Derde dag op rij Rafah grensovergang Gaza gesloten door Hamas

 

Hamas verandert de Gaza strook in een openlucht gevangenis, in een concentratiekamp en straft de bevolking zo collectief voor, ja, voor wat eigenlijk? Het lijkt op een machtsstrijd met Egypte over de hoofden van de gewone bevolking, en misschien wil Hamas ook de handel via de tunnels (waar ze grof belastinggeld mee verdient) wel beschermen. Het is hoe dan ook een cynisch verhaal en gegeven dat na alle kritiek van Hamas op de blokkade zij nu zelf de grens sluit. Maar verwacht daarover geen verontwaardigde reacties van Van Agt, Stop de Bezetting en alle andere bekende zelfbenoemde voorvechters voor de Palestijnen.

 

RP

-----------

Third day in a row: Rafah crossing still closed - by Hamas

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/06/third-day-in-row-rafah-crossing-still.html

Hamas' siege on Gaza continues.

For the third consecutive day, Hamas has not opened the Rafah crossings because of a disagreement with Egypt on logistics.

Egypt closed the crossings on Saturday morning for "administrative and technical" reasons, causing anger from the Gazans waiting to go to Egypt. But since Sunday, Hamas has closed the crossing.

It appears that one major reason Hamas is unhappy is that Egypt maintains a list of thousands of Gazans who are not allowed to enter Egypt. Hamas wants this list, which no doubt includes many of its members, to be discarded.

Notably, the crossing is open from the Egyptian side, and Gazans returning home from Egypt are being allowed through.

Posted by Elder of Ziyon at 7:59 AM

Israël en apartheid?

 

Onderstaande tekst heeft prof. Hans Jansen (de theoloog) uitgesproken vorige week op een symposium van de werkgroep WAAR over boycotacties en de boycotbeweging tegen Israel. Het is een artikel, helaas nog steeds actueel, uit de Internationale Spectator van 2007 (een uitgave van het Instituut Clingendael), waarin hij reageerde op een artikel van professor Couwenberg in hetzelfde tijdschrift van januari 2007.

 

De Israel-boycotbeweging gebruikt veelvuldig de vergelijking met het vroegere Apartheidsregime in Zuid-Afrika om een boycot van Israel op verschillende gebieden te rechtvaardigen. Hoe volkomen absurd deze vergelijking is, wordt duidelijk wanneer je de rassenwetten van Zuid-Afrika tegenover de onafhankelijkheidsverklaring en basic laws van Israel zet, waarin de gelijkheid van alle burgers voor de wet centraal staat. Ook een blik op Israelische stranden, markten, bussen en ziekenhuizen zou natuurlijk ruim voldoende moeten zijn om het ongelijk van deze mensen aan te tonen.

 

RP

-------

 

Israël en apartheid?

HANS JANSEN (THEOLOOG) - 05 JUNI 2011

 

http://www.hetvrijevolk.com/index.php?pagina=13319

 

 

In een nummer van de Internationale Spectator schrijft prof.dr. S.W. Couwenberg op de opiniepagina een artikel, getiteld Israël en het apartheidsbewind in Zuid-Afrika: een vergelijking, waarbij ik de volgende kanttekeningen maak en vragen stel.

Om te kunnen beoordelen of we de politiek van Israël kunnen vergelijken met het apartheidsbewind van de blan­ken in Zuid-Afrika, moeten we eerst scherp in het vizier krijgen wat het apartheidsbewind van Zuid-Afrika destijds precies inhield. We kunnen zeggen dat het apartheidsbewind in Zuid-Afrika (tussen 1948-1990) wezenlijk een rassenscheiding organiseerde tussen een grote meerderheid van zwarten en een kleine minderheid van blanken. Driekwart van de zwarten en kleurlingen leefde op  13% van het land, het meest onvruchtbare deel. De blanken leefden op 87 % van het land. De Z.A. leiders, zoals Malan, Strij­dom, Verwoerd steunden openlijk Hitler en na de oorlog veroordeelde de regering de Neurenberger processen!

Achtereenvolgens werden talrijke  rassenwetten ingevoerd, waaronder: 1949: huwelijk tussen blanken en zwarten verboden; 1950: seksueel verkeer tussen blanken en zwarten verboden; 1950: identiteitskaart verplicht waarop ras vermeld staat; 1950: regering kan aparte woongebieden aanwijzen en verhuizing daarheen afdwin­gen. Mensen ingedeeld in blanken, kleurlingen (waaronder Indiërs) en zwarten; 1950: huisarrest, spreek- en schrijfverbod voor al degenen die het apartheidssysteem bestrijden: aanhangers van communisme en leden van organisaties zoals ANC, PAC, Chr. Instituut enz.; 1952: invoering van persoons­bewijzen, die gelden als verblijfs­vergunning, huisvestingsvergunning, werkgeversverklaring, om zwarten 24 uur per dag onder controle te houden; 1953: verbod op geweldloos verzet tegen apartheidspolitiek (3 jaar gevangenisstraf); 1953: absoluut stakingsverbod voor zwarten; 1953: apartheid ingevoerd in lager- en middelbaar onderwijs; 1954: Vier zwarte woonwijken bij Johannesburg tot blank gebied verklaard. Nieuwe wijken op 20 km. van het centrum, ingedeeld naar stammen. 1956: de zwarten hebben geen recht op verhaal na onterechte verwijdering uit huis of gebied; 1956: verbod voor zwarten op lidmaatschap vakbond; uitbreiding van voor blanken gereserveerde beroepen; 1959: afschaffing parlementsvertegenwoordigers voor zwarten. Begin van thuislandenpolitiek; 1959: apartheid aan de universiteiten.

