Arabische cartoons voor de Zesdaagse Oorlog van 1967

 

Volgens de zogenaamde nieuwe historici uit Israel was de Zesdaagse oorlog geen verdedigingsoorlog tegen de omliggende Arabische staten die Israel wilden vernietigen, maar een aanvalsoorlog waarin Israel meer land wilde hebben en daarbij handig misbruik maakte van de Arabische grootspraak, geheel bedoeld voor eigen consumptie. In werkelijkheid was er wel degelijk een fatale dreiging en volgens verschillende bronnen was Egypte van plan eerder aan te vallen maar zag daarvan af toen duidelijk was dat Israel hiervan wist. 

 

Onderstaande cartoons maken duidelijk hoe velen in de Arabische wereld erover dachten, en wat wat hun betreft het doel van de oorlog was. Dit doel is vele malen en in vele varianten geuit, en wordt nog steeds geuit door met name islamitische partijen en groeperingen zoals bijvoorbeeld Hamas en Hezbollah, maar ook diverse partijen die sinds de zogenaamde Arabische lente aan macht hebben gewonnen. 

 

RP

-----------------

 

http://elderofziyon.blogspot.nl/2012/06/arab-political-cartoons-on-eve-of-war.html

Arab political cartoons on the eve of war, 1967

 

"The neck of the bottle - the Straits of Tiran" Rose al Youssef, Egypt, May 29, 1967

 

 

 

"The Zionist to Hell," Syrian army newspaper, May 30, 1967

 

The mouths of the guns of eight Arab countries: Sudan, Algeria, United Arab Republic, Saudi Arabia, Jordan, Iraq, Syria and Lebanon. Al Jarida , Beirut, May 31, 1967

 

Armored forces of Egypt, Syria, Jordan and Lebanon. Al Hayat, Beirut, May 31, 1967 The clubs fall on the head of Israel: Israel asks: Where can I run? Al Goumhourya , Baghdad, June 6, 1967 "Holy war" Al Goumhourya, Cairo, June 8, 1967

 

"Using the Star of David," Al Manar , Baghdad, June 8, 1967

"The Zionists into the sea," Al-Arabiya Al-Jamahir , Baghdad, June 8, 1967

 

"The barricades of Tel Aviv," Al-Jundi Al Arabi , Damascus, June 6, 1967

 

Nasser kicking the Jew (Israel) into the sea, with the armies of Lebanon, Syria and Iraq supporting him.  Al-Farida, Lebanon

 

Steun van Neo-Nazis voor Duitse Israel boycot

 

Dit soort steun uit onverwachte (en naar ik aanneem onwelkome) hoek voor anti-Israel maatregelen of posities komt wel vaker voor. Het zou de sociaal democratische burgemeester aan het denken moeten zetten over deze actie, maar dat is waarschijnlijk ijdele hoop. Opvallend is dat in het voormalige Oost Duitsland, dat net als de andere communistische landen antizionistisch was, de neo-nazi's meer steun genieten dan in het westen. Dat wordt vaak aan de slechtere economische situatie geweten, maar dat is niet het hele verhaal.

Thuringia and the city of Jena are hotbeds of neo-Nazi activity. Kevin Zdiara, the deputy chairman of the German-Israel friendship society (DIG) in Thuringia's capital Erfurt, told the Post that in Jena "there is a Nazi problem," that the terrorists of the national socialist underground came from Jena and that Nazis continue to meet at the property of the "Brown House," a local center for the far-right.

 

RP

------------

 

Neo-Nazis praise German mayor for Israel boycott

http://www.jpost.com/International/Article.aspx?id=272813

By BENJAMIN WEINTHAL, JPOST CORRESPONDENT

06/05/2012 20:34

Wiesenthal Center mulls travel warning for city, says effort could lead to physical acts of anti-Semitism.

 

BERLIN – The local branch of the neo-Nazi party (NPD) expressed solidarity for the campaign calling for a boycott of Israeli products that is supported by the German city of Jena's Social Democratic Mayor Albrecht Schröter and the left-wing NGO Pax Christi.

The NPD branch in the state of Thuringia, where Jena is located, quickly issued accolades on Monday to Schröter on its website. The neo-Nazis wrote that he is "courageous" for his anti-Israel conduct and noted "as nationalists who have to deal every day with these Jewish/left-liberal defamation tactics, we think of Goethe's sorcerer's apprentice, who couldn't get rid of the spirits he called."

Schröter refused to answer queries from The Jerusalem Post about whether the boycott was creating an anti-Israel and anti- Jewish climate in Jena. He reiterated his pro-boycott action in an opinion piece on Monday in the localThüringische Landeszeitung.

According to the mayor, his goal "is to demand mandatory labeling of goods from illegal Israeli settlements that occupy Palestinian territory." Anti-boycott critics say the boycott's language is nebulous and sweeping, and results in a boycott of Israeli-labeled products.

The Simon Wiesenthal Center's international director, Dr. Shimon Samuels, told the Post on Monday that the human rights group may issue a formal travel advisory to warn Diaspora Jews and Israelis about visits to the city because of the possibility of anti-Semitic violence.

Samuels said the Wiesenthal Center will "consider a travel advisory about Jena" because the anti-Israel boycott "campaign can result in physical [acts of] anti-Semitism."

He cited the center's 2010 warning issued against the Swedish city of Malmo because Social Democratic Mayor Ilmar Reepalu contributed to citysponsored anti-Semitism that endangered Jews.

"The boycott is a form of discrimination and illegal. It is not just a boycott against settlements; that is an excuse. It is a boycott against the State of Israel," said Samuels.

"This is not the first time that we have had anti-Semitism from Pax Christi," he continued, noting that the mayor and Pax Christi chose not to boycott states like Syria that are engaged in human rights violations.

Thuringia and the city of Jena are hotbeds of neo-Nazi activity. Kevin Zdiara, the deputy chairman of the German-Israel friendship society (DIG) in Thuringia's capital Erfurt, told the Post that in Jena "there is a Nazi problem," that the terrorists of the national socialist underground came from Jena and that Nazis continue to meet at the property of the "Brown House," a local center for the far-right.

Zdiara, who first shined a light on the boycott in a German online publication, added that there is certainly enough for the mayor to do in Jena instead of issuing one-sided statements against Israel. He termed Schröter's arguments "in certain areas to resemble anti-Zionist anti-Semitism" because the remarks meet Natan Sharansky's 3-D test for modern anti-Semitism – demonization, double standards and delegitimization.

