De Iraanse bom van Bibi Netanyahu

© ap. / Israëlische premier Netanjahoe donderdag met zijn 'bom'.

 

Ik moest zelf wel even aan de stekker en stekkerdoos van Jolande Sap denken, en dat pakte niet echt goed uit ; maar als iemand het lont uit de tikkende atoombom van Achmadinejad kan trekken ... 

---------------------- 

 

Over die ene schoen van Chroesjtsjov gaat het nu nog

http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3324494/2012/10/01/Over-die-ene-schoen-van-Chroesjtsjov-gaat-het-nu-nog.dhtml

Van onze redactie buitenland − 01/10/12, 00:01  

... iedereen heeft het over de manier waarop de Israëlische premier Benjamin Netanjahoe donderdagavond de wereld opriep een halt toe te roepen aan Iraanse pogingen een kernwapen te maken. ...

Het gebruik van dit soort middelen in de "door protocol geobsedeerde wereld van de VN" is zeldzaam, maar heeft wel voor memorabele momenten gezorgd...

Zie voor het hele artikel de website van Trouw.

 

Gaat Israel Iran nou aanvallen of niet? En hoeveel kans van slagen heeft het dan? Was Netanyahu's speech een dreigement of zelfs verkapte aankondiging dat het bombardement eraan zat te komen of juist een indirecte manier van zeggen dat Israel er nog even mee wacht? Experts spreken elkaar tegen en er wordt weer eens druk gespeculeerd. Maar eigenlijk weten de meeste mensen, waaronder ikzelf natuurlijk, er gewoon veel te weinig vanaf om hierover iets zinnigs te kunnen zeggen:

Niet bekend is of de hoogwaardige Israëlische defensie-industrie inmiddels eigen penetrerende bommen heeft ontwikkeld. „Veel is onbekend over Israëls militaire capaciteit, in het bijzonder over zelfontwikkelde systemen", aldus Douglas Barrie van het International Institute for Strategic Studies (IISS).

Amerikaanse bronnen suggereren dat Israël een elektromagnetische bom heeft gebouwd, waarmee ondergrondse en bovengrondse elektronica kan worden uitgeschakeld. Een dergelijk wapen, waarvan het bestaan niet vaststaat, is alleen al voor psychologische oorlogsvoering uiterst doeltreffend.

(...)

Analisten verschillen van mening over de slagkracht van de Iraanse luchtverdediging, die bestaat uit Amerikaanse Hawk­raketten van vóór de Iraanse revolutie, Russische SA-2's, SA-5's en mobiele SA-15's.

De verouderde systemen zouden echter onderling verbonden zijn via een zeer geavanceerd netwerk. Verder kan niet worden uitgesloten dat Rusland in het diepste geheim toch moderne SA-12's Giant of SA-300-luchtafweer heeft geleverd aan Teheran.

Zelfs experts weten dus niet goed wat beide partijen precies in huis hebben. Ook over de vraag hoeveel schade Israel kan toebrengen aan het Iraanse kernprogramma, en wat de gevolgen zullen zijn voor Israel lopen de meningen uiteen. Het zou zomaar kunnen dat dat laatste evenzeer geldt voor de top van het Israelische leger, waar men in ieder geval over een ding meer zekerheid heeft: de eigen capaciteiten.

 

Ik kan mij zelf moeilijk voorstellen dat Israel gaat aanvallen vanwege de vele risico's en de houding van de VS die hier vooralsnog niks van moet weten, maar dat is een lekenmening van iemand die de namen van de verschillende soorten Iraanse luchtafweer bijvoorbeeld weinig zeggen.

 

RP

------------ 

 

Israëlische aanval op Iran is een riskante operatie

http://www.refdag.nl/nieuws/buitenland/israelische_aanval_op_iran_is_een_riskante_operatie_1_678842

29-09-2012 13:03 | gewijzigd 01-10-2012 10:43 | Gerard ten Voorde

 

De spanning stijgt. Iran werkt onverstoorbaar aan zijn nucleaire programma, Israël maakt zich op voor een -mogelijke- aanval op de islamitische republiek. Een riskante operatie.

Het geduld van Israël raakt op. Met kromme tenen moet premier Netanyahu toezien hoe Iran –ondanks internationale sancties– zijn omstreden nucleaire ontwikkeling doorzet.

Persbureau Reuters meldde woensdag dat Iran de ingebruikname van de zwaarwaterreactor in Arak zelfs versnelt. Donderdag riep Netanyahu de VN ertoe op een „rode lijn" te trekken. „Over zes tot zeven maanden kan Iran beschikken over een kernbom."

Het is voor de Joodse staat onverteerbaar te moeten leven onder de permanente dreiging van kernwapens in handen van ayatollahs. De voortdurende oorlogsverklaringen uit Teheran over de vernietiging van Israël spreken boekdelen.

Netanyahu dreigt met een grootscheepse, preventieve aanval op Iran. De Israel Air Force (IAF) prepareert zich al jaren op een dergelijke langeafstandsoperatie, boven de Middellandse Zee – van Tel Aviv tot Gibraltar.

Israël deinst niet terug voor hachelijke operaties in vijandelijk gebied. In juni 1981 bombarderen acht F-16's de Iraakse kernreactor in Osirak, bij Bagdad. Vier jaar later schieten acht F-15's het PLO-hoofdkwartier in Tunesië in puin. In september 2007 vernietigen zeven F-15's bij een precisieaanval de nucleaire al-Kibarreactor in aanbouw in Syrië.

Iran is echter gans anders. De operaties in Irak, Tunesië en Syrië kwamen –letterlijk– uit de lucht vallen. Een mogelijk gewapend optreden tegen Iran komt niet onverwacht, maar is al jaren bron van –toenemende– speculaties.

Bovendien is Iran vele malen complexer en riskanter. De Israëlische verrassingsaanvallen in Irak en Syrië richtten zich op één, bovengronds doelwit. De nucleaire complexen in Iran liggen echter verspreid over ten minste vier locaties, waarvan enkele diep ingegraven.

Wapenarsenaal

De vraag is of Israël in staat is zo'n gecompliceerde operatie tegen Iran uit te voeren.

