Quiz: wie is de grote schurk in het Midden-Oosten?

 

Waarom vinden mensen het zoveel erger wanneer Israel Palestijnen doodt, dan wanneer Arabieren dat doen, of wanneer Arabieren Arabieren doden? 

 

A: Joden vinden zichzelf beter dan anderen en dus moeten ze zich daar ook naar gedragen

B: Israel is een Westers land; dat het in het Midden-Oosten tussen dictaturen ligt die niet echt veel met de Joden ophebben doet er niet toe. Dat de NAVO in Afghanistan en elders ook heel wat ‘fouten’ heeft gemaakt evenmin.

C: Wij hebben de Joden heroisch gered ( lees: lelijk laten zitten ) in WOII en daarom zijn ze de wereld wel wat verschuldigd ( lees: daarom is het wel lekker om hun nu neer te kunnen zetten als net zo wreed als hun toenmalige beulen ).

D: Arabieren doen niks anders dan elkaar afmaken en hebben een achterlijke godsdienst. Dus wat verwacht je dan? Israel onder druk zetten levert nog wat op, want al beweren we het tegendeel, Israel is veel gevoeliger voor Westerse kritiek en wil nog weleens luisteren.

 

 

  

Antwoord A-D: Je meet met twee maten. Onderzoek jezelf op antisemitsche, antizionistische en/of racistische gedachten.

 

RP/WB

------------- 

Today's quiz

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/08/todays-quiz.html#more

 

 

Arrange the following from highest to lowest values:

A. Number of Palestinian Arabs killed by Israel or Zionists since 1900
B. Number of Palestinian Arabs killed by non-Israelis since 1900
C. Number of Arabs killed by other Arabs in the Arab Spring in 2011

Answer after the jump. 

 

 

 

 

According to Wikipedia, the answer is B-C-A

Number of Palestinian Arabs killed by non-Israelis since 1900 - 32000
Number of Arabs killed by other Arabs in the Arab Spring in 2011 - 24000
Number of Palestinian Arabs killed by Israel or Zionists since 1900 - 16000

(When Wikipedia had a range of possible values, I chose the midpoint and rounded it.)

 

VN-rapport over entering Gaza vloot in internationale media

 

Nederlandse media lijken wat genuanceerder, al was de reportage van de NOS vanavond om te huilen. Daarin werd ronduit gelogen, want men beweerde dat de Mavi Marmara, het Turkse schip waarop de negen doden vielen, hulpgoederen aan boord had om af te leveren in Gaza. En dat is niet waar. Het had vooral gewelddadige activisten aan boord, sommige gewapend, en sommigen hadden vooraf al duidelijk gemaakt graag als martelaar te willen sterven. Slechts drie van de zes schepen van de Gazavloot van vorig jaar had hulpgoederen aan boord, en deze bestond onder andere uit verlopen medicijnen en afgedragen schoenen. Israel laat dagelijks een veelvoud aan humanitaire hulp de Gazastrook binnen en had aangeboden de 'hulp' via de normale route naar de Gazastrook te brengen, maar dat wilden de vlootactivisten natuurlijk niet. Vervolgens hebben de goederen van de geënterde schepen zo'n drie weken aan de grens gelegen omdat Hamas ze weigerde op te halen. Ook andere organisaties in Gaza toonden weinig interesse. Uiteindelijk heeft UNRWA ze met tegenzin opgehaald. Het is triest dat de media het sprookje van de grootschalige humanitaire hulp van de vreedzame ongewapende vredesactivisten die zomaar door de grote boze wolf werden overvallen en opgegeten, weer oprakelt. Zie voor meer informatie ook: Gaza blokkade 

 

RP

-------

 

Quick survey of how media framed Palmer report in headlines

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/09/quick-survey-of-how-media-framed-palmer.html

The Palmer Report was almost completely in line with Israel's own Turkel Report with one notable exception, that they felt that Israeli actions on the Mavi Marmara were "excessive." clearly its major point was that the blockade on Gaza is legal and that Israel has the legal right (actually, obligation) to maintain it. It also said the organizers were reckless and that the IDF faced significant, organised and violent resistance. In addition, it showed clearly that it was not a humanitarian mission.

Many newspapers, however, emphasized the relatively small part that was critical of Israel. And the identity of some of those is surprising.

·                  The Independent: UN censures Israel for raid on flotilla that killed nine Turks

·                  MSN News India: Israel used excessive force on flotilla: UN inquiry

·                  Irish Times: UN says Gaza ship raid 'excessive'

·                  The Telegraph: UN inquiry calls Israel flotilla raid 'excessive'

·                  Washington Post: U.N. calls Israeli raid 'unreasonable'

·                  WSJ: U.N. Calls Israel Force on Flotilla 'Excessive'

Other news outlets had headlines that were either "evenhanded" or more accurate:

·                  Radio Free Europe: UN Panel Faults Both Sides In Gaza Flotilla Clash

·                  San Francisco Chronicle: Israel justified, hit in U.N. report on blockade

·                  Boston Globe: Israel blockade of Gaza legal, UN review says; Force against Turkish flotilla called excessive

·                  TVNZ (New Zealand): Israeli blockade deemed legal by UN

Most interestingly, RTE/Ireland originally had a headline that said "UN report says Gaza blockade was legal" but it then changed it to Israel used "excessive force" on Mavi Marmara.

 

Palestijnen: VN zullen de staat Palestina erkennen

 

Alfred Muller schrijft in het Reformatorisch Dagblad:

 

Met hun stap naar de VN wijken de Palestijnen af van het vroegere beleid. Toen gold: eerst onderhandelen, dan een staat. Maar toen ze zagen dat dit niet tot de gewenste resultaten leidde –na twintig jaar hebben ze slechts de Gazastrook en delen van de Westoever in handen– besloten ze de koers te verleggen: eerst een staat, dan onderhandelen.

Israëliërs kunnen daartegen inbrengen dat de Palestijnen in 2000 het aanbod van premier Ehud Barak afsloegen om een eigen staat op te richten en in 2008 dat van premier Ehud Olmert. De concessies die daaraan verbonden waren, gingen Yasser Arafat en daarna Mahmud Abbas niet ver genoeg. Palestijnse leiders hopen nu te bereiken, wat door onderhandelingen alleen niet lukte.

