woensdag 4 juni 2014

Hamas TV roept kinderen op alle Joden neer te schieten

Dit is het gezicht van Hamas dat in onze media niet aan bod komt, maar waar Israel wel mee te maken heeft.

-------------

Hamas to kids: Shoot all the Jews

http://palwatch.org/main.aspx?fi=472&fld_id=473&doc_id=11385

Al-Aqsa TV (Hamas) program Tomorrow's Pioneers on neighbors' rights.

Phone conversation between Nahul the bee and Qais, a boy from Jenin (West Bank).

Nahul the bee, (adult in a giant bee costume): "Listen my friend. Are there Jews where you are?"

Boy (Qais): "No. Not at the moment."

Nahul: "I heard they come to you every day."

Boy: "Yes, but not now."

Nahul: "Listen, friend; do like this with your hands [makes fists], and when they come to you, punch them; make their face red like a tomato."

Boy: "Allah willing, so that we can liberate Palestine."

Nahul: "Allah willing." ...

[Nahul talks to TV host, young girl named Rawan]

Nahul: "My friend Qais - anyway, Rawan, I tell him to take a stone, and when the Jews come, to take it and throw it at them."

Child host (Rawan): "Of course, the Jewish neighbors."

Nahul: "To smash them."

Child host: "If his neighbors are Jews or Zionists? Yes." ...

[Child host Rawan talks to Tulin, a girl in the studio.]

Child host Rawan: "Tulin, why do you want to be a police officer? Like who?"

Girl Tulin: "Like my uncle."

Child host: "Which uncle?"

Girl: "Ahmed."

Child host: "Is he a policeman?"

[Girl nods]

Child host: "OK, so what does a policeman do?"

Nahul (adult in giant bee costume): "He catches thieves, and people who make trouble."

Child host: "And shoots Jews. Right?"

Girl: "Yes."

Child host: "You want to be like him?"

[Girl nods]

Child host: "Allah willing, when you grow up."

Girl: "So that I can shoot Jews."

[Nahul the bee cheers]

Child host: "All of them? All of them?"

Girl: "Yes."

Child host: "Good."

Al-Aqsa TV (Hamas) May 2, 2014 (1 min)

dinsdag 3 juni 2014

De verknipte werkelijkheid van een pessoptimist (IMO)

De verknipte werkelijkheid van een pessoptimist

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/06/03/de-verknipte-werkelijkheid-van-een-pessoptimist/

= IMO Blog =

Zoals wel vaker het geval is bij allerlei incidenten, gebruikten voor- en tegenstanders van Israel ook de recente aanslag in Brussel om een politiek punt te scoren. Zo verscheen er een lang opiniestuk van de antizionist Maarten Jan Hijmans, die op zijn blog niet nalaat Israel te beschuldigen van allerlei narigheid, altijd de meest negatieve interpretatie gevend, en zich mede baserend op radikale anti-Israel bronnen zoals Mondoweiss en Electronic Intifada. Vaste bezoekers van zijn blog zouden zomaar kunnen denken dat Israel de ergste schurkenstaat is in de regio en de regering en het leger bestaan uit bloeddorstige Palestijnenhaters. Hijmans begint direct met de bewering dat de aanslag in Brussel door ‘een of andere gek’ is gepleegd (en dus niks te maken heeft met antisemitisme, laat staan Israelhaat; Joodse instellingen worden nu eenmaal soms belaagd, dat is een natuurwet, en voor zover het mensenwerk is ligt de schuld ervan bij Israel, niet bij de daders).

Hijmans moet uiteraard niks hebben van de reacties van Netanyahu en de zijnen, en komt met grote stappen tot zijn gelijk dat kritiek op Israel niet mag:

Wat leren we van deze reacties? Ten eerste dat dat Israel geleid wordt door mensen die menen dat Israel niet bekritiseerd mag worden, omdat dat het eeuwenoude antisemitisme zou losmaken. Netanyahu, Lieberman, Bennett en diegenen die hen hebben gekozen, denken dat zij boven elke kritiek verheven zijn en zich niet aan internationale wetten en regels hoeven te houden omdat mensen die zich daarop beroepen alleen maar antisemitische drijfveren hebben. Palestijnen die niet vrijwillig vertrekken als Joden hun huis in Jeruzalem of Hebron willen hebben of hun grond bij Ariël, zijn antisemiet. En de mensen die het voor hen opnemen zijn dat eveneens.

Wat vreemd nu dat ik dat er helemaal niet in heb gelezen. Waar van laster en leugens jegens Joden en hun staat wordt gesproken, dacht ik bijvoorbeeld aan die videobeelden van die twee gedode Palestijnse jongeren, waarover steeds meer informatie naar buiten komt die de versie van Defence for Children tegenspreekt. De media waren er als de kippen bij Israel te beschuldigen, de 17 jarige Palestijnen werden soms ‘kinderen’ genoemd, terwijl bekend is dat Hamas vaak al heel jonge Palestijnen recruteert. Hun agressie was netjes weggefilterd om ze extra onschuldig te laten lijken. Het was laster naar het zich nu laat aanzien.

Kritiek op Israel

Een ander verhaal is de fruitboomgaard van Daoud Nassar van de Tent of Nations, die onlangs door Israel is vernietigd omdat hij op zich op staatsgrond zou bevinden. Wat je ook hiervan moge denken (Nassar doet zich voor als gericht op verzoening en samenwerking maar heeft voornamelijk kontakt met antizionistische Joden en internationals), veel mensen uit pro-Israel kring zijn kritisch over die vernieling. Joel Voordewind heeft Kamervragen gesteld, en op pro-Israel groepen wordt kritiek niet geschuwd. De rechtszaak liep immers nog, en ook is niet duidelijk of de hele boomgaard op staatsgrond lag en waarom dit (naar verluid in 1991) als staatsgrond was aangemerkt. Ook de uitbreiding van nederzettingen kan op stevige kritiek rekenen van bijvoorbeeld het CIDI en anderen uit pro-Israel hoek. Hijmans doet de genuanceerde kritiek van het CIDI en anderen doorgaans af als nietszeggend, omdat men er niet de vergaande conclusies aan verbindt die in anti-Israel hoek gebruikelijk zijn, en soms ook begrip doorklinkt voor de problemen waar Israel zich voor gesteld ziet.

Nergens zeggen Netanyahu c.s. dat je geen kritiek mag hebben of dat alle kritiek antisemitisme in de hand werkt. Dat maakt Hijmans ervan, om Israel als extra onredelijk weg te zetten. Dat mensen die zich op internationale wetten beroepen antisemitische drijfveren zouden hebben volgens Israelische leiders slaat nergens op. Je mag het niet zeggen van Hijmans c.s., maar alle andere landen in de regio lappen nog veel meer internationale regels aan de laars dan Israel. Zelfs Nederland is meermaals door Amnesty International op de vingers getikt, en ook wij hebben dan de neiging om te denken: ‘Overdrijft men niet? Kijk eens naar de landen waar de echte problemen plaatsvinden’. Dat betekent niet dat je geen kritiek mag hebben, het is gewoon een heel logische reactie en reflex, zeker als je bedenkt dat Israel, gezien zijn fouten, onevenredig vaak en fel wordt bekritiseerd. Zo gaan de meeste resoluties van de VN Algemene Vergadering en de Mensenrechtenraad over Israel, en worden er meer middelen besteed aan kritisch onderzoek naar Israel dan naar andere landen in de regio. Ook zitten er meer journalisten die iedere scheet en onhandige uitlating van Netanyahu opvangen en uitvergroten. Dat Netanyahu c.s. soms wat onhandig en allergisch reageren op de zoveelste aantijging van de VN, de EU of Amnesty, wil niet zeggen dat men alle kritiek als antisemitisch ziet.

