dinsdag 18 oktober 2011

Vader terreurslachtoffer niet blij met gevangenruil Shalit

 
Anja Meulenbelt komt altijd met voorbeelden van Palestijnen die (min of meer) ten onrechte en/of zonder proces in Israelische gevangenissen zijn beland, en over rechten van gevangenen die geschonden worden. Ik geloof zeker dat die er zijn, maar ze zwijgt over de echte terroristen, of noemt hooguit terloops "Palestijnen die veroordeeld waren wegens aanslagen". Hieronder nog een voorbeeld.
 
 
Wouter
__________________
  

 

Vader terreurslachtoffer niet blij met gevangenruil Shalit

http://www.refdag.nl/nieuws/buitenland/vader_terreurslachtoffer_niet_blij_met_gevangenruil_shalit_1_596252

17-10-2011 11:59 | gewijzigd 17-10-2011 12:08 | Mr. Richard Donk

 

JERUZALEM – In Israël heerst blijdschap over de ophanden zijnde vrijlating van de ontvoerde militair Gilad Shalit. Maar nabestaanden van terreurslachtoffers zijn niet allemaal even verheugd. Arnold Roth: „Je kunt hier dus wegkomen met moord."

Negen augustus 2001. De vijftienjarige Malki Roth besluit met haar vriendin Michal iets te gaan eten in pizzarestaurant Sbarro in hartje Jeruzalem. Niet wetend dat de Palestijnse zelfmoordterrorist Izz al-Din Shuhail al-Masri die dag had uitgekozen om zichzelf in die eetgelegenheid op te blazen.

Veertien mensen vinden de dood, onder wie Malki. Aanvankelijk kunnen haar ouders hun dochter niet vinden. Tegen middernacht krijgen ze een telefoontje, of ze naar het ziekenhuis willen komen. „Het was de langste reis die ik ooit heb gemaakt", vertelde vader Arnold in een eerder interview met deze krant.

De komende tijd komt naar alle waarschijnlijkheid Ahlam Tamimi (31) vrij. De in Jordanië geboren vrouw bereidde de actie in Sbarro voor en was op de dag van de aanslag de gids van de dader. Ze kreeg 320 jaar gevangenisstraf voor haar aandeel.

Arnold Roth is dezer dagen bezig met een massale mediacampagne om de vrijlating van Tamini te voorkomen. Tegen beter weten in, geeft hij toe. „Het is een naïeve verwachting, hoewel we wel veel steun hebben gekregen." Hij hoopt dat „rationale mensen" binnen de regering alsnog op andere gedachten worden gebracht.

Volgens Roth had Tamini al in 2006, na de ontvoering van Gilad Shalit, rondgebazuind dat ze eerder zou vrijkomen. „Er is geen recht. Je kunt hier dus wegkomen met moord. Ahlam Tamimi wist dit jaren geleden al. Nu kan ze straks opnieuw haar gang gaan. Wie zal haar stoppen?"

Niet iedereen in Israël neemt de familie Roth haar actie overigens in dank af. „Ik heb meegemaakt dat mensen naar me schreeuwen: Wil je dat Shalit wordt vermoord? Het publiek heeft het verkeerde gevoel gekregen dat er geen andere opties waren en dat dit de enige manier was om Shalit vrij te krijgen. Het kan niet zo zijn dat een regering geen opties meer heeft en dus maar besluit om toe te geven."

Het zal je kind maar zijn.

„Natuurlijk. Maar dit zijn wel de gevoelens die je hebt als je eigen kind is vermoord. Malki's leven en nagedachtenis worden niet geëerd door de manier waarop deze moreel bezoedelde trans­actie is uitgevoerd."

 

Honderden tot levenslang veroordeelde Palestijnen komen vrij in ruil voor Shalit

 

As the public debate rages on concerning the Palestinian prisoners released in a deal meant to secure the freedom of Israeli soldier Gilad shalit, a Haaretz investigation ahows that the 477 prisoners due to be released in the first stage of Israel-Hamas deal were sentenced to a total of 883 life sentences, in addition to 4,940 years in prison.

According to the official prisoner list published by the Israel Prison Service on Sunday, 275 of the inmates due to be release were sentenced to life in prison, an average of 3.21 life sentences per prisoner.

In Israel krijgen Palestijnen doorgaans een keer levenslang per dode die de aanslag die ze pleegden of organiseerden tot gevolg had. Dat betekent dus dat de gevangenen die nu vrij komen in totaal 883 Israeli’s moeten hebben gedood. Dit aantal zal iets lager liggen, omdat soms meerdere Palestijnen voor de doden in dezelfde aanslag levenslang kunnen krijgen, maar voor een indirecte betrokkenheid worden lagere straffen gegeven. Misschien moeten we eens beseffen hoe groot het offer is dat de Israeli’s brengen voor het terugkrijgen van een soldaat, in plaats van te doen alsof ‘de zonen aan beide kanten nu terugkeren’ zoals de NOS gisteren deed. In het journaal vertelde een Palestijnse vrouw dat ze blij was dat een van haar broers nu vrijkwam, maar bedroefd dat een andere nog vastzat. Hebben we in Nederland ooit journaaluitzendingen gehad waarin de vrouw of moeder van een pedofiel die vrijkwam kwam vertellen hoe blij ze was dat haar lieve man of vader weer vrijkwam? Anders gezegd, het gaat hier om zware criminelen, niet om ‘vrijheidsstrijders’ of zelfs krijgsgevangenen. 
RP
-------------- 
Who are the Palestinian prisoners set for release in Shalit deal?

http://www.haaretz.com/news/shalit-prisoner-swap/who-are-the-palestinian-prisoners-set-for-release-in-shalit-deal-1.390249

New details reveal prisoners include terrorists involved in planning and carrying out attacks at checkpoints, restaurants and army bases.

By Chaim Levinson, Yaniv Kubovich, Revital Hovel and Revital Hovel

The list released by Israel Prison Service on Sunday night comprising the names of the Palestinian prisoners set to be released in exchange for abducted soldier Gilad Shalit shed new light on the identities of those included in the swap.

