donderdag 10 november 2016

Beste Sjoerd de Jong,

Hartelijk dank voor de uitgebreide reacties in uw rubriek en naar mij persoonlijk op mijn open brief. Ik zal van mijn kant nog iets beter proberen te onderbouwen wat ik met een hetze tegen Israël bedoel, want dit zijn zware woorden, die niet op een enkele onhandige formulering, gevoeligheid mijnerzijds of verwarring omtrent het soort artikel (opinie of nieuwsartikel) zijn gebaseerd.

Ik ben het met u eens dat sommige kritiek op de krant, zowel vanuit sympathie voor Israël als voor de Palestijnen, niet zakelijk is en niet redelijk in wat men verwacht. De NRC gaat geen ‘Judea en Samaria’ schrijven, niet van ‘bevrijde gebieden’ spreken en niet serieus reageren op reacties van mensen die het over NSB Handelsblad hebben.

Toch kan ik de woede uit pro-Israël hoek deels wel begrijpen. Keer op keer wordt in de artikelen van Derk Walters en Leonie van Nierop Israël in een negatief daglicht geplaatst. Daar komen dan nog de columns van o.a. Carolien Roelants bij. Ook de radikale antizionist Abou Jahjah mocht in de NRC meermaals zijn visie geven, vaak zonder repliek vanuit pro-Israël zijde.

Schuld
De berichtgeving in de NRC gaat verder dan zakelijke kritiek op bepaald regeringsbeleid en het geven van (soms verontrustende) feiten. Steeds klinkt een bepaalde visie door op het conflict, op wie schuld is aan het uitblijven van vrede en wie welke stappen moet zetten. Soms expliciet, zoals in het ‘persoonlijke stukje’ van Derk Walters over de boude woorden van locoburgemeester Turgeman van Jeruzalem. Soms impliciet, zoals in het nieuwsartikelvorige week n.a.v. kritiek van de PLO op het bezoek van Kees van der Staaij aan Joodse nederzettingen.

Bestaansrecht
U schrijft dat u het zou toejuichen als de krant nog eens duidelijk maakt dat aan het bestaansrecht van Israël niet mag worden gemorreld. Dat ben ik erg met u eens. Het is echter niet voldoende als mensen dat eens per jaar in het redactionele commentaar lezen terwijl de rest van het jaar het ene na het andere eenzijdig-negatieve artikel verschijnt. In mijn open brief gaf ik een aantal recente voorbeelden van dergelijke berichtgeving. Die kunnen moeiteloos verder aangevuld worden. Behoudens een enkele uitzondering zijn eigenlijk alle artikelen negatief getoonzet richting Israël.

Ik zal de vier hoofdthema’s die steeds terugkomen in de berichtgeving van de NRC kort omschrijven, met mijn kritiek erop:

* Israël heeft een bijzonder sterke en succesvolle lobby, die ervoor zorgt dat het land steeds weer de hand boven het hoofd wordt gehouden en met kwalijke zaken wegkomt.
Dit is ten dele waar, maar geldt evenzeer voor de andere kant, de Palestijnen en de Arabische landen, maar die lobby kan zich niet in de warme belangstelling van de NRC verheugen. Daarbij moet Israël zich ook steeds verdedigen tegen pogingen haar te delegitimeren en internationaal uit te sluiten.

* Israël kent vele en vaak fanatieke sympathisanten die alle kritiek op het land met antisemitisme verwarren.
Dit geldt voor ieder land, zeker als het zo onder vuur ligt. Ook hier geldt: de anti-Israël activisten zijn minstens zo fanatiek, maar daar lezen we niet over. En de grens met antisemitisme wordt soms (bijvoorbeeld door Appa en Abou Jahjah) ook echt overschreden.

* Israël wordt steeds rechtser en nationalistischer, de democratie wordt steeds verder uitgehold, terechte kritiek op misstanden niet meer geduld.
Dit klopt gedeeltelijk en baart mij ook zorgen, maar de NRC zet het soms wel heel erg aan. Men lijkt vaak te vergeten dat er nog steeds een voor het Midden-Oosten ongekende vrijheid van meningsuiting is, een bijzonder levendig debat in media en op universiteiten en er tientallen zeer kritische organisaties actief zijn die niet bang hoeven te zijn voor vage mannen die in opdracht van de president even de boel komen vertimmeren, zoals in Rusland of Turkije tegenwoordig normaal is.

Er is vrijheid van demonstratie en er zijn vrije verkiezingen. Het is ondanks alles een zeer divers land waar Arabieren meer mogelijkheden en rechten hebben dan in menig Arabisch land, waar vrouwen, homo’s en religieuze minderheden gelijk zijn, worden geaccepteerd en beschermd. Door deze zaken (vrijwel) nooit te benoemen ontstaat een vertekend beeld en wordt Israël door steeds meer mensen gezien als een soort schurkenstaat waar niet-Joden vogelvrij zijn. En dat draagt ook bij aan de delegitimatie van Israël.

Ook wordt delegitimatie van Israël verdekt gesteund door de NRC waar het bijvoorbeeld steevast de BDS beweging als vreedzaam protest tegen de bezetting neerzet (bijv. hier), hoewel oprichters en bekende activisten hiervan bij herhaling duidelijk maken tegen Israëls bestaansrecht en een twee-statenoplossing te zijn.

* De bezetting en vooral de bouw van nederzettingen zijn de oorzaak van het voortduren van het conflict. De Palestijnen zijn de onderliggende partij, de slachtoffers. Wanneer zij geweld gebruiken is dat minder erg dan wanneer Israël dat als sterkere partij doet. Daarom ook is Palestijns extremisme en opruiing minder problematisch en kunnen we dat als krant negeren. Wanneer Israël vrede zou willen kan het daarvoor zorgen; de positie van de Palestijnen is daarbij onbelangrijk.
Uiteraard ligt het ingewikkelder en heeft de Palestijnse positie ook veel invloed op die van Israël. Zo is na het uitbreken van de tweede intifada de Israëlische vredesbeweging gedecimeerd en kwam Sharon aan de macht. Aanslagen, maar ook de vaak harde en eenzijdige kritiek van de internationale gemeenschap aan het adres van Israël versterken de nationalisten. De Palestijnse opruiing en verspreiding van Joden- en Israëlhaat is een groot probleem dat vrede evenzeer in de weg staat als het bouwen in de nederzettingen.

Een hele reeks voorbeelden uit de NRC heb ik de laatste weken besproken op mijn blog.

Suggestief
Door de onderwerpkeuze, de mensen die in interviews aangehaald worden (bijna altijd felle critici van het nederzettingenbeleid of juist felle supporters daarvan, maar zelden mensen die vanuit een gematigder positie met Israël sympathiseren), de bewoordingen en de eindeloze herhalingen van bepaalde zaken (de nederzettingen zijn illegaal volgens internationaal recht, en ook heel Oost Jeruzalem met al zijn voor Joden zo belangrijke plaatsen is ‘bezet Palestijns gebied’, de huidige regering is rechtser dan ooit, etc.) en suggestieve formuleringen (bijvoorbeeld ‘af en aan vliegen’ wanneer toevallig twee groepen parlementariërs tegelijkertijd in Israël zijn) krijg ik het gevoel dat de NRC inderdaad bezig is met een hetze.

Negatieve draai
Alles wat niet past in het plaatje van Israël als hoofdschuldige en Palestijnen als voornamelijk slachtoffer wordt weggelaten, zoals extreme uitspraken van Palestijnse leiders en imams, verijdelde aanslagen, gevonden messen bij checkpoints, corruptie en schandalen binnen de Palestijnse Autoriteit, brainwashing van kinderen door Hamas en PA in media, trainingskampen etc. En ook wanneer er wel aandacht wordt besteed aan bijvoorbeeld Palestijnse aanslagen en Israëli’s aan het woord komen, wordt daar vaak een voor Israël negatieve draai aan gegeven.