En ten tweede dat Westerse politici grosso modo nog zozeer verlamd zijn door de angst voor antisemiet te worden uitgemaakt, dat ze min of meer in die voetsporen volgen. Is er iemand die Netanyahu op het ongepaste karakter van zijn opmerkingen wijst? Waarom vertelt niemand Lieberman en Bennett dat het gedrag van Israel er in grote delen van de wereld wel degelijk toe bijdraagt dat Israel wordt gezien als een paria-staat en dat dat helemaal niets te maken hoeft te hebben met ”eeuwenoude gevoelens van antisemitisme”?

Dit is moeilijk serieus te nemen. De VN, Europese politici en ook steeds vaker Amerikaanse, wijzen Israel onophoudelijk op van alles dat het niet goed zou doen. Er wordt zoveel gekritiseerd dat het zijn uitwerking begint te missen. Waarom moet Israelische politici continu verteld worden dat wat ze zeggen ongepast is, dat wat ze doen niet door de beugel kan, dat ze niet zoveel over de Holocaust moeten praten, dat ze inschikkelijker moeten zijn, en zo verder enzovoort? Ongetwijfeld hebben allerlei mensen, van linkse Israelische politici tot journalisten in de Haaretz, tot Syrische en Egyptische politici, die dolgraag de aandacht van de eigen problemen afleiden, zich beklaagd over Netanyahu’s ‘ongepaste’ opmerkingen. En ongetwijfeld hebben sommigen daaraan toegevoegd dat het juist het beleid van Israel zelf is dat antisemitisme in de hand werkt.

Dat roepen antizionisten immers al vele jaren in koor: zionisme is antisemitisme, oftewel: voordat die vermaledijde zionisten naar Palestina kwamen, was alles daar pais en vree. Er was geen antisemitisme, Joden waren geen tweederangsburgers, en het hele streven van de Joden naar een eigen staat was totaal overbodig want ze konden gewoon altijd al in Palestina terecht, net als overal elders overigens, waar ze hartelijk werden ontvangen, met hoeveel ze ook wilden komen. Quod non.

Andere maatstaven

Ik hoorde laatst op Nieuwsuur dat er dit jaar 22 Palestijnen zijn gedood door Israelische soldaten. In welk ander slepend conflict heeft de machtigste partij in een half jaar tijd 22 slachtoffers gemaakt? In veel conflicten valt een veelvoud daarvan in een dag. En welk ander land onderzoekt incidenten waarbij het leger een of twee leden van de tegenpartij mogelijk onrechtmatig heeft gedood?

Het schijnt normaal te zijn dat er voor Israel totaal andere normen worden gehanteerd, waarbij elke dode Palestijn tot wereldwijde verontwaardiging kan leiden, terwijl de doden in een ‘normaal’ conflict worden geteld per honderd. Dat ligt niet alleen aan het feit dat Israel relatief westers is, want ook Turkije wordt bijvoorbeeld als relatief Westers gezien en toch werden de Koerdische doden daar indertijd echt niet per stuk geteld, laat staan dat door Europa onderzoeken worden geëist naar de dood van een enkele Koerd. Er zijn duizenden Koerdische dorpen verwoest in de jaren ’80, maar daar hoor je minder over dan de honderden Palestijnse dorpen die tijdens de zogenaamde Nakba werden verwoest, in een overlevingsoorlog van Israel tegenover vier andere landen. De vele VN resoluties en onderzoeken en aandacht voor Israel in relatie tot andere conflicten spreken boekdelen. De verhoudingen zijn compleet zoek, maar antizionisten als Hijmans blijven maar roepen dat het enkel Israels gedrag is dat al deze kritiek en veroordelingen tot gevolg heeft (die hem dus nog lang niet ver genoeg gaan, gezien zijn retorische vraag wie Netanyahu c.s. op hun ‘ongepaste’ opmerkingen aanspreken).

Beitunya

Hijmans haalt vervolgens het al aangehaalde Beitunya incident erbij, waar volgens filmbeelden van Defence for Children twee Palestijnse jongeren zomaar door het Israelische leger zouden zijn doodgeschoten. De filmbeelden riepen wereldwijd verontwaardiging op, maar riepen bij hen die niet bij voorbaat Israel schuldig achten veel vragen op. Waarom is nergens bloed te zien? Waarom viel een van de jongens naar voren, terwijl hij van voren zou zijn geraakt? Dat lijkt onmogelijk als er daadwerkelijk met scherp zou zijn geschoten. Op beelden van o.a. CNN is te zien dat de Israelische soldaten een geweer met speciaal opzetstuk voor rubberkogels gebruikten, en dat is er niet even snel af te halen. Daar komt nog bij dat er wel verdacht snel cameramensen ter plekke waren, en dat ook een en ander in de tijdsaanduidingen die werden gegeven niet leek te kloppen. Alles opgeteld heeft het er veel van weg dat er dingen in scene zijn gezet, zoals ook zou blijken uit beelden die later vrijkwamen. Niet alleen Hijmans, ook de NOS, Nieuwsuur en diverse nieuwssites hebben hierover niks gemeld, en Nieuwsuur herhaalde in een sentimenteel aandoende reportage afgelopen zaterdag nog eens alle aantijgingen.

Hijmans vindt de opwinding over de aanslag in Brussel niet in verhouding staan tot de ‘totale afwezigheid van westerse afkeuring over de zich opstapelende bewijzen van het willekeurig doodschieten van Palestijnse burgers door Israëlische soldaten’, maar ook dat lijkt niet echt ergens op te slaan, gezien de aandacht voor de Palestijnse jongens. Het is bovendien niet meer dan logisch dat een aanslag in Brussel meer aandacht krijgt dan de dood van 2 jongeren op de Westbank. Zo werkt nieuws, zou Hijmans, zelf ex-journalist, moeten weten. Ook de dood van Joden op de Westbank krijgt weinig aandacht in het nieuws, ik meen dat over de dood van de familie Vogel in 2011 (2 volwassenen en 3 kinderen, waaronder een baby, die in hun eigen huis in koelen bloede werden vermoord) geen reportages zijn uitgezonden waarin vrienden en nabestaanden vertelden hoe geweldig deze mensen waren. Het maakt daarbij nog wel een verschil of er sprake is van een conflictsituatie en -setting, zoals de Palestijnse jongeren bij protesten op Nakba dag, waarbij met stenen werd gegooid naar soldaten en autobanden in brand werden gestoken, of een museum in een stad waar al 70 jaar vrede heerst. Dat laatste is heftiger, komt harder binnen, net als het doden van baby’s in hun eigen huis. Dat dat laatste zo weinig aandacht kreeg, komt omdat de kolonisten algemeen als paria’s worden gezien, als mensen die niet deugen en die iets dergelijks over zichzelf afroepen (op dezelfde manier vinden sommige Israeli’s dat stenengooiende Palestijnse jongeren het riskeren doodgeschoten te worden, ook al mag het leger dat alleen doen als men zich acuut bedreigd voelt). Ook Hijmans kan meer sympathie opbrengen voor stenengooiende Palestijnse jongens dan voor kolonistenbaby’s.

