Antisemitische cartoon van Collignon in de Volkskrant

 

De cartoon zal ik hier niet plaatsen, maar is wel gedeeltelijk bij de Dagelijkse Standaard te zien.

Ik wil niet zo ver gaan om Collignon van Jodenhaat te betichten, maar het is niet de eerste cartoon van hem met antisemitische clichés over de "Joodse lobby". Ik heb hem eens een e-mail gestuurd over een eerdere cartoon (met de Joodse lobby als winnaar van de Amerikaanse verkiezingen). Zijn korte reactie was in de trant van "jammer dan, ik zit er niet mee".

 

Wouter

____________

 

Antisemitische cartoon in de Volkskrant

Geplaatst door Joost Niemoller op 20 maart, 2012 - 11:29

http://www.dagelijksestandaard.nl/2012/03/antisemitische-cartoon-in-de-volkskrant

Vandaag publiceerde de Volkskrant een cartoon van Collignon, waarin een Eeuwige Jood Wilders geld toestopt.

Ik kreeg er gelijk een misselijkmakend gevoel bij toen ik vanochtend de Volkskrant opensloeg. In de cartoon van Jos Collignon is een Wilders te zien die in het hebreeuws een anonieme hand bedankt die hem door een schutting een berg geld toesteekt. In een een klein hoekje legt Brinkman uit wat er staat in het hebreeuws: 'Dank u beleefd en maakt u zich geen zorgen.' We zien hoe de kwaad kijkende Wilders figuur het geld in zijn jasje propt.

Het is een cartoon die doet denken aan de van jodenhaat vergiftigde cartoons die in de kranten in het Midden Oosten worden afgedrukt, waarin 'de Jood' een bijna onzichtbaar wezen is, dat zijn ware aard verbergt, en achter de schermen complotten uitbroedt met als doel geld en macht naar zich toe te trekken. Het is 'De mythische Jood' zoals we die kennen uit de nazifilm Der Ewige Jude. Maar de figuur is al veel ouder, denk aan het Shakespeare-personage Shylock, de Joodse woekeraar die geld leent en mensenvlees terugeist.

De mythes over de Joden als de alles besturende stille krachten van het wereldkapitalisme, de internationale bankwereld, ze zijn een vast onderdeel van het antisemitische pakket. In de moslimwereld word je er dag in dag uit mee geconfronteerd, vandaar dat moslims er van overtuigd zijn dat de Joden de ware schuldigen zijn achter 11 september. Zelfs als Arabieren de vliegtuigen besturen, dan nog trekken de Joden aan de touwtjes.

Deze mythe van de Joodse kapitalist, opererend achter de schermen, wordt vandaag de dag nieuw leven ingeblazen in links-intellectuele kringen. Het VPRO-programma Tegenlicht wijdde al verschillende programma's aan de Israël lobby. ( Hier en hier. ) Daarbij figureert Wilders, net als in de cartoon van Collignon, als puppet die wordt aangestuurd door de onzichtbare Joodse machten. Datzelfde Tegenlicht maakte ook een uitzending over de kwaadaardige macht van de bank Goldman Sachs die de crisis veroorzaakt zou hebben.

Ah, Goldman Sachs, is dat niet in handen van... de Joden? Net als die andere bank waar het mee begon, Lehman Brothers, trouwens hoe heette die oude superrijke bankiersfamilie ook alweer, juist The Rothschilds? Zo is het plaatje rond. Het zijn op mensenvlees beluste, satanische Joodse bankiers die de wereld besturen.

En zij hebben de kwaadaardige politici als Wilders in hun handen, met geld. Zoals Collignon ons laat zien in zijn weerzinwekkende tekening. Die gewoon in de krant staat die elke dag door mijn brievenbus glijdt.

Als links intellectuelen zich botvieren op antisemitische complottheorieën, mag het ineens niet meer antisemitisch heten. Diezelfde VPRO kwam in kwaad daglicht te staan door een antisemitisch bordspel. Zelfs het internationale documentatiecentrum over de holocaust, het Simon Wiesentahl Center kwam ertegen in het geweer, en uiteindelijk zag de VPRO zich genoodzaakt het walgelijke 'spel' (waarin Joden de Anne Frank kaart konden inzetten om hun zin te krijgen) van de website te halen. Maar in een bericht daarover bleef NRC Handelsblad het woord 'antisemitisme' in de kop nog tussen aanhalingstekens zetten. Alsof het eigenlijk niet echt antisemitisme was.

Nu, antisemitisch was het weldegelijk. Ook de mensen die 'deugen' volgens de links correcte mores, deugen in bepaalde opzichten heel erg niet. Jos Collingon is er zo een. Onder het mom van 'lollige' Wilders kritiek schuilt onvervalste Jodenhaat, en dit keer niet eens meer met het excuus dat het gewoon kritiek op Israël zou zijn.

 

Joden overal ter wereld doelwit

 

De terroristen in Frankrijk lijken niet alleen Joden maar alle etnische minderheden tot doelwit te hebben, maar dat is niet bepaald een geruststelling. Hoewel de kans om slachtoffer te worden van een aanslag relatief klein blijft, zowel binnen Israel als daarbuiten, eisen de voortdurende dreiging en veiligheidsmaatregelen hun tol op Joden over de hele wereld.

 

Wouter

____________

Opinie: Joden overal ter wereld doelwit

http://joodsactueel.be/2012/03/19/opinie-joden-overal-ter-wereld-doelwit/

Maandag 19 Maart 2012 16:28

 

"Joden en Israëli's, waar ook ter wereld moeten voorzichtig zijn. Het is de prijs die we betalen voor wat we zijn. Mocht er enige twijfel over bestaan: deze laatste terroristische aanslag toont aan hoe innig de diaspora en Israël met elkaar verweven zijn." 

 

Naar aanleiding van de aanslag in Toulouse verscheen op de Joodse website JSSNews een opgemerkte bijdrage van Benjamin Amsellem. Joods Actueel wil zich niet uitspreken voor of tegen dit opiniestuk, maar wil de lezer zelf laten oordelen.  

 

Op minder dan één maand tijd werden Joden het doelwit in Ashdod, Bangkok, New Delhi, Tbilissi en Toulouse. 

 

In minder dan vijf weken tijd zijn Joden het doelwit van aanslagen geweest in Israël (Ashdod, Be'er Sheva) maar ook in Indië, Georgië en Thaïland. Nu dus ook in Frankrijk. 

 

Het is te vroeg om definitieve conclusies te trekken over de aanslag in Frankrijk. Toch blijven de woorden van Ehud Barak, Israëlisch minister van Landsverdediging nazinderen: "de Libanese Hezbollah, gefinancierd en getraind door Iran, heeft recent geprobeerd om Israël en Joodse doelen overal ter wereld aan te vallen". 