Derk Walters
Het ‘persoonlijke stukje’ van Derk Walters ‘over het leven in Jeruzalem’ is ook een sprekend voorbeeld. Inderdaad was op de website niet zichtbaar dat het een soort column was, maar het las als een lange tirade tegen Turgeman die alleen de Joden in zijn stad zou willen bedienen. Walters was duidelijk geschokt. Zo geschokt is hij nooit als Palestijnen na een ‘geslaagde’ aanslag snoepjes uitdelen op straat of Fatah functionarissen zo’n aanslag openlijk bejubelen. Hij plaatste, na ‘indringende correspondentie met enkele lezers uit Israël’, een minimale correctie dat het hier geen gemeentebeleid betrof. Fijn dat hij inzag dat dit nodig was; jammer dat dit niet vanzelf spreekt.

Jammer ook dat de aanslag die de aanleiding was voor Turgemans uitlatingen geen aandacht waard was. Het zal maar in je stad gebeuren. Ook Walters kan het slachtoffer worden van zo’n aanslag, net als de aangehaalde lezers. Over de angst en ontreddering na een aanslag en wat een dergelijke dreiging met gewone burgers in Israël doet, lees ik zeer zelden in de NRC.

Persoonlijk stukje
In juni had Walters ook al zo’n ‘persoonlijk stukje’ over Jeruzalem, en ook toen hekelde hij Joods nationalisme en extremisme. Aanleiding was de jaarlijkse Jeruzalemdag, waar hij een pubertje vond dat alle Arabieren dood wenste en hij de ‘tienduizenden extremisten met Israëlische vlaggen’ beschrijft die jaarlijks door de moslimwijk en langs de Arabische winkeltjes van de oude stad paraderen. Zou hij nou echt geen voorbeelden kunnen vinden van extreme Arabieren, die bijvoorbeeld veelvuldig oproepen tot het neersteken van Joden? Of vindt hij die gewoon minder interessant omdat zij in zijn ogen slachtoffer zijn en hun haat dus begrijpelijk is? Dergelijke suggestieve stukjes geven de indruk van een hetze.

Extreme uitspraken van Israëli’s kwamen niet alleen voor in diverse ‘persoonlijke stukjes’ van Walters, maar ook in nieuws en achtergrondartikelen. Uitgebreid werden soms zeer schokkende citaten van deze mensen gegeven, uiteraard zonder verdere context. De minstens even talrijke extreme uitspraken van Palestijnse politici, religieuze leiders en andere hooggeplaatsten krijgen zelden een plaatsje in de kolommen van de NRC.

Veilig
U haalt kort de verschillen in staatsvorm en samenleving aan tussen Israël en Palestina en de Arabische wereld. Ik geloof zeker dat dit een belangrijke oorzaak is voor de vaak zeer kritische berichtgeving over Israël: journalisten kunnen er makkelijk en veilig vertoeven, er is veel informatie beschikbaar, het is er relatief makkelijk werken en je loopt weinig gevaar als je je kritisch uitlaat over het land. Dat mag echter geen reden zijn de context van zaken, argumenten en feiten die Israëls positie en beleid meer inzichtelijk maken, systematisch weg te laten, evenals Palestijns extremisme.

Met vriendelijke groeten,

Ratna Pelle

Deze open brief werd verzonden naar de ombudsman van NRC en eerst gepubliceerd op OpinieZ

maandag 31 oktober 2016

Monika Schwarz-Friesel over groeiend antisemitisme in Europa

Volgens Monika Schwarz-Friesel is het prima mogelijk om antisemitisme te onderscheiden van legitieme kritiek op de staat Israel.

___________

'In the past 10 years, anti-Semitic comments on the internet and in letters to editors have almost tripled'

European anti-Semites increasingly playing victim in classic ‘perpetrator inversion,’ says expert

If you thought you noticed increasing Jew-hatred online and in mainstream European media, you were right — and Professor Monika Schwarz-Friesel can quantify that scientifically

By Marc Neugroschel October 5, 2016, 3:17 am

http://www.timesofisrael.com/european-anti-semites-increasingly-playing-victim-in-classic-perpetrator-inversion-says-expert/

JERUSALEM — One of Europe’s most distinguished anti-Semitism researchers, Monika Schwarz-Friesel, has an alarming message: Scientific measures indicate a massive upsurge of Jew-hatred on the internet, as anti-Semitism reestablishes itself as an increasingly visible element in European mainstream discourse.

In her numerous publications she analyzes and exposes new manifestations of old anti-Semitic sentiments — disguised though they might be — employing much of the same Jew-hatred that has been shaping European discourse throughout the years, even when officially outlawed.

These analyses are evidence that recent anti-Israeli tropes demonizing the Jewish state are actually work-arounds of old anti-Semitic sentiments that have been with us for two millennia.

Monika Schwarz-Friesel is currently on sabbatical in Jerusalem. (Marc Neugröschel/Times of Israel)

As the go-to scholar on anti-Semitism in Europe, in March 2016, Schwarz-Friesel delivered a keynote speech at the Berlin Conference on Combating Anti-Semitism in the Bundestag (the German federal parliament) which was attended by 100 lawmakers from 40 countries. In 2015 she wrote a much noted expertise that was part of the testimony against German journalist Jürgen Elsässer in a court case, in which the latter sued the publicist and former politician Jutta Ditfurth for calling him a “glowing anti-Semite.”

And now, to further amplify her research outside of Europe, an English translation of her much celebrated study titled “Inside the anti-Semitic Mind” (co-authored with former Brandeis University president, Jehuda Reinharz), will be available this upcoming November.

Currently, Schwarz-Friesel, is spending the last part of her sabbatical in Jerusalem, where she met with The Times of Israel on Hebrew University’s Mount Scopus Campus to share some insight into the truly disturbing results of her research.

Your book “Inside the anti-Semitic Mind” reviews over 15,000 letters, emails and other correspondence that have been addressed to Israeli embassies and Jewish institutions all over Europe. What do these correspondences reveal?

Many of these letters employ classical anti-Semitic stereotypes in order to abuse their addressees, while demonizing the state of Israel and Jews. Jews in general are blamed for alleged crimes by the State of Israel that is slurred as “a hypocritical terror regime, living of the blood of Palestinians,” or a nation of “child-eaters.” Zionism is being equated with racism and Israel is being called an “apartheid regime,” posing the greatest danger to world peace. Such ideas have nothing to do with the reality on the ground. Instead they reflect classic anti-Semitic stereotypes that have been with us for 2,000 years and that brand Jews as murderers and an omnipresent evil force in the world.

It is hard to believe that such views are prevalent in contemporary European mainstream discourse. Aren’t they just characteristic of uneducated, radical subgroups?

Unfortunately, no. The authors of the anti-Semitic letters that we reviewed included students, lawyers, journalists, doctors, priests, self-employed entrepreneurs, politicians and even university professors.

‘Israel and Jews are being portrayed as overly powerful and vengeful child murderers’

But still, people who address letters to Jewish institutions in order to condemn the State of Israel are not necessarily a representative sample of society.

