Amnesty International over de Gaza blokkade

 

Ik heb onlangs een update geschreven over de situatie in de Gazastrook. Dat viel niet mee, want betrouwbare bronnen zijn moeilijk te vinden en sommige berichten roepen evenveel vragen op als ze beantwoorden.

 

Wie ‘Elder of Ziyon’ is, is me niet bekend. (Amnesty weet het nu waarschijnlijk wel want die hebben met hem gebeld, en het lijkt me niet waarschijnlijk dat dit onder zijn ‘schrijversnaam’ gebeurd is.) Wat ik van de Elder meen te weten is dat hij (of zij...) een vrij rechts geörienteerde Israelische Jood is, althans dat leid ik af uit zijn blog. Maar hij heeft het vrijwel nooit over politieke of ideologische standpunten of argumenten; zijn strijdwapen tegen de (doorgeschoten) Israelkritiek is vooral de feiten. Die stroken vaak niet met de berichtgeving over het conflict of met kritische persberichten van ngo’s die we doorgaans een hoge betrouwbaarheid toedichten. Elder brengt alleen feiten en kritiek voor het voetlicht die ten gunste van de Israelische positie spreken, maar ze lijken vrijwel altijd hout te snijden. Zie vooral ook het tweede ontnuchterende artikel hieronder (beide stukken zijn van 4 december) over het beleid van Amnesty’s Midden-Oosten sectie, die als motto lijkt te hebben: ‘Barbertje moet hangen’.

 

Wouter

_______________

 

Amnesty's incitement against Israel

http://elderofziyon.blogspot.nl/2013/12/amnestys-incitement-against-israel.html

 

 

I have noted here many times that Israel has no restrictions of diesel and petroleum into Gaza, outside of the physical amount that can be transferred via the pipeline at Kerem Shalom. (As far as I can tell, that pipeline has never reached capacity.)

The current Gaza fuel crisis started when Hamas decided in 2011 that it didn't want fuel from Israel and instead chose to run Gaza's power plant with Egyptian fuel, sold by smugglers at lower prices that reflected the subsidy that Egypt gives all its petroleum. When Hamas' Muslim Brotherhood patrons lost power, Hamas lost its source of fuel as the smuggling tunnels were closed.

Now, instead of paying market prices (and PA taxes), Hamas chose to let the Gaza power plant shut down, causing a cascading crisis as water treatment plants, water pumps and other essential infrastructure gets shut off. This was a cynical decision on Hamas' part, as they gambled that the resulting media coverage about the crisis they started would pressure Egypt, Qatar, the PA and perhaps Gulf countries to provide fuel at a discount again.

Amnesty International chooses to blame Israel, though.

 

Israel must immediately lift its blockade on the Gaza Strip, including by allowing the delivery of fuel and other essential supplies into the territory without restrictions, said Amnesty International today. 

“This latest harsh setback has exacerbated the assault on the dignity of Palestinians in Gaza and the massive denial of rights they have experienced for more than six years because of Israel’s blockade, together with restrictions imposed by Egypt,” said Philip Luther, Middle East and North Africa Director at Amnesty International.

“The blockade has collectively punished Gaza’s population in violation of international law. The power plant shutdown has further affected all aspects of daily life, and the Israeli authorities must lift the blockade immediately, starting by allowing urgently needed fuel supplies into the Strip and working with all relevant parties to avert a prolonged humanitarian crisis this winter.” 

“The reason for the flood of sewage was the blockade,” a resident of al-Zaytoun told Amnesty International. “The question is, why is the blockade being allowed to continue? What is our crime? There is no justification for this situation. We just want to live like any other people in the world.”

 

I'll put it in large letters so Amnesty can understand:

ISRAEL ALLOWS FUEL INTO GAZA. 

HAMAS DOESN'T.

At the very end of the anti-Israel screed, Amnesty decides to do a little CYA:

 

Continuing disputes between the Hamas de facto administration in the Gaza Strip and the Palestinian Authority over payment and taxes are also a factor in the current crisis. Both authorities must co-operate so that the power plant again receives a steady supply of fuel and can resume operations.

 

This isn't the first time Amnesty chose to ignore facts and blame Israel for Gaza's fuel woes. But this is even worse, as it starkly reveals Amnesty's anti-Israel bias.

My only question is - what exactly is it demanding Israel do to help provide fuel for Gaza? Already Israel agreed to pump free fuel from Qatar via Kerem Shalom, in a story I broke first:

Qatar recently offered to transfer to Hamas large amounts of fuel which it holds in storage tanks in Egypt, but the Palestinian Authority has objected. According to the Paris accords reached with Israel, it is entitled to collect value added tax on goods coming into the territories. Israel has agreed to transport Qatari oil from Israel, after unloading it in Ashdod, but the proposal has met with opposition. Over the last few days, intense negotiations have been held between Qatar, the Hamas government and the Palestinian Authority, in an attempt to resolve the problem and overcome the dire fuel shortage in Gaza.

 

So what exactly does Amnesty expect of Israel? Free fuel? Should Israel invade Gaza to physically place fuel into the power plant (if Israel is the legal occupier of Gaza, then the answer is probably yes!)

This press release proves one thing: Amnesty's bias against Israel is systemic and embedded. There is no way to spin this absurd, counter-factual press release as anything other than pure antipathy for Israel.

Even worse, it shows that Amnesty's concern over actual human rights of Gazans is dwarfed by its bias against Israel. Downplaying the roles of Hamas and Egypt in the crisis, and instead demanding Israel do something it already does, actually increases Gaza's suffering because it distracts from the reality and the actual steps needed to bring fuel to Gaza.

Amnesty should be embarrassed by such an absurd statement. Decent reporters, NGOs and governments should call Amnesty to task for abandoning its true purpose and instead choosing to use its "human rights "platform to incite against Israel.

Because that is what this is - incitement. 

