment with full medical benefits and higher salaries than their neighbors.

Yes - that is one of their demands:

 

[Union leader] Mahmoud Hamdan added that employees were calling for a fixed exchange rate to be applied to their basic salary to a assure a steady income. 

Meanwhile, the Palestinian workers' union said in a statement that the crisis in Gaza was partially due to UNRWA's policies, without elaborating.

In response to the strike, UNRWA spokesman Chris Gunness said in a statement that the agency's "staff are paid over twenty per cent above the equivalent salaries in the Palestinian Authority. This is in accordance with our salary policy, which aims to keep our staff paid at the same rate or above PA equivalent."

 

Meanwhile, the "Popular Committees" in the camps - staffed by self-appointed "leaders" - are also protesting and shutting down services, because they say they are supposed to get paid by the PA. 

 

A spokesman for the popular committees in the West Bank refugee camps, Imad Abu Simbel, said that the committees closed their offices and halted services on Monday in protest against UNRWA policies and the government's failure to transfer funds to them for the last three years.

"The directors of the committees took this step in response to the negligent policies of UNRWA and because government has not transferred the earnings of the committees for three years," Abu Simbel told Ma'an.

"It seems that the government is uninterested in ending the suffering of refugees in West Bank camps, through pressuring the UN or even transferring the earning of popular committees," Abu Simbel added, "as if camps are not part of the nation."

 

These self-serving committees are defining themselves as being the camps themselves!

There is an entire fake nation filled with people who only take, take and take some more, who literally believe that the world owes them free housing, medical care, schooling and guaranteed employment. The PA does nothing to dispel these demands, and indeed it fuels them - after all,  it demands outside funding to prop itself up.

In the 20 years since Oslo, an entire generation of high-tech entrepreneurs could have been raised. The Muslim world could be relying on Palestinian Arab tech expertise, done remotely. Petrodollars could have been pouring in to create an economy that isn't based on bureaucracy, tons of international NGOs, and 19th century agriculture and construction techniques.

Not only has this not happened, but  there are no major plans to do this in the next 20 years.

I have yet to see an op-ed in a Palestinian Arab paper that tells its people to grow up and start to actually work at state-building and taking responsibility. No, all you see is more whining about how awful everything is and it is the fault of someone else (usually Israel, but it could be Hamas, or the West, or Egypt, or anyone besides themselves.)

A state with such a mindset would collapse in about a week without being propped up by other countries. It would descend into chaos and violence in no time. It doesn't take clairvoyance to see this happening.

But the creation of such a doomed state is a vital world priority. 

For "peace."

 

Vrede moet vanaf de basis opgebouwd worden (IMO)

 
handshake-cartoon
 

= IMO Blog =     

Zoals betoogd versterkt het Palestijnse bestuur het vijandbeeld tegen Israel onder de eigen bevolking, door het eren van terroristen en verheerlijken van het martelarenschap en door Israel te demoniseren. Door te blijven hameren op eisen als de terugkeer van de vluchtelingen en soevereiniteit over de hele oude stad van Jeruzalem voedt het de compromisloosheid. Voor zover Abbas en de zijnen al concessies zouden willen doen, laten ze na hier hun achterban op voor te bereiden.

Maar heeft Israel niet ook zulke fouten? Worden daar Palestijnen niet gedemoniseerd en de Arabieren allemaal als nazi's voorgesteld? Wel, dat valt mee. In onze media en vooral onder het zogenaamde 'denkende deel der natie' is het erg hip om Israelisch nationalisme, religieuze achterlijkheid en Joods superioriteitsgevoel breed uit te meten. Zoals gezegd kent Israel een open samenleving en worden nationalisten tegengesproken door vredesduiven, en zijn er tal van organisaties en journalisten die het voor de Palestijnen opnemen. Radikale kolonisten kunnen op weinig sympathie rekenen bij de meerderheid. De idiote ideeën van sommige ultra orthodoxen worden bestreden door seculieren; er wordt openlijk gediscussieerd over de vrouwvriendelijkheid of het ontbreken daarvan bij het religieuze establishment. Er is een onafhankelijke rechtspraak en er zijn basiswetten die voorlopig het ontbreken van een grondwet goeddeels compenseren, waarin o.a. de gelijkheid van iedereen en het non-discriminatie beginsel zijn verankerd. Dit alles kan echter niet verhinderen dat er allerhande vooroordelen zijn over Palestijnen en Arabieren, dat er wantrouwen en angst is en racisme.

Wat in Israel erg zou helpen zijn organisaties die werkelijk proberen begrip voor beide kanten te bevorderen en van daaruit projecten opzetten waarin beide elkaar ontmoeten en samenwerken. De organisaties die het opnemen voor de Palestijnen zijn bijna allemaal erg eenzijdig en hebben daarom niet veel steun en sympathie bij de doorsnee bevolking. De steun die zij uit het Westen krijgen helpt ook niet mee, en leidt ertoe dat ze juist meer worden tegengewerkt door de overheid. Ik denk dat zulke organisaties op steun van een flink deel van de bevolking kunnen rekenen; de meeste mensen zien in dat ze, hoe dan ook, met de Palestijnen in het gebied zullen moeten samenleven en dat gaat toch wat makkelijker als men met elkaar in het reine kan komen en elkaar wat gunt. Pogingen zulke organisaties op te zetten liepen vaak vast op Palestijnse onwil om met 'zionisten' samen te werken. Vandaar dat alleen niet-zionistische en behoorlijk eenzijdige organisaties hun steun kunnen krijgen (en zelfs dan ligt het soms nog moeilijk). Er zijn wel enkele redelijk succesvolle initiatieven gericht op verzoening, zoals de Parents Circle, maar mijn indruk is dat men ook daar vooral samen de bezetting de schuld geeft van het geleden leed (dit heb ik zelf ervaren op een workshop, maar dat is alweer een tijd geleden), en niet oprecht probeert zowel het Palestijnse als het Israelisch-zionistische narratief te begrijpen. Joel Voordewind heeft tijdens zijn laatste reis naar het gebied zulke organisaties bezocht en er zijn steun voor uitgesproken. Het zou goed zijn als onze regering, in plaats van zich blind te staren op etiketten en samenwerking die de kolonisten ten goede zou kunnen komen, dergelijke initiatieven zou steunen.

Ook de Palestijnen zouden gebaat zijn bij zulke initiatieven, maar die kunnen alleen dan succesvol zijn wanneer mensen daar vrijuit kunnen spreken en niet bang hoeven zijn voor verrader uit te worden gemaakt. Daarom moet mijns inziens bij de Palestijnen eerst worden ingezet op vrijheid van meningsuiting en bescherming van dissidenten. Daarbij moet de opruiing in Palestijnse media en het eenzijdig-negatieve beeld dat van Israel en Joden wordt gegeven in schoolboeken worden aangepakt. De organisaties die Nederland en de EU nu steunen in zowel Israel als de Palestijnse gebieden zijn veelal eenzijdig anti-Israel en sommigen steunen een boycot tegen Israel en demoniseren het zionisme. Ze doen in feite het tegendeel van wat de regering en de EU zeggen te willen bevorderen.

Pas wanneer van onderop het beeld dat beide kanten (en met name de Palestijnen) van de ander hebben kan worden bijgesteld, maakt vrede een kans. Pas dan kunnen de regeringsleiders concessies doen en zijn ze geloofwaardig wanneer ze uitleggen dat dat goed is voor hun land en hun toekomst. Het is een moeizaam proces dat tijd vergt, en niet binnen een jaar of zelfs regeringsperiode van een Amerikaanse president voor elkaar is. Vandaar ook dat er zo weinig in wordt geïnvesteerd. Alle presidenten dromen ervan de geschiedenis in te gaan als degene die een historisch akkoord tussen Israel en de Palestijnen tot stand bracht; niemand droomt ervan om de weg te hebben bereid waardoor een volgende president samen met de Israelische en Palestijnse regeringsleiders zal worden vereeuwigd.