Welnu, elke vergelijking die wordt gemaakt tussen Israël en het apartheidsbewind van de blanken in Zuid-Afrtika gaat volkomen mank, omdat Israël geen rassenwetten kent. In hetzelfde jaar 1948 waarin de racistische apartheidsstaat in Zuid-Afrika het levenslicht zag, werd ook de staat Israël gesticht, die wezenlijk democratisch is en niet racistisch. In de onafhankelijkheids­verklaring die Ben Goerion op 14 mei 1948 voorlas, staat: "De staat Israël zal openstaan voor Joodse immigratie en voor de inzameling onzer ballingen, zal het land ontwikkelen in het belang van al zijn inwoners, zal gegrond­vest zijn op de leer van vrijheid, rechtvaardigheid en vrede overeenkomstig de visioenen van Israëls profeten, zal de volledige sociale en politieke gelijkheid van al zijn burgers zonder onderscheid van geloof, ras of sekse be­vorderen, zal de volle vrijheid garanderen van geweten, godsdienst, onderwijs en opvoeding, zal de heiligheid en onschendbaarheid van de heilige plaatsen aller godsdiensten in ere houden, en zal trouw zijn aan de principes, zoals die zijn neergelegd in het Handvest van de Verenigde Naties". Deze verklaring impliceert natuurlijk niet dat er geen discriminatie in Israël bestaat. Ik begin al jaren elke dag met het digitaal lezen van het Israëlische dag­bladHaaretz en dan valt me op, hoe in deze nog jonge staat op alle niveau's fel wordt gedebatteerd over vormen van discriminatie waartegen men de strijd aanbindt. In deze zin is Israël geen uitzondering onder alle democra­tische staten in de wereld, die allen zonder enige uitzondering met dit probleem worstelen. Maar iedereen die meent dat in Israël minderheden meer worden gediscrimineerd dan elders, moet zich het volgende goed realiseren: Israëlische burgers genieten volledige ge­lijkheid voor de wet. Dit geldt niet alleen voor Joden, maar ook voor de meer dan een miljoen moslim- en christen-Arabieren, die één vijfde van de totale bevolking uitmaken. In te­gen­stelling met de zwarten in Zuid-Afrika hebben Arabische burgers dezelfde politieke rechten als Joodse Isra­ëliërs: zij kunnen lid worden van alle politieke par­tijen, hebben stemrecht, worden gekozen en afgevaardigd naar ge­meentebesturen, de Knesset én zijn lid van het Hoger Gerechtshof en het kabinet. Arabische studenten en profesoren geven colleges en debatteren met Israë­lische studenten en professoren aan alle universiteiten in Israël, en aan de universiteit van Haifa is 20% van de studenten Arabisch. Geen redelijk mens die geen vreemde­ling is in Jeruzalem zal ontkennen dat discriminatie ook in Israël een probleem is, maar aard en omvang hiervan is niet exceptioneel, en discriminatie is nog heel wat anders dan apartheid! Hoe kan prof. Couwenberg zeggen dat  "de staat Israël een exclusief Joods karakter heeft"?

Ook als het gaat om de politiek van Israël met betrekking tot de Palestijnen is het niet moeilijk aan te tonen dat Is­raël niet wenst te regeren over het Palestijnse volk in de zogenaamde bezette gebieden, dat wil zeggen de Gaza­strook en de West-oever, die Israël in de Zesdaagse Oorlog van 1967 annexeerde. Daar zijn veel bewijzen voor te geven, maar ik moet mij hier beperken. Onmiddellijk na de Zesdaagse Oorlog drong de Israëlische regering er bij de Arabische lei­ders op aan om met vresdesonderhandelingen te beginnen. Israël was bereid om in ruil voor een vredesverdrag de veroverde gebieden onmiddllijk af te staan. Maar Gamal Abdel Nasser, president van Egypte, vertolkte precies wat leefde bij alle Arabische politici: "Het leven heeft voor ons geen betekenis meer en is waardeloos, als niet elk voetbreed stukje grond van Palestina is bevrijd". Geen wonder dat op de topconferentie van de Arabische leiders, die 1 september 1967 in Khartoum werd gehouden, uit de mond van alle Arabische politici de berucht geworden drie nééns klonken: "Géén vrede met de staat Israël, géén erkenning van de staat Israël, en géén onderhandelingen met de staat Israël". Op 22 november 1967 aanvaarde de Veiligheidsraad van de VN de volgende resolutie: "Terugtrekking van gewapende Israëlische eenheden uit gebieden welke in het jongste conflict (De Zesdaase Oorlog) werden bezet; stopzetting van alle oorlogsbetuigingen of oorlogstoestan­den, alsmede respect voor en erkenning van de soevereiniteit, territoriale integriteit en politieke onafhankelijkheid van iedere staat in het gebied, en hun recht op leven in vrede binnen veilige en erkende grenzen, gevrijwaard van dreigementen of gewelddaden".

Welnu, prof. Couwenberg citeert dit artikel om te illustreren dat Israël deze (en andere) resoluties van de Veiligheidsraad aan zijn laars lapt, omdat het een koloniale en expansionistische politiek zou voeren. Opmerkelijk is dat hij een heel belangrijk deel van de tekst van de resolutie gewoon weglaat, namelijk de woorden: "(….) en hun recht op leven in vrede binnen veilige en erkende grenzen, gevrijwaard van dreigementen of gewelddaden". Het is duidelijk dat Israël wordt gesommeerd veroverde gebieden terug te geven, maar in ruil voor vrede, erkenning van Israël door de Arabische naties en veilige grenzen. Professor Couwenberg negeert bovendien het onmiskenbare historische feit dat alléén Israël deze resolutie 242 van de Veiligheidsraad onmiddellijk aannam, maar dat alle Arabische en Palestijnse leiders in het Midden-Oosten deze resolutie radicaal verwierpen, in overeenstemming met de verklaring die zij in Khartoum hadden afgegeven: "Géén vrede met de staat Israël, géén erkenning van de staat Israël, en géén onderhandelingen met de staat Israël".

