vrijdag 10 oktober 2014

Light rail Jeruzalem al maanden 'onder vuur'

De Lightrail van Jeruzalem leek een van de weinige plekken te zijn waar coëxistentie en tolerantie tussen Joden en Arabieren in de praktijk worden gebracht, maar daar is de laatste maanden niet veel meer van te merken. Tegen de aanleg was in Nederland (en Europa) veel protest, omdat hij ook twee Palestijnse wijken aan doet en een merendeels Joodse wijk met het Westen van Jeruzalem verbindt. Dat mag allemaal niet van de politiek correcte goegemeente, die vindt dat Israel over de groene lijn niks te zoeken heeft. Dat de tram ook door Arabieren gebruikt wordt en hun wijken met de oude stad verbindt doet daarbij niet ter zake. Sinds de dood van de Israelische tieners en vooral de wraakactie van extreem rechtse Joden, is het hommeless:

But when riots erupted in Palestinian areas of Jerusalem early July following the kidnapping and murder of teenager Muhammad Abu Khdeir — apparently at the hands of Jewish extremists, in a revenge attack soon after the bodies of three murdered Israeli teens were found in the West Bank — the tram’s infrastructure in Shuafat was the first to be targeted. Rioters set on fire the stops and the ticket-selling machines, and even attempted to bring down an electric pole using an angle grinder. The tram stopped running north of French Hill for a week, as the police and city hall assessed the damage.

The light rail continued to be targeted by Palestinians throughout Operation Protective Edge in Gaza, but violence did not die down even after a ceasefire was reached. According to Jerusalem Police, 13 cases of stone throwing were reported between September 7 and September 28, with two people arrested and one indicted.

Zowel Joden als Arabieren vertellen geregeld te worden belaagd, uitgescholden of bespuugd.

Overigens heb ik ook mensen gesproken die zeggen dat dit verhaal nogal is opgeblazen en ze zonder angstgevoelens dagelijks de lightrail gebruiken.

------------

On Jerusalem’s light rail, anxiety trumps coexistence

http://www.timesofisrael.com/on-jerusalems-light-rail-anxiety-trumps-coexistence/

Passengers on both sides of the national divide report a heightened sense of insecurity since the summer’s hostilities

BY ELHANAN MILLER October 2, 2014, 9:46 am

Zemira Tahan thought twice before boarding the tram at the north Jerusalem neighborhood of Pisgat Zeev.

Tahan is not the only Jerusalemite wary of boarding the light rail these days. Lauded as an oasis of coexistence in a deeply conflicted city upon its inauguration three years ago, the tram carries some 130,000 passengers a day along a 14-kilometer (8.5 mile) route from Pisgat Zeev in the northeast to Mount Herzl in the southwest, traversing the Palestinian neighborhoods of Shuafat and Beit Hanina.

Pisgat Zeev resident Zemira Tahan on the Jerusalem light rail, September 30, 2014 (photo credit: Elhanan Miller/Times of Israel)

Stone throwing has become such a menace, in fact, that a special police task force was recently created in Jerusalem to combat the phenomenon. In a revelatory interview with Israel Radio on Tuesday, Yaron Ravid, the CEO of CityPass which operates the light rail, said that police had instructed his company not to make public the attacks on the tram, arguing that media attention would only encourage offenders. CityPass told Ynet on September 16 that 95 attacks had been carried out against the light rail since July, mostly during evening hours.

Citypass has been forced to put 30% of its cars (7 of 23) out of service due to damage from stone throwing, and estimated the damage caused to its trains and infrastructure by the end of August at NIS 35 million ($9.5 million). A spokesman for the Jerusalem municipality informed The Times of Israel that all cars are now equipped with stone-proof windows.

Waiting at Givat Hamivtar station near Mount Scopus, Hebrew University student Ashraf Kheiri, 23, said that stone throwing was a Palestinian reaction to ongoing neglect on the part of Jerusalem’s municipality and the police.

“There’s no other way to protest,” he said. “Put yourself in their place. They have nothing and wanted to react to the murder of Abu Khdeir. What would you do? As far as they’re concerned, no one takes care of them.”

A Palestinian student reads her textbook on the light rail at Shuafat, Jerusalem, September 30, 2014 (photo credit: Elhanan Miller / Times of Israel)

“I would never do something like that,” he said emphatically. “Do you know why? Because I use it every day. If it’s stuck, I can’t get home.”

On a crowded northbound train, Monica, a 48-year-old tour guide from Pisgat Zeev, said she avoids taking the tram in the evenings, when the risk of stone throwing increases.

“There’s no lack of security, but I can sense the hostility outside in the three [Palestinian-area] stations. It’s scary,” she told The Times of Israel. “Being attacked with stones or Molotov cocktails is one experience I don’t want to have.”

Pisgat Zeev’s local newspaper has begun referring to the tram as “the roller coaster,” and a group of residents has called for a boycott until the tram is rerouted away from the problematic Palestinian neighborhoods. Monica said she opposed that effort.

“Right now coexistence is an illusion, but it did happen at first. I believe we will return to that situation, but time must pass. Both sides need to be more tolerant; this doesn’t happen overnight.”

Despite the anxiety, Arabic and Hebrew still mixed on the tram Tuesday in the loud chatter of veiled Arab schoolgirls on their way home and the raucous cellphone conversations of middle-aged Israeli women. A security guard in khaki and an earpiece (one is assigned to every car) paced slowly back and forth, as the loudspeaker announced the next station in Hebrew, English and Arabic.

Traveling on the tram has become a scary experience not only for Jews, but also for Arabs, albeit for different reasons. Since the kidnapping and killing of the three Israeli teenagers Naftali Fraenkel, Gil-ad Shaar and Eyal Yifrach south of Jerusalem in June, Palestinians — especially veiled women — have reported a sharp increase in verbal and physical attacks on the tram, one of the only places of close contact between Jews and Arabs in the city. One videoof a verbal attack directed at a Palestinian woman was uploaded to YouTube and went viral.

At Shuafat station, 41-year-old housewife Khawla agreed to talk about her experiences on the tram, but apologized for having to get off at the next station to buy a ticket. The vending machines have still not been repaired since being vandalized, and she did not want to get fined. She stopped using the tram when the Palestinian teenager was murdered and only resumed traveling on it two weeks ago, she said, when the financial burden of taking taxis finally overcame her.

“I stopped using the tram because it became too dangerous even before [the murder of] Abu Khdeir,” she told The Times of Israel. “There were slogans written on our walls in Shuafat: ‘Beware of child kidnapping.'”

Once, at a tram station, schoolchildren harassed Khawla and her son with nationalistic chants, she said. Two weeks later, a Jewish teenager spat on the boy unprovoked while she was leaving Pisgat Zeev mall with him.

“The situation has escalated in all aspects,” she said, noting that at one point in recent months she would call another son — who works as a truck driver in West Jerusalem — five or six times a day to make sure he’s all right. “I’ve experienced a difficult period of tension.”

The increased presence of police and light rail security has not added to Khawla’s sense of safety; quite the opposite.

“The police haven’t left the area since the riots. Just two days ago a 16-year-old from my son’s school was beaten and arrested,” she said. “I don’t let my son leave home. I fear for his future if he too is arrested.”