Het wapenarsenaal van de Joodse staat is omvangrijk en uiterst geavanceerd, met bijvoorbeeld –naar schatting– 350 jachtvliegtuigen.

Israël maakt sinds 1980 gebruik van Amerikaanse F-16's, waarvan de eerste –ironisch genoeg– bedoeld waren voor Iran. De revolutie in de islamitische republiek dwarsboomde echter de levering.

Israël heeft tussen 1996 en 2009 125 geavanceerde F-15i's en F-16i's aangekocht, speciaal aangepast voor strategische doelen op lange afstand en voorzien van Israëlische navigatietechnologie.

Om Iran te bereiken moeten de jachtvliegtuigen pakweg 1500 tot 1800 kilometer afleggen. De F-15i's Ra'am (donder) en F-16i's Sufra (storm) dienen voldoende capaciteit te hebben om hun doelen aan te vallen én om zich eventuele vijandelijke vliegtuigen van het lijf houden.

De IAF moet z'n gevechtjagers hoe dan ook bijtanken in de lucht. Anthony H. Cordesman, een gerenommeerd Amerikaanse defensieanalist van het Center for Strategic and International Studies (CSIS), heeft berekend dat voor één aanval op Iran pakweg twaalf tankvliegtuigen nodig zijn.

De IAF zou beschikken over acht tot tien KC-707's. De capaciteit van een tankvliegtuig is echter ook maar beperkt. Een Boeing 707 kan ongeveer acht F-16's of vier (grotere) F-15's bijtanken in de lucht.

„De laatste paar jaar hebben Israëlische vertegenwoordigers overal ter wereld elke oude Boeing 707 in goede staat opgekocht en omgebouwd tot tankvliegtuig", meldt defensie-specialist Anshel Peffer van het Israëlische dagblad Ha'aretz. Ook het oude privévliegtuig van de Egyptische president Anwar Sadat doet nu in Israël dienst als vliegend tankstation.

Een grootschalig gewapend optreden tegen Iran vindt waarschijnlijk plaats via verschillende aanvalsgolven. De Israëliërs zullen vooraf proberen de Iraanse luchtafweer uit te schakelen of te verstoren via "elektronic warfare", succesvol toegepast in 2007 in Syrië.

Israël kan verder gebruikmaken van ballistische Jericho II-raketten voor de middellange afstand (bereik 2500 kilometer), kruisraketten (1500 kilometer) aan boord van Dolfijn 800-onderzeeërs en hypermoderne Eitan-/Heron TP-drones (7400 kilometer).

Analisten verschillen van mening over de slagkracht van de Iraanse luchtverdediging, die bestaat uit Amerikaanse Hawk­raketten van vóór de Iraanse revolutie, Russische SA-2's, SA-5's en mobiele SA-15's.

De verouderde systemen zouden echter onderling verbonden zijn via een zeer geavanceerd netwerk. Verder kan niet worden uitgesloten dat Rusland in het diepste geheim toch moderne SA-12's Giant of SA-300-luchtafweer heeft geleverd aan Teheran.

Iran kan de tegenaanval inzetten met een mengelmoes aan militair materieel: een handvol Amerikaanse F-14 Tomcats en F-5 Tigers, omgedoopt in Azarakhshs en Shafaqs. Verder beschikken de ayatollahs over pakweg veertig relatief moderne Mig-29's, Mirages en Chinees materieel.

Bunker busters

Israël moet bij een aanval een keus maken uit de lijst van uit te schakelen doelen. In de top vijf staan de uraniumverrijkingsinstallaties in Natanz (ten zuiden van Teheran) en Fordow (bij de heilige stad Qom), evenals de IR-40 zwaarwaterreactor in Arak en de uraniumopwerkingsfabriek in Isfahan. Ook de munitietestfaciliteit in Parchin, bij Teheran, gooit hoge ogen.

Vooral Natanz en Fordow leveren de Israëliërs hoofdbrekens op. De eerste bevindt zich op 23 meter diepte onder metersdik beton, de tweede is op pakweg 90 meter diepte ingebouwd in een bergmassief.

Het bombarderen van ondergrondse faciliteiten vereist specifieke munitie. Israël beschikt hiervoor over Amerikaanse, lasergestuurde Guided Bomb Units: de 900 kilo zware GBU-27's en de 2268 kilo zware GBU-28's, mogelijk door de Israëliërs verder geperfectioneerd.

De zwaarste GBU-28 "bunker busters" met 286 kilo hoogexplosieve springstof zijn in staat tot 6 meter door te dringen in zwaargewapende beton of 30 meter in de grond, voor ze tot ontploffing komen. De capaciteit in Iraans hoogsterkte beton beperkt zich mogelijk tot maximaal een meter.

De bunker busters zijn de zwaarste penetratiewapens voor jachtvliegtuigen. „Een Israëlische F-15i kan echter hooguit één bom tegelijk meenemen", waarschuwt Robert Hewson van defensieanalysebureau IHS Jane's. Om een doel in puin te gooien zijn daarom meerdere aanvallen op exact dezelfde locatie nodig.

Verder kan Israël gebruikmaken van 1000 kilo zware GPU-31's. Het grote voordeel is dat deze bom met gps wordt gestuurd door middel van vooraf ingevoerde coördinaten. Het explosief kan daardoor een doel –vanaf grote hoogte– op 3 meter nauwkeurig treffen, ongeacht weersomstandigheden.

Veel liever zouden de Israëliërs echter de ruim 13 ton zware, gps-geleide GBU-57 –de "super bunker buster"– inzetten. Echter, alleen de VS beschikken over deze zware jongens, die liefst 60 meter door zwaargewapend beton dringen. Hiervoor is echter een B-2 Spirit stealthbommenwerper nodig.

Niet bekend is of de hoogwaardige Israëlische defensie-industrie inmiddels eigen penetrerende bommen heeft ontwikkeld. „Veel is onbekend over Israëls militaire capaciteit, in het bijzonder over zelfontwikkelde systemen", aldus Douglas Barrie van het International Institute for Strategic Studies (IISS).

Amerikaanse bronnen suggereren dat Israël een elektromagnetische bom heeft gebouwd, waarmee ondergrondse en bovengrondse elektronica kan worden uitgeschakeld. Een dergelijk wapen, waarvan het bestaan niet vaststaat, is alleen al voor psychologische oorlogsvoering uiterst doeltreffend.

