Het Gaza dat de media niet laten zien

 

Onderstaand een overzicht van alle luxe hotels, pretparken, zwembaden, luxe winkelcentra en ander fraais dat 'concentratiekamp Gaza' rijk is. Dit is voor een groot deel de afgelopen maanden geopend, voordat Israel de blokkade van Gaza versoepelde, en er dus zogenaamd aan alles een tekort was. Uiteraard profiteren niet alle Gazanen van deze weelde; veel plaatsen zijn voorbehouden aan een elite van Hamas-getrouwen en buitenlandse medewerkers van NGO's. Hamas bouwt van het vele voorhandene bouwmateriaal blijkbaar liever dergelijke luxe resorten en winkelcentra dan dat ze de verwoeste huizen van de gewone Gazanen opbouwt. Ondertussen doen de beelden van de verwoestingen van de Gaza oorlog van vorig jaar en de vele mensen die nog steeds dakloos zijn het natuurlijk goed in de internationale media; het laat zien wat het wrede Israel de arme bevolking van Gaza aandoet en leidt de aandacht af van Hamas' eigen wanbestuur en vriendjespolitiek...

 

(Klik op de links voor de vele afbeeldingen waarnaar het artikel verwijst.)

 

RP

------------

 

Gaza Unplugged, wat u nooit te zien krijgt

http://brabosh.com:80/2010/08/08/gaza-unplugged-wat-u-nooit-te-zien-krijgt/

 

Volgens de mainstream media in het buitenland maar ook in het binnenland, onze dagdagelijkse kranten, onze openbare omroep VRT-één-Canvas TV en radiozenders, is het één grote brok miserie in de Gazastrook. Van geen enkel ander conflictgebied in de hele wereld krijgen we zoveel nieuws en zoveel verschrikkelijke beelden te zien, als van de Gazastrook. Als marsmannetjes zouden halt houden op onze aarde, zouden zij – afgaande op de berichtgeving – ongetwijfeld moeten besluiten dat er maar één conflict bestaat in de wereld en dat is dat in Gaza.

Volgens de internationale gemiddelde berichtgeving verhongeren de mensen in Gaza. Dagelijks sterven zij op straat van honger en miserie. In het Getto van Gaza, zoals het door de pro-Palestijnse propaganda wordt geheten, zou het veel erger gesteld zijn dan destijds in 1943 in het Getto van Warschau. Gaza zou één grote open gevangenis zijn, een concentratiekamp waartegen KZ Auschwitz zou verbleken. Maar, is dat wel allemaal zo? Is het allemaal wel echt zo slecht in Gaza zoals ons dat al jaren wordt voorgehouden?

In Gaza Unplugged heb ik een reeks artikelen samengebracht over Dat Andere Gaza, het Gaza waar de media nooit over spreekt en waarvan nooit geen beelden worden vertoond. Wie een eerste maal dit overzicht doorpluist, moet haast denken dat Gaza één groot open pretpark is, ipv een open gevangenis. Dàt is het nu ook weer niet precies. Maar dat sommigen veel geld verdienen, zeg maar gerust: geld stelen van hen die er veel meer recht op hebben dan zij en zich verschrikkelijk verrijken met het geld dat ze krijgen van ngo's en vooral van de UNRWA (de vluchtelingenorganisatie van de VN,  voor en door de Palestijnen), dat staat als een paal boven water. De luxe die in sommige artikels wordt beschreven is soms ronduit verbijsterend.

Check bijvoorbeeld luxe hotels zoals het Al Deira Hotel, Grand Palace Hotel, de goudwinkels, de gloednieuwe Gaza City supermarkt en onderaan het archeologisch museum annex restaurant en recreatiecentrum Al Mat'haf. De lijst wordt nog voortdurend aangevuld met nieuwe artikelen en vooral beelden. Ik hoop ook nog reeksen beelden in handen te krijgen van de privéwoningen van de bonzen van Gaza, de Hamasleiders dus. Want wat ik er tot nog toe van heb gezien kan zich gerust meten met de 5-sterren hotels die ik in dit artikel bespreek.

Om naar het overzicht te gaan:

Gaza Unplugged, de beelden die u nooit te zien krijgt

1. Vanuit het Getto van Gaza: Het Marna House Hotel in al-Remal [klik hier]
In Al-Remal in Gaza bestaat er ook nog een klein hotel, het oudste hotel van Gaza zo wordt gezegd, en dat in 1946 haar deuren opende, nog voor de staat Israël officieel werd gesticht. Het wordt gerund door een familie en de huidige manager is Basel Shawwa. Het hotelletje heeft 17 kamers, een mooie lobby, een restaurant, piano, een prachtige tuin met palmbomen en de kamers kijken uit over het strand naar de Middellandse Zee

2. Vanuit het Getto van Gaza het Commodore Gaza Hotel [klik hier]
In de reeks poepsjieke hotels in de Open Gevangenis van het Getto van Gaza (hehe …) vandaag het 5-sterren luxe Commodore Gaza Hotel aan het strand van Gaza City. Adres: Commodore Hotel Gaza – Rasheedstraat – Zeezijde – Gaza City, Gaza. Het hotel heeft een zwembad, een sauna, een jacuzi, massagesalon, verscheidene restaurants, 24 uren roomservice en er wordt naar verluid ook kosjer voedsel geserveerd [?!] Het hotel heeft ook een website maar die ligt blijkbaar plat. Hoogstwaarschijnlijk het werk van die vermaledijde zionisten!

3. Zon, zee en strand. Kom naar de Riviera van Gaza!! [klik hier]

"Gaza is een open gevangenis." He ja zeg! Waarom zou het niet waar zijn? Mensen worden massaal in middeleeuwse kerkers vastgeklonken, zonder eten en zonder drinken. "Het Getto van Warschau is niks vergeleken met wat er in Gaza gebeurt!" Ook dat zal wel waar zijn, als het van Hamas komt, geloven we meteen alles. Aan de plaatjes te zien is het alleszins 'open' maar een 'gevangenis' ? Waarom dan geen dagje uit naar zee? Deze foto's zijn gemaakt op een doordeweekse dag in juli 2010. Merk de vrouwen op die het qua textiel met iets meer moeten stellen dan onze westerse vrouwen in bikini en monokini. En wees maar gerust dat de zedenpolitie van Hamas alles nauwlettend in het oog houd zodat er geen centimeter bloot te zien is.

4. De Roots Club in Gaza: 'Bite me!' [klik hier]

Dit bijzonder luxueuze complex bevat The Roots (Fine Dining Restaurant), The Ambassador (Banquet Hall), Greens (Terras Café), Roots (Catering Services) en een café Big Bite. Volgens de toeristische gids van Lonely Planet voor Gaza en de Westoever moet je zeker de Roots Club in Gaza bezoeken, waar je kan "dine on steak au poivre and chicken cordon bleu". Naar verluidt moet de stroganoff beefsteak en spinazie crêmesoep hoogst aan te bevelen zijn. Indien u over een perskaart beschikt kan u meteen een directe rekening openen in het restaurant. In het Greens Terrace Garden Cafe, wordt "eclectische maaltijden geserveerd en vers gemaakte cocktails". De Roots Club beschikt sinds kort ook een Olympisch Zwembad. De website van het restaurant stelt in het arabisch haar diners voor aan de middenklasse van Gaza en geeft een kijkje op de leefstijl van de leiders van Hamas in Gaza. En voor de journalisten is er uiteraard ook een engelstalige introductie.

5. Life uit het Getto van Gaza: Het Crazy Water Aqua Fun Park [klik hier]

Het Crazy Water Park of het Crazy Water Aqua Fun Park is een gloednieuw waterpark in Gaza, dat de deuren opende in mei 2010. Een Australische krant noemde het "de nieuwe sensatie" voor de "bevoorrechten" van Gaza. Volgens The Independent is Mohammed Al-Araj, de minister van Economische Zaken in de eerste regering die werd gevormd nadat Hamas de Palestijnse Parlementsverkiezingen 2006 won, een van de directeurs van het waterpark. Tweeduizend gezinnen brachten een bezoek aan het Crazy Water Park tijdens de eerste vier dagen dat het geopend was. En euh.. dat zogenaamde watertekort in Gaza ?? Daar zwijgen we even over.

6. Nog niet voor al het GOUD van Gaza! [klik hier]

Gaza, fotosessie van 17 juni 2010 op PalToday. Wel ja, in dat straatarme "Getto van Gaza", waar de mensen dagelijks sterven als vliegen van honger en ontbering,… …. is het duidelijk niet al kommer en kwel. Wie op de rubriek in het menu links klikt op 'Hulp voor Palestijnen' zal dat ook al ontdekt hebben voor zichzelf. Niks zo verhelderend als plaatjes. U vindt dit een eenzijdige voorstelling van zaken? Hoe lang en hoeveel oorlogen verder heeft u het moeten stellen ZONDER deze beelden? Nooit die andere kant van het verhaal mogen zien? Waarom zou u niet mogen weten dat er in Gaza ook veel mensen zijn die een goed – en zeg maar gerust – erg luxueus leven leiden? Heeft u ooit dit soort beelden van Gaza wel onder ogen gekregen? Ik moet eerlijk bekennen: ik nog nooit. Ik zie deze ochtend van zaterdag 31 juli 2010 deze beelden van de goudhandel in Gaza voor het eerst. Deze foto's komen van een Palestijns-Arabische blog. Bij de foto's is geen uitleg bij nodig, de beelden spreken voor zich.

7. Sterven van de honger in Gaza: op de markt [2] [klik hier]

In het kader van de beschuldigingen van de Freedom Flotilla dat Gaza een plaats is "waar plagen, honger en ziekte heersen" is het opmerkelijk te horen wat de Hamas-top zelf verklaard. "Er sterft hier helemaal niemand van de honger", zei Khalil Hamada, senior medewerker van het Ministerie van Justitie en Hamas-lid tegen de Daily Telegraph. op 7 juni 2010. Om vervolgens de Hamas partijlijn uit te dragen door Israël te bekritiseren en het embargo als "inhumaan" te betitelen. Let wel, de Hamas woordvoerder verklaarde dit nog vooraleer Israël aankondigde dat het het embargo op bepaalde producten naar Gaza zou verlichten. Die aankondiging volgde pas op 20 juni 2010 (zie: Israël heft blokkade Gaza grotendeels). Zo beloofde Israël dat voortaan alle goederen binnenkort de Gazastrook binnen mogen, "behalve militaire voorwerpen en materiaal waarmee de radicale islamitische Hamasbeweging zich kan versterken". Israël publiceerde wat later een lijst van verboden goederen.