True. However, other inquiries reveal the same anti-Semitic patterns as well in other domains, such as the social media and even in the quality press. In the framework of a new research project on anti-Semitism in the world wide web, supported by the German Research Foundation, I am currently reviewing Facebook posts and reader comments on articles in the quality media. What I am finding so far is a replication of the same anti-Semitic stereotypes. Israel and Jews are being portrayed as overly powerful and vengeful child murderers. Indeed, speaking for Germany, throughout the past 10 years, anti-Semitic content in comments on the internet and in letters to editors has almost tripled.

Is this upsurge of anti-Semitism on the internet paralleled by a similar development in the quality media?

There are ongoing investigations, the intermediate findings of which raise the suspicion that this could be the case indeed, though it’s too early yet to draw such conclusions with certainty. However, we don’t even have to wait for the definite results of these studies in order to establish that anti-Semitism has resurfaced as an evident element in mainstream European discourse. Just think about the utterances of writer Günter Grass or of the journalist Jakob Augstein that portray Israel in terms of classic anti-Semitic clichés, according to which Jews are a menace to mankind and control world politics.

In addition, there is less and less resistance to anti-Semitic utterances. A case in point is the lack of objection upon the conclusion of the speech by Palestinian Authority president Mahmoud Abbas to the European Parliament last June, which raised the false accusation that rabbis asked the Israeli government to poison the water of Palestinians. Abbas even received standing ovations after this speech, which promoted the classic anti-Semitic slur that Jews are well-poisoners.

Most of the examples that you mention involve anti-Semitic demonizations of the State of Israel…

There is a global Israelization of anti-Semitic discourse. The articulation of traditional anti-Semitic stereotypes by projecting them onto Israel is by now the most dominant manifestation of modern Jew hatred.

But isn’t it difficult to distinguish such Israel-focused anti-Semitism without being liable to declaring all criticism of Israel per se to be anti-Semitic?

Not at all! Scientifically we can draw a very clear distinction between criticism of Israel and anti-Semitism. We give many examples for both types in our book. Those who claim that criticism of Israel and anti-Semitism cannot be distinguished do so in order to excuse or marginalize anti-Semitic views.

A lot of people express concerns that they would not be allowed to criticize Israel without being labeled as anti-Semites…

‘None of the authors of the letters that criticized Israel without being anti-Semitic voiced any concerns that they could falsely be accused of Jew-hatred’

Yes. And remarkably, in the material that we reviewed, this concern is expressed exclusively by authors of letters that are actually anti-Semitic. None of the authors of the letters that criticized Israel without being anti-Semitic voiced any concerns that they could falsely be accused of Jew-hatred. It is the anti-Semites who actually commit the kind of false accusation which they claim to be a victim of, in order to deny their hatred of Jews. This implies a victim-perpetrator-inversion, which is a historically deep-rooted pattern in the standard repertoire of anti-Semitic constructions. Already in the 19th century anti-Semites accused Jews to use their alleged control over the media to censor and delegitimize anti-Jewish criticism.

Let’s discuss another concrete example of Israel-focused anti-Semitism. A German author called Christian Ebener recently published a travelogue of a road trip through the Middle East that also brought him to Israel about which he writes:

“Our short stopover in this […] state and the three days on the boat [from Haifa to Lavrio, Greece, which involved an encounter with a Palestinian passenger] have revolutionized our idea of the Jews. I used to think that this religious community is one of the most persecuted and suffering groups of mankind, which was abused over and over again throughout history up to point of annihilation. But today, I have to recognize that this is only one side of the coin. The other side is that Jews, in spite of their bitter experience are no better, as they persecute and kill people of different nationality and faith with the same kind of brutality.”

‘Equating Jews with Nazis invokes the victim-perpetrator-inversion’

Slurring Jews collectively as a people of culprits, this statement is clearly anti-Semitic. Equating Jews with Nazis, it also invokes the victim-perpetrator-inversion. A baseless vilification of Israel, which, without giving any evidence, except for the narrative of a random Palestinian on a boat, is slandered as a regime that conducts Nazi-like persecution and killings of national and religious minorities, is taken as a justification to condemn all Jews, be they Israeli or not. In addition to the quotation that you just mentioned, there is another paragraph in the same book, where Ebener questions the legitimacy of Israel’s very existence. This is another typical trope of contemporary anti-Semitism.

It would be absurd to suggest that such slander cannot be separated from founded criticism of particular Israeli policies.

Many people are concerned that anti-Semitism in Europe could further be aggravated by the massive influx of refugees from the Middle East.

Many of the refugees that have been pouring into Europe recently come from societies that are deeply anti-Semitic. It would be foolish to assume that their anti-Semitism can be educated away in a few years and that it won’t leave its mark on European societies.

donderdag 27 oktober 2016

Koppen boven berichtgeving MO-conflict vaak in het nadeel van Israël

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/10/27/koppen-berichtgeving-mo-conflict-vaak-nadeel-israel/

– Door Tjalling –

Het is zo langzamerhand genoegzaam bekend dat er in Nederland en de hele Westerse wereld al tientallen jaren opvallend kritisch wordt gepubliceerd over Israël. Dit blijkt vaak ook uit titels die boven de berichtgeving daarover worden geplaatst.

Wanneer er bij incidenten mensen zijn omgekomen door Israëlisch vuur, wordt dat ook letterlijk zo verwoordt in de titel.
Als er mensen om zijn gekomen door toedoen van Arabische functionarissen, dan prijkt er boven een bericht daarover een algemeen gestelde titel.

Op 12 oktober in HLN een kort bericht over een twintigjarige gedode Palestijn. Hij zou zijn gedood tijdens een confrontatie met Israëlische soldaten. Boven dit korte bericht de titel: ‘Palestijn gedood door Israëlische soldaten in Oost-Jeruzalem’. Geen twijfel mogelijk dus en van het berichtje zelf wordt men ook niet veel wijzer, want toelichting ontbreekt. Wat die ‘confrontatie met Israëlische soldaten’ nu precies inhield wordt niet duidelijk gemaakt. Mogelijk dat de Palestijnse man de Israëlische soldaten had willen aanvallen of een aanslag had willen plegen.

Op 25 oktober verscheen in het AD, en vele andere media, een zelfde bericht over de dood van een Israëlische jongen met als titel ‘Israëlische tiener gedood bij grens Egypte’. In het bericht zelf wordt duidelijk gemaakt dat ‘de jongen zou zijn neergeschoten door een Egyptische agent, die hem naar verluidt aanzag voor een smokkelaar’. Men zou dan een titel verwachten iets als ‘Egyptische agent schiet Israëlische tiener neer aan grens Gaza-Israël’. Kennelijk komt dàt te hard aan, dus als er vanaf Arabische kant raak wordt geschoten dan maar een algemener gestelde titel gebruiken.

