Fatah viert jubileum eerste aanslag

 

Hamas viert op dit moment zijn oprichtingsjubileum. Fatach deed vrijdag hetzelfde in Gaza, berichtten onder meer de NOS, Volkskrant en veel Engelstalige media, die spraken van het 48-jarig bestaan van de partij. Dit is echter onjuist, zoals vrijwel alleen pro-Israelische bloggers en twitteraars opmerkten.

Dat Fatah nog steeds in haar handvest heeft staan dat Israel opgeheven en met geweld bestreden moet worden werd ook niet vermeld. Fatah geldt als de 'gematigde' factie, waarmee Israel prima zaken kan doen en die Israel heeft erkend (dat was de PLO, maar aangezien Hamas daar geen lid van is, wordt zij gedomineerd door Fatah). Fatah leden zeggen echter geregeld dat het hele land de Palestijnen toebehoort en ook de erkenning van Israel wordt tegengesproken, bijvoorbeeld hier. De uitleg die wordt gegeven is dat alleen de PA regering Israel erkent, en Fatah dit niet doet en Hamas dat in een eenheidsregering dus ook niet hoeft te doen. Die erkenning was overigens vanaf het begin erg dubbelzinnig, en het ging nooit om erkenning van het principe van twee staten voor twee volken, waarbij Israel de staat is waar het Joodse volk zelfbeschikking heeft. 

 

RP

------------

 

Fatach viert jubileum 1e aanslag

http://www.cidi.nl/Nieuwsberichten/Fatach-viert-jubileum-1e-aanslag.html

ZA 05-01-2013 

 

Honderdduizenden Fatachaanhangers bezochten vrijdag in Gazastad de eerste Fatach massabijeenkomst na de machtsovername door Hamas. Zij vierden het 48-jarig jubileum – niet van de oprichting van Fatach zoals ook Nederlandse media berichtten, maar van de eerste aanslag in Israel door een Fatachlid, op 1 januari 1965.

De massale viering van Fatach vrijdag in Gazastad was de eerste waarvoor het Hamasbewind toestemming gaf na de machtsovername in 2007. Hamas deed dit in het kader van de verzoeningpogingen tussen de twee rivalen, nadat de Palestijnse Autoriteit eerder toestemming had gegeven voor een massabijeenkomst in Nablus (klik hier voor een unieke videoreportage).

Hamas viert op dit moment zijn oprichtingsjubileum. Fatach deed vrijdag hetzelfde in Gaza, berichtten onder meer de NOS, Volkskrant en veel Engelstalige media, die spraken van het 48-jarig bestaan van de partij. Dit is echter onjuist, zoals vrijwel alleen pro-Israelische bloggers en twitteraars opmerkten.

Fatach, de 'uitvinder' van de term 'Palestijn', werd echter al opgericht op 10 oktober 1959, door onder meer Yasser Arafat en Mahmoud Abbas in Koeweit. Op dat moment had het echter nog geen 'militair kader'; dit kwam er pas toen Syrië in 1964 terroristen ging werven en trainen voor Fatach.

Het 48-jarig jubileum dat werd gevierd was dat van de eerste 'militaire actie' op Israelisch gebied. Dit was volgens onder andere deze Palestijnse bron een bomaanslag op het Israelische waternet op vrijdag 1 januari 1965.

De feestelijke viering vrijdag werd door honderdduizenden mensen bezocht. Volgens sommige bronnen waren de bezoekers voor een deel niet echt aanhangers van Fatach, maar burgers die ontevreden zijn over het dictatoriale regime van Hamas.

De menigte luisterde naar een opname van PA-president Mahmoud Abbas, die vrijdag meedeelde dat de Westbank van nu af aan officieel 'Palestina' genoemd moet worden.

"Ons volk leeft onder een bezetting en een belegering en het is onze missie om onze pogingen te verenigen om onze hoofdstad Jeruzalem te redden. Maar de overwinning is nabij en wij zullen elkaar spoedig zien in Gaza", zei hij onder meer. Andere citaten: "Gaza was het eerste Palestijnse gebied dat zich ontdeed van de Israelische bezetting. Wij willen dat de blokkade wordt opgeheven, zodat het vrij kan zijn en verbonden met de rest van de natie."