In an email to the Post on Tuesday, Dr. Moshe Kantor, the president of the European Jewish Congress, wrote, "Unfortunately, only eight decades since Jewish businesses were first boycotted, a German mayor supports a boycott of products from the Jewish state. With all the real and systematic human rights abuses happening in the world, the fact that a German mayor chooses to single out the only Jewish state cannot be overlooked."

"While the mayor has automatically self-defended himself from accusations of anti-Semitism, this should fool no one. It meets all the criteria of the European Union's working definition of anti-Semitism and should be rightly condemned," Kantor continued.

 

Alan Dershowitz tegen de radikalen die Israel afwijzen

 

Een goed stuk van Alan Dershowitz.

About a year before that incident, I spoke to a full audience of students that included some of the same radicals that tried to shut Oren down. About 100 of them sat to my right. Another 100 or so students, wearing pro-Israel shirts and kipot, sat to my left. Several hundred additional students were in the middle - both literally and ideologically. I know that because I asked for a show of hands before I began my remarks.

 

I first asked for students to raise their hands if they generally support Israel. All the students to my left and several in the middle raised their hands. I then asked how many students supported the Palestinian side. All the students to my right and several in the middle raised their hands. I then posed the following question to the pro-Israel group: “How many of you would support a Palestinian state living in peace and without terrorism next to Israel?” Every single pro-Israel hand immediately went up. I then asked how many on the pro-Palestine side would accept a Jewish state within the 1967 borders, with no settlements on territory claimed by the Palestinians. There was some mumbling and brief conversation among the people to my right, but not a single hand was raised.

 

Het is helaas niet altijd zo duidelijk, want ik ken steeds meer pro-Israel activisten die ook wel even zouden aarzelen voordat ze hun hand hadden opgestoken op de vraag of ze een vreedzame Palestijnse staat zouden steunen. Ik denk dat een deel op Dershowitz’ vraag wat cynisch zou hebben opgemerkt dat dit niet mogelijk is, dat 100 jaar conflict heeft laten zien dat de Palestijnen geen vrede willen en nooit een vreedzame staat naast Israel (en niet in plaats van Israel) zullen accepteren. Maar de meeste sympathisanten van Israel en zeker de meeste Israeli’s zijn bereid tot een compromis als men er vrede voor in ruil krijgt. Zelfs de meeste kolonisten zouden vertrekken als de regering een vredesverdrag met de Palestijnen zou sluiten waarvan dat onderdeel is. Steeds weer blijkt uit enquetes dat het merendeel van de Palestijnen niet bereid is Israel te erkennen en niet bereid is alle verdere claims op te geven in ruil voor een staat op de Westoever en de Gazastrook. Wat Dershowitz in een collegezaal van een Amerikaanse universiteit liet zien, geldt dus ook in het groot: de compromisbereidheid is groter aan Israelische zijde (en is dat ook altijd geweest, zoals blijkt uit de diverse vredesvoorstellen die Israel deed).

 

RP

---------- 

 

Radicals can be defeated

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4227866,00.html

Op-ed: Alan Dershowitz shares his insights on best approach to use against anti-Israel extremists

Alan M. Dershowitz

Published:  05.12.12, 13:24 / Israel Opinion

I was gratified to read the article by Kasim Hafeez, a former anti-Semite who had become a Zionist. I was particularly gratified to learn that my book, The Case for Israel, played a role in his conversion from irrational hatred to support based on his own observations of the reality of Israel.

 

Hafeez’s article came at a time when I was becoming skeptical of my own ability, and that of others who try to make the civil liberties case for Israel, to influence public opinion. The hatred for Israel in parts of Europe and on many university campuses has become so irrational that no evidence, regardless of how indisputable and powerful it may be, seems to be able to change closed minds hardened by years of unremitting falsehoods. These falsehoods take on an aura of undeserved credibility, particularly when espoused by people who identify themselves as Jewish or Israeli (or even formerly Jewish or formally Israeli.)

 

But whenever I get discouraged, I recall an incident several years ago at the University of California at Irvine, which is a hotbed of anti-Israel hate speech. This is the very same campus where radical Islamic students tried to prevent Israel’s moderate ambassador, Professor Michael Oren, from speaking.

 

Use extremism against radicals 

About a year before that incident, I spoke to a full audience of students that included some of the same radicals that tried to shut Oren down. About 100 of them sat to my right. Another 100 or so students, wearing pro-Israel shirts and kipot, sat to my left. Several hundred additional students were in the middle - both literally and ideologically. I know that because I asked for a show of hands before I began my remarks.

 

I first asked for students to raise their hands if they generally support Israel. All the students to my left and several in the middle raised their hands. I then asked how many students supported the Palestinian side. All the students to my right and several in the middle raised their hands. I then posed the following question to the pro-Israel group: “How many of you would support a Palestinian state living in peace and without terrorism next to Israel?” Every single pro-Israel hand immediately went up. I then asked how many on the pro-Palestine side would accept a Jewish state within the 1967 borders, with no settlements on territory claimed by the Palestinians. There was some mumbling and brief conversation among the people to my right, but not a single hand was raised.

 

The debate was essentially over, as everyone in the middle now recognized that this was not a conflict between pro-Israel and pro-Palestine groups, but rather, a conflict between those who would accept a two-state solution and those who would reject any Jewish state anywhere in the Middle East. The pro-Israel view had prevailed because I was able to use the extremism of the anti-Israel group to demonstrate the ugly truth about Israel’s enemies to the large group of students in the middle with open minds.

 

I have now used this heuristic repeatedly on college campuses, and with considerable success. The lesson, I believe, is not to try to persuade irrational anti-Israel extremists, but rather, to use their extremism - which often includes anti-American and anti-Western extremism - against them and in favor of a reasonable and centrist pro-Israel position.

 

The power of truth 

The reality is that there are many open-minded people, even in Europe and on university campuses. Their voices are often drowned out by the much more vocal anti-Israel extremists. I saw this last year when I was invited to Norway by a Christian Zionist group. The group offered me, as a speaker, to the law faculties of Norway’s three major universities. All three universities refused to invite me to speak, even though my appearance would cost them nothing. One of them said I would be invited, but only if I did not speak about Israel.

 

When students at the universities heard of the faculties’ refusal to invite me, the students themselves asked me to appear. I spoke to packed houses at all three universities, and was told afterwards that I had changed the minds of many students who had never before heard the centrist kind of liberal case for Israel.

 

I will not give up despite, perhaps because of, the increasingly vocal hatred directed against Israel. It is imperative to continue to appeal to the open minds of rational people who want to hear all sides of this complex and nuanced issue. In the end, I have confidence that the power of truth will overcome the lies of anti-Israel extremists. If we believe in the marketplace of ideas, we must persist in our efforts. The conversion of Kasim Hafeez from an irrational anti-Semite to a thoughtful Zionist should encourage us to keep telling the truth. 