Een meer algemeen gestelde titel wordt trouwens ook vaak geplaatst boven berichten waaruit niet duidelijk blijkt waardoor, of waarom, mensen nu precies zijn omgekomen. Opvallend is wel dat dàn eerst de Arabische visie op het betreffende gebeuren wordt gemeld, pas daarna die van Israëlische zijde. Voorbeelden van dergelijke verslaggeving zijn korte berichten op 13 oktober in HNL en Trouw over de dood van een tienjarig Palestijns kind waarvan niet duidelijk is waardoor het om het leven is gebracht. Die onduidelijkheid blijkt overigens ook uit het feit dat er door de twee kranten verschillende titels zijn geplaatst boven die berichtgeving over de dood van het Palestijnse kind. HNL kopt met: ‘Palestijns kind gedood aan grens tussen Israël en Gaza’, Trouw met ‘Israël ontkent doodschieten Palestijnse jongen’.

woensdag 26 oktober 2016

Nederlandse politici vliegen af en aan op luchthaven Ben-Gurion (IMO)

Nederlandse politici vliegen af en aan op luchthaven Ben-Gurion (NRC)

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/10/26/nederlandse-politici-vliegen-af-en-aan-op-luchthaven-gurion-nrc/

= IMO Blog =

Na maanden van suggestieve en eenzijdig negatieve berichtgeving over Israel stond er afgelopen donderdag wederom een suggestief stukje in NRC Handelsblad. Aanleiding voor de schrijflust wat betreft Israel was dit keer kritiek van de PLO op het bezoek van o.a. SGP voorman Van der Staaij aan Joodse nederzettingen. Om te beginnen hier een voorbeeld van neutralere berichtgeving over de zaak, in Elsevier. Met als kop ‘Palestijnen woedend over SGP-bezoek aan ‘extremisten’ in Israël’ vervolgt men in de lead met de belangrijkste informatie:

De Palestijnse PLO heeft Tweede Kamervoorzitter Khadija Arib (PvdA) een boze brief gestuurd vanwege een bezoek van SGP-voorman Kees van der Staaij aan Israël. Van der Staaij en Arib zijn niet van plan zich iets aan te trekken van de kritiek.

Het woord ‘woedend’ is wellicht wat aangezet, maar verder is dit een nuchtere en zakelijke weergave van de feiten. De groep bezocht waarschijnlijk verschillende plaatsen in Israel, maar ging ook een dag naar plaatsen in de nederzettingen, zoals het vervolg van het artikel weergeeft. Vind je dit artikel nog te gekleurd omdat men in kop en lead niet van nederzettingen spreekt, dan is het stukje in Jonet misschien een goed voorbeeld van hoe het wel kan. Onder de kop ‘Palestijnen vangen bot na bezoek Van der Staaij’ vertelt men de lezer kort en bondig wat er aan de hand is:

De Palestijnse regeringspartij PLO kon het niet waarderen dat het Nederlandse Tweede Kamerlid Kees van der Staaij (SGP) onlangs in de herfstvakantie een Israëlische nederzetting bezocht. De partij diende een klacht in bij Tweede Kamervoorzitter Khadija Arib (PvdA). Zij wijst de Palestijnen erop dat Nederlandse parlementariërs op eigen initiatief een bezoek kunnen brengen aan plekken die zij belangrijk vinden.

Vervolgens wordt gesproken van een ‘Israëlische nederzetting op de Westelijke Jordaanoever, die ligt in bezet Palestijns gebied’. Bij de Grot van de Patriarchen staat correct dat daar ‘de aartsvaderen zouden liggen begraven’, informatie die bij de NRC ontbreekt, want die vind het belangrijker toe te voegen dat die bij de moslims bekend is als de Ibrahimi moskee.

Dan de NRC. De kop luidt: ‘PLO boos over bezoek SGP’er Van der Staaij aan nederzettingen’, en als onderkop: ‘Verschillende parlementariërs bezoeken Israël. De activiteiten van Kees van der Staaij zijn controversieel’. De belangrijkste info ontbreekt hier; men vindt het belangrijker om Van der Staaijs bezoek direct in een negatief daglicht te plaatsen. De PLO (en blijkbaar ook de NRC) vinden die activiteiten controversieel. Dat heet een mening, en die hoort thuis op de opiniepagina. Er had wel kunnen staan: ‘Bezoek van der Staaij aan nederzettingen volgens Palestijnen controversieel/contraproductief/een provocatie’ of welk ander etiket ook, mits men dat heeft gezegd. In het vervolg komt dan aan de orde wie dat waarom vindt en de reactie van Van der Staaij.

De NRC gaat verder met het framen van de gebeurtenissen:

Het is herfstreces in de Tweede Kamer, en dus vliegen Nederlandse politici af en aan op luchthaven Ben-Gurion van Tel Aviv. Dinsdag arriveerde er een grote VVD-delegatie, onder wie de Kamerleden Fred Teeven, Sjoerd Potters en Jeroen van Wijngaarden. Hun reis, die onder meer naar Tel Aviv, Jeruzalem en Ramallah voert, is georganiseerd door Israël-lobbyclub CIDI.

Het gaat om welgeteld twee groepen die deze week Israel bezoeken, dan is ‘af en aan vliegen’ nogal sterk uitgedrukt. Of politici ook gebruik maken van het herfstreces om andere landen te bezoeken weten we niet, maar het zou zomaar kunnen. En of politici Israel vaker bezoeken dan andere landen en er een sterkere en warmere band mee hebben (zoals de NRC met dit zinnetje lijkt te suggereren) weten we evenmin. Uiteraard vermeldt de NRC niet dat pro-Palestijnse organisaties geregeld zwaar gesubsidieerde reizen naar Israel en de Palestijnse gebieden aanbieden, waar men een zeer eenzijdig programma krijgt voorgeschoteld. Sabeel is wat dit betreft berucht. Ik ben zelf overigens ooit mee geweest met een reis van CIDI jongerenorganisatie CIJO, en die was niet eenzijdig pro-Israel maar behoorlijk afwisselend. Naast een bezoek aan een nederzetting brachten we ook een bezoek aan het Museum on the Seam in Jeruzalem, vertelde een activistische Palestijnse vrouw uit Oost Jeruzalem over wat Israel allemaal voor vreselijks heeft gedaan, en hadden we een workshop van de Parents Circle. Dit is een nobel initiatief waarin nabestaanden van geweld aan beide kanten met elkaar in gesprek gaan en over de noodzaak van vrede en verzoening praten. Helaas wezen beiden in onze workshop dezelfde boosdoener aan: de bezetting. Daardoor was van een werkelijke dialoog en verzoening in mijn ogen geen sprake.

Controversiëler was de aankomst, dezelfde dag, van een collega-Kamerlid: Kees van der Staaij. Anders dan de VVD’ers reist de fractievoorzitter van de SGP, samen met 22 andere christelijke pro-Israël-parlementariërs uit de hele wereld, naar Joodse nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever.

Controversiëler – dus ook de CIDI reis was al op het randje? Die hele CIDI reis lijkt hier vooral de functie te hebben als opstapje naar het werkelijke ‘schandaal’ en onderwerp van de kritiek van de PLO. Nooit een gelegenheid onbenut laten om te benadrukken hoe goed geolied en invloedrijk de Israellobby wel niet is. Ook hier weer dat suggestieve woord ‘controversieel’ waarin de mening van de krant hinderlijk doorklinkt.

In Hebron bezocht de SGP’er woensdag de Grot van de Patriarchen, bij moslims bekend als de Ibrahimi-moskee. Terwijl de parlementariërs er waren, had Israël vanwege het joodse Loofhuttenfeest moslims de toegang tot deze heilige plaats ontzegd. Ook sprak Van der Staaij met de burgemeester van Efrat, tevens voorzitter van de koepelorganisatie van Joodse kolonisten.

Voor zowel Joden als moslims is de toegang tot deze plek beperkt. De grot staat grotendeels onder het beheer van een islamitische waqf. In 1994 werd het gebouw na een bloedbad in een apart Joods en een islamitisch deel gesplitst, waarna in de Hebron agreement van 1997 afspraken werden gemaakt over de veiligheid in Hebron na een gedeeltelijke Israelische terugtrekking. Uit veiligheidsoverwegingen wordt op enkele religieuze Joodse feestdagen de grot voor moslims gesloten. Andere delen zijn maar enkele dagen per jaar voor Joden toegankelijk. Maar in plaats van deze regelingen te vermelden, noemt men alleen dat hij nu voor moslims is afgesloten, want dat is weer lekker negatief naar Israel. Wederom ontbreekt in NRC het belang van deze plaats voor Joden, of de lange Joodse geschiedenis van Hebron, want dat kan als pro-Israel overkomen en als rechtvaardiging van Israels aanwezigheid daar nu, en dat moet ten allen tijde worden vermeden. ‘Zeg nooit iets positiefs over Israel als het niet strikt noodzakelijk is (en zelfs dan kun je het vaak gewoon nalaten zonder dat je als journalist of wij als krant daar gezeik mee krijgen)’, aldus het informele handboek voor de NRC journalist die over Israel en de Palestijnen schrijft.