Verder prees Abbas verschillende shahids ('martelaren') van Fatach en van Hamas en andere Palestijnse facties. Hij noemde ondermeer Hamasoprichters Ahmed Yassin en Abed Aziz al Rantissi,  en die van de Palestijnse Islamitische Jihad, Fathi Shiqaqi.

De rally werd vroegtijdig afgebroken. Volgens de officiële lezing van plaatselijke Fatachleiders gebeurde dit door 'het enorme aantal deelnemers en logistieke problemen'.

Getuigen zeiden echter tegen het persbureau AFP dat er een schermutseling uitbrak tussen aanhangers van Abbas en volgers van de voormalige Fatachcommandant in Gaza, Mohammed Dahlan. Dahlan is uit de Fatachpartij gezet wegens conflicten met Abbas. Volgens een andere getuige sprongen er honderden Dahlanaanhangers op het podium, waar zij slaags raakten met de Abbasaanhangers.

Volgens Gazaanse hulpdiensten vielen er naar schatting 55 gewonden, waarvan drie ernstig. Een 23-jarige man kwam om doordat hij zichzelf elektrocuteerde bij een poging om een vlag aan een elektriciteitsmat te hangen.

 

 

Netanyahu stelt E1 bouwplannen uit

 

Het was wel een beetje te verwachten: de met bombarie aangekondigde bouwplannen, bedoeld om de wereld te laten zien dat Israel doet wat het wil en de Westbank niet zomaar op zal geven, worden stilletjes uitgesteld, zoals bouwplannen voor de E-1 zone al vaker werden uitgesteld. Natuurlijk komt dat niet groot in de media, en de meeste mensen zullen denken dat inmiddels de hijskranten zijn gearriveerd en men druk aan het bouwen is. Dat er tussen de aankondiging van bouwplannen en daadwerkelijk bouwen nog een aantal stappen zitten, waarbij plannen kunnen worden gewijzigd en er soms alsnog van wordt afgezien, weten maar weinigen. ‘Israels grenzeloze bouwwoede’ (de Volkskrant vorige week) gaat ondertussen onverminderd voort in de media.

 

RP

---------- 

 

Netanyahu delays E1 construction plans

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4328468,00.html

Despite statements asserting building in contested area will forge on; PM hesitates to approve projects

Akiva Novick

Published:  01.04.13, 09:50 / Israel News

After declaring his support for the controversial E1 area construction plans in December, it appears that Prime Minister Benjamin Netanyahu is hesitating to realize the plans.

 

The controversial building plans underwent several changes since Netanyahu's statement. Their blueprints were approved by the Defense Minister Ehud Barak, but the Prime Minister's Office then ordered not to file them with the zoning committee at this time. 

 

The E1 construction plans raised an international outcry after the prime minister decided on their promotion as a retaliatory measure to the Palestinian Authority's UN status upgrade. 

 

E1. 'All planning is set and done' (Photo: Lowshot)

 

In mid December the prime minister instructed the Coordinator of Government Activities in the Territories to step up the plans' promotion, and a special hearing was held at the Civil Administration's planning committee, in which two plans, for more than 3,000 housing units were approved.

 

The plans' realization now depends on the political echelon's decision – which is still forthcoming.

 

"When it comes to planning, everything is set," a source clarified. "Instructions from the Prime Minister's Office should now go down to the civil administration. I don't know why, but so far they haven't."

 

The Right was furious with the plans' postponement. State Control Committee Chairman MK Uri Ariel (Habayit Hayehudi), was adamant on Thursday: "The halting of the E1 plans by the Prime Minister's Office proves that Netanyahu's statements regarding the settlements are only sleight-of-hand. A day after the elections we'll rediscover the true Netanyahu, the one who froze construction and succumbed to pressure."

 

The Prime Minister's Office did not deny the delay, and said that "There is no change in the decision to continue the promotion of the E1 plan."

 

Itamar Fleishman contributed to this report

Akiva Novick and Itamar Fleishman are Ynet and Yedioth Aharonoth correspondents

 

Voor een twee-statenoplossing in Israel-Palestina (IPI)

 

 

Voor een twee-statenoplossing in Israel-Palestina

http://www.israel-palestina.info/actueel/2013/01/08/voor-een-tweestatenoplossing-in-israel-palestina/

door Ratna.