The list includes a number of prisoners involved in masterminding and carrying out terrorist attacks against Israeli, including more than 280 Palestinians serving life-sentences.

More than 100 are hardcore militants, serving multiple life-sentences for high-casualty suicide bombings - one life-sentence for each fatality in the attacks they were convicted of helping to plan and implement.

Click here to see the full list of Palestinian prisoners set for release.

Among the prisoners included for release are Nasser Yataima, who was sentenced t0 29 life sentences for the 2002 bombing of a Netanya hotel on Passover; Yussuf Dhib Hamed Abu Aadi, who was convicted of stabbing IDF soldier Nir Kahana at the Qalandiya checkpoint in 2005 and was sentenced to life in prison; and Nahid Abd al-Rauf al-Fakhuri, who recruited suicide bombers and Hebron and was sentenced to 22 years in jail.

Other prisoners set for release include:

Ayad Musa Salem Abayat – Convicted of being part of a group that killed IDF soldiers Lt. David-Hen Cohen and Sgt. Shlomo Adshina, and assisting the group that murdered Dvora Friedman in March 2003. He was sentenced to three life sentences.

Kamal Abd al-Rahrnan Arif Awd – Convicted of placing a bomb in Netanya in 2001. The bomb was discovered by security forces before it exploded. He also took part in several unsuccessful shootings.Sentenced to 19 years in prison.

Ashraf Khalid Husain Hanani – Arrested in 2006 in Jerusalem's Old City carrying an explosive. The military court sentenced him to 28 years in prison. The judges wrote in their verdict against Hanani that "this is not a passive person who was being played by whoever sent him, but a person who demonstrated great will to carry out the attack, who took part in the preparations, who offered the location of the attack and the route, and who was caught carrying the explosive belt on his way… to murder as many as possible."

Lui Muhammad Ahmed Awda – A Tanzim member who tried to organize a suicide attack in Jerusalem in 2003. The suicide bomber was shot and killed by Border Patrol officers. Awda was sentenced to 28 years in prison.

Ibrahim Muhammad Yunus Dar Musa - Took part in the attacks in Zrifin army base and the Hillel coffee shop in Jerusalem in 2003 by distributing to the media tapes of the suicide bombers. Sentenced to 17 years for having prior knowledge of the attack.

Amjad Ahmad Muhammad Abu Arqub – Recruited the man who carried out the attack in Carmei Tzur, in which two civilians and a female soldiers were killed. Sentenced to 25 years in prison.

Samir Faisal Sawafita – Active in Hamas operations in the northern West Bank. Hid an explosive belt, and drove two suicide bombers who failed their mission. Was sentenced to 30 years in prison.

Ramzi Ibrahim Muhammad al-Ak – Convicted over links to firing toward the Jerusalem neighborhood of Gilo, placing explosive devices, as well as bringing together a suicide bomber and a terror squad in a bombing which resulted in the death of two people. Was sentenced to 30 years in prison.

Kabel Sami Mustafa Sha'abl – Aided a suicide bombing in the entrance to the West Bank city of Ariel in October 2002, which resulted in the death of 3 people. Was sentenced to 25 years in prison.

The list of names was published on the website of the Israel Prison Service to allow for opponents of the deal to present petitions to Israel's High Court against its implementation, scheduled for Tuesday.

"Unless the Supreme Court intervenes, or someone in Gaza goes nuts, it appears the deal will go through in two days," Yaakov Amidror, national security adviser for Prime Minister Benjamin Netanyahu, told Army Radio.

Israel Prison Service began transporting the prisoners on Sunday morning. 477 prisoners were transferred from 16 different detention facilities to Ketziot prison, near the border with Egypt. The female prisoners set to be released were transferred from Damon prison in the north to Sharon prison. In order to avoid unnecessary attention, the prisoners were transported in several vehicles.

The windows of the vehicles were covered so that the prisoners could not show signs of rejoice, and only once did a prisoner – who was transported from Nafha prison - succeed in signaling the "V" sign to photographers.

The prisoners will undergo a number of identity checks to verify their names, and then an examination by representatives of the Red Cross. After that, they will be handed over to the Palestinian side.

On Saturday evening, the files of the prisoners were delivered to President Shimon Peres' residence so they can be approved for pardons.

Over the next two days, the files will be prepared for consideration by Peres. However, the signing of the pardons won't occur until the outcomes of the appeals against the swap deal are decided.

Ron Kehrmann, whose 17-year-old daughter Tal was killed in a 2003 bombing, said he opposes the swap which would free three militants involved in the attack, as their release could result in more Israeli deaths.

"Is the blood of the next captured soldier or citizen less red than theblood of Gilad Shalit?" he asked.

But other bereaved relatives believe the price is worth paying to free the captive soldier.

"To know your son is alive and not be able to hold him, this is the worst possible thing," said Yosefa Goldstein, whose daughter Sari, 21, died in a 2002 bus bombing.

 

Shalit deal to free Palestinian prisoners sentenced to thousands of years in prison

http://www.haaretz.com/news/shalit-prisoner-swap/shalit-deal-to-free-palestinian-prisoners-sentenced-to-thousands-of-years-in-prison-1.390276

According to the official prisoner list published by the Israel Prison Service, the Israel-Hamas prisoner swap agreement will release 275 prisoners sentenced to life in prison.

By Chaim Levinson

As the public debate rages on concerning the Palestinian prisoners released in a deal meant to secure the freedom of Israeli soldier Gilad shalit, a Haaretz investigation ahows that the 477 prisoners due to be released in the first stage of Israel-Hamas deal were sentenced to a total of 883 life sentences, in addition to 4,940 years in prison.

According to the official prisoner list published by the Israel Prison Service on Sunday, 275 of the inmates due to be release were sentenced to life in prison, an average of 3.21 life sentences per prisoner.

Another 198 prisoners were sentenced to an average of 24.9 years in prison, with an additional 3 detainees still awaiting sentencing.

Of the prisoners serving terms shorter than life sentences, 11 were sentenced to less than 11 years; 54 were sent to between 11-20 years; 96 were sent to terms as long as 20-30 years; and 27 prisoners were sentenced to 30 years or more.