Het artikel vervolgt op een wat zakelijker toon over de kritiek van de PLO en de reactie van Van der Staaij daarop, om af te sluiten met:

De politici zullen onder meer deelnemen aan een congres ter ere van de ‘bevrijding en vereniging’ van Jeruzalem. Internationaal wordt Oost-Jeruzalem gezien als gebied dat Israël bezet houdt.

Overigens zouden ook de VVD’ers een Joodse nederzetting bezoeken, maar dit programmaonderdeel is geschrapt.

Ja, beste lezers, Oost Jeruzalem is illegaal bezet Palestijns gebied, vergeet dat niet, en vandaar is het ook helemaal niet vreemd dat UNESCO de Tempelberg en de Klaagmuur (beide bezet Palestijns gebied) alleen bij de Arabische namen noemde in hun onlangs aangenomen resolutie hierover. Nee, dat staat er niet, maar het had niet veel gescheeld. In Oost Jeruzalem liggen dus de belangrijkste Joodse heilige plaatsen, plaatsen waar de Joden woonden lang voordat er Palestijnen waren. Ook de oude Joodse wijk ligt er. Het is absurd dat de VN dat als bezet gebied ziet. Het klopt dat de Groene Lijn – de wapenstilstandslijn van 1949 – dwars door de stad loopt tussen het oude gedeelte en de nieuwere Joodse stad. Maar in alle tot nu toe voorgestelde vredesplannen wordt die lijn niet als grens genomen maar een speciale regeling voorgesteld voor de oude stad met zijn heilige plaatsen voor Joden, moslims en christenen. Dit gebied keer op keer als bezet aanduiden zonder iets over de geschiedenis en belang van de heilige plaatsen ook voor Joden te vermelden, is een vorm van demagogie. Tijdens de oorlog in 1948 werden de Joden uit de oude stad (die daar geen kolonisten waren zoals de NRC het graag voorstelt maar er al eeuwen woonden) verdreven door het Jordaanse leger, dat dit gedeelte van de stad illegaal annexeerde. Uiteraard zul je dat nooit lezen in de NRC, want dat schendt de hierboven genoemde regel uit het informele handboek voor de Midden-Oosten verslaggevers.

En dan die laatste zin, lekker suggestief weer. Ook de VVD’ers wilden eigenlijk naar een nederzetting (kortom: hebben bedenkelijke ideeën over Israel en het conflict) maar zagen er vanaf (om publicitaire redenen? Om niet ook als kolonistenvriendjes te kunnen worden neergezet?). Waarschijnlijk was er geen tijd meer, zoals ook tijdens mijn CIJO reis op het laatst een programma onderdeel was geschrapt uit tijdgebrek.

Ik kan uit eigen ervaring vertellen dat het erg boeiend is om een Joodse nederzetting te bezoeken. Je ziet dat die mensen echt van het land houden, ermee verbonden zijn op een welhaast spirituele manier, en dat ze niet de duivels en fanaten zijn die de media er vaak van maken. Maar je ziet ook hun eenzijdige blik, hoe alles op de Palestijnen wordt geschoven. ‘Wij zijn zo goed, wij willen graag met hun samenleven hier en hun helpen, maar als zij er zo’n puinhoop van maken en ons weg willen hebben en ons zo haten, ja dan moeten we ons wel beschermen. Zo zonde hoe ze het voor zichzelf verpesten’ etc. Woorden van die strekking kregen we te horen op onze kritische vragen.

Wat zou het boeiend zijn als de NRC eens zou proberen ons het conflict van beide kanten te laten zien, de posities van beide kanten inzichtelijk te maken, zonder ons een visie of oordeel op te dringen, zonder zelf al partij te hebben gekozen. Is dat niet juist de taak van een kwaliteitskrant?

Ratna Pelle

maandag 24 oktober 2016

Open Brief aan NRC ombudsman over berichtgeving Israël

Brief aan NRC over berichtgeving Israël

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/10/24/brief-aan-nrc-berichtgeving-israel/

Beste Sjoerd de Jong,
Ik volg al een tijdje met enige verbazing de berichtgeving in NRC Handelsblad over Israël. Verbazing over de enorme focus op dit land en alles wat het fout doet of zou doen. Verbazing over het loslaten van belangrijke journalistieke basisprincipes zoals hoor en wederhoor, checken van feiten bij verschillende bronnen en het geven van alle relevante informatie om mij als lezer een goed beeld van de zaak te kunnen vormen.

Maar bovenal misschien nog wel verbazing over de partijdigheid van de NRC en het vermengen van feiten en visie. U mag als krant uiteraard van mening zijn dat de bezetting en de nederzettingen het enige echte probleem zijn in dit complexe conflict en alle rest bijzaak is, maar moet dat uit ieder artikel blijken?

Al Haq
De afgelopen maanden zagen we onder meer een serie van vier artikelen waarin serieuze dreigementen aan het adres van een Nederlands-Jordaanse onderzoekster voor het Internationaal Strafhof zonder enig bewijs aan Israël werden toegeschreven. Ze doet onderzoek naar Israëlische mensenrechtenschendingen in opdracht van het radicale Al Haq, dat vrede en onderhandelingen afwijst en geweld van Palestijnen tegen Israëlische burgers goedkeurt (zie bijvoorbeeld deze bespreking van een interview in Trouw met huidig directeur Shawan Jabarin en een citaat van zijn voorganger Randa Siniora), maar daar wijdt men niet over uit.

Zij denkt dat Israël erachter zit en de NRC neemt die claim klakkeloos over zonder daarvoor enig bewijs aan te voeren. In een column van uw hand gaat u bijna uitsluitend in op het gebruik van een gefingeerde naam voor haar bedreiger, alsof dat het grootste probleem is met deze artikelenreeks. Ook in uw krant wordt Shawan Jabarin weer uitgebreid aan het woord gelaten alsof hij een betrouwbare, objectieve bron is en geen radicale activist met een terroristisch verleden. Dat laatste wordt in een half zinnetje op het einde vermeld, waarna staat dat hij dat ontkent (big surprise).

Verdrijving
Op 16 september viel uw correspondent Derk Walters over een filmpje van Netanyahu, waarin hij het uitzetten van Joden uit de Westbank vergelijkt met etnische zuiveringen. Het filmpje is aanleiding voor uw krant nog maar weer eens de ‘illegale Israëlische nederzettingen’ te hekelen en er fijntjes aan toe te voegen dat ‘Als er al over ‘etnische zuivering’ wordt gesproken met betrekking tot het Israëlisch-Palestijnse conflict, dan gaat het volgens critici niet over theoretische ontruimingen, maar over de daadwerkelijke verdrijving van zo’n 700.000 Palestijnen in 1948.’ Wie die ‘critici’ zijn (Ilan Pappe die heeft gezegd dat feiten voor hem ondergeschikt zijn aan ideologie wellicht?) vermeldt de NRC niet.