 

 Dat laatste is waar het om gaat. De weg naar de onderhandelingstafel lag altijd open, het zijn de Palestijnen die steeds allerlei eisen aan onderhandelingen verbonden en vervolgens niet meer kwamen omdat Israel die slechts ten dele inwilligde. Men hoopt nu zaken binnen te kunnen halen via de VN zonder er iets voor hoeven opgeven, zoals het mythische recht op terugkeer of de erkenning van Joodse rechten in het land.  

 

Palestijnse leiders hebben steeds gezegd dat VN-erkenning niet betekent dat ze niet meer willen onderhandelen. Ook zou de erkenning niet tegen Israël bedoeld zijn.

 

 Dat is dus niet waar. De erkenning is wel degelijk bedoeld tegen Israel, zoals blijkt uit bovenstaande. Waarom niet gewoon met Israel onderhandelen zoals tijdens het Oslo vredesproces? Men heeft toen voor een paar nogal vage toezeggingen vergaande autonomie in de Gazastrook en op ca. 40% van de Westoever gekregen. Er is een voorlopig Palestijns bestuur gecreërd, de Palestijnen kregen tal van internationale rechten en bevoegdheden en een grote zak met geld. Het idee dat onderhandelen niks oplevert is dus klinkklare nonsens maar men verwacht blijkbaar meer van een VN erkenning, al twijfelen ook sommige Palestijnen daaraan. 

 

RP

------------ 

 

 

Palestijnen: VN zullen de staat Palestina erkennen

http://www.refdag.nl/nieuws/buitenland/palestijnen_vn_zullen_de_staat_palestina_erkennen_1_585179 

 

30-08-2011 11:04 | Alfred Muller 

 

 

JERUZALEM – De Palestijnen zijn vastbesloten. Op 20 september zal het Palestijnse leiderschap de lidstaten van de Algemene Vergadering van de VN vragen de staat Palestina te erkennen in Gaza, op de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem.

 

 Wat er zal gebeuren na de VN-erkenning, blijft onduidelijk. Zal alles bij hetzelfde blijven, zal er geweld uitbreken of zal de Palestijnse Autoriteit zelfs in elkaar storten?

De Palestijnen gaan door, ondanks een gebrek aan nationale eenheid. In april bereikten de twee belangrijkste partijen, Fatah en Hamas, een akkoord over nationale verzoening. Dat moest een einde maken aan de breuk die in 2007 ontstond toen Hamas in de Gazastrook een staatsgreep pleegde en Fatah het gebied uit joeg.

 

 Het akkoord hield in dat er een nieuwe regering van technocraten zou worden benoemd, totdat deze vervangen zou worden door een gekozen regering.

 

 Over de samenstelling van de interim-regering zijn Hamas en Fatah het niet eens geworden. Fatah wil dat de huidige premier, Salam Fayyad van de Derde Wegpartij, regeringsleider blijft omdat hij steun geniet van westerse landen. Hamas is tegen zijn herbenoeming.

 

 De Palestijnen stuiten daarnaast op tegenstand van de VS en een aantal andere westerse landen. Niet dat ze tegen een Palestijnse staat naast Israël zijn, maar ze vinden dat deze pas mag worden opgericht als er een vredesakkoord met Israël is gesloten. De Amerikaanse tegenstand kan belangrijke gevolgen hebben. Leden van het Congres hebben gedreigd de Amerikaanse financiële steun voor de Palestijnse Autoriteit in te trekken. Het Republikeinse Congreslid Ileana Ros-Lehtinen, schreef vorige week in The Miami Herald dat ze een wetsvoorstel zal indienen om „Amerikaanse financiële bijdragen aan VN-lichamen die de Palestijnse missie bij de VN lidmaatschap geven of op een andere manier de status van deze missie verhogen, stop te zetten."

 

 Ook politici van rechtse Israëlische partijen hebben gesteld dat hun land tegenmaatregelen kan nemen als de Palestijnen hun plannen doorzetten. Minister van Infrastructuur Uzi Landau en Likudparlementariër Danny Danon stelden voor om Israël delen van de Westelijke Jordaanoever te annexeren. Minister Yuval Steinitz van Financiën dreigde met een opschorting van de overdracht van belastinggelden aan de Palestijnse Autoriteit.

 

 Naar verwachting zullen meer dan 120 landen de Palestijnse staat erkennen. Hoeveel het er precies worden, ligt aan de verwoording van de resolutie. De Algemene Vergadering kent een lange historie van welwillendheid tegenover de Palestijnen, en vijandigheid tegenover Israël.

 

 Met hun stap naar de VN wijken de Palestijnen af van het vroegere beleid. Toen gold: eerst onderhandelen, dan een staat. Maar toen ze zagen dat dit niet tot de gewenste resultaten leidde –na twintig jaar hebben ze slechts de Gazastrook en delen van de Westoever in handen– besloten ze de koers te verleggen: eerst een staat, dan onderhandelen.

 

 Israëliërs kunnen daartegen inbrengen dat de Palestijnen in 2000 het aanbod van premier Ehud Barak afsloegen om een eigen staat op te richten en in 2008 dat van premier Ehud Olmert. De concessies die daaraan verbonden waren, gingen Yasser Arafat en daarna Mahmud Abbas niet ver genoeg. Palestijnse leiders hopen nu te bereiken, wat door onderhandelingen alleen niet lukte.

 

 De verwachting is dat de VS in de Veiligheidsraad een veto zullen uitspreken over een Palestijnse staat. Dat betekent dat Palestina geen lidstaat van de VN kan worden. Wel kan de Algemene Vergadering de Palestijnse entiteit opwaarderen tot een staat die geen lid is. Dat zal de Palestijnen meer bevoegdheden geven dan ze nu hebben. Zo kunnen ze dan naar het Internationaal Gerechtshof en andere VN-organisaties stappen.

 

 Na september zijn verschillende scenario's denkbaar. Het Israëlische leger houdt rekening met het uitbreken van een golf van geweld.

 

 Israël kan te maken krijgen met grotere internationale druk om zich terug te trekken uit de Westelijke Jordaanoever. Die druk kan gepaard gaan met pogingen van allerlei organisaties en instituten om de banden met Israël te verbreken of Israëlische producten te boycotten.