Ten slotte zou ik mijn collega een aantal vragen willen stellen: 'Waarom verzwijgt u dat honderden vooraanstaan­de Arabische wetenschappers en geestelijke leiders op hun topconferenties (Cairo in 1968 en Teheran tijdens 1^ste en 2^deintifada) de drie nééns van de politieke leiders (Khartoum 1 september 1967) hebben onderschreven? Waarom verzwijgt u dat er grote overeenstemming bestaat tussen Palestijnse wetenschappers, hoogleraren, leraren, politici, imams, juristen, journalisten, columnisten, cartoonisten en makers van radio- en televisiepro­gramma's als het gaat om de uiteindelijke verdwijning van de staat Israël? Waarom verzwijgt u dat tot op heden geen tittel of jota is geschrapt uit de zogenaamde charters (Handvest van Hamas: artikel 11 en 13; Handvest van de PLO: artikel 9, 15, 19, 20, 21 en 22; en Handvest van Al-Fatah (de politieke partij van Abbas): artikel 12 en 19), waar in tal van varianten wordt geformuleerd dat de staat Israël geen bestaansrecht heeft en vernietigd moet worden? Ten slotte: waarom zwijgt u over het Palestijnse onderwijs, waarin aan meer dan 1 miljoen kinderen, leerlingen en studenten tot op vandaag wordt geleerd dat Israël uiteindelijk in een heilige oorlog vernietigd moet worden?". Té veel Arabieren en Palestijnen zien héél Palestina als hun onopgeefbare kolonie, dat de islam in 638 heeft bezet en geannexeerd.  

~~~~~~~~

Prof.Dr. Hans Jansen is theoloog, historicus en kenner van het antisemitisme. Van 1990-2000 bekleedde hij aan de faculteit voor Letteren en Wijsbegeerte van de Vrije Universiteit te Brussel de James W. Parkes leerstoel voor de geschiedenis van de christelijke literatuur over jodendom en joden en sinds 2002 is hij verbonden aan het Simon Wiesenthal Instituut te Brussel. In 2006 verscheen zijn boek Van jodenhaat naar zelfmoordterrorisme. Islamisering van het Europese antisemitsme in het Midden-Oosten (Jongbloed Heerenveen), 1047 blz. ISBN 9058296229.

Israel, het Joodse volk en de uitvinding van Shlomo Sand (IMO)

 

IMO Blog, 2011

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000558.html

Onlangs herplaatste Joods Actueel haar interessante en kritische boekbespreking uit 2010 (zie Geschiedenis als wapen in het politiek debat) van Shlomo Sands boek 'The invention of the Jewish people', dat eind 2009 uitkwam. De ideeën in dat boek worden nog steeds veel gebruikt in discussies om het Joodse recht op zelfbeschikking in het land Israel te ontkennen. Vorig jaar schreef ik het volgende over Sand:

Shlomo Sand wordt vaak aangehaald als bewijs dat er geen Joods volk is, dat de Joden geen recht hebben op Israel en dat Israel dus geen bestaansrecht heeft. Het is een van die controversiële figuren die op quasi-wetenschappelijke wijze zijn ideologische standpunten aan de man brengt en daar in Israel alle ruimte toe krijgt. In Israel zijn zijn ideeën misschien verfrissend, zoals de ideeën van mensen die alles omdraaien wat algemeen voor waar wordt aangenomen, dat nou eenmaal zijn, ook al klopt er verder niet veel van. Je wordt immers gedwongen na te gaan waarom het allemaal niet klopt, en eventueel nuanceringen aan te brengen in het eigen narratief. Maar in Europa worden deze mensen slechts gebruikt om Israel te delegitimeren en krijgen mensen met een andere visie in de media nauwelijks de ruimte om hier tegenin te gaan.
Zo had Trouw een tijdje terug een interview met microbioloog Jits van Straaten, die vergelijkbare theorieën verkondigt, zonder dat daar een tegenstuk op is geplaatst. (Zie ook: DNA: Trouw had ophef over het volk Israel kunnen voorzien.)

Steeds vaker verwordt het Israel 'debat' in Westerse media tot een monoloog van Israel critici, die in verschillende gradaties Israel beschuldigen en demoniseren.

Daar zou ik aan toe willen voegen dat de replieken met name nog op pro-Israel sites en blogs verschijnen, waar de 'gewone' mens vaak toch met wat wantrouwen naar kijkt. Anti-Israel ideeën en kritiek op Israel worden zelden ter discussie gesteld of kritisch bevraagd. Onder het mom dat dergelijke kritiek eindelijk moet kunnen (alsof de tijd dat daar inderdaad een taboe op lag niet al decennia achter ons ligt) lijkt er nu welhaast een taboe op de kritiek op deze kritiek te liggen. Bij ingezonden stukken in reactie op onjuiste en tendentieuze artikelen over Israel krijg ik vaak te horen dat men de discussie wil sluiten (welke discussie, denk ik dan) of dat men liever een nieuw stuk plaatst. Maar mij gaat het juist om het weerspreken, het aankaarten, het ter discussie stellen van al die leugens en desinformatie. En bij het insturen van een nieuw stuk krijg je overigens weer te horen dat dat nu niet actueel is, of dat men al genoeg over Israel heeft, of dat je moet inhaken op andere stukken in de krant.
Enfin, hier volgt een bespreking van een bespreking van Sands boek. Want laten we vooral niet kritiekloos alles voor lief nemen dat van pro-Israelische zijde komt...


Savasorda van Joods Actueel kijkt (in tegenstelling tot de 'normale' media) wel met een kritische blik naar dit boek dat, zoals alle boeken van de zogenaamde nieuwe historici die het 'oude zionistische narratief' aanvallen, een overduidelijke politieke boodschap heeft. Deze vermenging van politiek en wetenschap zou tot voorzichtigheid moeten leiden wat betreft de conclusies uit het boek, zoals alles wat maar enigszins in de pro-Israel hoek geplaatst kan worden, wel altijd met een enorme scepsis wordt bejegend. Deze selectieve houding van de media heb ik vaker gehekeld.

Toch vind ik Savasorda hier en daar te makkelijk, en laat hij beweringen onbeantwoord. Zo beweert Sand naar zijn zeggen dat Flavius Josephus de cijfers van het aantal door de Romeinen verjaagde en gedode Joden overdrijft, maar we krijgen niet te horen of dat juist is. Terecht stelt Savasorda dat Joodse geschiedschrijvers niet ontkennen dat er ook Joden in het land bleven wonen (en Sand dus een zogenaamd strooien mannetje opzet), maar om wat voor aantallen gaat het dan? En in hoeverre klopt de bewering van Sand dat deze zich later tot de islam bekeerden? Ik weet het, het is veel werk om zulke dingen goed uit te zoeken, maar als je Sands beweringen aanhaalt en ter discussie stelt, maakt dat wel nieuwsgierig.

Hetzelfde geldt voor de volgende passage:

"In interviews pakt Sand graag uit met de uitspraak dat "de schoolkinderen in Israël aangeleerd wordt dat alle Joden door de Romeinen op een bepaald moment verbannen zijn". Dat is best mogelijk. Wat de Vlaamse schoolkinderen over bijvoorbeeld de Guldensporenslag (1302) in de geschiedenisles leren, klopt ook niet met wat in de Vlaamse universiteiten onderwezen wordt."

Het is 'best mogelijk', maar is het ook zo? Er wordt door antizionisten van alles beweerd over wat Israelische kinderen in schoolboeken leren. Ik zou dat niet zomaar aannemen. Verder is de tegenwerping natuurlijk terecht, en later veralgemeniseert Savasorda dit:

"* Alle nationale staten hebben na hun stichting de geschiedenis ingeroepen om hun bestaan te legitimeren. Frankrijk schuift Clovis als eerste Fransman naar voor, Vlaanderen heeft zijn Guldensporenslag, en wie leerde niet op school dat de "Oude" Belgen de dapperste van alle Galliërs waren"? Die 'nationale' mythes en verhalen zijn evenwel altijd opgebouwd rond een kern van waarheid. Israël is daar geen uitzondering op. De echte legitimiteit van een land ligt in het creëren van een welvarende democratische samenleving waarin het voor de burger goed toeven is.

* Sand stelt dat de Joden geen volk zijn, dat ze behalve een gemeenschappelijke religieuze basis, geen echte nationale banden hebben. Als historicus zou Sand moeten weten dat er voor de 19de eeuw bij geen enkel 'volk' sprake is van nationale samenhorigheid. Volkeren horen bij een gebied, waar een vorst over heerst. Deze gebieden worden (met hun inwoners) door een goed uitgekozen huwelijkspolitiek van de machthebbers of door een oorlog, met andere gebieden samengevoegd of ervan afgescheiden. De geschiedenis van Vlaanderen is hier een mooie illustratie van. Het volk (de derde stand) speelt pas mee vanaf de Franse Revolutie(1789).Het nationalisme ontstaat in Europa in de 19de eeuw: volkeren komen in opstand en eisen nationale onafhankelijkheid. Het zionisme dat op het einde van de 19de eeuw ontstaat, is de Joodse tegenhanger hiervan."

Dit is wat mij betreft de kern van wat er mis is met dergelijke boeken. Alle nationale identiteit is (tot op zekere hoogte) een inventie, een constructie, en alle landen kennen nationale mythen en volkshelden. Dat er voor de 19de eeuw nog geen volken in de moderne zin waren, wil uiteraard niet zeggen dat er geen Joodse (of andere) identiteit was, geen gemeenschappelijke geschiedenis en gebruiken etc. zoals ook Savasorda stelt. Hoe en wanneer en waarom zo'n identiteit bestaat en wordt versterkt, en hoe landen deze in stand houden, is hartstikke interessant. De discussie hierover en het onderzoek hiernaar zou echter los moeten staan van het bestaansrecht (en het specifieke beleid) van een bepaalde staat, en zou hooguit in algemene zin kunnen leiden tot wat meer relativering van begrippen als 'nationale identiteit'.

Sands boek is in feite een politiek geschrift dat de fundamenten onder Israels bestaansrecht vandaan wil halen. Het is triest en veelzeggend dat zo'n boek zoveel aandacht trekt en zo goed verkoopt. Het is nog triester dat volgens velen Israels bestaansrecht afhankelijk is van zaken als de band tussen de huidige Joden en de Bijbelse Joden, of (bij anderen), de vervolging van de Joden en haar huidige beleid. Het wordt tijd dat Israels bestaan en het recht van de Joden op zelfbeschikking als vanzelfsprekend wordt gezien. Daarbij (en daardoor) is er dan ook alle ruimte voor kritiek zonder dat die als antisemitisch zal worden uitgelegd en men van pro-Israel zijde gelijk in de verdediging schiet.

Ik vind het verbluffend dat zo weinig journalisten, politici en deskundigen de soms wat defensieve houding vanuit pro-Israel zijde in verband brengen met de totaal doorgeschoten kritiek en aanvallen op Israels bestaansrecht. Wanneer onder werkelijk ieder artikel over Israel waaronder gereageerd kan worden Israel met de nazi's wordt vergeleken, dan is het bijna niet meer mogelijk nog normaal en ontspannen te discussiëren.

Israel is overigens niet kunstmatiger dan de Arabische landen, die veelal uit verschillende stammen of etnische groepen bestaan die door de harde hand van een dictator (Assad, Gadhafi) bij elkaar worden gehouden of door het cultiveren en uitvergroten van een al even kunstmatige gemeenschappelijke pan-Arabische identiteit. Een van de redenen dat niet iedereen optimistisch is over de zogenaamde Arabische lente is dat men bang is voor de machtsstrijd en de chaos die ontstaan nadat de oude regimes zijn ontmanteld. In Irak is dat duidelijk te zien, maar ook in Libanon viert het sectarisme hoogtij. Ook het verwijt dat Israel vooral een religieuze staat zou zijn en daarom geen bestaansrecht heeft, snijdt geen hout. Een aantal Arabische landen zijn religieuzer dan Israel en hebben allerlei wetten en restricties die het leden van andere religies moeilijk maken.

Ratna Pelle

Zie ook: De controverse over de herkomst van het Joodse volk (Wouter, 2010)

14 Palestijnen gedood in Syrië

 

Een dag nadat honderden Syrische Palestijnen probeerden de grens met Israel over te komen, breken rellen uit in het Yarmouk vluchtelingenkamp. Ze zouden boos zijn op het leiderschap van het kamp, het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina – General Command (PFLP-GC), dat geen naksa demonstraties zou hebben georganiseerd. Volgens een bericht van de Palestine Press Agency waren de vluchtelingen boos op PFLP-GC leider Jibril en Hamas leider Meshaal omdat zij vluchtelingen naar de grens hadden gestuurd om daar gedood te worden. Hoe het ook zij, de PFLP schoot in op de menigte (zonder ze eerst te waarschuwen zoals Israel) en er vielen 14 doden. Het doet de Palestijnen die het kamp bewaken, en van Syrië blijkbaar wapens mogen hebben, blijkbaar niks om die tegen hun eigen bevolking in te zetten. De PFLP-GC staat volgens de PPA dicht bij het Syrische regime.

 

Ik vraag me af of de media hier net zoveel aandacht aan zullen besteden als aan de doden door Israelisch vuur (het blijft overigens onduidelijk hoeveel doden er waren en hoeveel door Israelisch vuur zijn gedood), of eigenlijk vraag ik me dat niet af L. Het is natuurlijk ook knap ingewikkeld allemaal, met al die kampen en facties en interne strijd, en de meeste mensen houden van simpel en duidelijk.

 

RP

------------

 

Het volgende komt van Elder of Ziyon:

 