Earlier Sunday, prison officials began the transportation of the prisoners due to be released in the Shalit deal from 16 different detention centers to the Ktzi'ot prison in southern Israel.

The 27 female inmates to be released as part of the Israel-Hamas agreement were moved in the morning from Damon prison in the Carmel area to Hasharon prison in the center of Israel.

On Monday, the High Court is due to discuss petitions submitted against the Shalit deal, one by the Almagor Terror Victims Association, as well as two other private petitions.

  

maandag 17 oktober 2011

Veranderd door zelfmoordaanslag in Jeruzalem

  

 

In 2001 verliest Ben Zion Schijveschuurder op 18jarige leeftijd zijn beide ouders en een broertje en zusje door een zelfmoordaanslag in de Sbarro pizzeria in Jeruzalem. Er komen in totaal 15 mensen om, onder wie 7 kinderen. Degene die de zelfmoordenaar naar de pizzeria reed, komt in de Shalit deal vrij. Ben zion zegt geen wrok te koesteren tegenover de terroristen of de Palestijnen in het algemeen, maar een broer van hem doet dat wel en verzet zich tegen de deal. Ook heeft hij vorige week het monument ter nagedachtenis aan Rabin beklad. 

 

Ik probeer me ondertussen voor te stellen hoe er in Nederland zou worden gereageerd als er 1027 pedofielen vrij zouden worden gelaten, waarvan sommigen tientallen kinderen hebben verkracht en hebben gezegd geen enkele spijt te hebben. De Nederlandse regering heeft ervoor kunnen zorgen dat sommigen van hen naar het buitenland worden verbannen, maar een aantal kunnen gewoon vrij rondlopen. Pedofielenvereniging Martijn bereidt ondertussen grootse feesten voor en ze zullen als helden worden onthaald.

 

Ik maak deze vergelijking omdat er in Nederland de laatste jaren nogal te doen is geweest om de vraag of pedofielen die hun straf erop hebben zitten weer terug mogen naar de wijk waar ze woonden, en een aantal mensen van mening zijn dat deze mensen van de laagste soort zijn en in de hoogste boom moeten worden opgehangen. En zo denken in Israel ook velen over Hamas terroristen die zich in restaurants en bussen opblazen.

 

RP

---------- 

 

Veranderd door onbegrijpelijk drama

http://www.refdag.nl/nieuws/buitenland/veranderd_door_onbegrijpelijk_drama_1_468373

08-05-2008 11:15 | Michiel Bakker 

 

Hij verloor op één dag zijn ouders, twee jongere zussen en een broertje. Oorzaak: een zelfmoordaanslag door een Palestijnse extremist. Ben Zion Schijveschuurder bleef als oudste zoon achter met de andere vier kinderen uit het gezin. „Mijn grootvader had na de Holocaust nog maar één broer. Hij is mijn voorbeeld." 

 

Twee kleine, kale kamers op een bovenetage in het centrum van Jeruzalem vormen het kantoor van Ben Zion (28). Van hieruit runt hij samen met zijn broer Meir (26) een zaak die grondstoffen voor medicijnen naar onder meer Europa, India en China exporteert. Aan het einde van de middag zet hij een fles bier op tafel en steekt hij een sigaret op. In de verte klinkt een sirene. 

 

Met zijn werk treedt Ben Zion in het spoor van zijn overleden vader. Mordechai Schijveschuurder, geboren en getogen Amsterdammer, emigreert in 1977 naar Israël, waar hij een jaar later trouwt met Tzira Friedman. Het echtpaar, dat zich na enkele verhuizingen in Neria vestigt, krijgt acht kinderen. Vader verdient zijn brood in de handel, moeder werkt als manager op een dovenschool. De Joodse feestdagen vormen hoogtepunten in het gezinsleven. „Dan waren we altijd met het hele gezin bij elkaar", blikt de oudste zoon terug.

Op 9 augustus 2001 zit Ben Zion in zijn appartement in het centrum van Jeruzalem. „Ik had sinds kort eigen woonruimte. Op een gegeven moment hoorde ik buiten een enorm lawaai. Ik zette de televisie aan om te kijken wat er was gebeurd. Er was een Palestijnse terrorist een pizzeria in het centrum van Jeruzalem, zo'n 100 meter bij mij vandaan, binnengegaan. Niet om iets te eten, maar om zichzelf op te blazen. Meer details waren nog niet bekend."

Even later krijgt Ben Zion een broer aan de telefoon met het dringende verzoek zo snel mogelijk naar het Bikur Cholim Ziekenhuis te komen, waar twee familieleden zijn opgenomen. Later blijkt er ook een zus in het Shaare Zedek Ziekenhuis te liggen. In de loop van de avond en nacht wordt duidelijk dat de beide ouders, zus Ra'aya (14), broer Avraham Yitzhak (4) en zus Hemda (2) zijn overleden. Ben Zion is een van degenen die hen moeten identificeren. 

Intussen liggen twee andere kinderen van het gezin Schijveschuurder nog gewond in het ziekenhuis. „Lea had een stukje metaal in haar nek. Als dat 1 millimeter verder was doorgedrongen, was ze eveneens gestorven", zegt Ben Zion. „Mijn andere zus, Chaya, had veel metaal in haar lichaam. Ze had ook brandwonden en een gebroken arm. Als oudste zoon moest ik toestemming geven voor de operatie."

Van het ene op het andere moment staat het leven van Ben Zion volledig op zijn kop. „'s Ochtends had ik mijn vader nog aan de telefoon gehad, maar hij had niet gezegd dat ze naar Jeruzalem zouden gaan. Later bleek dat ze hier waren om boeken te kopen voor het nieuwe schooljaar van mijn broers en zussen. Ze wilden er een leuk dagje van maken. Alleen twee broers en ikzelf waren er niet bij."

Uiteindelijk wordt duidelijk dat de zelfmoordaanslag in de drukbezochte Sbarro-pizzeria aan de Jaffastraat vijftien mensen, onder wie zeven kinderen, het leven heeft gekost. Ook zijn 130 mensen door de ontploffing van de spijkerbom gewond geraakt. De radicale Palestijnse organisaties Jihad en Hamas eisen de verantwoordelijkheid voor de aanslag op.