We moeten daarom niet op Amerika wachten maar zelf aan de slag. We moeten om te beginnen erkennen dat vrede niet zozeer strijd tegen de bezetting maar wederzijdse erkenning inhoudt. Daarmee immers wordt de bezetting op termijn overbodig. En we moeten kritischer durven zijn naar de Palestijnen, en niet bang zijn soms 'politiek-incorrecte' taal te gebruiken. Het is bijvoorbeeld onbestaanbaar dat (indirect) Nederlands en Europees geld gaat naar Palestijnse gevangenen en ex-gevangenen die Israeli's hebben vermoord en daar nog steeds trots op zijn. Zo zal het draagvlak in Israel toenemen voor werkelijke concessies, en kan de vredesbeweging weer voet aan de grond krijgen.

Ondertussen moeten beide partijen stevig onder druk worden gezet. Geen nieuwe nederzettingenbouw behalve in enkele blokken die onder eerdere vredesplannen bij Israel zouden komen. Een einde aan de opruiing in Palestijnse media en schoolboeken. Een einde aan de verheerlijking van geweld en het martelarenschap. Alleen steun aan organisaties die de tweestatenoplossing in woord en daad voorstaan en de ander niet demoniseren of propaganda bedrijven. En het moet duidelijk zijn dat geld voor de PA terecht komt waar het voor bedoeld is: opbouw van instituties en de rechtsstaat.

Ratna Pelle

 

dinsdag 7 januari 2014

Een voetballetje opgooien als anti-Israel stunt (Elder of Ziyon)

 

Ook Elder of Ziyon geeft commentaar op het bal incident. Het blijkt een oud thema te zijn, dat o.a. in een Israelische reclame van Cellcom opduikt. Daar schieten de IDF soldaten aan de Israelische kant de bal sportief terug, en ontstaat een soort voetbalwedstrijd over de muur. Een Palestijnse variant op die reclame laat Israelische soldaten terugvuren met scherp en traangas. Elder wijst er voorts op dat de brief van de kinderen aan Ban Ki-Moon in feite een actie van volwassenen is geweest, die hierin een mooie propagandastunt zagen:

Arabic reports do mention that it was an adult's idea to write to the UN and disseminate this story on social media. The letter is clearly written by an adult in a child's voice, starting off with "We are a group of children in Kafr Sur who collected a sum of money by ourselves and bought a football for the exercise of our right to play like other children." Yeah, kids say stuff like that all the time.

Clearly the adults in town found that this is a media-friendly story and ran with it to make a soccer ball into an international incident, with the helpful collusion of Arab media. Now they are just waiting for it to go viral, and given how much people hate Israel, the chances are very good it will.

Dat lijkt inmiddels te zijn gebeurd, met dank aan het ANP en de kritiekloze overschrijverij van onze media. 

 

RP

---------------- 

 

The birth of a new anti-Israel stunt - the soccer ball

http://elderofziyon.blogspot.nl/2014/01/the-birth-of-new-anti-israel-stunt.html

 

From Ma'an: 

 

 

A group of children in a Palestinian village south of Tulkarem have taken the unprecedented step of writing a letter directly to the United Nations in a bold attempt to win back their soccer ball from Israeli occupation authorities.

The children in the village of Kafr Sur sent the letter to Secretary General Ban Ki-Moon via social media, asking him to intervene after the ball fell into lands confiscated by Israeli authorities to build the separation barrier through their village.

The campaign began after a local youth named Amir was playing soccer in the village and kicked the ball too far, hitting it into an area in the village under Israeli military control and beyond barbed wire, according to municipality head Imad Zibda.

The group of children spoke to Ma'an on Saturday, explaining that the Israeli occupation had impinged on their rights by not allowing them to retrieve their ball, which had disappeared behind the barbed wire of the separation barrier.

 

Ma'an helpfully publishes five staged photos of the kids playing soccer (somehow, they managed to find another ball for the photographer.)

When did the incident occur? Did the kids ask to get the ball back? We don't know, because the point of the story isn't facts, but propaganda.

 

They stressed that they have the right to play in their own lands without any restrictions. They expressed their fear that the ball would never be returned because it had fallen on the other side of the barbed wire. 

They feared that all of the lands that had been confiscated from the village would suffer a similar fate, they added.

Really? No prompting from any adults to come up with perfect anti-Israel quotes for the media?

Arabic reports do mention that it was an adult's idea to write to the UN and disseminate this story on social media.  The letter is clearly written by an adult in a child's voice, starting off with "We are a group of children in Kafr Sur who collected a sum of money by ourselves and bought a football for the exercise of our right to play like other children." Yeah, kids say stuff like that all the time.

Clearly the adults in town found that this is a media-friendly story and ran with it to make a soccer ball into an international incident, with the helpful collusion of Arab media. Now they are just waiting for it to go viral, and given how much people hate Israel, the chances are very good it will. 

Indeed, a version of this story was played out, virtually, in 2009, to worldwide headlines.

The Israeli company Cellcom made a popular commercial then showing this same scenario. Look at how the IDF responds there:



The tagline is "We all just want to have fun." The company said the commercial was about overcoming obstacles.

At the time, the Israel haters made their own version, with the IDF responding to a soccer ball with tear gas and gunshots:



That episode showed very clearly which side actually wants to live together with the other side in peace and which side will take every opportunity to demonize the Other. The Israeli commercial humanizes the Palestinian Arabs; the PalArab response demonizes Israelis.

Can you imagine the outcry if an Israeli had made a commercial showing the soccer ball returning to the Israeli side as a shrapnel-filled bomb? That is the equivalent of the second ad - but only one side is expected and encouraged  to hate.

 

Ariel Sharon 'vecht voor zijn leven' (biografie door CIDI)

 
Wie zijn oren laat hangen naar 'Midden-Oosten deskundigen' als Bertus Hendriks (mede-oprichter van het Palestina Komitee) zal oud-premier Ariel Sharon van Israel alleen als havik en beul beschreven horen, maar er waren uiteraard meer aspecten aan de man. De onderstaande levensbeschrijving van het CIDI is al een stuk gebalanceerder. Ik zag er wel een foutje: "8000 Joodse huizen" moet zijn "8000 Joodse kolonisten".
 
Zie voor een gebalanceerder Engelstalige biografie: Biography: Ariel Sharon
 
Wouter
_____________

 

Ariel Sharon 'vecht voor zijn leven'

http://www.cidi.nl/ariel-sharon-vecht-voor-zijn-leven/

IN ISRAEL / DOOR ELISE FRIEDMANN / OP 05/01/2014 OM 13:16 / TAGS: GAZA, LIBANON, NEDERZETTINGEN, WESTBANK

 

Na precies acht jaar coma vecht Ariel Sharon voor zijn leven, zegt zijn behandelend arts. Israel bereidt zich al voor op de begrafenis van zijn controversiële ex-premier, die nu 85 is. Hij stond aan de wieg van de staat en heeft door zijn acties een stempel gedrukt op het Israel van nu. Sharon maakte alle Israelische oorlogen mee, gold als de architect van de nederzettingen maar ontruimde Gaza, verliet 'zijn' Likud voor het centristische Kadima, en stond mogelijk op het punt de nederzettingen in de Westbank te ontruimen toen hij op 4 januari 2006 werd geveld door een beroerte. Ariel Sharon heeft in zijn werkzame leven veel bijnamen gekregen, maar het Israelische woord 'oudgediende' had speciaal voor hem uitgevonden kunnen zijn.