Ondanks de populariteit van rechts in de peilingen steunt een meerderheid van de Israelische bevolking nog steeds een tweestatenoplossing. Volgens twee parallelle enquêtes van het Dahaf en Smith Institute zegt tweederde van de ondervraagde Israeli's dat zij voor een akkoord zouden stemmen waarin er een gedemilitariseerde Palestijnse staat komt langs de pre-1967 grenzen met een landruil en een gedeeld Jeruzalem. De Israeli's werd verteld dat de overeenkomst pas zou ingaan nadat de Palestijnen al hun veiligheidsverplichtingen waren nagekomen, waarop de VS zouden toezien. Ook zou in de een op een landruil Israels veiligheid worden meegenomen.

De Jerusalem Post meldt iets andere resultaten van eveneens het Smith Institute: 62% zou het principe van twee staten voor twee volken ondersteunen terwijl 78% zich zorgen maakt over de mogelijkheid dat Israel een binationale staat zou worden. Tegelijkertijd denkt volgens het Israel Democracy Institute 58% van de Israeli's dat een twee statenoplossing het conflict met de Palestijnen niet zal oplossen. Een meerderheid zou de noodzaak inzien van een scheiding van de Palestijnen en een einde aan de bezetting om Israels Joodse en democratische karakter te kunnen behouden, ook als dat niet tot vrede leidt, aldus de voorzitter van het onderzoeksbureau.

Dit is natuurlijk geen nieuw idee. Sharon was al voorstander van een eenzijdige terugtrekking, die vervolgens ook in Gaza is uitgevoerd, en er waren plannen om dit vervolgens op grotere schaal op de Westoever te doen. Ook ex-premier Olmert sprak zich hiervoor uit. De gewelddadige machtsovername door Hamas in Gaza en de vele duizenden raketten die sindsdien op Israel werden afgevuurd draaiden dergelijke plannen de nek om. Rechtse tegenstanders wezen er met succes op dat de bezetting, of, in hun woorden, de Joodse aanwezigheid in Judea en Samaria, noodzakelijk is voor Israels veiligheid.

Wanneer Israeli's de vraag krijgen voorgelegd wat zij liever hebben: een Joods en democratisch Israel zonder Westoever of een Israel inclusief Westoever dat ofwel een binationale staat wordt (met in de toekomst een Palestijnse meerderheid) ofwel haar democratische karakter verliest, kiest men voor een Joods en democratisch Israel. Van de Joodse Israeli's is maar een heel klein deel voor een binationale of eenstatenoplossing. Diegenen die de Westoever niet willen opgeven zijn voor het merendeel tegen een volledig Palestijns burgerschap en stemrecht in Israel, en stellen een of andere vorm van autonomie voor, en/of burgerrechten in Jordanië.

Buiten Israel wint dit idee echter wel aan populariteit, en zowel ter linker- als rechterzijde wordt dit geopperd (in een NIW van afgelopen zomer staat dat 35% van de Nederlanders hiervoor is, waarbij nog eens 6% en 8% van de ondervraagden aangaf voor een resp. puur Arabische dan wel Joodse staat in het gehele gebied te zijn). Het meest gehoorde argument voor één staat is dat Israel met de voortdurende bouw in de nederzettingen een tweestatenoplossing onmogelijk heeft gemaakt. De vele Joodse woningen, wegen en andere infrastructuur zouden tot een onomkeerbare situatie hebben geleid. Het is een drogreden, want in werkelijkheid nemen de nederzettingen slechts ca. 1,5% van het gebied in beslag en het gehele land dat onder de controle van de nederzettingen valt is 9,3% (zie bijvoorbeeld dit onderzoek van het CIDI). Met een landruil van 5% kunnen ca. 80% van de kolonisten onder Israel komen. De overige kolonisten kunnen ofwel verhuizen ofwel in een Palestijnse staat leven zoals er ook bijna 2 miljoen Arabieren in Israel leven. Wanneer er vertrouwen is en de wil aan beide kanten om tot een oplossing te komen zou de praktische uitvoering geen probleem hoeven zijn.