Khawla bemoaned the situation of Jerusalem’s Palestinians, who she said are shunned both by Jerusalem’s City Hall and by the Palestinian Authority.

Like Khawla, Pisgat Zeev resident Meital Balas, 32, was traveling on the light rail for the first time in a month and a half with her young son on Tuesday. She said she has witnessed many cases of Jews provoking Arabs on the tram “for no reason,” sometimes even coming to blows.

But If it were up to Balas, Khawla — like other Palestinian residents of Jerusalem — would have limited access to the tram.

“I think separation is warranted, and [the tram] should not pass through Shuafat,” she said. “I’m not a racist or anything, but they show no willingness to live in peace. If they burn their own stations and start rioting again, and if we live in fear in our own city, what else do we have left?”

Voorgenomen Zweedse erkenning van Palestina voorbarig en ondoordacht (IPI)

Voorgenomen Zweedse erkenning van Palestina voorbarig en ondoordacht

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/09/voorgenomen-zweedse-erkenning-van-palestina-voorbarig-en-ondoordacht/

- Door Tjalling –

Zweden wil binnen afzienbare tijd Palestina als staat gaan erkennen. De nieuwe centrumlinkse Zweedse premier Stefan Löfven heeft dit vrijdag 3 oktober op zijn eerste werkdag als eerste minister gezegd. Het Zweedse voornemen is echter niet alleen voorbarig maar ook ondoordacht.

De kersverse premier Löfven, leider van de Zweedse sociaaldemocraten en nog weinig ervaren op het gebied van buitenlands beleid, ‘denkt dat het conflict tussen Israël en Palestina alleen kan worden beëindigd door een tweestatenoplossing, die is onderhandeld in overeenstemming met het internationale recht‘.

Dat internationaal recht is echter een groot twistpunt, want het bestaat uit een lappendeken van verdragen, resoluties en jurisprudentie, van uiteenlopende aard en vaak met veel ruimte voor interpretaties en meningsverschillen, ook tussen de deskundigen. Opportunisme en politieke en economische belangen voeren vaak de boventoon. En niet te vergeten machtsverschillen, waardoor bijv. China en Rusland, maar ook de VS nauwelijks aan te spreken zijn op hun gedrag, evenmin als grote machtsblokken zoals het Arabische en islamitische blok.

Bovendien is het zo dat de Verenigde Naties uit 193 staten bestaan die allemaal in het eerste plaats tot doel hebben het eigen landsbelang te dienen. De meerderheid hiervan zijn ondemocratische landen, zodat het maar goed is dat de Algemene Vergadering van de VN geen bindende resoluties kan aannemen. Talloze VN resoluties, meestal uitgaande van het Arabische blok en gesteund door veel ondemocratische landen, veroordelen Israël, terwijl andere landen waar veel meer mis is buiten schot blijven; Israël wordt zo vaak als ‘bliksemafleider’ gebruikt.

De brede steun binnen de VN voor de Palestijnen en de vele onterechte aanvallen op Israël leiden er mede toe dat de Palestijnen weinig compromisbereid zijn en Israël zich terughoudend opstelt in de onderhandelingen. Erkenning van de Palestijnse staat, zonder dat eerst een vredesovereenkomst bereikt is, versterkt dit alleen maar en brengt zo’n overeenkomst beslist niet dichterbij.

Het kan aan de onervarenheid van Löfven liggen, dat hij dit gevaar niet ziet, maar zelf denk ik eerder dat hij de erkenning van Palestina als dekmantel naar buiten toe gebruikt om binnenshuis de eenheid te bewaren. In de nieuwe Zweedse coalitie, die bestaat uit sociaaldemocraten en Groenen, heeft bijvoorbeeld ook minister Mehmet Kaplan zitting. Deze in Turkije geboren minister voor de Zweedse Groenen, voer mee met de flotilla naar Gaza in 2010, in een poging om de Israëlische ‘blokkade’ te doorbreken. Ook heeft Kaplan In juli van dit jaar een zeer omstreden uitspraak gedaan, waarin hij de Zweedse moslims die op jihadreis gaan en zich aansluiten bij terreurorganisatie IS, vergeleek met de Zweden die zich in 1940 vrijwillig aanmeldden om vanuit Finland tegen de Russen te vechten. Hij stelt hiermee de jihadreizen op één lijn met die van de Zweden, die het in 1940 noodzakelijk achtten om tegen een land te strijden wat toen nog een bondgenoot was van de Nazi’s.

Löfven zal ongetwijfeld zijn coalitie in stand willen houden en dingen daarom ‘anders willen organiseren’. Echter zo speelt hij wel in de kaart van een misleidende gedachte die door de Palestijnse leiders wordt verspreid. Die gedachte is dat het doel om als Palestijnse staat erkend te worden, op een of andere manier unilateraal kan worden bereikt via de achterdeur, eerder dan door bilaterale onderhandelingen met Israël. Dit laatste is wel echt nodig. Een tweestatenoplossing is alleen dan mogelijk, wanneer die tot stand komt vanuit betrouwbare bilaterale onderhandelingen tussen Israëli’s en Palestijnen. Het is bovendien niet duidelijk geworden uit de toespraak wie en wat Löfven precies bedoelt met Palestina, of beter de -door hem beoogde- regering daarvan. Bedoelt hij hiermee dat alleen Fatah deel uit zou moeten maken van zo’n regering of ook de Hamas? Dit laatste zou onaanvaardbaar zijn, want Hamas streeft er immers naar om de Joodse staat te vernietigen. Kortom, het Zweedse voornemen, uitgesproken bij monde van Löfven, is dus zeer voorbarig en heel ondoordacht.

In Israël was men uiteraard boos om het snode Zweedse voornemen. In Israel Today verscheen een artikel waarin o.a. werd genoemd dat de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman bezwaar maakte. Hij liet aan de Zweedse ambassadeur weten, ‘dat de Zweedse premier, in plaats van zich bezig te houden met Israël en de Palestijnen, er beter aan zou doen om zijn zorgen te wijden aan de belangrijke zaken in het Midden-Oosten, bijvoorbeeld de dagelijkse massamoorden in Syrië, Irak en andere landen in de regio’. Lieberman wees er ook op dat druk van buitenaf de rechtstreekse onderhandelingen tussen Israëli’s en Palestijnen niet kan vervangen. Israëlische commentatoren zijn van mening dat Löfven zijn toespraak vooral hield om binnenlandse politieke redenen. Volgens hen steunt Löfvens coalitie op moslims en linkse stemmers die de Palestijnse zaak een warm hart toedragen.

