Wereld kijkt weg terwijl Abbas media muilkorft

 

Twee weken geleden protesteerden Palestijnse journalisten tegen de veelvuldige arrestaties van journalisten door PA veiligheidsdiensten. Ik heb er niks over gezien in Nederlandse media. Zoals zoveel andere zaken is dit weer zoiets dat je alleen in pro-Israel bronnen tegenkomt, terwijl het juist over de Palestijnen gaat en hun samenleving en toekomstige staat. Wanneer Westerse waarden door Palestijnse instituties met voeten worden getreden kijken Westerse media en politici graag de andere kant op. Zij willen immers graag blijven geloven in een democratische, pluriforme en open Palestijnse staat. Dat de kans daarop door dit gedrag juist kleiner wordt ziet men liever ook niet...

These groups [human rights, media, Western donor governments] see only what the Israeli authorities do. On the side of the Palestinian Authority in the West Bank, or Hamas in the Gaza Strip, they "see no evil." For Western governments, so long as the Palestinian Authority leadership says it is committed to the peace process with Israel, its leaders are allowed to rule as a dictatorship.

The Palestinian Authority also apparently does not want the outside world, especially international donors, to hear about the financial corruption or violations of freedom of the media. It seems to want criticism to be directed only toward Israel in the hope that this will invite international pressure on the Israelis and force them to accept at the negotiating able all of Abbas's demands .

RP

---------

 

Palestinians: Abbas Cracks Down on Media, World Looks Other Way 

http://www.gatestoneinstitute.org/4057/palestinians-abbas-media

by Khaled Abu Toameh
November 19, 2013 at 5:00 am

The Palestinian Authority has resumed its security crackdown on Palestinian journalists and bloggers in the West Bank.

But the crackdown has thus far sparked protests only from Palestinian journalists.

Western governments that fund the Palestinian Authority continue to turn a blind eye to the breach of freedom of expression in the West Bank.

International human rights groups and organizations purporting to defend freedom of the media also continue to ignore the violations against freedom of expression under the Palestinian Authority.

These groups only see what the Israeli authorities do. On the side of the Palestinian Authority in the West Bank, or Hamas in the Gaza Strip, they "see no evil."

They know about the assaults on Palestinian journalists by Palestinian security forces. But they choose to bury their heads in the sand. It is more convenient and safer to criticize Israel than the Palestinian Authority and Hamas.

For Western governments, so long as the Palestinian Authority leadership says it is committed to the peace process with Israel, its leaders are free to rule as a dictatorship.

Western diplomats based in Ramallah say they are fully aware of the anti-democratic measures taken by the Palestinian Authority. But, they add, these measures are an "internal Palestinian issue" that does not concern the international community.

The silence of the international community drove Palestinian journalists to announce that they have had enough and that the time has come to stage public protests against the crackdown.

Scores of journalists staged a protest outside the headquarters of the Palestinian government in Ramallah in protest against the arrest and assault on some of their colleagues by Palestinian security forces.

The journalists called for an end to the persecution of Palestinian journalists and held banners that asked, "Where is freedom of the media?" and, "No to repression and incarceration of journalists."

Palestinian journalists protesting in Ramallah against the arrest and assault of their colleagues by Palestinian security forces, Nov 14, 2013. (Image source: Screenshot of YouTube video by Wattan TV)

The protest, which was almost completely ignored by Western media outlets operating in the West Bank, came after two incidents in which Palestinian security officers arrested journalists.

In the first incident, Palestinian policemen raided the home of George Canawati, director of Bethlehem Radio 2000, and arrested him in what eyewitnesses described as a violent manner.

Canawati, a Christian from the town of Bet Sahour, near Bethlehem, was accused of "slander" for criticizing the commander of the Bethlehem Police, Col. Omar Shalabi, during his weekly radio program.

The following day, Canawati appeared in a Bethlehem court with a black eye and a ripped shirt. He was quoted as saying that the interrogators had physically assaulted him before and during his interrogation.

In the second incident, Palestinian security officers arrested Sami al-Saee, a reporter for the Wattan news website in the West Bank city of Tulkarem. The Palestinian Authority did not offer any explanation as to why al-Saee was arrested.

Hours after the Ramallah protest, Palestinian security officers raided the home of another journalist and blogger, Esmat Abdel Khalek, and confiscated documents and a laptop.

Abdel Khalek, who teaches journalism at a West Bank university, was arrested last year on suspicion of posting critical comments on her Facebook account about the Palestinian Authority President, Mahmoud Abbas.

No reason was given for the latest raid on her home in Ramallah, although Palestinian journalists said that it could be linked to her ongoing criticism of the Palestinian Authority leadership.

"It's harmful and shameful that we the Palestinian journalists are being arrested and intimidated by our Palestinian Authority," a group of Palestinian journalists wrote in a letter to their prime minister, Rami Hamdallah. "We call for an investigation into the arrest and humiliation of George Canawati, as well as the detention of Sami al-Saee for more than 12 hours in Tulkarem."

The Palestinian Authority apparently does not want journalists to report about issues that could reflect negatively on its leaders — possibly the reason why criticism of Palestinian leaders as often denounced by the Palestinian Authority as an act of "treason."

The latest clampdown on the media is aimed at deterring journalists from criticizing the Palestinian leadership; in the eyes of the Palestinian Authority, a journalist is supposed to serve as a spokesman for his president and government.

The Palestinian Authority also apparently does not want the outside world, especially international donors, to hear about the financial corruption and violations of freedom of the media. It wants criticism to be directed only toward Israel in the hope that this will invite international pressure on the Israelis and force them to accept at the negotiating table all of Abbas's demands.

 

Alan Dershowitz over akkoord atoomprogramma Iran

 

De vergelijking met Chamberlain 1938 komt mij wat zwaar aangezet voor, maar Derschowitz maakt hieronder een paar goede punten.

RP 

"I don't think that this deal was motivated by any anti-Israel sentiment," Dershowitz told Breitbart News. "I think that both President Obama and Secretary of State Kerry believe that the deal is in the best interest of the U.S. and Israel. But I think they're dead wrong. 