 

Het masker van het vredeskamp

 

Na even zijn Wikipedia-artikel gelezen te hebben, moet ik al niet meer veel hebben van vredesprofessor John Galtung: blijkbaar een fellow-traveler, salonsocialist en apologeet voor linkse dictaturen.

Een Nederlandse organisatie als het katholieke Pax Christi zou ook wat bescheidenheid en terughoudendheid passen als het gaat om Joden te bekritiseren, gezien de onfraaie katholieke geschiedenis op het gebied van Joden bekritiseren. Helaas, actiegroep United Civilian for Peace [lees: for Palestine] waarin Pax Christi deelneemt, is schaamteloos eenzijdig. Na 2 kritische opmerkingen werd ik resoluut verbannen van hun Facebookpagina.

 

Wouter

______________

 

Het masker van het vredeskamp
http://www.nd.nl/artikelen/2012/juni/05/het-masker-van-het-vredeskamp

Dr. Manfred Gerstenfeld • bestuursvoorzitter Jerusalem Center for Public Affairs

Als mensen in hun kritiek Israël aanvallen, is het de vraag of ze óók de Palestijnen veroordelen. En áls ze dat al doen, is het de vraag: met welke woorden. Weinigen noemen dan de echte, grote misdaden. In 1942 schreef George Orwell: ‘Objectief gesproken steunen pacifisten het fascisme. Om dat te begrijpen heeft men slechts gezond verstand nodig. Wie, in een conflict, de oorlogsvoering hindert van één kant, bevordert automatisch de andere kant.’ 

In het Westen, voor de Tweede Wereldoorlog, hielpen op deze wijze grote delen van het ‘vredeskamp’ en de ‘verzoeners door concessies’ de interesses van de nazi’s. Ditzelfde gebeurt nu door beduidende delen van het ‘vredeskamp’ in het Palestijns-Israëlisch conflict.

vervalsing

Dit kwam onlangs weer in de publiciteit na het hernieuwde haatzaaien tegen Israël door de vooraanstaande Noorse vredeswetenschapper John Galtung. Deze ‘nestor van de vredesstudies’ probeerde een logische uitleg te geven voor het nazi-antisemitisme dat tot Auschwitz leidde. Hij zei ook dat de Joden de Amerikaanse media beheersen en voor Israëlische interesses misbruiken.

Galtung hintte bovendien, zonder enig bewijs, naar een mogelijk verband tussen de Israëlische inlichtingendienst en de Noorse massa-moordenaar Anders Breivik. Hij hield ook een forumdiscussie over de antisemitische vervalsing: ‘de Protocollen van de Wijzen van Zion’. Galtung zei dat deze tekst hem aan de Amerikaanse bankiers Goldmann Sachs deed denken.

wangedrag

Er zijn twee klassieke voorbeelden van het wangedrag van grote delen van het vredeskamp. In de Sovjet-Unie werden vanaf de laat-twintiger jaren van de vorige eeuw alle vredesbewegingen onderdrukt. Vele aanhangers werden gevangengezet of vermoord. Tegelijkertijd steunde de Sovjet-Unie internationale vredesbewegingen als dit haar eigen agenda diende.

Soms financierde ze hen ook als ze tegen de politiek van westerse landen ageerden. Er was een krachtig pacifisme in Duitsland tot Hitler in 1933 aan de macht kwam. Daarna werden deze bewegingen onderdrukt. Zij die weerstand boden werden gestraft. Het waren vooral christenen. Tegelijkertijd promootte Duitsland pacifisme in andere landen waar dat haar interesses bevorderde.

belichaming

Na het akkoord van München in september 1938 publiceerde de Engelse Peace Pledge Union een pamflet waarin Churchill een oorlogsophitser werd genoemd. Het zei nauwelijks iets over Hitler. Op haar hoogtepunt had deze beweging honderdduizend leden. Tegen deze achtergrond kan men het handelen van een groot aantal groepen in de eigentijdse vredesbeweging beter analyseren. Men hoeft slechts te onderzoeken in hoeverre diegenen die Israël aanvallen ook de Palestijnen veroordelen.

Als ze dat al doen, is de volgende vraag: welke daden van de Palestijnen veroordeeld worden. Betreft het slechts het schieten van raketten uit Gaza tegen Israëlische burgers, dan is dat meestal niet meer dan een verhullingsmanoeuvre. Er zijn maar weinigen die de verheerlijking van Palestijnse massamoordenaars van Israelische vrouwen en kinderen door de Palestijnse Autoriteit veroordelen. Hetzelfde geldt met betrekking tot de oproepen van Hamas in hun handvest tot genocide – de grootste misdaad in de wereld – op Joden.

Pax Christi

De internationale beweging Pax Christi is een voorbeeld van vredesbewegers die Israël delegitimizeren, terwijl ze slechts zwakke veroordelingen van Palestijnse misdaden laten horen. Dit is des te erger omdat het een katholieke beweging betreft. Het katholicisme heeft eeuwenlang tot aan de Tweede Wereldoorlog de basis gelegd voor het antisemitisme in de Westerse wereld. Daardoor is dit een integraal gedeelte van de Europese cultuur geworden, hetgeen niet meer uitgebannen kan worden.

De mennonieten – aanhangers van het pacifisme – zijn een van de protestantse denominaties waar veel anti-Israëlische haat gekweekt en gepreekt wordt. De Amerikaanse analist Dexter van Zile schreef: ‘Mennonitische vredesorganisaties staan voorop in het pogen om Israël in Noord Amerika in diskrediet te brengen. Zij stellen het bestaan van een onafhankelijke Joodse staat voor als de oorzaak van het conflict en het lijden in het Midden-Oosten en minimaliseren de vijandigheid van moslims en Arabieren jegens Joden en Israël.’

misdragingen

Ze bevorderden de dialoog met de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad en claimen dat hij een slachtoffer is van slechte publiciteit. Toen hij naar Amerika kwam voor de Verenigde Naties in 2007 waren zij een van de organisatoren van een diner voor deze genocideprediker met vooraanstaande christenen.

Veel mensen van de vredesbeweging beweren dat zij een diep gegrond respect hebben voor het leven. In het Palestijns-Israëlische conflict is dat slechts waar als men oppervlakkig kijkt. Wie een beetje dieper gaat, kan zien dat velen blind zijn voor genocideoproepen en andere massale misdaden, jegens velen, christenen incluis, in de moslimwereld. Galtungs recente beweringen geven opnieuw een mogelijkheid om de misdragingen bloot te leggen, verscholen achter het humanitaire masker van velen in het ‘Vredeskamp.’