Een ander argument is dat Israel om veiligheidsredenen nooit het merendeel van de Westoever kan opgeven. Op zijn smalst is Israel immers nog geen 15 km breed, en bovendien ligt de Westbank hoger en is dus strategisch extra van belang. Daar wordt vaak tegenin gebracht dat Israel tussen 1948 en 1967 ook prima zonder de Westoever kon en zichzelf prima kon verdedigen. Dat is echter te simpel, aangezien Israel er niet vanuit kan gaan dat de Arabieren in de toekomst ook zo slecht oorlog zullen voeren en zoveel fouten zullen maken. Experts voorspellen al enige tijd een Hamas overname van de Westoever indien Israel er vertrekt, waarna Iraanse wapens er binnen zullen stromen en het raketten op Ben Goerion en de Knesset zal regenen. Een terugtrekking van de Westoever zal dan ook garanties moeten bevatten die dat uitsluiten, via grenscontroles, internationale waarnemers en/of een tijdelijke legerpresentie in de Jordaanvallei. In de Gazastrook bleken dat soort zaken echter niet te werken: Hamas stuurde de waarnemers naar huis, en de internationale druk op Israel om de zogenaamde Philadelphi Corridor, langs de grens van Gaza met Egypte, te verlaten was groot. Zelfs nu wordt Israel vaak nog als bezetter in Gaza afgeschilderd, een absurd idee aangezien Israel er geen enkel gezag of controle in de Gazastrook uitoefent. Maar Gaza is de Westoever niet, en zelfs vergaande vredesplannen als het Geneefse Akkoord en de Clinton Bridging Proposals gingen uit van veiligheidsgaranties, early warningstations of een beperkte legerpresentie.

Het voert hier nu te ver om op andere argumenten voor een eenstatenoplossing/binationale staat in te gaan. Wat mij telkens weer verbaast, is hoe de voorstanders hiervan voorbij gaan aan de redenen waarom Israel is gesticht, en de Joden hier vele oorlogen voor hebben uitgevochten: men wilde, na zo'n 2000 jaar vervolging en leven als minderheid in andere landen, weer een eigen staat, zelfbeschikking, soevereiniteit. Men was bereid een staat op een nog veel kleiner gebied als Israel binnen de groene lijn te accepteren, mits het onafhankelijk zou zijn. Daarbij is het bij mijn weten nog niet voorgekomen dat twee volken die zo verschillend zijn en al zo lang met elkaar in een strijd verwikkeld zijn, in een staat vreedzaam en gelijkwaardig naast elkaar zullen leven. Zelfs wanneer de haat en het wantrouwen via allerlei maatregelen, gezamenlijke initiatieven en projecten zal zijn afgenomen, blijft dit een recept voor oorlog, waarbij een van beide het onderspit zal derven, zoals dat ook in 1948 gebeurde.

Voor een tweestatenoplossing en een succesvolle Israelische terugtrekking uit de Westoever is de rol van de internationale gemeenschap cruciaal. Zij zou moeten ophouden alleen Israel te bekritiseren en alleen de bezetting als probleem te definiëren, en meer begrip tonen voor Israels legitieme veiligheidswensen. Ze zou moeten erkennen dat voor een tweestatenoplossing erkenning van Israel als uitdrukking van de Joodse zelfbeschikking cruciaal is, en dit vooraf moet gaan aan de daadwerkelijke terugtrekking. Zij zou bovendien de Palestijnen en Arabische staten moeten aanspreken op de opruiing tegen Israel en het antisemitisme en duidelijk maken dat er geen sprake kan zijn van het zogenaamde 'recht op terugkeer' van de Palestijnse vluchtelingen. De UNRWA moet ofwel opgeheven en de Palestijnse vluchtelingen overgeheveld naar de UNHCR (zoals alle andere vluchtelingen) ofwel haar mandaat flink aangepast, waarbij herhuisvesting voorwaarde wordt voor verdere Westerse steun.