 

~~~~~~~~~~~~~~

My conversation with an anti-Israel Amnesty spokesperson

http://elderofziyon.blogspot.nl/2013/12/anti-israel-spokesperson-from-amnesty.html

 

I called Amnesty this morning to ask about the outrageous report they issued that I discussed earlier today. I waited about five hours for a response before posting my article.

I then received a phone call from Deborah Hyams, Amnesty researcher and media contact.

Hyams explained to me that the Amnesty press release was meant to not only discuss the current exacerbation of the fuel shortage since November 1, but to look at the longer history of Israel's closure and restrictions on exports to Gaza, to explain the "root causes," from Amnesty's perspective.

When I asked specifically about why Amnesty was calling for Israel to lift restrictions on fuel when there are in fact no restrictions, she said that there are restrictions on some types of fuel. In fact, she told me, it was because Israel refused to provide industrial fuel for Gaza's power plant that Hamas was forced to smuggle regular diesel from Egypt. She did admit that price was a factor.

I explained to her my understanding that Hamas actually retooled the power plant to handle regular diesel smuggled from Egypt because they didn't want to pay Israel and they felt that with the Muslim Brotherhood in power they would have an unlimited supply of subsidized, cheap fuel from Egypt.

Hyams insisted that Israel has restrictions, today, on industrial diesel to Gaza. That is not my understanding and I told her that I've read COGAT reports since at least 2011 where they said that they can pump heavy duty diesel for the power plant and Hamas has refused. (Actually, I documented that Israel has provided heavy-duty diesel to Gaza since 2009.)

I pointed out to Hyams that, even if everything she said was true, the current crisis has nothing to do with Israel - Hamas decided it didn't want to pay the normal prices according to agreements between Israel and the PA as it has done in the past. She disagreed, saying that the current fuel outages must be looked at from a larger historical perspective and that Israel is the party most responsible for supplying Gaza with fuel under its legal obligations as an occupier; although she knows some disagree about whether Gaza is occupied by Israel, Amnesty's position is that it is. (We've discussed the hypocrisy of Amnesty vis a vis occupation in the past.)

I pressed on, saying that the press release is clearly taking advantage of a crisis that was not precipitated by Israel but the response essentially ignored all other parties but Israel. She admitted that the immediate trigger of the crisis was Egypt's closing of the tunnels (not really, since that happened over the summer and Hamas decided to stop paying the PA's taxes in late October.) However, this press release was pretty much a way for Amnesty to focus the world on Israel's role in the closure of Gaza.

It was a surreal conversation. Hyams didn't say it explicitly, but in effect she said that the current crisis with the sewage and water problems was an excuse to call attention to the fact that Israel has the primary responsibility for Gaza, according to Amnesty. Amnesty mentioned the other parties with responsibility (in wishy-washy language at the very end of the press release after paragraphs of blaming Israel) but the power problems are, in Amnesty's view, primarily an Israeli responsibility.

Immediately afterwards I called up Guy Inbar from the IDF COGAT unit and asked him if there were any restrictions on any specific type of fuel to Gaza - industrial, petroleum, cooking gas, anything. His answer was an unequivocal "no." The reason Gaza has no fuel is the PA/Hamas disagreements, not because of Israel.

Deborah Hyams is part of the problem. As NGO Monitor has documented:

 

Hyams has an extensive background in radical anti-Israel activism:

·                  In 2001, Hyams volunteered as a “human shield” in Beit Jala (near Bethlehem), to deter Israeli military responses to recurrent gunfire and mortars targeting Jewish civilians in Jerusalem.

·                 Hyams employs demonizing language regarding Israel: In 2008, she was signatory to a letter claiming Israel is “a state founded on terrorism, massacres and the dispossession of another people from their land.” Hyams also stated in 2002 that “[some] of Israel’s actions, all the way back to 1948, could be called ‘ethnic cleansing’.”

·                 In a 2002 Washington Jewish Week article, "Hyams said that while she does not condone suicide bombings, she personally believes they 'are in response to the occupation.'" In another instance she defended violence stating "occupation is violence...and the consequence of this action must result in violence [against Israelis]."

·                 Hyams has worked for some of the most radical political advocacy NGOs in the Arab-Israeli conflict, including the Alternative Information Center (AIC), Jews for Justice in Palestine and Israel (JPPI), Rachel Corrie Foundation, and Ma’an Network. Any of these affiliations should have been a red flag for Amnesty.

 

It is clear that at least in the Middle East, Amnesty is run by people with an anti-Israel agenda, where human rights, and even basic facts, are trumped by antipathy towards Israel.

 

 

Sluipschutter Gaza wilde ogen laten behandelen op Westoever

 

De aanslag op de Bedoeien die vorige week werd doodgeschoten tijdens herstelwerkzaamheden aan het grenshek met de Gazastrook, is opgeëist door de PRC (‘Volksverzetscomités’). Eerder in december werd een Gazaan opgepakt die via Erez naar de Westoever wilde reizen voor een oogbehandeling. Hij zou verbonden zijn aan de Al-Aqsa Martelarenbrigade en stond op het lijstje van terreurverdachten.

 

Wouter

___________

 

Indictment: Terrorist Gaza sniper left Strip for eye treatment

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4470067,00.html

 

Muhammad Abu Amshah from Beit Henoun was given humanitarian permit to leave Gaza for eye treatment in West Bank, only to improve vision ahead of planned shooting attack aimed at IDF

Yoav Zitun

Published:  12.26.13, 17:30

 

An indictment was filed Thursday with the Beersheba District Court against Muhammad Abu Amshah, a terror activist who planned a shooting attack in the Gaza Strip.

 