Mensenrechten

Hijmans haalt de bekende riedel van ‘landroof, mishandeling en alle andere verkrachtingen van de mensenrechten in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever’ erbij. De mensenrechten worden dan op zijn minst door beide kanten geschonden, want raketten afsteken en met explosieven om je ergens opblazen is ook niet echt in lijn met de mensenrechten (onlangs werd weer een Palestijn met explosieven bij een checkpoint gevonden). Volgens Hijmans is iedere schuur die over de Groene Lijn wordt gebouwd een voorbeeld van landroof, maar volgens de Israelische wet mag er binnen gemeentegrenzen worden gebouwd, en hiervoor hoeft geen land te worden onteigend. Uit deze analyse van Elder of Ziyon blijkt dat het aantal woningen dat daadwerkelijk op de westoever wordt gebouwd veel lager is dan het aantal aankondigingen dat (in verschillende stadia van ontwikkeling van de plannen) steeds weer in onze media op de voorpagina’s wordt vermeld (het ging voor de 2^e helft van 2013 om ruim 800 woningen, wat neerkomt op de helft van de groei van de Joodse bevolking op de Westoever). Deze woningen worden vooral gebouwd in de grote blokken in en rond Jeruzalem, die volgens verschillende vredesvoorstellen voor een groot deel zullen worden uitgeruild tegen land elders voor de Palestijnen).

Hijmans heeft het over een totaal gebrek aan besef van in welke mate Israël in internationaal-juridisch opzicht alle perken te buiten gaat’ bij Israels leiders, maar daar valt gezien bovenstaande heel wat op af te dingen. Israel doet het voor een land in conflict over het algemeen niet slecht. Men had nooit aan het nederzettingenproject moeten beginnen, een visie die ook veel Israelische zionisten delen, maar nu die er is, lijkt het reëel dat bevriezing van de bouw samengaat met concessies van de Palestijnen, die de vrede eveneens dwarsbomen, zoals het verheerlijken van terreur tegen Israel, het vasthouden aan het irreële en niet bestaande recht op terugkeer van alle nakomelingen van de vluchtelingen, het voeden van de haat via opruiende artikelen, TV programma’s en schoolmateriaal. En dan laten we de nieuwe eenheidsregering met Hamas, een organisatie die niet nalaat te zeggen dat de Joden niet deugen en niet in het land thuishoren of zelfs dood moeten, nog maar even buiten beschouwing. Niet de wat al te makkelijke reflexen van Netanyahu en consorten zijn het probleem, maar de manier waarop Israel telkens weer apart wordt gezet en aan hogere maatstaven wordt gehouden dan welk ander land ook.

Hijmans selectiviteit neemt absurde vormen aan, maar is helaas ook steeds meer gemeengoed. Geen land kan zich aan zulke maatstaven houden in een dergelijke conflictsituatie. Mensen zijn soms dom en zelfzuchtig, en leiders soms meer uit op eigen macht, en ieder land en volk winkelt selectief in de geschiedenis en stelt het eigen leed boven dat van anderen. Het is goed en noodzakelijk dat we zoiets hebben als internationaal recht en dat landen elkaar aanspreken op grove schendingen en soms maatregelen nemen, maar daarbij is enig gevoel voor proportie wel belangrijk. En helaas is ook de door ondemocratische staten gedomineerde VN wat betreft het Israelisch-Palestijns conflict niet zozeer de oplossing als wel deel van het probleem.

Ratna Pelle

maandag 2 juni 2014

Gied ten Berge en de schaduw van het pausbezoek aan Israël (IPI)

Gied ten Berge en de schaduw van het pausbezoek aan Israël

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/06/01/gied-ten-berge-en-de-schaduw-van-het-pausbezoek-aan-israel/

- door Tjalling -

Een dag na afloop van het bezoek van Paus Franciscus aan het Midden Oosten, verscheen in Trouw een opvallend negatief en eenzijdig artikel van Gied ten Berge (betrokken bij Kairos Palestina). Hij vindt dat het pausbezoek zou zijn overschaduwd door extremisme, ‘ditmaal óók onder Joodse Israëli’s’, en spreekt zowel de Israëlische regering als Joden en christenen ‘met een groot hart voor Israël’ daarop aan. Ten Berge ventileert in zijn artikel uitsluitend kritiek op Israël en draagt daarbij vijf kwesties aan.

Voordat die riedel aan de orde komt, wil ik eerst ingaan op een stekelige opmerking aan het begin van het artikel. Ten Berge: “In het verleden werd bij zulke bezoeken veelal het licht gezet op de joods-christelijke betrekkingen en dan ging het vooral over schuld en boete van christenen tegenover hun oudere broeders en zusters in het geloof. Maar het moment is gekomen om een wedervraag te stellen”. Christenen zouden dus genoeg schuld hebben betuigd en boete gedaan. Gelet op de ontzettende gevolgen van de vervangingstheologie (die er op neerkomt dat het joodse volk is vervangen door de gemeente van het Nieuwe Testament, en de beloften van God aan de Joden daarmee zijn komen te vervallen) is het in dit verband onjuist om welke ‘wedervraag’ dan ook te stellen. In plaats daarvan is blijvende waakzaamheid geboden tegen het opnieuw de kop opsteken van deze vervangingstheologie.

Los hiervan staat het feit dat sommige ultra orthodoxe Joden zich soms misdragen tegenover mensen die hun overtuiging niet delen. Echter binnen alle religies zijn er nu eenmaal extremisten en bovendien is het te begrijpen dat veel Israëli’s zich teleurgesteld voelen door de kritische houding van veel kerken tegenover hun land. Dat die houding bij sommigen is ontaard in vernielingen en bekladding van kerken is te betreuren en te veroordelen, maar is zeker niet het enigste wat het pausbezoek heeft overschaduwd. De grootste schaduw over het pausbezoek is veel meer hetgeen wat Ten Berge niet noemt, zoals bijvoorbeeld de toenemende agressie en terreur tegen christenen in veel landen met een islamitische meerderheid. Israël heeft strenge veiligheidsmaatregelen getroffen en enkele Joodse extremisten zijn zelfs onder huisarrest geplaatst. Er zijn dan ook weinig incidenten geweest en de aandacht hiervoor in de pers is nogal overtrokken.

Dan die vijf kwesties, waar Israël op zou moeten worden aangesproken. Volgens Ten Berge zou de ‘obsessie’ van premier Netanyahu, om van minderheden te eisen dat ze trouw beloven aan het ‘Joodse’ karakter van de staat Israël, onverenigbaar zijn met het principe van gelijke burgerrechten. Het woord obsessie is hier volkomen misplaatst. De staatsinrichting van Israël verschilt met die van Nederland, maar heel belangrijk is wel dat in principe alle burgers van Israël gelijkberechtigd zijn. Er zijn dan ook Arabische leden van de Knesset, het Hooggerechtshof en andere belangrijke organen. In de functies en bevoegdheden van de Knesset wordt o.a. genoemd dat ‘partijen die het bestaan van Israël als de staat van de Joodse mensen en de democratische aard daarvan verwerpen, of aanzetten tot racisme, niet deel mogen nemen aan de verkiezingen’. De nadruk op Israëls Joodse karakter mag ons overdreven voorkomen, maar moet wel worden gezien in het licht van de voortdurende ontkenning van Israëls bestaansrecht in de Arabische wereld en onder Palestijnen. Ook het ‘gematigde’ Fatah en de PA van Machmoud Abbas doen dit in hun media, kinderprogramma’s en schoolmateriaal.

Dan de kwestie van annexaties en de muur. De Westoever barrière, die voor een groot deel uit een hek bestaat, werd gebouwd om een einde te maken aan de Palestijnse zelfmoordaanslagen die het leven in Israël totaal ontwrichtten. Voor een groot deel loopt ‘de muur’ over de grens van 1967 (circa 8% van de Westbank ligt aan de ‘Israëlische’ kant van de barrière). Palestijnen van wie land is onteigend zijn financieel gecompenseerd. Ook heeft het Israëlische Hooggerechtshof de overheid opgedragen om stukken hek te verplaatsen, daar waar het een aantal Palestijnen teveel schade oplevert. Wat Ten Berge precies bedoelt met illegale nederzettingen is niet duidelijk. Het laat zich echter raden dat hij daarmee àlle nederzettingen bedoelt, ook in de grote nederzettingenblokken die volgens alle compromisvoorstellen tot nu toe bij Israël zouden komen (waarvoor de Palestijnen grotendeels gecompenseerd zouden worden met land elders).