In Nederland werd verdeeld gereageerd op de aankondiging van de centrum-linkse regering van Zweden. Jonet nieuws besteedde aandacht aan de reacties op het Zweedse voornemen van Kamerlid Michiel Servaes (PvdA) en Kamerlid Gerard Schouw (D66) in het programma TROS Kamerbreed. Servaes zei ‘er geen moeite mee te hebben om een Palestijnse staat te erkennen’ en hij pleitte voor druk van buitenaf. Volgens Schouw ‘zou D66 ook overwegen om Palestina te erkennen’. Joël Voordewind, Kamerlid voor de CU, eveneens te gast in Kamerbreed, wees er daarentegen op, ‘dat Palestina nog steeds niet voldoet aan de criteria van een zelfstandige staat en het Zweedse voornemen niet bijdraagt tot een goede verstandhouding, omdat alle betrokkenen op die manier weer hun eigen gang kunnen gaan’. Hij wil dus om gegronde redenen Palestina niet erkennen. De presentator van TROS Kamerbreed kwam tot de conclusie dat er in Nederland, ondanks de visie van PvdA en D66, geen meerderheid is voor erkenning van Palestina. En dat is maar goed ook.

Er kan namelijk alleen dan maar sprake zijn van een Palestijnse staat, wanneer de Palestijnen in alle talen erkennen dat Israël als Joodse staat bestaansrecht heeft. Bovendien mag in zo’n Palestijnse staat een terreurorganisatie als Hamas beslist niet meer de dienst uitmaken. Zolang dit soort radicale groeperingen het mede voor het zeggen hebben in de Palestijnse gebieden, kan er geen sprake zijn van erkenning van een Palestijnse staat, met welke naam dan ook.

woensdag 8 oktober 2014

Was kritiek op Israël maar vaker weloverwogen (ThePostOnline)

Was kritiek op Israël maar vaker weloverwogen

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/08/kritiek-op-israel-maar-vaker-weloverwogen/

‘Veel critici van Israël maken het bekritiseren van Israël verdacht.’

[Een kortere versie van dit artikel verscheen vandaag in ThePostOnline.]

Ratna Pelle

Het essay van Elma Drayer in Vrij Nederland over kritiek op Israël en hedendaags antisemitisme, riep de bekende Pavlov reactie op. Never mind dat ze schreef dat Israël, net als talloze andere landen, ‘een dubieuze ontstaansgeschiedenis en zwarte bladzijden kent, dubieuze grenzen verdedigt, en niet zelden uiterst dubieuze beslissingen neemt’.

Miko Flohr verweet haar vorige week ‘stropoppen, verdraaiingen en selectief winkelen in de krochten van het internet’. Het essay is een: ‘fantastische aaneenrijging van een aantal drogredenen waarmee ‘vrienden’ van Israël hun retorische opponenten bij voortduring om de oren plegen te slaan’. Ze had, zo betoogt hij, lang moeten speuren naar de voorbeelden van antisemitisme op internet, wat nieuwskliekjes opgewarmd en een rapper beluisterd om zo bij haar eigen gelijk uit te komen. En ze maakt kritiek op Israel verdacht door haar ‘stilzwijgend in het extreme te trekken en te koppelen aan allerlei antisemitische uitspraken van malloten op het internet en aan het verstoorde wereldbeeld van een rapper.’

Dat deed Drayer helemaal niet. Juist veel critici van Israël maken het bekritiseren van Israël verdacht. Zij trekt die kritiek ook niet ‘stilzwijgend in het extreme’, maar laat openlijk, helder en duidelijk zien dat deze vaak met dergelijke ideeën gepaard gaat. Onder bijna elk artikel op nieuwssites en fora kom je wel antisemitische en andere hatelijke reacties tegen, daarvoor hoef je nauwelijks te zoeken en ook niet naar dubieuze antisemitische sites te surfen. Zelf kwam ik tijdens de Gaza oorlog diverse verwijzingen naar Hitler tegen (in de trant van ‘Hitler, waar blijf je?’) op de facebookpagina van de Volkskrant. Een paar dagen later stonden ze er nog steeds. De lijst van Drayer is dan ook makkelijk aan te vullen met talloze andere voorbeelden, op facebook, waar de Hitler-pagina’s sneller opduiken dan ze worden gesloten, op twitter, op allerhande fora van gewone organisaties, en op de vele anti-Israël sites waar men het blijkbaar ook niet zo op Joden heeft.

Een land als geen ander

Na je vijf alinea’s door dergelijke ad hominems heen te hebben geworsteld, komt Flohr eindelijk enigszins ter zake, om gelijk de mist in te gaan. Om te beginnen ontkent hij dat Israël een land is als alle andere, omdat het aan de basis ligt van het christendom. In zoverre als dat het geval is (er liggen christelijke wortels in meer landen van het Midden-Oosten), zijn deze wortels geen excuus om Israël continu aan zoveel hogere maatstaven te houden. En hoe verklaart dit dat de Palestijnen juist vaak niks fout lijken te kunnen doen? En dat de recente havikachtige uitspraken van Abbas en Erekat nergens werden vermeld, net zomin als de vele Palestijnse video’s waarin de Joden als kwaadaardig en verdorven worden neergezet?

Het wordt nog erger wanneer Flohr beweert dat er ‘behalve Israël ook vrij weinig landen in de wereld zijn wier stichting gepaard ging met grootschalige massa-immigratie en met de massale ontworteling van een er al wonende bevolking’. Bij het ontstaan van veel landen, zoals de USA, Polen of Pakistan, zijn hele bevolkingsgroepen verdreven of uitgemoord. Zo heeft de splitsing van Brits Indië in India en Pakistan geleid tot enorme vluchtelingenstromen en miljoenen doden. Er zijn nog vele andere voorbeelden van volksverhuizingen en verlegde grenzen, van vluchtelingen en massale moordpartijen die met het ontstaan of veranderen van de grenzen van nationale staten samenhingen. De demografische veranderingen in Israël waren allesbehalve uniek. Flohr laat de oorzaken van de Palestijnse vlucht en ontworteling buiten beschouwing: zij waren het die, samen met de Arabische staten, een oorlog waren begonnen. Ze ageerden al vanaf de jaren ’20 tegen de Joden en belaagden hen in diverse ‘opstanden’. En terwijl de zionisten verschillende compromissen accepteerden die door de Britten of de VN werden voorgesteld, wezen de Arabieren alles, en ook iedere vorm van samenwerking, af.

Ongemakkelijke gevoelens

De vraag waarom kritiek op Israël zo vaak gepaard gaat met antisemitisme, waarom juist Israëls bestaansrecht geregeld wordt ontkend, en waarom er zo’n vergrootglas ligt op alles wat in Israël misgaat, is door de mistbanken en rookgordijnen die Flohr oproept bepaald niet beantwoord.

Duidelijk is dat Joden en de Holocaust nog steeds ongemakkelijke gevoelens oproepen, en het dan al te aantrekkelijk lijkt Joden zelf op een lijn te kunnen stellen met nazi’s. Steeds meer mensen verwijten Joden de verkeerde lessen uit de Holocaust te hebben getrokken, in plaats van te focussen op de lessen voor henzelf. De Joden moeten eens ophouden met zielig doen, lees je geregeld op internet, of: die haat tegen de Joden/Israël komt wel ergens vandaan, ze maken het er zelf naar.