8. Dierenmishandeling in de ZOO van Gaza [1] [klik hier]

Gaza Zoo (ook bekend als Marah Land Zoo) is een kleine particuliere dierentuin, gelegen langs Salahadinstraat in Zeitoun in de Gazastrook. De Marah Land Zoo opende haar deuren op het einde van 2005, met het geld van de locale overheid en vooral veel geld van internationale niet-gouvermentele organisaties (ngo's). Er waren op de faciliteit 40 soorten dieren, een jeugdbibliotheek, een speeltuin en een cultureel centrum gevestigd. De dierentuin voor de dieren hebben, net zoals de lokale bevolking overigens, erg geleden als gevolg van de oorlogssituatie in de Gazastrook en de dierentuin kwam vaak op een negatieve wijze in de internationale media. De dierentuin werd zwaar beschadigd tijdens de oorlog 2008-09.

9. Renpaarden en maneges in Gaza [1] [klik hier]

Gaza Summer Games 2010. Gaza, 29 juni 2010. Onlangs raakte bekend dat de Verenigde Naties – meer bepaald de UNRWA- honderden zomerkampen bekostigen in de Gazastrook waarvan JAARLIJKS ruim 250.000 Palestijnse jongeren kunnen genieten. Op de afbeelding hierboven wordt tijdens één van die zomerkampen aan kinderen het paardrijden aangeleerd. Tijdens de zomerspelen georganiseerd door de UNRWA, die dit jaar al aan hun 4de editie toe zijn, worden kinderen en jongeren uitgenodigd om aan een grote diversiteit van activiteiten en sporttakken deel te nemen zoals paardrijden, zwemmen, kunst en handenarbeid, theater en dramaturgie.

10. Rechtstreekse beelden uit het concentratiekamp van Gaza: het Grand Palace Hotel [klik hier]

Al de accommodaties van andere Gazaanse hotels verbleken bij het schitterende Grand Palace Hotel in Gaza City dat haar deuren opende in 2004. Het Grand Palace is zonder twijfel één van de beste en meest luxueuze hotels in Gaza City. Het hotel werd opgetrokken aan het strand van de Middellandse Zee met uiteraard uitzicht vanuit de luxekamers op zee en strand. De afstand tussen het hotel en het centrum van de stad is nauwelijks 3 kilometer en is gelegen in een erg rustige wijk.

11. Geen geld en geen eten? Dan maar een nieuwe auto kopen in Gaza [klik hier]

We verbazen ons over niets meer in de Gazastrook, door Israëlbashers vergeleken met het Getto van Warschau in 1943. Dat we eenzijdig dichtgepeperd worden met beelden van armoe en honger, kommer en kwel in de 'Open Gevangenis van het Midden-Oosten', daarvan weten we intussen dat we veel met een korrel – eh – een paar emmers zout moeten nemen. Deze keer een fotosessie van een show van oldtimers in de Gazastrook. De foto's komen uit onverdachte bron, met name van Mohammed Alafrangi en M. Abusal, enkele Palestijnse fotografen uit Gaza. Andere albums van Mohammed Alafrangi kan u hier inkijken. Onderstaande collectie van oude wagens werden tentoon gesteld tijdens een autoshow begin juni 2010 die drie dagen duurde.

12. Het Al-Deira Hotel in Gaza City, de smaak van luxe in een oorlogszone [klik hier]

Wie zich afvraagt waarom VN-medewerkers, ngo afgevaardigden, mensenrechtenactivisten enz. zo graag naar Gaza City trekken, bekijkt hieronder de lachende gezichten van de logees (in dit geval aan de T-shirts te merken, enkele stafmedewerkers van UNICEF met name de filmactrice Mia Farrow) in het Al Deira Hotel in Gaza City. Op de website van het Al Deira Hotel staat de volgende begeleidende tekst in het Engels: " UN Goodwill Ambassadors at Al Deira Hotel with the Palestinian People of Gaza. Al Deira will remain the home of warmth and hospitality and its staff members are always ready to provide and give their utmost for a pleasant and warm stay of our dear guests."

13. Ondanks 'tekorten' opent Gaza nieuwe luxueuze supermarkt [klik hier]

Hoewel Hamas zegt dat er nog steeds geen bouwmaterialen mogen ingevoerd worden in de Gazastrook, heeft het zaterdag 17 juli 2010 tijdens een indrukwekkende ceremonie wel een nieuw winkelcentrum geopend in de aanwezigheid van ministers en andere regeringsleden van Hamas. De supermarkt staat nabij een moskee, heeft een ondergrondse parking voor 600 auto's, wordt 24 uur per dag bewaakt door een veiligheidsdienst, heeft overal airconditioning die individueel kan bijgesteld worden, overal werden beveiligingscamera's opgesteld en – last but not least – : beneden aan de receptie kunnen waardevolle voorwerpen in bewaring worden gegeven alsmede wapens en munitie worden afgegeven in een bewaarplaats. Zo te zien werd aan iedereen gedacht…

14. De grootste problemen in Gaza: vetzucht en verveling [klik hier]

Vrouwen shoppen naar modieuze westerse kledingwinkels in Gaza City; TV en Hi-Fi winkel; Kledingwinkels in Gaza. Hamas wil beperkingen opleggen aan mode voor vrouwen; Juwelen en kralen kraampje; PLO vlaggen winkel waar je Arafatballonnen kan kopen, Bush en Sadampoppetjes, Israëlische vlaggen om te verbranden… ; Fruit- en groentewinkel in Gaza City; Haarkapper; Parfumwinkel ; Notenkraampje ; Sigarettenwinkel; Computerwinkel PC-World van Mohamed Ahmed, in Rimal..

15. Dagelijks leven in Gaza, een kwestie van perceptie [klik hier]

Ethan Bronner: "Voor de enen is het de betrekkelijke moderniteit – de jazzy winkels voor mobilofoons en dure restaurants. Voor de anderen zijn het de wijd uitgestrekte stranden waar kinderen spelen. Maar voor bijna iedereen die Gaza bezoekt, dikwijls bezorgd voor het gevaar en vijandigheid, verbaast zich over het feit dat het dagelijkse leven in Gaza, hoewel niet zonder zorgen, dikwijls de duizelingwekkende kwaliteit heeft van het doodgewone."

16. Situatie in Gaza: het probleem is eerder een tekort aan werk dan aan voedsel [klik hier]

Te oordelen naar de media, is de situatie in Gaza wanhopig, staat alles op instorten en leeft de gemeenschap op de rand of op het niveau van een derde wereldland. Israël 's sluiting van de grens met de Gazastrook duurt al drie jaren sinds de Palestijnse coalitieregering in elkaar stortte en Hamas verdreef Fatah uit de Gaza tijdens de daaropvolgende burgeroorlog. De onmiddellijke ineenstorting van de Palestijnse samenleving werd talloze malen voorspeld in de media. Mensen hebben niets te eten, weten wij soms. De Verenigde Naties moeten van tijd tot tijd hun voedseldistributie stoppen, hetzij omdat hun voorraden bijna op zijn, of omdat ze geen dieselbrandstof kunnen krijgen voor hun vrachtwagens en daarom geen voedsel kunnen binnen brengen. En ga zo maar door.

17. Gaza opent eerste olympisch zwembad [klik hier]

Het eerste Olymische zwembad werd dinsdag 18 mei 2010 ingehuldigd door de Islamitische Sociëteit tijdens een plechtige ceremonie op de As-Sadaka Club in Gaza City. De ceremonie werd bijgewoond in aanwezigheid van ministers van de Hamas regering, leden van de Palestijnse Raad, Islamitische leiders, regeringsambtenaren naast de clubleden en atleten.

18. Israël laat massaal hulpgoederen en bouwmaterialen toe in Gaza [klik hier]

Nadat eerder al op 4 april 2010 ettelijke vrachtwagens met hulpgoederen, voornamelijk kleding en schoenen, de toestemming kregen van Israël om afgeleverd te worden in de Gazastrook, blijft het sindsdien maar hulpgoederen de Gaza binnen stromen. In Gaza is meer voedsel te verkrijgen dan in gelijk welk Afrikaans land. Beelden liegen niet. Hieronder zie je hoe Palestijnse politieagenten van Hamas een vrachtwagen inspecteren die houten constructiematerialen vervoert, wanneer die Rafa binnen rijdt aan de Kerem Shalom oversteekpost tussen Israël en de Gazastrook op 15 april 2010. Als Hamas even zou willen ophouden met het beschieten van willekeurige burgerdoelwitten in Zuid-Israël met raketten en mortiergranaten, zal er vast en zeker nog veel meer hulp toekomen in de Gaza.

19. Wat is erger: het Getto van Gaza of het Getto van Warschau? [klik hier]

Tot op vandaag hoor ik mensen in mijn omgeving de vergelijking maken tussen de toestand in het Getto van Warschau in Polen van 1943 toen duizenden Joden omkwamen van de honger en anderzijds de situatie in de Gazastrook. Een half miljoen doden in Warschau wegen zwaarder dan een handvol omgekomen terroristen in Gaza. ZE – de islamisten en hun westerse linkse vriendjes – kunnen zelfs niet meer tellen. Volgens de tegenstanders van de Joodse staat en de voorstanders van de islamistische terreurorganisatie Hamas en Co [niet toevallig nagenoeg steeds dezelfde mensen en dezelfde organisaties] zou het allemaal 'nog erger zijn' dan destijds in Warschau. Jawadde. Dat krijg je natuurlijk als je geschiedenis leert vanop de achterkant van omslagen van chocoladerepen Jacques of Côte d'Or.

20. De mythe van het 'beleg van Gaza' [klik hier]

Nauwelijks drie dagen nadat er iemand in het zuiden van Israël werd gedood door een Kassamraket bezocht Ban Ki Moon, secretaris-generaal van de VN, zondagochtend de Gazastrook en verklaarde tegenover de inwoners van Gaza: 'Wij staan achter jullie.' Ban riep op om de zogenaamde blokkade van het door terroristen gecontroleerde gebied op te heffen. Je kunt je afvragen welke blokkade Ban bedoelde, als je bedenkt dat er alleen al in 2009 voor zo'n 738.576 ton aan humanitaire hulp het gebied werd binnengebracht.