 

 

 

Meer over het dubieuze Palestijnse vluchtelingenvraagstuk, waar Einat Wilf bij het CIDI over vertelde.

 

________________

 

 

Het echte Palestijnse vluchtelingenprobleem

http://likud.nl/2012/05/het-echte-palestijnse-vluchtelingenprobleem/

Dinsdag, Mei 29, 2012

Door Clifford D. May, voorzitter van de Stichting ter Bevordering van Democratieën.

Vertaling: Likoed Nederland.

Na de Tweede Wereldoorlog verlieten de Britten India, dat moest worden opgedeeld in twee onafhankelijke landen. Een daarvan zou een hindoe-meerderheid hebben en het andere een moslim-meerderheid. Meer dan 7 miljoen moslims verhuisden naar het deel dat Pakistan werd. Een vergelijkbaar aantal hindoes en sikhs vertrok richting India. Heden ten dage is er niet één vluchteling meer.

Na de Tweede Wereldoorlog verlieten de Britten Palestina, dat moest worden opgedeeld in twee onafhankelijke landen. Een zou een joodse meerderheid hebben, de andere een moslim meerderheid. Ongeveer 750.000 moslims verlieten het gebied dat Israël werd. Een vergelijkbaar aantal Joden verliet de  islamitische landen. Heden ten dage is er niet één Joodse vluchteling meer. Maar er zijn nog steeds Palestijnse vluchtelingen. Hun aantal is zelfs exponentieel toegenomen tot bijna 5 miljoen.

Hoe is dit mogelijk? Er zijn twee oorzaken.

In de eerste plaats: normaliter is een vluchteling per definitie iemand die zich op vreemde bodem bevindt. Voor de Palestijnen echter is de definitie gewijzigd, zodat een ontheemde Palestijn op Palestijns grondgebied ook de status van vluchteling kreeg.
Ten tweede werd de internationale organisatie opgeknipt die verantwoordelijk is voor de hervestiging van vluchtelingen – het VN Commissariaat voor de Vluchtelingen (UNHCR). Er werd een aparte organisatie opgericht exclusief voor Palestijnen: de VN Organisatie voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen (UNRWA).

In 1950 gaf de UNRWA als definitie van een Palestijnse vluchteling “iemand die ontheemd is tijdens door de Arabische / islamitische landen begonnen oorlog in reactie op de door Israel uitgeroepen onafhankelijkheid. Vijftien jaar later besloot UNRWA – ondanks bezwaar van de Verenigde Staten – ook hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen als vluchteling aan te merken. En in 1982 werd dit door UNRWA verder uitgebreid tot alle volgende generaties – tot in de eeuwigheid.

Onder de afwijkende UNRWA definitie blijft iemand een vluchteling zelfs als diegene inmiddels een andere nationaliteit heeft gekregen. Zo zijn er bijvoorbeeld 2 miljoen vluchtelingen geregistreerd in Jordanië, maar die hebben bijna allemaal de Jordaanse nationaliteit. (Niet verwonderlijk, want Jordanië neemt meer dan driekwart van het mandaatgebied Palestina in.)

Dit beleid van UNRWA is een flagrante schending van het Verdrag van 1951 inzake de status van vluchtelingen. Daarin staat klip en klaar dat een persoon niet langer als een vluchteling wordt beschouwd als hij “een nieuwe nationaliteit verworven heeft.”

UNRWA is zelfs van plan om het aantal Palestijnse vluchtelingen verder uit breiden – in plaats van te krimpen – tot in het oneindige. In 2030 zullen er volgens voorspellingen van de VN 8,5 miljoen Palestijnen op de UNRWA lijst van vluchtelingen staan. Dat aantal groeit in 2060 door naar een 25-voudiging van het oorspronkelijke aantal geregistreerden in 1950. Ook al zal vermoedelijk niemand meer in leven zijn van de mensen die Israël daadwerkelijk verlaten hebben.

Iedereen kan begrijpen wat het zou betekenen als al deze vluchtelingen een “recht op terugkeer” naar Israël toegekend zou worden. Maar dat is ook het doel uiteraard. Zestig jaar geleden ontstonden vluchtelingen door het afwijzen van het eerste aanbod van een “twee-staten-oplossing”. Hun nakomelingen worden nog steeds gebruikt als pionnen om die twee-staten-oplossing te voorkomen, nu of in de toekomst. Door het alsmaar vergroten van het aantal vluchtelingen en door begrip te hebben voor een “recht op terugkeer” door Palestijnse leiders, draagt UNRWA er aan bij dat extremisten blijven weigeren om vrede te sluiten met Israël en hun strijd voor vernietiging tegen Israël voortzetten. Dit anti-vrede beleid wordt grotendeels gefinancierd door de Amerikanen: wij zijn altijd de grootste donor van UNRWA geweest, in totaal ongeveer 4,4 miljard dollar sinds 1950.

Een paar leden van het Congres hebben begrepen wat er gebeurt en zijn van plan om er iets aan te doen. Senator Mark Kirk werkt aan een amendement voor de begroting van het boekjaar 2013. Het  houdt in dat alleen een echte Palestijnse vluchteling nog zal worden aangemerkt als een Palestijns vluchteling – dus niet een zoon, kleinzoon of achterkleinzoon, en niet iemand die al een andere nationaliteit heeft. Parlementslid Howard Berman, vooraanstaand lid van de Parlementscommissie Buitenlandse Zaken, is ook bezig met dit soort oplossingen. Op zijn minst zouden afstammelingen van vluchtelingen als zodanig moeten worden geregistreerd.

Wellicht zouden zij nog steeds in aanmerking komen voor UNRWA hulp, maar dan als “burgers van de Palestijnse Autoriteit”. Daarmee zouden zij uitzicht hebben om burgers te worden van een Palestijnse staat.

Die zou gerealiseerd kunnen worden wanneer de Palestijnen tot de conclusie komen dat de oprichting van een Palestijnse staat de moeite waard is ondanks wat dat met zich mee brengt: het opgeven van de droom van het vernietigen van de Joodse staat. Nog te weinig Palestijnen hebben die mening. Als het Amerikaanse Congres UNRWA zou kunnen beteugelen, zullen meer Palestijnen overtuigd raken.

 

Einat Wilf: "UNWRA, pas je definitie van Palestijnse vluchteling aan"

 

Bijna een dollar per Amerikaan en een euro per Nederlander gaat jaarlijks naar de nakomelingen van de Palestijnse vluchtelingen uit 1948 via de UNRWA. Eigenlijk gaat dat geld al zo’n 60 jaar op aan noodhulp, want aan oplossen van dit vluchtelingenprobleem doet UNRWA niet. Integendeel, het vergroot het probleem continu, door de nakomelingen van deze vluchtelingen ook tot vluchtelingen te maken, zodat er al zo’n 5 miljoen van zijn.