Na het mislukken van de missie van minister Kerry zou Israël zijn kans schoon zien ‘om full speed door te gaan met zulke annexaties en illegale bouwprojecten’. Er is echter – buiten Jeruzalem in 1980 – niets geannexeerd, dat is typisch een woord dat er te pas en te onpas bij wordt gehaald om de zaak aan te zetten. Verder komen dezelfde bouwplannen vaak meerdere keren in het nieuws, omdat ze verschillende fasen moeten doorlopen voordat van daadwerkelijke bouw sprake is. Elder of Ziyon analyseerde dit in verband met een stuk van Jimmy Carter in The Washington Post dat gedeeltelijk dezelfde aantijgingen bevat als dat van Gied ten Berge. Uit gegevens van Peace Now bleek dat elk bouwplan tot 8 goedkeuringsfases moet doorlopen, en dat dit nog niet hoeft te betekenen dat er ook daadwerkelijk wordt gebouwd. Peace Now telde voor de tweede helft van 2013 slechts 828 woningen waarvan de bouw daadwerkelijk was gestart. Kortom: een veelvoud van het aantal appartementen dat daadwerkelijk wordt gebouwd, komt in het nieuws. In heel 2013 zijn rond de 1500 appartementen gebouwd. Als je uitgaat van een royale 6 personen per appartement, kom je uit op een groei van de bevolking van 1,5%, de helft van de groei van de Joodse bevolking op de Westoever.

Waarom worden er dan zulke astronomische aantallen nieuwe woningen aangekondigd, en dat tijdens de onderhandelingen onder leiding van Kerry? Dit is voor een deel om de rechtervleugel in Netanyahu’s regering tevreden te stellen; zij waren vanaf het begin tegen de onderhandelingen en moesten nogmaals slikken toen Israël instemde met het vrijlaten van ruim 100 Palestijnse gevangenen, die allen vastzaten voor dodelijke aanslagen en schietpartijen.

De missie van Kerry mislukte inderdaad en is, ondanks Israëlische compromissen, vooral stuk gelopen op het feit dat de Palestijnen geen enkele toezegging hadden gedaan en er weinig schot in de zaak zat, en de Palestijnen weigerden toe te zeggen dat men ook na 29 april zou blijven praten. Israël zag het niet zitten om een paar weken voor het einde van de onderhandelingen nog eens 25 gevangenen vrij te laten zonder dat het daar iets voor terug zou krijgen. Ook was er onenigheid over enkele Israëlisch-Arabische gevangenen. Israël wilde hen om veiligheidsredenen niet vrijlaten, terwijl Abbas daar juist op stond. Er was al langer gehakketak en het vertrouwen aan beide kanten dat er iets uit zou komen was tot een dieptepunt gezonken. Toen als klap op de vuurpijl de Palestijnen een eenheidsregering met Hamas aankondigden, was de maat vol.

Palestijnse christenen en kerkleiders hadden zich afgelopen paastijd tot de rechtbank gewend om te protesteren tegen de beperkingen van de bewegingsvrijheid en veiligheidsmaatregelen, aldus Gied ten Berge. Voor hen zou de stad op slot zijn gegaan. De Israëlische autoriteiten moeten echter wel strenge maatregelen nemen. Deze zijn bedoeld om de enorme toeloop in de hand te kunnen houden en de veiligheid van de vele bezoekers te kunnen waarborgen. Israël heeft juist, anders dan voorheen het Jordaanse bestuur, zich altijd ingespannen om de godsdienstvrijheid voor alle geloven in Jeruzalem te garanderen.

Recent verwoestte het Israëlische leger ruim 1500 fruitbomen op het land van de Tent of Nations, het vredesproject van de Palestijnse christelijke familie Nassar, die hun land gebruikt als plaats voor ontmoeting en dialoog tussen Christenen, Joden en Moslims. Dit feit is op zich zelf betreurenswaardig en het is nog niet duidelijk waarom die 1500 fruitbomen zijn vernield. Wel wordt er door bijvoorbeeld de burgemeester van Gush Etzion (waar het land van de Tent of Nations onder valt) getwijfeld aan de houding van Daoud Nassar; die zou niet werkelijk naar co-existentie en beëindiging van vijanddenken streven. Zo heeft hij helemaal geen kontakten met de Joden uit Gush Etzion en doet hij niet mee aan de samenwerkingsprojecten die er in die nederzetting zijn met Palestijnen uit de buurt. Op zijn land werken vooral internationals en zijn boodschap lijkt dan ook vooral aan hen gericht.

Het betoog van Ten Berge is dus voor een groot deel feitelijk onjuist, erg eenzijdig en legt een vergrootglas op (vermeende) Israëlische misstanden. Daarnaast valt hij mensen die achter Israël staan aan op hun vermeende gebrek aan kritiek. Dat is vreemd, want die kritiek is er wel degelijk, en organisaties als het CIDI maken dat ook duidelijk. Juist de vele eenzijdige aanvallen op Israël leiden er echter toe dat mensen ‘met een groot hart voor Israël’ nog weleens in het defensief willen gaan en zich in de eerste plaats boos maken over de vele onjuistheden die over Israël te berde worden gebracht. Ook Trouw werkt daaraan mee door steeds maar weer mensen, met ongegronde kritiek op Israël, aan het woord te laten komen, waarbij zij niet in het minste worden gehinderd door een kritische houding van de redactie.

Niet het extremisme van sommige mensen die achter Israël staan, nog het Israëlische beleid, wel de Palestijnse weigering om Israël als joodse staat te erkennen, de misdaden van islamitische extremisten tegenover christenen, de vele moorden en het zwijgen daarover, hebben de grootste schaduw over het pausbezoek geworpen. Dit valt echter buiten het blikveld en de visie van Ten Berge, die nota bene betrokken is geweest is bij vredesorganisaties zoals het IKV en Pax Christi. Zijn houding ten opzichte van Israël is bepaald niet vredelievend en zeker niet constructief.

Bronnen:

· http://missingpeace.eu/nl/2010/06/slooporders-en-co-existentie-in-gush-etzion/

· http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/04/30/de-discriminatie-van-christelijke-palestijnse-bijna-pelgrims/

· http://mens-en-samenleving.infonu.nl/politiek/6345-veiligheidshek-israel-is-geen-apartheidsmuur.html

De antisemitische aanslag in Brussel (IMO)

De antisemitische aanslag in Brussel

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/06/02/de-antisemitische-aanslag-brussel/

= IMO Blog =

Een week geleden werden in het Joods Museum te Brussel drie mensen doodgeschoten, een Israelisch echtpaar en een vrijwilligster van het museum. Later stierf een vierde persoon aan ernstige verwondingen. De aanslag heeft de veiligheid van de Joodse gemeenschap in Europa en het antisemitisme weer indringend op de kaart gezet. Verschillende mensen trokken snel hun eigen conclusies, op grond van hun eigen overtuigingen. Zo weten Israelische politici, waaronder Netanyahu zelf, de aanslag aan de anti-Israel stemming in Europa.

Volgens de Israëlische premier Benjamin Netanyahu is de antisemitische aanslag afgelopen zaterdag in Brussel “Het resultaat van constante opruiing tegen de Joden en hun staat”, aldus Netanyahu zaterdag.

Verder zei de premier van Israel:

“Laster en leugens tegen de staat Israël worden nog steeds gehoord op Europese bodem, zelfs terwijl misdaden tegen de menselijkheid en moorden in onze regio systematisch worden genegeerd (…) Onze reactie op deze hypocrisie is om constant de waarheid te zeggen en een niet aflatende strijd tegen terreur te voeren”.

