Duitse jongeren hebben negatief beeld van Israel

 

De Israelische president Rivlin is in Duitsland op bezoek, bij gelegenheid van 50 jaar diplomatieke betrekkingen tussen beide landen.

Duitsland is een van de meest Israelvriendelijke landen in Europa, maar die vriendschap is voor een groot deel gebaseerd op het verleden en schuldgevoelens, en dat is geen echt goede basis. Terwijl er genoeg reden daarbuiten is om Israel te steunen.

 

-------------

 

Why does Germany’s young generation hold negative views of Israel?

http://www.jpost.com/International/Why-does-Germanys-young-generation-hold-negative-views-of-Israel-402774

Ya'alon warns German defense minister of Iran's Middl...

Germany rolls out red carpet for President Rivlin

 

Many young Germans simply cannot internalize Israel’s self-defense wars against lethal anti-Semitic terroristic organizations such as Hamas, Hezbollah, and Islamic Jihad.

German and Israeli flags . (photo credit:REUTERS)

The peerless Middle East historian Bernard Lewis wrote nearly 30 years ago in his groundbreaking book Semites and Anti-Semites that German guilt after the Holocaust contributed to the positive response to the founding of Israel. However, he warned presciently that “such feelings are a dwindling asset to Israel, and must inevitably die away as the memory of Nazi crimes recedes into the past.”

Lewis’s words carry great urgency for today’s 50th anniversary of diplomatic reconciliation between Germany and Israel. In an email to The Jerusalem Post, Israel’s Ambassador to Germany Yakov Hadas Handelsman said the “young generation will stand in the center of this year’s anniversary.”

Putting aside the scores of articles about young Israeli artists living in Berlin as an implied sign of Jewish forgiveness for the Shoah, there is a growing lack of reciprocity from the German side. According to an October Bertelsmann Foundation study, a majority of Germans in the important 18-29 age group holds a negative view of Israel. In stark contrast to the Bertelsmann finding, a January Konrad Adenauer Foundation study showed 81% of Israelis desire closer relations with Germany.

How does one interpret this disconnect? Zvi Rex, an Israeli psychoanalyst famously remarked with piercing sarcasm that the “Germans will never forgive the Jews for Auschwitz.” While pathological Holocaust guilt surely plays a factor in the negative view toward Israel, the young generation has also been inculcated in a radical pacifist culture.

Many young Germans simply cannot internalize Israel’s self-defense wars against lethal anti-Semitic terroristic organizations such as Hamas, Hezbollah, and Islamic Jihad. It seems to pain sizable numbers of young Germans to extend the German slogan “Never Again Auschwitz” beyond the frontiers of their borders to the Jewish state.

An additional explanation for pejorative views toward Israel is the repentant new generations that serve, as the writer Wolfgang Pohrt described, as Israel’s probation officers to prevent “their victims from relapsing.” Put simply, large numbers of Germans feel they have worked through the crimes of the Holocaust and are now positioned to provide didactic lessons to Israelis about the need for peace.

German anti-Israel resentment among all walks of life in the Federal Republic reach higher peaks when Israel pursues its own security interests independent of German politicians calling for restraint.

Such feelings reached a head last year surrounding Operation Protective Edge. The German-Jewish historian Michael Wolffsohn told the daily Tagesspiegel on Sunday that he is unsettled by the discussions of Israel, because they show “an increasing detachment, aggressiveness, and hatefulness.”

During Operation Protective Edge, the German Left Party’s Solid Ruhr youth branch organized a pro-Palestinian demonstration in which activists tossed bottles and rocks at pro-Israel protesters. Some demonstrators screamed “Burn, shitty Jew.” The Left Party is the largest opposition party in the Bundestag. To be fair, the Berlin Left Party Solid branch urged Solid Ruhr in North Rhine-Westphalia to cancel the anti-Israel hate festival.

The growing urge to impose discipline and punishment on Israel has permeated a large part of Germany’s left-leaning civil society. Rudolf Dressler, a former social democratic party(SPD) ambassador to Israel between 2000-2005, called in early May for “reducing trade with Israel” to pressure the Netanyahu administration to make concessions in the peace process. Dressler undoubtedly sees himself as a friend of Israel and would reject any continuity between Nazi boycotts of Jewish businesses and calls for economic sanctions on the Jewish state.

Writing in the Badische Zeitung, a paper included in the Simon Wiesenthal’s 2013 list of anti-Semitic/anti-Israel slurs, Inge Günther, a German reporter for the Frankfuter Rundschau—a paper affiliated with the SPD—urged that Israeli products from the disputed territories be labeled as a form of discouraging settlement activity. Günther, a correspondent in Israel who covered the 50th anniversary, wrote that “the world has to make clear that Israel has to pay a price.”

What is frequently overlooked is that the beginning of the campaign to demarcate Israeli products can be found in neo-Nazi legislation from the city council of Schwerin in 2012. It is unclear whether Günther was aware that her remedy for punishing Israel mirrors a local NPD neo-Nazi legislative act.

One test for the young German generation will be its posture toward the boycott, divestment, and sanctions (BDS) movement against Israel. Will young Germans recognize parallels with their country’s first stage in the Holocaust, namely economic measures targeting Jews? Lewis wrote, “There can be no doubt that one of most important sources of support for Israel in the period following the fall of Hitler was guilt, using that word in the modern sense, as a psychological state rather than a legal fact.”

As many German commentators have noted, including Henryk M. Broder, a columnist for Die Welt, German-Israeli relations cannot flourish on a foundation of guilt, whether pathological or repentant. The embrace of liberty, Israel’s core security interests, democratic values—and, yes, a hip Israeli youth culture—can help young Germans overcome their negative feeling toward Israel.

Historian Wolffsohn, who served in the Israeli Army, described the German-Israel relationship as “strange friends.”
Perhaps young Germans—on a broader scale — will view Israelis and the Jewish state as friends at some point in the future.

Benjamin Weinthal reports on European affairs, and is a fellow at the Foundation for Defense of Democracies.

 

Breaking the Silence over Gaza Oorlog (IMO)

 

 

Breaking the Silence over Gaza Oorlog

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/05/11/breaking-the-silence-over-gaza-oorlog/  

= IMO Blog =  

Afgelopen week kwam er – alweer – een Israel kritisch rapport uit van een NGO. Ik ben de tel wat betreft het aantal kritische rapporten over de Gaza oorlog van afgelopen zomer (let wel: met kritisch bedoel ik kritisch naar Israel, Hamas wordt doorgaans slechts in een paar bijzinnen of in het beste geval een halve paragraaf onderaan genoemd) volledig kwijt geraakt. Geen oorlog is zo uitgebreid onderzocht (met uitzondering van de beide wereldoorlogen) als Israels Gaza oorlog, zo lijkt het wel.

