Zionisme in het kort (Elder of Ziyon)

 

Het zijn vaak goedbedoelde, op het eerste gezicht sympathieke omschrijvingen van Israels ontstaan:

“Israel came into existence following recognition of the horrors of the Holocaust. There was wide support throughout the world for the creation of a Jewish homeland.”

 

Immers, wie kon er na de holocaust nou tegen een Joods thuisland zijn?

Daarmee ben je echter al snel aanbeland bij de mythe dat Israel is gecreeerd uit schuldgevoelens over de holocaust en de Palestijnen dus indirect ook een slachtoffer van de nazi’s waren, omdat ‘hun’ land een Joods thuis moest worden en hun niks is gevraagd. Dat is natuurlijk onzin, want het land was niet van hun en hun werd wel degelijk wat gevraagd (ze weigerden consequent iedere samenwerking en medewerking met welke instituties en verbanden dan ook en weigerden zelfs de VN commissie die de zaak onderzocht en deling voorstelde, te woord te staan), en met hun belangen werd meer dan redelijk zou zijn rekening gehouden. 

 

Hieronder Elders antwoord op bovenstaande:

So it is very deceptive, and indeed insulting, to describe the beginnings of the State of Israel in terms of the slaughter of six million Jews, It began over three thousand years ago, and return to the land of Israel has been the focal point of every Jew for generation after generation. 
The State of Israel is not a state built out of guilt or pity. It is a state built on centuries of dreams, thousands of lives and millions of tears. 

 

Ik betwijfel of het accuraat is te stellen dat iedere Jood in de geschiedenis met terugkeer naar het land bezig was, maar het was zeker een belangrijk thema, lang voor Herzl en nog langer voor de holocaust.

 

Zie ook: zionisme en zionism definition and history 

 

---------------- 

 

A very short essay on Zionism

http://elderofziyon.blogspot.nl/2012/07/very-short-essay-on-zionism.html 

 

An email correspondent pointed me to a document put out by the United Church of Canada ahead of their 41st Annual Council next month. The document is called "Report of the Working Group on Israeli/Palestine Policy."

A quick glance at the document shows that while it tries really hard to sound even-handed, it gets many basic facts of history wrong.  It is also obviously heavily influenced by anti-Israel propaganda; for example it reproduces the infamously wrong map series the Israel haters use that I deconstructed here. 

A friend asked me to respond to some of the "working group assumptions." There was plenty that is problematic about those assumptions, but fisking them all would take more time than I have, so I only responded to the first two  sentences:

Israel came into existence following recognition of the horrors of the Holocaust. There was wide support throughout the world for the creation of a Jewish homeland.

The implication is that Israel's history begins in 1947. 


My response:

---

Zionism the the movement for self-determination of the Jewish people. 

That Jews are a people is beyond dispute. Jews have been considered a nation by the Jewish people themselves as well as by all of the other nations, whether those nations were friendly or not, since before the days of King David. In 1 Chronicles 17 the Bible itself asks rhetorically of G-d, "Who is like Your people Israel, a unique nation in the world?" 

Even before the term Zionism was coined, Jews have been returning to their ancestral lands in the Land of Israel for many centuries. Sometimes individually, often in groups, Jews have risked their lives to return to their Land. Many of them, particularly the communities of Jerusalem and Hebron, essentially never left. 

This return to Zion accelerated in the mid-18th century as Jews became more organized in their nationalism. Many Christians supported this movement as well, decades before Theodor Herzl or the First Zionist Congress. 

A high point of this nationalist movement came in 1917, when Britain's Lord Balfour declared that the British government "favour[s] the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people." In the following decades, the Jews of Palestine built up all of the institutions of a nation, from literally nothing. 

All of this happened before the horrors of the Holocaust.

While the Holocaust may have provided an incentive for the nations of the world to understand why a Jewish state was necessary, it was not what created the state of Israel. Indeed, even the UN resolution that called for a second division of Palestine (the first one occurred when TransJordan, formerly Eastern Palestine, was partitioned from the lands on the western side of the Jordan) was not the legal basis for the state of Israel, as it was not legally binding and the Arab nations did not accept it. 

Israel exists today both because of the two millennia longing for the Jewish people to return to Zion and because the Palestinian Jews managed to successfully resist a war of annihilation unleashed by every one of her Arab neighbors. The Jewish state was not created; it was reborn.

So it is very deceptive, and indeed insulting, to describe the beginnings of the State of Israel in terms of the slaughter of six million Jews, It began over three thousand years ago, and return to the land of Israel has been the focal point of every Jew for generation after generation. 

The State of Israel is not a state built out of guilt or pity. It is a state built on centuries of dreams, thousands of lives and millions of tears.

 

Israel wast witter dan wit! (Elder of Ziyon)

 

De term 'Pinkwashing' heeft de mainstream allang gehaald, en geldt als bekende taktiek van Israel om haar misdaden wit te wassen en zich een positief imago in het westen aan te meten. Het past ook naadloos in de visie die ik jaren geleden al veelvuldig in de NRC tegenkwam, waar de gelikte en professionele Israelische propaganda altijd breed werd uitgemeten. Nog steeds wordt iedere poging van Israel wat aan haar imago te doen met het nodige cynisme onmiddellijk vermeld, terwijl de vele zaken die andere landen (waaronder Arabische) ondernemen om hun imago op te krikken doorgaans weinig aandacht krijgen. Hoe dan ook, Elder is de critici en journalisten graag van dienst en heeft een aantal zaken opgesomd die Israel doet om de aandacht af te leiden van haar vele misdaden. Van snow washing, eye-washing, quake-washing tot heartwashing en hungerwashing. 