"This is not a conflict [of views] between Israel and the U.S. alone. I would say that the best minds in the U.S. are against this deal. Certainly a lot of the people whom I have spoken to, who are not particularly concerned about anything but American security, think it's a bad deal. So let's not make this into division between the U.S. and Israel. It's a division within the United States. And for the most part, Israel is united--not completely, [former Prime Minister Ehud] Olmert seems to be supportive--but Ari Shavit, the left-wing Ha'aretz reporter, is very critical of the deal, as are other leftist people in the Israeli establishment." 

---------------

 

Dershowitz: Iran Deal Could Be a 'Chamberlain Moment'

http://www.breitbart.com/Big-Peace/2013/11/24/Dershowitz-Iran-Deal-Could-Be-a-Chamberlain-Moment

 

by Joel B. Pollak 24 Nov 2013

 

Harvard professor and noted civil rights and international law expert Alan Dershowitz criticized the nuclear deal with Iran sharply on Sunday, saying that it "could become a Chamberlain moment" for President Barack Obama.

"I don't think that this deal was motivated by any anti-Israel sentiment," Dershowitz told Breitbart News. "I think that both President Obama and Secretary of State Kerry believe that the deal is in the best interest of the U.S. and Israel. But I think they're dead wrong. 

"When you do a risk-benefit analysis, the possibility that this will actually result in ending Iran's nuclear weapons program is probably in the range of 10%, and the risk that it will increase their likelihood of moving quickly toward developing a nuclear weapon is in the 20% to 30% range. The rest is uncertainty. 

"I think it was a very bad example of negotiating from weakness rather than strength. The U.S. had Iran where we wanted them, in a much weakened position. And instead of continuing the pressure we sent three messages. 1. Sanctions are over. We are going to eliminate some now--it's only a few billion dollars' worth, but we are going to send a message to China and others that have been dying to so business with Iran that it's OK. And we will never get them back to that point of pressure. 2. I think we effectively took the military option off the table and made it much more difficult for Israel to pursue a military option in the next several months. 3. We gave them a yellow light, at least, if not quite a green one, as to continuing onto certain aspects of developing nuclear weapons--triggering devices and material that could be easily transposed to military use. 

"It's no surprise that the Iranians are jumping up in the air celebrating, and American experts are deeply divided as to whether this is a good deal or bad deal. Of course someone like Zbigniew Brzezinski says it's a good deal--he's the perfect litmus test. He's always wrong. If you look back at his history, from the day he became an adviser to Jimmy Carter, I can't think of one decision where he turned out right. Korea, Syria, the Arab Spring, and the Palestinians--he's much worse than a broken clock, which is right twice a day. I challenge anyone to find any major issue of foreign policy on which Brzezinski has been right over past four years. The idea that the Obama administration listened to this man is remarkable to me. Where does this notion that he's a wise man come from? His history is one mistake after the other. 

"The model I think the Obama administration is following is the Syria model, where they accidentally backed into a success. But that's not the actual model [here]. The model is North Korea, which a was an utter failure. That's where we are--a bad deal. Not badly motivated, but foolish and naive, and it could be catastrophic in its outcome.

"This decision is much more likely in my view to lead to a military confrontation than increasing the sanctions. The Obama administration thinks increasing sanctions would increase the chances of war. They are dead wrong. I think this increases the chances of war. It increases the chance Iran will develop nuclear weapons. It increases the chance of an Israeli attack. It increases the chance Saudi Arabia will have to try to obtain its own nuclear weapon. It increases chances of a general arms race. 

"This is not a conflict [of views] between Israel and the U.S. alone. I would say that the best minds in the U.S. are against this deal. Certainly a lot of the people whom I have spoken to, who are not particularly concerned about anything but American security, think it's a bad deal. So let's not make this into division between the U.S. and Israel. It's a division within the United States. And for the most part, Israel is united--not completely, [former Prime Minister Ehud] Olmert seems to be supportive--but Ari Shavit, the left-wing Ha'aretz reporter, is very critical of the deal, as are other leftist people in the Israeli establishment.

"Many people thought that [British Prime Minister Neville] Chamberlain was correct [in 1938] when he bartered an important part of Czechoslovakia for the hope of peace. I don't think he was badly motivated, either. I just think he didn't fully understand the great danger of Nazism and the great threat of a Nazi regime that had the Sudetenland. This could become a Chamberlain moment. Chamberlain would have gone down in history as one of the great Chancellors of the Exchequer and Prime Ministers of England because he brought widows and orphans pensions. He just failed to comprehend fully one of the greatest evils of the 20th century. I think the Obama administration has failed to understand the evil of the mullahs. Iran was weakened by the sanctions. We've given them a great victory.

"Congress can do something about it--in fact, two things. First, it can pass a resolution right now authorizing the president to use military action in the event that Iran crosses certain red lines, so that the president doesn't have to come back after the fact. Second, it can pass an act automatically restoring and increasing the sanctions if the Iranians break any of their promises. Congress has important role to play in creating two Swords of Damocles--a military Sword of Damocles and a sanctions Sword of Damocles. My preference is for sanctions over military action. But when you reduce sanctions, you increase the chances of the military option being used.

"Iran's goal has always been to create a wedge between Israel and the U.S. They are the smartest enemy the U.S. and Israel have faced in recent years. They have proven they are smarter. We fell for the pretext of a new president with a smiley face. It will only turn out for the best if Congress takes strong action."

Dershowitz, a liberal Democrat, added:

"I've become a big Lindsey Graham fan. He saw this coming."

Palestijnse miljardenfraude laat de politiek koud

 

Geld voor vrede?

 

Palestijnse miljardenfraude laat de politiek koud

http://nieuws.thepostonline.nl/2013/11/26/palestijnse-miljardenfraude-laat-politiek-koud/

 

Ratna Pelle: 26-11-2013 15:16 uur

Uit een onlangs uitgelekt rapport van het Europese Rekenhof blijkt dat 2 miljard aan hulpgeld voor de Palestijnse Autoriteit zoek is geraakt. Het Rekenhof sprak van "aanzienlijke gebreken" in het beheer van EU-fondsen door de PA. De EU had "nauwelijks controle" over de besteding en had onvoldoende maatregelen genomen tegen "hoge risico's" zoals "corruptie of het gebruiken van fondsen voor oneigenlijke doelen".