Abu Amshah, 32-year-old from Beit Hanoun, was given a humanitarian permit to leave the Gaza Strip in order to receive medical treatment in his eyes at a Ramallah hospital. However, in his Shin Bet interrogation, it became clear that the medical condition in his eyes was in the way of his scheme to shoot IDF forces patrolling along the Gaza Strip border fence.

  

The activist was arrested earlier this month by the Shin Bet and police upon leaving, as part of his permit, from the Erez Crossing to Ramallah. According to the Shin Bet, Abu Amshah admitted in his questioning that was intended to be a sniper within the framework of a planned attack by the al-Aqsa Martyrs' Brigades against IDF forces near the Gaza border. He even underwent training exercises for the job. However an injury he sustained harmed his vision, and he planned to treat the injury prior to conducting the attack.

 

The Shin Bet further claim that Abu Amshah was involved in numerous terrorist activities aimed at civilians and IDF forces from within the Gaza Strip in recent years.

 

"The State of Israel allows every month the entry of thousands of Gaza Strip residents into Israel for humanitarian and medical needs, but sometimes terrorists cynically exploit these permits, and use them to transfer terror funds and illegally stay in Israel," the Shin Bet stated.

 

The indictment charges Abu Amshah with counts of attempted murder, contact with foreign agents and conspiring to commit murder. The cell through which Abu Amshah operated is apparently unrelated to the shooting attack that took place on Tuesday, in which an Israeli worker was killed while taking part in Gaza security fence repair work.

 

 

Gelukkig zijn de moordenaars van mijn zoon nooit gevonden

 

As a bereaved mother, it is difficult to speak out. It hurts. Yet a group of bereaved mothers created an organization called Forever Mothers. We visited the Knesset last week to lobby against the prison release. Tali Ben Yishai is a member of our group. Her daughter Ruthie and her son-in-law and three grandchildren, including a three-month-old baby, were murdered when a terrorist broke into their house close to midnight and stabbed them all to death in their beds. It is conceivable that one day their murderer could be released. After all, today the Israeli government is releasing the murderers of Rachel Weiss who along with her three children was killed in a bus bombing. As the bus burned, she tried to get her children off. A soldier who was on the bus, on his way home, David Delerosa, tried to help her but the bus exploded before they could exit. They were burned to death.

Shira Avraham, a member of Forever Mothers, knows what happens when terrorists are released. Her nine-month-old baby Shaked was murdered in her home by a terrorist who had been released in a former deal. He broke into Shira’s home the night of the festive meal of Rosh Hashanah, and murdered her baby and the friend who was holding her.

Het mag voor sommigen hardvochtig klinken dat men zo fel ageert tegen de vrijlating van Palestijnse gevangenen. Monique van Hoogstraten beweerde bij de vorige groep gevangenen die vrij werden gelaten vergoelijkend dat het om inmiddels oude mensen ging, en hun misdaden erg lang geleden zijn gepleegd. Niet vermeld werd dat sommigen openlijk zeggen trots te zijn op wat zij toen deden. Onvermeld blijft ook dat de gevangenen niet alleen een heldenontvangst krijgen bij terugkomst, maar ook een riant maandloon uitgekeerd krijgen voor de rest van hun leven. Zij worden als voorbeeld gesteld voor de Palestijnse jeugd.

Het vrijlaten van gevangenen kan verzoenend werken en beide partijen dichter bij elkaar brengen. Dat is bij de Palestijnen echter duidelijk niet de uitwerking; het voedt slechts hun nationalisme en antizionisme. Israel op zijn beurt verzacht de pijn in eigen land door bij iedere groep gevangenen die vrij komt ook weer nieuwe bouwplannen in de nederzettingen aan te kondigen. Wat men eventueel aan goodwill had kunnen kweken met de vrijlating van deze terroristen, wordt zo direct weer teniet gedaan.

RP

------------

 

I’m glad my son’s murderers have not been found

http://blogs.timesofisrael.com/im-glad-my-sons-murderers-have-not-been-found/

 

Sherri Mandell - Sherri Mandell is co-director of the Koby Mandell Foundation which runs programs for bereaved families in Israel.

 

Please, Israeli government, I beg you: Don’t go looking for my son’s killers. The ones who cruelly beat Koby and Yosef to death with rocks, the barbarians who attacked two eighth grade boys —  my son and his friend — who were on a hike near our home in Israel. Please don’t find them. Don’t apprehend them and put them in jail and make my family and me sit through a long trial and sentencing, where my heart will quake and my stomach will constrict and I will feel that I am about to faint.

Don’t find them guilty and put them in jail. Because I don’t want the torture of knowing that these killers will find their way to freedom one day, will be greeted by their mothers with hugs, while my son and Yosef lie in the ground. I could not bear to go through what 26 Israeli families are going through today: betrayal by the government that is supposed to protect them.

Unfortunately, the Israeli victims, the ones who were killed, have sadly disappeared from our consciousness as a society. Their parents are now old and frail, the weakest in our society. Their children were murdered by Palestinian terrorists in the early eighties or nineties, 20 or 30 years ago. They cannot stand up for themselves or for their children, because they are elderly, fragile, vulnerable. Many have died from the pain.

As a bereaved mother, it is difficult to speak out. It hurts. Yet a group of bereaved mothers created an organization called Forever Mothers. We visited the Knesset last week to lobby against the prison release. Tali Ben Yishai is a member of our group. Her daughter Ruthie and her son-in-law and three grandchildren, including a three-month-old baby, were murdered when a terrorist broke into their house close to midnight and stabbed them all to death in their beds. It is conceivable that one day their murderer could be released. After all, today the Israeli government is releasing the murderers of Rachel Weiss who along with her three children was killed in a bus bombing. As the bus burned, she tried to get her children off. A soldier who was on the bus, on his way home, David Delerosa, tried to help her but the bus exploded before they could exit. They were burned to death.