21. Leven onder Israëlische bezetting een ware hel voor Palestijnse kinderen? [klik hier]

Leven onder de Israëlische bezetting een hel? Hoe het leven is in de 'open gevangenis van Gaza' kan u onder meer zien op de volgende reeks plaatjes, waarvan er enkele in de Gazastrook zijn genomen. Wellicht bedoelen de Palestijnen met 'open' dat de pretparken zich in open lucht bevinden en dat klopt ook. En pretparken zijn er in overvloed in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever. Palestijnen maken flink plezier in het amusementspark van Gaza City in de Gazastrook, zondag 16 augusus 2009. Deze kinderen vinden dat het leven in een open gevangenis wel best meevalt. No problemo.

22. Beelden liegen niet: Honger en armoede in Gaza [klik hier]

19 maart 2010, op de markt in Gaza City in de Gazastrook. Een Palestijnse verkoper telt zijn geld op de markt in de straten van Gaza City, 19 maart 2010 [met Israëlisch geld!] Bron: Getty Images. Een Palestijnse man gaat winkelen op de markt van Gaza City, op zoek naar groenten en fruit, 19 maart 2010 [merk de hebreeuwse opschriften op de kratten groenten] . Getty Images. Een Palestijnse vrouw betaalt aan een verkoper op de markt in Gaza City op 19 maart 2010 [nog meer hebreeuwse opschriften op de kratten]. Palestijnse mannen kopen broodjes van een straatventer op de markt in Gaza City op 19 maart 2010. En dan te bedenken dat de toestand in Gaza door de ngo's en andere binnenlandse- en buitenlandse sponsors van het Palestijnse en Gazaanse terrorisme, aldoor wordt vergeleken met de situatie destijds in het Getto van Warschau in 1943. Dat krijg je natuurlijk als je de Arabieren zélf de geschiedenis laat vertellen aan hun kinderen op de schoolbanken van Gaza en op de Westelijke Jordaanoever.

23. Levering van medisch materiaal aan de Gazastrook [klik hier]

Vorige week heeft de Coordinator of Government Activities in the Territories (COGAT) van Israël de toelating verkregen voor de passage van medische apparatuur bestemd voor de ziekenhuizen in Gaza-stad, als onderdeel van de inspanningen om de levensomstandigheden van de burgers in de Gazastrook te verlichten. COGAT (Coordinator of Government Activities in the Territories) is een onderdeel van het Israëlisch Ministerie van Defensie dat zich bezighoudt met de coördinatie van burgerlijke zaken tussen de Israëlische regering, het Israëlisch leger (IDF), internationale organisaties, diplomaten en de Palestijnse Autoriteit. Huidig Coördinator is brigadier-generaal Eitan Dangot (afbeelding rechts) die op 6 december 2009 majoor-generaal Amos Gilad opvolgde in die functie aan het hoofd van COGAT.

24. Het Palestijnse watertekort op de Westelijke Jordaanoever is een fabel [klik hier]

Amnesty International pakte enkele dagen geleden nog uit met een nieuwe beschuldiging tegen Israël, deze keer omtrent de waterkwestie (zie op deze blog hier en hier), waarbij het helaas weer dezelfde stereotiepe haat taal gebruikt zo bijvoorbeeld deze lapsus dat 'Israëlische kolonisten op de Westelijke Jordaanoever zich amuseren in hun zwembaden terwijl de Palestijnen vergaan van dorst.' ["We in Europe always hear that Palestinians often don't even have enough water (in their homes) when in contrast the Jewish settlers can swim in their pools."] Hoe verbaasd zouden de aanhangers van Amnesty International wel niet opkijken als ze moesten weten hoeveel zwembaden de Palestijnen wel bezitten op de Westelijke Jordaanoever, vooral de rijke (corrupte) Palestijnse ambtenaren plonsen graag rond in hun privézwembaden, maar er bestaan ook enorm veel publieke zwembaden en recreatieparken. Een goed voorbeeld is Mukhmas Funland in Ramallah.

25. Gaza: kinderen vestigen nieuw Guinness Record vliegeren [klik hier]

Duizenden kinderen in Gaza hebben afgelopen donderdag 29 juli 2010 het Guinness Record vliegeren ['kite flying record'] verbeterd dat ze verleden jaar omstreeks dezelfde tijd hadden gevestigd. 7.202 kinderen en even zoveel vliegers namen deel aan dit evenement dat georganiseerd werd door UNRWA, de Palestijnse vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties. John Ging, de directeur van de UNRWA, sprak van een succes. De recordpoging moet nog wel bevestigd worden door Guinness World Records vooraleer het kan opgeschreven worden als een werkelijk nieuw wereldrecord.

26. Vanuit het Getto van Gaza: Het Beach Hotel aan de kust [klik hier]

Het Beach Hotel bevind zich aan het strand van Gaza City aan de Middellandse Zee. Het bijzonder luxueuze 5-sterrenhotel is één van de mooiste van de Gazastrook. Het telt 25 kamers, lobby, restaurant, een prachtige binnentuin en nog zoveel meer. Het adres is Ahmad Orabistraat in Gaza City, tel ++972 – 7 – 282 88 00 / 5492 Fax: ++972 – 7 – 282 86 04 en de manager is Mr. Amran Hajjaj

27. Archeologisch museum Al-Mathaf annex restaurant in Gaza City [klik hier]

Absolute top of the bill is het Gaza Museum van de Archeologie (in het Arabisch: Al Mat'haf, ofte "Het Museum") werd in Gaza in de herfst van 2008 geopend voor het publiek geopend. Het museum herbergt vele zeldzame oudheden die in de Gazastrook werden ontdekt uit de verschillende historische periodes, daterend tot in de bronstijd (3500 vC). Gereedschap, kolommen, motieven, munten, glas en aardewerk uit de Romeinse en Byzantijnse periodes, de islamitische periode, de periode van de kruisvaarders, verder door de moderne tijd naar de tijd van het Egyptische bestuur van de Gazastrook, dat eindigde in 1967. Elk beeldscherm heeft een toelichting op de artefacten in verschillende talen, ontworpen voor specialisten en leken.

28. Dierenmishandeling in de ZOO van Gaza [2] [klik hier]

De Palestijnen houden van dieren maar of zij goed zorgen voor hun dieren patrimonium is een ander verhaal. Op het einde van 2005 werd een dierentuin geopend in Zeitoun, de Gaza Zoo beter bekend als de Marah Land Zoo. Deze dierentuin is helaas op bijna geen enkele andere wijze in het nieuws gekomen dan negatief. Bijgevoegd een video dit youtubefilmpje van Hamas – TV, het kinderprogramma "Tomorrow's Pioneers" in 2007 laat een als bij 'komische' acteur zien wat je allemaal niet mag doen bij dieren. Hij mishandelt in het programma katten en gooit keien naar de leeuwen in hun kooi. De kinderen hebben veel plezier.... :-( Bron: PMW / Palestinian Media Watch)

Binnenkort:

29. Gaza voetbalt! [klik hier]

30. Garden Resort Beach Club in Gaza City van de Islamic Foundation [klik hier]

31. Retro auto show in Gaza City [klik hier]

51.216667 4.383333

Dit bericht werd geplaatst op 8 augustus 2010 bij 06:58 en is ingedeeld onder Hulp voor Palestijnen. Je kunt reactie's op dit bericht volgen door RSS 2.0 feed. Ga naar het einde en laat een bericht achter. Pingen is op dit moment niet toegestaan.

 

Negen jaar na Sbarro: leven met terreurdreiging

Yochanan Visser schetst een beeld van hoe het is om te leven in een land waar continu de dreiging van terreuraanslagen en raketbeschietingen loert, naar aanleiding van de Sbarro zelfmoordaanslag in Jeruzalem 9 jaar geleden.

 

_________________

 

 

Negen jaar na de Sbarro aanslag

 

 

Arnold en Frimet Roth heb ik persoonlijk leren kennen als goede, maar getekende mensen. Hun dochter Malki werd vandaag negen jaar geleden vermoord bij de gruwelijke aanslag op het Italiaanse fast food restaurant Sbarro in Jeruzalem. Bij die aanslag kwam ook het grootste deel van de Nederlandse familie Schrijveschuurder om. Arnold en Frimet hebben sindsdien hun leven gewijd aan terreurslachtoffers.

Onlangs vertelde Arnold me dat hij in New York bij de VN was voor een bijeenkomst van een VN orgaan dat zich bezig houdt met terreurslachtoffers. Daar leerde hij dat bijna alle VN hulp aan terreurslachtoffers naar moslimslachtoffers van moslimterreur gaat.

Nog herinner ik me de doffe blik in zijn ogen toen hij dit verhaal vertelde.

 

De Jerusalem Post publiceerde vandaag een artikel van Frimet Roth over de gruwelijke dilemma's waar Israeli's mee te maken hebben.

Aan de ene kant is er de beweging voor de vrijlating van de soldaat Gilad Shalitt die nu al meer dan 4 jaar gevangen wordt gehouden door Hamas.

Vrijwel iedere Israeli sympatiseert met de familie Shalitt en de campagne voor de vrijlating van Gilad. Daar staat tegenover dat ook iedereen sympatiseert met de familie Roth die hun kind nooit meer terug zullen zien.

De schandalige chantage van terreurbewegingen zoals Hamas en Hizbollah met de levens van gijzelaars uit Israel lijkt een geaccepteerd gegeven te zijn geworden in Israel en de rest van de Wereld.

Mensen zoals Arnold en Frimet Roth zullen dat echter nooit kunnen accepteren, zij betaalden immers de ultieme prijs in de oorlog tegen het kwaad.

 

De terreur die Israel in de periode ten tijde van de Sbarro aanslag teisterde heeft de levens van de meeste Israeli's voorgoed veranderd.

Voor een Nederlander is het waarschijnlijk moeilijk te vatten hoe het voelt om een bus in te stappen met de wetenschap dat ergens een passagier kan zitten die een bomgordel om heeft. Of uit eten te gaan zoals Malki Roth deed en de andere klanten te moeten observeren....je wist immers nooit ?  In die jaren reed ik dagelijks in mijn auto naar mijn werk in Jeruzalem door de Jordaanvallei. Zodra  het checkpoint bij

Shadmot gepasseerd was trapte ik het gaspedaal bijna vol in. Met dubbel de maximaal toegestane snelheid legde ik dagelijks het traject naar Jeruzalem af.  Vaak moest ik tijdens de rit denken aan Sarajewo, waar in de Balkanoorlog ook zo'n weg was waar je ieder moment beschoten kon worden....... Mijn kinderen hebben op die weg ooit op de vloer van de auto gelegen toen het leger achter een terrorist aanzat bij Jericho, minder risico was het idee.......... Een lid van een naburige kibboets was minder fortuinlijk en werd bij de afslag naar Nablus doodgeschoten.