 

In Jeruzalem heeft het bureau dat reisadvies verschaft de Israëlische burgers gewaarschuwd niet te reizen naar Turkije, Egypte, Marokko, Maleisië, Indonesië, Sri Lanka, de Filippijnen en andere Aziatische landen. Ook voor Nigeria, Ivoorkust, Mali, Togo en tal van andere Afrikaanse landen wordt een negatief reisadvies verstrekt. Het bureau heeft een gedetailleerde gids klaar waarin Israëlische zakenlui en toeristen tips krijgen om niet ontvoerd of aangevallen te worden. De gids verduidelijkt ook hoe men "geen aandacht kan trekken". 

 

De lijst van landen en regio's waar Israëlis zich best niet begeven is lang geworden. Zeer lang. Men vraagt zich af of er één land ter wereld is die zo'n uitgebreid reisadvies voor zijn onderdanen heeft. 

 

Maar dit is nu eenmaal ons lot, althans voor het ogenblik. Al deze aanslagen, deze pogingen tot aanslagen en deze waarschuwingen voor aanslagen, verstrekt door geheime diensten wijzen op één zekerheid: de wereldwijde Jihad, geleid door Iran en de Hezbollah heeft beslist om niet enkel Israëlische militaire doelwitten te viseren maar Joden, mannen, vrouwen en kinderen overal ter wereld te willen raken. Alle Joden, alle Joodse instellingen zijn doelwit geworden. En het is moeilijk zich tegen deze bedreiging te wapenen, maar we hebben geen andere keus. 

 

Israëlische ambassades en andere diplomatieke instellingen overal ter wereld zijn op hun hoede voor mogelijke terroristische aanslagen. Dat is ook het geval voor talrijke Joodse instellingen, scholen en culturele centra. De Israëlische overheid staat voortdurend in contact met vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap en brengen hen voortdurend op de hoogte van mogelijke dreigingen. Sommige Joodse leiders zijn zelfs gevormd om hun gemeenschap te kunnen beveiligen. 

 

Welk ander volk of welke andere religie moet zo op zijn hoede zijn? Welk ander volk of welke andere religie wordt zo openlijk overal ter wereld bedreigd? Welk ander volk of welke andere religie moet zijn onderwijsinrichtingen beveiligen met geavanceerde bewakingssystemen? In vele landen hebben de Ministeries van Binnenlandse Zaken een apart budget voor de bewaking van Joodse instellingen. Vandaag gaat het niet langer om terrorisme tegen Israël, maar om een antisemitisch terrorisme. Vandaag worden in Frankrijk opnieuw vragen gesteld omtrent de veiligheid van de Joodse scholen. In Istanbul worden de synagogen voortdurend bewaakt en geobserveerd door de politie. In Johannesburg zijn het de Joodse gemeenschappen zelf die, in nauw overleg met de lokale politie instaan voor de beveiliging van de Joodse scholen en synagogen. 

 

Onze vijanden zijn in staat onze kinderen te doden in de slaap, zoals gebeurde met de familie Fogel in Itamar. Ze kunnen Grad-raketten afvuren op onze scholen in Be'er Sheva en Ashkelon. Ze kunnen onze religieuze scholen binnendringen, zoals in de Yeshiva Merkaz Harav in Jeruzalem gebeurde, waar koelbloedig op onze jonge studenten werd geschoten. En nu zijn ze in staat om in Frankrijk Joodse kinderen neer te schieten – het jongste slachtoffer in Toulouse was drie jaar oud. Kinderen als doelwit nemen is laf. 

 

Joden en Israëli's, waar ook ter wereld moeten voorzichtig zijn. Het is de prijs die we betalen voor wat we zijn. Een sterke diaspora is in het belang van Israël en een sterke staat Israël is in het belang van de ganse diaspora. Mocht er enige twijfel over bestaan: deze laatste terroristische aanslag toont aan hoe innig de diaspora en Israël met elkaar verweven zijn. We moeten voor elkaar zorgen. Alle Joden zijn verantwoordelijk voor elkaar. We zijn onze broeders hoeder. 

 

Benjamin Amsellem – JSSNews 

Vertaling: Geert Versyck

 

Waarom Israelische afschrikking tegen Iran niet zou werken

 

Dershowitz stelt de morele vragen die veel mensen die zich tegen een preventieve Israelische of Amerikaanse aanval op Iran uitspreken, niet stellen. Zij wijzen met enige luiheid naar het bekende argument dat Israels kernwapens een Iraanse aanval zullen verhinderen, immers, wanneer Iran zou aanvallen dan weet het dat Israel even vernietigend terug kan slaan. Maar zou Israel dan aanvallen? Wat kan het daarmee (nog) bereiken? En waarom moeten de kinderen in Teheran boeten voor de wrede beslissing van het Iraanse leiderschap hun vele dreigementen aan het adres van Israel in de praktijk te brengen?  

 

Critici van Israel geloven waarschijnlijk zonder meer dat Israel dan zou aanvallen en er niet voor zou terugdeinzen om, wanneer 100.000 of misschien wel een miljoen Israeli's gedood zouden worden in een Iraanse nucleaire aanval, met gelijke munt terug te betalen. Maar Dershowitz is daar niet zo zeker van en ik ook niet. Israel deinst er niet voor terug om gewaagde aanvallen uit te voeren als het daarmee erger kan voorkomen, als het daarmee een aanval op Israel kan voorkomen. Maar pure vergelding, op die schaal, zonder militair doel, is een andere zaak. De mensen die voor wederzijdse afschrikking pleiten zijn natuurlijk eigenlijk ook helemaal niet voor een Israelische wraakactie waarbij honderdduizenden of miljoenen Iraniërs omkomen, en zouden er, mocht het ooit zover komen, tegen pleiten. Het is, in andere woorden, bluf. En wie zegt dat Iran daar in trapt?

I am not here arguing in favor of a preventive attack on Iran at this time. I am arguing against reliance on a policy of deterrence and containment, because I don't believe it will work in relation to Iran, Israel and the United States.

What if deterrence and containment didn't work, and Iran were to fire nuclear rockets at Israeli cities? Those who now advocate robust deterrence—instead of surgical prevention—would simply say to the remaining Israelis: "Woops. We were wrong. Sorry. We'll build you a new Holocaust Museum."