Aldus een bericht op de website van het CIDI. Ik heb gezocht naar bronnen buiten het pro-Israël circuit, maar daar vond ik niets hierover. Inmiddels zijn er Kamervragen over gesteld door, je raadt het, de ChristenUnie en de SGP. Eerdere Kamervragen over corruptie bij de PA en gebrek aan controle op de hulpgelden kwamen steevast uit die hoek, aangevuld met de PVV en misschien soms de VVD.

Geen geld voor bezetting, wel voor terreurplegers

Linkse partijen hoor je hier niet over. Die vinden het alleen een probleem wanneer geld naar de bezetting gaat (en dat definiëren ze ruim), zelfs als het op zich goed wordt besteed en ook (of zelfs vooral) Palestijnen ten goede komt, zoals in de affaire rond Royal Haskoning onlangs bleek en eerder bij de Light Rail in Jeruzalem. Projecten waar overigens geen Nederlands belastinggeld naartoe gaat, maar waarbij bedrijven investeren in Israëlische projecten. Niet alleen linkse politici hebben daar een probleem mee, ook de Nederlandse overheid zit er bovenop en heeft voorkomen dat ingenieurs van Royal Haskoning een waterzuiveringsinstallatie bouwden in de zwaar bevuilde Kidron beek.

Dan zou je verwachten dat diezelfde overheid bovenop die verdwenen miljarden aan Palestijns hulpgeld zit, en dat men ook niet blij is met het feit dat de PA 6 procent van zijn budget besteedt aan het uitbetalen en onderhouden van ex-gevangenen en hun families. Mensen die meestal hebben vastgezeten voor dodelijke aanslagen en in een deal vrij zijn gekomen. De onlangs vrijgelaten Palestijnen kregen daarbovenop nog een eenmalig bedrag uitgekeerd van gemiddeld 50.000, dollar en zijn verzekerd van een riant 'salaris' voor de rest van hun leven. Er zijn speciale wetten en organisaties die ervoor zorgen dat wanneer de PA krap bij kas zit eerst op de salarissen van ambtenaren en andere zaken wordt gekort en de ex-gevangenen buiten schot blijven. Je moet nu eenmaal prioriteiten stellen. Ook nieuws daarover kwam nauwelijks buiten het pro-Israël circuit.

Heldenstatus voor terroristen

De ex-gevangenen hebben, net als 'martelaren' (omgekomen terroristen en strijders) een heldenstatus in de Palestijnse maatschappij. Ze worden geroemd in gedichten, en scholen en straten worden naar hen vernoemd. Het doet er daarbij niet toe of ze omkwamen in de strijd tegen Israëlische soldaten, een bom lieten ontploffen in een winkelcentrum tussen moeders met kleine kinderen, of argeloze lifters en passanten belaagden en met messteken om het leven brachten. Voor de Palestijnse Autoriteit zijn het allemaal helden, die in door de PA gecontroleerde media steevast worden verheerlijkt. Kritische noten zijn niet welkom; voor kritiek is überhaupt nauwelijks ruimte in Palestijnse media.

Op onze TV zagen we een paar weken geleden wel joelende Palestijnen en blije moeders, maar geen Israëlische nabestaanden die nog steeds worstelen met het verlies van hun dierbaren door de aanslagen.

Ware helden

Waarom is de verontwaardiging zo selectief? Wanneer je het conflict wilt oplossen, en daarbij uit gaat van twee staten die in vrede naast elkaar moeten bestaan, is een einde aan de heldenstatus van terroristen even belangrijk als een einde aan de bouw in de nederzettingen. En terwijl links vaak wel de mond vol heeft van het militarisme in Israël en de 'heldenstatus' van soldaten, heeft men geen enkel probleem met de manier waarop de wrede acties van sommige martelaren (een notoir voorbeeld is Dalal Mughrabi, die een buskaping leidde waarbij 12 kinderen omkwamen) worden verheerlijkt. Daarbij is een belangrijk verschil dat het Israëlische leger nooit door de regering wordt geroemd voor het doden van zoveel mogelijk Palestijnen en al helemaal geen onschuldige Palestijnen.

Niet terroristen, of zo je wilt vrijheidsstrijders, en ook niet soldaten, maar mensen die het land opbouwen en bijdragen aan cultuur, democratie, welvaart en welzijn, zouden de ware helden van de samenleving moeten zijn. In Israël worden zowel moedige soldaten en generaals als kunstenaars en wetenschappers geëerd en herdacht. Rabin wordt evenzeer geroemd om zijn vernuft en doortastendheid tijdens de Zesdaagse Oorlog als voor zijn moed en visie tijdens het Oslo vredesproces. Onder de Palestijnen hebben vooral de strijders een heldenstatus, en is hun identiteit voor een groot deel gebaseerd op de strijd tegen Israël.

Geld voor opbouw

Linkse mensen die voor vrede en een tweestatenoplossing zijn, zou dat zorgen moeten baren. Je zou verwachten dat ze het belangrijk vinden dat het geld dat naar de Palestijnen gaat wordt besteed aan opbouw van het land en instituties, aan goed onderwijs en dito gezondheidszorg. En dan wil je dat de lonen van mensen die daaraan werken voor gaan op het uitbetalen van ex-terroristen. Je wilt dat Palestijnse kinderen goede voorbeelden krijgen en de media pluriform zijn. Dat is allemaal niet even vanuit het Westen te regelen, maar het minste dat we kunnen doen is zorgen dat ons geld niet voor zaken wordt gebruikt die daar haaks op staan.

Ik roep de regering, politici en media op om ook aandacht te besteden aan Palestijnse obstakels voor de vrede en die even serieus te nemen als de nederzettingenbouw. Ik roep linkse politici op om te stoppen met de selectieve verontwaardiging, en progressieve idealen en uitgangspunten op het gedrag van beide partijen in het conflict toe te passen. Zodat ik zonder problemen bij de volgende verkiezingen weer links kan stemmen.

Ratna Pelle is medewerkster van de website Israel-Palestina.Info

 

Geen vrijheid in Gazastrook volgens Human Rights Watch

 

Sinds Israel zich in 2005 uit de Gazastrook terugtrok en in 2007 Hamas met een bloedige coup de macht greep, is het met de mensenrechten helaas bepaald niet beter geworden.