14 "Naksa" mourners in Syria killed - by Palestinian terrorists! 

 

 

From Ma'an:

 

Fourteen Palestinian refugees were reported killed and another 43 injured on Monday, a report from the Palestinian government's WAFA news said. 

The victims were part of a massive group in Al-Yarmok, an unofficial Palestinian refugee camp in the Syrian capital of Damascus, mourning the death of between 10-23 Palestinians by Israeli fire on the Golan Heights ceasefire line the day before. 

Angered over the failure of camp leaders to organize demonstrations marking the Naksa, the anniversary of Israel's occupation of the West Bank, Gaza, and Golan Heights, an estimated 100,000 mourners were said to have attacked the headquarters of the Popular Front for the Liberation of Palestine - General Command. 

Militants with the PFLP-GC reportedly opened fire on the group,who were taken to a local camp hospital for treatment. The report cited hospital staff saying 14 were pronounced dead. 

During the clash, mourners reportedly set fire into the PFLP-GC headquarters, and condemned the group for its use of weapons against the crowd.

Palestine Press Agency adds that the PFLP-GC is a close partner with the Syrian leadership. Which would explain why a recognized terrorist group runs the Yarmouk camp.

Sources said that the demonstrators chanted against [PFLP-GC leader] Ahmad Jibril, Khaled Mashaal and other political leaders based in Damascus, accusing them of being agents of the Syrian regime.

 

EoZ voegt daar later aan toe:

 

UPDATE 2: Palestine Press Agency updated the story. Apparently the funeral attendees resented that the PFLP-GC head Jibril and Hamas leader Meshal attended the funeral.

They accused both terror leaders of sending Palestinian Arabs to the border to get killed - to serve the agenda of Syria to distract from their own bloody war against their people.

 

 

Y-Net meldt het volgende:

 

Mashaal visit sparks riot in Syrian refugee camp

Visit by Palestinian resistance leaders to Yarmouk refugee camp near Damascus turns bloody as mass riot against them. Reports on casualties conflicting

Published: 

06.07.11, 07:07

 

The Yarmouk refugee camp near Damascus was the site of a riot Monday evening, after infuriated mourners lashed out at Palestinian leaders attending the funerals of "Naksa Day" fatalities.

 

According to the Arab-language Syrian website "Bokra," Hamas Politburo Chief Khaled Mashaal was among those caught in the fray, as well as Popular Front General Command (PFLP-GC) Head Ahmed Jibril and Popular Front for the Liberation of Palestine politburo member Maher al-Taher.

 

Sources in the refugee camp said the masses were shouting out against the Palestinian leaders and clashed with local security forces, which reportedly fired into the crowds just seconds before.

Onenigheid tussen Hamas en Fatah over vorming Palestijnse eenheidsregering

Dat de onenigheden tussen Fatah en Hamas nog lang niet opgelost zijn, is natuurlijk geen verrassing, maar dit uitstel van de vorming van een gemeenschappelijke regering komt wel erg snel. Het is, zoals Elder of Ziyon hieronder aangeeft, wel heel erg doorzichtig dat de zogenaamde deal die vorige maand met veel poeha werd gemeld vooral bedoeld was om de kans dat de VN een eenzijdig uitgeroepen Palestijnse staat zal erkennen, te vergroten. In de strijd tegen Israel is men soms, voor even, bereid de strijdbijl te begraven maar erg diep ligt hij nooit.

 

Door antizionisten wordt vaak beweerd dat Israel achter de Palestijnse verdeeldheid zit. Ze zou daar belang bij hebben, want een verdeeld Palestijns volk kan geen vuist maken tegen Israel. Men vergeet daarbij eventjes dat deze verdeeldheid teruggaat tot de jaren '30, toen de bendes van de mufti hun rivalen, die vaak wat pragmatischer waren, massaal uitmoordden.

Overigens is er ook binnen Israel enorm veel verdeeldheid en dat verzwakt ook Israels positie. De rechtse nationalisten, vooral de religieuze, bezorgen Israel en het zionisme een enorm slechte naam. Linkse 'vredes'activisten die menen dat als Israel maar meer concessies doet er vanzelf vrede komt, ondermijnen Israels positie met hun bijtende kritieken die de Westerse media grif overnemen. De gematigde middenmoot, de mensen die tot concessies bereid zijn maar niet tegen elke prijs, de mensen die hard willen optreden tegen Hamas, maar ook willen dat soldaten die zich misdragen hard worden aangepakt, die mensen hoor en zie je in onze media zelden of eigenlijk nooit. Het zou echter niet in me opkomen de Palestijnen of Arabische staten ervan te beschuldigen verdeeldheid in Israel te zaaien, al hebben sommigen daar zeker belang bij. Ik bedoel maar, de neiging om alles wat er maar mis kan gaan bij de Palestijnen aan Israel te wijten is ziekelijk en een van de obstakels die vrede in de weg staan.

 

RP

----------

Zahar: Fatah is stalling on "unity government" until September

From Palestine News Network:

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/06/zahar-fatah-is-stalling-on-unity.html

 

 

Mahmoud Al Zahar the top Hamas leader in the Gaza strip admitted that there is internal dispute between him and the head of the polit-bureau in Damascus, Khalid Machan.

Al-Zahar hinted during his interview with the BBC of the possibility ofpressure being implemented to delay forming the new Palestinian government.

Al-zahar added that Fatah officials have asked to postpone the formation of the new government, until after September to avoid obstacles in front of the negotiations and the French initiative.

Which is exactly what I have been saying since this "unity" deal was announced. This so called "agreement" was always a sham meant to put out a face of a united front for the PA's September diplomatic push, with no intent of following through and actually creating a true unity government - which is nearly impossible given the differing positions of Fatah and Hamas, and Hamas' desire to stay in power in Gaza.

(I couldn't find the interview on the BBC site.)

 

Arend van Dam over de VN, Syrië en Israël (cartoon)

 