RP

----------

 

Why deterrence won't work against Iran

http://www.stonegateinstitute.org/2958/iran-deterrence

by Alan M. Dershowitz
March 20, 2012 at 1:30 pm

Following President Obama's strong renunciation of "containment" and his expression of willingness to use military force as a last resort to prevent Iran from developing nuclear weapons, some on the left continue to oppose any threat to use the military option. Leading this approach is Fareed Zakaria, who recently on his CNN program, characterized the Obama policy as "a serious error," and called instead for a "robust policy of containment and deterrence."

But the policy that Zakaria is proposing is anything but robust. To the contrary, it is a call for inaction. It presumed that Iran will be allowed to develop nuclear weapons, but that they will be deterred from actually using them by the threat of nuclear retaliation. Zakaria points to the fact that deterrence succeeded in preventing war between the United States and the Soviet Union, as well as between India and Pakistan. He claims that each side was effectively deterred by the threat of mutually assured destruction. He says it will work equally well with Iran.

Let us pause for a moment to understand precisely what a policy of deterrence entails. Any such policy is based on the promise that if one side launches a nuclear attack, the other side will retaliate with an equally devastating nuclear attack, thus assuring the destruction of both societies and the deaths of millions of innocent civilians. The first question therefore is whether the United States would actually be willing to retaliate against a nuclear attack on Israel by dropping nuclear bombs on Tehran, killing millions of its civilian inhabitants. The second question is whether any civilized country—the United States or Israel—should be willing to kill millions of Iranian civilians because their leaders made a decision to use nuclear weapons against Israel or the United States. The third question—and the one never asked by advocates of deterrence—is whether it would be legal, under the laws of war, to target millions of civilians in a retaliatory nuclear attack.

These are the kinds of questions that Fareed Zakaria and his dovish colleagues refuse to ask. And the reason they refuse to ask these hard questions is precisely because we know the answers they would give: They would be categorically opposed to any retaliatory attack that targeted civilians in a tit-for-tat implementation of a mutually assured destruction policy of deterrence. If you don't believe me, ask him!

As to the legality of nuclear deterrence, the International Court of Justice issued a decision in 1996, in a case challenging the lawfulness of using, or threatening to use, nuclear weapons. The majority decision declined "to pronounce…on the practice known as 'the policy of deterrence'." It did rule unanimously, however, that any "threat or use of nuclear weapons" must "be compatible with the requirements of the international law applicable in armed conflict, particularly those of the principles and rules of international humanitarian law…" These rules, of course, generally forbid the targeting of civilian population centers and require proportionality even in the bombing of military targets. Since nuclear weapons are, by their nature, virtually incapable of destroying military targets without also inflicting countless civilian casualties, it would seem to follow that they could not be used except against remote military targets, such as ships and submarines on the high seas, or armies in isolated deserts or mountains. In a divided vote, the court ruled that:

"the threat or use of nuclear weapons would generally be contrary to the rules of international law applicable in armed conflict…"

"However, in view of the current state of international law, and of the elements of fact at its disposal, the Court cannot conclude definitively whether the threat or use of nuclear weapons would be lawful or unlawful in an extreme circumstance of self-defence in which the very survival of a State would be at stake."

In other words, it would be unlawful for the United States to threaten or use nuclear weapons as a deterrent, since its "very survival" would not be at stake, but it might be lawful for Israel to do so because it is a small state whose very survival would, in fact, be at stake were it to be attacked by nuclear weapons.

Menachem Begin, the Israeli Prime Minister who ordered the preventive attack on Iraq's nuclear reactor in 1981, expressly renounced mutually assured destruction as a policy. He said that Israeli "morality" would never permit a retaliatory attack against an Iraqi city: "The children of Baghdad are not our enemy."

A preventive attack, on the other hand, is always directed against a military target. Only one person—a nuclear technician—was killed in the attack Begin authorized.

It would appear to be ironic that Zakaria, and others who purport to be "doves", would favor a mutually assured destruction policy that threatens the deaths of millions, over a preventive policy that targets military nuclear facilities. But it is not at all ironic, since such doves would be against actually carrying out the threat that is central to any credible policy of deterrence. For them, deterrence is a bluff—a hollow threat and the Iranians would see right through it.

That's why President Obama is correct in renouncing containment and insisting that he isn't bluffing when he says Iran will not be allowed to develop nuclear weapons, even if it takes a surgical military strike to stop them.

I am not here arguing in favor of a preventive attack on Iran at this time. I am arguing against reliance on a policy of deterrence and containment, because I don't believe it will work in relation to Iran, Israel and the United States.

What if deterrence and containment didn't work, and Iran were to fire nuclear rockets at Israeli cities? Those who now advocate robust deterrence—instead of surgical prevention—would simply say to the remaining Israelis: "Woops. We were wrong. Sorry. We'll build you a new Holocaust Museum."

 

Catherine Ashton maakt vergelijking tussen jongeren in Toulouse en Gaza

 

And the days when we remember young people who have been killed in all sorts of terrible circumstances - the Belgian children having lost their lives in a terrible tragedy and when we think of what happened in Toulouse today, when we remember what happened in Norway a year ago, when we know what is happening in Syria, when we see what is happening in Gaza and in different parts of the world - we remember young people and children who lose their lives.

 

Gaza erbij halen lijkt misschien voor de hand te liggen als je Palestijnse jongeren toespreekt, maar ongelukkig is te zacht uitgedrukt voor de manier waarop de doden van terreuraanslagen in Frankrijk en Noorwegen, van een busongeluk, de Syrische opstand en Gaza in één adem worden opgesomd. Opvallend is dat Knack het busongeluk daarbij niet titel-waardig vond.

 

Opvallend aan de speech is verder dat Israel totaal onvermeld blijft, maar mischien maar goed ook, want Ashton zegt zelden tot nooit iets positiefs over Israel. Ze noemt alleen 1 keer Netanyahu, en dan als iemand die ze er keer op keer op moet wijzen dat "de kinderen van Gaza kunnen bereiken wat ze maar willen". Dat zal voor Netanyahu niet bepaald een geruststelling zijn, eerder een dreigement, want de meeste Gazanen schijnen vooral te willen dat Israel ophoudt te bestaan.

Een kritische noot naar haar Palestijnse toehoorders ontbreekt volkomen, ook een directe oproep om vrede met Israel na te streven. Omzichtig herinnert ze eraan dat de EU een Palestijnse staat steunt, die in vrede en veiligheid met al haar buren (hint, hint?) bestaat.

 

De dader(s) van de aanslag op de joodse school in Frankrijk worden intussen vermoed bij neo-nazi's die enkele jaren geleden uit het Franse leger ontslagen zijn. Eerder zijn 3 militairen vermoord die van noord-Afrikaanse afkomst waren.

