donderdag 19 september 2013

Duitsland en Israel na de Bondsdag-verkiezingen: nog 4 jaar vriendschap, nog 4 jaar wantrouwen

 
Ik vind dit artikel wat negatief getoonzet:
Despite Merkel's assurances that Israel's security is a cornerstone of German foreign policy, actual backing amounts to little more than limited military aid and supportive declarations. Merkel categorically rejects any military intervention by German troops in the Middle East, including to support a US-led strike on Syria. The chancellor and her foreign policy advisers also firmly oppose Israeli settlements in the West Bank and reject Jerusalem's argument that Israel needs a permanent military presence in the West Bank to guarantee the Jewish state's security.
Dat Duitsland niet militair wil interveniëren is gezien de geschiedenis alleszins begrijpelijk. En Merkel verzet zich niet bijzonder heftig tegen de nederzettingen, net als de VS is ze tegen verdere uitbreiding en pleit ze voor een tweestatenoplossing, maar binnen de EU neemt Duitsland consequent een pro-Israel positie in en wil men aan dit standpunt geen harde consequenties verbinden.
 
De conclusie is zelfs wat cynisch van toon:
After the September 22 election, the relationship between Germany and Israel will likely remain courteous, at least outwardly, with Berlin supporting Israel via friendly statements and practical military and diplomatic assistance. But behind the scenes, the German government — regardless of who sits in the Chancellery or the Foreign Ministry — will not change its longstanding positions regarding Israel and the Middle East, which include a complete rejection of any military intervention on Israel's behalf, and more importantly, staunch opposition to Israeli settlements, and a deep distrust in Jerusalem's policies toward the Palestinians.
Het lijkt me van belang dat Israel haar vrienden koestert, ook als men het niet over alles eens is. Overigens heeft Duitsland vaker aangegeven dat Israels veiligheid een kernpunt is, en daarbij lijkt duidelijk dat men Israel ook met wapens zou steunen, mocht dat nodig zijn. En het wantrouwen in Netanyahu is natuurlijk niet geheel onbegrijpelijk, al zou dat wat mij betreft gepaard mogen gaan met een nog groter wantrouwen in president Abbas' ware bedoelingen.
 
RP
-------------
 
German officials repeat that Israel's security is important to them, but can't really explain what that means
 
Four more years of friendship, four more years of distrust
 
Angela Merkel expects to be reelected in Germany next Sunday, and an advocate of dialogue with Hamas who accused Israel of running an 'apartheid regime' in Hebron might end up as her deputy
 
 / Times of Israel - September 18, 2013, 8:59 am
 
 
BERLIN — Germany's Chancellor Angel Merkel is set to cruise to an easy reelection this Sunday, securing a third term at the helm of one of the world's most important countries and one of Israel's closest allies. But while Berlin is, besides the United States, Jerusalem's best friend and remains committed to unswerving support for Israel on the international stage, the personal relationship between Merkel and Prime Minister Benjamin Netanyahu has been rocky over the last few years.

Despite Merkel's assurances that Israel's security is a cornerstone of German foreign policy, actual backing amounts to little more than limited military aid and supportive declarations. Merkel categorically rejects any military intervention by German troops in the Middle East, including to support a US-led strike on Syria. The chancellor and her foreign policy advisers also firmly oppose Israeli settlements in the West Bank and reject Jerusalem's argument that Israel needs a permanent military presence in the West Bank to guarantee the Jewish state's security.

While surveys predict a comfortable victory for Merkel's center-right party, one possible outcome of the September 22 election could see the foreign minister's post, and that of Merkel's deputy, go to the leader of the Social Democrats — a self-declared friend of Israel, yet one who last year accused the Jewish state of running an "apartheid regime" in Hebron and who advocates for dialogue with Hamas.

After a lackluster campaign, in which foreign policy issues were almost entirely absent, Merkel's Christian Democratic Union (CDU) leads comfortably in all polls. Her party is predicted to garner between 39 and 41 percent of the vote, about 6 percent more than four years ago. The Social Democratic Party (SPD) is expected to come in a distant second, polling somewhere between 23 and 27 percent, giving its candidate for chancellor, Peer Steinbrück, little reason to believe he can unseat her. Asked who is better suited for the top job, every second German points to Merkel; only about 30-35 percent name her competitor from the center-left.

What makes the 2013 election interesting is the question of whether Merkel's traditional coalition partner — the pro-business Liberal Democrats (FDP) — will pass the 5 percent threshold needed to enter parliament. Since 2009, when the party reached nearly 15 percent, it has decreased dramatically in the polls and now fears for its very survival. (This past Sunday, the FDP received only 3 percent of the vote in elections for the Bavarian parliament, and Germany's most populous state is considered a barometer for national trends.)

But even if the FDP — the party of Foreign Minister Guido Westerwelle — does gain 5 or 6 percent, as current polls predict, and enters the Bundestag, Merkel's CDU will still not have the necessary majority for a stable coalition. (On the other hand, the SPD and its traditional coalition partner, the Green Party, are also far from a majority.) Therefore, the most probable outcome of the election is a so-called Grand Coalition of the two large centrist parties, with Merkel as chancellor and with the leader of the SPD as vice chancellor and foreign minister.

But Steinbrück, the Social Democrats' candidate for chancellor, is unlikely to agree to such a deal, according to political scientist Marco Michel of the Federal Agency for Civic Education. "Steinbrück is 66, he will not play second fiddle to Merkel," Michel predicted. Therefore, if the Social Democrats fail to replace Merkel, Steinbrück will most probably retire from political life and let party chairman Sigmar Gabriel become vice chancellor and foreign minister in a coalition with Merkel, Michel said.

Wary after Westerwelle

In Jerusalem, not everyone would be thrilled about Gabriel replacing Westerwelle, who is perceived as a true friend. (Unlike many of his European colleagues, Westerwelle had good personal ties with former foreign minister Avigdor Liberman.)

Although Gabriel has visited Israel about 20 times and considers himself a supporter, controversial comments he made last year after a visit to the region may lead Jerusalem to suspect he has less patience for Israeli policies vis-à-vis the Palestinians than his predecessor.

"I was just in Hebron. There's a legal vacuum there for Palestinians. This is an apartheid regime, for which there is no justification," Gabriel posted on his Facebook wall in March 2012. The post quickly drew hundreds of responses, mostly from pro-Israel surfers, some of whom threatened to cancel their memberships in his party. Gabriel quickly clarified his remarks in two follow-up posts, saying that he didn't mean to compare Israel with South Africa's apartheid regime but that he was "immensely angry" about how Palestinians were treated in Hebron.

"I think [Israel's] current settlement policy is wrong and I consider the conditions [in Hebron] undignified," wrote Gabriel. "We are not doing any favors to us or our friends in Israel if we continue veiling our criticism in diplomatic figures of speech."

The situation for Palestinians in Hebron is "indeed terrible," Gabriel opined, adding that even Israeli soldiers he met there told him they found the conditions "unbearable." Israel has the right to defend itself, as it is the only state in the world whose neighbors question its right to exist and whose citizens suffer daily from rocket attacks, he asserted. "But that is no justification for continuing with a settlement policy such as the one that can be witnessed in Hebron. It shouldn't lead to us prohibiting ourselves from criticizing the errors of the Israeli government."

In another post, Gabriel answered critics who were offended by him referring to Israel as an apartheid regime. "I am aware that this a very drastic term. But that's exactly how the Palestinians in Hebron see their situation. That drastic term is what came to my mind during the talks and visits in Hebron."

Gabriel said he did not mean to compare Israel with apartheid South Africa, as that would be "more than unfair" to the Jewish state. "But the humiliating way Palestinians are dealt with in Hebron exceeds much of what one is used to from the West Bank. And this makes even someone like me, who supports Israel, immensely angry."

Gabriel is also on the record saying he wants Israel to engage in dialogue with Hamas. "Hamas is a factor in this conflict. And you can't solve a conflict if one factor is being ignored," Gabriel told reporters in Jerusalem in 2012. He also said that he fully supports the Palestinians' efforts to have Palestine accepted as a member state of the United Nations, "because there is no counterargument to that."

Despite these comments, officials in the Foreign Ministry in Jerusalem this week said they weren't worried about Gabriel becoming foreign minister. "That's the way it is in democracies: elected leaders come and go," an official told The Times of Israel. "Personal relationships are a mystery. Who expected gay, liberal Westerwelle to get along so well with hawkish and powerful Liberman?"