Ik ben het niet eens met de nederzettingenpolitiek van Israel, en ik vind dat de zogenaamde "Joodse kolonisten" hier wel erg als brave onschuldige burgers worden afgebeeld, maar vergeleken met de meeste Nederlandse cartoonisten uit progressieve hoek (en laten we wel wezen: 90% van de cartoonisten is duidelijk uit de progressieve hoek) is deze cartoon een verademing, vooral waar het de selectieve verontwaardiging van de VN en de internationale gemeenschap aan de kaak stelt.

 

Wouter

 

 

Palestijnse moordenaar Itamar trots op zijn daden

 

Op haatsite joop.nl werd indertijd gretig het gerucht omarmd dat Thaise gastarbeiders achter de brute moord op het gezin Fogel zouden zitten, maar het blijken heuse Palestijnse terroristen, sorry, verzetsstrijders te zijn en ze zijn trots op wat ze hebben gedaan. Jammer dat men dit bericht niet ook even heeft overgenomen. Tot  mijn verrassing hadden ze wel een bericht over het feit dat Egypte de grens met Gaza weer had gesloten, en nadat Egypte de grens (onder druk van boze Gazanen) weer had geopend, sloot Hamas hem alsnog. Het verhaal bracht een aantal reaguurders in verwarring, want wie was nou de slechterik in een verhaal waarin Israel niet werd genoemd? Iemand schrijft dat ze dit verontrustend vindt en Hamas niet vertrouwt, en het praatje dat dit soort verhalen slechts de Israelische propaganda dienen wordt tegengesproken. Het dringt soms maar moeizaam door dat Hamas niet de bevrijders van de Palestijnen zijn en smerige spelletjes spelen, en dat niet alle leed van de Palestijnen door Israel wordt veroorzaakt. Maar dat terzijde.

 

RP

-----------

 

Palestinian baby killer: Proud of what I did

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4078506,00.html

 

Amjad Awad said he has no regrets over butchering five members of Fogel family in Itamar, even if it means he'll get death sentence

Ahiya Raved

Published: 06.05.11, 15:50

"I'm proud of what I did," so declared Amjad Mahmad Awad, 19, on Sunday just moments before an indictment against him and his partner Hakim Awad was filed before the Judea and Samaria Sector Military Court, over the murders of five members of the Fogel family two and a half months ago.

"I don't regret what I did, even if it means I'm sentenced to death," Amjad said ahead of the indictment hearing.

Five members of the Fogel family were butchered in the March 11 terror attack in Itamar. Husband and wife Udi and Ruthie Fogel and three of their children: Yoav (11) Elad (4) and baby Hadas (four months).

A month after the attack elite IDF forces succeeded in capturing the murderers. A few soldiers arrived at Amjad's house in the village of Awarta near Itamar in the middle of the night.

"He was sleeping and surprised by our arrival. He was very frightened. In spite of his young age he carried out these monstrous acts," said Captain N, commander of the Duvdevan (cherry) unit.

According to N, "since the attack we were on high alert to arrest those responsible for this horrific murder. It was clear to us that this was an important case and that we needed to be prepared. Our preparations included many scenarios…When it was all over I told my soldiers that they did a great thing."

 

 

Waar was UNDOF bij de Syrisch-Israelische grensrellen van zondag?

 

Elder of Ziyon vraagt zich af waarom de UNDOF, de VN vredesmacht tussen Israel en Syrië, niks deed. Tussen Majdal Shams aan de Israelische kant, en de Syrische grens zitten kilometers niemandsgebied. De Syrische demonstranten konden die blijkbaar ongehinderd passeren, waarna ze richting Israelische grens liepen, waarbij stenen en molotov coctails werden gegooid. Bij eerdere protesten tijdens de nakba dag werden de demonstranten tegengehouden door UNDOF, zodat het niet tot confrontaties kon komen. Het is vreemd dat de NOS en andere media hier geen aandacht aan besteedden, en de schuld voor de doden (hoeveel is onduidelijk want er zijn geen andere cijfers dan die van de Syrische staatspropaganda) weer alleen in Israels schoenen schuiven. Overigens heeft het Reformatorisch Dagblad als een van de weinige media wel aandacht voor Israels kant. Jammer dat je al bij een streng christelijke krant moet zijn voor een beetje fatsoenlijke berichtgeving over Israel....

 

RP

---------

So where was UNDOF on Sunday?

UNDOF is the United Nations Disengagement Observer Force in Syria. This is its mandate:

·                  Maintain the ceasefire between Israel and Syria;

·                  Supervise the disengagement of Israeli and Syrian forces; and

·                  Supervise the areas of separation and limitation, as provided in the May 1974 Agreement on Disengagement.

Here is a map showing its area of operations. I have highlighted Majdal Shams, where the riots were yesterday and on May 15th.

The map shows that the Arab rioters passed through miles of UNDOF areas patrolled by the Austrian contingent of UNDOF.

The entire UNDOF forces consist of around 1200 lightly armed peacekeepers.

So what did they do on Sunday to defuse tensions on the border?

A fascinating post in Tom Lehner's blog written after the Nakba Day protests describes how UNDOF, especially the Austrian unit, normally works during demonstrations:

EGG or "Ein-Greif-Gruppe" (Interference Unit) is a small unit on permanent 24/7 alert status.

In case of protests (Nakbah, Family shouting, Quneitra Protests, and others) this unit is called out. They drive in Trucks to the place of protest, armed with light arms (Ausbatt: Glock side arms for officers, and STG 77 assault rifles for enlisted) and barbwire rolls.

After unrolling the wire, that is supposed to keep protesters in line, soldiers take position and wait for the Syrian "Liaison Officer", usually a young Lieutenant that speaks English and you can be sure he belongs to the Military intelligence (Never officially confirmed, but everybody knows it).

Peace without force through simple presence.

Since 1967 the Austrian Armed Forces have done a marvelous job with this. The men and women are highly professional when it comes to following the orders. They have even earned (early 90's) the Nobel Peace Prize for their outstanding job.

So why didn't UNDOF do what it normally does to keep the protesters away from the border? Why did they disappear?

Lehner believes that the UN purposefully stayed away, hoping for casualties to pressure Israel to make more concessions. 

I'm not sure I'd go that far, but the absence of UNDOF in the area during the protests is very important.