NRC meldde:

De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman legde in een reactie op de schietpartij een verband met de roep in Europa “om Israël en Israëlische producten te boycotten”.

“Antisemitisme heeft door de jaren heen verschillende vormen aangenomen, maar de basis is altijd dezelfde: het haten van Joden omdat het Joden zijn, waar het ook is – of ze leven in Jeruzalem, in Tel Aviv, in Ariel, in Hebron, in Brussel of op Mars.”

Ik vond dit eerlijk gezegd wat voorbarig. In het algemeen zie ik zeker een verband tussen antisemitisme en demonisering van Israel. Veel media zijn er als de kippen bij om werkelijk al het negatieve nieuws over Israel uit te vergroten en gaan ook direct uit van de voor Israel meest ongunstige uitleg. Wanneer dan achteraf blijkt dat zaken toch wat genuanceerder liggen, hoor je ze niet. Netanyahu wordt steevast als havik en anti-vrede neergezet, en Abbas als gematigd en welwillend. En terwijl kolonistengeweld veel aandacht krijgt, lezen we zelden over extremistische uitspraken en dreigementen van Palestijnse extremisten. Ook verijdelde aanslagen of schietpartijen op de Westbank, en raketten die weinig schade aanrichten (maar wel een hoop psychische schade veroorzaken), halen zelden het nieuws. Dit leidt bij sommige mensen ook tot een negatiever beeld van Joden in het algemeen, zoals blijkt uit de reaguursels onder artikelen over Israel.

Toch gaat het me wat ver om de aanslag direct toe te schrijven aan ‘constante opruiing tegen de Joden en hun staat’. Ten eerste waren de dader(s) en zijn motief nog onbekend, en waardoor deze mogelijk beïnvloed was. Kwam hij uit rechts-extemistische hoek, uit islamitische hoek, uit radikaal-linkse hoek? Welke media las hij, wat was zijn sociale netwerk, handelde hij geheel solitair of waren er meer mensen betrokken? (Inmiddels is de vermoedelijke dader opgepakt. Het is een moslim die eerder in Syrië heeft gevochten aan de kant van de jihadisten en hij was in 2009 al tot 2 jaar cel veroordeeld voor zijn aandeel in een gewapende overval, aldus Nu.nl.)

Daarbij moet er heel wat gebeuren wil een negatief sentiment over een bepaalde bevolkingsgroep leiden tot geweld; 43% van de Nederlanders zou volgens een enquête van Maurice de Hond liever minder Marokkanen in dit land zien, maar dat wil niet zeggen dat men dat met geweld wil bewerkstelligen. Er zijn nauwelijks gewelddadige incidenten tegen Marokkanen, ondanks de aandacht voor vooral de overlast gevende jongeren en de opruiende taal van Wilders.

Wat is de oorzaak van geweldsincidenten en van antisemitisme? Het antwoord hierop is verschillend. Geweld heeft vaak te maken met kopieergedrag, gecombineerd met bepaalde karaktereigenschappen zoals een lage frustratietolerantie en een slecht ontwikkeld geweten. Problemen thuis en in de opvoeding spelen vaak een rol, of zaken als ontslag of een scheiding die men niet kan verkroppen. Ook opruiing kan een rol spelen, maar dan vooral wanneer er chaos heerst in een land of er een machtsvacuüm is ontstaan, en wanneer de informatie die mensen krijgen beperkt is en wordt gecontroleerd door de machthebbers. Sociale wetenschappers breken zich het hoofd over deze vraag en die is dan ook niet bevredigend in een paar regels te beantwoorden. Ook de vraag naar antisemitisme is ingewikkeld en kan ik slechts kort aanstippen. Een zondebok wordt vooral gezocht wanneer het (economisch) slecht gaat, wanneer mensen zich bedreigd voelen. Bij joden specifiek geldt het verwijt dat ze teveel macht hebben, en geld, en zich verrijken ten koste van de ‘gewone’ bevolking. Helaas is dat sentiment nog alom aanwezig in Europa, al scoort Nederland in onderzoeken altijd relatief laag.

Antisemitisme wordt gevoed door de notie dat Joden christus hebben vermoord, dat ze zichzelf als uitverkoren zien en daarmee boven anderen plaatsen, meer loyaal zijn aan Israel en teveel praten over de Holocaust. Dit soort ideeën en overtuigingen neem je het beste weg door goede informatie te geven en doordat mensen met Joden in kontakt komen en dan ervaren dat ze helemaal niet zo zijn (dit geldt voor vooroordelen tegen alle bevolkingsgroepen). Eerlijke en gebalanceerde berichtgeving over het enige door Joden bestuurde land ter wereld is daarbij ook van belang. Juist omdat er maar één Joodse staat is (tegenover tientallen staten die door christenen of moslims worden gedomineerd), straalt wat daar gebeurt ook af op de Joden in het algemeen. Dit blijkt ook uit het feit dat wanneer er in Israel/Palestina problemen zijn en er meer Palestijnse doden vallen, antisemitische incidenten toenemen.

Daarnaast bevestigen anti-Israel sentimenten soms antisemitische vooroordelen, zoals wanneer Israel en de Israellobby machtiger wordt voorgesteld, door kerkelijke vergelijkingen van Jezus met de Palestijnen (zie bijvoorbeeld de brochure over de kruisweg van Sabeel) en door de suggestie dat Israel zich zaken permitteert waar andere landen niet mee wegkomen. Het is opvallend dat Israel juist met minder wegkomt en feller wordt bekritiseerd dan welk ander land ook, maar die notie blijft bestaan. Ook zijn Joden juist bijzonder kritisch ten opzichte van Israel, en discussiëren fel en openlijk over de Israelische politiek en identiteit. Dat lijkt de notie dat Joden vooral loyaal zijn aan Israel echter niet te beïnvloeden. Israel en Joden wordt ook vaak verweten de Holocaust politiek te ge/misbruiken, terwijl juist de critici dat zelf ook doen, met clichés als dat juist de Joden daar de les uit moeten trekken dat je een ander niet mag onderdrukken, dat de Joden van slachtoffers in daders zijn veranderd, dat Israel zichzelf in een getto heeft veranderd, etc.

Nu de dader bekend is (dat was nog niet het geval toen ik het merendeel van deze blog schreef), lijkt het me waarschijnlijk dat hij vooral is beïnvloed door geschriften en ideeën van radikale moslims en jihadisten. Hij werd aangehouden met een kalashnikov en munitie gewikkeld in een vlag van ISIS, een op al-Qaeda geïnspireerde jihadistische groepering die is begonnen in Irak. Ik denk niet dat aanhangers van deze ideologie zich laten beïnvloeden door hoe Europese media Israel en Joden portretteren, omdat ze onze maatschappij en normen en waarden sterk afkeuren, en wellicht zelfs van mening zijn dat die teveel door Joden wordt gedomineerd. Hun antisemitisme is gebaseerd op een radikale (en soms letterlijke) interpretatie van de islam. Het gaat dus niet zozeer om ‘laster en leugens en opruiing’ van Europese maar van Arabische en radikaal-islamitische oorsprong. Je kunt volhouden dat daar niet hard genoeg tegen wordt opgetreden, dat er teveel ruimte wordt geboden aan dergelijke ideeën, dat in moskeeën bijvoorbeeld ook imams preken die er antiwesterse en antisemitische ideeën op na houden. Maar dat is niet waar Netanyahu en Lieberman, die vooral de boycotacties tegen producten uit Israel hekelde, op doelden. Hadden zij in algemene termen de vaak overkritische Europese houding tegenover Israel gehekeld, dan had ik ze gelijk gegeven, maar nu lijken ze te snel te hebben geoordeeld, en dat doet Israels geloofwaardigheid geen goed.