 

Of die keer dat we in ons huis op de kibboets bij Beit Shean zaten en dachten dat er een vliegtuig vlakbij door de geluidsbarriere ging. Later bleek het een Hamas terrorist te zijn geweest die zichzelf vlakbij opblies.

Zoals de Roth's heb ik vele anderen ontmoet die minder fortuinlijk waren dan wij.

Bijvoorbeeld een vriendin van mijn dochter die verstandelijk gehandicapt was en samen met haar moeder naar een kinderprogramma zat te kijken toen een Fatah terrorist hun huis binnenstormde en ze vermoordde.......

Een man uit de omgeving hier voor wie ik toen tijdelijk werkte die op weg naar huis dertien kogels in zijn lichaam kreeg, hij overleefde maar werd nooit meer de oude..........

Vrienden uit de straat die hun enige dochter verloren toen ze op die andere "sniperalley", de tunnelweg naar Gush Etzion, werd doodgeschoten. Sindsdien leven ze teruggetrokken met hun verdriet..........

Benjamin een Indiase vriend met wie ik werkte die werd neergestoken en ook nooit meer de oude werd....... En zo zijn er nog meer.

 

Onlangs schreef Guus Valk van NRC een zeer generaliserend artikel over het in zijn ogen vreemde gedrag van de Israeli's.

Guus is nog maar een paar jaar in Israel en bleek nog altijd met Nederlandse ogen naar de gedragingen van Israeli's te kijken. Zijn verslag was op zich al vreemd voor de verslaggever van een blad als NRC maar wanneer hij zich had gerealiseerd dat veel van die gedragingen beschreven zijn in literatuur over het Post Traumatische Stress Syndroom had hij waarschijnlijk een ander artikel geschreven.

 

Negen jaar na Sbarro al weer.........voor velen van ons is het echter nog altijd alsof het gisteren gebeurde.

 

Yochanan Visser

Onderzoeker Missing Peace

Vandaag 10 jaar in Israel

 

www.missingpeace.eu

 

 

Negen jaar na terreuraanslag in Sbarro restaurant Jeruzalem

 

Vandaag precies negen jaar geleden werd in Jeruzalem een aanslag gepleegd in het Sbarro restaurant. Daarbij kwamen vijftien burgers om, waaronder verschillende kinderen zoals de 15 jarige Malki. Ook vijf leden van de Nederlandse familie Schrijveschuurder kwamen om.

 

De moeder van Malki houdt hieronder een krachtig betoog tegen het vrijlaten van terroristen die dit soort aanslagen op hun geweten hebben in ruil voor de vrijlating van Gilad Shalit. Ze haalt daarbij onderzoek aan waaruit blijkt dat veel terroristen die vrijkwamen bij gevangenendeals in hun oude 'gewoonte' terugvielen:

 

The statistics are chilling. According to government numbers, some 45 percent of released terrorists return to terrorism, while the rate of recidivism among Hamas members is 63%. And yet these numbers impact fewer and fewer Israelis.

 

Het artikel toont heel scherp een van de dilemma's waar Israel mee kampt.

 

RP

----------

http://www.jpost.com/Israel/Article.aspx?id=184157

Nine years after the Sbarro massacre
We, the bereaved families who feel the pain of terror every day must remind Israelis what 'releasing prisoners' for Gilad Schalit entails
By FRIMET ROTH 
08/09/2010 11:34

 

It's been nine years since my daughter Malki was murdered in the suicide bombing of Jerusalem's Sbarro restaurant and terrorism denial is still rampant.

Foreign diplomats may still preface their complaints against Israel with the formulaic  "Israel has some genuine security concerns and they have to be met." But after that obligatory line, most feel free to attack Israel with no holds barred.

Some of Israel's home-grown critics don't even bother with such political correctness. Our security is no longer a justified concern in their view and they have no compunction about saying so. Suicide bombers? Intifada? Israeli terror victims? Not in their history books.

Writing recently in Haaretz, columnist Merav Michaeli described a variety of possible solutions to the Israeli-Palestinian conflict. Her conclusion?  It is incumbent upon us to "want to live in peace. Not in security, but in peace."  Her column was even entitled "Not in Security, but Peace" in case the message was not clear enough.

Terrorism denial is the foundation on which the Free Gilad Schalit campaign has been built. At some point, its legitimate effort to pressure all involved parties to free Schalit was hijacked. Today its goal is nothing short of maligning and undermining Prime Minister Binyamin Netanyahu for his unwillingness to release every last prisoner demanded by Hamas.

This campaign could not have galvanized so many - some estimate 200,000 joined its eleven-day march to Jerusalem last month - without the groundwork laid by terrorism denial. Were the faces of the 1,000 innocent Israelis murdered during the second intifada still fresh in Israelis' minds, warnings about the dangers of a mass prisoner release would not be dismissed as casually and as persistently as they are being now.

The statistics are chilling. According to government numbers, some 45 percent of released terrorists return to terrorism, while the rate of recidivism among Hamas members is 63%. And yet these numbers impact fewer and fewer Israelis.

Instead we hear Mayor Yoel Levi of Ramle, in an address to the Schalit march participants, calling the warnings against a prisoner release "scaremongering".

And we hear Noam Schalit, Gilad's father, refer to them as "doomsday scenarios from twenty-five years ago."

In the current climate of terrorism denial, such attitudes gain traction with ease. It is left to the bereaved families to fight this dangerous phenomenon. We, who feel the pain of terrorism every minute of every day, must remind Israelis what "releasing the prisoners" to free Gilad Schalit entails. We must refresh the short collective memory of who those prisoners are, what they did and what can we expect them to do in the future.

Ahlam Tamimi is one prisoner that Hamas wants freed. As a woman, she garners much sympathy for their cause. The mere mention of "woman" and "prison" in one sentence is a surefire tearjerker.

But here are the facts. Tamimi is a mega-terrorist. She is responsible for the deaths of fifteen men, women and children, all of them civilians. She transported 10 kg of explosives hidden in a guitar case into west Jerusalem, handed them to her accomplice and escorted him through the city center disguised as a Western tourist. She led him to the target she herself had selected, an eatery filled with families eating lunch. She then warned her "weapon" to wait fifteen minutes before he detonated the bomb - allowing her enough time to escape unharmed.

After her conviction, Tamimi smiled with pleasure upon learning from an interviewer how many children she murdered. She told Ynet: "I am not sorry for what I did. I will get out of prison and I refuse to recognize Israel's existence… Discussions will only take place after Israel recognizes that this is Islamic land." She has served only six years out of sixteen consecutive life terms.

Does any rational human being believe that this monster will enroll in a flower arranging course when she is released? Or sit at home writing a novel?

Former prisons commissioner Orit Adato, a staunch advocate of selective release of security prisoners, maintains that some prisoners must remain imprisoned. When asked "Do you think it is possible to rehabilitate the 'ideological' security prisoners?" she replied: "Not the hard core cases."

But neither expert views nor cold statistics are welcome by those eager for a mass prisoner release.

An extraterrestrial landing on earth for the first time would be forgiven for thinking that Netanyahu himself is holding Gilad Schalit captive. In a July 31 speech, marking the 1,500th day of Gilad's captivity, Noam Schalit addressed Netanyahu regarding his son: "Stop abusing him" he said, adding "A captive soldier is not a piece of real estate."

The truth is, Netanyahu has agreed to release 450 prisoners in negotiations with Hamas and another 550 unilaterally as a gesture to the Palestinian Authority. The 450 to Hamas includes over 100 terrorists who murdered more than 600 Israelis. Netanyahu has only refused to release the "mega-terrorists," those responsible for the six most horrific terror attacks of the second intifada.

However Netanyahu's concessions have not won him any friends among the Free Schalit activists. Nor did his call to the international community "to line up alongside the State of Israel and our unequivocal and just demand that our abducted soldier be returned immediately" impress them. They want nothing short of the fulfillment of every Hamas demand.

And with the Israeli media's unstinting support, the chances are they will ultimately win the government's acquiescence.

Columnists and reporters alike have stooped to absurd hyperbole in their coverage of the Schalit campaign.  Haaretz's Yoel Marcus wrote last month of the march: "It was the most spontaneous, humane and impressive demonstration ever held here. At the risk of sounding schmaltzy, it was good to see the face of the beautiful Israeli."

Here is "the face of a beautiful Israeli" I would like this country to see today. It's the face of a fifteen-year-old girl who cared passionately about disabled children and volunteered with them in myriad settings. Who loved and nurtured her own profoundly disabled sister unconditionally. Who studied the flute for years and played classical music on it that brought tears to my eyes. Who kept a diary throughout the last year of her life in which she detailed her activities in school and in her youth movement. Who recorded alongside those anecdotes the names of the victims of every terror attack perpetrated that year. Whose wish for the coming new year, which she did not live to see, was that her family remain close and supportive of one another. It is the face of my daughter, Malki, z"l.

On August 9th for the last eight years, I have urged others to remember the Sbarro bombing and its fifteen victims. One of them was Malki. Five others were the members of one family, a mother, father and three of their eight children. Another victim was an only child who was pregnant with what would have been her parents' first grandchild. One of the "injured," not even counted among the fifteen dead, is a young mother who has remained in a deep coma since that day.

This year, I beg you not only to remember them but to also to remind another person, someone who may have fallen prey to terrorism denial.

============

The author is a freelance writer in Jerusalem. She and her husband founded the Malki Foundation (www.kerenmalki.org) in memory of their daughter Malki who was murdered in the Sbarro restaurant massacre in 2001.

 

 

Israel en de waarde van een kinderleven in Gaza (Thomas L. Friedman)

 

Een erg goed artikel, dat heel treffend illustreert wat het verschil is tussen constructieve en destructieve kritiek op Israel. Friedmann laat zien aan de hand van de film 'Precious life' dat de werkelijkheid in het Midden-Oosten niet zwart-wit is, en vol tegenstellingen zit.