 

Wouter

_______________

 

 

Gaza: Abuse, Harassment of Activists

http://www.hrw.org/news/2013/11/25/gaza-abuse-harassment-activists

‘Tamarod’ Supporters Forced to Cancel November 11 Protest

NOVEMBER 25, 2013

Hamas’s attempts to silence Tamarod fit a grim pattern of repressing free speech and peaceful assembly in Gaza. The Hamas Interior Ministry should allow Palestinians to hold peaceful demonstrations and stop persecuting critics.

Joe Stork, deputy Middle East director

(Jerusalem) – Hamas authorities in Gaza have been harassing Palestinians suspected of supporting the “Tamarod Gaza” activist group. The authorities should stop the harassment, allow the group to hold demonstrations, and investigate the alleged torture of Tamarod’s supporters. Tamarod (‘Rebel’) has criticized what it calls poor governance by Hamas and abuses by security services, and has called on Hamas to relinquish power and hold elections.

Human Rights Watch spoke with four men detained by Hamas police and Internal Security authorities on suspicion that they supported the group and three others who were summoned for questioning since the group published a video online in July. Three of the men said interrogators tortured them because they had made pro-Tamarod statements on Facebook or otherwise indicated support for the group. Others described threats and harassment.

“Hamas’s attempts to silence Tamarod fit a grim pattern of repressing free speech and peaceful assembly in Gaza,” said Joe Stork, deputy Middle East director at Human Rights Watch. “The Hamas Interior Ministry should allow Palestinians to hold peaceful demonstrations and stop persecuting critics.”

Tamarod called off a demonstration planned for November 11, 2013, because, according to members of the group, they feared Hamas security services would use excessive force to disperse it. A political activist in Gaza told Human Rights Watch that Tamarod had not requested a permit from the Hamas authorities to hold the demonstration because “people were too afraid” they would be arrested and ill-treated. In August, Hamas authorities briefly detained the activist after he requested a permit to hold a demonstration, ordered him to cancel the demonstration, and denied the permit without explanation, he said. The Hamas authorities have never presented any evidence suggesting that Tamarod advocates or is associated with violence.

A university student in his twenties told Human Rights Watch that Hamas Internal Security officials arrested him on September 4, interrogated and at times tortured him over the course of 11 days, and detained him until September 23. Human Rights Watch has not publicly identified him or any of the Tamarod supporters interviewed due to concern for their safety.

“After a lot of questions, it turned out my crime was that I had clicked ‘Like’ on a Tamarod page on Facebook,” the student said. Interrogators put a cloth bag on his head, beat him, forced him to stand up for five hours at a time, and repeatedly suspended him off the ground by tying his arms above him, he said:

They forced me to give up my phone and my Facebook and Hotmail passwords and asked me about my contacts and my [Facebook] page for three days. The daily routine was standing, interrogation, and praying. I was bagged the whole time. I can’t stop remembering what happened to me. Since my release, sleep doesn’t come until dawn. I keep thinking about what happened.

The student’s mother told Human Rights Watch that the authorities refused to acknowledge his whereabouts for the first week of his detention. “Finally they called us and told us he needed a change of underwear and money to buy food at Ansar [detention facility]. They didn’t tell us he needed a lawyer. It took ten days before the clothes were handed to him.”

Hamas security officials in Gaza City summoned the student again on September 30, again put a bag over his head, and questioned him for four more hours, he said.

Another Tamarod supporter, a journalist in his twenties, told Human Rights Watch that on the morning of September 3, Hamas Internal Security officials summoned him to their offices in Gaza City, where interrogators put a cloth bag over his head, questioned him about the Tamarod Facebook page, suspended him from the ceiling by his arms, forced him to stand in a painful position for about an hour, and beat him:

They accused me of being Fatah [Hamas’ rival political movement], but I said I’m just a [Fatah] supporter and nothing else, and I didn’t know anything specific about the organization. They moved on to asking me about Tamarod and said to talk about my role, that there was no need for me to get beaten.

The journalist said he refused to speak about the group and was released that night, but summoned to appear again at the same facility the following day. “I waited for two hours, then they put a bag over my head and beat me,” he said. “The interrogator was yelling at me that Tamarod was bad, that I should feel guilty. They made me give them my email and Facebook passwords and took my journalist pass.” Internal Security officials released the journalist that night, and later returned his journalist pass.

A third Tamarod supporter, an engineer in his forties, told Human Rights Watch that Hamas security forces summoned him on September 10 for questioning. His interrogators accused him of working for Mahmoud Abbas, the Fatah leader and Palestinian Authority president, and of “having received Tamarod materials, fliers and things from [group members driving] a Jeep,” the engineer said. “I am in favor of Fatah, but that’s all. They kept telling me to confess, confess, to tell them about what happened three days ago. But I had no idea what happened three days ago.” He said he was forced to sit in a child’s chair, then moved to another room and ordered to stand up:

It was very hot. I waited for hours, maybe the whole night, I don’t know. I stopped being able to hear. My legs were numb [from standing] so I bent over a bit. That’s when I was hit on the neck, from behind, and told I would be beaten again if I did not stand straight. I managed [to stand for] another 30 minutes, had to rest and was hit again. I became so tired I just lay down. I didn’t care if they shot me.

The engineer said his interrogation continued the following day. “After I denied knowing anything about a Jeep with Tamarod materials, someone came in and asked if I was in trouble,” he said. “Someone else said yes, and then they hit me so hard that I fell over backward in my chair, with my feet in the air. They started hitting my toes with a small hammer. It was very painful.”

The security officials released the engineer that night, but summoned him to deposit his laptop computer on September 16. He was questioned again and told not to “spread lies” about his ill-treatment during interrogation, but he was not abused further, he said. In the late morning of September 17, he said, “they called me on the phone to come in again so they could close the case.” After he waited 30 minutes, security officials blindfolded him and questioned him again about his alleged Fatah affiliations. They released him later that day.

A second journalist, in his forties, and a political activist in his late twenties told Human Rights Watch that they received anonymous death threats over the phone for their support of Tamarod. The journalist said that after he had written an article supporting Tamarod, he received a call on July 4 from a caller with a blocked number, who “identified himself as a member of Qassam [Hamas’s armed wing] and said they would kill me.” He said a Hamas official later assured him that “the threat was not officially sanctioned.”