Oranje

De steeds terugkerende beschuldiging is dat Israelische soldaten doelbewust de burgerbevolking straften of, in de iets mildere versie, niks deden om de burgerbevolking te ontzien. In het rapport van Breaking the Silence vertellen soldaten anoniem over hun ervaringen tijdens de Gaza oorlog. Afgelopen dinsdag sprak Nieuwsuur een van deze soldaten. Hij vertelde o.a. dat men na de dood van een soldaat de opdracht kreeg op alles te schieten om deze soldaat te eren. Hijzelf besloot op een groot oranje flatgebouw te schieten, omdat het oranje hem pijn deed aan de ogen. Ook kreeg men opdracht om op alles binnen een cirkel van 200 meter te schieten, want een onschuldig iemand zou niet zo dichtbij komen. “Wij konden zomaar op alles schieten” zo herhaalt hij nog een keer. Dit bevel is minder onmenselijk dan Nieuwsuur het deed voorkomen (waarbij men tussendoor ook steeds beelden liet zien van ontredderde en gewonde Palestijnen na een Israelische aanval). Elder of Ziyon citeert een andere getuigenis uit het rapport:

There was this mentally handicapped girl in the neighborhood, apparently, and the fact that shots were fired near her feet only made her laugh (earlier in his testimony the soldier described a practice of shooting near people’s feet in order to get them to distance themselves from the forces). She would keep getting closer and it was clear to everyone that she was mentally handicapped, so no one shot at her. No one knew how to deal with this situation. She wandered around the areas of the advance guard company and some other company – I assume she just wanted to return home, I assume she ran away from her parents, I don’t think they would have sent her there. It is possible that she was being taken advantage of – perhaps it was a show, I don’t know. I thought to myself that it was a show, and I admit that I really, really wanted to shoot her in the knees because I was convinced it was one. I was sure she was being sent by Hamas to test our alertness, to test our limits, to figure out how we respond to civilians.

Later they also let loose a flock of sheep on us, seven or ten of whom had bombs tied to their bellies from below.

I don’t know if I was right or wrong, but I was convinced that this girl was a test. Eventually, enough people fired shots near her feet for her to apparently get the message that ‘OK, maybe I shouldn’t be here,’ and she turned and walked away.

The reason this happened is that earlier that day we heard about an old man who went in the direction of a house held by a different force; [the soldiers] didn’t really know what to do so they went up to him. This guy, 70 or 80 years old, turned out to be booby-trapped from head to toe. From that moment on the protocol was very, very clear: shoot toward the feet. And if they don’t go away, shoot to kill.

Ik herinner mij meer verhalen van Israelische soldaten over hoe ver Hamas ging om de soldaten in de val te lokken. Hamas was er alles aan gelegen om zoveel mogelijk soldaten te doden, liefst ook te ontvoeren, zonder uiteraard zelf doelwit te zijn. Daarbij weet Hamas dat de internationale gemeenschap meekijkt en alles wat Israel doet kritisch volgt, dus het is een win-win situatie: wanneer er ‘burgerdoden’ vallen omdat het leger de trucs doorheeft zal dat Israel zwaar worden aangerekend. En wanneer het leger probeert menselijk te blijven, zullen ze daar duur voor betalen met hun levens en kan Hamas victorie kraaien: ‘Kijk eens hoe wij het oppermachtige Israelische leger te grazen hebben genomen’.

Cijfers

Uiteraard verzuimde Nieuwsuur om een dergelijke context te geven, evenals de artikelen die hierover in verschillende kranten en op websites verschenen. Zo hebben de media ook wekenlang meegewerkt aan het Hamas propagandaverhaal over al die onschuldige slachtoffers, terwijl men wist dat het gewoon verboden was om ook de gedode Hamas activisten te tonen of benoemen in de reportages, of de raketten en tunnels in burgergebied, het Hamas commandocentrum onder een ziekenhuis etc. etc. Na de oorlog werd schoorvoetend en met grote terughoudendheid toegegeven dat Hamas de media niet helemaal vrij liet in Gaza en niet alles getoond kon worden.

Schoorvoetend ook kwam er aandacht voor het feit dat de steeds gehanteerde cijfers van minimaal 75% burgerdoden weleens niet zouden kunnen kloppen, en een aantal zogenaamde burgerslachtoffers in werkelijkheid Hamas strijders bleken te zijn. Maar dat is allang verleden tijd, dus Nieuwsuur meldde doodleuk dat tweederde van de doden burgerslachtoffers waren. Israel nam een aantal maatregelen om burgerslachtoffers te voorkomen zonder haar soldaten of eigen bevolking teveel risico’s te laten lopen. Men verspreidde pamfletten, men belde mensen op, men waarschuwde mensen middels de zogenaamde ‘knock on the roof’, niet echt een zachtzinnige methode maar gezien de aard van de vijand en de oorlogsvoering was het soms de enige optie om burgers nog uit een gebouw te krijgen. Een gebouw dat door Hamas werd gebruikt voor wapenopslag of waar een tunnel op uit kwam.

Oorlogsvoering in burgerlijk gebied, tegen een vijand die zich schuilhoudt en opereert vanuit burgerlijk gebied, gaat onherroepelijk gepaard met burgerslachtoffers. Dat geldt ook voor legeracties en bombardementen van Westerse landen in bijvoorbeeld Afghanistan, Irak en Syrië, en de strijd tegen separatisten en terroristen die veel niet-Westerse landen leveren. Dit roept de vraag op wanneer zulke oorlogen gerechtvaardigd zijn. Israel valt doorgaans pas aan in Gaza na herhaalde raketaanvallen, (op het nippertje verijdelde) aanslagen, en/of waarschuwingen aan het adres van Hamas. Men valt aan om de eigen burgers te beschermen en van (raket)aanvallen te vrijwaren en dat is volgens het oorlogsrecht gerechtvaardigd, zolang de aanval proportioneel is. Dat wil zeggen dat het te behalen doel in verhouding moet staan tot de te verwachten schade of burgerslachtoffers (het gaat dus niet om de verhouding tussen de aantallen doden aan beide kanten zoals het vaak in de media wordt voorgesteld). Oorlogen tegen terroristen of militanten in dichtbevolkt gebied hebben zoals gezegd een grote weerslag op de burgerbevolking. Israel doet het volgens kenners naar verhouding helemaal niet slecht, al blijft het vreselijk dat de burgerbevolking zozeer leidt onder de strijd.