 

RP

---------- 

 

Onco-washing

http://elderofziyon.blogspot.nl/2012/07/onco-washing.html

 

From COGAT:

 

 

In the [IDF] Civil Administration they were hard at work in the last few weeks, preparing a special summer camp for cancer-stricken children from Judea & Samaria and from Gaza. 24 Palestinian children along with their parents departed, from Monday, July 2nd until Thursday, July 5th, for four days of fun in the Jordan Park, financed by the Civil Administration. These included horse riding, activities on inflated contraptions, music workshop and various other attractions.

The Jordan Park contains a combination of tourist, recreation and archeological facilities. The park, which extends over an area of about 1000 dunam, belongs to the Jewish National Fund and is administered by the Economic Association for Golan Settlements. The Health Coordinator in Judea & Samaria, Mrs. Dalia Basa, coordinated the children's visit with the park management after having verified that the facilities in the park and the basic medical services exist and are adapted to the children's special needs.

"We were happy to see how the children forgot, even if for a short time, the disease and connected to the summer camp experience during their summer vacation, just like all children throughout the world and in Israel." summarized the Health Coordinator in Judea & Samaria, Mrs. Dalia Basa.

The civil Administration reported that different groups of Palestinian children and teenagers go out daily on excursions and visits of Israeli sites and that every year the wish increases to participate in summer camps, workshops, vacation days, etc., which combine visits in Israel and mainly organized excursions to the water sources in the North and in the Tel-Aviv area.

 

Obviously the IDF helps out cancer-stricken Palestinian Arab kids only to whitewash their crimes against, um, Palestinian Arab kids.

Only one problem: they do a really poor job publicizing it. Not a single story in any major Israeli newspaper about this. The only other places I saw it was the IDF website copying this article and a Christian organization. 

So I guess that I am the main purveyor of Israel's evil onco-washing.

This joins Israel's evil pinkwashing, snow-washing, eye-washing, quake-washing, tech-washing, hunger-washing, med-washing, heart-washing, infection-washing, breast-washing, tumor-washing,germwashing, robot-washing....

All done, as any trendy Lefty knows, to cover up Israeli crimes.

Because that is the only way for tolerant über-Lefties and anti-Zionists to understand Israelis doing anything that is not a war crime.

(h/t Yerushalimey for robot-washing)

 

De leugen van de "Jews only" wegen

 

Israeli's schijnen nogal roekeloos te rijden, maar de doorgaande wegen op de Westelijke Jordaanoever werden tijdens de Tweede Intifada nog onveiliger gemaakt door aanslagen van Palestijnse terroristen. Vandaar dat een aantal van deze wegen uiteindelijk voor Palestijnen werden afgesloten. Ik ben het daar niet echt mee eens, want de Palestijnen hebben toch uiteindelijk meer op de Westoever te zoeken dan de Israeli's. Zolang er Israeli's wonen moeten deze hun nederzettingen natuurlijk wel kunnen bereiken, en er zijn voor de Palestijnen meestal alternatieve wegen aangelegd, maar dit zijn vaak omwegen en van slechte kwaliteit.

Overigens zijn er ook wegen waar Israeli's niet mogen komen, voor hun eigen veiligheid.

 

De term "Jews only" staat natuurlijk helemaal in dienst van de laster- en leugencampagne van de Israel-boycotbeweging.

 

Wouter

____________

 

The myth of "Jewish only roads" (Presspectiva/CAMERA)

http://elderofziyon.blogspot.nl/2012/06/myth-of-jewish-only-roads.html

 

Yishai Goldflam, editor-in-chief of Presspectiva, CAMERA's Hebrew Web site, published an Op-Ed column in Ha'aretz, faulting that paper and other Israeli media for spreading the falsehood that Israel maintains "Jewish-only" roads in the West Bank. This is significant, especially since the fiction of "Jewish-only" roads features prominently in "Israel apartheid" mythology and is frequently cited by anti-Israel and pro-BDS (boycott, divest, sanction) agitators.

 

For Yishai's original Hebrew article you can click here for a link to the Ha'aretz page.  An English translation by CAMERA follows.

 

 

Do there exist roads in Judea and Samaria that are designated for "Jews only"? Are Christians and Muslims really prohibited from traveling on roads across the Green Line? This charge, which is often voiced in these parts, including in this newspaper, provokes condemnation of Israel's alleged racism-- and is simply untrue. There appears to be a terminology confusion that produces a factual error that harms legitimate discussion and criticism of Israeli actions.

Here are the facts: the state did, indeed, impose restrictions on certain roads in Judea and Samaria several years ago and did not allow Palestinians to travel on them, especially after the eruption of the second intifada. But most of the restrictions were already removed in 2009. Today, most West Bank roads are open to the majority of the Palestinian population. And even at the time those roads were restricted for Israeli use, they were never restricted to Israeli Jews alone. The roads were open to all Israeli citizens -- Muslims, Christians, Druze and Circassians. There was never a religious or ethnic-based separation on the roads of Judea and Samaria.

Actually this fact is crystal clear to anyone who has ever been to the area. Only someone who has never traveled in territory over the Green Line could possibly believe the claim that there exist roads for only Jews. Today, one can see license plates of Palestinians from Jenin to Hebron, on bypass roads that were allegedly built for Jews only, for example, the Qalqilya bypass, the southern Nablus bypass, and the Ramallah bypass roads, as well as on main roads like Route 505 leading to Ariel -- a road that was labeled at least twice in this paper "an apartheid road for Jews only."

The Associated Press published a correction in January 2010 stating, "These roads are open to all Israeli citizens, including Arabs, foreigners and tourists." Similar corrections were published on CNN, The Washington Post, and The Boston Globe. But the journalistic responsibility and professionalism demonstrated by the world's leading media outlets apparently made no impression on the Israeli media, which even today continues to air this false charge.