 

 Palestijnse leiders hebben steeds gezegd dat VN-erkenning niet betekent dat ze niet meer willen onderhandelen. Ook zou de erkenning niet tegen Israël bedoeld zijn.

 

 Financiële strafmaatregelen van Israël en andere landen tegen de Palestijnen of eenzijdige Israëlische annexatie van delen van de Westoever, kan leiden tot een ineenstorting van de Palestijnse Autoriteit. Het vacuüm wordt dan mogelijk opgevuld door Hamas en andere radicaalislamitische groepen of er ontstaat anarchie. Ook zouden de Palestijnen Israël verantwoordelijk kunnen stellen voor de gezondheidszorg, het onderwijs, de veiligheid en de economie in de Palestijnse gebieden.

 

 De VN-erkenning kan dus ernstige negatieve gevolgen hebben voor zowel Israël als de Palestijnen.

 

 

Ontslag Larry Derfner als columnist Jerusalem Post een slechte zaak

 

Barry Rubin, geen linkse jongen, neemt stelling voor het recht op vrije meningsuiting van zijn tegenstanders. Dat zou eigenlijk normaal moeten zijn maar is het niet. Nadat ik een keer in de Volkskrant stond beklaagden velen, waaronder Anja Meulenbelt, zich er luidkeels over dat de Volkskrant podium geeft aan zionisten zoals ik. Men zou volgens haar alleen pro-Palestijnen aan het woord moeten laten. Het is een absolutistische opvatting die je helaas aan beide kanten tegenkomt. Alleen de eigen mening is goed en waar, en verdient het om gehoord te worden.

 

Derfner schreef: 

"Hoewel de Palestijnen het recht hebben om terrorisme tegen ons te gebruiken, wil ik niet dat ze dat doen. Als Israëliër zal ik er alles aan doen om te verhinderen dat een Palestijn een van mijn landgenoten doodt."

Later verduidelijkte hij niet de intentie te hebben het terrorisme aan te moedigen. Hij verklaarde enkel te willen aantonen dat de Palestijnen tot extreme handelingen worden gedreven omdat hen het recht op onafhankelijkheid wordt ontzegd.
Derfner werd ontslagen omwille van professionele meningsverschillen. (afp/adv)

 

Het ligt natuurlijk in Israel extra gevoelig om het vermoorden van kinderen en andere onschuldige burgers goed te praten, en ik kan me de onvrede daarover ook wel voorstellen. Het siert een krant als de Jerusalem Post dat men verschillende linkse en Israelkritische columnisten heeft, waaronder Derfner en Baskin. Het is jammer dat Derfner daar nu niet meer bij is. In Nederlandse kranten is diversiteit in visies op Israel en het Palestijns-Arabische conflict overigens vaak ver te zoeken. 

 

RP

----------- 

 

Larry Derfner Should be Debated, Not Fired

Posted: 29 Aug 2011 08:31 AM PDT

By Barry Rubin

The Jerusalem Post columnist Larry Derfner was fired today because he wrote on his blog a statement many readers saw as justifying Palestinian terrorism against Israelis. As so often happens when people focus on a single sentence of an article, they're missing the point, or at least the most important point. It also throws away what President Barack Obama calls a teachable moment.

The issue here is not "left" versus "right" but rather what is true and what is not.

In addition, columnists should not be continued in their jobs if their writing is not interesting or is factually inaccurate, not because they write something that people don't like.

All too often nowadays the response to disagreement is to try to destroy people on the other side of the argument, to delegitimize them with name-calling and to silence them. That's not the way democratic debate is supposed to work. If you think someone is wrong then answer the substance of the statements being made.

I don't think Derfner should have been fired. Rather the point is that people should have answered what he said. Like Gideon Levy of Haaretz he is still arguing the line that terrorism is basically Israel's fault. They hate us and want to kill us because we haven't made enough concessions and because we are oppressing them. That's the issue, not "justifying" terrorism.

Of course, Derfner's position implies that if Israel ended the "occupation" and accepted a Palestinian state, terrorism, incitement, and hatred would stop. Many people throughout the world think the same thing.

That is a point worth debating. Since 1993, Israel has been trying out that theory and it has proven to be false. Unfortunately, and I wish things were different, we learned that the Palestinian leadership doesn't want compromise and is unable to deliver it.

There are two problems here. First, the Palestinian leaders seek to wipe Israel off the map and are not in favor of a lasting, stable, and peaceful two-state solution. We know this by reading their words in Arabic, watching the institutions they direct, and observing their actions.

Second, the Palestinian leaders--including those like Prime Minister Salam Fayyad--who do want negotiated compromise solution are too weak to bring it about. They fear their own people who they've been inciting toward extremism for years; the hardline mainstream within Fatah; and, of course, their Hamas rivals.

So, no, giving more territory; accepting a Palestinian state unconditionally; letting terrorist attacks on Israel go unanswered by retaliation; and so on will not solve the problem. I genuinely wish it were otherwise. It would be far better if Israel's left-wing was correct and there was an easy and quick way to achieve full peace through a two-state solution this week.

Unfortunately, this wishful thinking is wrong and we have seen massive evidence to that effect. That's why the vast majority of Israelis--including those who in the past voted for people like Shimon Peres, Yitzhak Rabin, and Ehud Barak to be prime minister (for example, me), also know this is true.

Let's examine the issue. Derfner says that the "denial of independence" to the Palestinians is so bad that it's helping drive them to try to kill us.

1. But wait! Didn't they used to say that it was the occupation that is helping drive them to try to kill us?

 

But now there's no "occupation" (except in 20 percent of Hebron and east Jerusalem) and they are still trying to kill us!

 

And guess what? If they get independence they will still try to kill us because it will be Israel's existence and the status of the "pre-1948" Palestinians that is "so bad that it's helping drive them to try to kill us."

 

2. There's another way to look at this, too. If denying them independence is, "so bad that it's helping drive them to try to kill us."

 

Thus, if they obtained independence would they be so grateful, so happy, or so busy building up their country that they would stop trying to kill us?