 

His raw film reflects the Middle East I know — one full of amazing compassion, even among enemies, and breathtaking cruelty, even among neighbors.

 

RP

-----------

The New York Times / Aug. 8, 2010
Steal This Movie
By THOMAS L. FRIEDMAN
http://www.nytimes.com/2010/08/08/opinion/08friedman.html?th&emc=th

 

I just saw a remarkable new documentary directed by Shlomi Eldar, the Gaza reporter for Israel's Channel 10 news. Titled "Precious Life," the film tracks the story of Mohammed Abu Mustafa, a 4-month-old Palestinian baby suffering from a rare immune deficiency. Moved by the baby's plight, Eldar helps the infant and mother go from Gaza to Israel's Tel Hashomer hospital for lifesaving bone-marrow treatment. The operation costs $55,000. Eldar puts out an appeal on Israel TV and within hours an Israeli Jew whose own son was killed during military service donates all the money.

The documentary takes a dramatic turn, though, when the infant's Palestinian mother, Raida, who is being disparaged by fellow Gazans for having her son treated in Israel, blurts out that she hopes he'll grow up to be a suicide bomber to help recover Jerusalem. Raida tells Eldar: "From the smallest infant, even smaller than Mohammed, to the oldest person, we will all sacrifice ourselves for the sake of Jerusalem. We feel we have the right to it. You're free to be angry, so be angry."

Eldar is devastated by her declaration and stops making the film. But this is no Israeli propaganda movie. The drama of the Palestinian boy's rescue at an Israeli hospital is juxtaposed against Israeli retaliations for shelling from Gaza, which kill whole Palestinian families. Dr. Raz Somech, the specialist who treats Mohammed as if he were his own child, is summoned for reserve duty in Gaza in the middle of the film. The race by Israelis and Palestinians to save one life is embedded in the larger routine of the two communities grinding each other up.

"It's clear to me that the war in Gaza was justified — no country can allow itself to be fired at with Qassam rockets — but I did not see many people pained by the loss of life on the Palestinian side," Eldar told the Israeli newspaper Haaretz. "Because we were so angry at Hamas, all the Israeli public wanted was to [expletive] Gaza. ... It wasn't until after the incident of Dr. Abu al-Aish — the Gaza physician I spoke with on live TV immediately after a shell struck his house and caused the death of his daughters and he was shouting with grief and fear — that I discovered the [Israeli] silent majority that has compassion for people, including Palestinians. I found that many Israeli viewers shared my feelings." So Eldar finished the documentary about how Mohammed's life was saved in Israel.

His raw film reflects the Middle East I know — one full of amazing compassion, even among enemies, and breathtaking cruelty, even among neighbors.

I write about this now because there is something foul in the air. It is a trend, both deliberate and inadvertent, to delegitimize Israel — to turn it into a pariah state, particularly in the wake of the Gaza war. You hear the director Oliver Stone saying crazy things about how Hitler killed more Russians than Jews, but the Jews got all the attention because they dominate the news media and their lobby controls Washington. You hear Britain's prime minister describing Gaza as a big Israeli "prison camp" and Turkey's prime minister telling Israel's president, "When it comes to killing, you know very well how to kill." You see singers canceling concerts in Tel Aviv. If you just landed from Mars, you might think that Israel is the only country that has killed civilians in war — never Hamas, never Hezbollah, never Turkey, never Iran, never Syria, never America.

I'm not here to defend Israel's bad behavior. Just the opposite. I've long argued that Israel's colonial settlements in the West Bank are suicidal for Israel as a Jewish democracy. I don't think Israel's friends can make that point often enough or loud enough.

But there are two kinds of criticism. Constructive criticism starts by making clear: "I know what world you are living in." I know the Middle East is a place where Sunnis massacre Shiites in Iraq, Iran kills its own voters, Syria allegedly kills the prime minister next door, Turkey hammers the Kurds, and Hamas engages in indiscriminate shelling and refuses to recognize Israel. I know all of that. But Israel's behavior, at times, only makes matters worse — for Palestinians and Israelis. If you convey to Israelis that you understand the world they're living in, and then criticize, they'll listen.

Destructive criticism closes Israeli ears. It says to Israelis: There is no context that could explain your behavior, and your wrongs are so uniquely wrong that they overshadow all others. Destructive critics dismiss Gaza as an Israeli prison, without ever mentioning that had Hamas decided — after Israel unilaterally left Gaza — to turn it into Dubai rather than Tehran, Israel would have behaved differently, too. Destructive criticism only empowers the most destructive elements in Israel to argue that nothing Israel does matters, so why change?

How about everybody take a deep breath, pop a copy of "Precious Life" into your DVD players, watch this documentary about the real Middle East, and if you still want to be a critic (as I do), be a constructive one. A lot more Israelis and Palestinians will listen to you.

Het Arabisch-Israelisch conflict en racisme

 

Barry Rubin betoogt op vrij overtuigende wijze dat het conflict tussen Joden en Arabieren in het Midden-Oosten niet om racisme draait, althans niet waar het Israel aangaat. Nationale identiteit is iets anders dan huidskleur of ras. Arabisch racisme anderzijds wordt veelal genegeerd door degenen die Israeli's zo graag als racistisch bestempelen.

 

Wouter

____________

Saturday, August 7, 2010

The False Issue of "Race" in the Arab-Israeli Conflict

http://rubinreports.blogspot.com/2010/08/false-issue-of-race-in-arab-israeli.html

This article was published by Pajamas Media and you can link to their version.


By Barry Rubin

As the waitress whose family had come from Ethiopia put the pizza on the table at the Tel Aviv restaurant, I contemplated the ridiculous misuse of "race" as a factor in the Arab-Israeli conflict. Regardless of skin color, we belong not only to the same country by way of citizenship but also to the same nation and people in a very profound way that isn't true for countries that are merely geographical entities.

Among the scores of ridiculous things said, thought, and written about the Arab-Israeli conflict, the pretense that it has something to do with "race" ranks high among them. This has been interjected for two reasons. First, this is a blatant attempt to demonize and delegitimize Israel.

Second, as part of that point but also due to trends in Western intellectual discussions, there is a conflation of nationality and race. Often, there is an attempt nowadays to portray any form of nationalism in the West as racist, though this is never applied to Third World nationalists situations. Neither the internal conflicts in Iraq (among Sunnis, Shias, and Kurds) nor in Lebanon (among numerous groups) are about race but rather arise from national, ethnic, and religious (sometimes all rolled up into one) conflicts.

One of the most basic lessons in looking at foreign or international affairs is to understand that countries just don't think alike about issues. America, and in a different way Europe, has been obsessed with race. That doesn't mean everyone else is racially oriented. Israelis don't think about skin color as such and are well aware that Jews, while having a common ancestry, have been affected by many cultures and societies.

With intermarriage rates between Jews whose ancestors came from Europe and those who came from the Middle East approaching half in Israel today, there is no way to classify people. In fact, Israelis are far less interested than other countries about people's ancestral travels.

Moreover, what does one say about such "darker-skinned" Israelis as my Hungarian-Yemenite colleague or my Syrian-origin pianist neighbor (whose wife is from Poland by way of Argentina? There is absolutely no issue involved here. And many Israelis of European origin are not exactly "white" in their appearance.

Indeed, Israel has more "blacks" among its Jews (from Ethiopia) than do the Palestinians by far. Israeli media never use racial stereotypes or epithets while Arab and Palestinian media have had numerous racist remarks and cartoons about such American leaders as Colin Powell, Condoleeza Rice, and now even Barack Obama. In a recent radio interview one of the leaders of the Islamist movement in Israel, in other words from the Arab minority here, said that it was a disgrace that a black Israeli soldier could ask for the identity document of an Arab Muslim. Yet such racism from the Arab/Palestinian side is ignored in the Western media.

While there have been some incidents in reaction to the arrival of Jews from Ethiopia, these have been few and universally rejected. Moreover, Israel has given refuge to the American "Black Hebrew" movement when it easily could have deported them.

It is officially estimated that at least 19 asylum seekers have been shot dead by Egyptian forces in Sinai. To my knowledge no one in this category has ever been injured in Israel.

I have had friends, mostly Filipinos, who were illegal workers (they overstayed work permits) deported from Israel and they simply accepted it and were soon working in another country. None of them bears any grudge against Israel, quite the contrary they could serve as citizen ambassadors on its behalf. None of them ever reported a single case of "racial" mistreatment and I don't believe there has ever been--and workers' advocacy groups have never reported--a racial assault or even insult on any foreign worker in Israel. The problem, of course, is that there is at times terrible economic exploitation by unscrupulous employers, which is in no way atypical in the world today.

The Israel-Palestinian and Arab-Israeli conflicts are in no way "racial." National identity is something quite different from "race" generally. Israelis and Arabs are not easily distinguished by skin color, though of course there are exceptions.I was in an Israeli government agency meeting a high-ranking official whose skin shade was darker than that of Barack Obama. This was only something I noted because I was planning to write the article you are reading now.

I arrived at the meeting mentioned above by taking a cab from my neighborhood taxi stand. I gave the address and the driver went back to speaking on his mobile phone in Arabic, which is the only reason I realized he was an Israeli Arab. I couldn't tell just by looking at him.

The attempt by anti-Israel slanderers to inject a racial aspect is ludicrously nonsensical. If you have ever travelled in Syria you would find that the average skin color of people there is lighter than that of Israelis on average. Generally speaking, there is less variation in "racial terms" between Israelis and Palestinian Arabs than there is among member states of the European Union.

It just doesn't apply to conditions here. ‎'While Palestinian Arabs are on average a shade or two darker than Israelis you can find wider variations within the EU member states.

But if you can label someone as a "racist" because they are engaged in a conflict with another nation or group automatically "proves" they are in the wrong. If the conflict is a national one, however, you actually have to think about it. Who's right in the following conflicts: Irish Catholics or Protestants; Basques or Spain; Bosnians or Serbs; Russians or Chechens, Somalis or Ethiopians; Iraqi Sunni, Shia, or Kurds; India or Pakistan; Azerbaijan or Armenia, and so on?

The answer cannot be deduced automatically. But label one side as racist and the discussion is over. This, then, is a trick for deceiving, not a tool for understanding.

The ridiculousness of attempts to transfer American or European situations to Israel was embodied in an American student asking an Israeli professor how many blacks were on his university's basketball team. Actually, there are many on the professional teams but they are all, of course, from the United States, though I believe one or two had converted and remained in Israel.