 

Misschien kan Nederland het Amerikaanse voorbeeld volgen, en als grote sponsor van UNRWA druk uitoefenen om het probleem eens te gaan oplossen in plaats van in stand houden?

 

Zoals Tom Petty al zong: You don’t have to live like a refugee...

 

Wouter

______________

 

Zie ook: http://m.cidi.tv/video/1094

 

MK Wilf: “UNWRA, pas je definitie van Palestijnse vluchteling aan”

VR 01-06-2012

 

Einat Wilf, voorzitter in de Knesset van de Atsmaoet partij (de partij van Barak) bezocht afgelopen week op uitnodiging van het CIDI Nederland. Ze sprak woensdagavond voor de CIDI achterban in het Amsterdamse Apollo Hotel. Ze informeerde de ruim 70 aanwezigen over de “revolutionaire” wetgeving die vorige week in de Amerikaanse Senaat werd aangenomen over het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk.

 

De wet eist dat de UNWRA en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken een onderscheid gaan aanbrengen tussen de oorspronkelijke Palestijnse vluchteling in 1948 en hun nakomelingen. Op het moment bestaat dit onderscheid niet.  Palestijnse vluchtelingen zijn de enige groep vluchtelingen die de titel van vluchteling automatisch aan hun nakomelingen doorgeven.

 

De VS doneert jaarlijks 250 miljoen dollar aan UNRWA – de VN organisatie die zich uitsluitend op de Palestijnse vluchtelingen in het Midden-Oosten richt – en staat hiermee garant voor een kwart van UNRWA’s totale jaarlijkse budget. Nederland is de vijfde grootste contribuant. We geven jaarlijks ongeveer 15 miljoen euro aan UNRWA.

 

De wetgeving, voorgesteld door Senator Mark Kirk, houdt in dat het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken binnen een jaar een rapport moet maken over welk deel van de Amerikaanse steun aan UNRWA gebruikt wordt ten behoeve van mensen die de gevechtszone van 1948 zijn ontvlucht (nu nog ongeveer 40,000 mensen), en welke deel naar hun nakomelingen gaat (ongeveer 5 miljoen mensen).

 

Een van de eisen van de Palestijnse Autoriteit in onderhandelingen met Israel, is dat alle vijf miljoen mensen met een vluchtelingstatus naar Israel kunnen komen. De Palestijnse kant noemt deze eis “het recht op terugkeer.” Israel erkent dit recht niet en beschouwt het een manoeuvre om de joodse meerderheid in Israel teniet te doen.

 

“Ik weet dat de wetgeving er niet zo indrukwekkend uitziet” zei Wilf tijdens de lezing. “Maar hij is toch revolutionair. Voor het eerst in 60 jaar constateert de VS, UNRWA’s grootste contribuant, dat ze het niet eens is met het registratiesysteem van de UNRWA. En dat is al veel.”

 

De wetgeving in de Amerikaanse Senaat is de vrucht van Wilfs inspanningen die een jaar geleden begonnen. “We keken naar de originele statuten van UNRWA van 1949. We vonden nergens dat de status van vluchtelingen ook aan hun nakomelingen toekomt. UNRWA heeft dat op eigen houtje gedaan.”

Het laten voortduren van het vluchtelingenprobleem door de VN en het Palestijnse leiderschap zijn net zo beschadigend voor de kansen op een vredesakkoord als de nederzettingen, constateerde de 42-jarige Wilf die haar politieke carrière begon als beleidsadviseur van Shimon Peres.

Landen die een “twee staten oplossing willen, bederven hun eigen uitgangspunt en door het blijven financieren van de UNWRA definitie van vluchteling. Dit probleem is misschien de grootste obstructie op weg naar een permanent vredesakkoord,” voegde Einat Wilf toe.

 

Tijdens haar bezoek sprak zij met Tweede Kamerleden van verschillende politieke partijen. Ook bezocht zij het ministerie van Buitenlandse Zaken, de Israelische ambassade, het Vredespaleis, de Universiteit van Leiden en de Universiteit van Amsterdam. Ook gaf zij interviews voor Nederlandse media.

Einat Wilf zei dat zij van plan is elke grote contribuant van UNRWA te bezoeken met het verzoek voor meer financiële transparantie, verantwoordelijkheid en een andere ‘minder extensieve’ definiëring van Palestijnse vluchteling.

 

Eerbetoon voor opgeblazen Palestijnse martelaren

 

Vorige week heeft Israel als blijk van goede wil de lichamen van 91 Palestijnse terroristen aan de Palestijnse Autoriteit overgedragen. Zij zijn allemaal door Israel gedood of bliezen zichzelf op tijdens aanslagen in Israel. Velen van hen waren zelfmoordterroristen, die zich in bussen en andere publieke ruimtes in Israel opbliezen, met als doel zoveel mogelijk Israelische burgers te doden. Naar goed PA gebruik kregen zij een heldenbegrafenis, waarbij president Abbas, premier Fayyad en andere Palestijnse leiders aanwezig waren. Verschillende sprekers riepen op het pad van deze ‘martelaren’ te volgen. De moefti van de PA sprak de volgende woorden:

 

PA Mufti Muhammad Hussein:

"Today we receive this elite group of Martyrs. Our people, headed by the Palestinian leadership, welcome these Martyrs with great honor... As we accompany these Martyrs to Heaven, we should be happy: By Allah's will, we still have elite groups of Martyrs like these among us. We still have a generous leadership, and we still have a people that has never been sparing and will spare no sacrifice for this blessed land, for this homeland, for Jerusalem and the holy places, and for every inch of the pure land of beloved Palestine. Honored brothers, this is a great event: The souls of the noble Martyrs envelop us, and their souls tell us to follow in their path."

 

Ondertussen zet Abbas naar het Westen toe weer zijn andere pet op, die van de goedwillende maar machteloze Palestijn, die niets liever wil dan vrede, maar ja, die wrede bezetting en die vermaledijde nederzettingen verpesten de boel.

 

Bron: PMW

 

 

 

Arabisch racisme door links genegeerd

 

Er is de laatste tijd veel te doen om de Afrikaanse migranten in Israel en de vijandigheid die zij soms tegenkomen, maar verzwegen wordt weer eens het veel ergere Arabische racisme. Ook in Nederland ligt dit onderwerp overigens gevoelig, en toen een tijdje terug een zwangere vrouw met een Surinaamse vriend werd aangevallen door Arabieren werd kritiek op dit racisme door Hassnae Bouazza totaal van de hand gewezen. Nee, men is zelf slachtoffer, en dan is er geen ruimte voor andere slachtoffers.