 

No. We know--even many of the most dovish and leftist of us--that they will continue to try to kill us from a better strategic position that would make it more likely they would succeed. So what good would that step do? And that is precisely why Israelis are not eager to support independence without any preconditions.

Indeed, a few minutes after writing this piece, I noticed that Palestinian Authority leader Mahmoud Abbas has stated that even if the UN recognizes the independence of Palestine, he and his government will still demand that all Palestinians who lived within Israel's borders before 1948 or any descendants of such people can demand to go live in Israel and Israel must let them in. Or there cannot be peace.
source: http://www.jpost.com/DiplomacyAndPolitics/Article.aspx?id=235789

You see, there's no end to this.

 

What happens when two weeks after independence there are more cross-border attacks? What happens if incitement continues? What happens if Hamas or radical Fatah forces seize power? What happens if the state of Palestine invites in foreign Arab forces or imports missiles or forms an alliance with Egypt or other states? I said "if" but I mean "when."

 

And the lack of an agreed and defined border, as well as the presence of Hamas rule in the Gaza Strip (which the Fatah-led leadership of Palestine would support against Israel) would guarantee tension and a likely crisis before long and periodically thereafter.

 

At that point, if Israel were to retaliate for an attack or act against a build-up of military forces against itself, that would constitute international aggression in the eyes of many, including a majority in the UN General Assembly. Nobody would help Israel deal with this threat, including the current government of the United States,

 

To leap into such a situation in the hope--without evidence--that they would then "stop trying to kill us" is insane. No Israeli government would do it and that's the correct decision.

 

3. And who is "them" when we discuss the Palestinians? Because obviously "them" doesn't apply to Hamas (the group that happens to run almost half of the Palestinian territories) or to many other Palestinian groups and leaders that aren't Islamist. It doesn't even apply to most of Fatah.

 

In short, Derfner's formulation is nonsense. And to understand why it is nonsense is the essential point to understanding the conflict, the failure of the "Peace Process," and the Middle East.

 

But that doesn't mean he should be fired.

 

 

Israël redt Palestijnen van Palestijnse raketten

 

Niet alleen Joden, ook Arabieren en zelfs Palestijnen zijn het slachtoffer van raketten gericht op Israel. Dat Israel ook Arabieren en Palestijnen beschermt is iets dat je niet snel in de media zult lezen. 

 

RP

-------- 

 

Israël redt Palestijnen van Palestijnse raketten

http://www.cip.nl/nieuwsbericht_detail.asp?id=24272 

 

Omdat er dit weekeinde voortdurend Palestijnse raketten en mortiergranaten werden afgevuurd op zuid Israël - ondanks berichten over een door internationale bemiddeling bereikt staakt-het-vuren – moesten Israëlische soldaten niet alleen zichzelf beschermen, maar ook Palestijnse burgers.

Donderdagavond kwam vanuit Gaza opnieuw een mortieraanval op de Erez doorlaatpost tussen Gaza en zuid Israël. Drie Palestijnse vrouwen en twee kleine kinderen passeerden de grenspost toen de granaatbeschieting begon. Ze waren in zuid Israël geweest voor medische behandeling in een Israëlisch ziekenhuis.

De aanval veroorzaakte een stroomstoring, waardoor de elektronische hekken van de doorlaatpost niet geopend konden worden. Op dat moment waren twee vrouwen al gepasseerd, maar een vrouw en haar baby zaten gevangen tussen twee hekken.

Israëlische soldaten gestationeerd op de doorlaatpost kwamen snel in actie om de gevangen vrouw en haar kind te bevrijden voordat nog meer granaten het gebouw zouden treffen. De drie vrouwen en hun baby's werden vervolgens met spoed naar een aangrenzende schuilkelder gebracht, waar ze een maaltijd kregen na hun dagelijkse vasten in de maand Ramadan. 

 

 

Al Qaida ontdekt nieuwe vrijplaats in Egyptische Sinaï

 

De Arabische lente heeft tot dusver de vaak te hoog gespannen verwachtingen niet bepaald waargemaakt.

Een democratische staat vereist een aantal voorwaarden, waaraan de Arabische samenlevingen bepaald niet voldoen. Een bepaald welvaartsniveau en ontwikkelingsniveau, met onder meer vrije media en onderwijs, een middenklasse, redelijk ontwikkelde staatsinstituties, scheiding der machten en een algemeen vertrouwen in of acceptatie van centraal gezag, een cultuur en traditie die daarbij aansluit; ik noem maar wat dingen. Hoe verwerpelijk en corrupt de meeste dictaturen ook zijn, soms lijken ze het mindere kwaad, zeker als het alternatief een chaos en anarchie is waarin enkel het recht van de sterkste geldt: vaak de grootste religieuze fanaten en meedogenloze bendes. Of het in Egypte en Libië echt beter gaat worden, is dus nog maar de vraag...

 

Een interessant studie object lijkt me overigens een vergelijking tussen de positie van de Bedoeinen in Egypte en die in Israel. Israel krijgt al jaren veel kritiek op hoe het met de Bedoeinen in de Negev omgaat, maar dat Moebarak al die tijd een "waar schrikbewind" in de Sinai voerde, dat lees ik hieronder voor het eerst...

 

Wouter

_________

 

'Al Qaida ontdekt nieuwe vrijplaats'

Volkskrant Opinie / Martin Janssen − 29/08/11, 06:00

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/2873867/2011/08/29/Al-Qaida-ontdekt-nieuwe-vrijplaats.dhtml#.Tltc6B_0QRI.facebook

De Egyptische Sinaï-woestijn is een verzamelpunt geworden van ontsnapte gevangenen en radicale jihadisten. Ze hebben al een aanval op Israëlische doelen uitgevoerd. Als Egypte en Israël niet opletten, kan de situatie makkelijk uit de hand lopen.

In tegenstelling tot wat door velen wordt beweerd behoort de terreurorganisatie Al Qaida tot de grootste winnaars van de huidige onrust in de Arabische wereld. In het zuiden van Jemen heeft de organisatie grote gebiedsdelen in handen, met alle mogelijke consequenties voor het internationale olieverkeer. Al Qaida-strijders zijn sterk vertegenwoordigd in de gelederen van de Libische oppositie.