While some see Gabriel as the top candidate for the Foreign Ministry post, others doubt that his party would agree to join Merkel in a governing coalition. Such a partnership, first tried out after the 2005 elections, resulted in a historically poor result for the Social Democrats in the 2009 elections. "I can imagine there are a lot of people in the SPD who aren't going to be interested at all in being junior partners with Merkel again. They saw where that led them last time," Cologne University political analyst Thomas Jaeger told Reuters.

Another possible, though unlikely, scenario, in case the Christian Democrats and Liberal Democrats alone fail to get a stable majority, is Merkel's conservative party teaming up with the Greens.

"But the Greens and the CDU are far away from each other ideologically," said Özcan Mutlu, a member of the Berlin House of Representatives and Bundestag hopeful for the environmentalist party. To be able to govern, a coalition needs a majority in both the Bundestag and the Bundesrat (a legislative chamber comprising regional representatives) and there are currently no CDU-Greens partnerships in any of the 16 German states, he said. "To govern with them would be torture, and we're not sadomasochists."

The outsiders

There is also some potential for surprises in an otherwise dull election campaign: two novel parties with high hopes (but little actual chance) of making it into the Bundestag. The Piratenpartei, a local offshoot of the global pirate movement with 30,000 members, is already represented in four regional parliaments and at some point was predicted to get 10-13 percent in national elections. But since the party's charismatic political director Marina Weisband — a Kiev-born Jewish immigrant to Germany — announced her withdrawal from politics last year, the party has plunged in the polls and seems unlikely to clear the 5 percent threshold needed to enter the Bundestag.

Yet party leaders are tirelessly working on their campaign, promoting their message of transparency and grassroots democracy, still believing that a turnaround is possible. "Our voters aren't the types to answer pollsters on the phone," the party's deputy chairman, Markus Barenhoff, said, adding that 30 percent of voters are still undecided and that a concerted advertising campaign could still bring about the desired support.

The Pirates only adopted a foreign policy platform a few months ago. "We don't have any specific positions on different countries," Barenhoff, wearing sneakers and a black-hooded sweater, told The Times of Israel recently in the Pirates' Berlin campaign headquarters. After a lengthy debate, the party decided not to rule out military interventions in third countries entirely. Yet rather than intervene in conflicts, such as the Syrian civil war, it would be better to do more "to prevent" situations where military action becomes necessary, he said. "I think what we don't want to get to is to have this responsibility to protect." Force should only be used when a country is either directly attacked or when sanctioned by the United Nations, he said.

On the Israeli-Palestinian conflict, the Piratenpartei does not "have any official position," said Barenhoff, who visited Israel for a few weeks in 2010. "It's a very complicated situation." On a personal level, he added: "As a German, one has to be pretty, pretty cautious." His hope is that via the Internet the people of the Middle East will discover that they are all humans and all simply want to be happy, he said.

Another party that garnered much media coverage but currently faces an uphill battle in the polls is the Alternative fuer Deutschland. Founded in April by a group of academics, the party opposes bailouts for European countries in financial trouble.

While few believe the new party stands a chance, at least one recent survey predicted results that could give the AfD some hope. If disappointed CDU supporters and a few protest voters decide to place their trust in the hands of a six-month- old party run by intellectuals, anything is possible. "It could still get exciting," top pollster Klaus-Peter Schöppner told the German weekly Der Spiegel last week regarding the AfD.

Neo-Nazis are playing only a marginal role in this election. A handful of far-right parties are running: Republikaner, Die Rechte, Pro Deutschland and the National Democratic Party (NPD), which is present in two regional parliaments. But not even the NPD stands the faintest chance of making it into the Bundestag. Together, all four parties on the far-right spectrum are not expected to gather more than 2 percent.

Regardless of the election's outcome, Germany was and will remain one of Israel's staunchest allies, both in terms of military assistance and strong backing in international forums such as the United Nations. This support doubtless stems from Germany's dark history; politicians and diplomats in Berlin instinctively feel they "owe" the Jewish state something, though many are highly critical of the course that Israel's right-wing government has been taking.

Doubts over Netanyahu

The relationship between Merkel and Netanyahu has been tense for years, partly because the Israeli prime minister allegedly leaked contents of a private conversation to the media but mainly because she doesn't trust him. In the Federal Chancellery in Berlin, dubbed the "washing machine" by locals because of its peculiar architecture, there is a general mistrust regarding Netanyahu's commitment to a two-state solution.

Some of Merkel's foreign policy advisers believe Israel's participation in the newly resumed peace talks is all bluff. They are totally disillusioned about the prospects for peace, wondering why the Palestinians even agreed to negotiate, despite knowing full well that the prime minister will never agree to their terms for a Palestinian state.

But no German official will ever dare to air such assessments on the record — at least not for the time being. And for all the distrust, Berlin has declared again and again that Israel's wellbeing is one of its foremost foreign policy goals.

In a 2008 speech in the Knesset, Merkel declared that Israel's security is part of her country's "raison d'etat" (Staatsraison in German). Therefore, she vowed, "Israel's security will never be open to negotiation." While she never explicitly pledged to defend Israel militarily if it ever came to a confrontation in the region, some commentators took that statement as a guarantee of exactly that, and criticized her for making promises she didn't intend to keep.

Therefore, German President Joachim Gauck said last year during a visit, rather less dramatically, that "Israel's security and right of existence are determining factors of German policy — Israel shall live in peace and secure borders." When reporters asked him a day later whether he agreed with Merkel's dictum of Israel's security being Germany's "Staatsraison," he responded that he wouldn't have used that phrase. "I don't want to think in war scenarios," he said, adding, however, that "Germany should be the very last country to revoke its friendship and solidarity to Israel."

Merkel, asked last week what her commitment meant concretely in a time of crisis, responded: "That means that we'll never be neutral and that Israel can be sure of our support when it comes to ensuring its security. That's why I also said that Germany's support for Israel's security is part of our national ethos, our raison d'etre."

Last week, The Times of Israel asked Lars Zimmerman, a Bundestag hopeful from the chancellor's CDU party who is running in Berlin's Pankow district, what he thought of Merkel's statement. For long seconds he didn't say anything, thinking hard about an answer. "I don't know," he said finally. "I've never thought about it." While he doesn't believe that Merkel intended to promise German boots on the ground in case Israel was under fire, he added a few moments later, the "protection of Israel" was "absolutely" a cornerstone of the CDU's foreign policy.

Israel's security is important to German officials, but no one — as Zimmerman's hesitant response underlined — can really explain what that means. Berlin has helped Jerusalem acquire advanced submarines and vowed to prevent Iran from attaining nuclear weapons. "Containment is not an option," is a slogan used by some senior German officials. Yet no one is willing to elaborate on what Berlin intends to do if Tehran indeed gets the bomb. And there are no German contingency plans for a possible scenario in which Israel launches a strike at Iran's nuclear facilities and the Islamic Republic and its allies retaliate, a senior official admitted recently. (Still, another source in Berlin said that if Israel were under attack and asked Germany for Patriot anti-missile batteries, "we wouldn't think twice.")

Similarly, Germany has declared that the use of chemical weapons is unacceptable, but both Merkel and her Social Democrat challenger agree that the Bundeswehr will under no circumstances join military action against the Syrian regime for using them. Scarred by World War II, many Germans are exceedingly wary of military campaigns abroad. "It's better to debate for a thousand hours than to have one minute of war," one prominent FDP politician said earlier this month.

After the September 22 election, the relationship between Germany and Israel will likely remain courteous, at least outwardly, with Berlin supporting Israel via friendly statements and practical military and diplomatic assistance. But behind the scenes, the German government — regardless of who sits in the Chancellery or the Foreign Ministry — will not change its longstanding positions regarding Israel and the Middle East, which include a complete rejection of any military intervention on Israel's behalf, and more importantly, staunch opposition to Israeli settlements, and a deep distrust in Jerusalem's policies toward the Palestinians.

 

woensdag 18 september 2013

Het UNRWA dilemma

 
Hieronder wordt de dubieuze rol van UNRWA (nogmaals) uitgelegd betreffende het in stand houden van het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk en het opzetten van Palestijnen tegen Israel via het promoten van het 'Recht op terugkeer'.
 
De film 'Camp Jihad' is door UNRWA veroordeeld als zijnde misleidend, maar men gaf toe dat externe organisaties op een UNRWA zomerkamp wel degelijk opruiende workshops hadden gegeven.
Israel steunt UNRWA wat betreft haar sociale en humanitaire programma's, maar protesteert al jaren tegen de politieke opruiing en de infiltratie door Hamas. In de door Hamas bestuurde Gazastrook valt steeds moeilijker een enigermate evenwichtig sociaal en onderwijsprogramma te voeren. Zo eist Hamas gescheiden seksescheiding in onderwijs en andere activiteiten, waardoor UNRWA bv. een marathon in de Gazastrook heeft moeten aflassen.
Ook de lesprogramma's van UNRWA staan onder druk van Hamas.
 