Dat neemt niet weg dat we waakzaam moeten blijven voor alle vormen van antisemitisme, ook die onder (extreemrechtse en -linkse) autochtonen. En er is wel degelijk een verband tussen antisemitisme en de eenzijdig-negatieve bejegening van Israel door veel media, mensenrechtenorganisaties, met name linkse politici en anderen. Journalistieke vrijheid en een kritische houding tegenover iedere autoriteit zijn een groot goed; evenwichtigheid, zorgvuldigheid, checken van bronnen en andere journalistieke principes die wat betreft Israel vaak worden genegeerd, zijn dat ook.

Ratna Pelle

donderdag 29 mei 2014

India's nieuwe minister van buitenlandse zaken fan van Israel

Eens een opsteker voor Israel, te midden van alle kritiek uit het Westen:

____________

India’s new foreign minister a strong fan of Israel

http://www.timesofisrael.com/indias-new-foreign-minister-a-strong-fan-of-israel/

Sushma Swaraj, the first woman to hold the post, has called the Jewish state ‘a reliable partner’ and admires Golda Meir

BY MARISSA NEWMAN May 27, 2014, 6:23 pm

India's new Minister of External Affairs Sushma Swaraj in New Delhi on May 27, 2014. (photo credit: AFP PHOTO/RAVEENDRAN)

Sushma Swaraj, India’s newly appointed foreign minister, has in the past publicly defended Israel against naysayers, and is said to be a strong admirer of the late Israeli prime minister Golda Meir.

Swaraj also served as chairwoman of the Indo-Israel Parliamentary Friendship Group from 2006 to 2009.

As the first female in that – and many other — political positions in India, Swaraj is said to look to Meir for inspiration. Like Swaraj, Meir had served as foreign minister under prime minister David Ben Gurion in 1956.

Swaraj boasts a long list of accomplishments in her 30-odd-year political career: At the age of 25, she became the youngest cabinet member India has ever voted into parliament; she was also the first female chief minister of Delhi and the first female political spokesperson.

Swaraj’s appointment, along with the election of Narendra Modi as India’s new prime minister, bodes well for Israel’s increasingly warm ties with its South Asian ally.

Prime Minister Benjamin Netanyahu made a congratulatory phone call to Modi following his victory in India’s national elections 10 days ago.

During the call, Netanyahu expressed his admiration for Indian democracy and the two leaders agreed to deepen cooperation between the two countries, according to a Reuters report.

Modi, who heads the Hindu nationalist Bharatiya Janata Party (BJP), “has long courted political and trade links with the state of Israel,”according to the International Business Times.

Modi had previously visited Israel as chief minister of Gurajat province, a position he held since 2001. During the trip, he suggested that, “as the possible next prime minister, he could make history by journeying to the Jewish state,” the report read.

“Modi’s ties to Israel, which BJP officials strongly endorse, has turned into a financial bonanza for the western Indian province of Gujarat, where he has served as chief minister for the past 13 years,” the report said.

Times of Israel staff contributed to this report.

Nieuw bewijs: Dood 2 Palestijnen in Beituniyah is hoax

Er komt steeds meer info naar buiten die de videobeelden van vorige week in een ander daglicht plaatst. Zeker nu Betselem de complete videobeelden naar buiten heeft gebracht, blijkt dat er sprake is van Pallywood achtige taferelen. Zie ook de posts van Elder of Ziyon onder het MP stuk, waar de bevindingen van MP mede oop zijn gebaseerd.

-----------

Nieuw bewijs: Dood 2 Palestijnen in Beituniyah is hoax

http://missingpeace.eu/nl/2014/05/nieuwe-bewijs-dood-2-palestijnen-in-beituniyah-is-hoax/

Door Missing Peace

Gisteren publiceerde de Israëlische organisatie B'Tselem dan eindelijk de complete videobeelden van de incidenten in Beituniyah tijdens de Naqba herdenking op 15 mei jl. Het gaat om uren video opnamen.

De belangrijkste zaken uit dat verslag worden in de video hieronder goed in beeld gebracht.
Op die video is namelijk goed te zien dat ondanks de bewering dat beide Palestijnen zouden zijn getroffen door echte kogels die hun lichamen hadden doorboord, er geen spoor van bloed is te zien. Niet op hun kleding en ook niet op het asfalt nadat zij werden weggedragen!

Uit alles wat er tot nu toe gepubliceerd is over de incidenten ontstaat het volgende plaatje:

1. De Palestijnse kroongetuige loog over de schoten die hij kort na elkaar hoorde en waarbij beiden zouden zijn gedood. Tussen beide incidenten verstreek een uur en een kwartier.
2. Op alle gepubliceerd videomateriaal is te zien dat alle Israelische soldaten schoten met M16′s die een opzetstuk hadden voor rubber kogels (n,b. men kan dat opzetstuk niet even snel verwijderen).
3. Een kogel die zou zijn gevonden in de rugzak van één van de slachtoffers kan nooit hebben gedaan wat de vader beweerde. Dat was namelijk een onbeschadigde kogel.
4. Een van de Palestijnen valt gestrekt voorover terwijl hij van voren in de borst met een echte kogel zou zijn getroffen. Mensen die worden getroffen door een kogel in de borst krimpen in elkaar.
5. De wijze waarop beide Palestijnen vallen past bij een hit van een rubberkogel.
6. Camera ploegen arriveerden tien minuten voor ieder incident ter plekke.
7. Ondanks de aanwezigheid van al die camera mensen heeft slechts CNN beelden vrijgegeven. Die beelden bewezen dat de IDF met rubber kogels schoot.
8. Een aanwezige Palestijn pretendeerde te zijn getroffen maar liep kort daarna normaal weg terwijl zijn vrienden om een ambulance riepen.
9. Op foto's en video beelden van beide slachtoffers zijn geen kogelgaten waarneembaar in de kleding terwijl er zelfs close up's bestaan.
10. Er is geen spoor van bloed te zien, niet in kleding en ook niet op de grond nadat beiden zijn weggedragen. De pro-Palestijnse organisatie Al Haq maakte echter melding van excessieve bloedingen.
11. Er zijn twee medische rapporten gepubliceerd over de doodsoorzaak van Nadim Nawarah, één van de slachtoffers. In het eerste rapport werd geen melding gemaakt van een kogelwond in de borst. Maar nadat Nadim's vader op TV een kogel liet zien (die duidelijk niet afgevuurd was) en beweerde dat hij die in de rugzak van zijn zoon had gevonden, werd een nieuw medisch rapport gepubliceerd. Daarin werd alsnog melding gemaakt van een kogelwond.
12. Hetzelfde bericht op de website van Al Haq beweert dat Muhammed Salama, een van de slachtoffers, om drie uur precies het ziekenhuis werd binnengedragen en om 3.15 uur stierf op de operatietafel. De klok in de beelden van de beveiligingscamera laat echter zien dat om drie uur de ambulance nog altijd de plek van het incident niet had verlaten.

Het onderzoeksrapport over de dood van de twee Palestijnen moet nog gepubliceerd worden maar nu al is duidelijk dat dezaak alle kenmerken draagt van een hoax.
Bijna exact dezelfde vreemde zaken troffen onderzoekers ook aan toen men de dood van Mohammed Al Durah onderzocht.
Al Durah en zijn vader werden volgens de Palestijnen aan het begin van de Tweede Intifada beschoten door de IDF. Ook dat bleek later niet waar te zijn.
Hetzelfde geldt voor het zogenaamde Gaza strandincident in 2006. Hamas beweerde toen dat een IDF granaat de dood van een heel gezin had veroorzaakt op een strand in Gaza. Later bleek dat een door Hamas geplante mijn de oorzaak was en dat de Palestijnen de lichamen van de slachtoffers hadden ontdaan van ieder bewijsmateriaal.