Begrafenis 
Enkele dagen later heeft in Jeruzalem de begrafenis plaats van Ben Zions ouders, zussen en broer. „Er spraken een paar mensen, maar ik weet niet meer wat ze zeiden. Op de begraafplaats werd de kaddisj uitgesproken, het gebed voor de doden. Dat is de taak van de naaste familieleden: mijn broer, een oom en ikzelf. Ik zag het vooral als mijn opdracht er die dag voor mijn jongere broers te zijn."

Ben Zion verlaat zijn appartement in Jeruzalem en neemt zijn intrek weer in het ouderlijk huis, dat nooit meer hetzelfde zal zijn als voorheen. „In de rouwperiode kwamen twee tantes ons regelmatig helpen. Mijn broers en ik waren te jong om goed voor onze zusjes te kunnen zorgen. Ik ging met mijn twee zussen en een van mijn broers naar familie in Zwitserland. Daar werkte ik voor een maatschappij die handelt in aluminium en olie. Na een jaar gingen we terug naar Israël. Mijn zussen wonen nu hier bij een tante."

Hoe is iemand die op één dag vijf naaste familieleden verliest in staat zijn leven weer op te pakken? Bij het beantwoorden van de vraag kiest Ben Zion voor een rationele benadering. „Mijn grootvaders hebben de Holocaust overleefd. Toen de oorlog was afgelopen, kwam mijn opa van vaders zijde uit zijn schuilplek tevoorschijn. Van zijn hele familie waren alleen hij en één broer overgebleven. Deze opa, die in 1982 naar Israël is gegaan en tien jaar geleden is overleden, zie ik als mijn voorbeeld."

De wilskracht van zijn grootvader om na het verlies van vrijwel zijn hele familie het leven weer op te pakken, maakt Ben Zion tot de zijne. „Er zijn twee mogelijkheden. Je blijft de hele dag op bed liggen of je zegt: „Ik ben sterker dan de Palestijnse terrorist die mijn familie heeft gedood. Ik ga verder." Ik koos voor het laatste, dwong mezelf uit bed te komen. Ik gunde de terrorist de overwinning niet."

Haatgevoelens tegenover de Palestijnse moordenaar heeft Ben Zion niet. „Deze persoon is het niet waard dat ik gevoelens ten opzichte van hem zou hebben, ook geen gevoelens van haat. Ik ben evenmin boos op Palestijnen in het algemeen. De Duitsers vermoordden in de oorlog meer dan de helft van onze familie, maar ik heb er geen moeite mee Duitsers te spreken. Dat geldt ook voor Palestijnen."

Hij blijft het wel onbegrijpelijk vinden wat er is gebeurd. „Toen ik in militaire dienst zat, kon ik me voorstellen dat je als soldaat in een oorlog mensen doodt. Maar dat je zomaar midden in een stad jezelf opblaast en onschuldige mensen om het leven brengt, daar zal ik nooit bij kunnen."

Kleine kinderen 
Ondanks de traumatische gebeurtenis is Ben Zion niet bang zelf ooit een aanslag te zullen meemaken. „Er zijn zo veel aanslagen geweest in Israël, voor- en nadat mijn ouders omkwamen. Als je in 2002 of 2003 een bus of restaurant in ging, wist je niet hoe het zou aflopen. Maar ik ben nooit bang geweest."

Het ingrijpende verlies leidt bij Ben Zion niet tot ernstige psychische problemen, zegt hij. „Ik was natuurlijk geschokt. Maar aan de buitenkant zagen mensen niets aan mij. Zelf vind ik de vakanties het moeilijkste, nog steeds. Ik ben altijd blij als die weer voorbij zijn."

Ben Zion erkent dat de terreuraanslag hem heeft veranderd. Zo merkt hij dat hij niet meer onbevangen met kleine kinderen kan omgaan. „Toen ik in het leger zat, is mijn jongste broertje ernstig ziek geweest. Hij lag op anderhalfjarige leeftijd met een infectieziekte in het ziekenhuis. Als familie brachten we veel tijd met hem door. Ik herinner me dat ik een nacht bij hem bleef en hem de volgende ochtend te eten gaf. Mijn broertje ging met het eten spelen. De chocoladecrème zat op z'n gezicht. We hadden samen veel plezier. Toen mijn moeder binnenkwam, trof ze twee lachende kinderen aan.

Als ik nu kleine jongens en meisjes zie, vind ik het heel moeilijk om met hen te spelen, ook als het neefjes en nichtjes zijn. Mensen denken soms dat ik niet van kinderen houd. Dat is niet waar. Maar als ik kleine kinderen zie, denk ik aan mijn broertjes en zusjes die er niet meer zijn."

Texel 
In de loop der jaren bezoekt Ben Zion meer dan eens het geboorteland van zijn vader. „We zijn één keer met het hele gezin in Nederland geweest. Voordat ik het leger in moest, ben ik er nog een keer alleen met mijn vader geweest. Hij wilde iets speciaals met mij doen voordat ik drie jaar in militaire dienst zou gaan. Ik maakte kennis met de Joodse geschiedenis in Nederland en ontmoette enkele verre familieleden. Nog steeds voel ik een band met Nederland, het land waar mijn opa en oma in de oorlog ondergedoken waren."

Tegenwoordig komt hij af en toe voor zaken in Amsterdam. „Afgelopen maand nog. Ik had wat tijd over en bedacht dat ik nog nooit op de Nederlandse eilanden was geweest. Toen ben ik naar Den Burg gegaan, op Texel. Het leek voor mij het einde van de wereld. Terwijl ik daar rondliep, dacht ik: Hier zou ik de laatste periode van mijn leven willen doorbrengen. Op deze vreedzame plaats waar niemand je haat en het leven eenvoudig is. Je hoeft alleen na te denken over de vraag waar je 's avonds gaat eten en of je naar de ene of de andere pub gaat."