Shira Avraham, a member of Forever Mothers, knows what happens when terrorists are released. Her nine-month-old baby Shaked was murdered in her home by a terrorist who had been released in a former deal. He broke into Shira’s home the night of the festive meal of Rosh Hashanah, and murdered her baby and the friend who was holding her.

At our meeting, one of the few Knesset members who attended said, “It’s a disgrace that you bereaved mothers have to come fight for your children. It is the government that should be protecting you.”

He is right. It should not be bereaved families leading this fight. The government should be protecting the most vulnerable families. In addition, every Israeli citizen should be protesting.

And in some cases, it is not just the Israeli government that should be protecting us: It should be the American government as well. For example, Frederick Rosenfeld, whose killers are being released, was an American citizen. Originally from New York, he was killed when he was 48 years old, stabbed to death. Yet the American government, led by Secretary of State John Kerry, works to expedite his killer’s release.

Chavi Levi’s son Avichai was 16 when he was killed by terrorists, on his way home with an anniversary cake for his parents. The killers were apprehended and Chavy and her husband sat at his trial for a year. The killers were sentenced. Less than three years later, these murderers were released in the Shalit deal.

Imagine that you had a child who was murdered by Palestinian terrorists. Now imagine that the Israeli government, goaded on by America, released them home to a hero’s welcome.

Better that my son’s killers have not been found.

 

Het Nederlandse evenwicht in Israel en Palestina (IMO)

 

 

Het Nederlandse evenwicht in Israel en Palestina

http://www.israel-palestina.info/actueel/2013/12/29/het-nederlandse-evenwicht-israel-en-palestina/  

= IMO Blog =     

Diverse media constateren een verandering in vooral de toon van het Nederlandse kabinet jegens Israel. Terwijl premier Rutte dit ontkent en graag continuïteit met zijn eerste kabinet suggereert, en Frans Timmermans zich op de vlakte houdt, is de verandering journalisten niet ontgaan. Veelal zegt men dat dit kabinet een evenwichtiger koers vaart dan het voorgaande. Men zou ‘met nadruk’ een middenkoers varen, aldus de Volkskrant op 9 december. Het artikel vervolgt:

“Men is tegen de nederzettingen, voor de grens van 1967 en voor een evenwichtige benadering. Timmermans erkent dat de toon harder is geworden. ‘Maar je kunt ook niet anders verwachten als je tijdens de onderhandelingen bouw in de nederzettingen blijft aankondigen’. Meest concreet bleek Timmermans’ inbreng zaterdag tijdens het bezoek aan de Palestijnse gebieden. Dat er een Palestijnse tak is toegevoegd aan het aanvankelijk alleen voor Israel bedoelde initiatief voor een samenwerkingsforum over handel en kennis, is vooral zijn werk. ‘Want waar Israel profiteert, moeten de Palestijnen eveneens profiteren’.”

Neutraal en nog neutraler

Nu.nl kopte met ‘Kabinet wijst op noodzaak neutraliteit Israel en Palestina’, met als onderkop: ‘De context van het conflict tussen Israel en Palestina is veranderd, waardoor een neutrale houding van Nederland extra urgent is’. Nadat Rutte in dit interview omstandig uitlegt dat er geen verandering is ten opzichte van zijn vorige kabinet, zegt hij:

“Wat ik wel mooi vind is dat we in het vorige kabinet een samenwerking wilden opzetten met de Israëli’s en dat nu Frans (Timmermans, red.) het idee heeft opgevat om het met beide partijen te doen. En dat ook de Palestijnen nu zeer geïnteresseerd zijn vind ik wel een meerwaarde van de extra accenten die we nu aan het zetten zijn”, aldus Rutte.

Het thema dat men nu ‘nog neutraler’ is dan het vorige kabinet, wordt meermaals benadrukt:

Timmermans: “Daar ben ik het mee eens. Mijn beide ambtsvoorgangers Rosenthal en Verhagen hebben heel nadrukkelijk het nederzettingenbeleid veroordeeld en de grenzen van 1967 benadrukt.” 

“Als ik dat doe krijgt dat ineens een andere dimensie, maar we zeggen hetzelfde. In het regeerakkoord staat het nu anders opgeschreven, dat trekt de aandacht. Wij kiezen nog uitdrukkelijker voor het expliciteren van de noodzaak van balans tussen de benadering van beide partijen”, aldus Timmermans.

In een ANP bericht kort na de missie naar Israel en de Palestijnse gebieden, wordt hetzelfde nog eens benadrukt:

‘Onze evenwichtige verhouding wordt hier gewaardeerd. Zo voorkomen we dat het Palestijns-Israëlisch conflict een ‘proxy-fight’ wordt in het Nederlandse kabinet’, zei Rutte. ‘Zo’n gevecht leidt tot helemaal niets, want dan is de enige vraag nog: aan welke kant sta je en dat lost hier niets op. In de Tweede Kamer lukt het misschien niet altijd en dat is ook niet erg, maar wel in het kabinet.’ De premier ontkent dat dit een andere benadering is dan die van zijn vorige kabinet toen in het regeerakkoord alleen Israël werd genoemd. ‘Ook toen streefde Nederland evenwicht na. Ik nodig bijvoorbeeld zowel Netanyahu als Abbas uit in het Catshuis. Ook toen veroordeelden we de bouw van nederzettingen’, aldus Rutte.

Het feit dat deze nog grotere neutraliteit zo benadrukt moet worden, zegt wel wat. En natuurlijk is er een verschuiving in het beleid ten aanzien van het vorige kabinet. Dat kan ook haast niet anders, met de Israel-kritische PvdA erin en het meer pro-Israelische CDA en gedoogpartner PVV eruit. Maar niemand is zo eerlijk om te zeggen dat ofwel het vorige kabinet meer pro-Israel was, of het huidige meer pro-Palestijns, of beide.

Eisen en richtlijnen