Wouter
________________
 

The UNRWA Dilemma

http://www.gatestoneinstitute.org/3979/unrwa-dilemma

by Timon Dias
September 17, 2013 at 5:00 am

If the entire Palestinian Authority leadership lives off an international welfare check that arrives only because the conflict still exists, there isn't much incentive for ending the conflict.

The Palestinian people, according to a recent study by the Jerusalem Institute of Justice, have received per capita, adjusted for inflation, 25 times more aid than did Europeans to rebuild war-torn Western Europe under the Marshall plan after the Second World War.

Most of these funds, according to the study, reached the Palestinian people through The United Nations Relief and Work Agency for Palestine Refugees in the Near East (UNRWA).

UNRWA is the only UN refugee agency dedicated to a single group of people, and the only agency that designates individuals as original refugees if they have lived in areas affected by the 1948 Arab-Israeli war, for a minimum of only two years, before being displaced. UNRWA is also the only UN agency that designates the descendants of the original refugees as refugees as well – even though 90% of UNRWA-designated refugees have never actually been displaced.

UNRWA, furthermore, violates the UNHCR Refugee Convention by insisting that two million people (40% of UNWRA's beneficiaries) who have been given full citizenship in Jordan, Syria and Lebanon, are nevertheless still classified as refugees, and by encouraging them to act on a "right of return."

Although, since World War II, fifty million people have been displaced by armed conflict, the Palestinian people are the only ones in history to receive this special treatment.

Before describing why UNRWA is a body that drastically reduces any chance of a lasting peace, let's take a look at which citizens are funding UNWRA. After all: "There is no such thing as public money, there is only taxpayers' money."

The total 2012 UNRWA budget was $907,907,371. Although the permanent supportive rhetoric for the "Palestinian case" from the Muslim world might lead one to expect that UNWRA is funded mainly by Muslim countries, in fact UNRWA is almost entirely funded by Western taxpayers: The USA, EU, UK, Sweden, Norway, Germany, The Netherlands and Japan pay $644,701,999, or 71% of the annual UNRWA budget. The funds from the second largest donor, the EU, are of course already composed of EU taxes from its member states.

So where do the Muslim states rank? First in, at #15, is Saudi Arabia. The land of palaces and private gold leaf painted Airbus A380's on the Royal runways chipped in $12,030,540 -- less than half of a tiny country such as the Netherlands. Second, at #18, is Turkey, the supposedly economically flourishing state of a prime minister who zealously supports Hamas, but which contributes only $8,100,000. Qatar, which stands accused of paying millions in bribes to win the bid to host the 2022 World Cup, and is now spending millions on the construction of high end soccer stadiums, contributed exactly $0 to its Palestinian brothers in faith.

These figures also reflect the nature of the role Muslim countries play in the Palestinian/Israeli conflict. In their rhetoric, they are permanently hostile towards Israel and sympathetic to slogans such as: "Free Palestine," still basically a euphemism for "Destroy Israel." Even this meager support, however, appears to strengthen the Palestinian leadership's resolve to say no to peace whenever that occasion arises. The non-existence of peace, however, is what perpetuates Palestinian agony, along with Muslim states' refusal to deliver anything helpful when it comes to either the material needs or the human rights of the Palestinians. The role of most Muslim states in the conflict therefore seems a subversive one, aimed at the perpetuation of Palestinian suffering to divert attention from their own deficiencies such as their terrible human right record, lack of democracy, and the repression of their own peoples; Assad allegedly lavishly paid Syrian Palestinians to storm the Israeli border in 2011, to divert attention away from his bloody crackdown on his countrymen and to let the world media focus on Israel shooting Palestinians on the border.

Muslim states use the Palestinian people as pawns in a hostile game of chess against Israel.

Now that we know where the money does and does not come from, it might be helpful to review how UNWRA spends it. Just a minor detail to keep in mind along the way: The personal wealth of PA president Abbas is estimated at $100 million. UNWRA also funds for Palestinian children summer camps in which the entire focus seems to emphasize the children's right of return to the villages in which their grandparents are said to have lived, as well as the means to achieve this: Jihad – as shown in a rather disturbing documentary, Camp Jihad, produced by David Bedein.

In one scene from it, for example, a woman asks children to tell her where they are from. They respond with Jaffa, Haifa and so on, but admit they have never been to these places. The woman then shouts: "We will return to our villages with power and honor. With god's help and our own strength we will wage war and with education and jihad we will return!"

A still shot from the documentary film "Camp Jihad".

In another scene, a group of even younger children is told by a woman in traditional Arab clothing that: "Our grandparents were having a BBQ on the beach, and then a wolf appeared. Who was the wolf? The Jews. What did the Jews do to us? They expelled and deported us. They killed us and shot our families."

Apart from summer camps like these, the whole implementation of UNWRA might actually be counterproductive. If the entire Palestinian Authority leadership lives off an international welfare check that only arrives annually because the conflict still exits, there isn't much incentive for ending the conflict.

But there might be something more fundamental at play. German sociologist Gunnar Heinsohn's 2003 book, Sons and World Power, explores the relation between war and the number of males in a society. Heinsohn writes:

[D]espite claiming that it wants to bring peace to the region, the West continues to make the population explosion in Gaza worse every year. By generously supporting UNRWA's budget, the West assists a rate of population increase that is 10 times higher than in its own countries. Much is being said about Iran waging a proxy war against Israel by supporting Hezbollah and Hamas. One may argue that by fueling Gaza's untenable population explosion, the West unintentionally finances a war-by-proxy against the Jews of Israel.

If we seriously want to avoid another generation of war in Gaza, we must have the courage to tell the Gazans that they will have to start looking after their children themselves, without UNRWA's help. This would force Palestinians to focus on building an economy instead of freeing them up to wage war. Of course, every baby lured into the world by our money up to now would still have our assistance.

If we make this urgently needed reform, then by at least 2025 many boys in Gaza -- as in Algeria -- would…be able to look forward to a more secure future in a less violent society.

Despite the many subversive factors UNRWA adds to an already volatile situation, however, there is outspoken Israeli support for UNRWA. These voices, however, always strongly emphasize that UNRWA should limit its work to humanitarian missions, and refrain from political alignment – even though this train has long-since left the station. In 1967 the Comay-Michelmore Exchange of Letters initiated Israel's policy of cooperation with UNRWA. As recent as 2009 this policy was reaffirmed by a representative of the Israeli Foreign Affairs Ministry, Dr. Uri Resnick, in a speech to the United Nations General Assembly in which he proposed to maintain "close coordination."

In 2010, Canada's government of Stephen Harper redirected its UNRWA funding directly to the Palestinian Authority to increase accountability. In 2011 the Dutch government announced it would thoroughly review its UNRWA policy. The Israeli government urged its allies to leave their UNRWA policies as they were. As Steven Rosen and Daniel Pipes explain:

Israeli officials distinguish between UNRWA's negative political role and its more positive role as a social service agency providing assistance, primarily medical and educational. They appreciate that UNRWA, with funds provided by foreign governments, helps one third of the population in the West Bank and three-quarters in Gaza. Without these funds, Israel could face an explosive situation on its borders and international demands that it, depicted as the "occupying power," assume the burden of care for these populations. In the extreme case, the Israel Defense Forces would have to enter hostile areas to oversee the running of schools and hospitals, for which the Israeli taxpayer would have to foot the bill – a most unattractive prospect. As a well-informed Israeli official sums it up, UNRWA plays a "key role in supplying humanitarian assistance to the civilian Palestinian population" that must be sustained.

By perpetuating the Palestinians' refugee status and enabling a demographic that does not educate its members for peace, UNRWA is an obstacle to peace. Ironically, however, UNRWA's humanitarian work relieves Israel of the hypothetical "responsibility" of caring for over five million Palestinians.

Can the West, as UNRWA's largest funder, do anything to realize a more balanced UNRWA policy? In the same piece Rosen and Pipes offer an option that unfortunately has not yet been put in to practice:

Can the elements of UNRWA useful to Israel be retained without perpetuating the refugee status? Yes, but this requires distinguishing UNRWA's role as a social service agency from its role producing ever-more refugees. Contrary to its practice of registering grandchildren as refugees, Section III.A.2 and Section III.B of UNRWA's Consolidated Eligibility & Registration Instructions allow it to provide social services to Palestinians without defining them as refugees. This provision is already in effect: in the West Bank, for example, 17% of the Palestinians registered with UNRWA in January 2012 and eligible to receive its services were not listed as refugees.