The activist said that he joined the Tamarod Gaza group’s Facebook page when it released a video online on July 3, and “I got anonymous threats on the phone about cutting out my tongue and giving me ‘a last warning.’ ” The activist, who says he supports neither Hamas nor Fatah, called the police in Gaza to request protection, but on July 15 Hamas security officers arrested, questioned, and abused him, due in part to suspicions that he supported Tamarod and in part to his role in a demonstration in Gaza against Israel’s mistreatment of its Bedouin citizens that day.
Security officials released the activist that evening, but summoned him for further questioning the next day, July 16. On both occasions, he said, “they asked about Tamarod, my personal life, demonstrations, and claimed that I was connected to Ramallah,” the seat of the Palestinian Authority. “It was humiliating. They threatened me and wanted me to sign papers promising to stop my activities. They made me sit painfully in a small chair for children, for hours, before releasing me.”

Hamas police summoned him again to a Gaza City police station at 9 a.m. on August 1, the date of a planned demonstration:

I asked if they had a warrant, and they told me not to worry, it was just for me to pick up a permit for the demonstration. When I arrived they told me the permit was denied and I had to cancel the demonstration. They let me go but I was picked up again, by intelligence. And then the police called to ask why I hadn’t cancelled the demonstration yet. Luckily my phone broke while I was with the intelligence, so I actually couldn’t cancel it.

The activist said he continued to receive anonymous phone calls and threating text messages until mid-September, when one message threatened that “no more warnings are coming, but they will act.”

Human Rights Watch interviewed another activist, a man his fifties, who has written in support of Tamarod. Hamas Internal Security interrogated him on August 18 and threatened to charge him with libel on the basis of an article he wrote criticizing Hamas in 2012. It was not clear whether his interrogation and the threat of criminal prosecution were related to his support for Tamarod.

The demonstrations Tamarod called for November 11 would have occurred on the ninth anniversary of the death of Yasir Arafat, the former Palestinian president and leader of Fatah. Hamas ousted the Fatah-led Palestinian Authority from Gaza in 2007.

 

Khamenei: Akkoord met Westen leidt tot het uiteindelijke doel (Missing Peace)

 

Het komt misschien niet echt als een verrassing dat Missing Peace het standpunt van Netanyahu verdedigt, maar de citaten van Iraanse politici die worden gegeven zijn zeer verontrustend.

De Iraanse president Rouhani verklaarde dat de vijanden van Iran, die de wereld een Iran fobie probeerden aan te praten hebben verloren. Dat was een duidelijke verwijzing naar de Israëlische regering.  Ook zei hij dat 'de verrijkingsactiviteiten zullen doorgaan zoals in het verleden' en dat het akkoord betekent dat de Iraanse nucleaire rechten nu zijn erkend.

De Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Zarif zei al in Geneve, na de ondertekening van het akkoord, dat "het proces van verrijking van Uranium 20% (dat in korte tijd kan verder worden verrijkt tot 90% ,het materiaal dat nodig is voor een nucleair wapen) zal worden voortgezet gebaseerd op de plannen die Iran al had…….". Ook zei Zarif dat het plutonium project in Arak 'zal worden voortgezet langs dezelfde lijnen als in de huidige situatie'.

 

Enige dagen voor de ondertekening van het akkoord in Geneve bedreigde ayatollah Khamenei Israel in voor hem ongekende bewoordingen. Hij noemde de regering van Israel " Sag-e haar-e najess", wat een hondsdolle onreine hond betekent, een van de meest grove beledigingen in Farsi.

Hij zei dat Israel verzwakt is en gedoemd is te verdwijnen. In dezelfde toespraak tot de Basij strijdkrachten sprak Khamenei over de besprekingen in Geneve. Hij zei dat de onderhandelingen 'zachte vormen van gymnastiek zijn in de manoeuvre in de richting van het uiteindelijke doel'.

Of het echt 1938 is zoals sommigen beweren betwijfel ik, maar feit is wel dat Iran eerder VN inspecteurs heeft misleid en zich niet aan internationale afspraken hield. De uitspraken van Iraanse leiders stemmen dan ook niet hoopvol. Hopelijk zit de internationale gemeenschap er bovenop en maakt duidelijk dat Iran niet alleen heeft gewonnen, maar ook verplichtingen heeft en beloftes heeft gedaan waar het aan gehouden zal worden. 

 

RP

----------

 

Khamenei: Akkoord met Westen leidt tot het uiteindelijke doel

http://missingpeace.eu/nl/2013/11/khamenei-akkoord-met-westen-leidt-tot-het-uiteindelijke-doel/

Door Missing Peace 

 

Onderhandelaars na ondertekening van Geneve akkoord

De Amerikaanse nieuwssite " The Jewish Press" schreef zondag 24 november boven een artikel over de overeenkomst tussen Iran en zes wereldmachten in Geneve het volgende: "Het is september 1938, het aftellen naar 1939 is begonnen".

Dat was een verwijzing naar het akkoord tussen de Britse premier Chamberlain en Adolf Hitler aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog.  Dat akkoord dat volgens Chamberlain vrede had moeten brengen (peace in our time), werd door Winston Churchill die, toen nog in de oppositie zat, als volgt omschreven:

"Wij hebben een nederlaag geleden zonder oorlog en de consequenties van die nederlaag zullen verstrekkende historische gevolgen hebben. Denk niet dat dit het einde is, het is slechts het begin van de misrekening. Het is de eerste slok uit een bittere drinkbeker".

Churchill werd door niemand serieus genomen toen hij deze uitspraak deed. Hij was een eenling, een roepende in de woestijn die toen nog werd behandeld als een spelbreker.

De positie van premier Netanyahu van Israel lijkt na de ondertekening van het akkoord over het Iraanse nucleaire programma op die van Churchill indertijd.  Terwijl de Amerikaanse president Barack Obama haast euforisch was en zei dat het akkoord 'een nieuw pad betekent naar een meer veilige wereld', verklaarde Netanyahu dat 'de wereld een gevaarlijker plaats was geworden omdat het meest gevaarlijke regime in de wereld een behoorlijke stap richting het verkrijgen van het meest gevaarlijke wapen in de wereld had genomen' (Netanyahu tijdens de wekelijkse kabinetsvergadering afgelopen zondag).