Eén ontmoeting op Texel zal Ben Zion niet snel vergeten. „Ik trof er een oude man die in een winkeltje producten uit Israël verkocht. Dat verwacht je niet tussen de HEMA, een toeristenwinkel, een pub en een restaurant op zo'n eiland. Deze man, een christen, vertelde dat hij zelf vaak in Israël is geweest. Ik weet dat veel Europeanen negatief over ons land denken. Het was voor mij heel bijzonder te merken dat er in Nederland christenen zijn die van Israël houden."

 

Teloorgang van het christendom in het Midden-Oosten

 
De meningen verschillen over de dhimmitude. Sommigen zien die als een vorm van tolerantie, die gunstig afstak bij het middeleeuwse Europa. Anderen zijn sceptischer. Veel hing ervan af welke kalief of sultan regeerde.
Ik ben daar nog niet uit, of Joden onder de islam beter af waren dan onder het christendom. Ook in Europa hing veel af van de machthebbers. Tot aan de middeleeuwen met hun kruistochten en anti-Joodse maatregelen, is me geen grootschalige vervolging bekend, en tussen de renaisance en de Franse tijd bleef het tenminste in noord-west Europa grotendeels bij verboden, beperkende maatregelen en alledaagse discriminatie, die voor zover ik kan overzien niet extremer waren dan in de Arabische wereld.
 
Overigens wonen er zo'n 8 miljoen Koptische christenen in Egypte, slechts 10% van de bevolking, maar dat is meer dan alle inwoners van Israel bij elkaar.
 
Wouter
__________
 
 

Teloorgang van het christendom in het Midden-Oosten

http://www.trouw.nl/tr/nl/4716/Christendom/article/detail/2969531/2011/10/16/Teloorgang-van-het-christendom-in-het-Midden-Oosten.dhtml

Eildert Mulder − 16/10/11, 12:37

Het geweld tegen de christelijke betogers in Caïro vorige week was schokkend. De geschiedenis leert dat minderheden in het Midden-Oosten het zwaar krijgen wanneer het staatsgezag zwak is. De neergang van het Midden-Oosterse christendom begon al lang geleden.

·       

Het huidige Egypte van na de revolutie is een baaierd van chaos en verwarring, die grossiert in verontrustende vragen, terwijl antwoorden schaars zijn. Zeker is dat het er ongunstig uitziet voor de minderheid van ongeveer zeven miljoen Egyptische christenen.

Militair pantservoertuig
Dat bleek het vorige weekeinde weer eens. Vijfentwintig doden, en de beelden uit Caïro logen er evenmin om, zoals die van het militaire pantservoertuig dat op christelijke betogers inreed.

Die wandaad roept veel vragen op, zoals: handelde de bestuurder in opdracht of op eigen houtje? De militaire raad, die tijdelijk het landsbestuur in handen nam na de revolutie van januari en februari, ontkent in alle toonaarden dat het opdracht zou hebben gegeven tot een zo krankzinnig optreden tegen christenen, die protesteerden tegen het afbranden van een dorpskerk in het zuiden van Egypte.

Maar als er geen opdracht was, wat betekent dat dan? Was de bestuurder van de pantserwagen de kluts kwijt, of handelde hij uit pure haat tegen christenen? Was het een individuele terreurdaad of een plotselinge vlaag van blinde paniek?

Democratie
De oude en de moderne geschiedenis leren beide, dat minderheden in het Midden-Oosten het zwaar krijgen wanneer het staatsgezag zwak is, zoals nu in Egypte. Zelfs een enigszins vijandige staat is voor een minderheid vaak nog minder gevaarlijk dan anarchie. Echte democratie zou het Midden-Oosterse christendom misschien kunnen redden, maar niemand weet wanneer die echte democratie er komt.

Twee processen bevorderen de teloorgang van het christendom in het Midden-Oosten. Het ene werkt langzaam, het is een soort ontmoedigingsbeleid dat vastligt in de sharia, in de vorm van allerlei discriminerende maatregelen. Christenvervolging kun je dat niet noemen, wel een soort chronische pesterij, die het aanlokkelijk maakt over te stappen op de islam of om te emigreren. 

Dat gestage proces van langzame afbraak wordt soms afgewisseld met een enorme schok, die het proces versnelt. Een bar voorbeeld was de Armeense genocide van 1915, waarin de Turken miljoen Armeniërs vermoordden.

Irak
Recenter is de uittocht van Iraakse christenen. Sinds de val van Saddam Hoessein in 2003 zijn er talloze zeer bloedige aanslagen gepleegd op kerken. Het is niet altijd duidelijk wie die pleegt, Al-Kaida-achtige groepen of sjiitische fanaten. Van beide hebben christenen weinig goeds te verwachten, en evenmin van de zwakke staat.

Statistieken over Midden-Oosterse christenen blinken niet uit door betrouwbaarheid, maar in 2003 moeten er nog een miljoen christenen in Irak hebben gewoond. Volgens lage schattingen zijn er nog nu nog tweehonderdduizend over, volgens andere zeshonderdduizend.

Begin discriminatie 
De neergang van het Midden-Oosterse christendom is niet iets specifieks voor de moderne tijd en begon al zo'n dertienhonderd jaar geleden. In de paar eeuwen voor de komst van de islam was het christendom de leidende godsdienst in de regio geworden. Met de Arabische veroveringen verloor het die positie abrupt. 

De islam werd staatsgodsdienst in het nieuwe Arabische wereldrijk, dat zich uitstrekte van India tot Spanje. Dat betekende nog lang niet dat iedereen meteen moslim werd. Maar wel begon vrijwel meteen de discriminatie, die de langzame neergang van het christendom zou veroorzaken.

Het Arabische wereldrijk tolereerde joden en christenen. Ze werden dhimmi's. In ruil voor het betalen van een speciale belasting kregen ze bescherming en mochten ze hun godsdienstoefeningen houden. Van die belasting konden ze afkomen door moslim te worden.

Moslim worden
Er waren dus maatschappelijke drijfveren om moslim te worden (betere carrièrekansen en vrijstelling van die speciale belasting) maar ook theologie speelde in de eerste eeuwen mogelijk een rol. Veel christenen behoorden tot 'ketterse' stromingen. Net als de islam zagen zij Jezus als een profeet, niet als de zoon van God. Het zou goed kunnen dat ze de islam zelfs opvatten als een variant van het christendom.