Antisemitisme is zeker niet alleen een allochtoon probleem, maar de groeiende groep moslims in het Westen maakt het er niet beter op, en er worden vanuit een misplaatst idee van politieke correctheid ook geen harde noten gekraakt op dit gebied. Als linksdenkende opiniemaker of politicus kun je probleemloos de hypocrisie van bijvoorbeeld de katholieke kerk aan de kaak stellen, maar met de islam moet je oppassen, want voor je het weet speel je Wilders in de kaart en stigmatiseer je, waardoor je het probleem alleen maar groter maakt. Van de andere kant lost het gescheld van sommigen op de islam als zijnde een achterlijk geloof ook niks op en heeft Wilders het debat onnodig op scherp gezet.

Beeld en emotie

Er zijn meer oorzaken voor de eenzijdig negatieve aandacht voor Israël. Het conflict wordt in de media vaak sterk versimpeld weergegeven. Mensen kennen de geschiedenis niet meer, en zien het Westerse en technologisch hoogstaande Israël met superieure wapens vechten tegen een ogenschijnlijk machteloze ‘inheemse’ bevolking. De Palestijnse propaganda heeft het conflict succesvol weten te isoleren van het bredere Arabisch-Israëlische conflict en als Noord-Zuid conflict weten te framen, waarbij Israël als koloniale bezetter land van de Palestijnen inpikt en hun rechten met voeten treedt. De media zijn in het algemeen de nadruk steeds sterker gaan leggen op het persoonlijke verhaal, het leed van de ‘gewone man/vrouw’, en minder op het grotere plaatje en de achtergronden. Het straatinterview, waarin mensen wordt gevraagd wat zij er nou van vinden dat de treinen weer eens vertraagd zijn, dat het schoonmaakpersoneel staakt of het zonnetje schijnt, is daar een sprekend voorbeeld van. Soms vraag ik me tijdens het Achtuur Journaal af of ik niet per ongeluk het jeugdjournaal heb opstaan.

De nadruk op beeld en emotie speelt de Palestijnen als zwakkere partij in de kaart. Een tijdig door Israël verijdelde aanslag die vele doden had kunnen veroorzaken, is nou eenmaal niet zo indrukwekkend als een bombardement op Gaza waarbij een heel huizenblok werd weggevaagd. Van de raketten die van daaruit werden afgevuurd is geen beeld, want dat staat Hamas in het totalitair bestuurde Gaza niet toe, en is bovendien levensgevaarlijk om te verkrijgen.

Kritische aandacht

Ook de Israëlische openheid en zelfkritiek speelt de Palestijnen in de kaart. In tegenstelling tot de meeste andere oorlogsgebieden kunnen journalisten in Israël vrij reizen, ontmoeten wie ze willen en schrijven wat ze willen. Het is er stukken minder gevaarlijk dan in Syrië, Irak of Soedan. Er zijn goede voorzieningen en de afstanden zijn klein. Het interne debat is levendig en kranten als Haaretz leveren continu munitie voor Israël critici. Voor een land dat min of meer in oorlog en onder continue bedreiging leeft is de persvrijheid en de ruimte om niet alleen bepaalde politieke beslissingen, maar het wezen van het land en haar bestaansrecht te bekritiseren, ongekend. Israëlische en Joodse antizionisten en vredesactivisten reizen de wereld rond om te vertellen dat de bezetting het grote probleem en obstakel is en Israël, in tegenstelling tot het Palestijnse leiderschap, geen vrede wil. Op universiteiten, op kerkbijeenkomsten, zelfs bij exposities en kunstuitingen, wordt een eenzijdig pro-Palestijns verhaal verteld. Ook dit is uniek. En kan het CIDI als zogenaamd machtige pro-Israëllobby continu op de warme belangstelling en kritische aandacht van de media rekenen, de vele pro-Palestijnse organisaties gelden als belangeloze ideële organisaties die de vrede en de mensenrechten willen bevorderen en worden nooit kritisch doorgelicht.

Zie ook: Elma Drayer en verdachte kritiek op Israel

Elma Drayer en verdachte kritiek op Israel (IMO)

Elma Drayer en verdachte kritiek op Israel

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/06/elma-drayer-en-verdachte-kritiek-op-israel/

= IMO Blog =

Afgelopen week schreef columniste Elma Drayer in Vrij Nederland een treffend essay over antizionisme en antisemitisme. Ze vraagt zich om te beginnen af waarom juist Israel zo in de spotlights staat en zoveel emoties en woede oproept.

Waarom gelden uitgerekend voor dit land torenhoge maatstaven waaraan het voortdurend herinnerd dient te worden? Terwijl het, zacht gezegd, beslist niet de enige natie ter wereld is die zich bij tijd en wijle lelijk misdraagt?

Anti-Israelisch enthousiasme

Dan haalt ze Abraham de Swaan aan, die het in 2005 had over het anti-Israelisch enthousiasme: ‘Maar als die aarzeling eenmaal opzijgezet is, dan volgt ineens de opluchting. Dan volgt met vaart en verve de ene beschuldiging op de andere en breekt opeens een anti-Israëlisch enthousiasme door.’
Wilde De Swaan dit nadrukkelijk scheiden van antisemitisme, Drayer zegt dat dit tegenwoordig steeds vaker overvloeit in antisemitisch enthousiasme. Er volgen een reeks aan voorbeelden en incidenten van de afgelopen maanden, die voor een deel ook op Israel-Palestina.Info aan bod zijn gekomen: de vele antisemitische reacties en bedreigingen van Joden tijdens de Gaza oorlog, de Gaza demo’s, Appa, Tofik Dibi die schreef over zijn radicalisering en de anti-Joodse sentimenten van zijn moeder wel begreep, buurtvrijwilliger Mehmet Sahin die werd bedreigd en moest onderduiken nadat hij Turkse buurtgenoten passages uit het dagboek van Anne Frank had voorgelezen, het suggestieve artikel over de ‘wel hele goede lobbyclub’ CIDI in de NRC na de paginagrote advertentie tegen antisemitisme.

Uiteraard gingen de remmen helemáál los op de sociale media. Eind juli kwam het landelijk Meldpunt Discriminatie Internet met een tussentijdse rapportage. In de eerste twee weken van het Gazaconflict zag het naar eigen zeggen méér antisemitische uitlatingen langskomen op het web dan in zijn hele zeventienjarige bestaan. De hashtag #hitlerwasright werd meer dan 10.000 keer gebruikt, de hashtag #hitlerdidnothingwrong bijna 3700 keer. Op Facebook trof het meldpunt teksten aan als: ‘Allah swt ziet alles, joden! Jullie gaan eraan!!!!’ ‘Hitler kom terug en slacht al die KK joden.’ ‘Rezpect voor Hitler.’ ‘Hier een foto van joden die het bloed van onze broeders en zusters drinken.’ ‘De enige echte Holocaust is nu in Gaza.’ Behalve De Telegraaf vond geen enkele nieuwsmedium het nodig om aan de tussentijdse rapportage aandacht te besteden.