Beyond the error itself, the claim of "Jews-only" roads impairs reasonable discussion about Israeli actions. While it is possible to debate and criticize the (real) restrictions imposed on Palestinians (all Palestinians, not just Muslims) on some West Bank roads during a specific time period, Israel and her supporters are forced to address the bogus claim of ethnic-religious separation on these roads.

Raising this claim, particularly in the Israeli media, grants it validity. Anti-Israel activists, too ignorant and lazy to substantiate their own charges, wave around "facts" they find in Israeli newspapers that supposedly "prove" the racism of the State of Israel and justify their own attacks on her. It's hardly surprising this mendacious claim has become a major weapon in the attempt to brand Israel an "apartheid state." Thus, irresponsible journalists and publicists contribute to the distortion of the domestic and international discussion about Israel.

Many media outlets in the world have already acknowledged their mistake and corrected it. Is the Israeli media capable of meeting the accepted standards of journalistic integrity? 

 

 

Westerse anti-Israel activisten demonstreren nu ook tegen PA

 

Niet lang geleden waren er verschillende demonstraties in Ramallah gericht tegen de PA en eventuele onderhandelingen met Israel. Aan deze demonstraties namen ook Westerse activisten deel. Je weet wel, die mensen die in Bili’in en andere plaatsen langs de afscheidingsbarriere samen met Palestijnen tegen Israel demonstreren, en daarbij vaak brutaler zijn dan de Palestijnen omdat ze weten dat Israel zwaar in de problemen komt als hun een haar wordt gekrenkt. Nu ze zich tegen de PA keren is die opeens niet meer zo blij met deze mensen:

“The involvement of Western nationals in protests against the Palestinian Authority is completely unacceptable,” the official said. “We will be forced to cut off all ties with non-Palestinians who incite against the Palestinian leadership.”

The Western activists who took part in anti-PA protests are affiliated with a number of anti-Israel NGOs, the official revealed.

 

Uiteraard spreekt men er schande van wanneer Israel ook maar de minste maatregelen neemt tegen deze mensen en bijvoorbeeld bekende antizionisten aan de grens weigert. 

 

RP

----------- 

 

'Western anti-Israel activists protest against PA'

http://www.jpost.com/MiddleEast/Article.aspx?id=277034

By KHALED ABU TOAMEH

07/11/2012 05:20

Senior PA official to 'Post': “We will be forced to cut off all ties with non-Palestinians who incite against Palestinian leadership."

 

Anti-Israel foreign nationals living in the West Bank participated in recent protests against the Palestinian Authority, a senior PA official in Ramallah charged Tuesday.

The official told The Jerusalem Post that at least 10 Western activists who came to the West Bank to take part in demonstrations against Israel participated in two anti-PA protests in Ramallah.

“The involvement of Western nationals in protests against the Palestinian Authority is completely unacceptable,” the official said. “We will be forced to cut off all ties with non-Palestinians who incite against the Palestinian leadership.”

The Western activists who took part in anti-PA protests are affiliated with a number of anti-Israel NGOs, the official revealed.

In the past two weeks, Palestinians staged a number of demonstrations in Ramallah in which anti-Israel Western activists were involved.

The first protest, which was organized by a group called Palestinians for Dignity, was held to demand the cancellation of a planned visit to Ramallah by Vice Premier Shaul Mofaz.

PA policemen and intelligence officers used force to prevent the protesters from marching on PA President Mahmoud Abbas’s presidential compound. At least seven protesters and five journalists were wounded in the confrontation.

The second demonstration was held a few days later to protest against police brutality.

A third demonstration was held last week in Ramallah, where protesters called for the abrogation of the Oslo Accords and demanded the return of all Palestinian refugees to their original villages and homes inside Israel.

A PA security source in Ramallah said that a number of Western nationals took part in all three protests.

According to the source, a special commission of inquiry set up by Abbas to investigate the assault on protesters and journalists in Ramallah has discovered that “non-Palestinians” played a role in organizing and leading the demonstrations.

Hundreds of Western activists live in Ramallah and surrounding villages and take part in weekly protests against settlements and the West Bank security barrier.

 

Israel en de betwiste bezetting

 

Een nieuw artikel op IPI Actueel:

 

 

De betwiste bezetting

http://www.israel-palestina.info/actueel/2012/07/15/de-betwiste-bezetting/

door Ratna

Op mijn IMO blog bekritiseerde ik onlangs de buitenproportionele aandacht voor de nederzettingen ten opzichte van andere problemen, knelpunten en obstakels in het conflict. Dit naar aanleiding van een nieuw rapport van ontwikkelingsorganisatie Oxfam en een aangekondigd onderzoek naar de nederzettingen door de VN Mensenrechtenraad, waarvan de uitkomsten voorspelbaar zijn.

In Israel zelf kwam onlangs een rapport uit met heel andere uitkomsten. Dit rapport gaat vooral over de buitenposten en bepleit hun legalisering. Op dit moment zijn buitenposten die vanaf de jaren '90 werden gebouwd (toen er officieel geen nieuwe nederzettingen meer bijkwamen) niet alleen illegaal volgens internationaal recht, maar ook volgens het Israelische recht. Het rapport stelt wel voor de bouw van nieuwe buitenposten aan strenge regels te onderwerpen. Het rapport stelt ook dat Joden het recht hebben zich in Judea en Samaria te vestigen, en meent dat de wetten die op een bezetting van toepassing zijn niet gelden, "vanwege de unieke historische en juridische omstandigheden van Israels aanwezigheid in Judea en Samaria gedurende de afgelopen decennia". Daarmee gaat het niet alleen in tegen de visie van de internationale gemeenschap, maar ook tegen het Israelische hooggerechtshof en Israelische deskundigen, aldus Alfred Muller:

De comitéleden verwerpen verder het idee dat Israël de Westoever bezet. Er is volgens hen geen sprake van „militaire bezetting" zoals het internationaal recht deze definieert. Een bezetting is volgens het comité kort van duur. Bovendien veroverde Jordanië de Westoever in 1948. In 1950 annexeerde het dat gebied, zonder dat daarvoor rechtsgeldigheid bestond. Israël zelf is officieel nooit tot annexatie overgegaan, met uitzondering van Oost-Jeruzalem.