Yarmouk

Die beelden komen maar mondjesmaat op onze media, omdat er maar een fractie van het aantal journalisten dat werkzaam is in Israel en de Palestijnse gebieden, werkzaam is in andere oorlogsgebieden. En omdat onze interesse in de precieze toedracht van aanvallen en (burger)slachtoffers voor deze conflicten, voor zover Israel er niet bij betrokken is, nogal beperkt is. Zo waren er enkele reportages over het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk bij Damascus, dat tot een ware hel is geworden door de strijd van het regime en verschillende strijdgroepen en IS in en om het kamp, een kamp waar al jaren geen voedsel en medicijnen binnenkomen, een echte blokkade dus, in tegenstelling tot de ‘blokkade’ door Israel van de Gazastrook, waar de meeste goederen gewoon worden doorgelaten. Maar daar waagt zich – terecht – nauwelijks een journalist, dus is er ook nauwelijks beeld van, dus is het lang zo interessant niet voor de media. En al die verschillende strijdgroepen en clans in Syrië, Irak, Libië, Afghanistan en Jemen, daar is toch geen wijs uit te worden? Wie staat daar aan de goede kant en wie aan de verkeerde? Dus op wie moet je daar je woede richten als je hartverscheurende beelden ziet op tv? Nee, dan Israel en de Palestijnen, twee partijen, lekker duidelijk: een sterke die de zwakke overheerst en zijn land inpikt en zijn wil oplegt, en dan ook nog een sterke die we aan kunnen spreken en die zich, ondanks de continue klaagzang dat ze nooit luisteren, wel degelijk wat van onze kritiek en afkeuring aantrekt. Een Westers land waarvan de bevolking geacht kan worden zich aan hoogstaande normen te houden, want als er een volk is dat weet wat lijden is zijn zij het. Etc.

Het ligt echter niet alleen aan de media. Voor wie het wilde zien was de ernst en tragiek van de situatie in Yarmouk voldoende duidelijk, maar toch horen we pas weer van ‘Palestina activist’ Appa wanneer hij de Joden kan schofferen, en van Van Agts The Rights Forum wanneer men Israel in een kwaad daglicht kan stellen. En wanneer het over boycots gaat, betreft het altijd Israel dat geen huizen mag bouwen op de Westbank, en niet de vele andere landen waarmee we handel drijven (en die voordelen en privileges genieten) en waar het nodige aan de hand is. De media laten dus ook zien wat wij willen horen, en voor negatieve berichtgeving uit Israel is altijd interesse. Het rapport van Breaking the Silence werd dan ook warm ontvangen door de media, want het heeft alle ingrediënten in zich: Israel kritiek vanuit het land zelf, door mensen die het als geen ander kunnen weten, zij die het vuile werk opknappen en nu een boekje open doen over de ‘ware aard’ van dit zogenaamd zo morele leger.

Het kunnen doorprikken van ‘Israelische propaganda’ is een zeer geliefd onderwerp in de media. Daarbij spreekt Breaking the Silence de taal van het Westen, ook letterlijk, en richt zij zich met haar kritiek niet zozeer op het Israelische leger, op de interne mogelijkheden dingen aan te kaarten, commandanten aan te klagen, de politiek wakker te schudden. De Israelische media zijn zeer pluriform, er is vergaande vrijheid van meningsuiting, er is een stevige politieke oppositie, er is onafhankelijke rechtspraak. Er zijn, kortom, genoeg mogelijkheden misstanden in Israel zelf aan te pakken, maar dat doet men niet of nauwelijks. In plaats daarvan reist men af naar Europese landen en de VS om daar zijn bevindingen bekend te maken en de druk op Israel op te voeren.

Sponsors

Breaking the Silence is bovendien minder onafhankelijk dan men denkt en doet voorkomen. Zij wordt grotendeels gefinancierd door Westerse en Palestijnse organisaties met een agenda, en heeft de expliciete opdracht gekregen om zoveel mogelijk (negatieve) getuigenissen te verzamelen. NGO Monitor schrijft o.a.:

·         Contrary to BtS’ claim that “the contents and opinions in this booklet do not express the position of the funders,” NGO Monitor research reveals that a number of funders made their grants conditional on the NGO obtaining a minimum number of negative “testimonies.” This contradicts BtS’ declarations and thus turns it into an organization that represents its foreign donors’ interest, severely damaging the NGO’s reliability and its ability to analyze complicated combat situations.

·         A screenshot of a document from 2009 (obtained from the Israeli Registrar of Non-Profits) shows how the British Embassy in Tel Aviv, the Dutch church-based aid organization ICCO (primarily funded by the Dutch government), and Oxfam Great Britain (funded by the British government) required Breaking the Silence to obtain negative testimonies (full translation available from NGO Monitor):

·         On August 2, 2014 the  Human Rights and International Law Secretariat (jointly funded by Sweden, Switzerland, Denmark and the Netherlands) transferred “emergency funding” to nine NGOs, including BtS, in order to document “human rights and international humanitarian law violations during the course of Israel’s ongoing military offensive on the Gaza Strip.”

Dit ‘Law Secretariat’ is een Palestijnse NGO die geld krijgt van verschillende Europese landen, waaronder Nederland, en op haar beurt een aantal, deels behoorlijk radikale organisaties financiert met als doel om belastende informatie over Israel te vinden en te documenteren. Zij geeft geld aan o.a. Badil, dat pleit voor een recht op terugkeer van alle vluchtelingen en tegen Israels bestaansrecht is, AL Mezan, Al Haq (waarvan de directeur in het verleden voor terrorisme is veroordeeld) en Addameer. Sommige van deze organisaties pleiten expliciet tegen iedere vorm van samenwerking en ‘normalisatie’ met Israel en zijn tegen vrede en een compromis gekant. In deze radikale omgeving opereert Breaking the Silence, en van hieruit wordt zij gefinancierd.

Het is vreemd dat in de media nooit kritisch naar de achtergrond van de vele anti-Israelische NGO’s en hun netwerken wordt gekeken. Terwijl de pro-Israellobby voortdurend onder een vergrootglas ligt, wordt bij Israel kritische NGO’s voetstoots uitgegaan van zuivere intenties zoals het beschermen van mensenrechten en objectief onderzoeken van mogelijke schendingen. Hierdoor worden eenzijdige rapporten als objectieve waarheid voorgesteld, en Israels negatieve reactie als propaganda. En wordt het beeld van Israel bij de gemiddelde Nederlander weer een beetje negatiever. Het is verontrustend dat veel Nederlandse media zich zo makkelijk laten leiden door heersende noties, door wat ‘men wil horen’ en door eigen vooroordelen.

Ratna Pelle 

 

Nieuwe coalitie Israel: Netanyahu blijft premier

 

Twee jaar geleden stonden Bibi en Avigdor broederlijk op één kieslijst; nu gaat Bibi zonder hem verder, en heeft een zeer krappe meerderheidscoalitie van 61 zetels gesmeed met de ‘kolonistenpartij’ van Bennet, de twee haredi partijen en de nieuwe middenpartij Kulanu. Netanyahu zou Herzog van de Arbeidspartij nog graag in zijn coalitie opnemen, maar die houdt hopelijk zijn rug recht; deelname aan Likoed-regeringen heeft de Arbeidspartij nooit veel opgeleverd.