I don't think there's any question of the fact that there is far far more racism in Europe or in the Arabic-speaking world than in Israel--and that's an understatement.

==============

Barry Rubin is director of the Global Research in International Affairs (GLORIA) Center and editor of the Middle East Review of International Affairs (MERIA) Journal. His latest books are The Israel-Arab Reader (seventh edition), The Long War for Freedom: The Arab Struggle for Democracy in the Middle East (Wiley), and The Truth About Syria (Palgrave-Macmillan). The website of the GLORIA Center is at http://www.gloria-center.org and of his blog, Rubin Reports, at http://www.rubinreports.blogspot.com

 

 

Discussie met Dror Etkes van Peace Now over de Westoever en de nederzettingen

 

Fanatieke kolonisten op de Westoever zien zichzelf vaak als de ware zionisten, die nog steeds beetje bij beetje het land Israel aan het heroveren zijn. De meerderheid denkt daar anders over, zowel kritische zionisten als Dror Etkes van Peace Now, als zionisten als Yaacov Lozowick, die een boek schreef ter verdediging van Israel.

 

Wouter

___________

 

 

Thursday, July 29, 2010 / Yaacov Lozowick

http://yaacovlozowick.blogspot.com/2010/07/roaming-with-dror-etkes.html

Roaming with Dror Etkes

Michael Totten and I spent the day driving around the West Bank with Dror Etkes. Michael is in Israel for a month, collecting stuff to write about, so if you aren't a regular reader of his already, I suggest you make a point of following him now, and see what he has to tell.

Who's Dror Etkes, you ask? Well, that depends whom you ask. The Magnes Zionist says Dror is a hero of his. Yisrael Medad, from the opposite end of Israel's political spectrum, recently wrote about the Dror Etkes he doesn't like. The fact is that Dror, who set up and for many years ran the settlement monitor project at Peace Now before going on to Yesh Din, is a more complex person than most people think. Yes, he's one of the fiercest adversaries of the settler movement, and he likes to give the appearance of a profound skeptic of the Zionist project, but me, I don't buy it. Regular readers will know that I'm not a fan of our radical left, but Dror - whom I've known off and on for 25 years - doesn't fit into their pigeon holes. A Hebrew-speaking Jew who knows every inch of the Biblical heartland like the back of his hand, who cris-crosses it constantly even at times of high security tension; who does his best to know the intricacies of Israel's corridors of power and law so as to insist they live up to their own standards, and who explains his motivation by citing Leviticus 19 verse 16: "neither shalt thou stand against the blood of thy neighbour; I am the LORD" - that's not someone I'd thoughtlessly brush aside. Spend the day with him and you'll learn that he knows more about the settlers and the many gradations of identity and motivation among them, and is generally much fairer about them, than any of the journalists he's shown around over the years. He'll also describe the Palestinians in plausible, non-starry-eyed terms.

I'm not going to try to describe the tour - maybe Michael will - but here are various observations I had during the day.

Set aside Dror's affectation of using the terminology of the Post-Colonial-gang - a patina which adds nothing to explain what's happening on the West Bank - and it's surprising how much his positions and mine overlap.
1. We agree that the conflict with the Palestinians isn't about the borders of 1967, it's about 1947, meaning Israel's existence as a Jewish state.
2. Neither of us thinks removing the settlements will bring peace, though Dror does see this as a necessary condition, and I tend to agree.
3. Both of us mostly agree on which settlements won't ever be removed (Dror may be more expansionist than I, since he sees them all the time).
4. We broadly agree about the motivations of the various strands among the settlers, including that most of them - the Haredis in Modi'im Illit, say, the Russian immigrants in Ariel or the regular folks from Jerusalem who live in Maaleh Edomim - are not primarily ideological. They aren't there to colonize Palestinian territories.
5. While Dror is more stern about it than I - because of what he does and knows - I agree with his analysis of the hard core of settlers who mostly live in the ideological settlements along the top of the hills: they are there to ensure Jewish control of the Biblical heartland.
6. We agree that a large majority of Israelis don't support the settler's project; Dror is persuasive, however, in demonstrating that the majority fears a clash with them more than letting them have their way.
7. We disagree - but not vehemently - about the responsibility the Palestinians bear for the situation. For example, Dror sees a roadblock which has been emptied of IDF troops as a threat to Palestinian freedom of movement that can be re-created at short notice; I see it as a roadblock that will never be manned again if the Palestinian violence doesn't return. We both tend to agree the violence may well return.
8. I agree with Dror that the majority of Israelis neither knows nor cares what goes on on the West Bank. This wasn't always to, but it has been for at least 20 years. Non-settler Israeli civilians never go to the West Bank; even I, who do every now and then, am not aware of most of the details of the story. This means that Israelis sincerely don't understand the extent to which Palestinians regard the settler project as the Israeli project, and distrust us for it.
9. Dror agreed with me that since the Palestinians - effectively all of them - no longer go to Israel, they've lost touch with our reality at least as much as we no longer see theirs. The fact that a solid majority of Israelis wishes to be rid of the occupation, has no interest in the Palestinian areas, and yearns to partition the land and move on to other things, is probably not recognized at all on the Palestinian side.
10. This cognitive disconnect, we both agreed, is a result of the misnamed peace process.

Finally, a point we didn't discuss, and may or may not agree on: It is the Biblical heartland, the West Bank is. I've been advocating an Israeli departure from it since the 1970s - a long time ago. Yet it's the place we come from. You wander its hills and read the Bible, and each hill is in there; each story is on one of them. We've been reading the stories and commenting about them, uninterrupted, since before the Athenians quarreled with the Spartans, a thousand years before the Roman Empire, two thousand years before the major cities of Europe began growing out of unimportant villages. They're not as dramatically beautiful as Norway or Montana, but if you've been participating in the Jewish discussion for the past few thousand years, they're home. You can't roam them and remain unmoved.

 

==========

Yaacov Lozowick - Jerusalem, Israel

Historian, author of "Right to Exist, A Moral Defense of Israel's Wars" and other works, former Director of Archives at Yad Vashem; owner of LeverEdge Ltd, a company that deals with advanced knowledge management projects

 

Ambassadeur Michael Oren bezorgd om verbinding Libanees leger en Hezbollah

 

Het Libanese leger wordt onder andere bewapend door de VS, en de Israelische officier is mogelijk met Amerikaanse kogels doodgeschoten. De VS steunt dit leger juist tegen Hezbollah en andere milities, maar het schietincident van afgelopen dinsdag versterkt de vermoedens dat Hezbollah is geinfiltreerd in delen van het Libanese leger en delen van het Libanese leger met Hezbollah sympathiseren. In de woorden van ambassadeur in de VS Michael Oren:

 

 "Israel tends to view the distinction between the Lebanese Army and Hizbullah as increasingly cloudy," he said on the conference call with the the Jewish Federations of North America and the Jewish Council for Public Affairs. "The Lebanese Army shares all its intelligence with Hizbullah. There are highranking officers in the Lebanese Army who are closely associated with Hizbullah."

 

Verschillende congresleden maken zich hier zorgen over en zullen het ter sprake brengen. Hopelijk heeft dat meer effect dan de vele symbolische moties van het congres wat betreft Israel.

 

RP

---------

The Jerusalem Post
Oren decries ties between LAF, Hizbullah
By HILARY LEILA KRIEGER
08/06/2010 02:18
http://www.jpost.com/International/Article.aspx?id=183838

After border clash, US defends aid to Beirut for weapons.


WASHINGTON – The distinction between the Lebanese Army and Hizbullah has become "cloudy" and advanced weaponry given to the Lebanese military could find its way to the Islamist group, Ambassador to the US Michael Oren warned on Wednesday.

But Oren, when asked on a conference call whether the US had any plans to stop providing arms and assistance to the Lebanese Army, said "there's no indication yet" of that happening.

Earlier on Wednesday, US State Department spokesman P.J. Crowley defended American assistance to the Lebanese military despite its shooting of two IDF officers, killing one and seriously wounding the other, as they cut down a tree along the northern border on Tuesday. The IDF returned fire and killed two Lebanese soldiers and a journalist.

"I don't think this fundamentally changes the support that we're providing to the government of Lebanon," he said.

"We are committed to Israel's security, but we're also committed to Lebanese sovereignty.

These interests are not mutually exclusive. They're not in contradiction."

He added, "Unfortunately, from time to time, you have these flashpoints. But it doesn't change our long-term strategic interest in the region."

Asked about reports that the Lebanese snipers used American- issued guns to shoot at the IDF, Crowley said he couldn't confirm the accounts, but noted, "We have provided support to Lebanon to strengthen the ability of the Lebanese government to exercise its own sovereignty. This is in our interest.

We certainly do not want to see the kind of exchanges of fire that occurred yesterday."

A desire to avoid a recurrence is also getting the attention of Capitol Hill, where some legislators are taking a closer look at US military aid to Lebanon.

Rep. Ron Klein (D-Florida) told The Jerusalem Post on Wednesday, "It certainly is going to come up in our conversations in the Congress about the continued support of the Lebanese Army."

The US has boosted military assistance to Lebanon in recent years as it has sought to bolster the parts of Beirut's governing coalition most in step with the West. Though the Lebanese Army and Hizbullah have traditionally been in different camps, Hizbullah has exercised increasing influence within the country's political institutions and power structures.

About $100 million in military assistance, plus smaller amounts for counter-narcotics and counter-terrorism operations and training, is being considered, consistent with the amount allocated last year.

Klein and other Capitol Hill sources said the degree to which the Lebanese attack was sanctioned by army and government higher-ups and how those officials responded would inform the view Congress takes on assistance being considered for next year.

Oren indicated, though, that the problematic behavior of the Lebanese Army extended beyond Tuesday's incident.

He said that the Lebanese military has aimed shoulder-fired rockets at Israeli installations and permitted its soldiers to stone patrolling Israeli soldiers in recent incidents.

Oren described increasing ties between Lebanese military officials and Hizbullah members.

"Israel tends to view the distinction between the Lebanese Army and Hizbullah as increasingly cloudy," he said on the conference call with the the Jewish Federations of North America and the Jewish Council for Public Affairs. "The Lebanese Army shares all its intelligence with Hizbullah. There are highranking officers in the Lebanese Army who are closely associated with Hizbullah."