Given that UNRWA reports to the UN General Assembly, with its automatic anti-Israel majority, mandating a change in UNRWA practices is nearly impossible. But major UNRWA donors, starting with the US government, should stop being accomplices to UNRWA's perpetuation of the refugee status.

Donor states should, therefore, consider attaching strict conditions to their funding. With its annual $233,328,550 donation, the US should take the lead, and individual EU member states could inquire what the actual share of each is in the annual $204,098,161 EU donation, and then seriously consider imposing conditions on delivering this share.

If the current situation is left untouched, the Palestinians are left suffering, fed on dreams and violence.

 

dinsdag 17 september 2013

Recht in het Midden-Oosten (Harrie Verbon)

 
Harrie Verbon maakt in het Brabants Dagblad enkele goede punten.
Toch wat kanttekeningen:
  • Niet alle Arabieren zijn één pot nat: er zijn soenieten en shi'íten, druzen en alevieten, christenen, bedoeinen enz.. De Palestijnen onderscheiden zich enigermate zoals ook Nederlandse provincies zich onderscheiden: met verschillende tongval, wellicht wat lokale dialectwoorden en folkloristische eigenheid. En vooral de geschiedenis van de afgelopen 100 jaar, die in het teken stond van Britse overheersing en toenemende Joodse immigratie en de strijd daartegen. Zoals Nederland ook zijn identiteit mede onleende en nog ontleent aan de opstand tegen de Spanjaarden.
  • Het recht op een staat is niet alleen gestoeld op de nationale eigenheid van de Palestijnen, maar ook op het grondgebied waar de meesten al generaties lang wonen, en waar ze (ondanks de Israelische nederzettingen) nog steeds de meerderheid vormen. Als groep (al ware het een groep willekeurige Arabieren) willen ze niet onder Israelisch (Joods) bestuur vallen, en de Israeli's willen in meerderheid hen ook niet als staatsburgers opnemen. Het lijkt mij legitiem dat zij soevereiniteit over dit gebied claimen, al zouden ze zich vervolgens samen met dit grondgebied bij een buurland als Jordanië of Syrië willen aansluiten. Zolang dit de veiligheid van Israel maar niet bedreigt.
  • Op het verschil in internationaal ingrijpen tussen Lybië en Syrië wordt vaker gewezen, maar hiervoor zijn gewoon redelijke verklaringen te vinden: De opstandelingen tegen Kadhaffi hadden al een deel van het land veroverd/bevrijd toen ze internationale hulp kregen, en die was vrij makkelijk te geven zonder grote risico's; bovendien had Kadhaffi niet zulke machtige vrienden in de VN. De situatie in Syrië is vele malen complexer en zoals bekend houden Rusland en China Assad de hand boven het hoofd. Na het oprekken van het VN-mandaat in Lybië zijn deze twee veto-houders nog terughoudender geworden wat VN-Veiligheidsraad resoluties betreft. Ook de precaire situatie van de niet-soennietische minderheden (shi'íten, druzen, alevieten, christenen, Koerden) maakt dat vooral het Westen huiverig is om de opstandelingen te steunen.
 
Wouter
_________________
 
Recht in het Midden-Oosten

COLUMN HARRIE VERBON

http://www.bd.nl/opinie/recht-in-het-midden-oosten-1.3981693

Afgelopen week zijn na jaren stagnatie weer vredesonderhandelingen tussen de Palestijnse Autoriteit en Israël op gang gekomen, dankzij bemiddeling van de VS. Er is weinig optimisme dat de partijen tot een akkoord zullen komen. De Palestijnen zijn onderling verdeeld en in Israël is het vertrouwen in een permanente vrede laag. De ontwikkelingen in de Arabische buurlanden maken bovendien ieder vredesakkoord een gok, omdat bij voorbaat niet duidelijk is of deze buurlanden zich er door gebonden voelen. Dat verhindert in Nederland mensen als Van Agt niet om precies te weten wat er moet gebeuren om het Midden-Oostenconflict op te lossen. Israël moet zich eindelijk eens houden aan het internationale recht en de onderdrukking van het Palestijnse volk staken.

Wie zich enigszins verdiept in wat 'internationaal recht' is, verliest al gauw de stelligheid van Van Agt. De ongeveer vijf miljoen Palestijnen die wonen op de Westoever en in de Gazastrook zijn gewoon Arabieren die ook in Irak of Syrië hadden kunnen wonen. De Palestijnen verschillen in niets van andere Arabieren.

Er is minstens vijfhonderd jaar geen Palestijnse staat geweest tot de Oslo-akkoorden van 1993. Toch hadden de Palestijnen voordien al van de internationale gemeenschap, verenigd in de VN, de status van een volk gekregen dat recht heeft op een staat. De Koerden, een etnisch onderscheiden groep van meer dan 30 miljoen mensen die een eigen taal spreken, in tegenstelling tot de Palestijnen, hebben dit geluk nooit mogen smaken. De VN heeft het 'zelfbeschikkingsrecht' van het Koerdische volk nooit erkend.

De rechten die aan de Palestijnen zijn toegekend, vloeiden voort uit decennia lang politiek opportunisme in de Arabische wereld waarbij Israël als bliksemafleider diende voor het falen van Arabische leiders. Van Agt c.s. hebben hier geen boodschap aan. Zij pretenderen dat als Israël zich houdt aan het internationale recht de vrede in het Midden-Oosten en de Arabische wereld zal terugkeren.

Voor de 'neutrale' waarnemer die ziet dat de besluiten van de VN gekenmerkt worden door willekeur en ongerijmdheden, is dit een op zijn minst naïeve gedachte. Zo besloot de VN in te grijpen in Libië toen daar een burgeroorlog dreigde met mogelijk vele slachtoffers als gevolg. Diezelfde gemeenschap besloot echter niet in te grijpen in Syrië toen ook daar een burgeroorlog dreigde. Die is inmiddels gaande, zoals we allemaal weten, met al meer dan 100.000 slachtoffers. Nu zelfs chemische wapens zijn ingezet op de bevolking, heeft de neutrale waarnemer nog meer reden cynisch te zijn over het karakter van het 'internationaal recht'. Zowel voorstanders als tegenstanders van militaire sancties tegen het Assad-regime beroepen zich op het internationale recht.

 

Royal Haskoning DHV stopt deelname aan waterzuivingsproject (IPI)

 
KidronpolutionHaaretz
 

Buitenlandse zaken beging stupiditeit

- Door Tjalling –

Het ministerie van Buitenlandse Zaken adviseerde Royal Haskoning DHV om diens betrokkenheid bij een afvalwaterzuiveringsproject in Oost-Jeruzalem te beëindigen. HaskoningDHV zou moeten stoppen met de bouw van de installatie omdat die volgens internationaal recht in door Israël bezet gebied zou staan. De kwalificatie `bezet gebied' is in dit geval echter betwistbaar en gelet op de gevolgen van deze beëindiging is het advies van BZ ronduit een stupiditeit. Een project wat zoveel had kunnen bijdragen aan een goede levensstandaard van alle mensen in de betrokken regio wordt als gevolg van formele en rigide EU-regelgeving teniet gedaan. De nieuwe installatie had maar liefst 200.000 mensen, vooral Palestijnen, van schoon water moeten voorzien. Royal Haskoning liet weten, `zich graag te houden aan de (inter-)nationale wet- en regelgeving' en is op zes september uit het project gestapt.

Het project was bedoeld om de Kidron beek weer schoon te krijgen. Deze beek stroomt door de Kidron vallei, tussen het Oosten van Jeruzalem en de Dode Zee. De vallei wordt geteisterd door een dagelijkse vloedgolf van zo'n 45.000 kuub aan rioolwater, vuilnis en gebrek aan zuivering en dreigt daardoor een ecologische en maatschappelijke ramp te worden.