Sharon na Operatie Egged in 1955, staand, 2e van links. Naast hem Moshe Dayan, met wie hij in 1973 de aanval leidde op de Egyptische kant van het Suezkanaal. Foto: Nationaal archief Israel

Sharon was de laatste van de generatie 'oude soldaten'. Hij werd geboren in 1928 als Ariel Scheinermann in Moshav Kfar M'lal. Zijn vader, een immigrant uit Georgië, gold in het dorp als een koppige dwarsligger en het gezin werd met de nek aangekeken.
Sharon zag als kind de Arabische opstand van 1936 tot '39, waarin zwervende Arabische bendes het Engelse leger en Joodse nederzettingen aanvielen. Een eerdere vestiging van zijn geboortedorp Kfar M'lal was door Arabieren verwoest en de bewoners waren voortdurend op hun qui vive. In 1942 werd hij als 14-jarige jongen lid van een jeugdbatallion van de Haganah, de voorloper van het Israelische leger die de Joodse nederzettingen moest beschermen tegen Arabische aanvallen en een eventuele Duitse invasie. 
Sharon vocht in de onafhankelijkheids­oorlog van 1948 en was actief of in leidende rollen betrokken bij alle volgende Israelische oorlogen. In 1973 leidde hij de aanval naar de Egyptische kant van het Suezkanaal die wordt gezien als de omslag in de Jom Kipoeroorlog. Maar aan het eind van de rit was hij in staat nuchter naar de resultaten van alle gevechten te kijken en een ommekeer te maken.

De 'havik' Sharon, premier voor de Likud, veroorzaakte een splijting van zijn partij toen hij in 2005 alle Israelische troepen eenzijdig uit Gaza terugtrok en 8000 Joodse huizen in de nederzettingen ontruimde. Zijn actie kwam niet uit de lucht vallen. Twee jaar daarvoor had hij al op een partijbijeenkomst zijn pragmatische standpunt uiteengezet dat de Israelische aanwezigheid in Gaza én de Westoever 'niet eindeloos kon doorgaan'. "Ik ben tot de conclusie gekomen dat we een overeenkomst moeten sluiten. 3,5 miljoen mensen onder bezetting houden is slecht voor ons en slecht voor hun." Toen hij in januari 2006, bijna tot op de dag acht jaar geleden, werd geveld door een beroerte, waren velen ervan overtuigd dat de toenmalige premier op het punt stond vergaande concessies te doen over de Westoever, en misschien ook die te ontruimen.

Sharon was niet plotseling in een vredesduif veranderd. Hij had het grote dilemma van de demografie en de bezetting onder ogen gezien: hoe kan Israel de snel groeiende bevolking op de Westoever blijven regeren, en tegelijkertijd democratisch blijven? Uiteindelijk liet hij de demografie zwaarder wegen; zwaar genoeg om Gaza te ontruimen, maar hoever hij op de Westoever wilde gaan zullen we nooit weten.

Toch was het juist op de Westoever dat hij de bijnaam 'bulldozer' kreeg, door het (toen Jordaanse) dorpje Qibya met de grond gelijk te maken. Zijn actie volgde op de moord op een moeder en haar twee kinderen in 1953 door Arabische infiltranten. Sharon heeft meer controversiële acties op zijn naam staan en het zal geen verbazing wekken als de internationale wereld juist die aanhaalt bij zijn dood. 
Een van de zwartste bladzijden in zijn loopbaan was het bloedbad dat christelijke Falangisten aanrichtten in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Chatila in 1982. Sharon was toen minister van Defensie, verantwoordelijk voor de Israelische invasie in Libanon en volgens een Israelische onderzoekscommissie 'persoonlijk verantwoordelijk' voor het feit dat de Falangisten zo lang ongestoord konden doorgaan met hun moordpartij. Sindsdien gold Sharon in de Arabische wereld als een moordenaar, alsof niet de Falangisten maar hijzelf dit bloedbad had aangericht.

Sharon was ook de man die 'de muur' bouwde, en ook dat zal hem worden nagedragen – vooral buiten Israel, waar de grote meerderheid kijkt naar het aantal terreurdoden daarvoor tijdens de tweede intifada en ziet hoeveel dat aantal is gedaald. Een kleine groep linkse Israeli's bekritiseert Sharon hierom, net zoals een kleine groep ter rechterzijde hem nooit zal vergeven dat hij Gaza heeft ontruimd. Een nog veel grotere groep trekt uit het rakettenfiasco dat volgde de les dat het zo niet kan als het om de veel dichter bij de kern van het land gelegen Westbank gaat.

Toch geldt hij in Israel als een held. Als soldaat, maar misschien evenveel omdat hij de moed had de positie waarvoor hij jarenlang had gevochten op te geven omdat die praktisch niet houdbaar was. Op den duur zou dit de democratie in Israel aantasten, zei Sharon, en hoeveel kritiek op hem ook mogelijk is, hij stelde de democratie boven alles.

Het waren bloedige jaren die Sharon meemaakte: bekijk hieronder deel 1 van een documentaire over deze tijd.

Klik hier om deel twee van deze documentaire te bekijken

 

Vredesoverleg moet muur van wantrouwen afbreken (IMO)

 
Kerry-Abbas-again
 

= IMO Blog =   

Het is moeilijk om strijdende partijen tot substantiële concessies te bewegen als zij het idee hebben dat de ander het hem gebodene zal misbruiken om je te vernietigen. Veel Israeli's zijn er van overtuigd dat de Palestijnen, en een meerderheid van de Arabische wereld, hun weg wil hebben, Israel weg wil hebben en de Joden op zijn best als tweederangs burgers zal gedogen. Een realistisch akkoord houdt stevige land concessies in voor Israel; het moet zich dan terugtrekken uit zowat de gehele Westoever, waardoor Israel op haar smalst nog maar ca. 15 km breed zal zijn. Dat is een enorm veiligheidsrisico als de ander je eigenlijk wil vernietigen, of als er een gerede kans is dat er een bewind aan de macht komt dat dat wil. Lapmiddelen zoals een tijdelijke aanwezigheid in de Jordaanvallei of zogenaamde 'early warning stations' werken alleen wanneer er enig vertrouwen is. Het feit dat de Palestijnen fel tegen al dat soort van ideeën gekant zijn, zegt voor Israel genoeg. Israel heeft daarnaast slechte ervaringen met buitenlandse troepenmachten: die in de Sinai liet zich door Nasser makkelijk wegsturen, en die in Libanon stond erbij en keer ernaar toen Israelische soldaten daar werden ontvoerd en Hezbollah een ongekend wapenarsenaal opbouwde.

Het Israelische wantrouwen wordt gevoed door tal van uitspraken van politici, geestelijken en mensen op de officiële PA TV. In kinderprogramma's leren de kleintjes al dat het hele gebied eigenlijk van hun is en dat het hoogste doel is om een martelaar te worden in de strijd voor de bevrijding van Al Quds en de Al Aqsa Moskee. Terroristen die tientallen burgers hebben gedood worden geëerd als helden, scholen en zomerkampen naar hen vernoemd. Enfin, het verhaal is bekend, al wil het nog niet tot onze media en de meeste politici doordringen. Het is niet vreemd dat vervolgens blijkt dat veel Palestijnen denken dat de Joden hen allemaal willen doden en uit zijn op wereldmacht. Dat is het beeld dat hen van de Joden wordt voorgeschoteld. Wat er ook gebeurt in de regio, welke ellende hen overkomt, het ligt altijd op een of andere manier aan Israel en de Joden. Men gelooft dat de Joden achter 9/11 zaten om zo de VS tegen de moslims op te zetten, en men gelooft in een Joods wereldcomplot waarin de Joden achter de schermen aan de touwtjes trekken. Complottheorieën doen het sowieso erg goed in de Arabische wereld waar vaak incapabele en corrupte machthebbers graag de aandacht afleiden van de eigen problemen en men bovendien nogal in de slachtofferrol zit.