De meeste deskundigen op het gebied van het internationaal recht in Israël en daarbuiten stellen dat er wel degelijk sprake is van bezetting. Dat is ook wat het Israëlische hooggerechtshof heeft bepaald. Tegenover de Israëlische krant Ha'aretz zei prof. David Kretzmer van de Hebreeuwse universiteit van Jeruzalem maandag dat Israël bij petities aan het hooggerechtshof altijd bevoegdheid heeft geclaimd op grond van „een bezettende macht in een bezet gebied."

De status van de Westoever is ingewikkeld. In tegenstelling tot wat we normaalgesproken als bezetting omschrijven, is er op dit moment geen soevereine staat die dit gebied claimt. Jordanië heeft haar claims op het gebied in 1988 overgedragen aan de PLO. Bovendien werd de bezetting en annexatie door Jordanië internationaal niet erkend. Daarom menen sommige juristen dat de regels van het Britse mandaat nog gelden, en die bepaalden dat Joden zich in het gehele gebied mochten vestigen en dat de Britse autoriteiten dit moesten stimuleren. Na het mandaat, aan Groot-Brittannië gegeven door de Volkenbond, kwam echter in 1947 het delingsplan van de Algemene Vergadering van de VN en volgden nadien diverse resoluties van de VN Veiligheidsraad. Israel werd tot de VN toegelaten binnen de grenzen van 1949, en de VN heeft geen enkele aanspraak op gebied buiten deze wapenstilstandslijnen erkend, zelfs niet op de oude stad van Jeruzalem met al haar Joodse heiligdommen en geschiedenis. Het is daarom niet logisch je nu nog op de provisies van het mandaat te beroepen.

Volgens de officiële definitie van een bezetting in de Haagse Conventie is het gezag in het bezette gebied overgenomen door de bezettende macht; zij oefent de macht uit. De Palestijnen leven echter sinds 1994 onder zelfbestuur en hebben dus een eigen regering (inclusief parlement, president en een soort voorlopige grondwet) die alle lokale zaken regelt en ook een aantal nationale. In de zogenaamde A gebieden is men ook verantwoordelijk voor de veiligheid, in de B gebieden wordt dat gedeeld met Israel. Wat ontbreekt is met name controle over de grenzen, over een deel van het (geclaimde) grondgebied en het luchtruim. Daarnaast is men sterk afhankelijk van internationale hulp en wordt zo ongeveer alles gesubsidieerd wat de Palestijnen doen, wat er gebouwd wordt en geproduceerd.

In A en B gebied zijn geen Israelische troepen actief en geen checkpoints. In het C gebied is dat wel het geval, hier liggen ook de Joodse nederzettingen en buitenposten, en dit gebied komt in dat opzicht dichter in de buurt van een bezetting. Zo'n 96% van de Palestijnen woont in de A en B gebieden, dus het gaat hier om een beperkte groep die onder directe Israelische bezetting leeft. In de C gebieden zijn er veel restricties voor Palestijnen en kunnen zij bijvoorbeeld niet bouwen waar ze willen.

Zoals het rapport ook stelt is er historisch gezien een duidelijke Joodse claim op de Westbank omdat dit vroeger het hartland van het Bijbelse Israel was, waarvan nog tal van resten en tekenen in het landschap zichtbaar zijn. Ook in de tijden daarna hebben er meestal (kleine) groepen Joden gewoond, en bijvoorbeeld Hebron heeft een oude en continue Joodse bewoning gekend. Tegelijkertijd wonen er momenteel zo'n 2,5 a 3 miljoen Palestijnen in de Gazastrook en op de Westoever, en de VN had al in 1947 besloten dat zij ook recht hebben op een deel van het land. Door de Arabische afwijzing en de aanval op Israel is dat plan in de prullenbak beland, maar de intentie, namelijk dat het land gedeeld moet worden, komt tot uiting in diverse VN Veiligheidsraad resoluties die nadien zijn aangenomen. Daarin wordt uitgegaan van een tweestatenoplossing op basis van de pre-1967 wapenstilstandslijnen ofwel de 'groene lijn', met evt. een landruil van enkele procenten. Het Geneefse Akkoord, de Clinton Parameters, en het vredesvoorstel van Olmert uit 2008 zijn daar allemaal op gebaseerd. Voor het alternatief, annexatie van de Westoever door Israel en dus één staat met gelijke rechten voor beide volken, voelen maar weinig mensen, en de status quo waarbij de Palestijnen het met autonomie moeten doen en voor van alles van Israel afhankelijk blijven, is uiteraard ook geen oplossing. Los van de historische kant en aanspraken op het gebied, moeten de Palestijnen die er wonen immers deel kunnen uitmaken van een soevereine staat waar zij het staatsburgerschap kunnen krijgen zodat zij bijvoorbeeld vrij kunnen reizen.