Cordesman, oud-topambtenaar op het Pentagon, wijst erop dat de Joodse staat, gezien afstand en tussenliggend vijandelijk territorium, niet de kans krijgt om meerdere dagen achtereen aan te vallen. „Israël krijgt slechts één kans om Irans nucleaire faciliteiten te raken." Geruststellend: „Eén aanval kan al veel doen."

Analisten hebben becijferd dat voor een gelijktijdige aanval op Natanz, Fordow, Arak en Isfahan minimaal negentig jachtvliegtuigen nodig zijn. Inclusief een handvol jagers voor de bescherming en ondersteuning zou het aantal ruim boven de honderd kisten uitkomen.

De meningen lopen uiteen over de effectiviteit van een aanval. Israël kan Iran een forse klap uitdelen, maar bij lange na niet de vernietigende slag die de Amerikanen zouden kunnen toebrengen. Een aanval zou, volgens veel analisten, het Iraanse atoomprogramma niet kunnen stoppen, maar wel twee tot drie jaar kunnen vertragen.

Volledige verwoesting van de ondergrondse opwerkingsfabrieken lijkt uitgesloten. „Is ook niet nodig", stelt Cordesman. „Al lukt het niet het gewapend beton te doorbreken, dan nog is de kracht van de explosie van één of twee bunker busters voldoende om het kwetsbare proces van de ultracentrifuges te ruïneren."

Consequenties

Het liefst treedt Israël schouder aan schouder op met de Amerikanen. President Obama ziet echter nog altijd tijd voor diplomatie. Deskundigen houden daarom rekening met een eenzijdige Israëlische operatie, mogelijk nog vóór 6 november, de dag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Voor Israël zijn de consequenties van een aanval op Iran groot, ook gezien een mogelijke reactie van groepen als Hezbollah en Hamas. De consequenties van niets doen, lijken voor Israël echter groter.

De tijd tikt.

---

Israël kan Iran aanvallen via drie routes

Israël staat voor een reeks militaire en logistieke obstakels bij een aanval op Iran.

Israëlische gevechtsjagers moeten een afstand van 1500 tot 1800 kilometer overbruggen om hun doelen te bereiken. En, ook niet onbelangrijk, eenzelfde afstand afleggen om weer veilig terug te keren op hun bases.

Israël kan kiezen uit drie aanvalsroutes. Een noordelijke langs de grens Turkije/Syrië, een zuidelijke over Saudi-Arabië en de Perzische Golf, of de kortste over Jordanië en Irak.

De noordelijke route (2200 kilometer) is complex. Israël kan profiteren van de chaos in Syrië, maar krijgt ongetwijfeld geen toestemming van Turkije om gebruik te maken van het luchtruim. De relatie met Ankara is ernstig bekoeld, sinds het dodelijke incident (mei 2010) rond een maritieme 'hulpactie' voor de Gazastrook. Bovendien moet Israël op deze route vijf Iraanse luchtmachtbases passeren.

Voor de zuidelijke route (2400 kilometer) moet Saudi-Arabië toestemming geven. Niet uitgesloten is dat de Saudiërs bereid zijn even de andere kant op te kijken op het moment dat Israëlische gevechtjagers passeren.

Het soennitische Saudi-Arabië maakt zich ernstig zorgen over de regionale aspiraties van het sjiitische Iran. Volgens WikiLeaks zou Saudi-Arabië zelfs voorstander zijn van een aanval. Maar ook op deze route liggen Iraanse vliegbases.

De centrale route Jordanië-Irak (1750 kilometer) is volgens een rapport van het Amerikaanse Congressional Research Service (CRS) de „meest directe en meest voor de hand liggende."

Irak mist sinds de Golfoorlog een adequate luchtverdediging. Bovendien zijn de Amerikanen sinds de terugtrekking uit Irak niet langer verantwoordelijk voor het Iraakse luchtruim. Israël hoeft Washington daarom in elk geval geen toestemming te vragen.

Dossier:   Iran

 

 

 

Zie ook: De Holocaust: leedroof door Anton van Hooff

 

Leedroof

http://zinenrede.nl/?p=2730

Posted by Frans Schütt opinie

sep272012

 

Een dagbladcolumnist die in zijn artikel precies dat doet, wat hij met zijn schrijven aan de schandpaal wil nagelen, dient vooraf beter in de spiegel te kijken en in ieder geval de loop van de geschiedenis juist weer te geven. Anton van Hooff zegt in de Gelderlander last te hebben van leedroof, omdat zijn eigen 'klassieke' woord holokaustos door de Joden wordt misbruikt om onvoorwaardelijke steun aan de staat Israël af te dwingen. Een staat die gesticht zou zijn als beloning voor de holocaust, een staat wiens (mis)daden het hem "inmiddels onmogelijk (maken) een herdenking van de Jodenvervolging bij te wonen waarbij ook de vlag van Israël wappert".

Uw artikel bevat een aantal onjuistheden en eenzijdige interpretaties van de geschiedenis, meneer van Hooff. Ter illustratie hiervan het volgende. De toezegging van een eigen nationaal tehuis voor het Joodse volk in Palestina is al in 1917 gedaan door de Engelsen in de zogenaamde Balfour-verklaring en werd in 1922 nogmaals vastgelegd in het mandaat dat Engeland van de Volkerenbond kreeg over het gebied; ver voor de holocaust dus en onderbouwd door het internationale recht.

Het levend houden van de holocaust is bovenal van belang om een herhaling van deze gruwelijke gebeurtenis uit onze recente geschiedenis te voorkomen en de (afstammelingen van de) slachtoffers een plaats te geven waar ze deze onmenselijke wreedheden kunnen verwerken. Door de stichting van de staat Israël als beloning van de holocaust te betitelen en het levend houden van de holocaust als een middel om de steun voor Israël te rechtvaardigen, berooft u deze mensen en ieder die deze gruweldaden herdenkt van de verwerking van hun leed, Anton van Hooff.

De auteur heeft bovenstaande reactie op Van Hooff's column aan de Gelderlander aangeboden. Het dagblad heeft de reactie drie dagen later (nog) niet geplaatst, zonder enige motivatie.