Zo kan Israel weer vertrouwen krijgen in de internationale gemeenschap en het toezicht op overeengekomen veiligheidsgaranties en afspraken aan haar toevertrouwen. Na de erkenning van Palestina als niet-lidstaat is een duidelijk gebaar richting Israel van het grootste belang. Dat zou een zeer positieve invloed kunnen hebben op het wantrouwen in Israel en het gevoel er alleen voor te staan, waar vooral rechts op inspeelt en van profiteert.

 

Voor 2013: 13 goede voornemens voor de media over Israel

 

Onderstaande lijst onderschrijf ik, behalve misschien nummer 11, dit is niet geheel onjuist maar vooral iets dat beter in perspectief gezet moet worden. Dat geldt ook voor Joodse religieuze fanatici en gewelddadige kolonisten: ze zijn er, en ze doen rottige dingen dus daar mag zeker over worden geschreven. Daar hoort wel bij dat je ook aandacht hebt voor zaken die Israel wel doet om Palestijnen te helpen en de vele goede initiatieven.

Wat mij betreft mag er nog eentje bij, namelijk: ‘besteed meer aandacht aan bestaande initiatieven en projecten gericht op verzoening en samenwerking tussen Joden en Arabieren. Meld bijvoorbeeld eens dat er duizenden Palestijnse kinderen in Israelische ziekenhuizen worden behandeld, soms helemaal gratis, omdat de behandeling in de Palestijnse gebieden niet voorhanden is, de PA weigert te betalen en de familie het geld niet heeft.

Een andere die ik graag zou toevoegen: hou eens op met Israels gedrag interpreteren in het licht van de holocaust, met altijd de suggestie dat het buitenproportioneel is en men zo getraumatiseerd is dat men in iedere Palestijn een nazi ziet en zich daarom achter hoge muren wil verschansen. Rapporteer de feiten: wat doen de Palestijnen, wat doet Israel in reactie, en vergelijk dat eens met hoe bijvoorbeeld Turkije op de Koerden reageert. Vergelijk ook eens het aantal en percentage burgerslachtoffers dat Israel maakt en dat andere landen (waaronder de NAVO landen) maken. En betrek de Palestijnse intenties eens wat vaker, het klopt dat er weinig doden vallen in Israel, maar dat ligt niet aan een gebrek aan motivatie tot het doden van Israeli’s bij de Palestijnen. En niet iedere Palestijn mag dan een nazi zijn, antisemitisme is springlevend onder Palestijnen en Arabieren. 

 

RP

---------- 

 