Ondanks de historische en religieuze connectie wordt de Westbank door de internationale gemeenschap (inclusief de VS) als bezet gebied beschouwd waarop alle verplichtingen van een bezettende macht van toepassing zijn. Israel heeft die verplichtingen ook erkend, al is dat met het voorbehoud dat het zelf liever van 'betwiste gebieden' spreekt waarvan de uiteindelijke status in onderhandelingen moet worden vastgesteld. Zowel Barak als Olmert waren echter bereid om het overgrote deel aan de Palestijnen over te dragen, indien daar oprechte erkenning van Israel en een aantal veiligheidsgaranties tegenover zouden staan. Ook andere Israelische leiders hebben gezegd dat Israel niet over een ander volk wil blijven heersen en er een Palestijnse staat moet komen.

De vermeende status van het gebied heeft gevolgen voor de legitimiteit van de nederzettingen: een bezetting, hoe legitiem die op een bepaald moment ook kan zijn, is van tijdelijke aard. De bezettende mogendheid mag er weinig meer doen dan militair noodzakelijke maatregelen om de orde en haar veiligheid te waarborgen en het nodige onderhoud van infrastructuur en voorzieningen om de boel draaiende te houden. Het bouwen van nederzettingen voor de eigen bevolking in zulk gebied kan moeilijk als noodzakelijke maatregel worden beschouwd, en is ook niet te rijmen met het tijdelijke karakter van een bezetting. De nederzettingen zijn echter niet strijdig met het vaak in dit verband aangehaalde artikel 49 van de Vierde Geneefse Conventie. Dit artikel verbiedt een land om eigen onderdanen tegen hun wil naar bezet gebied te deporteren. Letterlijk staat er:

The Occupying Power shall not deport or transfer parts of its own civilian population into the territory it occupies.

Maar uit de discussies omtrent deze bepaling blijkt duidelijk dat het over gedwongen verplaatsing gaat, zoals de nazi's in WOII deden. Dat is bij de nederzettingen niet van toepassing, en daar wijzen sommige Israel supporters natuurlijk graag op. Ook de Oslo Akkoorden worden door beide partijen verschillende geïnterpreteerd: volgens sympathisanten van de Palestijnen verbieden zij bouw in de nederzettingen omdat bepaald wordt dat geen van beide partijen iets aan de status van de gebieden mag veranderen voordat er 'final status' onderhandelingen plaatsvinden. Volgens Israel slaat dat echter alleen op een juridische verandering van status, en mogen beide partijen er bouwen.

Het bouwen van nederzettingen lijkt hoe dan ook strijdig met een tweestatenoplossing, zeker wanneer buiten de grote blokken en verder af van de groene lijn wordt gebouwd. Het evacueren van ca. 7000 kolonisten uit de Gazastrook was al een lastige en ook emotionele operatie voor Israel, en het lijkt niet erg reëel dat grote groepen kolonisten als Palestijns staatsburger in een Palestijnse staat kunnen en willen leven. Een bouwstop buiten Jeruzalem en evt. enkele grote blokken is een constructievere stap dan het accepteren van een rapport dat de bouw van nederzettingen verder wil legitimeren en bevorderen. Abbas' houding helpt echter bepaald niet: hij eist een algehele bouwstop, dus inclusief Jeruzalem, voordat er gepraat kan worden. Onlangs wees hij ook een voorstel af om weer te gaan praten als Israel 125 gevangenen vrijlaat als gebaar van goede wil. Deze houding speelt de haviken in Israel in de kaart. Wellicht moet de internationale gemeenschap eisen dat Abbas zonder verdere voorwaarden gaat onderhandelen als in ruil het rapport Levy van tafel gaat.

 

Condoleezza Rice herbevestigt: "Abbas wilde plan Olmert niet aanvaarden"

 

Het gebeurt wel vaker dat Palestijnse leiders uitspraken die zij hebben gedaan later ontkennen. Abbas' ontkenning dat hij Olmerts vredesplan had afgewezen omdat te weinig vluchtelingen konden terugkeren, en omdat 'de kloof te diep zou zijn' komen dan ook niet geloofwaardig over. 

 

Triest maar niet echt verbazingwekkend is dat Olmerts vredesplan nauwelijks in de Nederlandse media werd genoemd. Dit in tegenstelling tot ook maar geringste suggestie dat heel eventueel Hamas of Fatah ooit een kleine concessie zouden willen doen. Olmerts plan was concreet en vergaand; het verdiende uitvoerig besproken te worden en de Palestijnen hadden er veelvuldig mee geconfronteerd moeten worden. 'Als jullie zo graag een staat willen, ga dan op basis van dit voorstel verder praten, dan wordt die droom wellicht werkelijkheid'.  

 

Inmiddels zijn Olmert en Rice weg en de kansen op vrede geslonken. 

 

RP

----------

 

Condoleezza Rice herbevestigt: "Abbas wilde plan Olmert niet aanvaarden" 

Vrijdag 13 Juli 2012 12:35 

http://joodsactueel.be/2012/07/13/condoleezza-rice-weerlegt-abbas-en-bevestigt-haar-versie-van-een-gesprek-in-2008-over-palestijnse-vluchtelingen/

 

Condoleezza Rice, de voormalige staatssecretaris van de Verenigde Staten, heeft vorige week herbevestigd wat ze eerder in haar memoires schreef over de Palestijnse president Mahmoud Abbas. Daarin bracht ze verslag van een ontmoeting in 2008 waarbij Abbas verklaarde dat hij de voorwaarden niet kon aanvaarden van een voorstel van toenmalig premier Ehud Olmert om tot een duurzame Israëlisch-Palestijnse vrede te komen.