De media is het verschil wel opgevallen, en de probleempjes tijdens de missie eerder deze maand werden breed uitgemeten. De container scanner die Israel ‘weigerde in gebruik te nemen’, de geplande wandeling van Timmermans door Hebron waarbij Israel stond op begeleiding door het leger, en het afgezegde bezoek van minister Ploumen aan Mekorot, waarna Vitens besloot de kersverse samenwerking ook maar stop te zetten: het werd uitgebreid besproken waarbij vooral Israel als onwelwillend werd neergezet. Het komt mij vooral wat onhandig over. Nederland wist volgens verschillende bronnen al eerder dat Israel op deze termijn niet aan de eis zou voldoen om de export tussen Gaza en de Westoever toe te staan, maar Nederland stelde dit wel als voorwaarde. En begeleiding door het leger is niet zo vreemd in een gebied waar de situatie nog steeds gespannen is en Israel de verantwoordelijkheid draagt voor de veiligheid. Minister Ploumen had voordat zij de afspraak met Mekorot maakte kunnen weten dat dit bedrijf water levert aan alle Israeli’s, ook die in de nederzettingen.

Nadat Vitens de regering hierover om advies vroeg, heeft men, zo geeft men met zoveel woorden toe, geadviseerd de samenwerking stop te zetten omdat Mekorot ook over de Groene Lijn actief is. En dat laatste is in mijn ogen het duidelijkste bewijs dat er een andere wind is gaan waaien en dat men wel heel erg neutraal is geworden. Zo neutraal dat men bedrijven adviseert om geen samenwerking aan te gaan met bedrijven en instellingen die ook op een of andere manier met de nederzettingen te maken hebben. Eerder al heeft Royal Haskoning zich teruggetrokken uit een waterzuiveringsproject in Oost Jeruzalem en het lijkt een kwestie van tijd voor de volgende zich aandient. Ik heb eerder uitgelegd waarom dit zo onredelijk is: op dit moment zijn er honderdduizenden kolonisten en zij hebben recht op voorzieningen, van wegen tot schoon water tot scholen. Hun toekomst is onderwerp van de door onze regering zo uitvoerig geprezen onderhandelingen. Dus laat die lui nou hun werk doen en wacht de resultaten daarvan af.

Voor de Palestijnen gelden geen richtlijnen die samenwerking ontmoedigen zolang niet aan allerlei voorwaarden is voldaan, en dat geldt ook voor diverse Arabische staten waar het nodige mis mee is, van bezettingen tot allerhande binnenlandse mensenrechtenschendingen. Doorgaans worden handel en moraal door de zo pragmatische Nederlandse overheid netjes gescheiden. Zo handelt men gretig met Rusland en China, om vervolgens op diplomatiek niveau zijn beklag te doen over het martelen van journalisten en dissidenten en het discrimineren van homo’s. Niet erg consequent, hoor je dan weleens ter linkerzijde, maar geld gaat vaak voor de moraal. Ik zou een wat principiëler houding niet verkeerd vinden, al moet je je wel blijven afvragen wat je ermee kunt bereiken, behalve dat andere landen graag in het gat springen en je als het irritante zelfgenoegzame landje met dat wijsvingertje wordt gezien. Ik ben echter ook erg voor algemene richtlijnen wat dit betreft en niet een speciale richtlijn voor slechts één land, een land dat het beter doet qua mensenrechten dan menig ander land waar onze bedrijven graag handelen. Deze richtlijn haalt alle mooie woorden over ‘nog meer neutraliteit’ en de ‘met nadruk gevaren middenkoers’ onderuit.

Kritiek op nederzettingen

Het lijkt alweer vergeten, maar eerder dit jaar kwamen verschillende supermarkten in het nieuws omdat zij producten uit de nederzettingen zouden boycotten, en zolang men niet kon garanderen dat producten uit Israel ook echt uit Israel proper zouden komen, werden de producten geheel uit de schappen geweerd. Deze discussie kan op zijn beurt niet los worden gezien van de discussies over de etikettering van producten uit de nederzettingen. Dit zou aanvankelijk verplicht worden gesteld door de overheid maar is toen toch weer uitgesteld in afwachting van Europese wetgeving op dit gebied (ofwel van het huidige vredesoverleg). Er is daarbij al vaker gewezen op het vreemde feit dat alleen Israelische producten zo’n behandeling zouden krijgen, en producten uit de West Sahara, Tibet, Turks Cyprus en andere omstreden/bezette gebieden buiten beschouwing zouden blijven (later heeft Timmermans toegezegd ook naar de West Sahara te zullen kijken).

Hoe nadrukkelijk de middenkoers tegenwoordig wordt gevaren blijkt ook uit het feit dat bij alle mooie verklaringen over hoe belangrijk Nederland de vriendschap met beide partijen vindt, er steeds maar één wordt bekritiseerd. Steeds weer komen de nederzettingen naar voren als het grote probleem, het obstakel. In bovenstaand Volkskrant citaat worden ze genoemd, Rutte noemde ze in Nieuwsuur; concrete problemen aan Palestijnse zijde worden zelden benoemd in dergelijke algemene interviews en verklaringen. De nederzettingen zijn natuurlijk ook een probleem, want als je uitgaat van een tweestatenoplossing is het nogal onhandig als er steeds meer land dat de Palestijnen claimen door Israel wordt bebouwd. Israel loopt hiermee zelf ook vooruit op een oplossing en duwt die een bepaalde kant op. Bij grote blokken dichtbij de Groene Lijn kan ik me daarbij wat voorstellen, zeker wanneer het gaat om plaatsen die volgens alle serieuze tot nu toe gepresenteerde vredesplannen bij Israel zullen blijven. De kritiek is echter alleszins voorstelbaar, met uitzondering van wijken in Jeruzalem die een duidelijk Joods verleden hebben en je met de beste wil van de wereld niet ‘bezet’ kunt noemen.

Onthullend is echter dat de kritiek daar veelal ophoudt. Na veel aandringen gaf minister Timmermans schoorvoetend toe dat de PA, indirect met Nederlands belastinggeld, ex gevangenen met bloed aan hun handen geld betaalt en dit niet helemaal de bedoeling is (aanvankelijk had hij het nog over  hun ‘re-integratie in de samenleving’). Alleen rechtse partijen doen moeilijk over zulke zaken, over de opruiing in Palestijnse media en schoolboeken, over onverzoenlijke uitspraken van Abbas en andere leiders, de heldenstatus van hen die Israelische burgers ombrachten.

Ongelijke monniken, gelijke kappen?