Ik kom zelf al jaren de meest walgelijke antisemitische teksten tegen op internet, en na daarover aanvankelijk mijn verbazing en verontwaardiging over te hebben geuit, ben ik er inmiddels, hoe cynisch dat ook klinkt, op een of andere manier aan gewend geraakt. In de comments onder zowat ieder artikel over Israel wordt vroeg of laat gezegd dat juist de Joden zoiets niet zouden mogen doen, dat Israel nu precies hetzelfde doet als wat de nazi’s vroeger met hun deden, dat Israel moet oprotten uit het Midden-Oosten, dat Israel niet gesticht had mogen worden ten koste van de Palestijnen, dat de Joodse lobby teveel invloed heeft in politiek en media (soms wordt netjes ‘zionistische lobby’ geschreven), dat men hoopt dat Israel zal worden weggevaagd, dat Joden die zich niet van het ‘criminele’ Israel distantiëren medeschuldig zijn, etc. Dit is niet allemaal per se antisemitisch; men balanceert bewust op de grens, steekt die af en toe over om vervolgens te zeggen dat men slechts kritiek had op Israel ‘en de criminele zionisten‘ maar dat iedereen met deze kritiek onmiddellijk voor antisemiet wordt uitgemaakt.

Lobbies

Veel antizionisten betichten Israel sympathisanten ervan om de begrippen Joden, Israel, antizionisme en antisemitisme teveel op een hoop te gooien. We hebben niks tegen Joden, wel tegen Israel, zeggen de Appa’s, de Gretta’s en al die anderen die graag op het randje balanceren en er geregeld overheen vallen. In feite doen ze dat echter zelf. Dezelfde stereotypen van de rijke Jood, de slinkse Joodse lobby die media en politiek naar haar hand zet, de disloyale Jood die alleen solidair is met zijn eigen volk, de Jood die het bloed van andere volken (vroeger christenen, nu vooral moslims) drinkt, de Jood die anderen tegen elkaar opzet om er zelf stinkend rijk van te worden, etc. worden nu gebruikt voor ‘zionisten’. Zionist is tegenwoordig een scheldwoord, zoals Jood dat vroeger was.

En waarom mag juist de Joodse staat niet bestaan, of moet zij op zijn minst aan hogere (in feite onmogelijke) eisen voldoen dan andere staten? Waarom mag een Joodse staat niet gesticht worden ten koste van anderen (wat je overigens zo niet kan stellen, de zionisten waren altijd bereid geweest het land te delen en brachten ook welvaart) terwijl dat voor veel andere landen in veel hogere mate geldt? En waar komt die overdreven aandacht voor het CIDI als Joodse lobbyclub vandaan? Er zijn honderden, nee, duizenden lobbyclubs en belangenverenigingen in Nederland, waarvan velen groter dan het CIDI. Het CIDI heeft zeker invloed, maar die haalt het niet bij wat grote lobbies als de tabakslobby, de alcohollobby, de vleeslobby, de landbouwlobby of de ANWB aan invloed hebben. Lobbyen gebeurt per definitie niet in de schijnwerpers en daar kun je zeker vraagtekens bij zetten vanuit democratisch oogpunt, maar ik ben over geen enkele andere lobby zoveel kritisch getinte artikelen of reportages tegen gekomen als over het CIDI. En dat heeft een vervelende nasmaak. Overigens horen we nooit wat over de pro-Palestina lobby, de vele ‘vredes’, ontwikkelings- en mensenrechtenorganisaties, die zogenaamd vanuit humanitaire waarden constant eenzijdige druk op en sancties tegen Israel bepleiten, vaak mede gefinancierd met overheidsgeld. Ook binnen de Protestantse Kerk heeft deze lobby via Sabeel een stevige voet aan de grond gekregen. Stof genoeg voor een paar interessante reportages, maar om een of andere reden vinden Zembla, Tegenlicht of het NRC dat niet interessant. Antisemitisme? Niet per se, media kennen altijd blinde vlekken.

Leermoment

Ook Elma Drayer hekelt specifiek de aantijging van o.a. de Gaza demonstranten dat ‘de Joden die zelf in de Tweede Wereldoorlog zo hebben geleden onder de nazi’s, welbeschouwd geen haar beter zijn. Kijk naar wat Israël nu de Palestijnen aandoet.’ Dit is niet alleen onzinnig maar ook zeer kwaadaardig: de Holocaust als leermoment voor de Joden, als iets waarvoor ze nu blijkbaar nog steeds moeten boeten door zich moreler te gedragen en aan hogere eisen te voldoen dan anderen. Onder andere in deze uitspraak komen antizionisme en antisemitisme samen. Er ligt namelijk de idee aan ten grondslag dat de Joden Israel moeten verdienen met extra goed gedrag, en Israel cadeau kregen vanwege de verschrikkingen van de Holocaust. Een cadeau waarvoor ze nog steeds dankbaar moeten zijn in plaats van zo’n hoge toon aan te slaan en zich zo te misdragen. Daarom ook is Israels bestaansrecht nooit vanzelfsprekend, iets waarin Israel lijkt te verschillen van alle andere landen, hoe misdadig die zich soms ook gedragen. Zo schuiven we ons eigen schuldgevoel over de helemaal niet zo fraaie houding tijdens de Holocaust slim af op de Joden. Zij hebben er namelijk de verkeerde lessen uit getrokken. Door de Joden met hun vroegere beulen op een lijn te stellen bagatelliseren we bovendien de Holocaust. Zo uniek was die blijkbaar niet, het is immers iets wat ook nu gewoon gebeurt, en – wederom – door een ogenschijnlijk beschaafd volk en westers land. De nieuwe ‘antizionisten’ zeggen ook steeds openlijker dat de ~~Joden~~ zionisten eens moeten ophouden over de Holocaust en die voor hun eigen dubieuze agenda misbruiken, en daarmee net zo erg zijn als de antisemieten. Appa zei op een van de Gaza demonstraties:

Antisemitisme is de grootste troefkaart van deze smerige achterbakse laffe en hypocriete zionistische lobby met het CIDI voorop. Esther Stinkvoet, je bent een smerig mens, een akelige heks, een harteloze heks die alles op alles zet om mensen tegen elkaar uit te spelen en antisemitisme te misbruiken. De oprechte Joden kotsen je uit.’

Slim om naar de ‘oprechte Joden’ te verwijzen die wel okay zijn, dit in tegenstelling tot de overgrote meerderheid aan zionistische en dus laffe en hypocriete Joden. Slim ook om te doen alsof je zelf juist de echte anti-antisemiet bent, die antisemitisme niet misbruikt maar dit misbruik juist aan de kaak stelt. Vaak volgt daarop nog een verwijzing naar vergelijkbare kritiek van antizionistische Joden, waarmee dan ten overvloede aangetoond zou zijn dat je zelf onmogelijk een antisemiet kan zijn ‘want Joden zeggen dit zelf’.