	by Sarit Catz
13 for '13: New Year's Resolutions We'd Like the Media to Make
http://www.camera.org/index.asp?x_context=7&x_issue=37&x_article=2370 Every January, people around the world take stock of themselves and resolve to improve in the new year, vowing to break bad habits and form good ones. In 2013, CAMERA would like news media to do the same and we suggest the following 13 for '13... New Year's Resolutions We'd Like the Media to Make: 1. Stop misreporting on Gaza. Gaza is not occupied, not a “prison camp” and the people are allowed to fish. The Palestinians in Gaza rank above average in the Arab world by all indicators: health care, immunizations, education, nutrition, longevity, and low childhood mortality. Israel withdrew every last soldier, civilian and interred body from Gaza in 2005, the Israeli naval blockade of Gaza is legal and Israel does not control all of Gaza's borders – Gaza has a border with Egypt which Egypt controls. Hamas rules the Gaza Strip and responsibility for any suffering on the part of its residents lies primarily with the terrorist organization. 2. Stop calling Mahmoud Abbas a “moderate”. Since succeeding Yasser Arafat as Palestinian Authority president and leader of Fatah, Abbas almost invariably has been described as a “moderate.” This, despite the fact that Abbas, Arafat and a few colleagues founded Fatah in 1959 to “liberate” Israel, not the West Bank (then occupied by Jordan) or the Gaza Strip (then held by Egypt); that Abbas continues to incite his people against Israel; that he refuses to even negotiate with Israel; and that Abbas published his doctoral thesis as a book, “The Other Side: The Secret Relationship between Nazism and the Zionist Movement,” which denied the severity of the Holocaust and claimed “a secret relationship between Nazism and the Zionist movement.” His PA TV and other media outlets continue to praise terrorist killers as “heroes” and describe Israeli cities as part of “Palestine.” What is moderate about this? 3. Call terrorists “terrorists,” not “militants”. Terrorism, defined by the U.S. Law Code, Title 22, Chapter 38, Paragraph 2656 f(d) and used in the State Department's annual reports to Congress is “... premeditated, politically motivated violence perpetrated against non-combatant targets by sub-national groups or clandestine agents....” The Department of Defense definition recognizes that terrorism is a crime: “The calculated use of unlawful violence or threat of unlawful violence to inculcate fear, intended to coerce or intimidate governments or societies in the pursuit of goals that are generally political, religious or ideological.” “Militant,” on the other hand, is undefined by American law and its consensus usage journalistically – militant unionist, militant environmentalist, militant vegetarian – is as an adjective. It suggests vehemence and persistence but not illegal violence. Farmers farm, lawyers practice law, and terrorists commit terrorism – they don'tadvocate causes. 4. Report accurately on the security barrier. The security fence is a nonviolent way to reduce terrorism and it has been extremely effective in saving lives – both Jewish and non-Jewish. It was constructed in response to the second “intifada” and has significantly reduced terror attacks originating from the West Bank. It does not “completely surround Bethlehem”, it is not “a wall” nor an “iron curtain.” Furthermore, there are security and separation barriers all over the world that get no criticism – or coverage – whatsoever. 5. Report that it is the Palestinian Arabs – not Israel – who refuse to negotiate peace. While Israel has repeatedly invited Palestinian leaders to return to the negotiating table for peace talks, they have insisted they won't do so unless Israel first satisfies their preconditions. Even after Israel in 2009 announced a 10-month moratorium on new settlement construction, Mahmoud Abbas avoided talks until just weeks before the moratorium was set to expire. And when the moratorium did expire, he again spurned negotiations. 6. Report on the constant incitement to hatred of Jews and Israel in Palestinian media, schools and the public square. Major media have failed over many years to report accurately, consistently and with due prominence the pervasive and genocidal rhetoric against Israel and the Jewish people. Blood libel, the false accusation that Jews murder children, is a favorite theme of Arab media, used as the story line for comedy sketches and dramatic programming. Palestinian Media Watch has documented numerous instances of Palestinian Authority dehumanization and vilification of Jews and Israelis. And does this incitement have any effect? According to Abdelghani Merah, his brother perpetrated the Toulouse massacre early last year because he was exposed to “hatred, racism and anti-semitism ... from a very young age.” 7. Report on the Jewish refugees from Arab lands. The media report frequently about Palestinian refugees, but of the 850,000 Jews living in Arab countries who were dispossessed and forced out between 1947 and 1972, almost nothing is said. Ancient Jewish communities had existed in Arab countries for millennia until the Arab League defined all Jews as enemies of the state in 1947. State-sanctioned violence, arbitrary arrests, and forced expulsions followed. Arab governments confiscated billions of dollars of Jewish property. The total area of land seized from these Jews is five times the size of the state of Israel. While CAMERA has detailed the story of Jewish refugees from Arab countries extensively (see here, here, here, and here), few major media outlets cover the issue. 8. Shed the false narrative that the Israeli-Palestinian conflict is at the heart of all the problems in the Middle East. The phrases “the Middle East conflict” and “the Middle East peace process,” as applied to Israeli-Palestinian affairs, always have been more exaggerations than synonyms. The Iran-Iraq war and Algerian civil war are examples of inter-Arab bloodshed that dwarfs the Israeli-Palestinian conflict. Others include the Lebanese civil wars from 1975 to 1990, with hundreds of thousands of casualties and Syria's annihilation of the Muslim Brotherhood in Hama in 1982, with an estimated 10,000-40,000 fatalities. Today, a bloody civil war rages in Syria with over 60,000 dead and tens of thousands more wounded. Of course, the “Arab Spring” demonstrated clearly that turmoil in the Middle East frequently has nothing whatever to do with Israel. 9. Report on the real suffering of women, homosexuals, religious and ethnic minorities in Arab and Muslim countries. Women's rights are grossly constrained in Arab countries, where so-called “honor killings” are still common and largely unpunished.Gay Iranians, if caught, face execution. Gays in Saudi Arabia, if arrested, face, at best, flogging or imprisonment. In Gaza, homosexual acts are illegal and punishable by up to ten years in prison. Palestinian Christians, like other religious and ethnic minorities in the Middle East, are the target of mistreatment, harassment and in some instances, violent oppression at the hands of their Muslim neighbors. 10. Report that both the Hamas charter and Fatah constitution call for the destruction of Israel. The Hamas charter calls for Jihad against Israel and dismisses any political solution. “Israel will exist, and will continue to exist, until Islam abolishes it,” reads an introductory quote on the document. It also asserts genocidally that that Hamas' battle with the Jews extends beyond Israel. The constitution of the Fatah movement also calls for the “complete liberation of Palestine, and eradication of Zionist economic, political, military and cultural existence” through violence, and similarly dismisses political solutions. 11. Stop suggesting that Israel's democracy is under threat. At this very moment, the Syrian regime is murdering its own citizens. Lebanon is run by a terrorist group, Hezbollah. Jordan is an absolute monarchy that recently revoked the citizenship of thousands of residents of Palestinian descent. Gaza is run by Hamas, a terrorist group that hasn't had elections in years and the West Bank is run by a corrupt kleptocracy whose term also expired years ago and continues to hold office illegally. These governments are truly embattled and their citizens suffer, yet Israel's internal politics attracts the lion's share of media scrutiny and, usually, criticism. 12. Focus less on Israel. If the media were not obsessed with hectoring Israel, imagine the column-inches and airtime that could be freed up for coverage of... the Chinese occupation of Tibet, the continued imprisonment of Christians in Iran, deadly Turkish attacks on the Kurds, police brutality throughout the Arab Middle East, the plight of Liberian, Angolan, Congolese, Ivorian and other refugees, not to mention world-leading breakthroughs in medicine, agriculture, communications, microtechnology and other fields by Israelis and others around the globe. 13. Follow the Society of Professional Journalists' Code of Ethics. From the preamble: “Members of the Society of Professional Journalists believe that public enlightenment is the forerunner of justice and the foundation of democracy. The duty of the journalist is to further those ends by seeking truth and providing a fair and comprehensive account of events and issues.” Just a reminder.