He continued, "Our assumption is that particularly advanced weaponry in the hands of the Lebanese Army could very well find its way into the arsenals of Hizbullah."

In the case of an outbreak of full hostilities between Israel and Hizbullah, Oren concluded, "The Lebanese Army has thrown in its lot with Hizbullah in any future conflict with Israel."

And on Thursday, Rep. Edolphus Towns (D-NY) called the Lebanese Army's actions "troubling and problematic." Like Klein, Towns was on a Congressional trip to Israel and was briefed by Prime Minister Binyamin Netanyahu on the violence along the border.
Towns, chairman of the House Committee on Oversight and Government Reform, said the committee's oversight authority can be used "to ensure that United States assistance does not go to states and entities that are hostile to Israel."

 

 

Iran: vrouw wegens overspel veroordeeld tot steniging

 

Dit is het gezicht van Iran, dat Israel de 'kleine duivel' noemt en onlangs een Holocaust ontkennings website heeft gelanceerd. Dit is ook het Iran dat zegt tegen imperialisme en zionisme te strijden, en dat daartoe Hezbollah, Hamas en Islamitische Jihad steunt, bewegingen die het ook niet erg op vrouwenrechten hebben.

 

RP

---------

The Guardian /  Friday 6 August 2010 19.32 BST

Iranian facing stoning speaks: 'It's because I'm a woman'

Exclusive: Sakineh Mohammadi Ashtiani accuses authorities in Tehran of
lying about charges in attempt to execute her in secret

by Saeed Kamali Dehghan
http://www.guardian.co.uk/world/2010/aug/06/sakineh-mohammadi-ashtiani-iran-interview

 

In an exclusive interview with the Guardian, the woman whose sentence of death by stoning triggered an international outcry has accused the Iranian authorities of lying about the charges against her to pave the way to execute her in secret.

Sakineh Mohammadi Ashtiani, 43, was sentenced to death by stoning for adultery but it was commuted to hanging after an international outcry. Her initial sentence was for "having an illicit relationship outside marriage" but Iranian officials have claimed that she was also found guilty of murdering her husband and should still face death by stoning.

In the interview, which took place through an intermediary who cannot be named for security reasons, she said: "They're lying. They are embarrassed by the international attention on my case and they are desperately trying to distract attention and confuse the media so that they can kill me in secret."

Yesterday, Mossadegh Kahnemoui, a senior Iranian judicial official, told the UN's Committee on the Elimination of Racial Discrimination: "This lady, in addition to double adultery, is also found guilty of conspiracy to murder her husband."

Mohammadi Ashtiani said: "I was found guilty of adultery and was acquitted of murder, but the man who actually killed my husband was identified and imprisoned but he is not sentenced to death."

The accused, who has not been named, is not facing execution because Mohammadi Ashtiani's son pardoned him, but she was sentenced to death after a local prosecutor in Tabriz accused her of adultery.

"The answer is quite simple, it's because I'm a woman, it's because they think they can do anything to women in this country. It's because for them adultery is worse than murder – but not all kinds of adultery: an adulterous man might not even be imprisoned but an adulterous women is the end of the world for them. It's because I'm in a country where its women do not have the right to divorce their husbands and are deprived of their basic rights."

Mohammadi Ashtiani also revealed that at the moment the sentence was passed she did not understand the Arabic word used as the legal term for stoning.

"When the judge handed down my sentence, I even didn't realise I'm supposed to be stoned to death because I didn't know what 'rajam' means. They asked me to sign my sentence which I did, then I went back to the prison and my cellmates told me that I was going to be stoned to death and I instantly fainted."

Mohammadi Ashtiani fears that the exile of her original lawyer, Mohammad Mostafaei, has made her more vulnerable. "They wanted to get rid of my lawyer so that they can easily accuse me of whatever they want without having him to speak out. If it was not for his attempts, I would have been stoned to death by now."

Mostafaei volunteered to represent her for free and succeeded in bringing her case to world attention but fled to Turkey when Iranian authorities issued an arrest warrant for him. His wife is being held without charge in Tehran's notorious Evin prison.

Mostafaei, who was arrested on immigration charges in Istanbul, was released today and is on his way to Norway.

Describing life inside Tabriz prison, Mohammadi Ashtiani said she has been subject to constant mistreatment by prison guards. "Their words, the way they see me – an adulterous woman who should be stoned to death – is just like being stoned to death every day."

She thanked campaigners for highlighting her case and said international pressure was her only hope for release. "For all these years, they [the officials] have tried to put something in my mind, to convince me that I'm an adulterous woman, an irresponsible mother, a criminal but with the international support, once again I'm finding myself, my innocent self."

She pleaded: "Don't let them stone me in front of my son."

Twelve women and three men have also been sentenced to death by stoning in Iran.

 

Holocaust ontkenning in cartoons op nieuwe website uit Iran

 

Een van de redenen dat Iran zo geobsedeerd is met de Holocaust en vooral de ontkenning daarvan, is dat die volgens haar Israel morele legitimiteit en immuniteit verschaft om met de Palestijnen te doen wat ze wil. Dat idee is onzinnig, want geen land wordt zo fel bekritiseerd als Israel, en daarbij wordt de Holocaust vaak juist tegen haar gebruikt. 'Een volk dat zoveel heeft geleden zou zelf juist' ...etc.

 

Ahmadinejad also has said that even if the Nazi mass murder was true, those responsible for the crime should be punished, but that Israel should not be allowed to use it a pretext for committing another Holocaust against Palestinians.

 

Dit soort onzin horen we helaas ook steeds vaker van Westerse columnisten, politici, journalisten en zogenaamde vredesactivisten: de Palestijnen zouden het slachtoffer zijn van onze misdaad tegen de Joden. In feite doet Israel meer dan de meeste andere landen in conflictsituaties om burgerdoden te vermijden, en is het aantal doden als gevolg van het Midden-Oosten conflict relatief gezien daarom ook behoorlijk laag. Er gaan zeker dingen mis, maar zo geredeneerd pleegt ieder land constant een Holocaust op iedereen. Iran gebruikt overigens zelf ook grof geweld tegen bijvoorbeeld de Arabische minderheid en heeft duizenden dissidenten opgepakt en gemarteld als reactie op vreedzame demonstraties door de oppositie. Ook homosexuelen en religieuze minderheden moeten continu op hun hoede zijn en kunnen om het minste of geringste worden opgepakt.

 

RP

-----------

Published 13:10 05.08.10
Latest update 16:36 05.08.10
http://www.haaretz.com/misc/article-print-page/iran-launches-cartoon-website-aimed-at-questioning-the-holocaust-1.306180

Iran launches cartoon website aimed at questioning the Holocaust

Yad Vashem slams website claiming to show that "the killing of 6 million Jews in the Second World War known as the Holocaust was a sheer lie".
By DPA

 

Iran has launched a website with cartoons on the Holocaust aimed at undermining the historic dimensions of the mass murder of Jews during World War II, Fars news agency reported Thursday.

 

The site is financed by a non-governmental cultural foundation and mainly based on a cartoon book on the Holocaust published in 2008, which contained satirical cartoons and texts aimed at questioning the Holocaust.

 

The website, which opens to the Pink Panther theme song by Henry Mancini, reportedly wants to continue challenging the issue and show that "the killing of 6 million Jews in the Second World War known as the Holocaust was a sheer lie."

 

"The site is dedicated to all those who have been killed under the pretext of the Holocaust," Fars reported, referring to Palestinians who, according to Iran, were killed under the Holocaust pretext.

 

Reports of the site drew anger from Israel's national Holocaust museum, Yad Vashem.

 

"The launch of a website dedicated to denying the Holocaust through caricatures and text, is yet the latest salvo emanating from Iran that denies the facts of the Holocaust and attempts to influence those who are ignorant of history," Yad Vashem said in a statement.

 

"The vulgar and cynical approach of the website, a combination of Holocaust denial and distortion, illustrated with antisemitic caricatures, further illustrates Iran's disregard for reality and truth vis-a -vis the Holocaust, Jews and Israel."

 

Since the 1979 Islamic revolution, Iran has not acknowledged Israel as a sovereign state and even refrained from using the name Israel, instead referring to the Jewish state as the "Zionist regime."

 

The tensions reached a peak in 2005 when Iranian President Mahmoud Ahmadinejad started his anti-Israel tirades, calling the Holocaust a "fairy tale."

 

Iran hosted a Holocaust conference in Tehran in December 2006 which was attended by prominent anti-Semitic and neo-Nazi figures.

 

Ahmadinejad and other Iranian officials argue that while publishing insulting cartoons of the Muslim prophet Muhammad and humiliating the sentiments of over one billion Muslims is considered by the West as press freedom, an investigation of a historic event is considered a crime.

 

Ahmadinejad also has said that even if the Nazi mass murder was true, those responsible for the crime should be punished, but that Israel should not be allowed to use it a pretext for committing another Holocaust against Palestinians.

 

Oudere inwoners Gaza herinneren zich Israeli's als mensen, jeugd ziet alleen leger

 

Je hoort het wel vaker: vroeger hadden Israëli's en Palestijnen veel meer kontakt en dit was vaak coöperatief en vriendschappelijk. Uit onderstaande verhalen blijkt dat veel Palestijnen die in Israël werkten daar niet werden uitgebuit en vernederd maar er met plezier werkten en goed relaties met hun werkgever en collega's hadden. Israëli's die in het weekend gingen winkelen in Palesitjnse steden werden er met open armen ontvangen. Natuurlijk waren er ook toen fricties en vooroordelen en soms ook geweld, maar het kontakt over en weer zorgde ervoor dat men elkaar als mens bleef zien.

 

Vooral in Gaza hebben de jongere mensen vanwege de blokkade zelden een Israëlische burger gezien, en ook jonge Israëli's kennen Palestijnen alleen nog van de raketten en als ontvoerders van Shalit. Het is te makkelijk gezegd dat daaruit blijkt dat de blokkade, checkpoints en afscheidingsbarriere dus averechts werken. Zij zijn er gekomen als gevolg van de intifada's en vooral de vele zelfmoordaanslagen in Israël. De betere sfeer van toen heeft die niet kunnen voorkomen, waaruit blijkt dat het te simpel is om slechts van Israël een einde aan deze maatregelen te eisen. Dat die op hun beurt de situatie niet beter maken, en dat talloze onschuldige burgers hier ook slachtoffer van zijn, is evident.