 

Wouter

______________

 

Netanyahu blijft premier

http://www.cidi.nl/netanyahu-blijft-premier/

IN ISRAEL / DOOR ELISE FRIEDMANN / OP 07/05/2015 OM 12:40

 

Het vierde kabinet-Netanyahu is een feit. De uitgaande en komende premier liet dit gisteravond weten, nog korter voor zijn deadline dan verwacht. Zijn nieuwe regering steunt op slechts 61 van de 120 zetels: 30 van Likud, 10 van Kulanu, Bayit Yehudi 8, Shas 7 en Verenigd Tora Jodendom 6. Netanyahu hoopt zijn meerderheid te vergroten en nog niet alle ministerposten zijn ingevuld. Het kabinet wordt maandag officieel geïnstalleerd.

Bayit Yehudi (BY) onderhandelde tot aan het laatst en sleepte er nog meer toezeggingen uit dan Netanyahu die middag al zou hebben gedaan. Het kan zijn dat het kabinet nu meer ministers zal omvatten dan de 22 die oorspronkelijk waren gepland, om de invloed van BY weer wat terug te brengen. (Volgens de laatste grappen komen er nu 61 ministers.) Netanyahu zou zeker meer partijgenoten willen opnemen in het Veiligheidskabinet nu hij Ayelet Shaked van BY, 39 en pas 2 jaar in de politiek, daarin schoorvoetend een plaats heeft moeten geven. Volgens eerdere berichten zouden 12 van de 22 ministers worden geleverd door Likud.

Bayit Yehudi

Tot nu toe kwamen de volgende geplande benoemingen en beloftes naar buiten: Shaked krijgt Justitie en dit ministerie wordt aanzienlijk minder uitgekleed dan Likud wilde. Bennett krijgt Onderwijs en Diasporazaken, Uri Ariel Landbouw, en er komt een BY-staatssecretaris op Defensie – volgens de berichten zou deze zich speciaal gaan bezighouden met de gebieden. In een eerder stadium zou Bennett een uitbreiding van 1 miljard shekel (ruim 228 miljoen euro) van het Onderwijs-budget hebben geëist, plus de toezegging dat de subsidie voor religieus onderwijs (nog eens 1 miljard shekel) rechtstreeks uit het budget van Financiën wordt genomen en niet van het Onderwijs-budget afgaat. Of dit na zijn laatste onderhandelronde nog doorgaat, is niet bekend.

In de wandelgangen wordt gezegd dat Bennett bovendien een garantie zou hebben geëist dat Netanyahu de Zionistische Unie buiten de coalitie zou houden. Die garantie heeft hij niet gekregen.

Buitenlandse Zaken

Wie de opgestapte minister Lieberman op Buitenlandse Zaken zou gaan vervangen is nog onbekend. Vooraanstaande Likudniks als Yuval Steinitz en Gilad Erdan zouden de post ambiëren, maar in de wandelgangen wordt gezegd dat Netanyahu deze post zo lang voor zichzelf houdt, in de hoop dat hij hiermee Isaac Herzog van het Zionistische Blok kan binnenhalen. Volgens diezelfde geruchten had Netanyahu liever een akkoord gesloten met dit blok (dan met BY), maar dan wel zonder Tsippi Livni, met wie hij in geen geval wil samenwerken. Herzog heeft overigens al vele malen herhaald dat hij geen deel wil uitmaken van een kabinet-Netanyahu.

Kulanu

Voor de onderhandeltruc van BY kreeg Moshe Kahlon van Kulanu de nieuwe bijnaam ‘koning van de Knesset’ doordat hij de portefeuille Financiën in de wacht sleepte. Daar wordt hij nog steeds voor genoemd. Kulanu krijgt bovendien de portefeuilles Milieu (Eli Alalouf) en Woningbouw (Yoav Galant), en mag het nieuwe hoofd van de Israel Land Administration benoemen. Verder zou Kahlon volgens Yediot Ahronot een vetorecht krijgen, dat hem in staat zou stellen een ondermijning van de macht van het Hooggerechtshof tegen te houden en controversiële wetsvoorstellen over de ‘Joodse Staat’ te blokkeren. Andere media berichtten dat álle partijleiders een vetorecht zouden krijgen in dit kabinet.

Volgens een lang en gedetailleerd artikel in de linkse krant Haaretz zou Kahlon hebben beloofd vergaande hervormingen te gaan doorvoeren op het ministerie van Communicatie, volgens plannen van Netanyahu. Het TV-Kanaal 2 zou worden opgesplitst, Kanaal 10 zou geen permanente zendvergunning krijgen, en er zou een wet komen die de gratis verspreiding veilig stelt van (Netanyahu’s lijfblad) Israel Hayom.

Shas en UJT

Ook de religieuze partijen hebben veel uit de onderhandelingen gehaald. Shas (dat wat betreft Economie nog het meest op één lijn zit met de Arbeid) krijgt Economische Zaken, het ministerie voor Ontwikkeling van de Negev en Galilea, een staatssecretaris op Financiën plus het voorzitterschap van de Knessetcommissie voor Onderwijs. (Knessetcommissies hebben veel invloed.) Shas-leider Aryeh Deri zou de toezegging binnen hebben dat zijn eis om geen BTW te heffen op eerste levensbehoeften wordt ingewilligd. Shas en BY zouden een strijd voeren over het ministerie van Religieuze Zaken: dit zou aan Shas beloofd zijn en die partij wil op dit ministerie geen staatssecretaris van BY zien.

Yaakov Litzman van UJT wordt onderminister van Gezondheid – UJT-leden weigeren op religieuze gronden belangrijke ministersportefeuilles -, en UJT krijgt een staatssecretaris op Onderwijs en het voorzitterschap van de Knessetcommissies van Financiën en Wetenschap. De benoemingen op Financiën, Onderwijs en Religieuze Zaken maken het de religeuze partijen mogelijk Netanyahu’s beloftes over het terugdringen van hervormingen en bezuinigingen af te kunnen dwingen. Bovendien krijgt UJT het vice-voorzitterschap van de Knesset.

 

Foto: Bennett en Netanyahu schudden op de uitkomst van harde onderhandelingen. Klik voor een vergroting.  Foto Twitter/ Tal Schneider

 

Breaking the Silence krijgt geld voor negatieve getuigenissen over IDF

 

Ook The Tower haalt het artikel van NGO Monitor aan over Breaking the Silence, naast enkele andere critici.