Pas wanneer dit alles wordt doorbroken, wanneer de eigen verantwoordelijkheid van Palestijnen wordt aangesproken en gestimuleerd, en wanneer zij een reëel beeld van Joden en Israel te zien krijgen, wanneer ze oog krijgen voor de overeenkomsten tussen beide volken en religies, oog krijgen voor de pijn die ook zij hebben geleden, maakt vrede een kans. Momenteel overheerst in de Palestijnse schoolboeken, zelfs volgens onderzoekers die naar eigen zeggen het Israelische narratief wat dit betreft onderuit haalden, een negatief beeld van Israeli's en Joden. In een onderzoek waarin het IPCRI meewerkte, bleek dat in de Palestijnse schoolboeken men zichzelf vaker als slachtoffer neerzet, de ander als dader en er minder informatie over de ander te vinden is dan in de Israelische schoolboeken. Ik merkte eerder naar aanleiding van dat onderzoek op:

In het geval van de Israelische schoolboeken zie je wat dit betreft een duidelijk verschil tussen enerzijds staatsboeken, die onderdeel zijn van een open samenleving, en anderzijds de ultra orthodoxe boeken die onderdeel zijn van een gesloten gemeenschap. Zij komen veel dichterbij de Palestijnse boeken uit, die ook onderdeel zijn van een vrij gesloten samenleving waarin geen echte vrijheid van meningsuiting heerst en religie een vaak dominante rol speelt.

(…)

Daarnaast viel me op dat de Israelische staatsboeken veel concreter zijn, concretere voorbeelden geven en feitelijker en informatiever zijn. Betrek je dit op het algemene verhaal over de functies van een nationaal narratief en hoe dit een conflict in stand helpen houden en rechtvaardigen, dan bieden de Israelische boeken meer ruimte voor een nieuw narratief waarin vrede en verzoening centraal staan. Weliswaar wordt in de beschrijving van de geschiedenis de eigen kant sterk benadrukt en gerechtvaardigd, er is ook ruimte voor kritische kanttekeningen. Dit blijkt ook op andere terreinen in de Israelische samenleving, zoals de kritische journalistiek van met name de Haaretz, de vele maatschappelijke organisaties die voor Palestijnse rechten opkomen en misstanden aan de kaak stellen, en de nieuwe historici die het eigen narratief bekritiseerden en zelfs geheel verwierpen. Sommigen namen daarbij het Palestijnse narratief klakkeloos over, zoals Ilan Pappe, anderen bleven onafhankelijk en kwamen zelfs weer iets dichter bij het Israelische narratief uit, zoals Benny Morris.

Het is moeilijk iets te veranderen aan de Palestijnse visie tegenover Israel zolang er sprake is van een gesloten systeem, waarin andere meningen niet worden getolereerd. Journalisten die een andere visie hebben worden door de PA geïntimideerd. Mensen die enig begrip voor Israel tonen worden verdacht van spionage en lopen het risico te worden opgepakt of door de gemeenschap uitgestoten. Sari Nusseibeh, directeur van de Al Quds universiteit, is meermaals bedreigd omdat hij zich compromisbereid toonde wat betreft het zogenaamde 'recht op terugkeer'. Mede onder die druk heeft hij zijn positie later herzien. Iedereen die ook maar enig compromis voorstelt of vagelijk hint op het idee dat een reëel compromis nodig is bijvoorbeeld wat betreft de vluchtelingen, wordt als verrader neergezet door de hardliners, en daarmee in feite vogelvrij verklaard.

President Abbas moet een dun koord bewandelen om enerzijds stevig genoeg het Palestijnse narratief te verkondigen en anderzijds nog enigszins gematigd over te komen naar het Westen. Gelukkig voor hem is de Westerse wereld nogal welwillend en kritiekloos tegenover de Palestijnen en komt hij weg met zijn onbuigzame houding. Maar een akkoord komt er zo natuurlijk niet. Door de zogenaamde Palestine Papers lekte in 2011 uit dat Abbas tegenover Olmert een paar toegevingen had gedaan, en bijvoorbeeld bereid was tot een landruil waardoor enkele wijken in Oost Jeruzalem bij Israel zouden worden gevoegd. Hij kwam hierdoor onder vuur te liggen van hardliners binnen zijn partij en haastte zich een en ander te bagatelliseren. De kans dat de zeer beperkte concessies waartoe hij bereid leek door zijn partij en de PLO zouden worden geaccepteerd leek nihil.

(wordt vervolgd)

 

Vredesoverleg Israel en Palestijnen heeft groter draagvlak nodig (IPI)

 
Peres-Kerry-Abbas
 

= door Ratna =

John Kerry is momenteel voor de tiende keer in Israel en de Palestijnse gebieden, om beide partijen te bewegen tot concessies. Het lijkt almaar duidelijker te worden dat het wederom niks wordt met het vredesproces: beide partijen beschuldigen elkaar ervan geen vrede te willen, en de Palestijnen beschuldigen ook Kerry van partijdigheid, vooral vanwege zijn voorstel dat Israel tijdelijk militairen in de Jordaanvallei kan stationeren.

Uit een recente enquête blijkt dat het wantrouwen groot is tussen beide partijen: 60% van de Palestijnen denkt dat Israel het hele gebied wil hebben en de Palestijnen verdrijven; 24% denkt dat men de Westoever wil annexeren en de Palestijnen zal tolereren maar ze geen politieke rechten geven. Ruim een derde van de Israeli's denkt dat de Palestijnen er op de lange termijn op uit zijn om Israel te veroveren en de Joodse bevolking voor een groot deel te vermoorden; 21% denkt dat de Palestijnen Israel willen veroveren en de Joodse bevolking als minderheid zal tolereren.

Ondertussen waarschuwt de EU nog maar eens dat de bouw in de nederzettingen de vredesbesprekingen in gevaar brengt. Wanneer ze hierop stuk lopen zal Israel de schuld krijgen. Klinkt logisch, maar wacht even: de EU gaat er per definitie vanuit dat als de vredesonderhandelingen mislukken dat is vanwege de bouw in de nederzettingen, behalve natuurlijk wanneer Israel helemaal niets meer bouwt. Wat er verder ook gebeurt, zolang Israel ook bouwt, is dat de oorzaak van het stuklopen van de onderhandelingen, en van alle andere problemen waarmee de Palestijnen te maken hebben.

Israel op zijn beurt haalde hard uit naar Abbas die het derde cohort gevangenen dat vorige week vrij kwam wederom als helden onthaalde. NRC schrijft:

De vrijlating was een Israëlisch gebaar van goede wil, afgelopen zomer overeengekomen om de vastgelopen vredesbesprekingen weer vlot te trekken. Dat de Palestijnse president de gedetineerden in het holst van de nacht nog uitnodigde voor een audiëntie zaait twijfel over diens toewijding aan het vredesproces, klaagde Netanyahu.

De laatste weken is het aantal incidenten van Palestijnse zijde toegenomen. Er werden weer mortieren en raketten afgevuurd, bij de Gazastrook werd een Israeli doodgeschoten waarna Israel vergeldingsaanvallen uitvoerde. Op 22 december werd een zware aanslag in Tel Aviv op het laatste moment voorkomen, toen een bom in een bus afging vlak nadat de passagiers waren uitgestapt. Hij bleek gelegd door de Islamitische Jihad. The Times of Israel schrijft hierover:

The terrorists placed a large amount of nails and screws inside the pressure cooker, which Harimi detonated remotely by cellphone.