Schaamte voorbij

In werkelijkheid borduurt hij voort op eeuwenoude antisemitische stereotypes, en ontneemt hij de Joden het recht om voor zichzelf op te komen en zelf te bepalen wat antisemitisme is en wie dat misbruikt. Het CIDI is overigens, geheel tegen de beeldvorming in, juist erg terughoudend met de antisemitisme aantijging, en legt onvermoeibaar uit dat veel van het onsmakelijke geschreeuw over Israel geen antisemitisme is. Het is ook een beetje alsof blanke Amerikanen over zwarten zeggen dat ze het racisme misbruiken en aanwakkeren door er zo’n issue van te maken wanneer blijkt dat zwarten vaker worden gefouilleerd, zwaardere straffen krijgen opgelegd en minder snel worden aangenomen voor een baan. Het verdelen van de Joden in goeden (zij die niet zeuren over de Holocaust, Israel hekelen en antisemitisme bagatelliseren en goedpraten) en de fouten (zionisten, zij die met ongemakkelijke feiten over zowel verleden als heden komen en de les uit het verleden hebben getrokken dat Joden politieke en militaire macht nodig hebben in deze wereld) is een bekende strategie van deze nieuwe ‘antizionisten’. Zij weten wat goed is voor de Joden, waar en hoe ze veilig zijn, en hoe moreel failliet een groot deel van hen, en hun nationale beweging, is. Het lijkt me duidelijk dat hiermee, met het misbruiken van de Holocaust en het antisemitisme tegen de Joden zelf, de grens wederom is overgestoken.

Drayer besluit met de constatering dat het haar ‘al met al, na deze zomer nogal zwaar viel om te blijven geloven dat anti-Israëlisch enthousiasme iets héél anders is dan antisemitisch enthousiasme.’ Dat kan ik – helaas – alleen maar onderschrijven. Disclaimer: dat wil niet zeggen alle kritiek op Israel antisemitisch is, of zelfs antizionistisch. Wel, dat wanneer men eenmaal de schaamte voorbij is, vaak ongegeneerd de Holocaust en oude stereotypen uit de kast worden gehaald en de grens overschreden. Niet alle antizionisten zijn antisemiet, en niet alle antisemieten zijn antizionist, maar de lijn is wel behoorlijk dun.

Ratna Pelle

maandag 6 oktober 2014

Schoolkinderen in Gaza horen geschreeuw van door Hamas politie gemartelde Palestijnen

Human Rights Watch bekritiseert ook Hamas wel eens, zoals bij de executies eind augustus, maar het raakt nogal ondergesneeuwd tussen de vele kritische rapporten en aantijgingen tegen Israel, en de media hebben er ook veel minder belangstelling voor. Toen Israel tijdens de eerste Gaza Oorlog rekruten van de Hamas politie bombardeerde, werd dit zwaar bekritiseerd als zijnde een aanval op burgers…

Wouter

________________

Schoolchildren in Gaza classrooms hear screams from police torture next door

http://elderofziyon.blogspot.nl/2014/09/schoolchildren-in-gaza-classrooms-hear.html#.VCnd6_nV-Xs

Al Hayat al Jadida reports:

The calm that dominates the atmosphere of the classroom is suddenly shattered with shrieks and groans from a building next to the school. Those cries and pain are emanating from those detained at the Department of General Intelligence, which is witnessing on a daily basis more cases of summons, investigations and arrest and torture.

Those shreiks sparked a state of fear and terror among the students of the school, located in the middle of the city of Khan Younis in the southern Gaza Strip, which operate on double shifts until the tenth grade..The students are complaining that they shouldn't be forced to listen to the cries of that increase their own suffering.

Al Hayat al Jadida received a collection of complaints and appeals to be filed to the competent authorities without being able to reveal the names, especially as the region's population watches and hears these sounds, but they can not publicly complain because they fear the consequences.

One student in the ninth grade joined the school this year was surprised in the first days to hear screaming. She tried to ask about it but her colleague told her that these screams issued from one of the detainees and pointed her to that site adjacent to the school where the intelligence services are doing their investigations.

"Y" said she began to feel scared about the presence of the police station near the school, especially as police are supposed to promote security, stability and order and not to provoke fear and terror.

Add another to the list of things that the news media will ignore and that Human Rights Watch or Ken Roth will not tweet.

vrijdag 3 oktober 2014

Gewapende speech van Tineke Bennema op Inspiratiedag Sabeel (IPI)

Gewapende speech van Tineke Bennema op Inspiratiedag Sabeel

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/03/gewapende-speech-van-tineke-bennema-op-inspiratiedag-sabeel/

- Door Tjalling. -

Op zaterdag 27 september hield Tineke Bennema tijdens een inspiratie dag in de Sint Janskerk van Utrecht een speech voor de vrienden van Sabeel. Haar haar visie was echter niets meer dan een vertolking van eenzijdige Palestijnse politiek. Ze preekte die dag voor eigen parochie maar op die ‘preek’ valt heel wat af te dingen.

De inspiratie dag werd gehouden in het kader van de vredesweek van 2014 met als motto ‘Wapen je met vrede’. De speech van Bennema was echter verre van vredig: “We voelen ons kwaad, machteloos. Maar we zijn niet zonder macht. En er is heel veel dat we kunnen doen”. Volgens Bennema zal het conflict nooit opgelost kunnen worden zonder Palestijns verzet. Dit verzet is ook zeker niet vredig. De toespraak van Bennema was dus wel gewapend, maar had echt niks te maken met de werkelijke betekenis van vrede.

Bennema noemde de verwoestingen in Gaza stad en het hoge dodenaantal. Ze zei natuurlijk niet wie daar voor verantwoordelijk moet worden gehouden, namelijk Hamas. Wel hoopte ze dat er nu toch eindelijk recht zal worden gedaan aan de Palestijnen, omdat Israël aanzienlijk is verzwakt in de publieke opinie. Helaas klopt dit laatste en daar maakt Bennema op haar manier dan ook handig gebruik van. Nu voor haar de tijd rijp bleek, somde ze de hele riedel maar weer eens op. Na WW2 zou het Westen zich volgens Bennema hebben gelaafd aan het beeld van een joodse staat, het uitverkoren volk, dat wel bekend was vanwege de Bijbel en dat in Palestina was teruggekeerd om vanuit de verdrukking, de Holocaust en uit alle windstreken een veilig huis te creëren. Hier gaat Bennema helemaal voorbij aan het feit dat de oprichting van de staat Israël lang niet alleen het gevolg was van de verschrikkingen uit WW2.

Het Zionisme kon ontstaan omdat de Franse Revolutie formeel een einde had gemaakt aan de rechtsongelijkheid tussen rangen en standen en tussen religieuze en etnische groepen in de door Frankrijk beheerste gebieden, en ook elders hadden verlichte vorsten in mindere of meerdere mate de joden vrijgelaten uit hun Middeleeuwse getto’s en meer gelijke rechten toegekend. Door de emancipatie uit de getto’s wendden sommige Joden zich af van hun traditionele religie, maar merkten wel dat zij zowel door de buitenwereld als binnen de eigen gemeenschap nog steeds als Jood werden beschouwd. Dit leidde in veel gevallen ook tot een nieuw besef van identiteit, dat de religie oversteeg. Hoewel dit in het Bijbelse ‘Am Yisrael’ (het volk van Israël), de notie van Joden als volk impliciet besloten ligt, werd het toen voor het eerst van de religie gescheiden. Echter de Joden waren en bleven nog een tijdlang een volk zonder land, overal te gast en nergens thuis. Bovendien bleek de status van de Diaspora beslist geen veiligheidsgarantie. Mede als reactie op de uitbarstingen van antisemitische geweld in Rusland trokken de eerste Zionisten in de jaren tachtig van de negentiende eeuw naar Palestina. Bennema heeft hier tijdens haar speech niet bij stilgestaan en ook niet bij alle Arabische vijandelijkheden vanaf de eerste immigratiegolven. Wel bij andere dingen.