 

Wouter

_____________

 

 

Ashton maakt vergelijking tussen jongeren in Toulouse en Gaza

maandag 19 maart 2012 om 20u21

http://www.knack.be/belga-politiek/ashton-maakt-vergelijking-tussen-jongeren-in-toulouse-en-gaza/article-4000069595526.htm

(Belga) De Europese hoge vertegenwoordigster Catherine Ashton heeft de moord op drie leerlingen en een leraar van een Joodse school in het Franse Toulouse vergeleken met de jongeren van Gaza of Syrië.

"Als we denken aan wat vandaag in Toulouse gebeurd is, als we ons herinneren wat een jaar geleden in Noorwegen is gebeurd, als we weten wat er in Syrië gebeurt, als we zien wat er in Gaza en verschillende delen van de wereld gebeurt, denken we aan de jongeren en kinderen die hun leven verliezen", zei Ashton in de rand van een vergadering over de Palestijnse jeugd in Brussel. "Aan hen wil ik hulde brengen", aldus de de EU-topdiplomate die ook verwees naar "de Belgische kinderen die het leven lieten in een verschrikkelijke tragedie" bij het busongeval vorige week in Zwitserland. Catherine Ashton bracht ode aan de jonge Palestijnen die "tegen alle verwachtingen in blijven leren, werken en dromen van een betere toekomst". De moord op de Joodse godsdienstleraar, zijn kinderen van drie en zes, en de 10-jarige dochter van het schoolhoofd is de eerste antisemitische aanslag van die omvang in Frankrijk sinds 30 jaar. (KME)

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

SPEECH/12/199           Catherine Ashton - EU High Representative for Foreign Affairs and Security Policy and Vice President of the European Commission

Speech at the high-level conference Engaging youth—Palestine Refugees in the changing Middle East

Organized by UNRWA in cooperation with the EU and the Government of Belgium, Palais Egmont

Bruxelles, 19 March 2012

It's a great privilege to be here and have the opportunity to meet with some of the young Palestine refugee representatives. It's not only a chance for us to meet together, but also for the Palestine young representatives to meet with each other. I don't under estimate the sense of optimism in this room, but am aware of how difficult this occasion is as they come together for one of the very few occasions where this is possible.

It's a pleasure for me to be here also because in this week we have a number of events which demonstrate the priority the European Union is giving to the Middle East Region. Today we have the stakeholder's conference and later in the week we have the Ad-Hoc Liaison Committee and the Quartet Envoys meeting, and all of this linked to the Foreign Affairs Council which will meet on Friday. The region is very much a key part of the policy that we have, a key priority for me from the outset of my time in office and perhaps even more so since what we call the Arab Spring events.

We witnessed with humility and admiration what so many people in Tunisia, in Egypt, in Libya did when they raised their voices to put an end to regimes in a revolution that was an inspiration to all of us. We watch today the quest for dignity now tragically unfolding in Syria, a country where UNRWA plays such an important part. And we are all appalled as the bloodshed continues. We witness the fighting, the crimes against humanity and the over 8-9000 people who have been killed, so many children and young people who have been caught up and murdered. We always take the opportunity to reiterate our call for the violence to stop and for unhindered access to humanitarian aid.

And I will if I may pay tribute to Kofi Annan who on behalf of the United Nations and the Arab League is doing his best to try ensure that the regime engages with him and offers a chance for the violence to stop. And I will through you, Secretary General of the Arab League, send again a message to Kofi Annan on behalf of all of us, a support for his work and for your work. We'll continue to work with everyone gathered here, with the Arab League, with the Organization of Islamic Cooperation, with the United Nations, to continue to increase the pressure on the regime and support for Kofi Annan's work, to find a political solution.

One of the things that have struck me in the course of this last year and a half has been the role of the young people in Syria and in the Arab Spring. It's been absolutely crucial and if I might I would also particularly put the emphasis on the role of young women, many of whom I've had the privilege to meet and to work with. Young people have been in the front line of change, they've been courageous in having their voices heard and they continue to speak out. As the young people who have joined us today, they want freedom, they want opportunities, they want jobs, they want education, they want a future, they want a country. They want a place where they can live in peace and security, where they can grow and develop, and have their own families, a future and a place that belongs to them. I will argue that the young people sitting here are the true members of this conference. We are privileged to be in their presence and have their inspiration.

Over the coming two days we will listen to the voices of the future leaders of their

communities and the future leaders of a Palestinian state. When I was last in Gaza I had the privilege of meeting with the a group of young people: Yasmeen who is here with us today, but I also met with Ali, and Motaz, Smaher, Sahar and they said a number of things to me in the course of that meeting and I'm going to quote from what they said to me at that time.

"We can't wait, we need to take the future in our own hands and to do so working together".

"We need to see the world and the world needs to see us because we are the same as other young people around the world, we have the same concerns, we have the same dreams".

"Even if I live in Gaza, which is a prison, I will continue to love and explain its beauty and the energy and hopes of all the young people around me".

"We don't complain, we can't complain – we need to spark hope and passion about Gaza and its community".

"Freedom will come through education and knowledge, the internet is our window on the world. We need to create curiosity and knowledge about our rights".

I argue that those quotes speak for themselves and we can't fail them. They do not look for excuses. We should not look for excuses either. When I was in Gaza, when I visited Palestine and the West Bank too, I saw the role that young people are playing in their communities and as I've already said on a number of occasions, especially the role of the young women, because the fate of women's rights in a sense dictates the fate of the future of the Arab Spring. Women who've been central to the changes that are taking place and will remain central. It's not just a political or moral issue, it's also an economic issue. The engagement of all people in the future is crucial.

Let me just say a little bit too about what the European Union believes is so important about UNRWA and part of what's important is sitting next to me because it's been my great privilege to work with you, Filippo Grandi, and with your team and I have not only found it inspirational, I've also enjoyed it enormously. You and I have discussed on many occasions the need to continue with the support.

It's not a coincidence that the European Union is the biggest and the most loyal donor. Our donor activity started in 1971 and in the last 11 years we provided over € 1.3 billion in support of UNRWA's work - along with contributions from EU Member States, the EU overall contributions in 2010 and 2011 accounted for almost 40% of the total support. It is a big effort in difficult financial circumstances.

And I believe it is because it matters so much. I am not giving you figures so that you feel a sense of success from the EU, but so you would feel a sense of commitment from the European Union. Our support goes to where it matters most: health, schools, humanitarian needs, and shelter. The ultimate goal however is for Palestinians to be masters of their own fate, in their own state.