Het is een doorzichtige manier om de eigen opvattingen aan de lezer op te dringen. De bekende historicus Benny Morris schreef onlangs in Haaretz dat er geen sprake was van etnische zuiveringen in de 1948-oorlog, al hebben beide partijen lokaal massaslachtingen aangericht en mensen uit hun woonplaatsen verdreven. Israël deed dit bijvoorbeeld in Ramle en Lod, de Arabieren in de oude stad van Jeruzalem, Hebron en Gush Etzion.

Lobby
Op 29 september schreef Derk Walters een artikel over het feit dat een paar Israëlische D-clubjes in de nederzettingen misschien door de FIFA geschorst zullen worden, omdat het verboden is niet op je eigen grondgebied te spelen. Een mooie aanleiding om de nederzettingen voor de zoveelste keer te hekelen en als illegaal te bestempelen. Ook werd de sterke Israëllobby vermeld waar de FIFA voorzitter wel gevoelig voor zou zijn, omdat hij mede door Israël is gekozen.

De zogenaamd zo succesvolle en invloedrijke Israëllobby is, naast de bezetting en nederzettingen, een steeds terugkerend onderwerp. Dat is eigenlijk vreemd, want die lobby kan niet voorkomen dat Israël internationaal vaak wordt veroordeeld en onder vuur ligt. Zo proberen de Arabische landen Israël geschorst te krijgen door de FIFA. Uiteraard doet Israël haar best dit te voorkomen en probeert ze steun te krijgen bij andere landen. Dat zou ieder land doen en heeft niks te maken met het hebben van een bijzonder goede lobby.

De Israëlische lobby moet alleen veel harder werken dan die van andere landen, die niet te maken hebben met een continue, georganiseerde poging het land internationaal te isoleren. Soms weet men dit soort diplomatieke aanvallen inderdaad af te wenden en dan kom die lobby uitgebreid in beeld, terwijl over de anti-Israëllobby, die steeds met dit soort onzinacties komt, wordt gezwegen. Het zou de NRC sieren eens te berichten over de anti-Israëllobby en de bizarre vormen die haar acties soms aannemen.

Onprofessioneel
Ook afgelopen week had de NRC weer twee eenzijdig negatieve artikelen over Israël. Op 12 oktoberschreef Derk Walters een stuk naar aanleiding van enkele erg harde uitspraken van loco-burgemeester Meir Turgeman. Naar aanleiding van de aanslag in Jeruzalem vorige week zondag (die in een bijzin wordt afgedaan) sprak hij over ‘dierlijk gedrag’ van sommige Palestijnen. Daar maakt Derk Walters vervolgens van dat hij de Palestijnen ‘een stel beesten’ vindt, wat ook de onderkop van het artikel is. Nogal een verschil lijkt me.

De toonzetting van Walters in het stuk komt onprofessioneel over. Hij is zichtbaar kwaad vanwege de opmerkingen van Turgeman. Zo schrijft hij: ‘Goed, die Meir Turgeman vindt zijn Palestijnse stadsgenoten dus een stel beesten.’ Meer het taalgebruik voor een column, zou ik zeggen, net als zinsneden als ‘Ik had altijd de indruk’. En: ‘Opvallender lijkt mij dat 320.000 Palestijnse inwoners van de stad moeten accepteren dat zij bestuurd worden door iemand die zijn afkeer van hen zo openlijk belijdt.’ Ook beweert hij dat het ‘toch al zo goed als onmogelijk is voor bewoners van Oost-Jeruzalem om een bouwvergunning te krijgen.’

Jeruzalem
Allemaal meningen, op zijn best kort toegelicht maar niet werkelijk met feiten onderbouwd. Palestijnen die dat willen kunnen Israëlisch staatsburger worden. Na de annexatie in 1981 gaf Israël iedere Arabische inwoner van de stad die keuze, maar er werd nauwelijks gebruik van gemaakt. Zij kunnen voor de gemeentelijke verkiezingen evengoed stemmen, maar kiezen er wederom massaal voor dat niet te doen, zoals ook Walters schrijft. Overigens weten toch behoorlijk wat Palestijnen in Oost-Jeruzalem aan een woning te komen, ondanks de tegenwerking van Israël.

De situatie in Jeruzalem is zo oneindig veel genuanceerder en ingewikkelder dan Walters in dit columnachtige stukje doet voorkomen. Walters voegt er nog aan toe dat hij ‘het gros van mijn Palestijnse buren met de beste wil van de wereld geen dierlijk gedrag kan toeschrijven’. Interessant, zo’n mening. Net als de toevoeging dat het eettentje om de hoek zijn menukaart in het Hebreeuws heeft vertaald. Erg aardig van ze. Is het daardoor minder erg dat Palestijnen geregeld aanslagen plegen in Jeruzalem (het overgrote merendeel daarvan wordt verijdeld) en met messen op hun Joodse medebewoners insteken?

Zeer kwalijk vind ik tenslotte dat Walters verzuimt te vermelden dat de burgemeester, Nir Barkat, duidelijk afstand heeft genomen van de woorden van Turgeman en heeft gezegd dat dit niet de positie en het beleid van de gemeente weergeeft. Turgeman sprak uit woede en emotie over weer een dodelijke aanslag in zijn stad. Wat hij zei was vreselijk, maar de NRC had daar met meer afstand over moeten schrijven. Overigens doen ook Palestijnse leiders vaak de meest vreselijke uitspraken over Joden en Israëli’s, maar daarover lees ik nooit in de NRC. Ook had er meer aandacht gegeven moeten worden aan de aanslag die de aanleiding voor deze woorden waren.

AOW
Een paar dagen geleden pakte NRC ook weer uit in de zaak van de AOW-uitkeringen van Nederlanders in Oost-Jeruzalem en op de Westbank. Het feit dat die mensen jarenlang niet werden gekort, terwijl dat volgens de toen geldende regels eigenlijk wel had gemoeten, is de NRC een doorn in het oog.

Het gaat echter maar om een zeer kleine groep (enkele tientallen mensen), waarvan een gedeelte overlevenden van de Holocaust. Afgelopen juni besteedde de NRC al uitgebreid aandacht aan deze zaak, waarbij de invloedrijke Israëllobby werd gehekeld die de regering met succes onder druk had weten te zetten. Deze week komt men met een bericht dat de uitkeringsgerechtigden op de Westelijke Sahara (bezet door Marokko) wel worden gekort. Het blijkt bij de Westelijke Sahara om slechts een persoon te gaan.

Tempelberg
Op 16 oktober tenslotte een interview met een analist naar aanleiding van de UNESCO-resolutie over de Tempelberg, onder de kop ‘Israël overdrijft de ernst van het probleem’. De teneur is dat die resolutie meeviel en Israël het groter maakt dan het is. De resolutie somt een aantal beschuldigingen aan het adres van Israël op en noemt belangrijke religieuze en historische plaatsen, zoals de Tempelberg, alleen bij hun Arabische benamingen. Ook wordt gesuggereerd dat Israël ‘het vuurtje weer opstookt’, terwijl het toch echt UNESCO is, die dat doet met een dergelijke Israëlvijandige resolutie, waarin zelfs de voor Joden zo belangrijke Klaagmuur met de Arabische benaming wordt aangeduid.

Ik krijg meer en meer de indruk dat de NRC een agenda heeft en bezig is met een hetze tegen Israël. Alles wat negatief is, wordt uitvergroot. Negatieve zaken aan Palestijnse kant krijgen ondertussen nauwelijks aandacht. Daarbij worden journalistieke grondprincipes geschonden.