 

Syrië en de Onschuld van Moslims (cartoon)

 

Het is een inmiddels bekend fenomeen dat Israelisch geweld en anti-islamitische uitlatingen meer woede en verontwaardiging oproepen onder moslims dan de vele Arabische burgers die in Syrië worden gedood, de vele Irakeze burgers die door Irakezen werden gedood (de Irakezen die door Amerika werden gedood riepen wel woede op), de vele Soedanezen die door het regime en de Janjaweed werden gedood, de slechte behandeling en onderdrukking van de Palestijnse vluchtelingen in Libanon, etc. etc. etc.

Het is makkelijker een ander de schuld te geven, van het Westen dat zichzelf vrij en democratisch noemt verwacht men meer, en een diep gevoel van wrok en ressentiment zijn redenen hiervoor. Het blijft echter een wat bevreemdend beeld dat terwijl het Syrische leger kinderen foltert en vrouwen verkracht, duizenden moslims hun woede uiten over een filmpje op youtube. 

 

RP

--------- 

 

Meanwhile...Over 300 killed in Syria yesterday

http://elderofziyon.blogspot.nl/2012/09/meanwhileover-300-killed-in-syria.html

 

From AFP:

More than 305 people were killed across Syria on Wednesday, making it the bloodiest single day of the 18-month revolt, the Syrian Observatory for Human Rights said.

"This is the highest toll in a single day since March 2011. And this is only counting those whose names have been documented. If we count the unidentified bodies, the figure will be much higher," Observatory director Rami Abdel Rahman told AFP by telephone.

A total of 199 of Wednesday's dead were civilians, the Britain-based watchdog said.

This cartoon seems appropriate:

(h/t O)

 

Een andere invalshoek voor het vredesproces

 

Richard Landes richt zich hieronder tot de progressievelingen die een tweestatenoplossing willen en de schuld voor het uitblijven daarvan bij Israel leggen.

 

De oude wijsheid (het cliché) zegt dat waar twee vechten twee schuld hebben, en in dit geval geloof ik inderdaad dat beide partijen teveel hebben nagelaten om kansen op vrede aan te grijpen en obstakels aan eigen kant uit de weg te ruimen.

Israel wordt er met name op bekritiseerd dat het nauwelijks aktie onderneemt om de nederzettingengroei een halt toe te roepen, ook op plekken waarvan vast staat dat ze bij elk denkbaar compromis niet bij Israel zullen blijven.

De Palestijnen op hun beurt verdienen minstens zoveel kritiek op het feit dat ze, zelfs in gebieden die al jaren onder controle van de Palestijnse Autoriteit staan, de vluchtelingenkampen uit 1948 in stand houden, al staat vast dat bij elk denkbaar compromis de bewoners ervan niet naar Israel zullen kunnen terugkeren.

Een duidelijk begin maken met het ontmantelen van zowel nederzettingen als vluchtelingenkampen zou een krachtig signaal zijn, naar zowel de tegenpartij als de eigen bevolking, dat het (machts)spel over is en men zich bij een compromis moet gaan neerleggen waarin niet aan alle eisen kan worden tegenmoet gekomen, hoe gerechtvaardigd men die ook vindt.

 

Wouter

______________

 

 

Redesigning the Peace Process

Ignoring cultural difference and overestimating politics has left us without a resolution. We can do better.

By Richard Landes | September 25, 2012 7:00 AM

http://www.tabletmag.com/jewish-news-and-politics/112728/redesigning-the-peace-process

Since the outbreak of the Second Intifada in 2000, there hasn't been a moment when the punditocracy hasn't insisted that Israel needs to make a deal with the Palestinians—and soon. Otherwise, they claim, Israeli democracy, saddled with millions of Palestinians living under Israeli control without citizenship, will have to choose between the twin catastrophes of democratic suicide and apartheid. And since the solution that everyone knows is the eventual one–land for peace–is so clear, let's just get on with it.

It hasn't panned out. We're now approaching two decades of failure of the two-state solution. Every strategy for pulling it off—Oslo, Taba, Geneva, Road Map, Dayton, Obama/Clinton—has, despite sometimes enormous efforts, failed or died stillborn. And yet, with each failure, a new round of hope emerges, with commentators and politicians arguing that this time, if we just tinker with some of the details, we'll get peace right. (Or, as an increasing number have now come to believe, it's time we abandon the two-state solution entirely.)

The predominant explanation for this impasse in the West has focused on Israel's role: settlements that provoke, checkpoints that humiliate, blockades that strangle, and walls that imprison. Palestinian "no's" typically get a pass: Of course Arafat said "no" at Camp David; he only got Bantustans while Israelis kept building illegal settlements. Suicide bombers are excused as registering a legitimate protest at being denied the right to be a free people in their own land. In Condoleezza Rice's words: "[The Palestinians] are perfectly ready to live side by side with Israel because they just want to live in peace … the great majority of people, they just want a better life." The corollary to such thinking, of course, holds that if only the Israelis didn't constantly keep the Palestinians down the world would be a better place. So, the sooner we end the occupation, the better, even if it means urging the United States to pressure Israel into the necessary concessions. It's for Israel's own good.

This line of thinking is driven entirely by politics. Oslo thinkers from Bill Clinton to Thomas Friedman believe that what was needed was a political settlement and the rest would take care of itself. In 2007, Rice reflected this outlook in a statement of faith that projected a peculiarly modern outlook: "I just don't believe mothers want their children to grow up to be suicide bombers. I think the mothers want their children to grow up to go to university. And if you can create the right conditions, that's what people are going to do."

Overestimating the power of politics and dramatically underestimating the importance of culture has actually hindered the possibility for a political solution. For Jews, especially progressive Jews, the early second decade of the 21st century poses a particularly interesting and painful meditation just in time for Yom Kippur: In our quest for "fairness," for splitting the blame evenly, for misidentifying problems as political and therefore easily solvable—so easily solvable they could be dispatched with a simple email, as one exasperated BBC anchor put it recently—are we actually working against both parties in the conflict?

I believe the answer is yes. And those who wish to pursue a peaceful resolution need to take a hard look at the cultural difference between Israelis and Arabs—and craft policy that confronts it.