Wie heeft er gelijk? De Amerikaanse president en diplomaten zoals Catherine Ashton die als EU commissaris direct verantwoordelijk was voor het afsluiten van het akkoord, of de Israëlische premier en met hem het grootste deel van het Israëlische publiek en de Arabische golfstaten die Israëls zorg over de deal met Iran delen.

Om die vraag te beantwoorden lijkt een analyse van het akkoord en de ontwikkelingen in Iran de afgelopen week de beste oplossing.

De letterlijke tekst van het akkoord laat zien dat de zes wereldmachten in feite afstand hebben genomen van alle VN resoluties waarin werd geëist dat Iran zou stoppen met het verrijken van uranium. Verder blijkt dat geen enkel onderdeel van het Iraanse nucleaire programma geschrapt moet worden. Er is slechts sprake van bevriezing van de diverse onderdelen en het gedeeltelijk omvormen van  verrijkt uranium 20 %.  Het gevolg van deze bevriezing is dat de tijd die Iran nodig heeft om uit te breken naar een atoombom verlengd wordt met enkele weken. Het verscherpte toezicht door de IAEA wil niet zeggen dat Iran nu niet meer in staat is om ongemerkt uit te breken. Het is immers herhaaldelijk gebleken dat Iran geheime programma's had waar de IAEA niet van op de hoogte was. (een voorbeeld is de opwerkingsfaciliteit in Fordo).

In ruil voor de (wat Netanyahu noemt cosmetische)Iraanse concessies wordt een deel van het sanctieregime tegen Iran versoepeld. Volgens de Verenigde Staten is het pakket sancties dat wordt opgeheven of versoepeld 7 miljard dollar waard. Volgens analisten zou dat de Iraanse economie, die op instorten staat, kunnen redden.

Het akkoord wordt in Iran vooral gezien als een overwinning op Israel en als een Westerse erkenning van de Iraanse nucleaire rechten.

De Iraanse president Rouhani verklaarde dat de vijanden van Iran, die de wereld een Iran fobie probeerden aan te praten hebben verloren. Dat was een duidelijke verwijzing naar de Israëlische regering. Ook zei hij dat 'de verrijkingsactiviteiten zullen doorgaan zoals in het verleden' en dat het akkoord betekent dat de Iraanse nucleaire rechten nu zijn erkend.

De Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Zarif zei al in Geneve, na de ondertekening van het akkoord, dat " het proces van verrijking van Uranium 20% (dat in korte tijd kan verder worden verrijkt tot 90% ,het materiaal dat nodig is voor een nucleair wapen) zal worden voortgezet gebaseerd op de plannen die Iran al had……". Ook zei Zarif dat het plutonium project in Arak 'zal worden voortgezet langs dezelfde lijnen als in de huidige situatie'.

Het hoofd van het Iraanse bureau voor atoomenergie Akbar Salehi, verklaarde dat het akkoord geen schade had toegebracht aan de structuur en organisatie van het nucleaire programma. Hij sprak overigens andere taal dan Zarif over de verrijking van uranium 20%. Hij zei dat Iran onder het akkoord uranium verrijking tot 20% zal voorkomen.

Dit zijn de eerste tekenen dat Iran opnieuw zal proberen om verwarring te stichten over haar nucleaire activiteiten.

Het is dit bedrog over de werkelijke aard en de voortgang van het nucleaire programma dat Iran in staat stelde om het materiaal voor een eerste atoombom te produceren (de voorraad uranium 20% die Iran nu bezit wordt geschat op ca. 200 kilo) ondanks voortdurende buitenlandse druk. In 2006 leidde het Iraanse bedrog bijvoorbeeld tot VN resolutie 1696 waarin de ervaringen van de IAEA werden omschreven met het Iraanse bedrog.

Israel heeft echter nog andere redenen om sceptisch te zijn over het akkoord met Iran.

Enige dagen voor de ondertekening van het akkoord in Geneve bedreigde ayatollah Khamenei Israel in voor hem ongekende bewoordingen. Hij noemde de regering van Israel " Sag-e haar-e najess", wat een hondsdolle onreine hond betekent, een van de meest grove beledigingen in Farsi.

Hij zei dat Israel verzwakt is en gedoemd is te verdwijnen. In dezelfde toespraak tot de Basij strijdkrachten sprak Khamenei over de besprekingen in Geneve. Hij zei dat de onderhandelingen 'zachte vormen van gymnastiek zijn in de manoeuvre in de richting van het uiteindelijke doel'.

Khamenei's woorden werden genegeerd door de media buiten Israel en door de onderhandelaars in Geneve.  Ook de Iraanse rol in het conflict in Syrië bleef buiten de besprekingen.  De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken bevestigde dit.

In Israel maar ook in landen zoals Saoedi Arabie wordt nu gevreesd dat de Iraanse invloed in de regio slechts zal toenemen. Dit gebeurt op het zelfde moment dat de positie van de Verenigde Staten in het Midden-Oosten steeds verder wordt verzwakt en de onrust in de Arabische landen voortduurt.

Het lijkt daarom op zijn minst voorbarig om te verklaren dat met het akkoord in Geneve de wereld een meer veilige plaats is geworden.

 

Israelische deelname aan wetenschapsproject problematisch (CIDI)

 

Israel, dat een waardevolle bijdrage zou kunnen leveren vooral op het gebied van innovatie, zou 600 miljoen euro investeren in het project, en zou in ruil daarvoor beurzen en onderzoeksfondsen ontvangen van 900 miljoen. Maar toen de EU in juni dit jaar de 'nederzettingenrichtlijnen' aannam – die in 2014 zouden moeten ingaan in de lidstaten die de richtlijnen omzetten in wetten -, kwam ook de eis dat Israel niets van dit geld zou besteden aan instellingen die óók werken in de gebieden. De EU rekent daartoe ook delen van de Israelische hoofdstad Jeruzalem en de door Israel geannexeerde Golan en wil ook 'indirecte subsidies' tegengaan: als een wetenschapper bijvoorbeeld werkt aan een universiteit binnen de Groene Lijn, maar daar zelf buiten woont, komt zijn project niet voor subsidie in aanmerking.