The terrorists were planning a further, larger bombing in Tel Aviv, but were arrested before they could carry out another attack, a senior IDF official told Ynet News. A further 25 kg. of explosive material was confiscated during the arrests, he said.

De aanslag werd uiteraard geprezen door Hamas en Islamitische Jihad. Een dag later werd een Israelische agent neergestoken.

Er wordt van verschillende kanten gewaarschuwd voor een derde intifada als de vredesbesprekingen mislukken. En daar ziet het wel naar uit. Top onderhandelaar Saeb Erekat had harde woorden voor Israel:

"The way remains long and difficult," Erekat said. "Kerry will return to Ramallah in the coming days and will continue to discuss matters."   

On Friday Erekat was quoted claiming that Israel might contemplate killing the PA president, and accusing Israel of poisoning Yasser Arafat. On Saturday, Erekat was more positive, declaring: "Failure to us is not an option. We really are doing everything possible to ensure the success of Secretary Kerry's efforts."

Ook anderen zijn uiterst kritisch:

PLO Secretary-General Yasser Abed Rabbo said that Kerry's proposals on security will lead to the "total failure" of the peace talks with Israel. Kerry's ideas, he added, have provoked a "real crisis." Abed Rabbo said that Kerry "only wants to win over the Israelis and [allow] settlement expansion at our expense."

In an interview with Voice of Palestine radio, Abed Rabbo continued his unprecedented criticism of both Kerry and his proposals. "Washington does not have the right to determine where our borders would be," he declared. "We won't allow Israel to slice off any parts of our land. If the Americans want, they can give Israel parts of California and Washington. This land belongs to the Palestinians."

Rabbo was, samen met Yossi Beilin, nota bene een van de architecten van het Geneefse Akkoord, waarmee men wilde laten zien dat er wel een oplossing is.

In hetzelfde artikel zet een Palestijnse functionaris de positie van Abbas nog eens op een rijtje, en deze blijkt op geen enkel punt ook maar enigszins versoepeld:

  • No to a demilitarized Palestinian state;
  • No to recognizing Israel as a Jewish state;
  • No to a solution that does not include all of east Jerusalem as the capital of a future Palestinian state;
  • No to another interim agreement with Israel and, of course,
  • No to the presence of any Israeli soldiers in the Jordan Valley.

In The Times of Israel werd dit nog eens bevestigd:

Palestinian sources told AFP that Abbas had rebuffed pressure from Kerry to recognize Israel as a Jewish state. They also said the secretary was proposing a joint Israeli-Palestinian presence to control the West Bank-Jordan border, where Israel has insisted on ongoing IDF control and Abbas has sought an international military presence.

The unnamed Palestinian sources also claimed Kerry had suggested a new formulation for Jerusalem, under which it would be termed the capital of both states without a clear definition of East Jerusalem's outlines, that Netanyahu had "apparently" agreed to this, and that the Palestinians had rejected it. There was no confirmation of these claims, and Kerry has refused to go into the specifics of his proposals thus far.

Een Fatah functionaris uitte gisteren vergelijkbare kritiek op de plannen van Kerry en zei dat hij in een vicieuze cirkel zit: "If he continues to propose what he has [so far], he will achieve nothing," Al-Ahmad said.

Kerry ontbreekt het zeker niet aan uithoudingsvermogen en creativiteit. Al die plannen zijn echter zinloos zolang er geen serieuze bereidheid is aan beide kanten om nader tot elkaar te komen. Zolang men niet bereid is zich ook in de andere partij in te leven en tegemoet te komen aan legitieme, terechte of op zijn minst begrijpelijke grieven. Israel doet enige moeite om aan de Palestijnen tegemoet te komen, al is de ruimte onder Netanyahu duidelijk kleiner en lijkt Netanyahu minder compromisbereid dan zijn voorgangers Olmert en Barak, waarvan de Palestijnen een staat op circa 95% van het  grondgebied van de Westoever en Gaza hadden kunnen krijgen met een (bijna) gelijke landruil voor de grote nederzettingenblokken. Netanyahu heeft met zijn (deels zeer) rechtse coalitiepartners te maken, met zijn eigen achterban en met een toenemend wantrouwen onder de Israelische bevolking. Ook voor Abbas is de ruimte beperkt, en hij heeft niet zozeer problemen met zijn achterban (die al sinds zeven jaar niet meer is wezen stemmen) maar wel met oppositie van hardliners in zijn eigen Fatah factie en de PLO. Er is, simpel gezegd, aan beide kanten op het moment geen draagvlak voor concessies die ook maar in de buurt komen van wat nodig is om het conflict op een enigszins faire wijze op te lossen. Voordat een akkoord kan worden gesloten moet eerst het draagvlak worden vergroot, anders kan Kerry nog twintig keer op en neer reizen zonder resultaat.

 

maandag 6 januari 2014

Media gooien weer balletje op over Israelisch hek (IPI)

 
gaza-school-w-cp-6140009
 

= door Ratna =  

Gisteren verscheen op diverse websites een idioot bericht: een groep Palestijnse kinderen heeft VN-chef Ban Ki-Moon een brief geschreven over een nieuw, groot onrecht hun aangedaan. Ze voetbalden nietsvermoedend in hun dorp Kafr Sur, toen de bal 'hoog over een met prikkeldraad bekleed hek' zweefde en pardoes in Israel belandde. Pardon, in 'een door Israel geclaimd deel van het dorp'. We laten als krantenredacties immers graag in onze nieuwsberichten doorschemeren wie in onze ogen recht heeft op welk stuk land. 'Bij de poort staan soldaten', zo meldt het artikeltje, en die kun je natuurlijk niet vragen je bal even terug te brengen want voordat de kinderen ze binnen 20 meter genaderd zouden zijn, zouden ze overhoop zijn geschoten. Dus zagen de kinderen geen andere mogelijkheid dan maar 'rechtstreeks de VN-topman te benaderen. Israël heeft hun rechten geschonden door het ophalen van de bal niet toe te staan, beargumenteren zij. Ook zouden ze gewoon aan de andere kant van de omheining moeten kunnen spelen, vinden de voetballertjes'.

Ik maak uit het berichtje op dat ze de soldaten niet zelf hebben benaderd, noch iemand anders hebben gevraagd dat te doen. In werkelijkheid komt het dagelijks voor dat Palestijnse kinderen soldaten benaderen bij checkpoints, soms vriendschappelijk en soms om te jennen. Verder lijkt het me ook een beetje hun eigen verantwoordelijkheid dat ze de bal zo ver weg schieten. Wat we verder uit het bericht kunnen opmaken is dat het hek hier blijkbaar niet bijzonder hoog is en het met de stukken niemandsland en 'no go area's' waar je je niet moet wagen omdat je dan wordt beschoten, wel meevalt. En hé, er is geen muur hier maar slechts een hek met prikkeldraad.

Een blik op Google maps laat overigens zien dat het hek niet door Kafr Sur loopt, maar een stukje links ervan. Israel claimt dan ook helemaal geen deel van dat dorp, maar scheidt de nederzetting Sal'it ten westen van Kafr Sur van de Palestijnse dorpen. Hier kun je het mee oneens zijn, maar dit bericht geeft de feiten niet goed weer.