Vooral het commentaar van Matti Friedman is interessant:

 

Infantrymen at the bottom of the hierarchy often don’t understand what they’re seeing, or the reasons for what they’re doing, and I’m speaking from experience. Things that make no sense to a private, sergeant, or lieutenant sometimes (but by no means always) make more sense if you go a few notches up the command chain.

 

Wouter

_____________

 

 

Watchdog: ‘Breaking the Silence’ was Paid to Incriminate IDF

http://www.thetower.org/1999-watchdog-breaking-the-silence-was-paid-to-incriminate-idf/

by TheTower.org Staff | 05.06.15 8:04 pm

 

Breaking the Silence, an NGO that has recently been in the news for its criticism of Israel’s actions during last summer’s Operation Protective Edge, was explicitly directed by European charities to prove that Israel acted improperly, the watchdog group NGO Monitor showed in a report released Monday.

NGO Monitor’s staff translated the terms of Breaking the Silence’s agreement with OxFam and other organizations. In the case of Oxfam, the agreement called for:

[Breaking the Silence] signed an agreement with Oxfam, a British organization, to conduct interviews with “as many” soldiers as possible who will testify regarding [Israeli] “immoral actions” that violate human rights. In 2009, the British organization donated 74,595 NIS to the organization.

Breaking the Silence’s report, according to The Washington Post, alleged that the IDF had “permissive rules of engagement” that “led to massive damage and high numbers of civilian deaths.”

In its initial analysis of the report, NGO Monitor wrote:

BtS makes sweeping accusations based on anecdotal, anonymous and unverifiable testimonies of low level soldiers. These “testimonies” lack context, ignoring the fact that during the 2014 Gaza War heavy fighting took place between Israel and terror groups in Gaza, and that soldiers faced grave danger throughout the conflict from rockets, mortar shells, and terrorists emerging from tunnels dug beneath private homes. These distortions and erasures dovetail BtS’ ideological agenda and fuel delegitmization campaigns against Israel.

Former Associated Press reporter Matti Friedman added on his Facebook page:

War is awful and people come back feeling upset about things they’ve seen and done. Some observers are reliable, and others aren’t. Some of the things described in the report no doubt happened as they were described. Others didn’t. Infantrymen at the bottom of the hierarchy often don’t understand what they’re seeing, or the reasons for what they’re doing, and I’m speaking from experience. Things that make no sense to a private, sergeant, or lieutenant sometimes (but by no means always) make more sense if you go a few notches up the command chain. Young soldiers tend not to understand this, certainly not at the time and not immediately afterward. For example, open-fire regulations at a particular time could seem too aggressive given your limited understanding of where you are. If you have all of the information at your disposal – and no soldier does – you might understand why. A target shelled for reasons unknown to you might have been shelled for good reason after all. Or not. You don’t know, and in many cases (but not all) it’s a mistake to think you do. Drawing broad conclusions about Israeli military practice from “testimonies” of this kind is irresponsible.

Friedman also questioned the principles of Breaking the Silence, asking if the group’s goal is to change Israeli society, “[h]ow is speaking to the international press supposed to swing Israelis in your direction?” The fact that Breaking the Silence is largely funded by European governments and organizations further raises questions about its goals.

A task force commissioned by the Jewish Institute for National Security Affairs (JINSA), headed by five retired American generals, concluded:

Contrary to accusations of widespread unlawful military conduct, we observed that Israel systemically applied established rules of conduct that adhered to or exceeded the Law of Armed Conflict (LOAC) in a virtually unprecedented effort to avoid inflicting civilian casualties, even when doing so would have been lawfully permitted, and to satisfy the concerns of critics. However, it is the conclusion of this Task Force that Israel’s military restraint unintentionally empowered Hamas to distort both the law and facts for their own purposes to the ultimate detriment of civilians’ safety, for which Hamas bears sole responsibility.

In Everything You Need to Know About International Law and The Gaza War, which was published in the September 2014 issue of The Tower Magazine, David Daoud explained the concept of proportionality in war.

All of that legalese essentially means that when a country goes to war, it is allowed to use as much force as is necessary to stop the threat that caused it to go to war to begin with, and does not have to limit itself to the same means or level of intensity used by the enemy. While necessity determines the situations allowing a state to use some form of armed force, proportionality determines the breadth of that permissible force. The intensity of a state’s response is governed by the magnitude of the threat posed to it by the enemy that attacked it, and not of the individual attacks it suffered.

So, the measuring stick of proportionality can’t be the tit-for-tat analysis of death tolls popularly presented in the media. Israel is not obligated to employ only the lightest means at its disposal against Hamas, whose military might pales in comparison. Israel is also not obligated to ensure that the death count on both sides is close to equal. That would be absurd.

This popular interpretation of proportionality would essentially forbid a nation from winning a war, allowing the aggressor to set the parameters of the subsequent hostilities. This would then obligate Israel to resort to the most comparatively primitive methods of warfare, since those are the means with which Hamas initiated hostilities, and to end its war with Hamas in a tie. As a result, the threat posed by Hamas would be no less than what it was at the outset of Protective Edge. What would then be the point of going to war at all?

Nations go to war to end the armed threat posed by another side—to win—and not to simply revert to the status quo ante where they were still under the other side’s threat. This absurd result is not demanded by international law, which allows states to win their wars, and by definition, wars are only won by applying more force than the enemy can muster. Professor Yoram Dinstein of Tel Aviv University says that a defensive war “need not be terminated at the point when the aggressor is driven back: rather it may be carried on by the defending State until final victory.…The defending State…may pursue the retreating enemy forces, hammering at them up to the time of their total defeat.” He adds that proportionality allows a war of self-defense to continue “until it brings about the complete collapse of the enemy…and can be fought in an offensive mode to the last bunker of the enemy dictator.”

[Photo: Israel Defense Forces / Flickr]

 

 

Europese subsidiegevers betalen Breaking the Silence voor rapporten over misstanden

 

NGO Monitor en andere critici wijzen erop dat een organisatie als Breaking the Silence, waar ook Nieuwsuur en diverse kranten deze week aandacht aan besteedden, een eenzijdig beeld geeft dat bovendien meestal de context van de gebeurtenissen buiten beschouwing laat (een oorlog tegen een islamitische terreurbeweging). Ook wordt erop gewezen dat het IDF incidenten onderzoekt en de schuldigen straft als iemand over de schreef blijkt te zijn gegaan. De soldaten moeten deze dan wel intern melden, in plaats van anoniem te getuigen bij een actiegroep, die daarvoor geld krijgt van o.a. het Nederlandse ICCO.

 

Zelf vrees ik dat de meeste getuigenissen op zich op waarheid berusten; waar oorlog wordt gevoerd, komen misdragingen voor, en ondanks richtlijnen en trainingen handelen soldaten niet altijd hoe het zou moeten. Zeker in een leger met dienstplichtingen komen goede en slechte mensen voor, zoals in de maatschappij zelf. Daarbij hoef je niet eens slecht te zijn om in een extreme situatie over de schreef te gaan.