Ik kan mij voorstellen dat dit de Israelische regering veel te ver gaat. Het is daarbij echt onzinnig en onnodig beledigend om heel Jeruzalem over de groene lijn bezet te noemen. Hier liggen de belangrijkste Joodse plaatsen, hieruit zijn duizenden Joden met geweld verdreven, de hele oude Joodse wijk ligt er. Dat een wetenschapper die net over de groene woont subsidie voor zijn project kan vergeten zou ik zelf ook onverteerbaar vinden. Toch zoekt Israel naar een compromis en is de minister van wetenschap voor. Israel en de EU betichten elkaar er nu van niet compromisbereid te zijn en alleen op details te willen schuiven. Laten we hopen dat er veel details te vinden zijn die met elkaar de scherpe kantjes eraf halen. Maar eigenlijk moet de enorm selectieve verontwaardiging over Israel, die in geen verhouding staat tot de werkelijke misstanden (en de veel soepeler houding tegenover werkelijke misstanden elders) eens aan de kaak gesteld worden. Israel is verre van perfect, maar dat geldt wat mij betreft ook voor een aantal EU landen en al helemaal voor een aantal andere landen waarmee intensief wordt samengewerkt en gehandeld. Over de besteding van het vele EU geld door de Palestijnen aan nobele zaken als een riante maandelijks loon voor terroristen, heb ik het nog niet eens.

 

EU bronnen zeggen dat de EU wel flexibel is, maar Netanyahu geen overwinning gunt. Rare opmerking. Het gaat natuurlijk helemaal niet om een overwinning voor Netanyahu, maar een akkoord dat in redelijkheid wordt gesloten. Vreemd ook dat men er bij Iran blijkbaar geen enkele moeite mee heeft dat na het atoomakkoord Rouhani de overwinning vierde. De weerzin tegen Netanyahu lijkt het van de zakelijkheid, de fairness, en de belangen van de EU te winnen. 

UPDATE: er is gisteravond een akkoord bereikt, zie: http://www.cidi.nl/akkoord-over-israelische-deelname-wetenschapsproject/ 

RP

--------- 

 

Israelische deelname aan wetenschapsproject problematisch

http://www.cidi.nl/israelische-deelname-aan-wetenschapsproject-problematisch/

IN ISRAEL / DOOR ELISE FRIEDMANN / OP 26/11/2013 OM 16:03 / TAGS: EU, GOLAN, PALESTIJNEN

 

 In Israel vergaderde Netanyahu maandagnacht en dinsdag tweemaal met vijf ministers over de mogelijkheden nog deel te nemen aan het grote wetenschapsproject van de EU, Horizon 2020. Aan het eind van de week moet Israel tekenen – of niet, afhankelijk van de voorwaarden die de EU verbindt aan deelname. De EU wil de nieuwe EU-nederzettingenrichtlijnen als een bijlage aan de overeenkomst hechten.

De ministers zitten niet op één lijn. Zo is de in zijn ambt herstelde rechtse minister van Buitenlandse Zaken Lieberman falikant tegen ondertekening, die hij 'capitulatie' noemt, terwijl minister Peri van Wetenschap helemaal voor is. Uiteindelijk gaf Netanyahu opdracht tot diplomatieke inspanningen om een uitweg te vinden uit de patstelling. Als onderdeel daarvan zou minister Livni van Justitie trachten tot overeenstemming te komen met de EU-chef Buitenlandse zaken Ashton.

Israel was het enige land buiten de EU dat zou deelnemen aan het prestigieuze project, waarvoor het Europees Parlement afgelopen donderdag de regels goedkeurde. Universiteiten in de EU staan in de startblokken om subsidies aan te vragen voor hun projecten. De EU steekt tussen 2014 en 2020 in totaal 80 miljard euro in onderzoek en innovatie; dit moet het wetenschappelijke vlaggenschip worden van de EU.

Israel, dat een waardevolle bijdrage zou kunnen leveren vooral op het gebied van innovatie, zou 600 miljoen euro investeren in het project, en zou in ruil daarvoor beurzen en onderzoeksfondsen ontvangen van 900 miljoen. Maar toen de EU in juni dit jaar de 'nederzettingenrichtlijnen' aannam – die in 2014 zouden moeten ingaan in de lidstaten die de richtlijnen omzetten in wetten -, kwam ook de eis dat Israel niets van dit geld zou besteden aan instellingen die óók werken in de gebieden. De EU rekent daartoe ook delen van de Israelische hoofdstad Jeruzalem en de door Israel geannexeerde Golan en wil ook 'indirecte subsidies' tegengaan: als een wetenschapper bijvoorbeeld werkt aan een universiteit binnen de Groene Lijn, maar daar zelf buiten woont, komt zijn project niet voor subsidie in aanmerking.

In eerste instantie zei Israel dat het onder die voorwaarden niet zou deelnemen aan Horizon, maar eerder deze maand deed het enige compromisvoorstellen. Eén daarvan zou een clausule zijn dat Israel accepteert dat de EU niets over de Groene Lijn wil subsidiëren, maar dat dit geen consequenties heeft voor een vredesverdrag met de Palestijnen. De EU eist alvast dat Israel afstand doet van gebieden waarover nog onderhandeld moet worden, was het Israelisch argument.

Wat de standpunten precies zijn, was dinsdagmiddag niet duidelijk. Israelische bronnen stelden dat de EU 'alleen op details flexibel was' en de compromisvoorstellen van Israel afwees; bronnen in de EU vonden dat de EU 'wel flexibel was' en een 'pragmatische manier zocht om het verdrag uit te voeren', maar dat de EU Netanyahu geen "overwinning" gunde. Eind deze week moet duidelijk zijn wat de uitkomst wordt: Israel zou dan getekend moeten hebben.

 

Khamenei en Obama winnen bij atoomakkoord, Netanyahu verliest

 

Het valt nog te bezien of het tussenakkoord ook tot een definitief akkoord over Irans atoomprogramma gaat leiden. De nieuwe Iraanse president lijkt een hervormer als paus Franciscus, maar zelfs als hij dat zou zijn, hij is niet degene die het laatste woord heeft in het land van de Ayatollahs.