***

Any approach that pays heed to cultural issues yields a very different view as to why the conflict persists. The zero-sum logic of Arab attitudes toward Israel does not represent merely the choices made by politicians, but Islamic religiosity and deep-seated cultural mores. From the Arab perspective, the very existence of Israel represents a stain on Arab honor and a blasphemy to Islam's dominion in Dar al Islam. Some, like the Palestinian Authority, may have made a tactical shift in which they will, despite the shame of it, talk with Israelis and even make public agreements. But they have treated such engagement as a Trojan horse, a feint to position for further war. Within this cultural context, the peace process has actually served as a war process.

Well-meaning Oslo proponents, afraid that criticism of, and demands on, the Palestinians would delay the peace process, denounced anyone who made these kinds of observations as enemies of peace. So, when Arafat said "no" at Camp David in the summer of 2000, and a wave of suicide bombers came pouring out of the belly of the horse, these same Oslo supporters, including many an alter-Juif, rather than admitting they had called it wrong, preferred to blame Israel.

But bitterest of ironies, in so doing, they fed the very culture they denied. Palestinian hatred has festered under the guidance of Oslo-empowered elites, unopposed by the very actors one would expect to have the courage to call out such vitriol: journalists, human-rights organizations, and progressives. Instead, these groups have gone out of their way not to inform their readers of this culture of hate.

By constantly reinforcing a Palestinian sense of grievance against Israel, activists like the late Rachel Corrie, journalists like BBC's Jeremy Bowen and CNN's Ben Wedeman, and Israel-obsessed organizations like Human Rights Watch have unwittingly contributed to the very war that rages. And as a result of this consensus, Israel appears to most in the West as a terrible oppressor when the sad but redeeming truth is that the Israelis are the best enemies one could hope for, and they face the worst.

Nothing illustrates the cultural gap between Israel and Palestine better—and offers a more immediate and constructive way out—than the problem of Palestinian refugees. They are the symbol of Arab political priorities. When faced with the catastrophic humiliation of 1948, when the combined Arab nations, fully confident of a glorious victory, failed to destroy the upstart Jewish nation in the heart of the Muslim world, the Arab leadership unanimously chose to herd Arab refugees into prison camps so that they could serve as a symbol of Israeli crimes and a breeding ground for the counter-attack.

For over 60 years, Arab leaders have blocked any efforts to remove these people from these wretched camps because to do so would be a tacit acceptance of Israel's permanence and would acknowledge the humiliating defeat. (By contrast, Israel rapidly moved the even larger number of Jews chased from the Arab world in 1948 out of their refugee camps.) The Arabs thus went from a zero-sum loss (the establishment of Israel) to a negative-sum solution: sacrifice your own people on the altar of your lost honor. No negotiations, no recognition, no peace.

Not only do Palestinian negotiators insist on the return of 5 million refugees to Israel (it was one of two key deal-breakers at Camp David), but the Palestinian ambassador to Lebanon recently explained that Palestinian refugees not residing in the future Palestine would not be citizens in that state. In other words, Palestinian refugees still captive in camps in Lebanon and Syria and Jordan only have a right to citizenship in Israel.

So, here's my proposal to those who somehow feel we must revive the peace process now, before it's too late. Call for the Palestinians to show their good intentions, not toward the Israelis, but toward their own people. Get those "refugees" out of the prison camps into which they have been so shamefully consigned for most of a century.

Begin at home, with the over 100,000 refugees in Territory A, under complete PA control. Bring in Habitat for Humanity and Jimmy Carter to help them build decent, affordable, new homes. Let us all participate in turning the powers of Palestinian ingenuity away from manufacturing hatred, fomenting violence, and building villas for the rich and powerful, while the refugees live in squalor as a showcase of Israeli cruelty, and start to do good for a people victimized by their own leadership.

To take this position, so aligned with progressive values, however, we would have to confront two obstacles. First, overcoming our immense reluctance to criticize and make demands on the Palestinians. That would also mean we'd also have to renounce the impulse to attack as racists or Islamophobes those making the demands. We also have to consider, especially true for journalists in the field, the possibility that we're intimidated, afraid to criticize people with so prickly a collective ego. Second, it would mean overcoming the widespread hunger for stories of "Jews behaving badly." After all, if it weren't for the appetite for moral Schadenfreude, the whole idea of pinning the miserable fate of the Palestinian refugees on Israel rather than on their Arab jailors would never have taken hold in the first place.

***

Such introspection and self-criticism can be a little like chewing glass, but I can think of no more important communal task this Yom Kippur.

How often have I gone overboard, how often have I accepted a lethal narrative in order to save face with my friends who expect me to rise above being an "Israel-firster"? How often have I admitted to crimes on behalf of my people without checking to see if they were accurate? How often have I failed to speak out against the depravity of the Palestinian leadership, out of fear of being called an Islamophobe? In the answers to those questions lies the path to a real peace in this troubled, blessed land.

Do we outsiders who say we want peace want it badly enough to confront our own comfort zones? Let's hope. Those Palestinians and Israelis who are ready to live in a win-win world depend on it.

***

Like this article? Sign up for our Daily Digest to get Tablet Magazine's new content in your inbox each morning.

---

Richard Landes is a professor of history at Boston University. He blogs at the Augean Stables.

 

De Holocaust: leedroof door Anton van Hooff (IMO)

 

De Holocaust: leedroof door Anton van Hooff

IMO Blog, 2012

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000700.html

Soms doet een column pijn. Ik had een tijdje niks meer van Anton van Hooff gelezen, en dat had ik misschien zo moeten houden. Maar ik werd op zijn column vorige week in de Gelderlander gewezen (jawel Van Hooff, de Joodse lobby aan het werk), en had de indruk dat hij zichzelf in venijn richting Israel en de Joodse gemeenschap in Nederland, overtrof. Ik citeer:

"Soms doet een woord pijn. Zo kreeg ik onlangs een steek van 'leedroof', deze term werd in 2011 gebruikt door rabbijn Rafael Evers. Hij beklaagde zich erover dat anderen het waagden hun verdriet te vergelijken met dat van Joden over de zogeheten holocaust. Elk jaar doen zich weer incidenten voor waarbij zelfbenoemde vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap het monopolie op herdenken opeisen."