Niet alleen de Kidron vallei is ernstig vervuild. De NRC meldde dat er het afgelopen half jaar op verschillende plaatsen in het zuiden en midden van Israël een 'wild poliovirus type 1′ werd aangetroffen in het rioolwater. Dit is mede te wijten aan het Palestijnse waterbeheer. In de afspraken binnen de Oslo-II Akkoorden werd namelijk vastgelegd dat de Palestijnse Autoriteit verantwoordelijk zou worden voor het waterbeheer in de toekomstige Palestijnse staat. Daar is tot nu toe niet veel van terecht gekomen. Palestijns ongezuiverd rioolwater wordt nog altijd afgevoerd naar/in de watervoerende lagen van de bergen van de Westbank. Onder invloed van de zwaartekracht sijpelt het vieze en besmette water ondergronds westwaarts tot in de watervoerende lagen die west van de grenzen van 1967 liggen. Gelukkig bleven de gevolgen van het poliovirus beperkt, maar toch laat dit voorval zien hoe slecht het is gesteld met de kwaliteit van het water in Israël en de Westbank. Alle reden dus om Israël en de Palestijnen deskundige hulp te verlenen op het gebied van waterzuivering, te beginnen in één van de meest vervuilde gebieden, de Kidron vallei.

Een indrukwekkende groep mensen is in het gebied zelf begonnen met het oplossen van de eerste proceshobbels en technische vraagstukken. Op 10 oktober 2012 was Ingenieurs Zonder Grenzen te gast bij UNESCO-IHE in Delft, waar een lezing over water in dit conflictgebied werd gehouden. Jeroen Kook, projectmanager bij Royal Haskoning DHV en Joktan Cohen, bestuurslid bij IZG, belichtten de technische oplossingen en complexe politieke aspecten van het vuilwaterprobleem in de Kidron. Het was de inzet van IZG, RHDHV, Deltares, UNESCO-IHE en de TU Delft om een bijdrage aan dit bijzondere project te gaan leveren, door Nederlandse kennis in te zetten voor beide partijen. Het specifieke doel was om juist deze zo vervuilde vallei zijn natuurlijke kracht terug te geven, zodat er weer landbouw kan plaatsvinden, dat toeristen de route gaan gebruiken en de vallei een brug zou worden tussen de lokale bevolking. Kortom een sterke economisch impuls die bijdraagt aan wederzijds begrip en vrede. De geplande werkzaamheden en het humanitaire doel daarvan zijn nu teniet gedaan.

De terugtrekking uit dit project zal, in tegenstelling tot het beoogde doel van de nieuwe EU regelgeving, het vredesproces alleen maar belemmeren. Bovendien werken De EU-richtlijnen niet alleen averechts, ze staan soms ook haaks op de Geneefse Conventies. Het Franse Gerechtshof van Versailles verwierp in maart 2013, in een vergelijkbaar geval, de aantijgingen tegen de aanleg van een tramlijn in Oost-Jeruzalem. Het oordeel van de Franse rechtbank was dat Palestijnen, net als iedereen, recht hebben op openbare voorzieningen. Dit waterzuiveringsproject is ook een openbare voorziening. Het Franse gerechtshof heeft haar oordeel gebaseerd op de Geneefse Conventies, alsmede op artikel 25.1 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, waarin het recht op een adequate levensstandaard is vastgelegd. Het waterzuiveringsproject draagt daar zeer zeker aan bij.

Royal Haskoning werkte tijdens de bouw ook samen met de gemeente Jeruzalem. De Palestijnse Autoriteit heeft het waterzuiveringsproject echter niet goedgekeurd. De Palestijnse Water Autoriteit (PWA) zegt dat bij dit project geen sprake is van samenwerking tussen Israël en de PWA en dat de Palestijnen niet het meeste voordeel zouden hebben van dit afvalwaterzuiveringsproject. Maar uit een financieel plan van het Milken Institute, blijkt dat Palestijnse experts allang bij het project betrokken waren en de PWA ook contractpartner zou worden. Ook de minister van Water van de Palestijnse Autoriteit was in 2012 bij een bijeenkomst in het Palestijnse dorp Ubeidya over het project. De Palestijnse Autoriteit lijkt zich pas na de publiciteit en protesten van 'anti-normalisatie' activisten te hebben gedistantieerd van het project. Joël Voordewind (CU) wijst erop dat het project ook een schoolvoorbeeld was van samenwerking tussen Israëli's en Palestijnen. Bovendien speelt volgens hem de PWA een politiek spelletje. Hier haakt Harry van Bommel (SP) in reactie op Joël Voordewind gretig op in. Volgens Van Bommel zouden de Palestijnse autoriteiten zich verzetten tegen het project, dat in zou gaan tegen het internationaal recht. Hij plaatst zich daarmee kritiekloos achter de PA en baseert zich op een eenzijdig rapport van The Rights Forum, een stichting die nota bene op initiatief van Dries van Agt is opgericht.

Het is trouwens zeer de vraag in hoever Royal Haskoning zich werkelijk graag wilde houden aan de internationale wet- en regelgeving. Een woordvoerder van de Israëlische regering zei afgelopen 6 september tegenover de Israëlische krant Ha'aretz dat Royal Haskoning is bezweken door politieke druk vanuit Nederland en door intimidatie en pesterijen. De bouw van de installatie zou immers de inwoners van het gebied – hoofdzakelijk Palestijnen – juist ten goede komen. Daar wees Voordewind ook op, maar Van Bommel vindt het standpunt van de PA kennelijk belangrijker dan het welzijn van de Palestijnen. De EU neemt de standpunten van de PA ook kritiekloos over. Nederland loopt al vast vooruit op de nieuwe regelgeving van de EU en daarom gaf BZ het advies aan Haskoning om te stoppen met dit unieke project.

De nieuwe EU-regelgeving vloeit voort uit het standpunt van de EU dat het bouwen in `de bezette gebieden' het grootste struikelblok zou zijn bij het streven naar vrede. Het is inderdaad een obstakel maar niet het grootste. De hardnekkige Arabische weigering om Israël als Joodse staat te erkennen is wel het grootste obstakel. Het voert te ver om daar uitgebreid bij stil te staan. Wel wil ik nadrukkelijk stellen dat het resultaat van de terugtrekking van Royal Haskoning alleen maar verliezers kent, met name onder de Palestijnse bevolking zelf. Nogmaals; deze stopzetting is te wijten aan de formele en rigide EU-regelgeving. Het zal mij niets verbazen wanneer over enige tijd uit voortschrijdend inzicht zal blijken dat het advies van BZ inderdaad een stupiditeit was. Het uitspreken van een mea culpa daarover zal dan zeker niet misstaan.

 


Bronnen:

 

Vredesbesprekingen onder druk - 2 (IMO)

 
Opland in 1976 (foto: Persmuseum Facebook pagina)

Opland in 1976 (foto: Persmuseum Facebook pagina)

 

= IMO Blog = 

Zoals betoogd in mijn vorige blog is het creëren van voldoende draagvlak onder Israeli's en Palestijnen een noodzakelijke voorwaarde om een vredesakkoord te kunnen sluiten en vooral te kunnen uitvoeren; zeker als dit eerst ter referendum aan beide volken wordt voorgelegd. Vooral aan Palestijnse zijde is op dit gebied veel, moeizaam werk te verrichten, omdat het ronduit gevaarlijk kan zijn voor Palestijnen om openlijk af te wijken van hun huidige "nationale consensus", die het zionisme in alle toonaarden afwijst, een karikatuur van de Joden en de geschiedenis geeft en het "recht op terugkeer" als onvervreemdbaar beschouwt.

Internationale bemiddelaars bewandelen liever de makkelijke weg. In plaats van de onderliggende problemen en oorzaken te benoemen en aan te pakken, komt men met de bekende formule, of, beter gezegd een van de volgende varianten: in een serie gesprekken worden de concrete twistpunten besproken zoals de grenzen, de vluchtelingen, Jeruzalem etc. en daar rolt vervolgens een plan uit dat in grote lijnen overeenkomt met de Clinton parameters uit 2000, of het Geneefse Akkoord uit 2003: een twee-staten-oplossing gebaseerd op de Groene Lijn met enkele grenscorrecties waardoor een deel van de grote nederzettingenblokken nabij de Groene Lijn en rond Jeruzalem Israelisch kunnen blijven, in ruil voor Palestijns land elders. Jeruzalem wordt gedeeld langs etnische lijnen met een gemeenschappelijk bestuur, eventueel met internationale supervisie, over de heilige plaatsen in de oude stad. De vluchtelingen krijgen geen of een symbolisch recht op terugkeer en worden gecompenseerd. De Palestijnse staat wordt gedemilitariseerd met een sterke politiemacht gesteund door internationale troepen. En Israel krijgt enkele veiligheidsgaranties zoals een beperkte en tijdelijke aanwezigheid in de Jordaanvallei, Early Warning Stations en/of toezicht over de grenscontroles die eveneens onder internationaal toezicht komen. In de tweede variant (de Roadmap to Peace) wordt dit einddoel via interim akkoorden en een interim (voorlopige) Palestijnse staat bereikt.