Nonetheless, Iran's ongoing "right" to even low-level enrichment raises serious and justified concerns in Jerusalem, Riyadh, Amman, Bahrain, and beyond. The conviction here is that Tehran has managed to fool Obama, and will use the next six months to move closer still to nuclear weapons capability. It is not clear what has been decided regarding surprise inspections at other facilities, such as Parchin. And Iran has a track record of building secret facilities which inspectors know nothing about.

 

Niet alleen Israel, maar ook de Arabische regimes zijn bezorgd, zelfs verbolgen over het akkoord. Men weet steeds minder waar men aan toe is met de Amerikaanse bondgenoot, die eerst Mubarak, en later zijn opvolger Morsi liet vallen, om vervolgens de militairen in Egypte weer onder druk te zetten vanwege het harde optreden tegen Morsi-aanhangers. Evenzo werd lang geaarzeld om actie te ondernemen tegen Assad in Syrië, toen gedreigd met militaire acties, en vervolgens aangehaakt bij een compromis over de vernietiging van het chemische arsenaal.

Relations can only further deteriorate now. This twisted atmosphere could lead some in the moderate Arab world, mistrustful of US readiness to stand up for its allies, to move closer to Moscow, and perhaps even to enter into secretive agreements with Israel, headed by the current "biggest loser," Benjamin Netanyahu.

Wouter

_____________ 

 

Khamenei and Obama are Geneva's winners, Netanyahu the big loser

If Iran uses the coming weeks to further advance its nuclear program, Israel's moment of truth could be much less than six months away

http://www.timesofisrael.com/khamenei-and-obama-are-genevas-winners-netanyahu-the-big-loser/

BY AVI ISSACHAROFF November 24, 2013, 7:55 pm 15

 

Prime Minister Benjamin Netanyahu and President Barack Obama embrace at a ceremony held in honor of Obama as he lands at Ben Gurion Airport near Tel Aviv, on March 20, 2013 (photo credit: Miriam Alster/Flash90)

·       

The interim agreement announced in Geneva early Sunday morning between Iran and the world powers does not resolve the issue of Iran's rogue nuclear power program. It is only the starting point on the way to a decisive junction that the sides will reach in another six months. Only then will it become clear how good or bad the interim agreement is for the State of Israel, the United States, Iran and its Arab neighbors. Only then will it be possible to gauge its success (or lack thereof) in reducing Tehran's ability to attain a nuclear bomb.

Still, even at this early stage, it is possible to declare some interim winners and losers.

Tehran and its Supreme Leader Ali Khamenei (represented by the charming President Hassan Rouhani) are big winners, at least for the next six months. Under the deal, the international community has essentially recognized the right of Iran to enrich uranium, which has long been demanded by the regime. Moreover, the world has basically agreed that for the next half a year, Iran can continue as a nuclear threshold state — though not a nuclear state, a critical difference.

Iran will retain its stores of low-enriched uranium, quantities which today could be further enriched to produce between six and eight nuclear bombs. The financial situation in Iran is likely to improve, given the immediate release of $8 billion in assets and, in the near future, increased state revenue from the easing of sanctions. The likelihood of an "Iranian Spring," a la July 2009, has been decreased and the public support for Khamenei and his messenger Rouhani will only increase. The Iranian president's speech on Sunday morning and Khamenei's statements illustrate how enthusiastically they view the achievement.

A second big winner is US President Barack Obama. Although bitterly critical voices were heard against the agreement in Israel, in the Arab countries close to the United States and even in Congress (including Harry Reid, the Senate majority leader), the White House stayed the course. The American public, entering the holiday season, is likely to welcome the deal — a "historic" alternative to what could have become a new outbreak of American warfare in the Middle East. Obama will tout the Geneva agreement as his latest foreign policy achievement, following the summer deal for the dismantling of Syria's chemical weapons capabilities. And the deal does, indeed, provide for the rolling back, to some extent, of Iran's ability to develop a nuclear bomb: uranium enrichment above 5% will stop, and Western supervision at the Fordo and Natanz facilities will be increased with inspectors allowed in at any time.

Nonetheless, Iran's ongoing "right" to even low-level enrichment raises serious and justified concerns in Jerusalem, Riyadh, Amman, Bahrain, and beyond. The conviction here is that Tehran has managed to fool Obama, and will use the next six months to move closer still to nuclear weapons capability. It is not clear what has been decided regarding surprise inspections at other facilities, such as Parchin. And Iran has a track record of building secret facilities which inspectors know nothing about.

The concern, anger and dismay among moderate Sunni states and in Jerusalem has only increased in light of what is perceived as an exercise in deception by Washington. According to a Sunday Associated Press report, the American government managed to keep secret for months a series of meetings it held with Iranian emissaries, which began even before Rouhani was elected five months ago.

Obama and Iran should not be contemptuous of the "losers." Today there is an unprecedented crisis of faith between the moderate Arab states and Washington. What was perhaps regarded as a beginner's mistake concerning the US attitude toward former Egyptian president Hosni Mubarak, and continued in a surreal fashion with Washington's incoherent stance on the current Cairo strongman, Abdel-Fattah el-Sissi, had already developed, following the deal on Syria, into a terrible sense of betrayal among Arab countries.

Relations can only further deteriorate now. This twisted atmosphere could lead some in the moderate Arab world, mistrustful of US readiness to stand up for its allies, to move closer to Moscow, and perhaps even to enter into secretive agreements with Israel, headed by the current "biggest loser," Benjamin Netanyahu.

The prime minister of Israel has emerged battered and bruised from his struggle with the White House. His efforts, overt and covert, to dissuade Obama from signing the agreement have failed. Some US newspapers have opined that he tried to pull the United States into a war. At home, along with a fair amount of support, he has also drawn some criticism for his belligerent statements on the issue.

It is hard to know how Netanyahu and the Arab states will act with their backs to the wall. Obviously they'll try to use every ounce of leverage to secure a permanent accord that would neutralize Iran's ability to build nuclear weapons in the long term. This will mean pressure on Obama, via the US Congress, to stand by his commitment to thwart the Iranian bomb. There is no shortage of members of Congress, Democrats among them, prepared to go head-to-head with Obama on this issue. That pressure is only expected to increase as the six months mark nears.

Finally, Iran has a history of attempting to hide elements of its nuclear program. If it becomes clear in the coming weeks that Iran is doing so again, and taking further significant steps toward the bomb, then Israel's moment of truth will come in much less than six months.