Wat we vooral leren uit dit bericht is dat webredacteuren klakkeloos berichten overnemen van andere media of persbureaus en feiten checken er blijkbaar niet meer bij is. Het bericht is afkomstig van het ANP, waar nieuwssites een abonnement op kunnen nemen waarmee zij kant en klare berichten krijgen aangeleverd. In het bericht zelf wordt naar het Palestijnse Ma'an verwezen, dus daar heeft het ANP haar info uit. Ma'an is pro-Palestijns, dus die geloven wellicht dat die soldaten bij het hek monsters zijn die je niet even om een bal kunt vragen, en doen het graag voorkomen alsof Israel zomaar een dorp in tweeën splitst en zo het openbare leven beperkt. Nogmaals, je kunt over de afscheidingsbarrière en de nederzettingen denken hoe je wilt, maar feiten zijn feiten.

Ik neem tot slot aan dat Ban Ki-Moon deze zaak tot op de bodem zal uitzoeken, en een fact finding missie naar het gebied zal sturen voor nader onderzoek. Die kan dan over een half jaar een rapport uitbrengen aan de VN Mensenrechtenraad, die daarop besluit tot een boycot van Israelische voetballen, die verdacht vaak afkomstig blijken te zijn van Palestijnse kinderen.

 

Brede verontwaardiging over discriminatie voetballer (CIDI)

 
Onbegrijpelijk dat Vitesse Dan Mori gewoon thuis laat. Dit is natuurlijk precies wat de VAE willen: Israeli's uitsluiten. Door als club thuis te blijven laat je zien dat je dat niet accepteert en sta je voor je spelers.

In Nederland is het benadelen van iemand in de uitoefening van zijn beroep vanwege zijn ras, religie of etnische groep, strafbaar. CIDI bond in het verleden met succes de strijd aan tegen het meewerken hieraan toen Arabische landen van het bedrijfsleden 'niet-Joodverklaringen' eisten voor werknemers die naar deze landen werden uitgezonden.

Het uitsluiten van een speler vanwege zijn nationaliteit wordt ook in de sport internationaal beschouwd als discriminatie. Het komt dicht bij huis nu dit een speler van een Nederlandse club overkomt, maar Dan Mori is niet de eerste Israelische sporter die om zijn nationaliteit wordt geweerd. En hoewel de Verenigde Arabische Emiraten een gewoonte lijken te maken van 'Israeli's pesten', maken ook andere landen zich hier schuldig aan. De meeste internationale sportbonden zijn hier niet van gediend en delen flinke straffen uit als het gebeurt.

De FIFA is hierop een uitzondering, zoals ook het CIDI opmerkt, en het is de vraag of men nu wel zal optreden. 

 

RP

------- 

 

Brede verontwaardiging over discriminatie voetballer

http://www.cidi.nl/brede-verontwaardiging-over-discriminatie-voetballer/

IN NEDERLAND / DOOR ELISE FRIEDMANN / OP 06/01/2014 OM 19:58 / TAGS: CIDI, GAZA, ISRAEL, VOETBAL, VOOROORDELEN

 

Het weren van Vitesseverdediger Dan Mori door de VAE, alleen vanwege zijn Israelische nationaliteit, heeft brede verontwaardiging gewekt in Nederland. Vitesse, dat pas een dag tevoren hoorde dat Mori niet mee mocht, reisde zondag zonder hem naar het trainingskamp in Abu Dhabi. De clubleiding van Vitesse heeft geen moment overwogen om niet te gaan en drong niet aan op Mori's toelating.

Vitesse oogstte veel kritiek met deze houding, die algemeen als laf werd gekenschetst. CDA-kamerlid Pieter Omtzigt noemde dit "onbegrijpelijk" en de PVV stelde Kamervragen over het voorval. De verklaring dat Vitesse 'wegblijft van politiek en religie, wij zijn een voetbalclub', werd niet geaccepteerd, zeker niet omdat Vitesse naar eigen zeggen een contract had waarin stond dat alle spelers een visum zouden krijgen. "Als je dan besluit toch te gaan wanneer die afspraak wordt verbroken, dan bedrijf je dus politiek," zei Omtzigt. CIDI-directeur Esther Voet vond het van 'weinig teamgeest' getuigen dat Vitesse een speler achterliet. "De club had zo sportief moeten zijn om niet te gaan." De Israelische ambassade sprak ronduit van 'discriminatie in de sport' en noemde deze triest.

In Nederland is het benadelen van iemand in de uitoefening van zijn beroep vanwege zijn ras, religie of etnische groep, strafbaar. CIDI bond in het verleden met succes de strijd aan tegen het meewerken hieraan toen Arabische landen van het bedrijfsleden 'niet-Joodverklaringen' eisten voor werknemers die naar deze landen werden uitgezonden.

Het uitsluiten van een speler vanwege zijn nationaliteit wordt ook in de sport internationaal beschouwd als discriminatie. Het komt dicht bij huis nu dit een speler van een Nederlandse club overkomt, maar Dan Mori is niet de eerste Israelische sporter die om zijn nationaliteit wordt geweerd. En hoewel de Verenigde Arabische Emiraten een gewoonte lijken te maken van 'Israeli's pesten', maken ook andere landen zich hier schuldig aan. De meeste internationale sportbonden zijn hier niet van gediend en delen flinke straffen uit als het gebeurt.

Een voorbeeld uit een niet-Arabisch land deed zich in 2009 voor in Zweden. Op 27 februari besloot het stadsbestuur van Malmö om de Davis Cup match tegen Israel te spelen zonder publiek. De Internationale Tennis Federatie (ITF) veroordeelde dat besluit scherp. Volgens de ITF zou dit pas de tweede keer zijn in ruim 100 jaar dat een match zonder toeschouwers gespeeld zou worden. De bond wilde Zweden niet dwingen de match af te gelasten, maar strafte het besluit wel af: op 2 april kreeg Zweden een 5 jaar durend verbod op het organiseren van Davis Cup wedstrijden. De ITF waarschuwde bovendien voor de toekomst: nog een keer zo'n besluit, en Zweden zou het recht verspelen om te kiezen waar een volgende match gespeeld zou worden. Voortaan moeten alle steden waar de Zweedse Tennis Bond wedstrijden organiseert, garanderen dat de wedstrijden openstaan voor publiek.

Andere internationale sportbonden traden op tegen het wegpoetsen van Israelische vlaggen en van de Israelische nationaliteit van spelers. Een paar dagen voor het geval in Malmö, op 16 februari, weigerden de VAE, tegen de regels in van de Women's Tennis Association in, de Israelische tennisster Shahar Pe'er een visum te geven voor het kampioenschap in Dubai. Ook dit werd afgestraft: de VAE kreeg een boete en een week later kreeg de eveneens Israelische tennisspeler Andy Ram wel een visum. Het blijkt dus dat strafmaatregelen wel degelijk helpen, ook bij de VAE.

Ook andere internationale sportbonden (zwemmen, schaken) traden met succes op tegen het benadelen van Israelische spelers wegens hun nationaliteit. Alleen de FIFA heeft zich hier zover bekend nog nooit tegen uitgesproken. Wel tikte FIFA Israel op de vingers voor het treffen van een (leeg) voetbalstadion in Gaza, dat werd gebruikt als oefenterrein en raketlanceerbasis. Dit was de eerste keer ooit dat FIFA een politieke uitspraak deed. In diezelfde tijd weigerde FIFA een Palestijnse raketaanval op een Israelisch voetbalveld in kibboets Karmiya te veroordelen, waarbij wel een gewonde viel.
In 2022 worden de wereldkampioenschappen voetbal gespeeld in Qatar. Het weren van een Israelische voetballer door de VAE nu geeft FIFA een uitgelezen kans te tonen dat dergelijke discriminatie ook bij voetbal niet wordt geduld.