Rice herbevestigde de uitspraak omdat Abbas in een TV-interview vertelde dat dit gelogen was, volgens hem vond dat gesprek nooit plaats. Ook een journalist van de Washington Post bevestigt evenwel de uitspraak van Abbas.

"Dr. Rice blijft bij haar versie van het gesprek zoals het in haar boek staat", zo vertelde Georgia Godfrey, stafchef van Rice, aan de website, The Times of Israel. Tijdens een interview met de Israëlische nieuwszender Channel 2 dat vorige zaterdag plaats vond had Abbas een cruciale passage uit de memoires van Rice, handelend over de weigering om het vredesvoorstel van Olmert te aanvaarden, ontkend.

In "No Higher Honor", verhaalt Rice haar bezoek aan Ramallah in mei 2008, net nadat Olmert in detail zijn vredesvoorstel had toegelicht. Rice had nota genomen van de details van het Israëlische voorstel: een Israëlische terugtrekking uit de West Bank met één-op-één landruil ("swaps"), het opdelen van Jeruzalem tussen Israël en de nieuwe Palestijnse staat en een internationaal beheer voor de controle over de Oude Stad.

Olmert had ook zowel praktische als symbolische oplossingen gesuggereerd voor het Palestijnse vluchtelingenprobleem en bood aan om een beperkt aantal Palestijnse vluchtelingen in Israël te laten wonen. Olmert is overigens de eerste Israëlische premier die zo'n voorstel formuleerde.

Over dit vluchtelingenprobleem had Abbas, volgens Rice verklaard: "Ik kan geen vier miljoen Palestijnen vertellen dat slechts vijfduizend van hen naar huis kunnen."

Tijdens het interview ontkende Abbas deze uitspraak en voegde hij er aan toe dat er nooit zo'n gesprek plaatsvond tussen hem en Rice. Toen de interviewer, Danny Kushmaro Abbas nadrukkelijk confronteerde met het citaat uit het boek van Rice antwoordde hij: "Ik heb dat absoluut niet gezegd."

"Liegt Rice dan?", vroeg Kushmaro. "Ik noem haar geen leugenaar", antwoordde de Palestijnse president, "ik zeg gewoon dat we nooit zo'n gesprek hadden".

In hetzelfde interview ontkende Abbas eveneens een uitspraak met een Amerikaans journalist. In 2009 verscheen op de editoriale pagina van de Washington Post een artikel van Jackson Diehl, een senior correspondent waarin deze meedeelt met Abbas te hebben gesproken over het vredesvoorstel van Olmert van 2008 en over de redenen waarom de Palestijnen het voorstel afschoten. "De kloof was te diep", had Abbas verklaard, aldus het artikel van Diehl.

"Dat heb ik niet gezegd", antwoordde Abbas toen Kushmaro hem ook met dit citaat confronteerde.

Zowel Diehl als Rice benadrukken dat de citaten in het artikel accuraat waren. "Ik sta achter de column die ik in 2009 schreef na een ontmoeting die mijn collega Fred Hiatt en ikzelf hadden met Mahmoud Abbas, en ik bevestig alle citaten die het bevat", zei Diehl aan deTimes of Israel.

 

NY Times: verkeerd tijdstip voor bashen Israel

 

Het ontging de Nederlandse krantenlezer natuurlijk, maar onlangs wees Abbas een aanbod van Israel af om in ruil voor de vrijlating van 125 gevangenen weer naar de onderhandelingstafel te komen. Dit aanbod werd gedaan kort nadat Israel een aantal hongerstakende Palestijnse gevangenen had vrijgelaten, waaronder activisten van de Islamitische Jihad. De PA heeft de laatste tijd geregeld gevangenen, waaronder zelfmoordterroristen, geëerd en geweld tegen Israel verheerlijkt. In dat licht bezien is Israels aanbod des te opmerkelijker. 

 

RP

----------- 

 

Home » Backspin » Wrong Time for Bashing Israel

Wrong Time for Bashing Israel

http://honestreporting.com/wrong-time-for-bashing-israel/

JULY 11, 2012 12:53BY ALEX MARGOLIN

 

Maybe the people who write editorials at the New York Times don't follow the news. 

 

That's the only way to explain how, just one day after Mahmoud Abbas rejected Israel's offer to release 125 Palestinian prisoners in exchange for nothing more than a new round of peace talks, the Times is back to blaming Israel for the current impasse. 

 

In an editorial about the Levy Report, no mention is made about Abbas refusing offers for talks. What we get instead is a litany of accusations against Israel:

Palestinian hopes for an independent state are growing dimmer all the time. Israel is pushing ahead with new settlements in the West Bank and asserting control over new sections of East Jerusalem, which the Palestinians claim as their capital. Meanwhile, peace talks — the best guarantee of a durable solution — are going nowhere.

It's not just the Palestinians who are losing hope. Israelis seeking for a peaceful solution to the conflict have little to celebrate as well. And why is that? Why are peace talks – the great "guarantee of a durable solution" – going nowhere? It is because the Palestinians simply refuse to hold talks.

And it gets worse. Later in the same editorial, the Times notes:

Now that Mr. Netanyahu has expanded his ruling coalition, his excuse is gone for not ending his counterproductive settlement policy and using his new political clout to advance a peace agreement with the Palestinians.

When will the New York Times hold Abbas and the Palestinian leadership to the same standards to which it holds Netanyahu? When will we see New York Times editorials telling the Palestinians that their excuse for rejecting offer after offer to negotiate will no longer be accepted?

Well, that's not happening today and it's hard to see it happening tomorrow. Right now, for the New York Times editorial team, Israel can do no right and the Palestinians can do no wrong.