Zie ook: http://missingpeace.eu/nl/2014/05/doodde-israel-twee-palestijnse-jongeren-tijdens-de-naqba-herdenking/

Dank aan EOZ voor zijn bijdrage aan dit rapport

-----------------------------

A botched attempt at Pallywood: "The Hopper"

More footage taken from the extended "Nakba Day" CCTV video in Beitunia shows an attempt to fake an injury for the cameras that doesn't pan out.

Now that we have established that people faked injuries for the cameras, what else might have been faked?

----------------------

Extended "Nakba Day" video shows no blood stains from Israeli bullets

Now that the entire hours-long footage of the CCTV cameras from the Nakba Day incidents in Beitunia are available, interesting facts are emerging.

We can see cameramen arriving at both incident scenes about ten minutes ahead of time, even sitting on the same object directly in front of where the youths are supposedly shot. We see a youth hopping around on one leg, pretending to be injured, and his buddies calling an ambulance over, only to see him walking around normally by the time they arrive.

But here's one thing I thought was a bit more interesting:

The medical reports for both youths claimed that the bullets ripped through their bodies and exited out the other side. We have seen no blood on any of the still photos anywhere near the entrance or exit wounds.

But the video shows that the ground where they were supposedly shot through has no bloodstains at all.

Truly amazing.

By the way, Walla reports that there were two medical reports issued for Nadim Nawarah. In the first there was no exit wound at all, but after his father went on TV claiming to have seen a bullet hole in Nadim's backpack and a (clearly unfired) bullet within, then the medical report was changed to suddenly find an exit wound.

So, what other lies have been given out by the oh-so-ethical Palestinian Arab coroner?

dinsdag 27 mei 2014

Patriarch van Jeruzalem vergelijkt Israel met Herodus en Palestijnen met Jezus

Een kritische beschouwing van de speech die de patriarch van Jeruzalem voor Paus Franciscus hield.

____________________

Latin Patriarch tells Pope that Israel is Herod and Palestinians are Jesus

http://elderofziyon.blogspot.nl/2014/05/latin-patriarch-tells-pope-that-israel.html

The speech given by the Latin Patriarch to the Pope was filled with what can only be considered age-old
Catholic antisemitic imagery.

Holy Father, thank you for the beautiful celebration of the Eucharist here ,where we are so close to the Grotto of the Nativity.

I see a total harmony between your person, your way of leading, your way of addressing the world and the message of Bethlehem. Bethlehem: simplicity, openness, communion, the Divine who becomes incarnate, humbles himself and takes on our human form to be able to love us more.

Yes, a city where, if the Palestinian Arabs would have their way, Jews would be barred - including Rachel's Tomb, which the Patriarch's friends have been trying to usurp from the Jews. How open of them!

It is our wish that your visit will revive in human hearts, the Christmas message, the peace and the warmth of the grotto of Bethlehem.

We fervently hope that your pilgrimage may help each person to experience the greatness of the humility of Bethlehem, to recognise the futility of arrogance and the beauty of childhood and innocence.

"Arrogance" is a codeword among Middle Easterners for Western powers. Iran uses the term most often but it is used by Arabs sometimes as well.

So many children today have been reduced by the great of this world to a life of misery. They are often abandoned, homeless, without parents, and are forced to run around the dusty streets of refugee camps, as they have neither roof nor home to protect them.

Many are young people and children, friends of the child Jesus, who hear the same words spoken to Mary and Joseph “there is no room in the inn”. There is no place for them, neither in the family policy that decides their fate.

Why again are there "refugee camps" in areas under Arab control, including Palestinian Arab control? Why haven't they been replaced with permanent housing? Why have they been treated like dirt for 66 years by their Arab brothers? Why can they not become citizens of their host countries? Why are they considered "refugees" when they live in "Palestine"?

Because the "refugees" are cannon fodder. They are more useful to the cause when they are miserable than when they are happy. The Latin Patriarch has never said a word demanding that they be treated like other Arabs, that they be treated with respect by other Arabs. No, it is easier to keep them homeless to help make the specious comparison between then and baby Jesus and Mary and Joseph, homeless and suffering.

It is worth reminding the world that Israel has tried to build decent homes for the "refugees" and was rewarded with UN resolutions condemning them. The reason for homelessness for 66 years has nothing to do with Israel.

There is no place for children in legislations. Neither do they take part in negotiations for a peace that never finds its way to reach us, a peace that fails to break through the walls of fear and distrust that surround this city. In the footsteps of the Divine Child, our young people have experienced migration, hunger, cold, and also often, the demolition of their homes.

Walls of fear and mistrust? Is the Catholic leader now blaming Jews for not happily embracing being blown to bits by terrorists?

The wall does not "surround" Bethlehem. Not even close.

And once again, he compares Palestinian Arab children to Jesus, and Jews to his oppressors.

Together with you Most Holy Father, today we beg the child Jesus, to expand His grotto to welcome and accommodate the many children who are victims of violence and injustice. How can we forget to pray for the many prisoners in overcrowded prisons…

Prisoners who presumably can be forgiven for their terrorism and murder but those Jews who do not accept Jesus are damned.

They hunger for a piece of bread, yearn for justice and peace, destitute for a welcoming home. We are not yet done with the present-day Herods, who fear peace more than war, who dread the prosperity of families and who are prepared to continue killing.

There you have it. Today's Jews are the Herods while Palestinian Arab children are Jesus.

Most Holy Father, your arrival here was preceded by your reputation as a man of God, as a true leader who knows how to govern, and a true brother for all of us. We, the descendants of the first shepherds, in response to the invitation of the angels, we are with you in Bethlehem to adore the Child and to pay tribute to His parents.

And if the Palestinians are "descendants of the first shepherds" then the Jews are usurpers and thieves.

He is so loving!

Unfortunately, Pope Francis, whether by design or not, echoed one of the Patriarch's points:

And we have to ask ourselves: Who are we, as we stand before the Child Jesus? Who are we, standing as we stand before today’s children? Are we like Mary and Joseph, who welcomed Jesus and care for him with the love of a father and a mother? Or are we like Herod, who wanted to eliminate him? Are we like the shepherds, who went in haste to kneel before him in worship and offer him their humble gifts? Or are we indifferent?

Since the Jews have already been compared to Herod and Palestinians to Jesus, Francis' questions sound a bit too rhetorical.

(h/t Irene)

UPDATE: One of the videos welcoming the Pope says that Jesus was the first Palestinian refugee. (Turn on subtitles.)

De 'zoon van Hamas' keert terug naar Tel Aviv

De zoon van Hamasleider sjeik Hassan Yousef werkte 10 jaar samen met Shin Beth om terroristische aanslagen te voorkomen. Veel dankbaarheid heeft hem dat niet opgeleverd. Hopelijk komt daar verandering in nu zijn verhaal is verfilmd…

Wouter

____________

The ‘Son of Hamas’ returns to Tel Aviv

Avi Issacharoff meets up again with Mosab Hassan Yousef, the ‘Green Prince’ whose life-saving role as an Israeli agent he first uncovered

http://www.timesofisrael.com/the-son-of-hamas-returns-to-tel-aviv/

BY AVI ISSACHAROFF May 16, 2014, 10:56 am

Mosab Yousef, son of Hamas founder Sheikh Hassan Yousef, speaks during a press conference in Jerusalem in June 2012. (photo credit: Yonatan Sindel/Flash90)

I notice him a few seconds before he sees me. He’s sitting, leaning on the bar of the New Age coffeeshop in Tel Aviv’s Neve Tzedek neighborhood, drinking a cup of tea and reading an English book. He has the look of a veteran hipster on his face.