De meningen verschillen over de dhimmitude. Sommigen zien die als een vorm van tolerantie, die gunstig afstak bij het middeleeuwse Europa. Anderen zijn sceptischer. Veel hing ervan af welke kalief of sultan regeerde.

Christenen moeten hun plaats kennen
Moderne islamitische staten kregen westerse wetgeving maar belangrijke resten van de dhimmistatus bleven bestaan of leven voort in het bewustzijn van mensen. Veel moslims vinden het vanzelfsprekend dat christenen hun plaats moeten kennen en dat ze bijvoorbeeld niet zo maar nieuwe kerken mogen bouwen en dat ze al helemaal niet mogen evangeliseren. Ze zien niet in waarom dat beperkingen van de godsdienstvrijheid zouden kunnen zijn.

Nog steeds kunnen christenen en joden, net als in de oude tijd, wel moslim worden terwijl het omgekeerde, de openlijke overgang van een moslim naar het christendom, de maatschappelijke dood betekent. In Iran kun je er zelfs voor veroordeeld worden tot de fysieke dood, getuige het lot van dominee Nadarkhani. 

Verder kan nog altijd een moslim wel met een christin of jodin trouwen maar een christen of jood niet met een moslima. Dat alles bevordert net als vroeger de groei van de islam ten koste van christendom.

Turkije
De hardste dreunen kreeg in de moderne tijd het christendom in Turkije. Een kleine tien jaren na de Armeense genocide verhuisden ook nog eens miljoenen etnische christelijke Grieken onder dwang van Turkije naar Griekenland. Dat gebeurde bij een uitwisseling na een oorlog tussen beide landen. Griekenland stuurde tegelijkertijd zijn moslims naar Turkije. 

Resultaat: het grondgebied van het huidige Turkije had honderd jaar geleden nog een sterk christelijk karakter, terwijl het vijftien jaar later honderd procent islamitisch was.

Hypernerveuze minderheid
Egyptische christenen vrezen dat de grote klap nu ook bij hen zou kunnen vallen. Ze vormen een hypernerveuze minderheid in een overspannen land, dat totaal onzeker zijn weg zoekt na de val van de dictator. Arabische christenen staan altijd voor een pijnlijke keuze bij een omwenteling. Moeten ze meedoen of juist niet? Op welk paard moeten ze wedden? Brengt de opstand gelijke rechten, of de totale rechteloosheid van wanorde, moslimextremisme en maffia? Moet je assertief zijn of voorzichtig?

Welke strategie ook de beste is, het lijkt riskant om, als het erop aankomt, te veel te verwachten van westerse hulp. Dat hebben de Armeniërs in 1915 ondervonden. 

 

 

Van de Arabische lente terug naar de winter (Paul Brill)

 
Brill schetst een pessimistisch beeld van de kansen voor de Arabische Lente, en met reden. De opstand werd misschien goeddeels begonnen door jongeren die meer vrijheid en democratie wensten, maar die vormen waarschijnlijk een minderheid. Net zoals in Iran in 1979 is er een reëel risico dat de revolutie gekaapt wordt door de gedreven, gedisciplineerde en relatief goed georganiseerde religieuze fanaten, of dat het leger en de heersende elite gewoon hun macht houden en er eigenlijk niets verandert.
 
Wouter
_____________
 

 

Paul Brill: 'Van de Arabische lente terug naar de winter'

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/6277/Paul-Brill/article/detail/2967821/2011/10/15/Paul-Brill-Van-de-Arabische-lente-terug-naar-de-winter.dhtml

Paul Brill − 15/10/11, 09:00

 

Het lijkt erop alsof de Egyptische revolutie levend wordt opgegeten. De structurele weerstand tegen een duurzame democratisering is zwaar onderschat, stelt Paul Brill.

Hoe verdeeld het Midden-Oosten ook moge zijn, er is één overtuiging die vele politieke stromingen met elkaar delen: dat de dingen bijna nooit zo maar gebeuren en zelden zijn wat ze lijken. Er zit altijd iets achter. Of beter: iemand. Al snel wordt een complot vermoed. Beraamd door het regime. Of juist de oppositie. Het leger. De Amerikanen. De Joden.

Vandaar dat de Egyptische staatstelevisie door menigeen werd geloofd toen ze verkondigde dat gewapende koptische demonstranten een welbewuste aanval uitvoerden op soldaten die slechts de orde stonden te handhaven, én dat Amerikaanse troepen klaar stonden om de kopten op hun beurt in bescherming te nemen. Het gevolg was wat een Britse verslaggever een 'minipogrom' tegen kopten in het centrum van Caïro noemde. Toen de stofwolken optrokken in de nacht van 9 op 10 oktober, bleken er 25 doden en meer dan 300 gewonden te zijn.

Het ingewikkelde is dat de politiek in het Midden-Oosten inderdaad vaak een dubbele bodem heeft. Toen nog bijna in de hele Arabische wereld autocratische regimes de touwtjes in handen hadden, waren demonstraties zelden een spontane aangelegenheid. Ze konden alleen plaatsvinden met zegen of zelfs op instigatie van de autoriteiten. De protestbeweging in eerst Tunesië en vervolgens Egypte brak hiermee. De machthebbers werden niet alleen geconfronteerd met massale woede over de repressie en de stagnatie, maar vooral ook met het organisatievernuft van een jongere generatie waartegen ze niet waren opgewassen.

Dát maakte de eruptie van verzet zo bijzonder en wekte de indruk dat er een Arabische Lente was uitgebroken. Een lente die misschien nog wel veel regenachtige dagen zou tellen, maar die onherroepelijk naar meer vrijheid en democratie zou leiden. Je moest ook wel van ijzer zijn om niet te worden aangestoken door de geestdrift van met name de jongere demonstranten, wier vrijheidsidee duidelijk een westerse inslag had. Zeker wie, zoals ik, er persoonlijk getuige van is geweest hoe naargeestig het politieke klimaat in de meeste Arabische landen de afgelopen decennia was en hoe zeer de regio in tal van opzichten achterbleef bij de rest van de wereld, wilde maar al te graag geloven dat de bordjes eindelijk werden verhangen.