Our goal, consistently spelt out over time, is supporting the creation of a Palestinian state that will not need to depend on donor support, will stand in its own right and will exist in peace and security side by side with all its neighbours. As PM Fayyad always tells me and we will talk about it at the AHLC meeting on Wednesday here in Brussels: Palestine should be given the opportunity to compete without help from donors. The talent is there, the will is there, what is needed is the opportunity and the right political decision.

For that reason – we leave no stone unturned and we will do everything possible to try and meet circumstances for the completion of the Middle East Peace Process. We know too that the Palestinian refugees face additional challenges; they leave in countries which even after so many years they cannot consider home. This is why UNRWA's work is so special: it has gone beyond the provision of universal needs and helped them establish a sense of identity that otherwise is lost to the world, an identity which people here are absolutely proud of. And that comes about through many things that UNRWA does.

In Syria, through the Palestine Refugee youth exclusion, which enhances the economic and social prospects, and supporting vocational education through the 'Engaging Youth programme'.

In Lebanon, through the Palestinian students being able to benefit from EU-supported university scholarships.

In Jordan, addressing the social needs of refugees including support to improve the living conditions.

In Gaza, where we have seen children account for more than half of the 1.5 million population, where we have supported UNRWA's summer games for the past few years. In 2011, 250,000 children in Gaza, including 16,000 children with special needs, participated in educational and recreational activities across six weeks.

I wonder how many of you knew that the children of Gaza now proudly hold four Guinness world records: the most people playing parachute games; the largest handprint painting; the most footballs dribbled simultaneously; the most kites flown simultaneously!. I have one Gaza kite in my office. Given the opportunity, the children of Gaza can achieve whatever they want. This is what I say to PM Netanyahu everytime I meet with him.

In the West Bank too we have the opportunities for young people to learn about the EU and its culture and to value and benefit from the relationship between us.

So I would say this, that over the coming years, the EU will continue providing support to UNRWA's General Fund as the Agency makes progress in its reform process. We believe that UNRWA is essential to the development and well-being of all the Palestine refugees and we believe that it needs strong support, financial support from all the parties that are able to do that and I would make that message very clear to everyone that is present here that I see your participation today also as a recognition of the need to continue and offer financial support to UNRWA into the future.

We are gathered here because we have recognised the potential of the youth of Palestine. Against all the odds, they continue to learn, to work, to dream and aspire to a better future. And the days when we remember young people who have been killed in all sorts of terrible circumstances - the Belgian children having lost their lives in a terrible tragedy and when we think of what happened in Toulouse today, when we remember what happened in Norway a year ago, when we know what is happening in Syria, when we see what is happening in Gaza and in different parts of the world - we remember young people and children who lose their lives. Here are young people who are asking not to be leaders of the future, but to be taken seriously as leaders of today. And it is to them that we should look and to them we should listen and it is to them that I pay tribute.

 

Catherine Ashton en de dood van kinderen

 

Misschien wou Catherine Ashton vooral benadrukken dat kinderen op veel plaatsen lijden en het zwaar hebben, maar het blijft vreemd en ook beledigend hoe ze kinderen die bij een ongeluk omkomen vergelijkt met de kinderen die in Syrië in koelen bloede worden vermoord, de kinderen die Breivik eveneens koelbloedig vermoordde, de kinderen die gisteren in Toulouse werden vermoord omdat ze Joods waren en de kinderen in Gaza, die echter meer te lijden hebben van het beleid en de keuzes van Hamas dan van Israel dat het op de terroristen heeft gemunt. Zij stelt dat alles echter gelijk, sterker nog, ze lijkt vooral Gaza en Syrië op een lijn te stellen. Dat is natuurlijk walgelijk en heeft terecht de nodige woede opgeroepen. Maar Elder of Ziyon wijst op nog een ander probleem met zulke vergelijkingen:

 

Ashton, by putting all dead kids in the same big bucket, is not respecting the lives of children. She is cheapening them. She is saying that the proper response to any child who dies, no matter what the circumstances, is "Oh, how awful!" An honor killing is awful, an anti-semitic hate crime is awful - but so is a bus accident, and so is cancer. When every death is the same, then there is no reason to get angry when children are mowed down in cold blood. 
Ashton's statement shows that in her own warped mind, there is no difference. The next logical step is that it is not reasonable to blame anyone or to hold anyone accountable; "these things happen."

 

RP

--------- 

 

 

EU's Catherine Ashton compares kids murdered in France with Gaza

http://elderofziyon.blogspot.com/2012/03/eus-catherine-ashton-compares-kids.html

Today, Catherine Ashton - EU High Representative for Foreign Affairs and Security Policy and Vice President of the European Commission - gave a speech to Palestinian Arab youth. 

At the end of this speech which had the usual platitudes, she decided to be topical:

 

We are gathered here because we have recognised the potential of the youth of Palestine. Against all the odds, they continue to learn, to work, to dream and aspire to a better future. And the days when we remember young people who have been killed in all sorts of terrible circumstances - the Belgian children having lost their lives in a terrible tragedy and when we think of what happened in Toulouse today, when we remember what happened in Norway a year ago, when we know what is happening in Syria, when we see what is happening in Gaza and in different parts of the world - we remember young people and children who lose their lives. Here are young people who are asking not to be leaders of the future, but to be taken seriously as leaders of today. And it is to them that we should look and to them we should listen and it is to them that I pay tribute.

To begin with, while she mentions children's lives who are lost in accidents - like the Belgian bus tragedy - she seems to place those killed in Gaza in a different category. She puts it in present tense, as if they are being murdered daily, in the same way she describes Syria; she is not framing it as kids killed because their leaders decided to pursue a policy of genocide against the Jews of the Middle East but as kids who are being targeted by...those awful bloodthirsty Israelis.

She would no doubt disagree vehemently. She probably thought that she was just talking about how tragic it is when children's lives are lost, no matter what the circumstances. But even if you are being charitable and think that she was not referring to Gaza as a Israeli policy targeting kids, it is still a hugely offensive statement. 

A bus accident is a tragedy. The deliberate murder of children, as in Norway and Toulouse, is an outrage. To compare the two is to cheapen the lives of those whose lives were lost because of hate. 

One of the more maddening themes one comes across on public forums is the idea that "it doesn't matter how they died, they are still just as dead." This is a sick way of thinking. It reduces people's lives to a flip of the coin, and it minimizes the one factor that changes a tragedy into an outrage - the intent of the killer. There is a good reason why the penalties for murder and involuntary manslaughter are different. If you equate the two, you are revealing your own depravity, and you put a murderer same moral plane as defective car brakes. It is the worst kind of moral relativism. 