Daarna volgt een tirade tegen leden van Federatief Joods Nederland, die naar de rechter waren gestapt om het voornemen van het Vier Mei Comité in Vorden om bij de dodenherdenking ook een rondje langs de daar begraven Duitse soldaten te maken, te laten verbieden. Je kunt het daar mee eens of oneens zijn, maar het lopen langs graven van Duitse soldaten op 4 mei is niet alleen kwetsend voor nabestaanden van Holocaust slachtoffers, maar evenzeer voor verzetsstrijders en anderen die in de oorlog onder de Duitse bezetter te lijden hadden. Joden eisen geen monopolie op, maar wel een belangrijke stem en zij zijn ook het hardst getroffen in de oorlog en het meest systematisch uitgemoord. De laatdunkende manier waarop Van Hooff zich uitlaat over hen en hun lijden relativeert, is grof en beledigend. Natuurlijk mag ook Israel in deze tirade niet ontbreken:

Telkens zien we weer dat critici van Israel de mond wordt gesnoerd met een beroep op het unieke lijden van Joden in de Tweede Wereldoorlog.

Hierop volgt de bekende riedel tegen Israel: landroof, etnische zuiveringen, waterdiefstal en het illegale bezit van atoomwapens. Hij vervolgt:

Mij is het inmiddels onmogelijk een herdenking bij te wonen waar de Israelische vlag wappert. Ook heb ik een gruwelijke hekel aan het woord holocaust, zeker als het op zijn vet Amerikaans als 'hollokost' wordt uitgesproken.

Ook hier weer die minachting voor zowel de Joodse staat als Joden die nog steeds worstelen met het onbeschrijflijke leed van de Holocaust. Hij schreef dit overigens jaren geleden ook al. Na een verhandeling over de Griekse betekenis van dit woord komt dan de uitsmijter:

Holocaust impliceert dus dat het om een uniek offer gaat; het zou beloond zijn door de stichting van de staat Israel. Daarom worden ook in alle grote Amerikaanse steden holocaustmusea gesticht. Gruwelijke foto's moeten de Joodse Amerikanen, die doorgaans geen familie-ervaringen met de shoah hebben, tot onvoorwaardelijke steun aan Israel bewegen.

De classicus Van Hooff kent zijn klassieke talen niet, want hij zou moeten weten dat 'Holocaust' in de Engelse taal al eeuwen gebruikt wordt om massale moordpartijen aan te duiden. De Joden zelf spreken juist bij voorkeur van '(Ha-)Shoah', een Hebreeuws woord voor '(de) ramp'.

Van Hooff suggereert via deze valse premisse dat de Joden hun lijden in de Holocaust exclusief willen houden en uitbuiten om daarmee de stichting van de staat Israel en haar misdragingen te legitimeren en kritiek af te weren. Die lijn doortrekkende was het een geluk bij een ongeluk voor de Joden, want nu hadden ze wel mooi een eigen staat, en dat op land waar ze helemaal geen recht op hadden. En wat is meer, ze kunnen in die staat voor eeuwig hun gang gaan en uitspoken met de lokale bevolking wat ze willen, en een ieder die er wat van waagt te zeggen wordt als antisemiet neergesabeld, of beter nog door de Mossad onschadelijk gemaakt. Joden trekken zich toch al zo weinig aan van wat de rest van de wereld vindt, en voelen zich als Uitverkoren Volk boven de wet en ons gojim verheven. Via de Holocaust kunnen ze lastige kritiek afweren zich verzekeren van steun. Die Holocaust kwam ze dus eigenlijk best goed uit, en was een aanvaardbaar offer; het deed even pijn, maar dan heb je ook wat. Dat is de hele tendens van Van Hooffs schrijfsel.

Ik hou niet van de antisemitisme beschuldiging, maar ik vind het moeilijk om deze column niet als antisemitisch te zien. Wat Van Hooff schrijft is niet alleen onjuist, maar ook kwaadaardig. Onjuist omdat Israel al lang voor de Holocaust 'in the making' was, en in de jaren 30 al als semi-staat functioneerde. Onjuist ook omdat de Volkenbond in 1922 Palestina als mandaatgebied aan de Britten toewees, met als provisie dat hier een Joods Nationaal Thuis gesticht zou worden. Onjuist omdat de Holocaust op bijzonder tragische wijze de noodzaak van Joodse zelfbeschikking aantoonde, maar deze juist bemoeilijkte omdat het zonder de miljoenen Joden uit Europa moeilijker zou worden om een Joodse meerderheid te vormen in Palestina.

De idee dat Israel is gesticht vanwege de Holocaust, dat de Palestijnen daardoor boeten voor Europese misdaden, en dat de Joden eigenlijk geen recht hadden op een staat, wint steeds meer aan terrein maar is pertinent onjuist. Terwijl de Joden er steeds vaker van worden beschuldigd de Holocaust te misbruiken, een in zichzelf al vrij walgelijke aantijging, wordt de Holocaust zo juist tegen de Joden ingezet: 'Zij moeten nu extra bescheiden zijn want vanwege de Holocaust kneep de rest van de wereld een oogje dicht terwijl ze de Palestijnen het land uit gooiden.' Dat er geen oog werd dicht geknepen en er ook niet zomaar Palestijnen werden verjaagd is van ondergeschikt belang. Daar komt dan vaak het cliché bij dat juist de Joden, die als geen ander weten wat het is vervolgd en vertrapt te worden, een ander volk nu niet mogen onderdrukken. Ook deze canard ontbrak niet in Van Hooffs column. Origineel zijn is ook een vak.

De 'leedroof' van rabbijn Evers sloeg erop, dat tijdens herdenkingen van de Holocaust en de oorlogsslachtoffers alle mogelijke doden uit de oorlog en andere conflicten erbij worden gehaald, en alle hedendaagse incidenten en gevallen van discriminatie en stigmatisering. Omgekeerd wordt bij hedendaagse bloedbaden te pas en te onpas de Holocaust als spook aangeroepen. De Holocaust op de Joden is inderdaad uniek, qua omvang en systematiek. Het heeft geen pas om bij een herdenking hiervan aandacht te vragen voor foute Nederlanders of Duitse soldaten die 'ook maar door de omstandigheden gedreven' aan de verkeerde kant stonden en daarbij het leven lieten. Of om vergelijkingen te trekken met Palestijnse doden of andere bloedbaden elders, evenmin als met discriminatie van moslims, met vermeende hetzes tegen ultra-orthodoxen en kolonisten, of met kritiek op Israël.