 

Homobeweging Israel wil sneller vooruit

 

Natuurlijk valt er begrip op te brengen voor het ongeduld van Horowitz, maar dat lijkt een slechte raadgever. Met 17% ultra-ortodoxen en ongeveer evenveel moslims, is er een grote weerstand in Israel tegen homorechten, nog naast vele andere conservatieve Joden en christenen die er ook niets van willen weten. Zeker als je gelijk het homohuwelijk wilt invoeren, een zaak die in de meest progressieve en liberale landen ook pas een jaar of 10 bestaat.

 

Het burgerlijk huwelijk op zich zou al een flinke sprong vooruit zijn - en lang over tijd....

 

Wouter

______________

Homobeweging Israel wil sneller vooruit

http://www.cidi.nl/Nieuwsberichten/Homobeweging-Israel-wil-sneller-vooruit-1.html

DI 10-07-2012 

 

De Knesset buigt zich deze maand over een wetsvoorstel dat homo-emancipatie wil verankeren in de Israelische basiswet. Dat zet de deur open naar het homohuwelijk: de discussie laait al op. 

 

Israel heeft sinds de oprichting in 1948 veel kleine stapjes gezet op het pad naar homo-emancipatie. Dat gebeurde vooral door middel van uitspraken van het Hooggerechtshof: gelijke homorechten zijn nog niet verankerd in de Israelische basiswet. Vorige maand startten homo-organisaties een campagne voor een wetsvoorstel dat dit moet doen. Een voorstel om homodiscriminatie te verbieden lijkt weinig controversieel, maar de activisten hopen hiermee de weg vrij te maken voor het homohuwelijk. Er staat ze een zware strijd te wachten, want daarvoor moet ook het burgerlijk huwelijk worden ingevoerd. Zelfs liberale Israeli's betwijfelen of het land, dat in het familierecht geen scheiding van staat en religie kent, daar klaar voor is. 

 

Nitzan Horowitz, Knessetlid voor de linkse Meretz-partij en zelf homoseksueel, wil de Israelische Interpretatiewet veranderen. Dit Israelische equivalent van de grondwet verbiedt discriminatie op basis van religie, afkomst, sekse, politieke voorkeur en uiterlijk. Seksuele geaardheid wordt niet genoemd. Horowitz wil ook die vorm van discriminatie verbieden. Tegenstanders zien dit als een manier om een eerlijke discussie over het homohuwelijk, het echte breekpunt, te omzeilen. 

 

Religie vs. staat 

Op dit moment kent Israel geen burgerlijk huwelijk en kunnen alleen erkende joodse, islamitische, christelijke of druzische geestelijken een huwelijk voltrekken (en ontbinden). Homo-stellen en partners met verschillende religies moeten uitwijken naar het buitenland, omdat er in Israel geen erkende geestelijke te vinden is die zulke huwelijken wil sluiten. De invoering van een burgerlijk huwelijk is allang een bron van discussie in de Israëlische politiek. Het perkt de macht van de religie in en zal, zo neemt men aan, onherroepelijk leiden tot de introductie van het homohuwelijk. Ultra-orthodoxe kiezers - zo'n 17 procent van de Israeli's - zijn hier over het algemeen tegen. Arabisch-Israëlische partijen stemmen traditioneel ook tegen homorechten. Eerdere wetsvoorstellen wilden het burgerlijk huwelijk uitsluitend mogelijk maken voor gemengd-religieuze stellen. Dat zou nog steeds het homohuwelijk uitsluiten. Het voorstel van Horowitz zou deze uitsluiting onmogelijk maken. Het invoeren van nieuwe wetten is een langdurig proces in Israel. Zij moeten drie keer worden voorgelegd aan de Knesset, maar dit kan alleen gebeuren na goedkeuring door de Wetgevende Commissie. Die commissie heeft al over het voorstel van Horowitz gestemd: op 16 mei werd het afgewezen en daarmee leek de zaak van de baan. Maar op verzoek van Knessetlid Orit Noked (Kadima), gaat de commissie er later deze maand opnieuw over stemmen. Homoactivisten van links en rechts lobbyen in eigen kring voor het voorstel en zij verwachten dat het ditmaal wel door mag naar de Knesset – de volgende ronde in hun strijd. 

 

Rivlins boemerang 

Kamervoorzitter Reuven Rivlin waarschuwde vorige week dat het voorstel van Horowitz in werkelijkheid niet is gericht tégen discriminatie van homo's, maar voor het invoeren van het homohuwelijk. Hoewel de Likoednik bekend staat als voorvechter van homorechten, sprak hij zich uit tegen het voorstel van Horowitz en tegen het homohuwelijk. Israel is daar nog niet klaar voor, zei hij tijdens een speciale 'gay pride-zitting' van de Knesset. Rivlin legt CIDI uit dat hij liever een geleidelijke invoering van rechten ziet: "In 1992 is het arbeidsrecht uitgebreid met een verbod op discriminatie wegens seksuele geaardheid. In 2000 volgde de wet op de dienstensector en in 2004 de wet op de patiëntenrechten. We maken goede vorderingen. Als nu de botte bijl wordt gehanteerd, kan dat alleen maar als een boemerang werken," aldus Rivlin. 