 

Ik heb het rapport van Breaking the Silence niet gelezen, maar denk niet dat een representatief beeld geeft van de ervaringen van Israelische soldaten; Breaking the Silence heeft als doel om misstanden aan het licht te brengen. Wat erin staat zijn dus de ergste dingen die in de Gaza oorlog van vorige zomer misgegaan zijn (voor zover de gebeurtenissen juist worden weergegeven).

 

Wouter

_____________

 

EUROPE TO BREAKING THE SILENCE: BRING US AS MANY INCRIMINATING TESTIMONIES AS POSSIBLE

http://www.ngo-monitor.org/article/europe_to_breaking_the_silence_bring_us_as_many_incriminating_testimonies_as_possible

NGO Monitor May 04, 2015

Click here for PDF version.

On May 4, 2015, the political advocacy NGO Breaking the Silence (BtS)  published a booklet of testimonies concerning the Summer 2014 Gaza conflict. (As of the morning of May 4, it is only available in Hebrew.) It stands to reason that this publication is meant to support the UN’s “Schabas” investigation and bolster attempts to bring charges against Israeli officials at the International Criminal Court (ICC). As with many other BtS publications, this report lacks all credibility and objectivity. Likewise, the extensive foreign funding that Breaking the Silence receives, as well as its international political activities, highlight the problems with this publication.

Despite the NGO’s claim that its mission is to address Israeli society, BtS lobbying, media campaigns, and frequent appearances in Europe and the United States target international audiences. Next month (June 4-14), BtS activists will appear in Switzerland to present their political agenda at an event organized by supporters of pro-BDS groups.

European Funders and Their Agenda

• The publication was written with direct and indirect funding from a number of foreign governments. According to BtS, “this booklet was produced thanks to the generous contributions of: Christian Aid, Dan Church Aid, Human Rights and International Law Secretariat, Open Society Foundations, Trocaire.”

Donor Organization	Donor Country	Funding for 2014 (NIS)
Christian Aid	United Kingdom	Unknown
Dan Church Aid	Denmark	309,486
Human Rights and International Law Secretariat	Sweden, Switzerland, Denmark and the Netherlands	382,953 + an emergency grant, amount unknown
Trocaire	Ireland	72,377
Open Society Foundations	Private- George Soros	Unknown

 

• Contrary to BtS’ claim that “the contents and opinions in this booklet do not express the position of the funders,” NGO Monitor research reveals that a number of funders made their grants conditional on the NGO obtaining a minimum number of negative “testimonies.” This contradicts BtS’ declarations and thus turns it into an organization that represents its foreign donors’ interest, severely damaging the NGO’s reliability and its ability to analyze complicated combat situations.
• A screenshot of a document from 2009 (obtained from the Israeli Registrar of Non-Profits) shows how the British Embassy in Tel Aviv, the Dutch church-based aid organization ICCO (primarily funded by the Dutch government), and Oxfam Great Britain (funded by the British government) required Breaking the Silence to obtain negative testimonies (full translation available from NGO Monitor):

See here for original source.

[Translated into English by NGO Monitor staff]

Oxfam: the company [BtS] signed an agreement with Oxfam, a British organization, to conduct interviews with “as many” soldiers as possible who will testify regarding [Israeli] “immoral actions” that violate human rights. In 2009, the British organization donated 74,595 NIS to the organization.

ICCO: the agreement obligates the company to interview at least 90 soldiers a year, to prepare testimonies of female soldiers, document everything that is happening in Hebron and publish an “encyclopedia of the occupation”. The company received 42,000 euros from the organization in 2009. The agreement is signed by both parties.

British Embassy: In this case as well, the donation is aimed at documenting and interviewing soldiers talking about the territories. The British embassy donated 271,891 NIS to the company in 2009. 

 

• On August 2, 2014 the  Human Rights and International Law Secretariat (jointly funded by Sweden, Switzerland, Denmark and the Netherlands) transferred “emergency funding” to nine NGOs, including BtS, in order to document “human rights and international humanitarian law violations during the course of Israel’s ongoing military offensive on the Gaza Strip.”
• BtS’s donors in 2013-2014 include the European Union, Misereor (Germany), Broederlijk Delen (Belgium), Norway, AECID (Spain), Dan Church Aid(Denmark), ICCO (Netherlands), CCFD (France), Human Rights and International Law Secretariat (joint funding from Sweden, Switzerland, Denmark and the Netherlands), Sigrid Rausing Trust (UK), SIVMO (Netherlands), Rockefeller Brothers Fund, Open Society Institute, and New Israel Fund.

Initial Analysis

• BtS makes sweeping accusations based on anecdotal, anonymous and unverifiable testimonies of low level soldiers. These “testimonies” lack context, ignoring the fact that during the 2014 Gaza War heavy fighting took place between Israel and terror groups in Gaza, and that soldiers faced grave danger throughout the conflict from rockets, mortar shells, and terrorists emerging from tunnels dug beneath private homes. These distortions and erasures dovetail BtS’ ideological agenda and fuel delegitmization campaigns against Israel.
• A careful reading of the testimonies reveals that IDF soldiers conducted themselves according to the norms expected of soldiers (Israeli or from other democratic countries) when faced with the challenges of high-intensity fighting. The testimonies (if indeed reliable) that portray questionable incidents should be fully investigated. In such instances, the testimony and relevant individuals should be referred to the Military Advocate General Corps, which can order an investigation to be opened. That BtS did not approach the MAG Corps raises serious questions regarding the NGO’s motives.
• BtS’ allegations that the IDF operated according to a principle of “minimum risk to our forces, even at the cost of harming innocent civilians” together with “an attempt to terrorize the Palestinians” and that “serious questions arise as to the moral norms that guide IDF operations” do not tally with the testimonies, and are nothing more than an attempt by the NGO to portray the events in line with its political agenda.
• In its introduction, BtS fails to mention that terrorist groups in Gaza launched rockets, dug tunnels, and placed almost all of their fighting positions in civilian areas in Gaza, including mosques, schools, and hospitals. Thus, the organization provides a partial portrayal of the rationale that guided the IDF. Additionally, BtS does not explain that the IDF used multiple methods of warning civilians to leave areas of fighting in a way that is above and beyond the norm among Western countries. Methods included leaflets, phone calls, and “roof knocking.”
• In many cases, the testimonies and the headlines create an impression that soldiers wanted to commit crimes. For instance, a testimony titled “I really really wanted to shoot her in the knees” actually describes how terrorist groups used civilians and animals to attack IDF troops. Another testimony mentions that the IDF attacked Wafa Hospital, but neglects to mention the terrorists operating from within the hospital.