Maar ik ben bang dat de wens de vader van de gedachte is geweest. Niet dat de Arabische wereld volledig terug is bij af. Dat zo velen hun fatalisme en hun angst hebben afgeschud, blijft een factor van betekenis. En met name in Tunesië is er echt wel sprake van een noemenswaardige opklaring, al moeten we nog even afwachten wat de verkiezingen eind deze maand opleveren. Maar elders tieren de oude vormen en gedachten weer welig.

Illustratief is de aankondiging van de Saoedische koning Abdullah dat vrouwen bij de volgende lokale verkiezingen mogen stemmen. Deze stap van de voortdurend met zijn gezondheid sukkelende monarch (88) geldt al als een geweldige concessie, hoewel het stemrecht pas ingaat in 2015 en voor die tijd door zijn opvolger (ook al tachtiger) best eens zou kunnen worden herroepen. Bovendien blijven Saoedische vrouwen voor de wet onverminderd tweederangs burgers.

Regelrecht zorgwekkend zijn de ontwikkelingen in Egypte. Daar beleefde de Arabische Lente haar meest glorieuze dag toen president Mubarak het veld moest ruimen. De uitgangspositie voor verdere hervormingen leek gunstig: door af te zien van geweld had het leger het nodige aanzien verworven en afgezien van de kopten kent Egypte een veel grotere religieuze homogeniteit dan bijvoorbeeld Syrië.

Maar de structurele weerstand tegen een duurzame democratisering is zwaar onderschat: de economische achterstand, die door een volkszege op het Tahrirplein niet ineens wordt goedgemaakt; de wijd verbreide ongeletterdheid (een kleine dertig procent van de bevolking is analfabeet); de corruptie waarvan het bestuur op alle niveaus is doordrenkt; het leger dat enorme privileges en rijkdommen verdedigt; het gebrek aan ervaring bij de nieuwkomers in de politieke arena; en toch ook de religieuze ressenti die maken dat menig moslim ontvankelijk is voor de door extremisten ingefluisterde notie dat de kopten eigenlijk een vijfde kolonne vormen.
 
'Er valt moeilijk aan de indruk te ontkomen dat de Egyptische revolutie levend wordt opgegeten', schreef Midden-Oostenkenner Thanassis Cambanis, die de gebeurtenissen ter plaatse volgt, deze week in The Atlantic. Terwijl de oppositie nog stage loopt in de politieke arena, heeft de Militaire Raad de afgelopen weken de gehate noodtoestand goeddeels verlengd, eenzijdig de uitgangspunten voor een nieuwe kieswet bepaald, de beoogde presidentsverkiezingen voor onbepaalde tijd uitgesteld en de mediacensuur heringevoerd. Dit heet Mubarakisme zonder Mubarak.

Paul Brill is redacteur van de Volkskrant.

 

Israel moet optreden tegen kolonistengeweld op Westoever

 
Het VN mensenrechtenbeleid is nauwelijks serieus te nemen, maar betreffende kolonistengeweld schijnt de kritiek wel terecht te zijn. De IDF lijkt nauwelijks op te treden tegen zogenaamde wraakacties van radikale kolonisten, en ze soms zelfs in bescherming te nemen.  In onderstaand voorbeeld zouden de kolonisten wraak hebben willen nemen voor een eerdere aanval van Palestijnse kant, maar ook als de IDF een buitenpost ontruimt, reageren deze kolonisten zich af op Palestijnen. Dat heet dan 'price tag' (prijskaartje), maar zijn gewoon laffe aanvallen op burgers. Je zou bijna wensen dat ze de soldaten zo zouden aanvallen; dan zou het snel gedaan zijn met deze hooligans.

 

Wouter

______________

 

 

UN: Israel seems quick to use force in West Bank

http://www.jpost.com/DiplomacyAndPolitics/Article.aspx?id=241366

 
 


Human rights body says IDF seems "very quick to resort to excessive force when it comes to the Palestinians and not to restrain the settlers," calls on Israel to protect, compensate civilians.

GENEVA - Israeli security forces escorting settlers into West Bank villages appear to have used excessive force against Palestinians, the UN human rights office said on Tuesday.

The global body called on Israel to protect Palestinians and investigate a surge of attacks by settlers against civilians in the West Bank, particularly in the village of Qusra, near Nablus.

The village had been "targeted by settlers" at least six times in six weeks, said Rupert Colville, spokesman for United Nations High Commissioner for Human Rights Navi Pillay.

"We do have particular concerns about the way the IDF operates in circumstances, particularly in those surrounding this particular village ... They seem to be very quick to resort to excessive force when it comes to the Palestinians and not to restrain the settlers," Colville said.

The IDF shot dead a Palestinian civilian in Qusra on Sept. 23 during clashes between Palestinians and settlers in which six Palestinians were also injured, he told a news briefing.

On the same day as the shooting, two Palestinian minors were detained for two hours and were allegedly beaten and humiliated by IDF soldiers before being released, he said.

On Oct. 6, Palestinians from Qusra discovered at least 200 trees belonging to four families had been cut down, depriving them of their main source of income, he added.

"The accountability for settler violence against Palestinians is less than adequate let's say and certainly not comparable to the reverse cases. When Palestinians attack settlers there's always very, very strong reaction," Colville said.

Police on Sunday said they
arrested a second suspect following an arson attack on a mosque blamed on a pro-settler militant group known by its slogan "price tag".

Israel named a special task force to investigate last week's blaze in the Israeli Arab village of Tuba-Zangariya, amid fears it may exacerbate tensions with Palestinians.

The "Price-Taggers," also blamed for other assaults on mosques, have said they want to avenge the killing of settlers, and protest against Israeli efforts to remove unauthorized settlement outposts built on land Palestinians want for a state.