RP

--------

 

Associated Press / Aug. 6, 2010
Older Gazans recall Israelis, youth sees only army
By BEN HUBBARD, Associated Press Writer
Fri Aug 6, 3:06 am ET
http://news.yahoo.com/s/ap/20100806/ap_on_re_mi_ea/ml_gaza_generation_gap

SHATI REFUGEE CAMP, Gaza Strip – From his ramshackle Gaza home, Palestinian Sobhi Hamami, 61, fondly recalls the 23 years he worked on an Israeli kibbutz, where he learned Hebrew, swam in the pool with Israeli friends and celebrated holidays with his Jewish boss.

His son Mohammed, 21, sees Israelis differently: "They're the enemy," he says, "without exception."

This generational split slices through families across Gaza, where older people remember when jobs in Tel Aviv and contact with Israelis were a short drive away, while those under 25 have grown up locked in, seeing little from Israel but fighter planes and bombs.

Israel has been tightening restrictions on who can leave Gaza for nearly two decades, finally imposing a strict blockade with Egypt when the Islamic militant group Hamas overran the territory in 2007.

After its deadly May raid on an activist flotilla seeking to break the blockade, Israel allowed more consumer goods into the impoverished seaside strip. But outside of rare exceptions for medical patients, Israel says the travel ban will remain to keep out would-be attackers until Gaza is ruled by a government that doesn't seek Israel's destruction or consider Israeli civilians legitimate targets. Hamas rejects those conditions.

This means Gaza's youth — 68 percent of its 1.5 million residents are under 25 — have no contact with people outside, which critics warn could make them more susceptible to militant groups and calls to violence.

"We have a whole generation that has no chance to see the other, whether that other is an Israeli, a European, another Palestinian, anyone," said Hamdi Shaqqura of Gaza's Palestinian Center for Human Rights. "This will push people more and more toward self-containment, further from other communities, and widen the gap with Israel."

The gap is clear in the crowded streets of this refugee camp, from which hundreds of men once commuted to Israel daily for jobs in industry, agriculture and construction. Most are now middle-aged and haven't left Gaza in years. Still, they can recall Israeli towns in street-by-street detail and the names of Jewish colleagues, bosses and friends.

The elder Hamami spent what he considers the best 23 years of his life working on Israeli kibbutzim, or collective farms, near Gaza. He had his own room, took Hebrew classes, swam in the community pool with kibbutz members and danced at their parties.

"They were all my friends," he said, "from the old man to the child."

When asked about Israel, his son Mohammed sees "mass destruction and killing people," he said. "I've seen lots of houses destroyed and children killed."

Mohammed has never left Gaza nor met a Jew. He has childhood memories of Israeli soldiers storming the camp during the Palestinian uprising that erupted in 2000, and clearly recalls Israel's three-week offensive last year to stop militant rocket fire on Israeli towns. The war killed 1,400 Gazans, many of them civilians, and left swaths of the strip in ruins. Thirteen Israelis also died.

Their politics also differ. The father thinks violence is self-defeating. His son supports those who fight Israel.

"As long as they are fighting the army, we have to support them," Mohammed said. "They fight the enemy that kills children and destroys homes."

Israeli government spokesman Mark Regev defended the Gaza travel ban as protection against militant attacks and blamed Hamas' rhetoric for younger Gazans' negative views of the Jewish state.

"The Hamas regime in Gaza is constantly bombarding the younger generation with extreme violence and anti-Israeli propaganda that plays on traditional anti-Semitic themes, often describing Jews as Satanic," he said.

This prevents them from seeing the good Israel has done, he said, citing the withdrawal from its settlements in 2005 and its allowing thousands of Gazans to enter Israel for medical care.

Sari Bashi of the Israeli group Gisha, which advocates for Palestinian freedom of movement, said the lack of contact between Gazan and Israeli civilians leads to the "demonization" of Gazans in the Israeli mind. This she said, could lead to greater violence from the Israeli side.

"This separation is very dangerous for the future because if people in Gaza are not human beings, you can do pretty much anything to them," she said.

Moussa Himmo, 45, also from Shati camp, worked for years in a factory in Tel Aviv, eating and lodging with the Jewish owner's family, which sent him home on weekends with sweets for his children.

In 1990, during the first Palestinian uprising against the Israeli occupation, Israel arrested Himmo for throwing firebombs at an army jeep in Gaza and imprisoned him for three and a half years. He says he was repeatedly beaten. Still, upon entering Israel seven years later, he sought out his old boss, who embraced him like a prodigal son.

"He was a beautiful guy, with green eyes and curly hair," his former boss Nuriel Izhaki, 70, said of Himmo. "It was only because he was an honest guy and did clean work that I let him work here. I trusted him."

The men lost touch years ago. And both see no way to return to the old days. Izhaki blames Hamas for Gaza's woes, especially for holding Israeli soldier Gilad Schalit captive for four years.

"If they hold Gilad Schalit and don't let anyone visit him, how do they think life can be good for them?" he said.

Himmo, the Palestinian, said he doesn't believe Israelis want peace. "They think all Arabs are dangerous," he said. "The whole situation has changed and there is no way to go back."

The former boss of Hamami, the kibbutz worker, said Hamami was "like family." Strolling through the tree-lined community of Gvulot, Michael Adler, 70, pointed out many buildings Hamami helped build, including the dining hall and Adler's own home.

His wife, Daphna, remembered the local children liking Hamami's Gaza-style felafel.

They, too, had lost touch with their former employee. Now, they said, their children and grandchildren live in communities near the Gaza border that have been frequent targets of militant rockets.

"I don't see a solution in the near future," Adler said, suggesting that the only way out is for the sides to talk to each other.

"If we don't speak, what else do we have?" he said.

Sander van Hoorn op NOS journaal over het verzet in Jenin

 

Afgelopen vrijdagavond vloog het NOS journaal weer flink uit de bocht. Sander van Hoorn trakteerde de kijker op een verbluffend suggestieve reportage vol met onjuistheden:

 

In Jenin werd met veel tamtam een nieuwe bioscoop geopend, het gaat er economisch goed en mensen hebben weer vertrouwen in de toekomst. Dat gezegd hebbende ging zijn aandacht naar het vluchtelingenkamp in Jenin, dat tijdens de tweede intifada 'door Israel grotendeels met de grond gelijk werd gemaakt omdat het een bron van verzet was' en 'Israel doodde daarbij tientallen Palestijnen'. Een 'bron van verzet': in een maand tijd vielen er in Israel meer dan 100 burgerdoden door een ongekende serie zelfmoordaanslagen, grotendeels vanuit Jenin georganiseerd. Israel viel daarop Jenin binnen (dat het net als alle andere Palestijnse steden tijdens het Oslo vredesproces aan de Palestijnen had overgedragen) en leverde er een dagenlange moeizame strijd met de terroristen, waarbij 15 soldaten omkwamen en ruim 50 Palestijnen, meest strijders. De soldaten gingen van huis tot huis in plaats van de boel van boven plat te gooien, wat een van de redenen was dat zoveel soldaten omkwamen. In veel huizen waren valstrikken met explosieven gelegd. Zo kon echter het aantal onschuldige slachtoffers tot een minimum worden beperkt. Overigens heeft Israel zelf later het vluchtelingenkamp weer opgebouwd.

 

Van Hoorn moest ook nog even kwijt dat een van de verzetsleiders van toen nu een drijvende kracht achter de bioscoop is. 'Verzetsleider': je denkt aan het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog, niet aan een terroristenleider die aanslagen in bussen, restaurants en op markten plande en mensen recruteerde om zichzelf op te blazen.

Met wie heeft Sander van Hoorn gepraat? Alleen met Palestijnen, die vertelden van de heldhaftige strijd indertijd alsof het het ghetto van Warschauw betrof? Je gaat het wel denken.

 

Vind je ook dat dit soort 'berichtgeving' de NOS onwaardig is en niet voldoet aan haar eigen journalistieke normen waarin "evenwichtigheid, zorgvuldigheid, betrouwbaarheid, ongebondenheid, pluriformiteit en onbevooroordeeldheid" centraal staan, stuur de NOS dan een reactie en maak je onvrede kenbaar.

Adres: NOS Publieksvoorlichting, Postbus 26600, 1202 JT Hilversum, 035 - 6779222, publieksreacties@nos.nl

 

Hier een fragment uit een artikel over de gevechten in het vluchtelingenkamp in Jenin in 2002:

 

Jenin refugee camp housed about 13,000 people, most of whom had come to the West Bank from Jordan after the formation of the Palestinian Authority. The entire camp is about 600 meters long and forms a part of the city of Jenin in the northern West Bank (Samaria). During the Second Intifada, Jenin became a central base for terror groups and  terror attacks mounted by several organizations, notably the  Palestinian Islamic Jihad, Al-Aqsa Martyrs Brigades, the National and Islamic Front formed by Marwan Barghouti and the Hamas. At least 23 successful suicide attacks and 5 or 6 more that were thwarted originated in Jenin. The attacks were aimed mostly at Northern Israel - Afula, Nahariya, Haifa, Umm el Fahm, but on March 21, 2002 terrorists originating in Jenin launched a suicide attack in Jerusalem and on March 30, 2002 they were responsible for a suicide attack in Tel Aviv.

About 1000 IDF troops entered Jenin refugee camp in three directions on April 2, after repeatedly calling on all civilians to leave. The number of civilians who answered this call was not known, so soldiers had no idea how many were left in the camp. This became  a factor in combat precautions taken to reduce civilian casualties. According to later estimates, between 1,300 and  4,000 people remained in the camp.

The attack, which had been postponed for 24 hours by rain, was led by soldiers of the Fifth Infantry Brigade, which had not been trained in house to house combat and had just experienced a change of commander. It was soon evident that the entire camp was booby trapped, often with huge bombs. Islamic Jihad terrorist Tabaat Mardawi claimed later that Palestinian fighters had planted  "between 1,000 and 2,000 bombs and booby traps" throughout the camp. Some of the bombs weighed over 100 KG. A bulldozer sent down the main street of Jenin detonated 124 such bombs in about 3/4 of a mile.

(...)

During the fighting, IDF bulldozers leveled an area of about 100 X 200 meters centered around the Hawashin neighborhood where the terrorists had holed up in booby trapped houses. This relatively small area was shown in aerial photos by certain media outlets as if it was the entire Jenin camp.

Zie ook "NOS Journaal berichtgeving over Israël en de Palestijnen".

RP