 

CIDI gaat verder zonder Esther Voet (IMO)

 

 

CIDI gaat verder zonder Esther Voet

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/05/07/cidi-gaat-verder-zonder-esther-voet/  

= IMO Blog = 

Esther Voet vertrekt met ingang van 1 juni 2015 als directeur bij het Centrum Informatie en Documentatie Israel (CIDI). De reden hiervoor is dat er door het bestuur recentelijk een nieuwe strategische lijn is uitgezet aangaande de toekomst van CIDI. Beide partijen kwamen tot de conclusie dat die koers een ander directeursprofiel vereist en hebben daarop in goed overleg besloten uit elkaar te gaan.

Dit meldde het CIDI afgelopen vrijdag in een persbericht. Ik had bezoek en las het pas midden in de nacht, en zoals vele anderen had ik het niet zien aankomen en schrok ervan. En zoals vele anderen vroeg ik me af wat die ‘nieuwe strategische lijn’ precies inhoudt? Het CIDI gaat daar verder niet op in, maar Voet en ook voorzitter Ronny Eisenmann doen dat elders wel. Zo schrijft het ND:

Het bestuur wil dat het CIDI zich beperkt tot twee thema’s: Israël en antisemitisme. Dat strookt niet met het optreden van Esther Voet. Die mengde zich de afgelopen jaren in tal van discussies die wat het CIDI-bestuur betreft aan andere organisaties overgelaten kunnen worden. Voorzitter Ronnie Eisenmann noemt als voorbeelden ‘herdenken, situaties rond 4 en 5 mei, discussies over een burgemeester die iets doet met een monument en veiligheidszaken in Joods Nederland’.

De nieuwe koers is besproken tijdens een heisessie in februari en moet nog verder worden uitgewerkt. Die bijeenkomt legde ‘een belangrijk verschil van inzicht’ bloot. ‘Ik vind dat het CIDI in het hart van het publieke debat moet staan en daar denkt het bestuur anders over’, zegt Voet. ‘Het bestuur wil een minder prominent profiel. Daarvoor ben ik destijds niet aangenomen. Mijn opdracht was het CIDI op de kaart te zetten. Ik denk dat ik daarin geslaagd ben.’

(…)

‘Esther heeft in haar karakter dat ze heel graag op zaken wil springen, als die voor haar komen’, zegt Eisenmann daarover. ‘Dat doet ze zeker als ze de indruk heeft dat anderen het niet oppakken. Als bestuur vonden we dat we op bepaalde terreinen wel wat terughoudender konden zijn. Onze middelen zijn beperkt, die kunnen we maar een keer uitgeven.’ Voet wijst erop dat niet zij, maar het bestuur de koers verlegt. ‘Daar ga ik niet in mee.’ Als directeur heeft Voet naar eigen zeggen met succes gelobbyd in politiek Den Haag voor de veiligheid voor Joodse instellingen in Nederland. ‘Ik hoop dat mijn opvolger zich daarvoor ook blijft inzetten, want het is essentieel, die stem in Den Haag.’

Het is vreselijk moeilijk om tegenwoordig als pro-Israel stem gehoord te worden. Tegenover één pro-Israel spreker in Nieuwsuur, Pauw of Radio 1 staan er vaak drie van de andere kant, en hetzelfde geldt voor opiniestukken in kranten. Esther Voet deed erg haar best om gehoord te worden, en stelde zich zowel activistisch als genuanceerd op, een combinatie die je helaas niet vaak ziet. Daarbij ligt het CIDI zelf onder een vergrootglas, en verschijnen er met enige regelmaat artikelen in de krant over deze goed geoliede en o zo machtige lobby. Een lobby die in werkelijkheid in het niet valt bij de grote jongens van de grote bedrijven en belangenorganisaties die met succes weten te verhinderen dat sociale of groene wetgeving hun belangen ook maar enigszins schaden. De auto industrie, de vlees industrie, VNO-NCW, de tabakslobby, levensmiddelen en snoep, kleding, de farmaceutische industrie, stuk voor stuk houden ze zeer nuttige wetgeving tegen die gezondheids- en milieuschade, dieren- of mensenleed en zelfs zware misstanden moeten helpen verminderen. Lobbyisten vertellen er soms zelfs met enige trots over, al houden zij zich doorgaans stil.

De negatieve verhalen over de Israellobby en het uitvergroten van haar macht zijn een uitwas van een doorgeschoten kritische houding tegenover Israel en haar sympathisanten. Nederland was lang pro-Israel, volgens sommigen wel erg kritiekloos, maar dat lijkt nu in het tegendeel te zijn omgeslagen. Alles wat Israel doet ligt onder een vergrootglas. De Israelkritische rapporten van NGO’s zijn niet bij te houden en staan in geen verhouding tot de ernst van Israels (vermeende) misdragingen, zeker als je dat vergelijkt met andere landen waarover een fractie van dit aantal rapporten verschijnt. Op dezelfde manier regent het veroordelingen door allerhande organisaties, politici, onderhandelaars, diplomaten en VN organen terwijl de 49 bloedigere conflicten in de wereld grotendeels aan ons voorbij gaan.

Over deze selectieve verontwaardiging en eenzijdige focus is al veel geschreven, ook hier, maar zij blijft verbazen. Terwijl ik dit schrijf berichten de media uitgebreid over een rapport van Breaking the Silence waarin de Gaza oorlog van afgelopen zomer weer eens wordt gehekeld. Dat heet, Israels rol daarin, over Hamas gaat het nauwelijks. Ondertussen vallen er in Syrië, Libië en Jemen bij bosjes burgerslachtoffers en zou een organisatie als Breaking the Silence daar volkomen ondenkbaar zijn. Niemand schijnt zich in die landen van enige regel of moraal iets aan te trekken, maar dat is geen nieuws, dat weten we. Er waren wel enkele reportages over deze landen, maar meestal globaler van aard en vooral de totale ontreddering schetsend. De media aandacht valt echter in het niet bij die voor Israel, zeker in vergelijking tot de aard van de problemen en het leed in die landen. Geen oorlog werd het afgelopen jaar zoveel onderzocht en zo vaak gehekeld als Israels Gaza oorlog van afgelopen zomer, en dat zal ook gelden voor een eventuele nieuwe oorlog.