Al Qaida vindt altijd een vruchtbare voedingsbodem in gebieden waar gezag en orde zijn ineengestort en waar de plaatselijke bevolking grieven koestert tegen de centrale overheid of deze overheid zelfs vijandig gezind is. Een van de laatste succesverhalen van Al Qaida lijkt zich momenteel onder de neus van Israël te voltrekken in de Egyptische Sinaï. Net als Zuid-Jemen een uiterst strategische regio, die Afrika met Azië verbindt.

De meest recente aanval op Israël werd uitgevoerd vanuit deze Sinaï, waar sinds 25 januari het gezag van de Egyptische staat volledig afwezig lijkt te zijn. Rond die datum zijn duizenden, vaak gevaarlijke gevangenen uit Egyptische gevangenissen ontsnapt. Een groot aantal van hen zocht een heenkomen naar de Egyptische Sinaï, waar rebellerende bedoeïnenstammen een veilige schuilplaats leken te bieden. Deze bedoeïnen staan als gevolg van decennia van marginalisering en uitsluiting vijandig tegenover de Egyptische staat.

Explosief
De afgelopen maanden zijn in de Sinaï talloze Egyptische politieposten aangevallen en dienstdoende agenten werden vermoord of zijn gevlucht, waardoor een gevaarlijk machtsvacuüm ontstond. Met name in het noorden van de Sinaï, dat een drielandenpunt vormt tussen Israël, de Gazastrook en Egypte, is de situatie explosief. Dit gebied wordt wel vergeleken met de grensstreek tussen de Verenigde Staten en Mexico, waar permanent een semi-oorlogssituatie bestaat. Als gevolg van het vredesverdrag van Camp David is deze zone verboden gebied voor het Egyptische leger, maar de afgelopen weken heeft Cairo met stilzwijgende toestemming van Israël duizend Egyptische soldaten naar het gebied gestuurd in een poging om hier enige vorm van gezag te herstellen.

Na de recente aanslagen op Israëlische doelen ontkende Egypte dat de terroristen hadden geopereerd vanaf Egyptisch grondgebied. De Egyptische generaal Salah al-Masry deed in dit verband een veelzeggende uitspraak. Hij verklaarde dat 'Al Qaida niet bestaat in de Sinaï, maar er zijn wel duizenden takfiris'. Takfiris zijn de meest gevaarlijke branch van terroristen. Zij lieten na 2003 in Irak hun bloedige visitekaartje achter in de vorm van duizenden onthoofde en verminkte lijken.

Koude oorlog
De Egyptische generaal lijkt met zijn uitspraak te verwijzen naar de Takfir wa'l hidjra-groep, die in de jaren zeventig van de vorige eeuw werd opgericht door een zekere Shukri Mustafa en die momenteel een ware heropleving doormaakt in de Egyptische Sinaï. Duizenden zwaarbewapende takfiris, zwaaiend met zwarte vlaggen, hebben hier de afgelopen maanden politiebureaus en andere gebouwen van de Egyptische overheid verwoest en in brand gestoken. Wat onderstreept dat de gewapende strijd van deze takfiris niet zozeer gericht is tegen Israël, maar veeleer tegen de Egyptische staat, waarmee ze hun koude oorlog uit de jaren zeventig weer hebben opgepakt.

Na 25 januari is er in de Sinaï een situatie ontstaan die aan anarchie grenst, en de grootste vrees is thans dat zowel Palestijnse militanten als bedoeïnen zich bij de takfiris hebben aangesloten. Sinds enkele maanden heeft Caïro de grensovergang bij Rafah tussen Egypte en de Gazastrook opengesteld voor personenverkeer. Goederen, uiteenlopend van drugs en wapens tot in Libië gestolen auto's, worden echter nog steeds via de duizenden onderaardse tunnels gesmokkeld. Het zijn vooral de bedoeïnen die zich met deze smokkel bezighouden.

De Osmaanse Turken en na hen de Britten hebben al getracht de bedoeïnenstammen onder hun gezag te krijgen, maar slaagden hier net zo weinig in als de huidige Egyptische regering. President Mubarak probeerde greep te houden op de situatie door in de Sinaï een waar schrikbewind te voeren. De antipathie van de bedoeïnen tegen de Egyptische staat is dan ook bijna spreekwoordelijk en als het Al Qaida en de takfiris zou lukken deze bedoeïnen te rontselen, kan dat leiden tot een explosieve situatie in de Sinaï. Het is Al Qaida nooit gelukt om terreuraanslagen te plegen in Israël en Egypte, maar de huidige situatie in de Sinaï lijkt kansen daarvoor te bieden.

Verleiding
Egypte en Israël hebben in Al Qaida een gemeenschappelijke vijand en zouden daarom hun samenwerking moeten intensiveren. Het is duidelijk dat de recente aanslagen op Israëlische doelen in Eilat vooral de bedoeling hadden om een crisis te veroorzaken tussen Israël en Egypte en wellicht zelfs een oorlog.

De Hoge Militaire Raad die de facto Egypte bestuurt, moet de verleiding weerstaan om toe te geven aan de druk van de Egyptische publieke opinie, die om wraak schreeuwt wegens de door Israël gedode soldaten. Een verleiding die groot is omdat daarmee de aandacht wordt afgeleid van de binnenlandse problemen. Op zijn beurt doet Israël er verstandig aan grote terughoudendheid te betrachten bij militaire vergeldingsacties. De huidige situatie aan de Israëlische noordgrens is buitengewoon onzeker en het land kan zich momenteel geen oorlogsfront in het zuiden veroorloven.

^{Martin Janssen is een arabist die woont en werkt in Damascus.}

Palestijnse leugens over watergebruik slecht teken voor staatsuitroeping

 

Helaas is onderstaand artikel hier en daar nogal technisch en wat lastig leesbaar, maar de feiten zijn onthullend. Het bekende beeld, ook in de Nederlandse media, is dat Israel water steelt dat eigenlijk de Palestijnen toebehoort en deze daarom geregeld zonder water zitten. Dat juist de Palestijnen zich vaak niet aan gemaakte afspraken houden, illegaal water aftappen en goedgekeurde projecten niet uitvoeren, hoor je helaas nooit. Een voorbeeld:

‘Israel allocates only 10 % of the shared water sources to the Palestinians’ claims Atilli.