 

RP

---------

 

Arab Racism: The story the Left ignores

http://elderofziyon.blogspot.nl/2012/05/arab-racism-story-left-ignores.html

 

Here's a story about racism that was published three days ago, but that was ignored in the major leftist websites. Wonder why?

From The Economist:

THE multilingual, fashion-conscious residents of Beirut, Lebanon’s capital, fancy their city to be cosmopolitan. But not everyone is welcome. Black people and foreigners from Asia and elsewhere in the third world who make up the bulk of migrant workers are often turned away from the city’s smarter venues. Conscious of the bad blood this can cause, Lebanon’s government has warned beach clubs against barring entry on the basis of race, nationality or disability.

But racism is unlikely to be erased overnight, either in Lebanon or in many other Middle Eastern countries where blacks are routinely looked down on. Racist taunts are often heard on Egypt’s streets, and in Yemen, darker-skinned people, known as al-akhdam (“the servants”), who make up perhaps 5% of the population, are confined to menial jobs and tend to dwell in slums. In Libya rebel militias often targeted darker-skinned people from nearby countries such as Chad and Mali and from countries further south, accusing them of being mercenaries of Muammar Qaddafi.

Filipinos, Sri Lankans and Chinese-Americans, among others, whisper of racist slurs both at work and on Lebanon’s streets. “When black or Asian friends visit,” says a young Lebanese professional, “I’m at the airport the moment they land to make sure immigration officers don’t ask inappropriate questions. It’s a disgrace.”

Some people blame the legacy of the slave trade, which brought sub-Saharan Africans, as well as others, to the region from the 7th century onwards. But Nadim Houry of Human Rights Watch, a New York-based lobby group says that racism persists in the region because governments have been lax about tackling it. “There are racists everywhere in the world, but in many countries it is now taboo to make comments, partly because there are laws against it,” he says. “Here, even when there is legislation, it is never applied.”

Snobbery makes things worse. Millions of foreigners in the Middle East do cleaning and building jobs which locals consider beneath them. Sponsorship schemes often deny such workers basic rights. “People just see us as cheap labour,” says a Filipino university graduate who makes $200 a month in a Beirut beauty parlour. Some beach clubs have already said they will ignore the new regulation. Their customers, they say, would not tolerate having to rub shoulders with the dark-skinned servant class.

 

Will there be any soul-searching in the Arab world about this explicit racism? Will the "pro-Palestinian" crowd notice that Arab racism makes the bigotry of some Israelis pale by comparison? Will there be follow-up stories in the media about this, which might shame some Arabs?

No, no and no.

 

Bekendste zangeres Israël verovert harten Iraniërs (met video)

 

De liedjes van Rita zijn de laatste maanden zeer populair geworden in Iran en dat is omstreden, omdat muziek van een Israëlische zangeres luisteren in de islamitische republiek niet vanzelfsprekend is. Iraanse fans van Rita moeten online de maatregelen die het Iraanse regime tegen haar muziek heeft genomen zien te omzeilen of bij muziekwinkels op zachte toon vragen of ze haar nieuwste cd in een hoesje zonder opdruk mee kunnen krijgen.

 

Andersom geldt dat uiteraard niet; in Israel kun je gewoon Iraanse muziek kopen, zoals alle anti-Israel maatregelen uit Arabische landen en Iran andersom niet gelden. Israelische sporters, zangers en politici doen doorgaans niet moeilijk over het ontmoeten van mensen uit landen waarmee Israel geen diplomatieke banden heeft, maar die landen verbieden het hun inwoners wel om kontakten met Israeli’s te hebben of zelfs een wedstrijd tegen een Israeli te moeten spelen. Ziekelijk, en een groot obstakel voor vrede.

 

RP

--------

 

Opmerkelijk: bekendste zangeres Israël verovert harten Iraniërs

http://www.nrc.nl/nieuws/2012/06/05/opmerkelijk-bekendste-zangeres-israel-verovert-iran/

Screenshot uit de clip van Rita's nummer 'Shah Dumad'.

door Pim van den Dool

Israël en Iran zijn gezworen vijanden en de regeringen van beide landen uiten regelmatig dreigende taal in elkaars richting. Op muzikaal gebied is er nu iemand die de bevolkingen van de twee landen verbindt: de Israëlische zangeres Rita, die plotseling heel populair is geworden in Iran.

De 50-jarige Rita Jahanforuz is de bekendste zangeres van Israël en werd in Iran geboren. Als kind verhuisde de Iraanse Jodin naar Israël, waar ze sindsdien leeft en uitgroeide tot een grote ster. Op haar laatste album “All My Joys” steekt Rita oude Perzische liedjes in een nieuw jasje door ze in een snel en dansbaar tempo uit te voeren.

 

Bekijk hieronder de videoclip van Rita’s single “Shah Dumad”:

 

De liedjes van Rita zijn de laatste maanden zeer populair geworden in Iran en dat is omstreden, omdat muziek van een Israëlische zangeres luisteren in de islamitische republiek niet vanzelfsprekend is. Iraanse fans van Rita moeten online de maatregelen die het Iraanse regime tegen haar muziek heeft genomen zien te omzeilen of bij muziekwinkels op zachte toon vragen of ze haar nieuwste cd in een hoesje zonder opdruk mee kunnen krijgen.

“Tegenwoordig kennen mensen hier alleen de taal van oorlog, geweld en haat”, zegt Rita in een interview met The Wall Street Journal. Het feit dat ze tegenwoordig veel fanmail krijgt uit Iran laat volgens haar zien dat muziek “de muur van spanning kan doorbreken”:

 

“Ik hoop dat wij (Israëliërs en Iraniërs) dansend en zingend kunnen samenleven, want dat is iets dat zal beklijven.”

 

Bekijk hieronder een live-uitvoering van Rita’s laatste hit “Beegharar”:

 

 

Joden niet welkom in Jordaanse stad

 

Een triest verhaal, dat waarschijnlijk de heersende stemming in de Arabische wereld adekwaat weergeeft. Er is geen ruimte voor Joden in de Arabische landen, en ook niet voor samenwerking en vrede met een Joodse staat, los van wat deze staat doet en hoe redelijk men al dan niet is.

 

RP

-----------

 

"The people of Jordan do not accept Jews entering their homeland"

http://elderofziyon.blogspot.nl/2012/06/people-of-jordan-do-not-accept-jews.html

 

 

On Sunday afternoon, a group of Jews visited the Jordanian tourist site of Kerak in Jordan, where there is a Crusader castle and other sites.