Zeker zijn er ook Joden die te pas en te onpas de Holocaust erbij halen, en iedereen die meer dan voorzichtige kritiek op Israel uit voor antisemiet uitmaken. Dat is deels begrijpelijk omdat het nou eenmaal zo'n enorm belangrijke gebeurtenis was voor de Joden, en ze hebben ervaren waar antisemitisme toe kan leiden. Er zijn ook Joden die zichzelf werkelijk als uitverkoren volk beschouwen en neerkijken op anderen. Arrogante zakken heb je nou eenmaal overal, en binnen iedere religie dreigt onverdraagzaamheid. Juist de Joden daarop aanspreken en juist van de Joden verwachten dat zij zich extra ethisch en bescheiden gedragen, is behoorlijk arrogant. Juist niet-Joden zouden uit het verleden lessen moeten trekken en een wat minder grote mond opzetten.

Ratna Pelle

Yom Kippoer, dag van twijfel en vergiffenis

 

Vandaag is Yom Kippoer, een dag van bezinning, zelfreflectie en vergeving voor Joden. Dat kan over kleine tekortkomingen gaan zowel als over groot onrecht.

 

Blogger Elder of Ziyon heeft een kant en klaar lijstje van zaken waarvoor hij zich verontschuldigt:

I unconditionally forgive anyone who may have wronged me during this year, and I ask forgiveness for anyone I may have wronged as well.

Specifically (as enumerated in previous years, courtesy of The Muqata):

• If you sent me email and I didn't reply, or didn't get back to you in a timely fashion -- I apologize.
• If you sent me a story and I didn't publish it or worse, didn't give you a hat tip for the story -- I'm sorry. (I sometimes get multiple tips for the same story and I usually credit the first one I saw, which is not always the earliest.And I cannot publish all the stories I am sent, although I try to place appropriate ones in the linkdumps.)
• If you requested help from me and I wasn't able to provide it -- I'm sorry.
• I apologize if I posted without the proper attribution, with the wrong attribution, or without attribution at all.
• I'm sorry if any of my posts offended you personally.

---

Judaism is a religion of choice. That is part of its moral fortitude. But there is no choice without doubt. There is no choice without trying to understand the other side's position as well. The ability to ask for forgiveness is also the ability to accept the other; to accept the fact that he is different and has his own justice. We ask forgiveness not only for our bad deeds, but for the fact that at the time we committed them we did not realize they were bad.

One day of doubt

Op-ed: On Yom Kippur God reminds us that most atrocities are committed in the name of 'justice'

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4285779,00.html

Yair Lapid

Published:  09.25.12, 13:45 / Israel Opinion

More than anything else, Yom Kippur is a lesson in humility, because it not only demands that we ask for forgiveness, it also forces us to recognize that we make mistakes and that we are not as righteous as we would like to believe.

 

This demand is painful because it forces us to doubt ourselves. Admitting that we made a mistake is not our first instinct. Most of the time we prefer to walk around in this world with a high opinion of ourselves and believe that we are right and everyone else is wrong.

 

But God knows that He alone should be in charge of justice, because humans will eventually abuse it. Most of the terrible events in history occurred because people were certain they were right.

 

So once a year God reminds us that most murders, wars and injustices were committed by people who told themselves they were fighting for justice.

 

It may seem impossible in our eyes, but our worst enemies are also convinced that they are right. The human filth that surrounds us – Hamas, Hezbollah, Iran, jihadists, al-Qaeda – if you hook them up to a polygraph and ask them if they are right, the needle won't move when they say "yes."

 

And when asked why they are so certain they are right, this despicable bunch will reply, "Because God told us." Or as we say in the Middle East: "My God is better than your God."

 

There is no point in telling them they are wrong and that they are merely trying to justify atrocious acts, but after thousands of years of blood and Qassam rocket fire it is hard to blame God for not trusting mankind. We have an innate inclination do bad things in his name.

 

'Where did I go wrong?'

Even within Israel we have dozens of versions of God: The god of the Ashkenaz ultra-Orthodox, the god of the hasidim, the god of the Lithuanians (who do not consider the Hhsidim to be Jews), the god of those who wear knitted kippas, the god of those who wear big white kippas and the god of those who wear their small kippas on the side of their heads.; there is the god of that hill in Samaria which must not be evacuated; the god of the Military Rabbinate, which buries Russian soldiers outside the cemetery's grounds; the god of the Reformist women who want to pray at the Kotel wrapped in a tallit and the god of the religious Jews who want to throw stones at these women.

 

Shall I continue? There is the god of those who kiss mezuzot and those who pray at the tombs of the righteous; the god of the traditionalists who go to a movie immediately after Kiddush; the god of the 'Taliban mothers' and the god of Beitar Jerusalem fans, who will defeat the god of Maccabi Haifa's supporters; there is the god of those who refuse to admit Sephardic girls to their schools because God (what God?) told them personally that is was okay to do so.

 

These groups are so different from one another it is sometimes hard to believe they are all part of the same nation, the same book, the same set of laws. The only thing they have in common is that they are all convinced their version is the correct one and that everyone else is talking nonsense.

 

Such arrogance.

 

This exaggerated pride is the reason we need Yom Kippur so much. So that all those who told themselves that only they understand God will have to ask for forgiveness.

 

Because the God of Israel decided to save us from our own weaknesses and gave us Judaism's holiest day to keep us from becoming the victims of our own hubris. He gave us one day a year on which we must stop everything and remind ourselves that no one is allowed to speak in His name.

 

God commanded us to put everything on hold and look at ourselves with courage and honesty. Then you will realize that I did not say any of those things, you did, He said. This is not my justice, but your self-righteousness. This is not a decree from the heavens, but your need to feel superior to others.

 

I will not allow you to use me, God said, to justify racism and sanction violence or use me as an excuse to unleash your darkest instincts.