Ter verdediging van deze aanpak wordt vaak gezegd dat beide partijen best weten wat er voor een vredesakkoord nodig is, dat de contouren al lang duidelijk zijn en dat een meerderheid aan beide kanten hier in principe toe bereid is. Het moet allemaal in feite alleen nog goed worden uitgewerkt. Daarbij wordt vaak vergeten dat het venijn hem in de staart zit: hoeveel en wat voor veiligheidsgaranties krijgt Israel? Hoe regel je een goed werkend gedeeld of internationaal bestuur over de oude stad? Hoe voorkom je dat extremisten het mooie nieuwe akkoord wel heel makkelijk kunnen opblazen dankzij de gewonnen soevereiniteit en vertrek van het Israelische leger? In Libanon keken VN troepen toe hoe Hezbollah zich bewapende en Israelische soldaten ontvoerde. De troepenmacht in de Sinaï liet zich in 1967 door Nasser wel erg makkelijk wegsturen. Kortom, hoe geef je Israel enerzijds genoeg en realistische veiligheidsgaranties en de Palestijnen tegelijkertijd werkelijke soevereiniteit? Gaat dat überhaupt wel samen? Dat gaat volgens mij alleen samen als er een basis van vertrouwen is, en een besef van een gemeenschappelijke toekomst en gemeenschappelijk belang. Want dan zijn beide partijen bereid om echt in te leveren.

Het voordeel van de makkelijke weg is duidelijk: mogelijk ligt er over een half jaar een akkoord en kan president Obama samen met Netanyahu en Abbas op de foto. Hij zal de geschiedenis ingaan als de president die het is gelukt het moeilijkste conflict dat er is tot een oplossing te brengen. Zijn falen in Syrië, in Afghanistan en de vele binnenlandse problemen zullen hem worden vergeven als hij een akkoord tussen Israel en de Palestijnen tot stand heeft gebracht. Het lijkt zo mooi, en het moet toch eigenlijk gewoon kunnen?

En zo zal de zoveelste poging falen, want zonder een einde aan de opruiing, zonder dat Palestijnen leren (en ervaren) dat het zionisme net zo legitiem is als hun eigen streven naar onafhankelijkheid, zonder schoolboeken die een realistisch beeld geven van wat er is gebeurd en die de zwarte bladzijden aan beide kanten benoemen in plaats van de Joden te demoniseren, heeft vrede geen kans. De Palestijnen hebben wat dat betreft een substantieel langere weg te gaan dan Israel, alleen al omdat je gevaar voor je leven loopt wanneer je als Palestijn een verzoenend en werkelijk gematigd standpunt inneemt tegenover Israel, en er van vrijheid van meningsuiting en een rechtsstaat in de Palestijnse gebieden vooralsnog geen sprake is.

Maar ook in Israel kan nog het nodige verbeterd worden. Zo zijn met name de boeken die op de ultra orthodoxe scholen worden gebruikt ook nogal eenzijdig en zetten de Palestijnen vaak erg negatief neer. En wanneer de internationale gemeenschap wat minder selectief te werk gaat kan het gevoel overal alleen voor te staan en niemand te kunnen vertrouwen plaats maken voor een opener houding, waardoor iets van het oude elan van de vredesbeweging misschien zou kunnen terugkeren. Daarbij is het van belang dat racisme, extremistische ideeën en kolonistengeweld hard worden aangepakt. Het klinkt misschien als een cliché, maar wanneer beiden zien dat de liefde voor het land hen ook kan binden in plaats van enkel scheiden, kan men een begin maken met het bouwen aan een gezamenlijke toekomst.

Ratna Pelle

 

Vredesbesprekingen onder druk - 1 (IMO)

 
Jeruzalem Dag, 8 mei 2013 bij de Damascus Poort

Jeruzalem Dag, 8 mei 2013 bij de Damascus Poort

 

= IMO Blog =

In mijn vorige artikel gaf ik een aantal voorbeelden van gedrag van Abbas en andere Palestijnse leiders dat niet bepaald vertrouwenwekkend is. Ook op de Israelische regering valt natuurlijk wel een en ander aan te merken, al heeft men een paar good will gebaren gemaakt. Israelische ministers laten zich sceptisch of negatief uit over de besprekingen en een eventuele Palestijnse staat, en de aankondiging meer dan 1000 nieuwe woningen te bouwen was, zo kort na het begin van de onderhandelingen, niet erg handig.

Om de kans van slagen te vergroten, moet daarnaast ook worden gekeken naar waarom eerdere vredesbesprekingen niet tot een akkoord leidden. Daarover zijn boekenplanken vol geschreven, met velerlei zaken zoals gebrek aan onderling wantrouwen (waardoor de besprekingen verworden tot het voortzetten van oorlog met andere middelen), het gevoel bij beide partijen dat iedere concessie door de andere kant zal worden gebruikt om hun positie te versterken, aanslagen en ander geweld van extremisten die tegen een akkoord zijn, etc. Wat echter wel erg in het oog springt en tegelijkertijd vaak onbenoemd blijft is dat Israel ondanks dergelijke problemen toch diverse voorstellen deed, zowel in 2000 als in 2008, terwijl de Palestijnen steeds probeerden om nog wat beters in de wacht te slepen. Het is tekenend dat Abbas nu het Olmert plan als uitgangspunt wil, uiteraard om de voorwaarden voor de Palestijnen verder te verbeteren. Daarbij kan de Israelische delegatie op meer steun uit het volk rekenen, al wordt dat wel steeds sceptischer. Aan Palestijnse zijde wordt al weken gedemonstreerd tegen een akkoord, en ook veel maatschappelijke organisaties zijn faliekant tegen iedere vorm van 'normalisering' en ieder compromis.

Voordat de leiders het eens worden, moet ook een substantieel deel van de bevolking aan beide kanten overtuigd zijn van nut en noodzaak van een compromis. Op het moment lijkt het tegenovergestelde te gebeuren: in Israel was er tijdens de Oslo akkoorden veel steun (al was er een substantiële minderheid fel tegen), er was hoop, er waren grote vredesdemonstraties. De hoop is nu grotendeels vervlogen en het vertrouwen opgeblazen in de honderden (zelfmoord)aanslagen die volgden op de Camp David onderhandelingen en de vredesvoorstellen van Israel en de VS. Aan Palestijnse kant is er nooit een meerderheid voor een vredesverdrag op grond van het concept van twee staten voor twee volken geweest. Men is ten diepste antizionistisch, en het verzet tegen Israel (en niet alleen de bezetting van de westoever) lijkt de kern van de Palestijnse identiteit te vormen. Dit zie je in de hele Palestijnse maatschappij terug: van het verheerlijken van terroristen als Dalal Mughrabi tot de eindeloze beschuldigingen dat de zionisten de Palestijnse cultuur afpakken en kapotmaken en het idealiseren van de situatie voor 1948, toen men zogenaamd nog vrij was. Uit de ontluisterende video over de UNRWA zomerkampen bleek eens te meer hoezeer het verzet tegen Israel en het terugwinnen van dit land als kerntaak wordt gezien waar de Palestijnse jeugd goed op moet worden voorbereid. En dan zijn er de vele idiote beschuldigingen aan het adres van Israel, van het verspreiden van giftige snoepjes tot het injecteren van Palestijnen met aids, het stelen van organen en bestralen met kankerverwekkende stoffen, en niet te vergeten de door Israel uitgezette ratten zo groot als katten die in Oost Jeruzalem alleen de Palestijnse huizen binnen dringen en de slimme bom die alleen Palestijnen doodt en de Joden ongemoeid laat. De meest bizarre complottheorieën doen de ronde in de Palestijnse media en onder de bevolking.

Er zijn mensen die beweren dat het hele Palestijnse volk een fake is, uitgevonden door de Arabieren om Israel dwars te zitten. Dat gaat mij te ver. Er woonden Palestijnen in het gebied voor 1948, en voor 1900, en daarvoor, en het is alleszins begrijpelijk dat ze niet onder een vreemde overheersing wilden leven. Zagen ze zichzelf aanvankelijk vooral als deel van de lokale stam of dorp, en daarna van de Arabische natie, gaandeweg ontwikkelde men een aparte Palestijnse identiteit. Die ontstond, en dat is ook wel begrijpelijk, voor een groot deel in reactie op het zionisme. Het probleem is dat men daar in feite is blijven steken. Men wil nog steeds 1948 ongedaan maken en idealiseert het verleden.