Terwijl de eisen aan Israel dus veel hoger zijn dan aan de Palestijnen, en er in feite nauwelijks eisen aan de Palestijnen worden gesteld, worden de relaties op andere gebieden dwangmatig gelijkgetrokken. Israel een bilaterale overeenkomst, de Palestijnen ook. Israel een bezoek van Nederlandse bedrijven, dan eenzelfde bezoek aan de Palestijnen. Het schijnt dat op het uur is uitgeteld dat de delegatie even lang aan beide zijden van de grens verbleef. Maar beide partijen zijn natuurlijk niet gelijk. Israel is een ruim 65 jaar oude natie, een democratie en rechtstaat, die zich met veel moeite en hard werken heeft opgewerkt tot de internationale top op het gebied van technologie en medische wetenschap. Dat is voor Nederland interessant, dat zelf evenals Israel tot de top behoort op het gebied van watermanagement. De Palestijnen zijn nog volop bezig met het ontwikkelen van regeringsinstituties en totaal afhankelijk van buitenlandse hulp. Er is geen democratie en maar een zeer beperkte rechtstaat en vrijheid van meningsuiting. Het is goed dat Nederland hen met de opbouw van het land probeert te helpen, waarbij wat meer toezicht op hoe gelden worden besteed zeer welkom zou zijn.

Maar maak samenwerking met de één op een gebied waar dat beiden voordeel brengt niet afhankelijk van een project van dezelfde omvang met de ander. Daarbij vind ik het welhaast kwetsend om onze sterke band met Israel, die teruggaat tot de jaren ’50, gelijk te stellen met die met de Palestijnen. Israel heeft zich bewezen als staat, bewezen levensvatbaar te zijn en bewezen dat het de wereld wat te bieden heeft. Het staat voorop bij internationale rampenbestrijding, het heeft talloze derde wereld landen geholpen met bijvoorbeeld landbouw in droge gebieden, medicijnen etc. Dat soort zaken is helaas volledig ondergesneeuwd door de voortdurende eenzijdige aandacht voor Het Conflict en De Bezetting. Ook heden ten dage helpt Israel op medisch gebied en worden vele duizenden Palestijnen geholpen in Israelische ziekenhuizen. Nederland heeft in het verleden haar steun aan en warme gevoelens voor Israel meermaals laten blijken. Het is alsof je de betrekking met een goede, oude vriend, waarmee je van alles hebt meegemaakt, opeens gaat gelijkstellen met die van zijn kleine neefje, of nieuwe buurman. Dat vriendschappen veranderen is een gegeven, en dat Nederland zich nu anders opstelt dan in 1967 mag begrijpelijk zijn, maar dat staat wat mij betreft los van onze relatie met de Palestijnen.

Het beleid van de regering van het afgelopen jaar wat betreft Israel en de Palestijnen was onevenwichtig en contraproductief. Terwijl met de mond steun aan John Kerry en de vredesbesprekingen wordt beleden, loopt men in feite op de uitkomst vooruit. En terwijl men een – tot in het absurde doorgevoerde – gelijke behandeling van beide partijen en neutraliteit zegt na te streven, wordt met name Israel bekritiseerd en onder druk gezet. Mijn wens is dat de regering in 2014 een waarlijk evenwichtige koers zal varen en ook de Palestijnen op hun daden aan zal spreken.

Ratna Pelle

 

Gaza update eind 2013 (IPI)

 

 

Gaza update eind 2013

http://www.israel-palestina.info/actueel/2013/12/28/gaza-update-eind-2013/  

~ door Wouter ~

De situatie in de Gazastrook kreeg de laatste weken weer wat aandacht in de media, eerst door de stormen en overstromingen medio december en nadien door geweld aan de grens met Israel.

Overstromingen Gaza

Tussen 11 en 14 december werden Israel en omgeving geteisterd door de ergste storm sinds decennia. Ook de Gazastrook werd zwaar getroffen door de winterstorm ‘Alexa’, met enkele doden tot gevolg en duizenden die hun woningen moesten verlaten. Er wordt gevreesd voor ziekte epidemieën, mede vanwege de overstroomde riolen. Volgens Hamas bedraagt de schade door de storm zo’n 64 miljoen dollar.

Hamas en het Iraanse Press TV beschuldigden daarbij Israel van ‘het openzetten van dammen ten oosten van Gaza’ om de Gazastrook te laten overstromen. Gelijkluidende beschuldigingen werden vaker geuit, zoals in een reportage van maart 2012, waarbij het om rioolwater zou gaan, en idem al in januari 2010. En zijn echter helemaal geen Israelische dammen in die omgeving. Er zijn wel waterreservoirs, die bij dit noodweer waarschijnlijk zijn overstroomd. De reguliere media negeerden deze absurde aantijgingen dan ook, maar sommige pro-Palestijnse actiegroepen namen ze klakkeloos over.

Brandstof

Al in november 2013 liepen de riolen in Gaza over door een tekort aan brandstof voor de rioolwater-verwerkingsinstallatie. Goedkope brandstof werd eerder via de smokkeltunnels uit Egypte gehaald, maar de meeste smokkeltunnels zijn onklaar gemaakt door het Egyptische leger, dat in juli 2013 president Morsi afzette en de macht weer overnam. Egypte maakte de smokkeltunnels onklaar omdat Hamas de islamisten in de Sinaï ondersteunde bij aanvallen op het Egyptische leger en politie.

Door het uitschakelen van de tunnels kon de enige energiecentrale van de Gazastrook nog maar enkele uren per dag stroom leveren en viel vanaf 1 november helemaal stil. Brandstof kan wel van Israel worden gekocht – en dat gebeurt ook deels -, maar is daar bijna twee keer zo duur (tegen de 2 dollar per liter, in Egypte 1 dollar). Ook klaagt Hamas over de belasting die de Palestijnse Autoriteit heft op de import naar Gaza. De door Hamas geleide elektriciteitsmaatschappij weigerde sinds januari 2011 van of via aartsvijand Israel brandstof te betrekken. Nadat de EU in 2009 was gestopt met het subsidiëren van de brandstof voor de elektriciteitscentrale, was er ook onenigheid tussen Hamas en de PA over de financiering ervan. In 2012 door Qatar gedoneerde diesel voor de centrale werd lange tijd in Egypte opgehouden, en moet deels nog steeds naar Gaza doorgevoerd worden.

In oktober 2013 had COGAT (onderdeel van het IDF) aangekondigd dat brandstof en materiaal voor de Gaza elektriciteitscentrale werd geleverd zodat deze de rioolwater-verwerkingsinstallatie in noord-Gaza vanaf november zelfstandig van voldoende stroom zou kunnen voorzien. Waarom dit (nog) niet is doorgegaan is de vraag.

De recente storm vernielde daarnaast ook de stroomkabels die vanuit Egypte en Israel naar Gaza lopen. Qatar stelde daarop geld beschikbaar aan de Palestijnse Autoriteit, waarmee deze brandstof kocht in Israel ten behoeve van de Gazastrook. Op 13 december leverde het Israelische waterbedrijf Mekorot vier waterpompen aan Gaza, en werd ook 110 ton kookgas doorgelaten via Kerem Shalom, de grensovergang met Israel voor goederendoorvoer. Op 15 december werd nog 241 ton kookgas doorgelaten, alsmede 223.000 liter benzine en 763.000 liter diesel. Twee vrachtwagens met noodhulp van het Rode Kruis passeerden en 148 vrachtwagens met consumptiegoederen. Ook UNRWA en het Wereldvoedselprogramma verspreidden toen noodhulppakketten in de Gazastrook. Tussen 15 en 21 december is 1.167 ton kookgas doorgelaten.