 

Het probleem van links in Israel (IMO Blog)

 

Het probleem van links in Israel

http://www.israel-palestina.info/actueel/2013/01/06/het-probleem-van-links-in-israel/

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000715.html

IMO Blog

Op 22 januari zijn er in Israel verkiezingen, en de verwachting is dat het rechtse blok weer zal winnen. De kranten zullen de nationalistische visie van Lieberman, wiens partij nu is gefuseerd met Likoed, weer uitgebreid hekelen. Ook Netanyahu, die naar alle waarschijnlijkheid weer premier zal worden, zal als rechtse nationalist worden weggezet. De kolonisten, waarmee Likoed goede banden onderhoudt, zullen als winnaars van die uitslag worden neergezet, de Palestijnen als verliezers. 'Verkiezingsuitslag doodsteek voor vredesproces' en 'Israel op ramkoers' zullen de kranten koppen. Ook ik maak me zorgen over de populariteit van rechts en het moeizame antwoord van links op deze trend. Er zijn maar liefst vier partijen in de centrum-linkse hoek, de Arbeidspartij, die zichzelf uitdrukkelijk als centrumpartij positioneert, Kadima onder leiding van oud minister Shaul Mofaz, Hatnuah onder leiding van Tzipi Livni en Yesh Atid onder leiding van de populaire ex-TV presentator Yair Lapid. Verder naar links is er Meretz en nog drie (voornamelijk) Arabische en niet-zionistische partijen.

Het grootste probleem van links is echter niet hun verdeeldheid maar het feit dat ze geen goed antwoord hebben op de Arabische afwijzing van Israel en haat tegen de Joden. Het linkse verhaal, dat vrede aanbieden en concessies doen deze haat zou tegengaan en tot acceptatie zou leiden, bleek niet te kloppen. Toegegeven, Israel zond en zendt vaak tegenstrijdige signalen uit, het doet concessies en bouwt huizen op de Westoever, het uit soms dreigende en dan weer verzoenende taal, het lijkt onverschillig voor Palestijnse problemen door de afscheidingsbarrière en checkpoints, maar het Hooggerechtshof stelt Palestijnen ook geregeld in het gelijk. Terwijl het Israelische leger op terroristen jaagt worden gewonde Palestijnen behandeld in Israelische ziekenhuizen. En terwijl er vanuit Gaza raketten worden afgevuurd levert Israel Gaza stroom, die overigens mede door de PA en dus indirect door de EU wordt betaald (de schuld die de PA bij het Israelische electriciteitsbedrijf heeft wordt nu met ingehouden belastinggeld betaald).