Kwaliteitskrant
Geachte ombudsman, uw krant doet hiermee onrecht aan de complexiteit van het conflict en de professionele standaarden waaraan een kwaliteitskrant hoort te voldoen. Er zijn genoeg pro-Palestijnse actiegroepjes en lobbyclubs waar mensen met missiedrang wat dit betreft terecht kunnen, maar de NRC hoort onbevooroordeeld verslag te doen van belangrijk nieuws en relevante achtergronden bij dit nieuws te geven. U verzaakt uw taak.

Ik hoop snel van u te vernemen,

Met vriendelijke groeten,
Ratna Pelle

Deze open brief werd verzonden naar de ombudsman van NRC en eerst gepubliceerd op OpinieZ

zondag 16 oktober 2016

Twee Staten, Eén Thuisland?

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/10/15/twee-staten-een-thuisland/

= IMO Blog =

Vorige keer schreef ik over een uitgebreid interview dat 10 september in NRC verscheen met Nir Baram, een kritische Israelische schrijver die in de bezette gebieden heeft rondgereisd en mensen vroeg naar de oplossing voor het conflict.

Zoals gezegd gaat het interessantste deel van het interview over de vraag wat een oplossing zou kunnen zijn, en Barams idee dat niet een tweestatenoplossing, maar een confederatie met fluïde grenzen realistischer is. Zo kunnen de kolonisten blijven wonen waar ze wonen en, aldus de NRC, 'de Arabieren in Israël kunnen blijven, zij worden Palestijns staatsburger en Israëlisch ingezetene'. Vreemd, aangezien het voor een meerderheid nooit een serieuze optie is geweest dat zij zouden moeten vertrekken. De vluchtelingen en met name hun talrijke nakomelingen kunnen niet naar Israel 'terugkeren' bij een tweestatenoplossing, maar de al in Israel wonende Arabieren, die Israelisch staatsburger zijn, kunnen uiteraard blijven (alleen Lieberman stelde naar mijn weten voor om bepaalde gebieden met veel Arabieren uit te ruilen voor de nederzettingenblokken). NRC lijkt hier echter te suggereren dat de Arabieren in Israel onder een tweestatenoplossing naar het nieuwe Palestina zullen moeten verhuizen?

Of volgens het plan dat Baram steunt de vluchtelingen ook naar Israel kunnen terugkeren wordt niet vermeld. Wel moet iedereen overal kunnen wonen, wat volgens Baram 'de bestaande ongelijkheid wat betreft geld en macht' in stand houdt, waarbij de Israeli's sterk in het voordeel zouden zijn. Daarnaast is de vraag of het rechtvaardig is die ongelijkheid te willen opheffen. Kun je van Israeli's verwachten dat zij het zoveel armere Palestina halfweg ontmoeten? Je eigen welvaart opofferen voor een volk waarmee je bijna een eeuw in conflict leeft, lijkt me eerlijk gezegd wat veel gevraagd.

Vertrouwen

Er zijn meer serieuze problemen, maar het feit dat een groep mensen uit beide 'kampen' met elkaar is gaan praten en tot een aantal gemeenschappelijke ideeën en principes is gekomen, is op zichzelf al goed nieuws. Een aantal zaken wordt slechts oppervlakkig aangetipt, waarschijnlijk omdat men het er niet goed over eens kon worden en de materie ook ingewikkeld is. Zaken als de Palestijnse vluchtelingen, veiligheid en Jeruzalem zijn bij ieder plan de hete hangijzers, maar belangrijker dan dat is misschien nog wel de vraag of men elkaar kan vertrouwen, en of er reden genoeg is voor beide volken om een dergelijk vergaand plan in overweging te willen nemen. Die kans lijkt me, vooral aan Israelische kant, vrijwel nihil. Het mag verrassend zijn dat een aantal kolonisten erbij betrokken is, het plan lijkt over het geheel genomen vooral aan Palestijnse grieven tegemoet te komen. Iedereen zal (op termijn, dit gaat in fases) zich immers vrij kunnen vestigen en vrij kunnen reizen, iets wat vooral Palestijnen nu missen. De Palestijnse staat zal evenveel te zeggen hebben als Israel binnen de confederatie, wat een enorme achteruitgang (en risico) betekent voor Israel. Van nauwe economische samenwerking zullen vooral Palestijnen profiteren. Het plan staat vol goed bedoelde maar irreële zaken zoals:

The two states would be democratic; their regime would be founded on the principle of the rule of law, on the recognition of the universality of human rights as recognized in international law, on equality, and on the inviolability of life and liberty.

Dat kun je wel mooi opschrijven, maar we hebben inmiddels gezien hoe moeilijk democratie zich laat opleggen in het Midden-Oosten. De Palestijnen hebben net zo min als andere landen in het Midden-Oosten een traditie wat dat betreft. De PA is corrupt, Abbas is al 11 jaar aan de macht, andersdenkenden wordt de mond gesnoerd. En dan hebben we het nog niet over Hamas.

Veiligheid

Uiteraard moeten beide staten hun onenigheden vreedzaam oplossen, en optreden tegen elke uiting van geweld en terreur. Er mogen geen gewapende groeperingen die niet onder gezag van de overheid van een van beide staten vallen, op het grondgebied van die staat opereren. Er komen gedemilitariseerde zones en een defensiepact tegen externe bedreigingen. Buitenlandse legers mogen alleen na gezamenlijke toestemming het grondgebied betreden. Er komt een gemeenschappelijke veiligheidsraad, waaronder een gemeenschappelijke strijdkracht opereert die de externe grens van het nieuwe thuisland moet bewaken.

Dit alles is misschien realiseerbaar als beide volken een paar generaties in vrede en rust hebben samengeleefd. In de huidige situatie lijkt het utopisch en volkomen irreëel. Het komt erop neer dat Israel zijn leger moet opdoeken, of anders gezegd, dat dit leger opgaat in een nieuwe strijdkracht die onder gezamenlijk gezag komt. Er wordt blijkbaar vanuit gegaan dat er geen terroristen meer zijn of gewapende groepen (dat was immers niet toegestaan, dus zijn ze er niet) die binnen dit thuisland aanslagen plegen en de boel proberen te destabiliseren. Er komen een aantal gemeenschappelijke instituten, o.a. op juridisch en economisch gebied. De samenwerking en gevraagde solidariteit van Israel gaan verder dan die nu tussen de verschillende EU landen, terwijl die qua geschiedenis, religie en cultuur zoveel meer gemeen hebben dan Joden en Palestijnen. Ook dat is dus volkomen onrealistisch. Over misschien wel het belangrijkste om al dit fraais mogelijk te maken wijdt men niet lang uit. Onder het kopje 'verzoening' staat:

Joint mechanism would be established to achieve reconciliation, including joint committees of reconciliation that would enable profound and comprehensive discussion of past injustices on both sides. The two states would formulation of joint programs to promote reconciliation at community level, in the education system and in cultural institutions.

Goed idee. Jammer dat dit in het hele plan zo'n bescheiden plaats lijkt in te nemen. Beide kanten moeten toegeven dat ze onrecht hebben begaan, soms zelfs oorlogsmisdaden en slachtingen aangericht, de bevolking aangezet tot haat, massamoordenaars vereerd als helden, en misschien nog wel belangrijker: daar onmiddellijk mee stoppen. Beide moeten ook met het narratief, het verhaal van de ander worden geconfronteerd, op school, in de media, in persoonlijke ontmoetingen. En tegengesteld aan wat vaak wordt beweerd, is men juist aan Israelische kant veel bekender met het Palestijnse verhaal, hun grieven, dan omgekeerd.