Ashton, by putting all dead kids in the same big bucket, is not respecting the lives of children. She is cheapening them. She is saying that the proper response to any child who dies, no matter what the circumstances, is "Oh, how awful!" An honor killing is awful, an anti-semitic hate crime is awful - but so is a bus accident, and so is cancer. When every death is the same, then there is no reason to get angry when children are mowed down in cold blood. 

Ashton's statement shows that in her own warped mind, there is no difference. The next logical step is that it is not reasonable to blame anyone or to hold anyone accountable; "these things happen."

Some acts demand outrage; but in Catherine Ashton's universe, there is no room for outrage. 

(h/t Challah Hu Akbar)

 

 

Islamitische Jihad in Gaza zwaar getroffen, maar dreiging blijft

 

De Israelische respons lijkt effect te hebben gehad, maar de relatieve kalmte zal weer tijdelijk zijn, zolang de terroristen over raketten blijven beschikken die zelfs tot Tel Aviv zouden kunnen komen. De slechte ervaringen tijdens de Gaza Oorlog zijn waarschijnlijk wat de Islamitische Jihad heeft weerhouden om die in te zetten.

 

_____________

 

IDF says Gaza's Islamic Jihad severely damaged

http://www.jpost.com/Defense/Article.aspx?id=262266

By YAAKOV KATZ

03/18/2012 02:34

All schools in South set to reopen; IDF impressed by Islamic Jihad's ability to launch more than 300 rockets during five main days of hostility; Israel satisfied with Egypt's role in cease-fire.

 

Gazans fired a few rockets at Israel on Friday, but none on Saturday as of press time. IDF sources said that Islamic Jihad was severely beaten in the recent round of violence and that it would need time to rebuild its capabilities.

The air force bombed more than 40 targets throughout the Gaza Strip over the past week, including nearly 20 rocket squads, and several weapons storage centers and underground long-range rocket launchers.

On Friday, one of the Kassam rockets hit in the Eshkol regional. No one was wounded.

After a week when many schools in the South were closed, all classes were expected to return to normal on Sunday.

“Islamic Jihad was hit hard in the recent round of violence but the rocket fire continued since it needs to be able to have the last word,” a senior IDF source said over the weekend.

On the other hand, the source said that the IDF was impressed by Islamic Jihad’s ability to fire more than 300 rockets during the main five days of hostilities, even though a significant number hit in Gaza and close to 60 were intercepted by the Iron Dome counter-rocket defense system.

The IDF source said that by last Tuesday, Islamic Jihad was “begging” Egypt to convince Israel to accept a ceasefire.

The source also said that Israel was satisfied with Egypt’s role in brokering the truce, an indication that Cairo still had influence in the Gaza Strip.

The IDF believes that Islamic Jihad refrained from firing its long-range Iranian-supplied Fajr-5 artillery rockets that have the capability to hit Tel Aviv.

Meanwhile on Friday, IDF Spokesman Brig.-Gen. Yoav Mordechai accused Tehran of “pulling the strings” behind the rocket fire against Israel from the Gaza Strip. As reported last week in The Jerusalem Post, IDF Military Intelligence said that Iran was actively encouraging Islamic Jihad to continue and even escalate its rocket attacks against Israel.

“The regime of ayatollahs in Iran continues to operate proxies in Lebanon and Gaza and to support them with weapons and funds,” Mordechai wrote on his Facebook wall. Next to the comment, Mordechai has posted a cartoon of Iranian President Mahmoud Ahmadinejad holding puppets of Hezbollah leader Hassan Nasrallah and Hamas Prime Minister Ismail Haniyeh.

 

Zuid-Israel: De schuilkelders in (NIW)

 

Een goed artikel dat laat zien hoezeer een miljoen Israeli’s in angst leefden in een week dat er meer dan 300 raketten en mortieren op het zuiden van Israel werden afgevuurd. Dat er niet meer Israelische slachtoffers vielen lag er onder andere aan dat er met het luchtalarm en de schuilkelders en het nieuwe Iron Dome raketafweer systeem alles aan wordt gedaan slachtoffers te voorkomen.

 

Ook in Ashkelon, tien kilometer van Gaza, gaat de hele dag het luchtalarm af en ook daar hebben ze slechts vijftien seconden om in een veilige ruimte te komen. In de kinderkliniek is het druk. „De ouders en kinderen zijn gespannen. Iedereen wil zo snel mogelijk geholpen worden om weer snel naar huis te kunnen,” zegt kinderarts Elisheva Ronen-Luurs. Ze ziet er moe uit. „Ik heb al twee nachten niet geslapen door dat stomme luchtalarm.” Ze vertelt dat vooral de kinderen heel bang zijn en zo dicht mogelijk bij hun ouders willen zijn. „Alle luchtbedden zijn uitverkocht in de stad, iedereen wil bij elkaar slapen en het liefst in de mamad, de veiligheidskamer. Weten dat je maar vijftien seconden hebt als het alarm afgaat maakt zo onzeker dat de kinderen er een trauma van oplopen. Veel huilen, niets meer durven en alleen maar zeuren, dat hoor je hier vaak. Een veel voorkomende klacht is obstipatie. Een kind zit niet rustig op de wc want het alarm kan zo weer af gaan. Of ze hebben van de zenuwen buikloop. Hun hele systeem is in de war. Ik had vanmorgen een jongetje van zes met overal pijn, zelfs achter zijn oor en bij zijn grote teen. Tijdens het lichamelijk onderzoek bleek hij een hartslag van honderd te hebben. Het kind was in de stress maar weet niet hoe hij dat moeten benoemen. Net had ik hier een moeder met twee jonge kinderen. Mijn mobiel ging en de kleintjes zaten meteen onder tafel. Ze dachten dat het het alarm was.” Plots horen we een enorme knal maar er is geen alarm. „Ja, dat gebeurt ook weleens,” zegt Elisheva lachend. Maar dan gaat toch het alarm en we rennen met zijn allen naar een veilige hoek in de kliniek. Een paar minuten later, terug in haar kamer, belt haar zoon Chaim. Hij woont in Ashdod. Naast zijn huis is net een raket ingeslagen, in het winkelcentrum. Hij is helemaal overstuur. „Sorry, ik moet naar hem toe.”
Als ik terugrijd naar het noorden realiseer ik me dat ik vandaag met niemand over politiek heb gesproken. Dan belt Elisheva. „Het is een godswonder dat niemand zwaargewond is geraakt in Ashdod. Vijftig meter rondom de inslag was alles doorzeefd met kleine kogeltjes die in de raket zitten.” Eenmaal thuis schrik ik van een deur die dichtvalt.