The water quota for the West Bank were mutually agreed upon in the Oslo accords. As a result 33% of the water in the aquifers under the West Bank is allocated to the Palestinians.

In 1993 the Palestinians could pump up 117 million m3 and Israel would provide an additional 31 million m3. In 2007 200 million m3 water was allocated to the PA of which Israel provided 51,8 million m3.

However of those 200 million m3, only 180 million was actually used.

The main reason for this, is that the PWA did not implement projects in the Eastern aquifer that would have solved much of the Palestinian water crisis. More than half of the wells approved for exploitation of the Eastern aquifer have not been drilled until now. The permits to drill these wells were issued in 2000.

In a letter written on April 4^th 2001 the civil administration urged the PWA to execute these projects. A letter from June 8^th 2009 repeated that request.

Atilli also lied about the Palestinian water consumption. In the JPost article he claimed that Palestinians are ‘limited to an average of just 60 liters. However, in 2009 his own PWA published a report that mentioned an average supply of 110 liter per capita per day.

Je kunt je afvragen waarom de Palestijnen deze bronnen niet beter benutten en waarom ze zoveel onwaarheden verkondigen. Het antwoord ligt voor een deel in de kritiekloze houding van het Westen tegenover de Palestijnen. Hun leugens over Israelische diefstal worden zonder meer geloofd en op deze manier hoeft men slecht beleid, corruptie en wanpraktijken aan eigen kant niet aan te gaan pakken. Missing Peace wijst erop dat een en ander aantoont dat de Palestijnen niet klaar zijn voor een eigen staat en al helemaal niet voor een staat die in vrede met Israel leeft. Alle problemen worden immers als vanouds op Israel afgeschoven. 

 

RP

------------

 

http://www.jpost.com/Opinion/Columnists/Article.aspx?id=235772

The devastating truth about water and Palestinian statehood

On June 15^th 2011 the Jerusalem Post published an article about the Palestinian water crisis, written by the head of the Palestinian Water Authority, Dr Shaddad Atilli.

In his article Atilli wrote that Israel’s ‘discriminatory policies’ are to blame for the lack of water in the Palestinian society. He claimed that Israel used the Joint Israeli Palestinian Water Committee (JWC) to veto and to delay Palestinian water projects. He also wrote that Israel illegally exploits 90% of the shared water sources, allocating only 10% for Palestinian use.

Furthermore, he claimed that because of the Israeli policies such as theft of water and the destruction of water wells and treatment plants, people realized that the two state solution was rapidly fading.

His libelous article, that was full of distortions, outright lies and false accusations, was yet another proof of the intransigence of the Palestian Authority.

Recently our organization Missing Peace obtained authentic official papers documenting meetings of the Joint Israeli Palestinian Water Committee (JWC) and correspondence between Colonel Avi Shalev, head of the International relations branch of COGAT, and Dr.Atilli.

Those documents give an entirely different picture about the root cause of the Palestinian water crisis.

Contrary to Atilli’s outrageous accusations, it has been the Palestinian Authority that has been sabotaging the two state solution by preventing the development of an independent water infrastructure for the future Palestinian state.

Let’s examine some of the claims in Atilli’s article and compare them with the picture that emerges from the JWC and COGAT documents.

‘Israel delayed and vetoed Palestinian water projects’, says Atilli.

First of all, article 40 (14) in the Oslo accords clearly states that all JWC decisions about water projects in the West Bank need mutual agreement.

Once approved, JWC projects for the territories under Palestinian control (Area A and B) do not need any further Israeli involvement.

Projects in Area C, where Israel is in control need approval from the Israeli Civil Administration (ICA).

Since 2000 the PWA submitted 76 requests for permits to the office of the Civil Administration. Subsequently 73 permits were issued by ICA and 3 denied because there was no master plan.

In a letter of June 8^th 2009 Shalev responded to Atilli’s complaint that ICA did not honor a PWA request to issue 12 of these permits. Shalev wrote that these permits were already issued in 2001 and that ICA wondered why the PWA did not execute these projects.

Another 44 JWC approved projects, the majority in Area A and B, like the construction of a waste water treatment plant (WWTP) in Jenin that received approval in 2008- have not been implemented. The German government even withdraw a plan to build a WWTP in Tulkarm when it came to the conclusion that the PWA could not handle the project.

When back in November 2009, the PWA complained about a lack of funds, the Israeli government officially offered to finance water projects for Palestinian communities. The PA has yet to respond to this offer.

‘Israel allocates only 10 % of the shared water sources to the Palestinians’ claims Atilli.

The water quota for the West Bank were mutually agreed upon in the Oslo accords. As a result 33% of the water in the aquifers under the West Bank is allocated to the Palestinians.

In 1993 the Palestinians could pump up 117 million m3 and Israel would provide an additional 31 million m3. In 2007 200 million m3 water was allocated to the PA of which Israel provided 51,8 million m3.

However of those 200 million m3, only 180 million was actually used.

The main reason for this, is that the PWA did not implement projects in the Eastern aquifer that would have solved much of the Palestinian water crisis. More than half of the wells approved for exploitation of the Eastern aquifer have not been drilled until now. The permits to drill these wells were issued in 2000.

In a letter written on April 4^th 2001 the civil administration urged the PWA to execute these projects. A letter from June 8^th 2009 repeated that request.

Atilli also lied about the Palestinian water consumption. In the JPost article he claimed that Palestinians are ‘limited to an average of just 60 liters. However, in 2009 his own PWA published a report that mentioned an average supply of 110 liter per capita per day.

Atilli’s level of chutzpah is best shown by his third claim about Israel stealing water and destroying Palestinian water projects.

In fact Palestinians steal millions m3 of water per year by drilling illegal holes in the water pipes of the Israeli water provider Mekorot.

The Civil Authority fixes 600 of these illegal taps each year.

Furthermore, since 2008 Israel has asked the PA to re-establish the joint JSET water patrols that fought water theft before the El Aksa intifada. The PA refused.

Another reason for the loss of water is the poor maintenance of the Palestinian water infrastructure.

A staggering 33% of the fresh water supply gets lost because of leaks, theft and poor maintenance.