So the Jordanian residents stoned them.

Al Jazeera (Arabic) reports:

Salem Jeradat - who owns a grocery in the town - was surprised Sunday afternoon by a delegation of Jewish men and women who were wearing the clothing of religious Jews, which led him to throw his shoes at them.

"Then the people of the town immediately came to the group and they threw shoes and stones, and they kicked them out of town immediately." Jeradat continued, "The people of Jordan do not accept the Jews entering their homeland, and the Wadi Araba treaty between Jordan and the Zionist entity does not represent us."

The idea is that those who occupy Palestine and desecrate holy places should not be allowed to roam freely in Jordan. Citizens of the town gathered in the evening in a grocery and committed themselves to prevent Jews from returning to their town.

 

A Jordanian website helpfully added that the Jewish tourists were wearing "provocative hats."

None of the articles mention "Zionists." Just Jews. 

But don't call them anti-semitic. They get angry.

 

Mediamissers Nieuwsbrief Israël mei 2012

 

De groeperingen Israël: 12 Points , Israël-Palestina.Info en de stichting WAAR hebben weer een Mediamissers Nieuwsbrief Israel samengesteld, over een reeks beweringen in de Nederlandse media die feitelijk niet juist zijn of een zeer vertekend beeld geven van de situatie in het Israelisch-Palestijnse conflict. Hieronder een samenvatting.

 

Wouter

________________

 

 

Samenvatting Mediamissers Nieuwsbrief Israël – mei 2012

In deze nieuwsbrief is met name de hongerstaking van 1600 Palestijnse gevangenen in Israël kritisch onder de loep genomen, naast andere berichten over onder meer pro-Palestijnse demonstranten op de Westelijke Jordaanoever die klappen kregen van Israëlische militairen, Israëls 64ste verjaardag en de rellen rond de Nakba Dag. De berichten verschenen vanaf eind maart, maar de nadruk ligt op de maand mei.

Wederom werd een groot aantal artikelen en uitzendingen over Israël aangetroffen die feitelijke onjuistheden bevatten of die misleidend zijn door wat onvermeld blijft.

Hongerstaking

Over de hongerstaking is berichtgeving van Trouw, NRC, Volkskrant en NOS bekeken. Opvallend was dat als motivatie voor de hongerstaking vooral de administratieve hechtenis en eenzame opsluiting naar voren werden gehaald, maar vaak niet duidelijk werd gemaakt dat slechts enkele honderden Palestijnen in administratieve hechtenis zit en enkele tientallen in eenzame opsluiting; ook de reden voor die maatregelen (dreiging van terreurdaden) werd zelden vermeld. De overgrote meerderheid zit vast na een veroordeling wegens geweld, het oproepen daartoe, het beramen en uitvoeren van aanslagen of lidmaatschap van een terreurgroep. Onder de leiders van de hongerstaking zijn beruchte terroristen die bloedige aanslagen tijdens de Tweede Intifada op hun geweten hebben. Dit onvermeld laten geeft een vertekend beeld van de situatie.

Interviews met familieleden en advocaten van de hongerstakers bevatten vrijwel geen kritische vragen of kanttekeningen, en wederhoor van Israëlische kant ontbrak vrijwel altijd. Zwaar overtrokken cijfers over aantallen gevangenen, afkomstig van Addameer, een belangengroep die als mensenrechtenorganisatie werd gekarakteriseerd, werden kritiekloos geciteerd in De Volkskrant.

Optreden IDF

Bij het stoppen van een illegale demonstratie (en naar verluid wegblokkade) van Westerse en Palestijnse activisten door het Israëlische leger in april, zijn enkele rake klappen gevallen. Op zich een klein en niet uitzonderlijk incident, dat in vrijwel alle landen ter wereld voorkomt. Uitzonderlijk was dat dit, mede door de aanwezigheid van camera’s die het incident vastlegden, groot in het nieuws kwam in diverse dagbladen en bij de NOS. Opvallend was verder de eenzijdige aandacht voor het verhaal van de actievoerders (waaronder een Nederlandse vrouw) zonder weerwoord van Israëlische kant. Ondanks hun duidelijk provocerend optreden, en het feit dat de Israëlische officier twee vingers had gebroken bij de schermutselingen, werden de actievoerders ‘vredesactivisten’ genoemd.

Een NOS reportage van een week later liet wel ook de kant van de IDF soldaten zien bij een (niet geweldloze) demonstratie op de Westoever.

Mavi Marmara

In berichtgeving over de relatie Turkije-Israël wordt nog regelmatig verwezen naar de entering door Israël van het Turkse schip de Mavi Marmara in mei 2010, zo ook in een ANP bericht dat vele kranten en nieuwssites op 23 april plaatsten. Dit bericht vermeldde: “Het vaartuig vervoerde hulpgoederen voor de Gazastrook”. Dit is pertinent onwaar. De Mavi Marmara vervoerde alleen actievoerders, waaronder veel leden van de radicale Turkse organisatie IHH, die de commando’s van het IDF te lijf gingen met metalen pijpen en andere geïmproviseerde wapens. Door te spreken van een ‘Turkse hulporganisatie’ en ‘hulpgoederen’ wordt een vertekend beeld gegeven. Ook bleef de agressie van deze activisten onvermeld zodat het leek alsof de Israëlische soldaten zonder enige noodzaak erop los begonnen te schieten.

De Telegraaf meldde op 23 mei over de Mavi Marmara: ‘In september veroordeelden de Verenigde Naties de Israëlische militaire interventie al als overdreven en onredelijk’. Dat laatste is zeer misleidend, want de VN oordeelden ook dat de interventie op zichzelf gerechtvaardigd was al was het in internationale wateren.

Westoever, nederzettingen en Jeruzalem

In een ANP bericht van 23 april wordt gesproken over de ‘muur’ op de Westoever, die echter voor 90% uit hekwerken bestaat, een veel voorkomende foutieve aanduiding in de berichtgeving.

In een ANP bericht van 24 april wordt gesteld dat de ‘illegale kolonies’ van Israël op de Westoever ‘het voornaamste obstakel voor een vredesakkoord tussen Israëli’s en Palestijnen’ zijn. Dit is een zeer discutabel politiek standpunt, en legt de schuld voor het uitblijven van een vredesakkoord ten onrechte eenzijdig bij Israël. Van Palestijnse kant zijn minstens zo grote struikelblokken het vasthouden aan een vermeend recht op terugkeer van miljoenen vluchtelingen en hun nakomelingen, en de pertinente weigering om Joodse nationale rechten en de Joodse geschiedenis in het land te erkennen. Daarnaast is de positie van Jeruzalem voor beide kanten een groot obstakel.