Zie voor het hele artikel op NIW: De schuilkelders in 

 

RP

 

 

 

Beeldvorming over de Gaza escalatie

http://www.israel-palestina.info/actueel/2012/03/18/beeldvorming-over-de-gaza-escalatie/

De luchtafweerraketten van Iron Dome werden soms ten onrechte als 'Israelische raketten die op Gaza worden afgevuurd' vermeld.

---

Ruim een week geleden begon de Gaza escalatie die tot de dood van meer dan 20 Palestijnse terroristen en enkele burgers leidde, en waarbij meer dan 200 raketten op Israel zijn afgevuurd (volgens sommige bronnen zo'n 300), op steden als Ashdod, Ashkelon en Beersheva. De Islamitische Jihad en andere terreurgroepen hebben zelf trots gemeld hoeveel raketten zij hebben afgevuurd op Israel (informatie tot en met dinsdag 13 maart. Bron Elder of Ziyon):

Islamic Jihad (Al Quds Brigades): 91 Grads, 31 "Jerusalem" missiles, 24 "107″ missiles, 31 mortars

PRC (Nasser Salah Din Brigades): 47 "Nasser" rockets, 9 mortars

Fatah (Al Aqsa Brigades – al-Nedal Division): 19 Qassam-type rockets, 7 mortars

PFLP: 9 Grads, 32 Qassam-type rockets, 5 mortars

DFLP : 1 Grad, 17 Qassam-style rockets, 3 Mortars

Al-Ahrar and Jaysh al-Jumma: 4 Qassam-style rockets

So the total through Monday is 101 Grads, 174 short range rockets and 55 mortars, or 330 projectiles for these groups. There may have been others that shot rockets as well.
Interestingly, they are not counting any rockets fired since the "cease fire" on Tuesday night.

Israel voerde volgens de Jerusalem Post in dezelfde tijd zo'n 40 aanvallen uit op de Gazastrook, op wapendepots, 'lanching squads' en raketlanceerinstallaties voor langere afstandsraketten. Elder of Ziyon telt maar 29 Israelische aanvallen, gebruik makend van het Palestijnse PCHR.

Sinds dit staakt het vuren hebben de Palestijnen nog diverse raketten afgevuurd op Israel, maar dit kwam pas donderdag in het nieuws toen Israel na twee dagen een luchtaanval uitvoerde. Ook vrijdag zijn nog enkele raketten op Israel afgevuurd. Zowel Trouw, De Volkskrant en het AD kopten donderdag op hun website: "Israëlische luchtaanval op Gaza ondanks staakt-het-vuren". Verderop in het artikel wordt van 'enkele raketten' op Israel gesproken, 'waarop Israel antwoordde met luchtaanvallen'. Opvallend in de berichtgeving over de escalatie is dat er nauwelijks onderscheid wordt gemaakt tussen door Israel gedode burgers en strijders. In de koppen staat zonder uitzondering het Israelische geweld centraal, niet de Palestijnse raketten die eraan vooraf gingen. Pas laat in de tekst wordt vaak vermeld dat het met name leden van de Islamitische Jihad en de Volksverzetscomitees waren die door Israel werden getroffen. De eerste dagen werden uitsluitend terroristen gedood door Israel, wat uitzonderlijk is bij dit soort aanvallen op dichtbevolkt gebied, ook gezien het feit dat de terreurgroepen in Gaza juist vanuit de nabijheid van huizen en scholen opereren omdat dit hun meer veiligheid verschaft dan open veld. Dat zij daarbij de burgerbevolking in gevaar brengen wordt op de koop toe genomen of zelfs ook nagestreefd omdat burgerdoden door Israel leidden tot felle internationale veroordelingen en de sympathie voor de Palestijnen ten goede komt. De verhouding tussen gedode strijders en burgers door Israel is bovendien beter dan die van andere moderne Westerse legers, zoals de NAVO.

Bij wijze van test vroeg ik mijn vader afgelopen week wat zijn indruk was van de escalatie, of hij meende dat er meer burgers of strijders waren omgekomen en hoe het was begonnen. Hij leest de NRC en Trouw en kijkt naar het NOS journaal en/of Nieuwsuur. Zijn antwoord was niet verrassend, wel triest: hij meende dat vooral Palestijnse burgers waren omgekomen. Hij had geen idee hoeveel raketten de Palestijnen hadden afgevuurd en wat de aanleiding was van de escalatie. Hij had ook geen idee hoever die raketten konden komen en hoeveel mensen in Israel daardoor betroffen waren. Daar lees je dan twee kwaliteitskranten voor en betaal je via de belasting mee aan de publieke omroep.

Er was, zoals altijd, weinig aandacht voor de impact die de vele raketten vanuit Gaza op een miljoen mensen in Israel hadden. In het NIW staat hierover een mooie reportage, waaruit hieronder een citaat:

Als het alarm afgaat hebben we acht seconden om dekking te zoeken, je kunt het beste hier onder de tafel gaan liggen," legt Odelia Ben-Porat uit. Samen tellen we acht seconden, en nog een keer. „Ben je onderweg en het alarm gaat af dan wordt geadviseerd om je auto uit te gaan en ernaast te gaan liggen.
Met onze vijf jonge kinderen lukt dat niet in acht seconden. Zijn we met zijn allen dan zet ik de radio hard aan zodat de kinderen het alarm niet horen en bid ik dat er niets gebeurt." ." Als manager van Reut, een non-profitorganisatie die zich bezighoudt met opvang van en hulp aan slachtoffers van de dagelijkse beschietingen vanuit de Gazastrook, heeft Odelia dagelijks met de problematiek van het leven in Sderot te maken. „Door de stress heeft iedereen hier een trauma. Onze realiteit is acht seconden. Weet je dat er in 2011 680 raketten op ons zijn afgeschoten? Dat is gemiddeld twee op een dag. Kun je je voorstellen wat dat met je doet?"

En in gesprek met een kinderarts in Ashkelon:

"Net had ik hier een moeder met twee jonge kinderen. Mijn mobiel ging en de kleintjes zaten meteen onder tafel. Ze dachten dat het het alarm was." Plots horen we een enorme knal maar er is geen alarm. „Ja, dat gebeurt ook weleens," zegt Elisheva lachend. Maar dan gaat toch het alarm en we rennen met zijn allen naar een veilige hoek in de kliniek. Een paar minuten later, terug in haar kamer, belt haar zoon Chaim. Hij woont in Ashdod. Naast zijn huis is net een raket ingeslagen, in het winkelcentrum. Hij is helemaal overstuur. „Sorry, ik moet naar hem toe."