The violence has coincided with rising tensions over a Palestinian application for statehood on West Bank land Israel captured in a 1967 war, filed at the UN Security Council last month, despite objections by Israel and the United States.

UN Secretary-General Ban Ki-moon is due to issue a report in coming days on Israeli settlements, which addresses the lack of accountability for settler violence, said Colville.

"We call on the Government of Israel to fulfill its obligation under international human rights and international humanitarian law to protect Palestinian civilians and property in the occupied Palestinian territory," he said.

"More needs to be done to effectively prevent attacks by settlers against Palestinian civilians and, when they do occur, they should be properly investigated by the Israeli authorities," he said. Victims should be compensated, he added.

 

 

Boycot Israel: doe Microsoft anti-virus programma in de ban

 

Ben je voor een boycot van Israel en Israelische producten? Dan is er goed nieuws voor je! Je kunt wellicht nu direct weer een daad doen voor de goede zaak en ter ondersteuning van de onderdrukte Palestijnen, door je anti-virus programma te verwijderen. EoZ:

 

Don't be a hypocrite - do it now!

And publicly tell everyone about it, with your email address, so that people worldwide can send you messages of congratulations, along with appropriate email attachments.

 

 

RP

----------- 

Attention BDSers: Remove your Microsoft anti-virus program!

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/10/attention-bdsers-remove-your-microsoft.html

From Ha'aretz, in an interview with outgoing Microsoft Israel executive Moshe Lichtman:

Another successful project conceived at Microsoft's Herzliya development center was the free antivirus program Microsoft Security Essentials.

"Two and a half years ago we decided we needed to offer a free security solution," Lichtman says. "At that time 60 percent of computers - 1.5 billion - were not protected by an antivirus program, and we wanted to change that. It was important to us that our antivirus program could be installed only on legal versions of our operating system. Within a year, that product, which was developed by fewer than 30 people, had 100 million downloads. It quickly became the No. 1 information security product. That is rare."

 

So as a service to people who want to boycott all Israeli products, if you are running Windows, look at the bottom right of your screen to see if there is an icon that looks like this: 

 


If so, you had better uninstall that application immediately!

And since there are other innovations coming out of Microsoft Israel, you might want to get rid of Windows altogether.

Don't be a hypocrite - do it now!

And publicly tell everyone about it, with your email address, so that people worldwide can send you messages of congratulations, along with appropriate email attachments.

 

 

zondag 16 oktober 2011

Wie steunde Palestijnse staat in 1949?

 

In 1949 kort nadat Israel de onafhankelijkheid uit had geroepen, was er een land dat pleitte voor een onafhankelijke Palestijnse staat op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook: Israel. De Arabische staten wilden het gebied behouden en weigerden om hun legers er terug te trekken. De Palestijnen zelf ijverden ook niet voor een onafhankelijke staat. Dr. Eytan, die namens Israel sprak op een conferentie hierover in 1949, zei het volgende:

 

An independent sovereign Jewish State had come into existence despite the Arab War and the only result of that war had been to prevent the creation of an independent Arab state, he said. Dr. Eytan was also understood to have insisted that the future of Arab Palestine must be decided by the Arab inhabitants themselves. The General Assembly gave the neighbouring States no title to any part of the country, he said. 

 

RP

----------

 

May 1949: Israel supports a Palestinian Arab state; Arabs oppose

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/10/may-1949-israel-supports-palestinian.html

Wafa quotes Mahmoud Abbas:

It has been our right to establish a Palestinian state since 1948, but the conditions were difficult. Now, we’ll get our right through the United Nations,


As I have shown, when he says "the conditions were difficult" it really means "our leaders were dead-set against it." 

But what most people don't realize is that Israel was the only country in the Middle East that supported an independent Palestinian Arab state before Jordan and Egypt occupied the territories!

Here is an amazing article from the Palestine Post, May 15, 1949:

 

Here's the text:

 

LAUSANNE, Saturday (Reuter). — The Palestine Conciliation Commission today heard a preliminary outline of Israel's views for territorial settlement given by Dr. Walter Eytan, held of the Israel delegation. 

 

(Dr. Ertan challenged the right or any Arab state to act in the affairs of Palestine Arabs, and said that Israel was not prepared to recgonize the incorporation of Arab Palestine in any other Arab state, according to Jon Kimche, ONA correspondent.)

 

It was undentood he told the Commission that the first step toward territorial settlement must be the withdrawal of forces of neighbouring Arab States from all Arab territory, and was believed to have insisted on observance of the U.N. General Assembly Resolution of November 29, 1947, providing for independent Jewish and Arab States. 

 

An independent sovereign Jewish State had come into existence despite the Arab War and the only result of that war had been to prevent the creation of an independent Arab state, he said. Dr. Eytan was also understood to have insisted that the future of Arab Palestine must be decided by the Arab inhabitants themselves. The General Assembly gave the neighbouring States no title to any part of the country, he said. 

 

Kimche reports that the Commission had proposed the Partition resolution as the basis for discussion. He further reports that Dr. Eytan suggested that the Commission hold a plebiscite in the Arab area to ascertain the wishes of the inhabitants, and assist in the establishment of a genuine representative body for Arab Palestine.

 

Yes, Israel supported a democratic Palestinian Arab state that reflects the wishes of its inhabitants at the same time that Arab states refused that idea and at the same time the Palestinian Arab leaders in the West Bank chose instead to become part of (then) Transjordan.

Now, after decades of rejectionism, Abbas is pretending that it is time for a "do-over." Let's all pretend that Palestinian Arabs leaders chose not to have a state, that repeated wars meant to exterminate Israel never happened, that the terrorism that the majority of Palestinian Arabs still applaud is imaginary, that the Jews who fought for and died for the land so their people could live in security are worthless, that the Arab ethnic cleansing of Jews from the territories - and indeed all Arab countries - never happened. Nope, let's pretend it is 1947 again and the UN just voted for partition.

What will stop the next Palestinian Arab leader from saying, a few years from now, that "we have the right to all the land from the river to the sea, but we didn't insist on it in 2011 because conditions were difficult. But now we want to exercise that right." That is what they believe today, after all.

And nothing Israel could give up nowadays would change that.