 

Judaism is a religion of choice. That is part of its moral fortitude. But there is no choice without doubt. There is no choice without trying to understand the other side's position as well. The ability to ask for forgiveness is also the ability to accept the other; to accept the fact that he is different and has his own justice. We ask forgiveness not only for our bad deeds, but for the fact that at the time we committed them we did not realize they were bad.

 

Why do we need a special day in order to look inward? Because normally we don't. Because it is easier to tell yourself that you are right; that they don't understand; that God told you.

 

But God did not tell you anything. Instead he sent us to synagogue on this day so that we will torture our souls with the question "Where did we go wrong?"

 

As I analyze this decree I am filled with respect for the divine wisdom. Because people who ask themselves, "Where did I go wrong?" are inherently better than those who tell themselves, "I am right!"

 

Ehud Barak stelt eenzijdige terugtrekking Israel voor uit grote delen Westoever

 

Barak bevindt zich in goed gezelschap met dit voorstel. Niet alleen oud premiers Sharon en Olmert stelden dit eerder voor, ook Ben Goerion was fel tegen de bezetting en prefereerde een eenzijdige terugtrekking zonder vrede boven een bezetting zolang de Arabieren niet klaar waren voor vrede. In Baraks plan houdt Israel echter strategische plaatsen en de grote nederzettingen blokken, en zouden voornamelijk kleinere, meer geisoleerde nederzettingen worden ontruimd. Voor deze nederzettingen is geen toekomst weggelegd als er een twee statenoplossing zou komen; het zal voor Israel moeilijk genoeg zijn om de grote blokken te kunnen behouden en Joodse wijken in Oost Jeruzalem. Aangezien Israels officiële positie is dat er een twee statenoplossing moet komen en de Palestijnen het recht hebben zichzelf te besturen, is er weinig tegen dit plan in te brengen, en zou de regering het serieus moeten overwegen. 

 

RP 

"It would help us not only with the Palestinians, but with all the countries in the region, with the Europeans and with the American administration, and of course it would be beneficial to us," the defense minister said. "This is not an easy decision, but Yom Kippur is a good time to take a long hard look at the facts and say 'we are no longer a young country. We are 64 years old. We haven't been in Judea and Samaria for a year or two. We've been there for 45 years. It is time to make decisions not just based on ideology and gut feelings, but on an accurate reading of reality."

--------------- 

 

Barak floats unilateral withdrawal from Judea and Samaria

http://www.israelhayom.com/site/newsletter_article.php?id=5880

In an interview with Israel Hayom, the defense minister outlines a plan proposing that settlers outside of large blocs be evacuated, or allowed to remain under Palestinian rule.

Shlomo Cesana, Yoav Limor and The Associated Press

 

Defense Minister Ehud Barak is urging the government to examine a plan for unilateral withdrawal from Judea and Samaria. Under the plan, secluded settlements and outposts in Judea and Samaria would be evacuated by the state, and any Jews wishing to remain in the region would be permitted to live there under Palestinian rule. 

 

In a special interview with Israel Hayom, to be published in full on Tuesday, Barak outlined the details of his plan and explained the logic behind it. Under Barak's plan, the settlement blocs of Gush Etzion, Maaleh Adumim and Ariel would remain intact. These blocs house some 90 percent of Judea and Samaria's Jewish population. Strategic areas (such as the Samarian hills overlooking Ben-Gurion International Airport) would similarly remain under Israeli control, and an Israeli military presence in the Jordan Valley would be ensured. The remainder of the territory would be handed over to the Palestinians to establish a state. Dozens of small Jewish communities would have to be evacuated.

Barak's plan elicited a harsh response from the right on Monday, with Likud Minister Yuli Edelstein saying that "this is not a disengagement plan we are talking about. This is our survival. Ehud Barak is continuing to make rookie mistakes. After supporting the disastrous Oslo Accords, orchestrating the escape from Lebanon and advancing the withdrawal from Gaza, which put a million Israelis in bomb shelters, Barak is now willing to put millions more in harms way just to get more votes." 

 

"Barak needs to understand that the State of Israel, and the residents of Judea and Samaria in particular, are not marionettes in his absurd puppet show. I hope that when the full interview with him is published on Tuesday, it will come with a note explaining that the remarks therein are (again) the product of the interviewee's feverish imagination and are not intended to offend the readers." 

Meanwhile, Barak's evacuation plan proposes several options: One option would be to provide monetary compensation to individuals and families who would be evacuated from their homes. Another option would be communal evacuation to an existing community in the settlement blocs or within the Green Line. A third option would be to remain in the settlements, under Palestinian rule, for a five-year trial period.

"It would be best to reach an agreement with the Palestinians, but barring that, practical steps must be taken to begin the separation," said Barak. "It is time to look Israeli society straight in the eye and say 'we succeeded in keeping in Israel some 80% to 90% of the Jewish population that have come there over the years with the encouragement of the Israeli government. That is a huge accomplishment, if we manage to bring them inside Israel's permanent borders.'" 

 

"It would help us not only with the Palestinians, but with all the countries in the region, with the Europeans and with the American administration, and of course it would be beneficial to us," the defense minister said. "This is not an easy decision, but Yom Kippur is a good time to take a long hard look at the facts and say 'we are no longer a young country. We are 64 years old. We haven't been in Judea and Samaria for a year or two. We've been there for 45 years. It is time to make decisions not just based on ideology and gut feelings, but on an accurate reading of reality." 

 

Barak stressed the immense importance of maintaining dialogue with the population that would be slated for evacuation under his plan. "The settlers are truly people who arrived with the sense that they were on a mission on behalf of the various Israeli governments, or with the government's full approval. As defense minister, I cannot ignore their vast presence in the front lines of any combat unit in the Israel Defense Forces." 

 

Barak insisted that he has consistently proposed this plan of action for the last 12 years and that he is not just pandering to voters in the face of early election talk. He argued that Israel must continue to bolster Palestinian Authority President Mahmoud Abbas, saying that "he is definitely a partner. I don't know if this will work; I'm very realistic in that sense. I am not harboring any illusions. I don't think that a desire for peace is enough to make peace. In this regard I think the government is right. The onus is mainly on the Palestinian side."