 

'Pinkwashing' 

Israel heeft wel een wet die de partnerstatus tussen partners van gelijk geslacht erkent. Zij worden door alle overheidsinstanties behandeld alsof ze getrouwd zijn. Ze kunnen kinderen adopteren en partners erven automatisch de bezittingen van de overleden partner. Homopartners van soldaten die omkomen, worden officieel erkend als weduwnaar met alle daaraan verbonden rechten. En hoewel homoseksuelen in Israel zelf niet kunnen trouwen, erkent de staat wel homohuwelijken die buiten het land zijn gesloten. Rivlins uitspraken van vorige week werden aanleiding voor het eerste parlementaire debat over het homohuwelijk sinds 2004. Horowitz en zijn partijgenoten (oppositiepartij Meretz, 'Energie', heeft slechts 3 van de 120 Knessetzetels) beschuldigden daarin de grotere partijen van 'pinkwashing'. Volgens hen zijn Likud, Kadima en Arbeid te conservatief en zien zij homorechten slechts als lapmiddelen voor Israels slechte imago. Horowitz: "De regering misbruikt de homogemeenschap om Israel af te schilderen als tolerant en liberaal. Maar de praktijk is heel anders. Scholen zijn bijvoorbeeld verboden terrein voor homoactivisten, we mogen er nooit lezingen geven." 

 

Lynchpartijen 

Homoseksualiteit is officieel illegaal in alle buurlanden van Israel, behalve Jordanië. In de gebieden van de Palestijnse Autoriteit staat er tien jaar gevangenisstraf op. In Iran worden mannen vanwege homoseksualiteit regelmatig publiekelijk opgehangen. Homo-organisaties schatten dat er jaarlijks duizenden homoseksuelen in het Midden Oosten worden gelyncht. Israel schortte in 1952 een wet uit de tijd van het Engelse Mandaat op, die homoseksualiteit strafbaar stelde. In 1988 werd hij volledig afgeschaft. Maar "wij zullen blijven strijden tegen het primitieve beleid van Netanyahu", aldus Horowitz. "De man pronkt in het buitenland graag met roze veren, maar hier houdt hij emanciperende maatregelen tegen." Als de wetgevende commissie deze maand voor Horowitz' wetsvoorstel stemt, moet het nog drie keer worden aangenomen in de Knesset. Rivlins opmerkingen over het homohuwelijk voorspellen opnieuw een verhit debat. "Dat de voorzitter van de Knesset ons basisrechten als een huwelijk en een gezinsleven ontzegt, bewijst dat we als tweederangs burgers worden behandeld," zegt Horowitz. "Er is een belachelijk verschil tussen de steun voor ons gevecht in de publieke opinie en de situatie waarmee we worstelen in de Knesset. We hebben onze les geleerd: we zullen nog harder doorvechten, tot we volledige gelijkwaardigheid hebben bereikt." 

 

(Dit artikel is geplaatst in de CIDI Israel Nieuwsbrief nummer 5)

 

Gaza presenteert zomerkamp met lijden Palestijnse gevangenen

 

Islamitische Jihad had heel toevallig hetzelfde thema uitgebeeld op hun kleuterscholen. Het heeft wellicht te maken met de gevangenendeal eerder dit jaar, en de hongerstakende gevangenen die min of meer hebben gewonnen, dat dit nu zo’n populair thema is. Onlangs werd een populaire voetballer en Jihadstrijder vrijgelaten na 80 dagen hongerstaking. Ook hij zat in administratieve detentie. Uiteraard meldde de Nederlandse media er meestal niet bij dat hij actief was in de Islamitische Jihad en door Jihad leiders een ‘nobel lid’ werd genoemd dat met veel vlagvertoon is binnengehaald.

 

Naast het ‘speciale thema’ van dit jaar vindt er ook militaire training plaats:

In addition to the mock prison, the children participate in different activities, including military training, religious studies and walking on boards with rusty nails and knife blades.

 

Over kindermishandeling gesproken. 

 

RP

-------

 

Gaza presents: 'Prisoners' summer camp'

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4254113,00.html

Hamas movement offers children throughout Strip unique chance to experience suffering of Palestinian prisoners held in Israel. Activities include tour of mock interrogation room, walking on rusty nails

Elior Levy

Published:  07.11.12, 12:22

Summer fun – Narrow hallways, interrogation rooms painted black, isolation cells and handcuffed mannequins – this is all part of the setting of a new summer camp operated by Hamas in the Gaza Strip.

 

The Islamic group has been operating summer camps for children in all cities and refugee camps throughout the Strip. This year, the organizers came up with an original theme – "the suffering of the Palestinian prisoners" – allowing children to experience first hand the daily lives of prisoners held in Israel.

 

Hytham al- Madhun, one of the camp guides, explained that the mock prison set up for the camp is divided into six rooms, each simulating the incarceration conditions of Palestinian prisoners. The first room is an interrogation cell, which is where prisoners are first led once entering the prison. In this room, Madhun describes to the kids "the prisoners' firm resilience in the face of Israeli interrogators' threats and their refusal to admit the charges ascribed to them."

 

One of the main heroes of the camp is Ibrahim Hamed, who was the head of Hamas' military wing in Ramallah and is responsible for murdering dozens of Israelis. The guides boastfully tell the children how Hamed, who was recently sentenced to 54 life sentences, has continually refused to give his interrogators any information, including his given name.

 

In the next room, the children get to see what a prisoner's cell looks like, and the guides warn them of Israeli agents who pose as prisoners, trying to get the Palestinian prisoners to talk and admit to their acts. Other rooms include a solitary confinement chamber, a torture den, a room that simulates a prison hospital, and even a small prison courtyard.

 

Ahmad Rantisi, one of the organizers of the summer camp, said that its goal is to allow children to get a tangible experience of the suffering of Palestinian prisoners, and strengthen their belief in the protection of Palestinian land and the high price that must be paid.

 

One of the camp participants, Abed al-Aziz, recounted what he had learned, saying "we were taught about the Palestinian prisoners who suffer greatly for the Palestinian people and that the occupation forces deprive them from the basic human rights they deserve."

 

In addition to the mock prison, the children participate in different activities, including military training, religious studies and walking on boards with rusty nails and knife blades.