Geweld

Op 20 december was een Gazaan doodgeschoten en een andere verwond die het grenshek te dicht genaderd waren. In de dagen daarna vielen nog meerdere Palestijnse gewonden in de buurt van het hek en werd een raket op Israel afgevuurd. Op 24 december werd een medewerker van de IDF (een Bedoeïen) die reparaties aan het grenshek uitvoerde doodgeschoten door een scherpschutter uit de strook. Op 26 december werden er vanuit de Gazastrook nog 2 raketten op Israel afgevuurd. Israel bestookte op 24 en 26 december diverse terroristische doelen in Gaza, waarbij echter ook een jong meisje omkwam en meerdere gezinsleden gewond raakten. Ook werd als tegenmaatregel de grensovergang Kerem Shalom enkele dagen gesloten, waardoor de brandstofvoorziening weer stokte en de elektriciteitscentrale in Gaza opnieuw tijdelijk stil viel.

In 2013 zijn volgens Israel 33 raketten vanuit de Gazastrook op Israel afgevuurd. In 2012 waren dit nog meer dan 2.000. In november 2012 voerde Israel een militaire campagne uit in Gaza. Nadien zijn nog enkele Gazanen gedood bij grensincidenten.

Blokkade

Er wordt nog steeds gesproken over de Israelische (en Egyptische) blokkade van de Gazastrook. De beperking op im- en export zijn vanaf 2010 echter sterk versoepeld. Wel wordt de zeeblokkade nog steeds gehandhaafd, omdat Israel wil kunnen controleren wat de strook in en uit gaat; meermaals werden schepen met wapens voor Hamas onderschept. De viszone is wel uitgebreid van 3 naar 6 mijl. Importbeperkingen gelden met name nog voor bouwmaterialen en andere zaken die Hamas kan gebruiken om zich te bewapenen tegen Israel. Bouwmaterialen worden vooral toegelaten voor specifieke projecten onder sturing en toezicht van buitenlandse donoren. Sinds 2010 zijn 200 projecten door Israel goedgekeurd waarvoor bouwmaterialen worden ingevoerd. Vanaf oktober 2013 zouden 350 vrachtwagens met bouwmateriaal tot de Gazastrook worden toegelaten volgens COGAT. Ook maakte COGAT toen bekend dat de levering van water aan Gaza (5 miljoen m³ in de Oslo Akkoorden) zou worden verdubbeld tot 10 miljoen m³. Daartoe was men bezig een waterleiding vanuit Israel aan te leggen.

De Gazastrook heeft volgens Gisha (een linkse Israelische NGO) een miljoen liter diesel en benzine per dag nodig, waarvan de helft om de elektriciteitscentrale fulltime te kunnen laten draaien, naast enkele tonnen kookgas voor de huishoudens. Totdat Egypte de tunnels vernielde, werd de benodigde brandstof grotendeels vanuit Egypte gesmokkeld. Voor veel huishoudens en bedrijfjes is de brandstof uit Israel te duur, maar er is geen limiet meer vanuit Israel voor de hoeveelheid te importeren brandstof. Men is zelfs bezig de capaciteit aan leidingen uit te breiden, daar een grotere vraag wordt verwacht  sinds de sluiting van de meeste smokkeltunnels. Alle doorvoer van goederen, ook uit Egypte, vindt plaats via Kerem Shalom, dat hiervoor zes dagen per week geopend is - buiten tijdelijke sluitingen i.v.m. gewelddadigheden zoals raketbeschietingen.

De grens met Egypte bij Rafah wordt in de regel alleen voor personendoorgang gebruikt, waarvoor Egypte haar eigen beperkingen stelt. Volgens een Oxfam rapport passeerden tot de zomer 20.000 mensen per maand de grens bij Rafah, en sindsdien nog maar 4.000 per maand. Van eind oktober tot Kerst 2013 was de grens bij Rafah slechts 15 dagen open; zelfs tijdens de storm medio december bleef de overgang gesloten.

Israel liet in november 2013 ruim 4.000 personen door via Erez, waarvan een kwart voor medische behandeling (patiënten en begeleiders). Volgens Oxfam passeerden in het jaar 2000 nog een half miljoen mensen de grens tussen Gaza en Israel; hier zullen veel forensen bij zijn geweest die in Israel (of op de Westoever) werkten.

Afgelopen november konden via Kerem Shalom ruim 5.000 vrachtwagens Gaza binnen (waarvan 20% niet kwam opdagen). Bijna de helft betrof voedselimport. Volgens het Oxfam rapport was de import via Israel maar de helft van voor de machtsovername van Hamas in 2007, maar men stelt tevens dat tot de zomer evenveel goederen via de honderden smokkeltunnels uit Egypte Gaza binnenkwamen. In hoeverre er in totaal minder import was dan voor 2007 is dus niet duidelijk. Naast genoemde restricties zal dit ook liggen aan een lagere vraag vanwege de slechte economische situatie in Gaza. Vóór de blokkade werden de tunnels hoofdzakelijk voor wapensmokkel gebruikt.

Gaza mag volgens Gisha niet exporteren naar Israel, de Westoever en Jordanië, waardoor het 85% van zijn vroegere afzetmarkt mist. Dat het vijandige Hamasregime niet naar Israel mag exporteren is uiteraard alleszins begrijpelijk en legitiem; gezien de strenge controles (en de door Nederland aan de PA geschonken containerscanner) lijkt dit echter niet meer vanwege veiligheidsoverwegingen nodig. Niet geheel duidelijk is in hoeverre Jordanië en de Westoever zelf producten uit de Gazastrook weren of dit het gevolg is van Israelische restricties. Jordanië zou producten uit Gaza ook weigeren om zijn eigen boeren te beschermen; voor de Westoever zou Israel wel nog restricties hebben in afwachting van vorderingen in de vredesonderhandelingen.

Volgens Gisha verlieten in 2005 nog 10.000 vrachtwagens met goederen de Gazastrook; in november 2013 waren dit slechts 10 vrachtwagens en in de week voor Kerst 12 vrachtwagens.

Buiten de zeer summiere export gaat de economie van Gaza vooral gebukt onder de beperkingen op het vissen langs de kust (vanwege de zeeblokkade) en de beperkingen op de invoer van bouwmaterialen. Het beleid van Hamas speelt ook een directe maar onderbelichte rol, naast de indirecte rol van Hamas als uiteindelijke veroorzaker van de opgelegde beperkingen.

 

Overige bronnen:

·        COGAT (IDF) / Rapport Gaza 2012-2013

·        Gaza Gateway (GISHA)

 

Lijst van vrijgelaten Palestijnse gevangenen (30 december 2013)

 

Vandaag worden er weer 26 Palestijnse gevangenen vrijgelaten door Israel in het kader van de lopende (cq. vastgelopen) vredesonderhandelingen.

 

Wouter

______________

 

Israel publishes list of Palestinian inmates to be freed

Among prisoners slated for release this week are killers of 76-year-old gardener, celebrated professor and other civilians