De Arabieren in Palestina zouden volgens haar tijdens het uitroepen van de staat Israël voor ons ( = inwoners van Westerse landen, Tj) non-existent zijn geweest. Zijn wij Westerlingen nu zó dom? Tineke zal zeker grote moeite hebben met de Balfour Verklaring, maar daar staat toch al duidelijk in genoemd dat ‘niets mocht worden gedaan om aan de rechten van de bewoners afbreuk te doen’. Haar opmerking van non-existent klopt dus niet. Helaas zijn er meer en verdrietiger feiten die deze opmerking van Bennema traceren. Een schrijnend voorbeeld hiervan is het bloedbad te Hebron in 1929. Om dan maar te zwijgen over de houding tijdens WW2 van groot-moefti Al-Hoesseini van Jeruzalem. De Arabische bevolking van het toenmalige Palestina bestond wel degelijk en liet dat merken ook. Er was, en dat zal Bennema bedoelen met non-existent, toen nog geen sprake van een zelfstandig Palestijns volk.

Intussen zijn we wel bekend geraakt met het bestaan van een Palestijns volk. Bennema: “Palestijnen evolueerden dus van een nobody, naar een terrorist, naar een stenengooier, die op een zekere sympathie kon rekenen in het westen. Ook werd er meer duidelijk over de bezetting, de achterstelling in rechten en welvaart, de vernederingen”. Israël zou er volgens haar alles aan gedaan hebben om dit beeld te veranderen. Ze zei hierover: “Moeders zouden [volgens Israël] hun kinderen als kanonnenvoer gebruiken, de straat op sturen omdat ze niets gaven om het leven van hun talrijke kroost”. Bennema weet voorbeelden van het tegendeel te geven (Palestijnse moeders die hun kinderen juist proberen te stoppen), maar negeert de talrijke voorbeelden van moeders die het martelaarschap van hun kind prijzen.

Al zijn wij dan bekend geraakt met het bestaan van een Palestijns volk, dit is nog lang niet genoeg. Volgens Bennema kunnen we ons er niet toe brengen om Israël als dader te zien van het conflict. Zo zouden we in onze beeldvorming blijven hangen van diens rol van slachtoffer. Deze opmerking is allang door de feiten achterhaald, met -wrange- dank aan de mainstream van de media. Die hebben dit gegeven immers allang omgedraaid. Bennema ziet dit zelf ook wel hoor: “De daden van Israël zijn letterlijk in beeld gebracht. Vroeger had Israël het monopolie van de informatievoorziening, maar dat is definitief voorbij. De smartphone met film en camera, twitter en facebook leggen alles haarfijn vast en het verspreidingsgebied is de wereldbol geworden”. Inderdaad heeft ze dit goed gezien, maar ze zei niet dat tijdens de afgelopen Gaza Oorlog, Hamas het monopolie heeft gegrepen qua ‘informatie voorziening’, Het is echter zeer de vraag of het werkelijk betrouwbaar was wat smartphone met film en camera, twitter en facebook haarfijn vast mochten leggen. Ik weet wel zeker van niet. Hamas censureerde tijdens de recente oorlog in Gaza immers alle nieuwsgaring, om zichzelf als dader onzichtbaar te maken en alleen de burgerslachtoffers te laten zien.

De status van het conflict tussen Israël en de Palestijnen is vooral het gevolg van geschiedkundige feiten, waarbij begrippen als oorzaak en gevolg beter zijn te hanteren dan slachtoffer/dader. Dat de Palestijnen in een moeilijke positie verkeren zal ik zeker niet ontkennen. Maar een oplossing hiervoor kan alleen dan, wanneer ook van Palestijnse kant moeilijke concessies zullen worden gedaan. Echter zo’n opmerking zal niet gepast hebben binnen het kader van de inspiratie dag van Sabeel. Daar mocht iemand komen spreken die enkel en alleen vanuit Palestijns perspectief een ‘passende bijdrage’ zou leveren, maar die historisch gezien de plank volledig missloeg en niets heeft bijgedragen aan het komen tot een werkelijke vrede.

Maandelijke opiniepeiling Palestijnen toont steun voor afschieten raketten op Israel

Uit deze recente enquête blijkt dat 80% van de Palestijnen achter het afschieten van raketten op Israel staat zolang Israel de grenzen niet geheel open gooit. Een meerderheid vindt het daarbij gerechtvaardigd wanneer raketten vanuit burgergebied (lees: vanuit scholen en moskeeën) worden afgevuurd om het zo lastiger voor Israel te maken de militanten te bestrijden zonder onschuldige slachtoffers te maken. Ruim 80% staat achter de manier waarop Hamas ‘zich tegen de bezetting verweert’; 63% wil de oorlog van Hamas tegen Israel ook naar de Westbank verplaatsen. Overigens waren deze cijfers een maand geleden nog hoger, namelijk 88 en 72%.

-----------

West Bank Palestinians support terror rockets more than Gazans

http://elderofziyon.blogspot.nl/2014/10/west-bank-palestinians-support-terror.html

A new poll from the Palestinian Center for Policy and Survey Research shows that while Gazans have grown more disillusioned with Hamas and terror over the past month, West Bank Palestinians are more enthusiastic about terror.

According to the summary provided by the center:

An overwhelming majority of 80% supports the launching of rockets from the Gaza Strip at Israel if the siege and blockade are not ended. Support for launching rockets drops in the Gaza Strip to 72%. This means that (if the poll weighted the populations of the two sectors properly) that the percentage of West Bankers who support rocket attacks against Israeli civilians is about 84%.

A majority of 57% believe that launching rockets from populated areas in the Gaza Strip is justified and 39% say it is unjustified. Among Gazans, belief that it is justified to launch rockets from populated areas drops to 48% while increasing in the West Bank to 62%.

Support for terror and armed conflict is still very high, but trending downwards, as disenchantment with Hamas grows. A large majority of 81% prefers "Hamas' way of resisting occupation." Support for Hamas’ way stood at 88% one month ago.

63% favor the transfer of Hamas’ armed approach to the West Bank and 34% oppose that. One month ago, support for this transfer stood at 72%. (I don't have details on the breakdown of populations for these questions.)

Other interesting findings:

The percentage of Gazans who say they seek immigration to other countries stands at 44%; in the West Bank, the percentage stands at 22%.

Only 23% say there is press freedom in the West Bank and an identical percentage say there is press freedom in the Gaza Strip.

Only 29% of the Palestinian public say people in the West Bank can criticize the authority in the West Bank without fear. By contrast, a larger percentage of 35% say people in the Gaza Strip can criticize the authorities in Gaza without fear.

The Western perception that Mahmoud Abbas' PA is more tolerant and liberal than Hamas is simply not reflected in these poll results.