In Israelische media en op universiteiten woedt al decennia een open en felle discussie over de bezetting, de geschiedenis van het zionisme, de moraliteit van Israels leger en oorlogen, etc. etc. Aan Palestijnse kant is dat niet het geval. Er is geen vrije pers, er is geen ruimte voor een pro-Israelisch standpunt, er is geen zelfkritiek. Het enige wat er aan kritiek is zijn de verhalen van de taxichauffeurs die iedere toerist die het wil horen vertellen dat de PA een corrupt zootje is en eigenlijk veel erger dan Israel. Maar dat in de krant opschrijven is niet goed voor je gezondheid. Iedereen weet ook wat er met zogenaamde 'collaborateurs' gebeurt. Deze cultuur verander je niet met een paar fraaie comités en 'joint institutions' net als de corruptie en de vriendjespolitiek.

Verzoening

Echte verzoening tot stand brengen is een kwestie van lange adem en zal alleen succes hebben als er aan beide kanten werkelijk de wil is ook de ander te begrijpen. Ik betwijfel zeer of dat aan Palestijnse kant, en ook bij een steeds groter deel van de Israeli's, het geval is. En dat geldt ook voor sommige Palestijnse deelnemers aan dit plan. Zo lees ik in Tablet Magazine:

Beiruti envisioned Israelis living next door to him just as they would in London or New York, where home ownership doesn't entail political sovereignty or the protection of an army. If Israel were to allow for the development of an independent Palestinian state alongside it, he asserted, "not one Palestinian would seek the removal of Jews from the land, not even Hamas and Islamic jihad. We will protect you."

Dit is een leugen die vaker wordt verkondigd door Palestijnen: als de bezetting eindigt, eindigt ook al onze vijandschap en zullen we allemaal voor altijd samen in vrede leven. Een blik op de realiteit van 100 jaar strijd en vijandschap laat zien dat het flauwekul is. Lang voor de bezetting was er Palestijns geweld, zelfs voor de stichting van Israel, zelfs voordat er een Israelisch leger was. De voorloper van dit leger, de Haganah, is juist gevormd in reactie op dit geweld en het slappe (of beter gezegd: niet) optreden hiertegen door het Britse bestuur. De boel wordt dus weer eens omgekeerd. 'Wij reageren alleen maar op de bezetting, ons valt niks te verwijten'. In de Jerusalem Post wordt diezelfde Beiruti, een hardliner binnen Fatah, aangehaald en wordt het nog duidelijker dat deze man niet te vertrouwen is.

Both on panel discussions and in informal discussions, Israelis like Rappaport and Yiftachel chat easily with Palestinian counterparts Mohammed al-Beiruti, a former deputy mayor of Jenin, and Awni , who has lived most of his 65 years in the Dhehaisheh refugee camp ‒ with the main 10-year break having been spent in Israeli jails. (…)
And yet, there is a discomforting element amid a good deal of positive energy.
Whereas Rappaport opened the June 2 conference by noting solemnly that Israelis and Palestinians are not equal today ‒ it took one group of Palestinian representatives well over three hours to travel from Ramallah to Tel Aviv because they were detained at several IDF checkpoints along the way ‒ there does not appear to be a reciprocal feeling of guilt on the part of Palestinians who have certainly murdered Israeli civilians. Al-Beiruti, al-Mashni and others seem to have come to the negotiating table mainly out of a sense that attacking Israel has simply not served the Palestinian interest – not because of a deep, inner moral shift about murdering innocents.
"The wheel of history is always turning. You are the stronger side now, but it won't always be the case. You need a deal now because, one day, the tables will turn and we will be the stronger side," al-Beiruti told me in Ramallah, in late May.

De Jerusalem Post wijst vervolgens op de graffiti die te zien is langs de weg van Kalandia naar Ramallah, van Israelische soldaten die op de meest gruwelijke wijze Palestijnse kinderen vermoorden. In Ramallah ziet de auteur posters die recente aanslagen op Israelische burgers verheerlijken en teksten als: "The knives intifada is the key to [the right of] return,". De posters worden getolereerd door het Fatah leiderschap en zijn mogelijk zelfs door hen opgehangen om de emoties van Palestijnen op de straat te reguleren, aldus de JPost. Daar komt bij dat ook de PA expliciet de terroristen verheerlijkt die Israelische burgers doden. Na de jongste aanslag in Jeruzalem, waarbij 2 doden vielen, werden snoepjes uitgedeeld op straat en kondigde de PA een dag van nationale rouw af vanwege de dood van de aanslagpleger, niet voor de onschuldige Israelische slachtoffers.

Vrijheid

Dit doet alles erg denken aan Arafats dubbele houding tijdens het Oslo vredesproces. Ook hij verheerlijkte het geweld, terwijl hij tegelijkertijd had toegezegd achter de tweestatenoplossing en vreedzame onderhandelingen te staan. Uiteindelijk bleek dat de PA onder zijn leiding de tweede Intifada mede had georganiseerd, en een groot deel van de Israelische vredesbeweging bleef na jaren met vaak wekelijks een gruwelijke aanslag, gedesillusioneerd achter. Een deel van de Oslo akkoorden werd ongedaan gemaakt met de herbezetting van Palestijnse steden, Arafat werd opgesloten in zijn Muqata, Israel begon met de bouw van de afscheidingsbarrière en Sharon werd met een overtuigende meerderheid gekozen tot premier. De ontwikkeling van staatsinstituties bij de PA verliep intussen moeizaam, en de democratie wil er ook nog niet erg gedijen. De gevolgen van een mislukt vredesproces zijn kortom niet gering. Veel mensen, aan beide kanten, verlangen terug naar de jaren '90 toen Israeli's en Palestijnen relatief vrij door het land konden reizen zonder muur en tientallen checkpoints.

Voor meer bewegingsvrijheid is zo'n vergaand vredesplan als het 'Twee Staten Een Thuisland' idee dus niet nodig. Wanneer de aanslagen drastisch verminderen zal Israel checkpoints opheffen en het vergunningenbeleid versoepelen, zoals ook al vaker is gebeurd. In plaats van dergelijke vergezichten zou een afspraak waarbij de PA de opruiing en verheerlijking van geweld stopt en Israel de bewegingsvrijheid van Palestijnen vergroot al heel wat zijn. De alinea over verzoening zou kunnen worden uitgewerkt en uitgevoerd, met eventueel ondersteuning van de internationale gemeenschap. Natuurlijk lost dat de bezetting niet op en het oprechte verlangen naar zelfbeschikking van de Palestijnen. Dat verlangen kan echter pas realiteit worden als zo'n staat levensvatbaar is, als er fatsoenlijke instituties zijn en als men het minstens even oprechte verlangen ook de staat Israel in bezit te krijgen opgeeft. Het is misschien niet heel vreemd om van de Palestijnen te vragen dat ze eerst laten zien dat ze deze verantwoordelijkheid kunnen en willen dragen voordat ze een staat wordt beloofd en Israel land moet afstaan?

Een staat die de mooie woorden uit alle gelanceerde vredesplannen niet waar zal kunnen maken, die niet democratisch is, gewapende groepen niet in de hand kan houden, geen vrede en verzoening maar geweld predikt naar de eigen bevolking (uit angst dat die zich anders tegen het -zwakke- leiderschap keert) etc. etc., kan desastreuze gevolgen hebben voor Israel en de regio. En dat gevaar is groot gezien de huidige toestand van de PA.

Wie wil dat de Palestijnen zo snel mogelijk een staat krijgen, zou aan deze problemen moeten werken in plaats van alleen maar tegen de bezetting te ageren. Ook Nir Baram leidt aan dat euvel, en lijkt weinig oog te hebben voor de immense problemen aan Palestijnse kant.

Ratna Pelle