I met Mosab for the first time 10 years ago when his father was released from prison. He looked so different then — overweight, glasses, wearing a leather biker’s jacket. Something about his appearance seemed out of place, disconnected from the Hamas world in which he grew up and operated. But in Tel Aviv, in the restaurant with the vegan menu, he fits in as if this was always home.

He turns around and smiles. “Habibi.”

One of the first things that any journalism student learns is that the writer is not the story. He must always remain on the outside. Another is that he must keep a distance from his sources. Don’t connect to them, don’t become buddies.

That’s the theory.

But these rules always have exceptions, and Mosab is the prime example for me. He became a friend. And here I am, writing an article about my friend Mosab, who is in Tel Aviv for the premiere of the documentary about his life, The Green Prince, directed by Nadav Schirman.

And despite the fact that I’ve met Mosab countless times over the years, despite the fact that I know his story inside and out (I revealed it in Haaretz four years ago), he never fails to surprise me.

I look at him and see that something has changed. It’s not just the weight loss that I’d noticed a few days ago at a screening at Jerusalem’s Cinematheque. He was called to the stage there, and went up and down the stairs with a new lightness in his step. I can’t help but smile at how much of a Tel Avivian he looks now. The wild appearance that marked him when I revealed his story had disappeared, and in its place is a humble, more wholesome look.

Mosab Yousef’s autobiographical book ‘Son of Hamas’ (photo credit: Courtesy Tyndale Publishers)

The man who was on a crusade against Islam now seems to be at peace, and focused on other things.

“You were on a jihad against jihad,” I say to him as we get talking again. “How did you calm down?”

Mosab, the “Son of Hamas,” who was a Shin Bet agent for 10 years, who disrupted lethal attacks and uncovered terror cells, tells me how he became a vegan who meditates and does yoga every day. “It changed my life,” he starts.

And so, the beginning of our conversation revolves around healthy food and yoga. He tells me that he reached a point where he decided that he needed to cleanse his body from all the poison that was in it.

“It stabilized me and made me stronger. Mentally and physically. I quit my political activities over the past two years. I made my life healthier and simpler. I cook my vegan food myself, sometimes sleep on the carpet in people’s homes, meditate, and do yoga daily for the past three years. I needed it to deal with the traumas of the past.

Are you single? Do you have relationships?

“I am single. But I am not seeking an Israeli girl. I am also not gay, if your readers were wondering.”

What about your family? Are you in touch with your mother and father?

“Since my story came out [in 2010], I have not spoken with them. I haven’t tried and I don’t want to.”

Mosab knows that I am in touch with his father, Hassan Yousef, the sheikh, through whom I got to know Mosab. He asks me to tell him about our last meeting, a month ago in Ramallah. I say that I am often surprised at how different his father is in public, at rallies and in speeches, than he is in private.

In Tel Aviv, Mosab is staying at one of the city’s hotels, and meeting almost daily with Gonen, or “Captain Louie,” his old Shin Bet handler. Gonen was let go from the Shin Bet after financial irregularities were discovered in his work, some of which had to do with putting up Mosab, his source, in Tel Aviv.

The two men, who became good friends after Mosab left for California and Gonen left the Shin Bet, appeared together at the premiere of the movie. Even on stage, facing hundreds of enthusiastic fans, their body language indicated something comfortable and natural, as if they were brothers, despite the lack of any physical resemblance between the two. One, the son of an IDF general, is fair and full; the other, son of a Hamas chief, is dark and thin.

Mosab had other handlers he doesn’t speak about much. “Captain Ziad had a really sharp mind,” he recalls about one of them. “He was the smartest handler I had. There were others, like Tamer, who were complete failures.”

Why did you leave the Shin Bet?

“Because of their lack of faith in me. Look, for 10 years I was humiliated so many times: agents, handlers, guards, soldiers at checkpoints and even beatings I suffered in order to remove suspicions about me. But the humiliation before I left was the worst. They did not believe me.

“I already wanted to quit because there was a drop in attacks [on Israelis]. It was already in the period when suicide bombings had stopped. I worked with them [the Shin Bet] in order to save human lives. Then they pressured me to stay and one day they decided that I needed to undergo a polygraph examination. I didn’t pass the question about whether I had planned attacks against the State of Israel.

“They held me for a few days in a basement in Jerusalem and claimed I was hiding something big. Only when they did another polygraph, which came out clean, did they release me. Imagine, this is after 10 years of working with them. And it broke me. I promise you, if Gonen had been there and not another handler, I would still be working for the Shin Bet.”

And now, do you enter Israel with ease?

“No, certainly not. I need a visa every time from the consulate, and there is quite a bit of bureaucracy. The movie’s producers helped this time, but it didn’t go any smoother. Just think, I need to request a visa every time to enter a country I served for 10 years.

“I must say, when I am here, I feel a sense of belonging, feel that this is home. I don’t know how to explain it. The people, the streets, the atmosphere, everything is familiar and dear. When I came here during my days as an agent, it was in secret. They covered up my identity. I came in through the window, as it were. This time, I came in through the front door. It’s a wonderful experience.”

Indeed, it is a little strange that this man, who received quite a few promises during his time as an agent, has still not been granted Israeli citizenship or a passport that would allow him to live here as a permanent resident. Mosab himself doesn’t hide his anger toward the state, and the Shin Bet in particular, for — according to him — pressing the FBI to expel him from the United States.

“Was it necessary to fight me this way? For three years, I fought to be allowed to stay in America, because of the Shin Bet pressure to expel me, among other things.”

A court eventually overturned the expulsion order, allowing Mosab to remain in the US.

“I wanted to say to them, to the people responsible for this, that you cannot fight darkness if you are part of it. I don’t like it when justice is violated, and I don’t understand how a state, a government, could do nothing when one of its soldiers is drowning. If this is how it acts toward its soldiers, how will it act toward its enemies?”

If we’re on the subject of darkness…. In the movie, you talk, for the first time, about the rape you suffered at the age of 5 or 6. Why now?

“It seems I was ashamed, despite the fact that I had nothing to be ashamed of. I was raped by someone in my extended family, and part of my moving beyond the incident was that I forgave him. The forgiveness helped me recover. I could have taken revenge. When I grew up, I had a gun, I had people, I could have slaughtered him — but I forgave him. And this came from a place of strength, not weakness. It’s part of my worldview. And today he is married with children. No doubt, I felt embarrassment for a long time.

“And when I worked for Israel, that was perhaps considered an embarrassment. But I’m telling you, there is no shame in saving human life, Israeli and Palestinian. In the end, I did it all out of a great love for people, and the same goes for what I’m doing today. I love my life, and want to continue to spread this message of love.”

How do you deal with all the accusations against you from Palestinians? They call you a traitor, a spy, everything.

“I don’t take it too hard. I can’t control the thoughts of others. Our truth is warped, because our minds are too narrow to absorb things we don’t understand. I don’t see myself as a hero, nor as a traitor. I am a person who grew up in difficult circumstances, and I believe I made the right decisions.

“I look at my case and I see injustice. I see a family and blood relations that were broken because of politics. I see a father who sacrificed his son, and a son who betrayed his father. And what comes to mind is that personal circumstances don’t distinguish between Palestinian and Israeli. Injustice is found everywhere. I am not fighting only for myself. I want to believe that what I am doing now, here, in spreading my story, is worth fighting for, and that all I have fought for, my great sacrifice, won’t be for naught.”

Mosab and I go our separate ways. Maybe we’ll meet again during this visit, maybe not. But I am certain that at our next meeting as well, he’ll surprise me: another story I did not know, another dark, or bright, corner of his life I was not aware of.