Dit alles maakt de rol en positie van het CIDI er bepaald niet makkelijk op. De eigen positie ligt meer onder vuur dan die van andere, veelal invloedrijkere lobby’s. Daarbij is het bijna ondoenlijk om alle aantijgingen, beschuldigingen, kritiek en rapporten zorgvuldig te bekijken en met een uitgewogen en weldoordacht weerwoord te komen. Daartoe is het CIDI met een handvol medewerkers simpelweg niet toegerust. Ondanks deze problemen was Esther Voet zichtbaar en strijdbaar. Soms op dit soort onderwerpen, vaak ook wat betreft antisemitisme, die andere poot van het CIDI. Ook daar is veel broodnodig werk te doen. Antisemitische incidenten nemen toe, het gevoel van onveiligheid binnen de Joodse gemeenschap neemt toe, er zijn spanningen met vooral jonge Marokkanen, en Israels acties lijken steeds meer woede op te roepen bij een deel van de bevolking.

Het CIDI kan dus wel wat versterking gebruiken, zou je denken, maar juist dat ligt lastig. Men heeft er soms zichtbaar moeite mee wanneer andere organisaties op het ‘eigen terrein’ komen. Daarbij is er binnen Joods Nederland een interne strijd gaande om invloed en wie namens de gemeenschap mag spreken. Ik heb zelf gelukkig niks met dergelijke zaken te maken, als ongebonden niet Joodse blogger, maar het is het laatste wat men kan gebruiken. Ik citeer Paul Damen van de Joodse Omroep, die wat dit betreft geen blad voor de mond neemt:

Dus: gefeliciteerd, heren: op het moment dat die Appa die door allochtone jongeren gevróten wordt, roept dat de Holocaust een hoax is, gaat u miepen over wie de woordvoerder is. Heren, u komt er wel. Die nomenklatoera van een tiental families, dát is de pest voor Joods Nederland. Niet de het antisemitisme, de discussie over de kosjere slacht of de besnijdenis, nee: het mes dat Joods Nederland in de rug heeft, is te zien in de spiegel. Nu ik deze laatste regels tik, is het inmiddels 1 mei geweest. Welnu: Joden! U heeft niets te verliezen dan de ketenen van uw kovedschleppers! Bevrijd uzelf!’

Dat ‘heren’ moeten we denk ik letterlijk nemen. Het is nog steeds geen vanzelfsprekendheid dat een mondige vrouw een organisatie leidt en gezicht geeft. Na 40 jaar de zeer kundige en genuanceerde maar ook wat afstandelijke Ronny Naftaniel was Voet een nieuw en fris gezicht, met eigen accenten en een directere stijl. Ook de media waarderen af en toe een nieuw gezicht, en zij had daar als voormalig journalist en hoofdredacteur van het NIW al een en ander opgebouwd. Er was echter vanaf het begin kritiek. Ze zou niet representatief genoeg zijn, ze zou inhoudelijk niet sterk genoeg zijn (ze kwam inderdaad in live discussies inhoudelijk niet altijd sterk over, maar dit is iets waarin je kunt groeien, en ze ving dat aardig op met haar charme), en blijkbaar speelde er dus ook een ordinaire machtsstrijd.

Hoe nu verder? Het CIDI spreekt van een ‘nieuwe strategische lijn’. Men wil een ‘minder prominent profiel’, aldus Voet. Men wil zich beperken tot de twee hoofdthema’s Israel en antisemitisme, en terughoudender optreden. Dat klinkt allemaal niet hoopvol. Zo ontzettend veel was Voet nou ook weer niet in het nieuws. En om aandacht te krijgen moet je soms snel op dingen inspelen. Mogelijk dat andere organisaties (het Centraal Joods Overleg) dat nu meer gaan doen waar het zaken als herdenken en Joodse veiligheid betreft. Het is op zichzelf zeker niet verkeerd om de taken te verdelen, en aan Israel en antisemitisme heb je werk genoeg, maar waarom daarbij niet de ambitie (minstens) evenveel in de publiciteit te komen en evenveel in Den Haag voor elkaar te krijgen? De stem van het CIDI is in Nederland hard nodig, naast een eventueel ook duidelijkere stem van andere Joodse organisaties. Men zou wat minder in of-of, en wat meer in en-en moeten denken. Zich minder druk moeten maken over de eigen positie en invloed, en zich concentreren op wat het effectiefst is.

Overigens was er tevredenheid en blijdschap in het populistisch-rechtse kamp, waar men weinig van Voet moest hebben vanwege haar duidelijke kritiek op Wilders, en haar in hun ogen te milde houding tegenover de islam. Het is een discussie die vooral op internet en sociale media de afgelopen jaren steeds feller is geworden: moeten we de islam als probleem zien en benoemen of juist proberen met gematigde moslims samen te werken in de strijd tegen antisemitisme en antizionisme? En is Wilders goed voor de Joden en Israel en de enige die ‘echt durft te zeggen waar het op staat’ of is hij een populist die groepen tegen elkaar opzet, en daarmee zelf bijdraagt aan een gepolariseerd klimaat? Het CIDI heeft zich altijd ingezet voor samenwerking, voor verzoening en voor een tweestatenoplossing. Lange tijd was dit ook de positie van een meerderheid van Joods Nederland. Dat lijkt, afgaande op de discussies hierover, te zijn veranderd. Hoewel het natuurlijk ook mogelijk is dat de gematigderen zich meer en meer terug trekken uit het debat. Het is hoe dan ook een slechte ontwikkeling wanneer een grotere groep mee gaat in de polarisatie die van anti-Israel zijde al lang aan de gang is. Het is de vraag of deze ontwikkeling het CIDI ook zal beïnvloeden.

Het is misschien ook niet reëel om te verwachten dat men vriendelijk, genuanceerd en verzoenend blijft terwijl men zelf geregeld met antisemitisme te maken heeft, op internet de meest vreselijke verwensingen en beledigingen leest, wanneer men de vele Joden- en Israel-haatsites en -facebookpagina’s ziet, de vele oproepen tot geweld, en wanneer deze zaken vervolgens in de Nederlandse media en ook politiek maar mondjesmaat aandacht krijgen. Wellicht dat wanneer islamitisch gefundeerd antisemitisme stevig veroordeeld wordt, wanneer haatzaaiers als Appa geen podium meer krijgen bij antiracisme demo’s en programma’s van de NPO, wanneer felle antizionisten wat minder aandacht krijgen, dat men dan weer meer oog kan krijgen voor nuance. Het gematigde geluid van het CIDI heeft helaas niet kunnen voorkomen dat zij als geoliede pro-Israellobby met teveel invloed werd neergezet. Misschien krijgen de media straks een pro-Israel geluid zoals zij het zelf al zolang afschilderen: stevig, eenzijdig, aanvallend. Ikzelf blijf tegen beter weten in hopen op een toenadering tussen de kampen, een gemeenschappelijke wens tot vrede en ook vreedzaam samenleven hier. En ik hoop hartstochtelijk dat het CIDI inhoudelijk niet van koers zal veranderen en haar stem gehoord zal blijven worden in de media en samenleving.

Ratna Pelle