Given that UNDOF is there every other May 15th, it is more than noteworthy that they did not do the same this year, especially when the protests were planned in advance. And this goes double for the "Naksa Day" protests.

The UN's only statement that refers to UNDOF was "The UN Disengagement Observer Force (UNDOF) is seeking to confirm facts and help calm a continuing volatile situation in the area." Shouldn't they be preventing the escalation of tension, rather than confirming facts afterwards?

The UN needs to answer these simple questions: where was UNDOF during the riots, and why did they not act to save human lives?

Joodse gemeenschap Algerije jarenlang tussen twee vuren

 

Uit de gehele Arabische wereld zijn de (soms omvangrijke) Joodse gemeenschappen verdwenen. Daaraan liggen verschillende zaken ten grondslag, zoals een toenemend uit Europa geimporteerd antisemitisme, het Israelisch-Arabische conflict en toenemend Arabisch nationalisme. Uit het voorbeeld van Algerije blijkt vooral hoezeer Arabisch en Europees antisemitisme elkaar versterkten en de dubbele invloed van de Franse kolonisator.

 

RP

------------

Joodse gemeenschap Algerije jarenlang tussen twee vuren

http://www.refdag.nl/nieuws/buitenland/joodse_gemeenschap_algerije_jarenlang_tussen_twee_vuren_1_567002

31-05-2011 10:18 | Martin Janssen

 

ALGIERS– Algerije verwierf in 1962 onafhankelijkheid, waarmee er officieel een einde kwam aan de Franse koloniale periode die in 1830 was begonnen. Achteraf zou blijken dat met deze onafhankelijkheid ook het doek viel voor de bloeiende Joodse gemeenschap in Algerije, die begin jaren zestig werd geschat op zo'n 160.000 leden.

Volgens sommige geleerden gaan de wortels van de Joodse gemeenschap in Algerije terug tot circa 600 voor Christus. De komst van de islam in de zevende eeuw bracht weliswaar grote veranderingen met zich mee, maar de Joodse gemeenschap in Algerije wist zich te handhaven. Periodes van relatieve rust en tolerantie werden afgewisseld met tijden van regelrechte vervolging. In de 14e en de 15e eeuw kwam de Joods Algerijnse gemeenschap zelfs tot grote bloei omdat duizenden Sefardische Joden uit Spanje en Portugal naar Noord-Afrika vluchtten.

De Franse kolonisatie van Algerije bracht echter een beslissende wending. Frankrijk begon prominente Franse Joden als rabbijnen aan te stellen in Algerije, in een poging zich van de loyaliteit van de Algerijnse Joden aan de Franse staat te verzekeren. In 1870 werd het beroemde "Decreet van Crémieux" afgekondigd. Adolphe Crémieux was een Frans staatsman van Joodse afkomst die zich had ontwikkeld tot een vurig voorvechter en verdediger van de rechten van de Franse Joden.

Door het Decreet van Crémieux werd iedere Algerijn die uit Joodse ouders was geboren automatisch Frans staatsburger. Op Algerijns-Joodse websites woedt soms een heftige polemiek over deze periode uit de geschiedenis van de Algerijnse Joden. Volgens sommigen werd door dit decreet de haat van de Algerijnse moslims jegens hun Joodse buren aangewakkerd. Deze haat zou vervolgens na de onafhankelijkheid in 1962 tot een uitbarsting komen.

Andere stemmen stellen echter dat de komst van de Fransen een bevrijding betekende voor de Algerijnse Joden, omdat de Fransen in Algerije een seculiere wetgeving invoerden die een einde maakte aan de discriminerende bepalingen van de islamitische wet.

Vaststaat dat de positie van de Algerijnse Joden vanaf 1870 zeer complex werd. Ze werden vaak tegen wil en dank Frans staatsburger, maar hiermee werd hun lot in belangrijke mate verbonden met Frankrijk. Vanaf 1930 zou blijken dat dit negatief zou uitpakken. De Algerijnse Joden begonnen te lijden onder het vaak heftige Franse antisemitisme, dat in deze jaren hoogtij vierde in Frankrijk. De Fransen begonnen antisemitische teksten in het Arabisch te vertalen. In 1934 vonden in de Algerijnse stad Constantine de eerste anti-Joodse pogroms plaats waarbij ten minste 25 Joden werden gedood.

Het lot van de Algerijnse Joden zou in belangrijke mate worden bepaald door de noodlottige ontwikkelingen in Europa en met name, vanaf 1940, door de Franse Vichyregering, die collaboreerde met de nazi's. Een van de eerste maatregelen, die deze Vichyregering nam was de Algerijnse Joden hun Franse staatsburgerschap ontnemen. De Algerijnse Joden kwamen in zekere zin tussen twee vuren te liggen. Ze leden onder de antisemitische politiek van de Franse Vichyregering, terwijl ze door veel Algerijnse moslims werden beschouwd als verraders omdat ze eerder de Franse nationaliteit hadden geaccepteerd. Waarbij veelal vergeten werd dat deze hun van bovenaf was opgelegd.

Deze precaire situatie zou zich na 1952 herhalen. In dat jaar brak de uiterst bloedige Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog uit. Op 11 december 1960 werd de grote synagoge in Algiers aangevallen door Algerijnse moslims. Later zou blijken dat het Front voor Nationale Bevrijding (FLN) achter deze aanval zat. Het was dit FLN dat na de onafhankelijkheid in 1962 de nieuwe Algerijnse regering zou gaan vormen. De Algerijnse Joden hebben op dat moment waarschijnlijk begrepen dat dit weinig goeds betekende voor hun toekomst in het land.

De nieuwe Algerijnse regering voerde vanaf het begin een anti-Joodse koers: Joodse bedrijven in Algerije werden geconfisqueerd en synagogen werden veranderd in moskeeën. Deze politiek culmineerde in 1963 in de nieuwe Algerijnse Nationaliteits Code, die bepaalde dat slechts degenen wier vaders en voorouders de "moslimstatus" hadden in aanmerking kwamen voor de Algerijnse nationaliteit. Door deze wet werden met één pennenstreek alle Algerijnse Joden burger af.

In de jaren tussen 1962 en 1965 emigreerden 130.000 Joden vanuit Algerije naar Frankrijk en 25.700 Joden naar Israël. Dit betekende de facto het einde van de 2600 jaar oude Joodse gemeenschap in Algerije. Anno 2011 wordt hun aantal in Algerije geschat op hooguit honderd personen.

Dit is het eerste artikel in een serie van drie over de Joodse gemeenschap in Algerije.

Cartoon: 'recht op terugkeer' sleutel tot het einde van Israel