Other documents provided solid evidence that the closing of 250 illegal wells was agreed upon in the JWC meetings. For example, minutes of the JWC meeting on November 13^th 2007 show a consensus decision to destroy ‘illegal drillings and connections’.

Nevertheless Atilli acted as if he never attended these meetings and had never co-signed the joint decisions to close illegally drilled wells.

He even had the gall to write urgent appeals to the international community as soon as ICA, after numerous appeals to the PWA to follow up on the agreed closure of illegal wells, finally took action and closed those wells.

These are only few examples of the overwhelming and shocking evidence of the way the Palestinian Authority neglected the basic needs of its citizens and cynically used water as a weapon in a PR campaign against Israel.

It shows that, contrary to reports dealing with the progress in state building, the PA is far from ready for statehood.

There is however yet another conclusion to be drawn here.

The stubborn refusal to work together with Israel on mutual and vital interests like improvement of the water infrastructure and the way the PA subsequently used that lack of improvement to demonize Israel, prove that the PA is not interested in the two state solution and peace.

In fact the bid for UN recognition of a state without a peace agreement and the way the PA deals with Israel in the field of water are part of the same campaign.

The goal of that campaign is, as Mahmoud Abbas has pointed out in his infamous NYT op-ed, the continuation of the conflict by different means.

By now it has become crystal clear that the use of water as weapon is one of those means.

www.missingpeace.eu

 

Verslag manifestatie Gilad Shalit Brigade 24 augustus

 

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000586.html

IMO Blog,  31 augustus 2011 

Verslag van de manifestatie van de Gilad Shalit Brigade op 24 aug. 2011, Plein, Den Haag
door Gerbrig Arends-Alkema

Om 13 uur waren we, onder een loodgrijze lucht waar het nog een beetje uit regende, al aanwezig om alles voor te bereiden voor deze manifestatie ter gelegenheid van de 25ste verjaardag van Gilad Shalit op zondag 28 aug. Zijn 6de verjaardag in gevangenschap!

De 'kooi' die de ondergrondse bunker waarin Gilad Shalit wordt vast gehouden moest verbeelden werd opgezet, een tafel met actiekaarten, een 'boek' waar iedereen wat in mocht schrijven ter bemoediging van Gilad en zijn ouders en familie, een grote kaart voor de Palestijnse delegatie waar ook iedereen wat op mocht schrijven, kaartjes voor onder de ballonnen en flyers met informatie.


De politie was ook al vroeg aanwezig maar heeft niets te doen gehad, en natuurlijk waren er veiligheidsmensen van de Israelische ambassade en een filmploeg van het CIDI die een soort minireportage hebben gemaakt.

Langzaam kwamen er steeds meer mensen bij. Veel te weinig natuurlijk voor zo'n belangrijke zaak, en later bleken er nog door een foute vermelding op Facebook mensen naar het Binnenhof te zijn gegaan. Hopelijk hebben ze ons allemaal toch nog weten te vinden! Toch waren er op een gegeven moment al met al zo'n 100 demonstranten bij elkaar. Velen met Israelische vlaggen, Joden en christenen, jong en al wat ouder, een Israelisch gezin die toevallig net in Den Haag waren en een Argentijns gezin die er eerst niet zoveel van begrepen natuurlijk, maar aangaven dat ze van Israel hielden en graag mee wilden doen!

Allemaal mensen die diep in het hart getroffen zijn door het lot van Gilad Shalit en die vinden dat hij onmiddellijk vrij moet worden gelaten. De sfeer was goed, en net op tijd werd het ook nog droog!

Om 14 uur, nadat de nieuwe Israelische ambassadeur, de heer Chaim Divon met de diplomaten van de Israelische ambassade, o.a. mevrouw Mittelmann, ter plekke waren gearriveerd werd iedereen van harte welkom geheten en kreeg als eerste de heer Divon het woord. Hij gaf aan dat hij de reden voor deze bijeenkomst, de vrijlating van Gilad Shalit, een van de belangrijkste zaken vindt. Hij schetste de situatie van Gilad en hoe het moet zijn voor zijn ouders en familie. En hoe bemoedigend het voor hen zal zijn te weten dat er ook hier in Nederland mensen zijn die voor hem opkomen en aan hen denken.

Hij toonde zich ook bereid om als eerste iets in het 'boek' voor de familie Shalit te schrijven.

Daarna was het tijd voor de ballonnen. Iedereen kreeg een ballon en mocht er zelf een kaartje aan bevestigen en zijn/haar naam + evt. boodschap invullen. En natuurlijk stond er ook al de foto van Gilad op met de tekst 'let him free' en een korte beschrijving en het verzoek om, als iemand de ballon vindt dit bij een centraal e-mailadres te melden. We zijn benieuwd!

Daarna zochten we een plekje midden op het plein waar geen bomen waren, en na een minuut stilte lieten we de ballonnen op. Een ontroerend moment, die ballonnen in de kleuren van de Israelische vlag die door de wind werden gedreven om de boodschap te verspreiden: laat deze zoon van Israel vrij!

Hierna sprak de heer Rijk van Dam de aanwezigen toe in niet mis te verstane woorden, over Gilad Shalit natuurlijk, maar ook over hoe eenzijdig de visie op Israel in het Europese parlement is. We mogen dankbaar zijn met Europarlementariërs als hij die de Europese coalitie voor Israel hebben opgericht om binnen het Europarlement steeds weer voor Israel op te komen. Vandaar ook dat de volgende actie van de Gilad Shalit Brigade gericht zal zijn op de EU. Er werden vast nieuwe actiekaarten uitgedeeld met dezelfde tekst als de andere kaarten, alleen deze zijn gericht aan de heer Bas Belder, Europarlementariër die ook lid is van genoemde coalitie voor Israel. Om hem te bemoedigen en te steunen bij zijn belangrijke werk!

Daarna werd de manifestatie afgesloten met een gedicht voor Gilad van en door Lammie Lassche en we hebben samen met de woorden van psalm 121 de zegen van de Eeuwige toegezongen aan Gilad Shalit en zijn familie maar ook aan Israel in deze voor dat land weer zo moeilijke tijd.