Tot op zekere hoogte gelden deze zaken overigens voor ieder volk: iedere vorm van nationale identiteit is voor een deel een constructie waarbij het verleden wordt geïdealiseerd en waarin men stand houdt tegen wrede vijanden die uit zijn op je vernietiging. Dat Nederlanders en andere Westeuropeanen steeds meer moeite lijken te hebben hun nationale identiteit te definiëren (en te doorvoelen) heeft alles te maken met het uitblijven van oorlog en een gebrek aan werkelijk bedreigende vijanden.

Terug naar de vredesonderhandelingen. Zonder dat eerst wordt gewerkt aan meer draagvlak onder de bevolking aan beide kanten, en zonder dat het alom aanwezige en diep voorvoelde antizionisme aan Palestijnse kant wordt aangepakt, maakt men bijzonder weinig kans. Beide partijen vinden een makkelijk excuus in onwillige radikale coalitiegenoten c.q. de hardliners binnen het eigen leiderschap. Beide kunnen van ieder detail een onoverkomelijk probleem maken, en zo de besprekingen traineren, met steeds nieuwe voorwaarden of obstakels aan komen zetten etc. etc. Daarvan hebben we de afgelopen 20 jaar vele voorbeelden kunnen waarnemen. Een beetje Palestijns of Israelisch onderhandelaar is er een meester in (dit geldt in Israel met name voor sommige rechtse premiers en hun onderhandelaars die vaak toch al erg sceptisch waren over de vredesbesprekingen, zoals Netanyahu tijdens het Oslo vredesproces, waar hij in de oppositie tegen had gestemd).

Alleen internationale druk, veel druk, wil nog weleens helpen. Die druk wordt nu selectief toegepast op Israel, en werkt daardoor, zoals eerder betoogd, averechts. Wanneer die druk evenwichtiger wordt verdeeld, en daarbij wordt gewerkt aan het voorbereiden van de bevolking op een vredesverdrag, kan vrede enige kans maken. Daartoe dienen organisaties te worden gesteund die werkelijk voor vrede en verzoening zijn. Nu steunen de EU en de VN vele eenzijdig pro-Palestijnse organisaties, waaronder sommige die Israels bestaansrecht ontkennen en oproepen tot een boycot. Af en toe leidt dit tot pijnlijke zaken, zoals toen een Palestijns jongerenblad een artikel had opgenomen dat Hitler als adviseur aanhaalde. Het blad werd gesteund door UNESCO. Ook via ontwikkelingsorganisaties als Oxfam-Novib en Cordaid (en het door hun opgezette United Civilians for Peace) worden talloze fel anti-Israelische organisaties gesteund.

Zij dragen niet bij aan een oplossing van het conflict; zij roepen niet op tot verzoening, maar bevestigen slechts de Palestijnen in hun gelijk en zo steunt men de Palestijnse strijd tegen Israel. Daarom is een fundamentele herziening nodig van de criteria voor het steunen van organisaties en initiatieven, waarbij erkenning van de andere partij een belangrijk criterium moet zijn. Van demonisering of stereotypering van de ander, of van het selectief strijden voor de eigen nationale rechten, kan geen sprake zijn wil men voor steun in aanmerking komen.

Ratna Pelle

 

De Palestijnse partner voor vrede (IMO)

 
Abbas facing peace
 
 

= IMO Blog =

Ik moet eerlijk bekennen dat mijn vertrouwen in de vredesbesprekingen er niet op vooruit gaat. Ik was vanaf het begin sceptisch, maar het wordt er bepaald niet beter op. Onlangs las ik dat de Palestijnen diverse keren hebben gelekt over wat er besproken wordt, iets dat tegen de gemaakte afspraak van geheimhouding indruist. Men lekt volgens Israel ook onjuiste info, maar om daar inhoudelijk op in te gaan moet Israel de afspraak eveneens schenden. Volgens het laatste lek zou Abbas hebben toegezegd tot een landruil bereid te zijn, en dreigde hij dat in te trekken als Israel niet het vredesplan van Olmert uit 2008 tot uitgangspunt voor de onderhandelingen neemt. Alweer een voorwaarde, en alweer een dreigement. Abbas grossiert erin.

Vorige week nam Israel alweer een vertrouwenwekkende maatregel en gaf ca. 5000 Palestijnen toestemming om in Israel te werken. Het lijkt misschien bescheiden, maar toch. Ook zal binnenkort waarschijnlijk een tweede groep gevangenen worden vrijgelaten. Ondertussen gaat de PA en Abbas' eigen Fatah partij gewoon door met het verheerlijken van geweld en terroristen. En ondertussen blijkt uit een nieuw onderzoek van PEW dat bijna 60% van de Palestijnen zelfmoordaanslagen soms of meestal goedkeuren. Dat is het hoogste percentage van alle onderzochte landen. Ook is de steun voor gewelddadige en extremistische groeperingen onder Palestijnen het hoogst.

Vorige maand, toen Israel besloot ondanks alle weerstand die dit onder de eigen bevolking opriep, om meer dan 100 Palestijnse gevangenen met bloed aan hun handen vrij te laten, verspreidden Palestijnse ambassades een  boze brief. Daarin stond onder andere dat:

"They distort the image of the Palestinian freedom fighter, who struggles against the occupation and fights in accordance to international law."

The letter also says that "the Israelis are hiding the face of the Israeli terrorist, who forcefully occupies the land of the other people, expels them, destroys what makes up their everyday life and replaces them with foreign settlers. The international definition of terrorism completely befits some Israeli politicians, who distort the image of the freedom-fighting Palestinian prisoner, especially [the image] of those sitting in Israeli prisoners from before the signing of the Oslo Accords in 1993."

Oftewel: Israelische politici, waarmee men onderhandelt, zijn terroristen, en Palestijnse gevangenen, die voor een groot deel vast zaten voor bloedige aanslagen, zijn helden. Erg vertrouwenwekkend. Ook heeft Abbas een bijeenkomst afgezegd met linkse Israelische Knesset leden ter gelegenheid van het Joodse nieuwjaar. Hij stond onder druk van hardliners binnen de Fatah partij die tegen zo'n bijeenkomst waren, kort nadat er enkele Palestijnen waren gedood bij onlusten in het Kalandiya vluchtelingenkamp.

Ook wezen de Palestijnen vorige maand een voorstel af om samen met Israelische voetballers een vriendschappelijk duel tegen FC Barcelona te spelen dat beide landen bezocht. En terwijl Israel honderden Palestijnen uitnodigde bij de wedstrijd tegen Barcelona in Jaffa, waren Israeli's niet uitgenodigd bij de wedstrijd op de West Bank. Abbas beklaagde zich tijdens een ontmoeting met leden van Meretz over het feit dat Netanyahu niet met hem direct wilde spreken, en over het in zijn ogen te lage aantal ontmoetingen. Dat klinkt ietwat vreemd uit de mond van iemand die vier jaar lang weigerde in te gaan op de uitnodiging van Netanyahu om elkaar te ontmoeten. Nee, eerst moest er een totale bouwstop komen, moesten alle of veel of een aantal gevangenen vrij, moesten de pre-1967 wapenstilstandslijnen als toekomstige grens worden erkend, etc.  Om dan vervolgens na de eerste paar ontmoetingen van een moeizaam tot stand gekomen overeenkomst de onderhandelingen te hervatten, op zo'n toon je beklag te doen bij de Israelische oppositie, is toch ietwat merkwaardig.

In reactie op de aankondiging van Israel dat nieuwe huizen zouden worden gebouwd in Oost Jeruzalem en enkele nederzettingenblokken, dreigde het uitvoerende comité van de PLO de vredesbesprekingen te stoppen en Israel bij VN instituties aan te klagen. Men beschuldigde Israel onder andere van oorlogsmisdaden en etnische zuivering in Oost Jeruzalem. Nou was de aankondiging van die bouw misschien niet zo handig, maar de beschuldigingen slaan nergens op. De huizen worden gebouwd in de grote blokken die zeer waarschijnlijk bij Israel zullen komen in een landruil. Ze worden gebouwd op grond die nu al binnen de gemeentegrenzen van de nederzettingen valt. Er is dus geen sprake van nieuwe confiscaties. Wanneer de Palestijnen de Israelische concessie ruim 100 zware jongens vrij te laten had beantwoord met de aankondiging dat niet alle vluchtelingen kunnen terugkeren, of de erkenning van het Joodse karakter van Israel (zoals de Palestijnse staat Arabisch zal zijn in karakter), of had gezegd dat sommige Joodse kolonisten onderdeel kunnen uitmaken van een Palestijnse staat en Palestijns staatsburger kunnen worden (zoals er nu zo'n 1,5 miljoen Arabieren in Israel wonen), of dat hij zich persoonlijk in wil zetten voor een einde aan de ophitsing en verheerlijking van terroristen in de Palestijnse media en schoolboeken, dan had ik het op zijn plaats gevonden dat Israel een bouwstop had afgekondigd. Maar er kwam geen enkele concessie of good will maatregel van de Palestijnen, integendeel. Er kwamen alleen maar negatieve berichten en signalen, dreigementen, afzeggingen, kritiek.