Duidelijker kan het haast niet. Dit is waarom het zogenaamde 'recht op terugkeer' (niet verankerd in het internationale recht en geen 'recht') niet alleen onrealistisch, maar ook onrechtvaardig is. Het betekent immers een einde aan Israel en dus aan de nationale zelfbeschikking van het Joodse volk. En die is wel verankerd in het internationale recht.

 

RP

---------

Cartoon shows the purpose of "right of return"

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/06/cartoon-shows-purpose-of-right-of.html

 

Sometimes, a picture really is worth a thousand words.

From Palestine Times:

Posted by Elder of Ziyon at 11:50 AM

 

Niet op het NOS Journaal: Assad misbruikt Palestijnen als afleiding

 

Uiteraard vermeldde Sander van Hoorn dit in het NOS journaal niet. Daar was Israel als vanouds de boeman, dat immers zomaar op vreedzame demonstranten schiet.

 

Off the record, many residents said they believe the Syrian regime was behind the border protest, as it had been last month on "Nakba Day." It's no secret that one can't get anywhere near the border fence without Syrian army permission.
Several locals said Syrian President Bashar Assad was cynically exploiting the Palestinian cause to divert attention locally and globally from his deadly crackdown on a now 11-week-old uprising.
When the conversation turns to the Syrian leader, Fakhereddin again became evasive. "I'm against Assad," he said, before qualifying himself. "I'm not against Assad, but against the destruction he's causing. He's killing people who are trying to achieve their rights."
On one point, Fakhereddin is crystal clear. "I'm against Assad using Palestinians. If he sent them to do this I'm completely against it. I'm in favor of their rights, but I'm against using them as jokers in a card game."

 

Vreemd dat Sander van Hoorn dit niet heeft vernomen, en niet meldt dat in Syrië erg weinig mogelijk is zonder toestemming of steun van de regering. Ook het volgende ontging onze staats tv:

 

Between 200 and 300 demonstrators gathered in Kuneitra, and climbed on the roof of an abandoned cinema, from where they began throwing rocks at Israeli security personnel.
Four land mines exploded on the Syrian side of the border, after the rioters threw gasoline bombs, which exploded in a field, starting a fire that then set off the mines.
The IDF did not know how many infiltrators were hurt by the explosions.
Throughout the pitched battles, paramedics on the Syrian side of the border asked that the IDF grant them cease-fires to clear the wounded. The army agreed to the request, but then saw activists exploiting the quiet to try and cut the border fence, bringing the truce to an end.
"The IDF has learned its lessons [from Nakba Day] quickly," said IDF Spokesman Brig.-Gen. Yoav Mordechai. "This is an army that investigates itself and learns. We can see this [today]."

 

The Reform Syria opposition website said on Sunday that the "Naksa" protesters were poor farmers who were paid $1,000 by the Syrian regime to come to the border. The source also claimed that Syria has promised $10,000 to the families of anyone killed.
Throughout the disturbances, two armed men were seen near the border fence in Kuneitra, though their identity was not established.

 

Zo vreedzaam waren die demonstranten dus niet.

 

RP

------------

 

Druse express anger at Assad for exploiting Palestinians

http://www.jpost.com/MiddleEast/Article.aspx?id=223778

By OREN KESSLER  
06/06/2011 01:25 

Majdal Shams locals encourage border breach, but several say Assad trying to divert attention locally, globally from deadly Syrian crackdown.

Hundreds of Majdal Shams residents gathered on Sunday in the Golan Heights village to take in the cross-border cat-and-mouse game between Palestinian-Syrian protesters and IDF troops.

Gawkers gathered on their balconies, on neighbors' rooftops and in half-finished multi-story homes to watch the confrontation unfold at the famed Shouting Hill on the Syrian border.

Like sideline cheerleaders, they yelled words of encouragement across the border fence, occasionally muttering "Allah Akbar" when a wave of marchers charged the barbed-wire fence. Young children waved Syrian and Palestinian flags.

In Majdal Shams, the vaunted "Arab Street" is difficult to gauge. One person says black, another says white, each with compelling conviction and each swearing his is the majority opinion.

"Everyone here supports what happened today," said Tahrir Fakhereddin, a 30-year-old television cameraman and a member of one of the village's most prominent families. "Maybe some people are sad to see bloodshed, but everyone supports the border breach."

"Nobody here supports this – at least not the majority," said another resident, requesting anonymity. "If they're trying to get back into Palestine, what are they doing here? This is Syria."

The Druse of Majdal Shams don't often speak with a single voice, but when threatened they instinctively close ranks. At one point on Sunday evening, several onlookers (some said they were goaded by the Syrian protesters) hurled stones from a rooftop at soldiers arrayed at the fence.

The troops responded with tear gas, which wafted toward the assembled spectatorsabove, including a Druse religious sheikh. Cries rang out – "the sheikh!" – and residents from across the village streamed out of their homes to Shouting Hill.

A tense standoff ensued, with riot police emerging seemingly out of nowhere to urge restraint. Calm seemed to be restored, at least temporarily.

Off the record, many residents said they believe the Syrian regime was behind the border protest, as it had been last month on "Nakba Day." It's no secret that one can't get anywhere near the border fence without Syrian army permission.

Several locals said Syrian President Bashar Assad was cynically exploiting the Palestinian cause to divert attention locally and globally from his deadly crackdown on a now 11-week-old uprising.

When the conversation turns to the Syrian leader, Fakhereddin again became evasive. "I'm against Assad," he said, before qualifying himself. "I'm not against Assad, but against the destruction he's causing. He's killing people who are trying to achieve their rights."

On one point, Fakhereddin is crystal clear. "I'm against Assad using Palestinians. If he sent them to do this I'm completely against it. I'm in favor of their rights, but I'm against using them as jokers in a card game."