http://www.timesofisrael.com/israel-published-list-of-palestinian-inmates-to-be-release/

BY TIMES OF ISRAEL STAFF December 29, 2013, 2:23 am 25

·         

Israelis, some of whom have lost relatives to Palestinian terrorism, hold aloft placards and pictures of terror victims during a protest against the upcoming release of Palestinian prisoners, outside the prime minister's residence in Jerusalem, Saturday, December 28, 2013 (photo credit: Hadas Parushl/Flash90)

 

A panel of Israeli cabinet ministers on Saturday night approved a list of 26 Palestinian prisoners to be released on Monday in the third phase of a four-stage series of releases agreed on when peace talks with the Palestinians were resumed earlier in 2013.

All of the prisoners on the list (Hebrew PDF), save three, were convicted of murdering Israeli civilians, soldiers or Palestinians suspected of collaborating with Israel. In a press release Saturday night, the Prime Minister’s Office said all of the inmates had been convicted of offenses committed prior to the signing of the Oslo Accords in 1994.

Almost all of them were given life sentences, although a few would have been up for release in the next decade. They have all served between 19 and 28 years of their terms.

Following are the names of the prisoners slated for release, as published by the Israel Prison Service on Saturday night, along with their offenses.

·        Muhammad Yusuf Adnan Elafandi, arrested May 13, 1992, for stabbing two youths in Jerusalem. After the attack, his life was saved by an Israeli woman who defended him from a lynch mob. He was convicted of attempted murder. The woman who saved his life, Bella Freund, was the subject of a song by the hip hop band Hadag Nahash, in collaboration with rocker Barry Sakharof.

·         

·        Farid Ahmed Shahade, arrested February 16, 1985, for the murder of Yosef Farhan, a suspected collaborator with Israel, in Jaffa.

·        Yakoub Muhammad Ouda Ramadan, Afana Mustafa Ahmad Muhammad, and Da’agna Nufal Mahmad Mahmoud, arrested April 1, 1993. The three were convicted of stabbing Sara Sharon, 37, to death in Holon on January 20, 1993.

·        Abu al Rub Mustafa Mahmoud Faisal and Kamil Awad Ali Ahmad, convicted of murder in the killing of 20-year-old IDF soldier Yoram Cohen in a shootout in the West Bank town of Jenin. Ali Ahmad was also convicted of kidnapping, torturing and murdering 15 Palestinians suspected of collaborating with Israel. Faisal was convicted of manslaughter in four of those cases.

·        Damara Ibrahim Mustafa Bilal, arrested June 16, 1989, and convicted of murdering Steven Friedrich Rosenfeld, 48, a US-born immigrant to Israel. Damra and several others accosted Rosenfeld outside the West Bank settlement of Ariel, grabbed the knife he was carrying, and stabbed him to death with it. His body was found on the following day by a Palestinian shepherd.

·        Abu Mohsin Khaled Ibrahim Jamal, arrested April 10, 1991, and convicted of murder. Abu-Muhsan ambushed Shlomo Yahya, a 76-year-old gardener, in a public park in Moshav Kadima and stabbed him to death.

·        Tamimi Rushdi Muhammad Sa’id, convicted of kidnapping and murdering Hayim Mizrahi at a Palestinian-owned farm outside the settlement of Beit El, where Mizrahi lived, in 1993. Mizrahi had come to the farm to shop for eggs.

·        Silawi Khaled Kamel Osama, one of three Palestinians convicted in the murder of Motti Biton. Similar to Mizrahi, Biton was shot while he was shopping for groceries in a Palestinian-owned store. Afterwards his wife, who was in the car outside, fired at his attackers, who detonated a pipe bomb and fled. Biton was gravely wounded in the attack and died in an Israeli hospital three days later. Osama was also convicted of murder and manslaughter in the deaths of four Palestinians suspected of collaborating with the authorities.

·        Sawafta Sudqi Abdel Razeq Mouhlas, who stabbed Yosef Malka (Malkin) to death on December 29, 1990, during an attempt to rob his home in Haifa.

·        Barham Fawzi Mustafa Nasser, arrested December 20, 1993, for the murder of Morris (Moshe) Edri. Nasser, a former employee of Edri, 65, ambushed Edri and stabbed him in the back. After he was apprehended, he said he had carried out the murder to prove that he was worthy of joining Hamas.

·        Yusuf Ahmed Nu’aman Al-Shalvi, Mahmad Anis Aiman Jaradat, and Ahmad Yusuf Bilal Abu-Hassin, convicted of murdering multiple Palestinians suspected of collaborating with Israel.

·        Mahmad Naim Shawmra Yunis, convicted of murder in the death of Yossef Hayun, a police sapper who was killed while attempting to disarm a bomb in Moshav Shekef in June 1993.

·        Mahmud Muhammad Salman, arrested May 6, 1994, and convicted in the murder of Shai Shoker. Salman strangled Shoker with a shoelace outside Tira on February 2, 1994.

·        Ahmed Ibrahim Jamal Abu-Jamal, convicted of attempted murder. Abu-Jamal was slated for release in 2016.

·        Mahmoud Ibrahim Abu-Ali Faiz, convicted of murdering Ronny Levy.

·        Zaki Rami Barbakh Jawdat, convicted of murdering Yosef Zandani.

·        Mustafa Ahmed Khaled Jumaa, convicted of aggravated assault, up for release in 2014.

·        Abu Hadir Muhammad Yassin Yassin, convicted of murder. Yassin shot Yigal Shahaf, 24, in the head while Shahaf and his wife were walking through Jerusalem’s Old City toward the Western Wall. Shahaf died in hospital on the following day. The murder weapon had been bought from a Jewish Israeli. Yassin was slated for release in 2016.

·        Muammar Ata Mahmoud Mahmoud and Salah Khalil Ahmad Ibrahim, convicted of murdering Menahem Stern, a history professor at Hebrew University. Stern, 64, a winner of the prestigious Israel Prize, was stabbed to death while walking to work at the university’s Givat Ram campus on June 22, 1989. A monument in his memory figures in a scene from the prize-winning Israeli film “Footnote.” Ibrahim was also convicted in the murder of Eli Amsalem. In addition, the two murdered a Palestinian suspected of collaborating with Israel, Hassin Zaid.

·        Taqtuq Lutfi Halma Ibrahim, arrested March 3, 1989, and convicted of murder in the shooting of IDF soldier Binyamin Meisner, on February 24, 1989, in Nablus.