 

zaterdag 4 januari 2014

Vijf jaar na de Gaza Oorlog & het Goldstone Rapport ~ een reconstructie

 
Het eerste stuk van een lange maar interessante analyse over het ontstaan van de Gaza Oorlog eind 2008 en commentaar op het Goldstone Rapport van de VN.
 
__________________
 
Five Years Later: Operation Cast Lead and the Goldstone Report, Revisited
January 2, 2014, 11:22 pm
 
Robert Werdine
Robert Werdine lives in Michigan City, Indiana, USA. He studied at Indiana University, Purdue University, and Christ Church College at Oxford and is self-employed. He is currently pursuing advanced degrees in education and in Middle Eastern Studies.
 

On the night of November 4, 2008, Israeli troops crossed into the Gaza Strip near the town of Kissufim and targeted a tunnel that Hamas terrorists were planning to use to capture Israeli soldiers positioned on the border fence some 250 meters away from the border and directly adjacent to an IDF border outpost, not unlike the one they used to seize soldier Gilad Shalit a few years back. Intelligence had established that Hamas operatives had been specifically trained for a planned abduction, and that they planned to activate the tunnel in a few days.

Hamas gunmen were waiting there for them; they had anticipated the possible discovery of the tunnel by the IDF and had thus had the entrances to both ends manned and heavily booby trapped. In the firefight that followed, six Israeli soldiers were injured, two of them seriously. Two Hamas gunman were killed, and several injured, and they then let fly with a volley of mortars at Israel. An Israeli air strike then killed five more Hamas fighters. In response, Hamas launched 35 rockets into southern Israel, one reaching the city of Ashkelon.

A six month lull/cease-fire had been established in June 2008 between Israel and Hamas that was brokered by Egypt, and the IDF spokesperson made clear that the operation was not an attempt to abrogate the cease fire:

“This was a pinpoint operation intended to prevent an immediate threat,” the Israeli military said in a statement. “There is no intention to disrupt the cease-fire, rather the purpose of the operation was to remove an immediate and dangerous threat posted by the Hamas terror organization.”

The tunnel skirmish of November 4, 2008 was then met by Hamas in the launching of some 193 rockets and mortars in November, and some 290 between December 1 and December 24, every one of them a war crime.

The Hamas regime, upping the ante, now demanded the following terms for a renewal of the lull/cease-fire, which lapsed on December 18: a complete opening of all border crossings, an opening of the Rafah border with Egypt, and a ban on all IDF activity in Gaza. Hamas was thus now demanding a removal of all the restrictive measures and “IDF activity” that the terrorist actions they had previously committed, and were currently committing, had made absolutely necessary.

On December 24 Hamas launched “Operation Oil Stain” to the accompaniment of a 60 rocket and mortar volley. On December 25 Israeli Prime Minister Olmert said: “I am telling them now, it may be the last minute. I’m telling them stop it. We are stronger.” This was met with an attack of 5 rocket and 14 mortar attacks, and the next day there were 12 more. All efforts to constrain or contain the attacks being ineffective, on December 27 Israel commenced Operation Cast Lead, a three-week sustained military strike on Hamas’ terror infrastructure and rocket launching sites in an effort to thwart future attacks.

--------------

Read more: Five Years Later: Operation Cast Lead and the Goldstone Report, Revisited | Robert Werdine | Ops & Blogs | The Times of Israel http://blogs.timesofisrael.com/five-years-later-operation-cast-lead-and-the-goldstone-report-revisited/

Kerry optimistisch maar Palestijnen zien vooral veel onenigheid (Times of Israel)

 

Ondanks Kerry’s optimisme zijn de verschillen van inzicht en het wantrouwen tussen beide partijen niet bepaald afgenomen tijdens het tiende bezoek van Kerry aan de regio.

Contradicting Kerry’s optimistic statements, top Palestinian negotiator Saeb Erekat told local media on Saturday that “There’s no place to talk about interim agreements or extension of the negotiations, and that’s also what I told Kerry.”

“I want to clarify that contrary to what was said concerning the existence of American written statements, Kerry didn’t bring us anything except for recommending ideas,” he said. Erekat added that the two sides were still discussing ideas and recommendations put forward by the Americans but that there were no written documents.

“The way remains long and difficult,” Erekat said. “Kerry will return to Ramallah in the coming days and will continue to discuss matters.”   

On Friday Erekat was quoted claiming that Israel might contemplate killing the PA president, and accusing Israel of poisoning Yasser Arafat. On Saturday, Erekat was more positive, declaring: ”Failure to us is not an option. We really are doing everything possible to ensure the success of Secretary Kerry’s efforts.”

RP 
-----------------
 
Abbas said to reject Kerry call to recognize Israel as Jewish state
US secretary says talks are making progress, holds third meeting with Netanyahu; will head to Jordan and Saudi Arabia on Sunday
January 4, 2014, 5:44 pm Updated: January 4, 2014, 7:46 pm
US Secretary of State John Kerry (R) and Palestinian chief negotiator Saeb Erekat wave before a meeting with Palestinian Authority President Mahmoud Abbas at the presidential compound in the West Bank city of Ramallah January 4, 2014. (photo credit: Issam Rimawi/Flash90)
US Secretary of State John Kerry (R) and Palestinian chief negotiator Saeb Erekat wave before a meeting with Palestinian Authority President Mahmoud Abbas at the presidential compound in the West Bank city of Ramallah January 4, 2014. (photo credit: Issam Rimawi/Flash90)

US Secretary of State John Kerry said Saturday that progress was being made in talks between Israel and the Palestinians as a result of his Mideast shuttle diplomacy, but Palestinian sources spoke of wide disagreements, and the chief Palestinian negotiator ruled out any kind of interim deal.

Kerry held talks in Ramallah for a second day with Palestinian President Mahmoud Abbas, and then came back to Jerusalem for a third meeting in three days with Israel’s Prime Minister Benjamin Netanyahu. ”We are not there yet, but we are making progress,” the secretary said in Ramallah. “This is hard work,” he said. “Years of mistrust” had “to be undone” and confidence restored.

Kerry told reporters that “we are working with great intensity and serious purpose with a commitment to resolve this conflict.” He said his sessions on this, his 10th visit to the region this year, “fleshed out, even resolved, certain kinds of issues and presented new opportunities for others.” Kerry had told American students visiting Israel on Friday, dropping on unexpectedly on their visit, that he remained “hopeful and a believer in the possibility” of a diplomatic breakthrough.

Kerry also announced he would head to Jordan and Saudi Arabia on Sunday to update leaders there on the talks and on other issues, and indicated he would come back to Israel and the West Bank later in the month.

Kerry is trying to nudge the leaders closer to a framework agreement to guide talks for a final settlement in the decades-long dispute. But the two sides are at odds over many key core elements of any accord, and the differences are becoming increasingly open.

Palestinian sources told AFP that Abbas had rebuffed pressure from Kerry to recognize Israel as a Jewish state. They also said the secretary was proposing a joint Israeli-Palestinian presence to control the West Bank-Jordan border, where Israel has insisted on ongoing IDF control and Abbas has sought an international military presence.

The unnamed Palestinian sources also claimed Kerry had suggested a new formulation for Jerusalem, under which it would be termed the capital of both states without a clear definition of East Jerusalem’s outlines, that Netanyahu had “apparently” agreed to this, and that the Palestinians had rejected it. There was no confirmation of these claims, and Kerry has refused to go into the specifics of his proposals thus far.

The American diplomat was greeted in Ramallah on Saturday by approximately 200 Palestinian protesters who demonstrated against his trip, AFP reported. There had been demonstrators, too, when he went to Ramallah on Friday.