Dit is de kant van het verhaal die grotendeels onderbelicht blijft. Net als het feit dat er zo weinig slachtoffers vallen aan Israelische zijde omdat men zoveel voorzorgsmaatregelen neemt. De scholen waren dicht, overal zijn schuilkelders gebouwd en er is veel geld geïnvesteerd in het Iron Dome raketafweersysteem, dat boven verwachting goed functioneerde. Zo werd zondag (een werkdag in Israel) in Beersheva een school getroffen, maar er vielen geen slachtoffers omdat die dicht was.

Mede vanwege het geringe aantal burgerslachtoffers was er relatief weinig aandacht voor deze escalatie in de media. De websites van de kranten hadden er allemaal diverse, vaak letterlijk van het ANP overgenomen, berichten over en de papieren kranten nog enkele artikelen. Het was echter geen voorpagina nieuws en op TV was er nauwelijks aandacht voor. Binnenkort volgt nog een uitgebreidere analyse van de berichtgeving over deze zaak.

RP

 

Vooral terroristen en waarheid gesneuveld in Gaza escalatie

http://www.israel-palestina.info/actueel/2012/03/17/vooral-terroristen-en-waarheid-gesneuveld-in-gaza-escalatie/

De recente escalatie in Gaza en het zuiden van Israel heeft weer de nodige nepfoto’s en doden die onterecht aan Israel zijn toegeschreven opgeleverd. Diverse bloggers hebben hierover geschreven, en het heeft ook de Israelische pers gehaald. De Nederlandse pers houdt zich weer eens stil. Het bontst maakte het een medewerkster van VN organisatie OCHA, Kudood Badawi, die eerder deze week twitterde over een bebloed meisje in de handen van haar vader. Ze twitterde:

Inmiddels is de tweet door honderden mensen geretweet en hij stond een tijdje bovenaan voor #Gaza. Het beeld waarnaar ze verwees was tijdens de Gaza oorlog ook al tegen Israel gebruikt en het arme kind blijkt van een schommel te zijn gevallen. De foto stamt van augustus 2006. VN medewerkster Khudood Badawi zit echter nog gewoon op haar plaats. Geen excuses, geen rectificatie, zelfs geen berisping: de VN houdt de kaken op elkaar en reageerde niet op vragen en kritiek.

Een andere foto die opdook was van een jongetje die zogenaamd het bloed van zijn net gedode broertje opruimt met een zwabber. Het blijkt echter om het bloed van een zojuist gedode koe te gaan.

https://twitter.com/#!/NourGaza/status/179216142282407936

Afgelopen woensdag kwam een jongen van 7 om, niet door Israelisch vuur zoals ‘health official’ Adham Abu Salmia beweerde, maar door een verdwaalde Palestijnse kogel.

The boy’s relatives and witnesses later said the boy was marching in the funeral procession for a Gaza terrorist Monday when he was struck in the head by an errant bullet.

At the time, gunmen were firing in the air, they said.

Er kwam nog een tiener om bij datzelfde incident en een aantal kinderen raakte gewond. AFP berichtte hierover:

Fifteen-year-old Nayef Qarmut was killed and six other teenagers injured as they were on their way to school near the northern town of Beit Lahiya, with a spokesman for the Palestinian medical services blaming an Israeli drone strike.

According to an AFP correspondent at the scene, there were no signs of any impact on the ground which could have been caused by a missile, with the most likely cause of his death being some kind of explosive device he was carrying.

The victim lost his legs in the blast and his body was covered with shrapnel wounds, he said.

Six other school children were injured, two of whom were in critical condition, while four sustained moderate wounds, medics said.

Een twitteraar schreef zelfs een Syrisch kind dat door Assads regime is gedood toe aan Israel.

Maar ook de bekende gefakete rookwolken zijn terug:

Example 2: Anti-Israel tweeter Nablussi posted this photo on facebook, claiming it is from today.

It’s not. Try 2008.

Erger is het natuurlijk wanneer niet twitteraars, maar gerenommeerde media als CNN de fout ingaan en oude foto’s recyclen. Elder of Ziyon meldt:

In that same CNN Arabic article I just posted about, here’s the photo accompanying it:

Only one problem: the photo was not taken this year.
Obviously those massive IAF airstrikes didn’t create images that were photogenic enough for CNN Arabic, so they swiped a photo that was used multiple times by the BBC in 2009.

Je zou verwachten, dat na de vele nepfoto’s en verhalen uit de Libanon oorlog van 2006 en de Gaza oorlog van 2009 de media inmiddels wat sceptischer zijn tegenover Palestijnse bronnen, en dat ook een instantie als de VN niet meer als een neutrale bron wordt beschouwd. Het is niet de eerste keer dat een VN medewerker liegt over Israelisch geweld.

Het is opvallend hoe schaamteloos de boel wordt belazerd en hoe weinig bronnen en beelden worden gecheckt. Als het er maar heftig en bloederig uitziet zal het wel kloppen, lijkt men te denken. In kranten en op televisie journaals worden vaak Palestijnse bronnen aangehaald voor wat betreft het aantal doden en gewonden van Israelische aanvallen. Er staat dan niet ‘zou’ of ‘Palestijnse bronnen beweren..’ maar bijvoorbeeld: ‘bij Israelische bombardementen op de Gazastrook werden gisteren tien Palestijnen gedood’, waarbij later in het artikel pas blijkt dat die informatie van ‘Palestijnse bronnen’ afkomstig was. Tijdens de Gaza oorlog werd dag na dag vermeld hoeveel doden er volgens ‘Palestijnse medische bronnen’ waren, maar uit een van de hierboven genoemde voorbeelden blijkt dat een medische functionaris glashard loog over de dood van een Palestijns jongetje. Bij Israelische bronnen wordt wel altijd duidelijk afstand genomen of klinkt scepsis door, zelfs wanneer het om vaststaande feiten gaat. Bovenstaande voorbeelden laten eens te meer zien dat er alle reden is om Palestijnse bronnen, waaronder VN medewerkers in Palestijns gebied, maar ook het Rode Kruis, journalisten, zogenaamde stringers, en natuurlijk activisten die voor de ‘goede zaak’ twitteren, stevig te wantrouwen.

Overigens laat dit ook zien hoe gemakkelijk men bereid is om volkomen irreële zaken over Israel te geloven. Men gelooft zonder meer dat Israel het liefst kleine meisjes en jongetjes doodt in Gaza, en ook zo bloederig mogelijk. In werkelijkheid heeft Israel met precisiewapens heel gericht op terroristen gemikt, en wel op hen die van plan waren aanslagen te plegen of raketten af te vuren op Israel. Daarbij zijn op meer dan 20 terroristen enkele burgers gesneuveld. Er werden meer dan 200 raketten op Israel afgevuurd.

RP