Moreover, the relative intransigence of West Bank Palestinians compared to Gazans shows that the war didn't radicalize the Gazans as much as it radicalized the people who were not directly affected.

donderdag 2 oktober 2014

Nieuws van de week uit Palestina (eind september)

Abbas bij de VN op 26 september

Nieuws van de week uit Palestina (eind september)

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/02/nieuws-van-de-week-uit-palestina-eind-september/

- Ratna Pelle –

Na een pauze van een paar weken, blijk ik geen groot nieuws over Israel te hebben gemist. Het nieuws over Israel wordt in onze media momenteel totaal overschaduwd door de discussie over IS, Syriëgangers, wel of niet en waar bombarderen, hoe anders IS een halt toe te roepen, of het niet hypocriet is om nu wel IS te bombarderen nadat we Assad twee jaar lang zijn gang lieten gaan bij het uitmoorden van zijn eigen bevolking, wat de lessen van Irak en Afghanistan zijn, etc. etc.

Ik ga op deze vragen hier bewust niet in. Niet alleen omdat ik op een aantal dilemma’s ook het antwoord niet weet, maar vooral omdat de kranten ermee volstaan en de talkshows en nieuwsprogramma’s ermee zijn gevuld.

Bloggers als EoZ brachten nog diverse voorbeelden aan het licht van omgekomen burgerslachtoffers in de recente Gaza Oorlog (‘Protective Edge’) die actief bleken te zijn geweest bij de Qassam Brigades of de Islamitische Jihad. Abbas heeft Israel weer eens van genocide beschuldigd, en de raketten van Hamas op Israel betiteld als ‘legitieme vorm van verzet tegen de koloniale racistische Israelische bezetting. En Erekat goochelde weer eens met cijfers en de waarheid. Zo beweerde hij dat 96% van de slachtoffers in de Gaza Oorlog onschuldige burgers waren. Volgens een onderzoek van een Israelische denktank, die een derde van de slachtoffers heeft onderzocht, zou zo’n 50% burgerdoden zijn. Ook beweert Erekat dat Israel 50.000 huizen heeft vernield (zelfs volgens pro-Palestijnse organisaties is dat zwaar overdreven, en ligt het aantal dichter bij de 15.000), en dat een half miljoen Gazanen dakloos zijn geworden (dat was het totale aantal dat tijdens de Gaza Oorlog elders onderdak zocht, waarvan een grote meerderheid al lang weer naar hun huizen zijn teruggekeerd).

Ondertussen doen ook andere PA hoogwaardigheidsbekleders hun best Israel te laten zien dat ze geen vredespartner zijn. VN ambassadeur Riyad Mansour zei dat de Palestijnen ‘de heersers over het land zijn sinds 3000 jaar, en Netanyahu maar naar Brooklyn moet terugkeren’ (waar noch Bibi noch zijn voorouders vandaan komen). En Jibril Rajoub noemt Netanyahu een nazi-fascist. Ga zo door PA, als je wilt laten zien dat Israel en de internationale gemeenschap zaken met je kunnen doen en je enig realiteitsbesef hebt.

Netanyahu stelde in zijn speech voor de VN ietwat gemakzuchtig Hamas met de IS op een lijn en pleitte voor meer samenwerking met ‘gematigde’ Arabische staten zoals Jordanië, Egypte en Saudi-Arabië. De dreiging van IS en het Iraanse nucleaire programma zijn immers dreigingen voor al deze landen, waartegen men gemeenschappelijk moet optreden. En daarmee ontstaat er ook meer ruimte om met de Palestijnen vrede te sluiten. Zit wat in, maar al deze landen hebben met een extreem anti-Israelische bevolking te maken en met groeiende islamistische bewegingen. Riyad heeft zelf over de hele wereld salafistische instellingen helpen opbouwen en allemaal promoten ze via staatskanalen zowel antizionisme als antisemitisme. De ruimte voor actieve samenwerking lijkt mij dan ook nogal beperkt.

Ondertussen stelt Abbas weer eens eisen voordat er weer onderhandeld kan worden. Dit keer moet de VN Veiligheidsraad een resolutie aannemen waarin wordt bepaald dat Israel zich binnen twee jaar eenzijdig geheel uit de Westbank en Oost Jeruzalem moet hebben teruggetrokken, alle nederzettingenactiviteit moet staken, alle grenzen moet openen en een ‘rechtvaardige oplossing’ voor de Palestijnse vluchtelingen accepteren. Met dat laatste doelt men zeer waarschijnlijk op het zeer onrechtvaardige recht op terugkeer, wat erop neer komt dat miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen in Israel moeten kunnen wonen wat het land totaal zal ontwrichten.

Uit een recente enquête blijkt dat Abbas en co zich redelijk in lijn met de bevolking opstellen. Zo staat 80% van de Palestijnen achter het afschieten van raketten op Israel zolang Israel de grenzen niet geheel open gooit. Een meerderheid vindt het daarbij gerechtvaardigd wanneer raketten vanuit burgergebied (lees: vanuit scholen en moskeeën) worden afgevuurd om het zo lastiger voor Israel te maken de militanten te bestrijden zonder onschuldige slachtoffers te maken. Ruim 80% staat achter de manier waarop Hamas ‘zich tegen de bezetting verweert’; 63% wil de oorlog van Hamas tegen Israel ook naar de Westbank verplaatsen. Overigens waren deze cijfers een maand geleden nog hoger, namelijk 88 en 72%.

Wanneer Palestijnse leiders Israel van genocide beschuldigen, raketaanvallen vanuit burgergebied op burgerdoelen goedpraten als legitiem verzet en de Joden neerzetten als een koloniaal volk dat niks te zoeken heeft in Israel, dan spreken zij de taal van het volk. Een taal die overigens ook al lang wordt gecommuniceerd via de media, scholen en preken in moskeen, dus het is lastig te zeggen wat de kip of het ei is. Wel duidelijk is dat het noodzakelijk is voor vrede dat deze spiraal wordt doorbroken en Palestijnen weer op de planeet Aarde landen. Dat zij snappen dat de Joden niet zullen vertrekken, dat raketten afvuren op Israel tot bommen op de afzenders en hun organisatie leidt, en dat voor vrede pijnlijke compromissen nodig zijn, van beide kanten.

Het Westen kan ze hierbij een handje helpen door het Palestijnse leiderschap op haar verantwoordelijkheid te wijzen en consequenties te verbinden aan de voortgaande opruiing in de media en via scholen etc. Verder is het cruciaal dat er werkelijke dialoog- en verzoeningsprojecten worden opgezet en gesteund vanuit het Westen. Dus niet de bekende pro-Palestijnse projecten waarin men met een paar antizionistische Joden samen Israel en de bezetting hekelt, maar projecten waarin Palestijnen ‘mainstream’ (gewone) Joden ontmoeten en beide volken met elkaars narratief, grieven en trauma’s worden geconfronteerd.

Helaas zie ik tot nu toe weinig animo bij Westerse landen om het na decennia van vruchteloze pogingen tot onderhandelingen, en het opstellen van onrealistische vredesplannen en wegen daar naartoe, het eens over een andere boeg te gooien. Een waarbij het extreme Palestijnse antizionisme, de haat tegen Israel en Joden en het ontkennen van hun rechten en geschiedenis, eens als het (of op zijn minst een van de) centrale probleem wordt behandeld, in plaats van de continue focus op de nederzettingen en de bezetting.