Iedereen kreeg 5 actiekaarten mee, en toen iedereen haar/zijn boodschap had geschreven in het boek voor de fam. Shalit en/of de kaart voor de Pal. delegatie, en alles netjes opgeruimd was, gingen we met een paar naar de Palestijnse delegatie om de grote kaart aan te bieden. Ook de heer Koen Piller van het CIDI ging mee met zijn camera en microfoon.

Terwijl we nog op de stoep stonden te wachten op de laatsten van ons groepje zagen we juist de Palestijnse delegaat, de heer Nabil Abuznaid, weg gaan. Wij spraken hem aan op straat en hij gaf aan dat ook hij wil dat Gilad Shalit vrij komt, maar stelde zijn ontvoering gelijk aan het lot van Palestijnse gevangenen in Israel, wat volkomen onterecht is. Palestijnse gevangenen in Israel zijn mensen die op z'n minst verdacht worden van misdaden, en zij mogen wel bezoek van hun familie ontvangen en zelfs studeren. Ook probeerde hij ons in een gesprek over het Israelisch-Palestijnse conflict te trekken, echter daar waren wij uiteraard niet gekomen.

Hij gaf ook aan dat de PA geen enkel contact heeft met Hamas en hij heeft beloofd dat hij zijn best zou doen voor Gilad Shalit. Overigens toonde hij ons ook grote stapels actiekaarten die al bij hem zijn binnen gekomen, ten bewijze dat hij deze actie zeer serieus neemt. We hebben met hem afgesproken dat we nog een keer met hem over politiek komen praten, maar dat eerst Gilad Shalit vrij moet zijn.

Laten we hopen en bidden dat dat niet lang meer zal duren, dat G'd zich over Gilad zal ontfermen en dat hij snel vrij zal komen! Wij gaan door met actie voeren totdat hij thuis is. Doet u mee! Voor meer info kunt u zich wenden tot: de Gilad Shalit Brigade:

Lammie Lassche, llassche-shalom@hotmail.com tel. 0522 262 558
Gerbrig Arends-Alkema, gm.arends@kpnplanet.nl tel. 0524 222 579
Geertje Marinus, g.marinus49@upcmail.nl
Willemke Marinus, wmarinus@hotmail.com

 

 

Vandaag was de 25ste verjaardag van Gilad Shalit, de Israelische dienstplichtige soldaat die al ruim 5 jaar gegijzeld wordt door Hamas in de Gazastrook.

In Den Haag werd afgelopen woensdag al gedemonstreerd voor zijn vrijlating (verslag volgt nog), met een opkomst van zo'n 100 demonstranten niet onaanzienlijk.

 

Zie ook de video van Stand With Us: Give Two Minutes to Gilad Shalit (met petitie).

 

De tegenpartij wijst dan altijd op de vele duizenden Palestijnen die in Israelische gevangenissen zitten. Dat is geen vergelijking: het leeuwendeel daarvan is berecht en zit een straf uit voor terroristische activiteiten of 'banale' vergrijpen als autodiefstal. Zij hebben allerhande rechten zoals het in een rechtstaat betaamt, kunnen bezoek ontvangen en weten wanneer ze weer vrijkomen.

Dat neemt niet weg dat er ook aan Israelische zijde misstanden zijn. Eergisteren berichtte The Independent nog over Palestijnse tieners, sommigen pas 12 jaar, die door Israelische militairen midden in de nacht van hun bed worden gelicht en meegenomen, en vervolgens langdurig worden ondervraagd en geïntimideerd, omdat ze bij demonstraties stenen zouden hebben gegooid. Het lijkt de ondervragers vooral te doen om via deze kinderen de echte terroristen op het spoor te komen, maar betrouwbare informatie kan deze methode nauwelijks opleveren. Of men hoopt ze zo af te schrikken van verdere gewelddadigheden, maar de kans lijkt groot dat zulke grove methoden eerder averechts werken...

 

Wouter

____________

 

Demonstraties in Israël voor vrijlating door Hamas gegijzelde soldaat Gilad Shilat

http://www.nrc.nl/nieuws/2011/08/28/demonstraties-in-israel-op-verjaardag-gegijzelde-israelische-soldaat-gilad-shilat/

door Hans Klis

Ruim tweehonderd mensen demonstreerden vanavond bij het Erez-terminal in Israël bij de grensovergang naar de Gazastrook voor de vrijlating van de in 2006 door Hamas gevangen genomen soldaat Gilad Shalit. De Israëlische soldaat werd vandaag 25 jaar.

Tijdens deze demonstratie beschuldigde de vader van Shalit, Noam Shalit, de Israëlische regering ervan zijn zoon "vergeten" te hebben. Volgens de rabbijn van Tel Aviv, Israel Meir Lau, moeten de Verenigde Naties ingrijpen om Shalit vrij te krijgen, die al vijf jaar "de last van de Israëlische strijd tegen de terroristische organisatie Hamas op zijn schouders draagt". Lau heeft al aangegeven om de plaats van Shalit in te nemen als gijzelaar.

Eerder vandaag verzamelden zich al honderden Israëliërs in de buurt van het aan de Gazastrook grenzende Kerem Shalom waar Shalit ruim vijf jaar geleden werd gegijzeld. De ouders van Shalit namen vanochtend ook deel aan een demonstratie voor het kantoor van premier Benjamin Netanyahu.

De Franse president Nicolas Sarkozy stuurde een brief aan de gegijzelde soldaat, die ook de Franse nationaliteit heeft, waarin hij benadrukt dat "Frankrijk" hem niet "vergeten is". Aan zijn ouders stuurde de Franse minister van Buitenlandse Zaken, Alain Juppe, dat Frankrijk "er alles aan zal doen" om hun zoon vrij te krijgen, meldt persbureau AFP.

De regering van Israël voert al jaren indirecte onderhandelingen met Hamas over de vrijlating van de Israëlische soldaat. Hamas wil in ruil voor het laten gaan van Shalit onder andere dat duizenden Palestijnse gevangenen in Israël op vrije voeten worden gesteld. Op 25 juni was het precies vijf jaar dat de Israëlische militair gegijzeld wordt door Hamas.

De laatste keer dat iets van Shalit werd vernomen was in oktober 2009. Toen gaf Hamas onderstaande videoboodschap van de soldaat vrij.

http://www.youtube.com/watch?v=fsD6nAbD5LI&feature=player_embedded