Israel’s ministers on Sunday are to hear a briefing on ongoing Palestinian incitement against Israel, which Netanyahu has blamed for an uptick into terror attacks on Israeli targets in recent months. Netanyahu has also reportedly been complaining to Kerry that Israel has released dozens of Palestinian terrorists in the cause of the peace effort, and that he is facing criticism from the public, his party, and within his coalition as he tries to encourage progress with Abbas. Yet, the prime minister has reportedly told the secretary, Abbas is proving inflexible in the talks, and Israel faces the prospect of being blamed if the negotiations fail.

Israel’s Strategic Affairs Minister Yuval Steinitz asserted Saturday that Abbas wants a Palestinian state but without peace or recognition of Israel.

Israel’s Channel 2 news reported that Netanyahu would bring any framework agreement before the cabinet before approval. Hawkish ministers would be likely to reject any significant concessions in such an agreement, such as a reported readiness by Netanyahu to negotiate Palestinian statehood on the basis of the pre-1967 lines with land swaps. Jewish Home leader Naftali Bennett has set “red lines” for any concessions, the TV report said Friday night, and threatened both to bolt the coalition with his own Orthodox-nationalist party and seek to woo hawkish Likud members to join him.

Contradicting Kerry’s optimistic statements, top Palestinian negotiator Saeb Erekat told local media on Saturday night that “There’s no place to talk about interim agreements or extension of the negotiations, and that’s also what I told Kerry.” (The talks began in late July and are set to end in April.)

“I want to clarify that contrary to what was said concerning the existence of American written statements, Kerry didn’t bring us anything except for recommending ideas,” Erekat said. He added that the two sides were still discussing ideas and recommendations put forward by the Americans but that there were no written documents. “The way remains long and difficult,” Erekat said. “Kerry will return to Ramallah in the coming days and will continue to discuss matters.”   

On Friday, Erekat was quoted claiming that Israel might contemplate killing the PA president, and accusing Israel of poisoning Yasser Arafat. On Saturday, he was more positive, declaring: ”Failure to us is not an option. We really are doing everything possible to ensure the success of Secretary Kerry’s efforts.”

The two sides are known to differ utterly on Kerry’s proposed security arrangements for a Palestinian state, with Israel insisting on retaining an IDF presence in the Jordan Valley for an undefined period after Palestinian statehood, and Abbas firmly opposing any Israeli presence. As part of his framework deal, Kerry has reportedly been asking Netanyahu to agree to a Palestinian state based on amended pre-1967 lines, with certain land swaps, and Abbas to agree to recognize Israel as a Jewish state — both positions resisted by the parties thus far.

Het gaat goed met Gaza volgens krant Islamitische Jihad


Naar het westen toe wordt nog steeds ach en wee geklaagd over de 'blokkade' en 'belegering' van de 'bezette' Gazastrook, dat 'getto' en die 'openluchtgevangenis' waar continu een 'humanitaire crisis dreigt'.
In het Arabisch schrijft een van de terreurgroepen uit de strook dat het best goed gaat nu...
 
NB: het onderstaande artikel herinnerde me aan berichten jaren geleden over een massa-huwelijk in de Gazastrook met extreem jonge bruidjes. Dat bericht blijkt niet te kloppen: de kinderen op de foto's die destijds (in 2009) de ronde deden, waren een soort bruidsmeisjes, niet de bruiden zelf.
Formeel is de huwelijksleeftijd in Gaza in 1995 opgetrokken naar 16 jaar voor jongens en 15 voor meisjes. Desondanks zijn afgelopen september een 15-jarige jongen en een 14-jarig meisje in Gaza getrouwd. De bruid was ingepakt als een pakketje, maar mocht na het huwelijk gelukkig toch gewoon met hoofddoek om rondlopen.
 
Wouter
____________

 

Gaza is doing fine, says Islamic Jihad newspaper

http://elderofziyon.blogspot.nl/2014/01/gaza-is-doing-fine-says-islamic-jihad.html  

 

 

Palestine Today, an organ of Islamic Jihad, has an article today saying that Gaza is not at all like the image of "destruction and siege" that the world believes.

Far from the image of war, destruction and siege in the Gaza Strip, Gazans during the year 2013 restored many aspects of normal life after years of blockade.

"The return of building and construction in the first half of the year, and the entry of modern cars, luxury goods, and the emergence of artists in the international arena in the areas of singing and painting, in addition to the Arab reader who is the best in the Arab world in the recitation of the Koran, as well as the continuation of weddings and other happy occasions are some of the aspects of the Gaza Strip in 2013," said the article.

It goes on to say that many building projects were started, roads were paved, Gazans won recognition for their singing, art and Koran recitation talents, and there are concerts and weddings daily in the sector.

 

Israels hightech top 5 van 2013 (CIDI)

 
In Israel worden heel wat nuttige uitvindingen gedaan.
(Nu nog een TomTom die de route naar vrede wijst...)
 
Wouter
____________
 

Israel  viert niet fanatiek nieuwjaar – het Joodse jaar begint zo rond september – maar terugblikken op 2013 zijn er genoeg. Opvallend veel daarvan gaan over hightech 2013. Het zijn er zoveel, dat de keus moeilijk is.
Ha'aretz kwam met een top 5 van Israelische startups in 2013. Wij maakten er een top 2 van: 1 steekt er bovenuit, maar de rest deelt een goede tweede plaats.

1. Waze heeft als leus: Outsmarting the traffic, together. De navigatieapp doet geen standaardnavigatie, maar geeft real-time verkeersinformatie op basis van wat je medegebruikers doorgeven. Dat zijn er intussen tienduizenden, en Google betaalde in juni meer dan een miljard dollar voor Waze. Dat alleen al zet Waze bovenaan alle lijstjes over 2013, maar er zijn veel goede numers 2.

2. Moovit doet voor het OV wat Waze doet voor de automobilist: op basis van informatie van medegebruikers krijg je real-time informatie over aankomsttijden van bussen en treinen, drukte en de weg in stations. Drie maanden geleden werd de app gelanceerd in Centraal Europa en Israel, dus nog even wachten. Moovit heeft nu 3 miljoen gebruikers en kreeg in december 2013 28 miljoen dollar aan kapitaal bij elkaar.

2. Mobileye is de perfecte aanvulling op Waze: Waze wijst de weg, Mobileye zorgt dat je heelhuids aankomt door te waarschuwen als je te dicht bij een andere auto komt of bij een voetganger, of dreigt van je rijstrook af te raken. Zonodig trapt Mobileye zelf op de rem. De slimme formules werken met één eenlenzige camera, in plaats van dure meervoudige camera's of radar die hiervoor nu nodig zijn. De verwachte gadgetverkoop is 1,5 miljoen, Mobileye kreeg 400 miljoen dollar kapitaal bij elkaar in juli.

2. Wix helpt je om zonder enige kennis van design of coderen professionele websites te bouwen met templates en apps. De starttechnologie is gratis, maar geavanceerde tools moet je erbij kopen natuurlijk. Er zijn al 40 miljoen gebruikers en Wix ging in november naar de beurs op Wall Street, waar de aandelenprijs sindsdien 75% is gestegen.

2. Silentium, de stilte-app uit het luidruchtigste land ter wereld, helpt herrie te verminderen: niet die van de roeptoeter aan het restauranttafeltje naast je, maar van elektronische apparaten. De chips en contollers van Silentium reduceren gebrom en getik van bijna alles, van computerservers tot airconditioning thuis en zelfs auto's. Silentium genereert anti-herrie die tot 90% van het ongewenste geluid van een apparaat onderdrukt.