De NOS en andere media spreken steeds over het bouwen in nederzettingen in bezet gebied. Maar het bouwen of uitbreiden in bestaande wijken of dorpen in het zogenaamde C-gebied is niet in strijd met de Oslo akkoorden die Israël met de Palestijnen sloot. Ook sprak de NOS van “Palestijns Oost-Jeruzalem”, waarmee de Palestijnse claim op Oost-Jeruzalem ondersteunt wordt, terwijl Jeruzalem nooit Palestijns is geweest en volgens het VN delingsplan een aparte status had moeten krijgen.

Regelmatig wordt aandacht besteed aan geweld van kolonisten tegen Palestijnen, terwijl geweld van Palestijnen tegen kolonisten, dat ook regelmatig voorkomt, niet vermeld wordt tenzij er doden vallen.

Ook Israëlische ontruimingen van zogenaamde illegale buitenposten krijgen zelden aandacht.

Nakba Dag

Er was dit jaar minder aandacht voor de zogenaamde Nakba Dag dan in voorgaande jaren, maar de berichtgeving erover was zowel eenzijdig als onjuist.

Een ANP bericht van 15 mei vermeldde: ‘In 1948 veroverde Israël zijn huidige territorium en verdreef ruim 760.000 Palestijnen.’ Dit is onwaar: slechts een minderheid hiervan is verdreven door het Israëlische leger. De meerderheid van de Palestijnen ontvluchtte het oorlogsgeweld nadat ze zelf een oorlog waren begonnen om het door de VN aangenomen
delingsplan voor het gebied te verhinderen. Ook het getal van ruim 760.000 is te hoog: de VN schatte destijds 726.000 en stelde dit later bij naar 711.000.

Ook een reportage van Rolf Bos in De Volkskrant van 15 mei laat de context achterwege van de vlucht van Palestijnen in 1948, en vooral hun eigen actieve betrokkenheid daarbij. Ze worden slechts als slachtoffers van de stichting van Israël geportretteerd, wie in 1948 leed is aangedaan. Een blog van Rolf Bos naar aanleiding van Israëls 64^ste onafhankelijkheidsdag hekelde het vlagvertoon en nationalisme in Israel.

Interview Hans Achterhuis

Het gepubliceerde interview in Trouw van 27 april bevat diverse onjuiste clichés, zoals dat ‘iedereen die kritiek levert op Israël onmiddellijk voor antisemiet wordt uitgemaakt’. Daarbij wordt -schijnbaar als bruggetje- ook Hannah Arendt te onpas genoemd. Dat zij aanvankelijk actief zioniste was wordt verzwegen, en haar latere positie wordt ook ongenuanceerd weergegeven. Ten onrechte wordt de zionistische beweging de leus ‘een volk zonder land voor een land zonder volk’ aangewreven, en een mank gaande vergelijking gemaakt met het lot van de Amerikaanse indianen bij de kolonisatie van Amerika.

 

 

 

Palestijnse schoolmeester overgeplaatst na dansen met Israeli's

 

De Palestijnse Autoriteit moet er niets van hebben dat Palestijnse jongeren met Israelische jongeren zouden dansen...

 

______________

 

 

Palestinian school principal punished after scandalous dance with Israelis

Abu Samra defends his position, saying he could not control pupils once they were on the beach

http://gulfnews.com/news/region/palestinian-territories/palestinian-school-principal-punished-after-scandalous-dance-with-israelis-1.1028903#.T8irocoV-4e.facebook

By Nasouh Nazzal, Correspondent

Published: 00:00 June 1, 2012

 

Ramallah: Mohammad Abu Samra, the youngest known school principal in the history of Palestinian Territories, paid a huge price for dancing and allowing his pupils to dance with Israelis on the Jafa beach.

The 33-year-old Mohammad Abu Samra, principal of Al Salam Secondary School in the city of Qalqiliya, north of West Bank, was transferred after he organised a picnic for 45 pupils of grade 11 and 12 to the Jafa beach in Israel. The pupils are up in arms against the Ministry of Education’s decision to transfer the principal to a school more than 30km away from his home.

The students went on a strike and organised several processions within the premises of the Ministry of Education, demanding Abu Samra be reinstated. He said each student who went on the picnic had to provide a parental approval saying that they knew that their sons were heading to the beach that would have women visitors. “It is illogical and unfair for me to be punished,” he said.

Photos taken on the beach show some of the pupils with women in bikinis, which are considered a disgrace by the pupils’ families.

According to Abu Samra, the ministry, had sent a memo, encouraging schools to organise picnics to the 1948 areas. The Israeli authorities also granted the students and their supervisors visit permits, which usually expire at 7 pm.

Speaking to Gulf News, Abu Samra said the pupils were 17-20 years and it was difficult to control them on the beach. “It is true that in keeping with the regulations of the Ministry of Education the pupils were not allowed to swim, but how could I have controlled them once they were there?” he said.

Abu Samra said at sunset, as the Israeli permits were about to expire, he instructed his pupils to get ready to go back home. However, at the same time, a group of Israeli men and women preparing a dance floor with a DJ.

“On our way to the bus, my pupils were attracted to the music and I could not say no to them,” he said. “My pupils started dancing and I also joined them at the beginning to let them have fun,” he said, stressing that their dance had attracted some Israeli men and women to the beach.

“Those Israelis and a child joined us on the dance floor and I could not object or ask them to leave,” he said, adding that the dance lasted 10 to 20 minutes. “It was purely unintentional and that has affected my future,” he said.

“Volunteers shot a video and took a couple of still photos and forwarded them to the Palestinian Ministry of Education, with a complaint that the incident would imply that there was normalisation of ties with Israel and it exposed the young generation of Palestinians to Israel’s illicit code of conduct,” he said.

“I was thereafter given two choices: either be downgraded to the position of a teacher with a final warning or voluntarily seek transfer to a far-away school,” he said.

A pupil said the school supports the principal and that they will fight until Abu Samra returns to the institution. “Our principal did not commit any mistake. It was the Israelis who loved the way we danced and they came forward and shared the dance floor with us,” the pupil said.

A senior official from the Ministry of Education told Gulf News that Abu Samra should not have allowed his pupils to dance in the first place. The fact that some Israeli women shared the dance floor with the pupils further complicated the issue.

The official stressed that Abu Samra had committed several administrative mistakes during the outing. Although the picnic was licensed by the ministry, mixing with Israelis on the beach should not have been allowed, the official said, speaking on condition of anonymity.

“This issue has serious social and political ramifications and trips such as this should be planned and executed in a more conservative way,” the official added.