Minister Kerry doet volgens mij erg zijn best (al heeft hij op het moment even andere zaken aan zijn hoofd) maar tegen zoveel onwil en wantrouwen valt niet op te boksen. En mocht Abbas diep in zijn hart toch vrede willen, dan zijn er genoeg hardliners in zijn partij, om van Hamas nog maar te zwijgen, die zullen voorkomen dat er werkelijk concessies worden gedaan. Het is niet voor niets dat er al zeven jaar geen verkiezingen zijn gehouden, en de populariteit van Hamas is de laatste tijd gestegen. Zonder de aanwezigheid van het Israelische leger op de Westoever had zij waarschijnlijk sowieso al een coup gepleegd. En Hamas wil, zoals bekend, nog minder vrede dan het 'gematigde' Fatah en de PLO.

Het lijkt misschien makkelijker om negatief en cynisch te doen over de vredesbesprekingen dan om te zoeken naar lichtpunten. Mijn doel is echter niet om aan te tonen dat er nooit vrede kan komen met de Palestijnen en Israel daarom prima kan doorgaan met het bouwen van nederzettingen etc., maar om aandacht te vragen voor zaken die in onze media onderbelicht blijven. Zolang Abbas niet wordt aangesproken op zijn gedrag en – naast Israel – onder druk wordt gezet om ook vertrouwenwekkende maatregelen te nemen, heeft vrede weinig kans. Abbas heeft onterecht nog steeds het imago van een goedwillende gematigde leider, die doet wat hij kan.

Ratna Pelle

 

De laatste kans voor Oslo? (IPI)

 
Kerry-dinner-cartoon

~ door Wouter ~

Volgens sommigen is het de laatste kans op een vredesakkoord, omdat het alsmaar groeiende aantal Joodse kolonisten over de Groene Lijn een twee-staten-oplossing steeds moeilijker tot onmogelijk maakt. En ook omdat de Palestijnen er steeds meer naar lijken te neigen om het onderhandelen met Israel volgens de Oslo formule op te geven. De Oslo akkoorden zijn inmiddels 20 jaar geleden en hebben hen nog steeds geen eigen staat opgeleverd. Er is al gezinspeeld of gedreigd met het opheffen van de Palestijnse Autoriteit (een vrucht van Oslo), een nieuwe intifada, het afdwingen van de Palestijnse staat via de Verenigde Naties, of het kiezen voor een één-staat-oplossing met volledige gelijke rechten voor de Palestijnen binnen Israel.

Voorstanders van een vredesakkoord en een twee-staten-oplossing steunen dan ook met de moed der wanhoop de huidige onderhandelingen. Utopieën over een vreedzaam samenleven in hetzelfde land ten spijt, is de twee-staten-oplossing de enige weg naar vrede. Geen van beide volken wil immers leven als minderheid in een staat die door het andere volk wordt gedomineerd, zeker niet na alle strijd en leed van de afgelopen 100 jaar. Een gedeelde staat zou ongeveer evenveel Joden als Arabieren tellen, en als een substantieel deel van de nakomelingen van de Palestijnse vluchtelingen zouden worden toegelaten, al snel een Arabische meerderheid hebben. Een machtsstrijd en burgeroorlog zoals die Libanon lange tijd teisterde zou onvermijdelijk zijn.

Tegenstanders van een vredesakkoord menen dat vrede ofwel onmogelijk is ofwel geen haast heeft. De verschillende posities grof samengevat:

Veel groot-Israel aanhangers leven in de illusie dat de huidige status quo (inclusief groeiende nederzettingen) nog wel een hele tijd kan doorgaan, daar het Palestijnse geweld grotendeels beteugeld is en wereldmacht VS (of anders wel boven-wereldmacht G-d) Israel niet zal laten vallen; voor een Palestijnse staat verwijzen ze naar de overkant van de Jordaan.

Een nog grotere groep Israeli's en sympathisanten hecht niet echt aan het behoud van de Westelijke Jordaanoever of de nederzettingen, maar mist alle vertrouwen in de Palestijnse vredeswil en is daarom tegen een (opgedrongen) akkoord.

Veel islamisten menen dat de tijd aan hun kant is, en de zionisten op termijn overwonnen zullen worden zoals ooit de Kruisvaarders overwonnen zijn; zij kunnen (nog afgezien van Allah) wijzen op de afbrokkelende macht van de VS en het hogere Arabische geboortecijfer.

Ook als de voorstanders van onderhandelingen in de meerderheid zijn, wil dat nog niet zeggen dat er een vredesakkoord mogelijk is dat aan beide zijden een meerderheid achter zich krijgt. Een aantal 'rode lijnen' overlapt elkaar, met name:

Voor veel Israeli's is een deling van Jeruzalem onacceptabel, terwijl voor de Palestijnen een staat zonder Oost-Jeruzalem onbespreekbaar is. Met name rechtse politici en religieuze sympathisanten hameren op de ondeelbaarheid van Jeruzalem; het is twijfelachtig of enig akkoord (compromis) door een meerderheid geaccepteerd zou worden.

Veel Palestijnen menen dat een vredesakkoord alleen acceptabel is als dit het recht op terugkeer omvat naar plaatsen in het huidige Israel, wat voor Israel onbespreekbaar is. Elke uitkomst van de onderhandelingen zal voor hen daarom onacceptabel zijn; zowel de PA als de UNRWA houden de illusie van terugkeer in stand.

Sommige mensenrechtenactivisten menen dat Oslo van meet af aan een valstrik was om de Palestijnen hun (onvervreemdbare) rechten te laten opgeven in ongelijke onderhandelingen die nooit meer dan bantoestans zouden opleveren. Vooral uit de links-activistische hoek wordt vaak gepleit voor sancties tegen Israel. Door druk van buitenaf zouden de onderhandelingen eerlijker worden, of men vindt dat Israels handelen van meet af illegitiem was, en het zich zonder voorwaarden moet terugtrekken uit de bezette gebieden en de nederzettingen ontruimen, en het recht op terugkeer moet erkennen. De Palestijnen zouden dan hun belangrijkste eisen al ingewilligd zien, en de onderhandelingen zouden alleen over de details gaan zoals de precieze grenzen en veiligheidsafspraken, compensatie voor de vluchtelingen die niet terug naar Israel willen, en misschien een regeling voor de Joodse heilige plaatsen in Oost-Jeruzalem.

Ook de voornoemde één-staat-oplossing heeft aanzienlijke aanhang gekregen in met name linkse kringen, waar een tendens bestaat de stichting van Israel als een historische vergissing en onrecht naar de toenmalige Arabische meerderheid in het gebied te zien, of zelfs als een kolonialistische en racistische onderneming.

Daarmee wordt de bestaansgrond van Israel miskend of afgewezen. Zowel het zionisme, het VN-delingsplan als de stichting van Israel zijn geworteld in het idee dat de Joden een volk zijn, dat behoefte heeft aan, en recht heeft op, een eigen staat waar zij de meerderheid hebben en die zij daarmee naar hun inzichten kunnen vormgeven (géén 'exclusief Joodse staat', zoals tegenstanders steeds weer beweren). Deze Joodse aspiraties zijn minstens even legitiem als het Palestijns-Arabische streven naar een eigen staat, en waar ze elkaar uitsluiten, omdat ze grotendeels hetzelfde grondgebied claimen, moet door beide zijden een compromis gesloten worden.

Pas met het Oslo vredesproces kwam dit compromis met twee staten voor twee volken in zicht. In 2000 en 2008 hebben de Israelische onderhandelaars vredesvoorstellen gedaan die zeer dicht bij een acceptabele oplossing kwamen. Jeruzalem zou hierbij gedeeld worden, maar het Palestijnse leiderschap durfde op haar beurt niet aan het geclaimde recht op terugkeer te laten vallen.

Dat de huidige onderhandelingsronde meer kans van slagen heeft lijkt niet waarschijnlijk: premier Netanyahu zal moeilijk zover te krijgen zijn als Barak en Olmert voor hem. Toch moet wie daadwerkelijk voor vrede is, deze onderhandelingen alle kans geven. Het is wellicht de laatste kans voor Oslo.