Belangrijker is dat Israel zich terugtrok uit de Gazastrook, en in 2000 en 2008 een vergaand vredesvoorstel deed. Rechts wijst met succes op de raketten die er sinds de terugtrekking uit Gaza op Israel zijn afgevuurd, en de toegenomen macht van Hamas dat zich er vrij kon ontwikkelen. Rechts wijst ook op het mislukte Oslo vredesproces en hoe het 'gematigde' leiderschap dat eerst onder leiding van Arafat en daarna van Abbas stond, openlijk terrorisme steunde en door ging met de opruiing tegen Israel, om af en toe even tegen Westerse journalisten te zeggen dat men voor vrede is. Abbas is beter dan Arafat maar ook hem is deze double speak niet vreemd.

Het probleem van links is dat het geen overtuigend antwoord heeft op deze kritiek, en niet veel meer weet te verzinnen dan toch maar weer je bereid te tonen concessies te doen en te hopen dat nu wel echt gematigde Palestijnen zullen opstaan die kritisch naar hun eigen kant kijken. Het is nog steeds wachten op de Palestijnse 'Vrede Nu' beweging, een Palestijnse Uri Avnery, Gideon Levy en Aktiva Eldar die wekelijks hun columns schrijven over Palestijnse misstanden en meer gebaren van hun kant aan de Israeli's bepleiten, en wachten op Palestijnse pro-Israel partijen die mee zullen doen aan vrije Palestijnse verkiezingen. Voor veel Israeli's staat inmiddels vast dat dit alles er niet zal komen en dat ook als men alle Palestijnse eisen zou inwilligen er geen vrede komt, of het moet een vrede zonder Israel zijn. En het is duidelijk dat die Palestijnen die werkelijk vrede met Israel willen, dit niet hardop kunnen zeggen zonder zelf gevaar te lopen.

Hoe imperfect ook, Israel heeft genoeg vredesgebaren gemaakt en genoeg openingen geboden om duidelijk te maken dat het bereid is tot een compromis. Er werd echter niet toegehapt, en er kwamen steeds nieuwe Palestijnse eisen bij. En zo kwam eerst Sharon, en later Netanyahu aan de macht, en zo zal Netanyahu binnenkort wederom premier worden.

Ik zou het graag anders zien, maar Morsi, Meshaal en ook Abbas hebben aan deze trend een behoorlijke bijdrage geleverd.

Ratna Pelle

 

Morsi en de Egyptische Jodenhaat (IMO Blog)

 

Morsi en de Egyptische Jodenhaat

http://www.israel-palestina.info/actueel/2013/01/06/morsi-en-de-egyptische-jodenhaat/

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000714.html

IMO Blog

Een tijdje terug las ik op diverse pro-Israel websites het alarmerende bericht dat de Egyptische president Mohammed Morsi bij een gebedsdienst aanwezig was, waar werd opgeroepen tot de vernietiging van de Joden. De islamitische geestelijke Futouh Abd Al-Nabi Mansour, hoofd van de Religieuze Stichting in de Egyptische provincie Matrouh, ging voor in het gebed en zei onder andere:

Allah, reken af met de Joden en degenen die hen steunen, Allah, verspreid hen, scheur hen aan stukken.

Morsi bad mee en zat op de voorste rij. Hij heeft zich naderhand op geen enkele wijze van die woorden gedistantieerd. Onlangs stuitte ik op een interview dat Morsi in 2010 gaf. Hij zei onder meer:

Of je accepteert de zionisten en alles wat ze willen, of het is oorlog. Dat is hoe wij deze bewoners van Palestina kennen – deze bloedzuigers, deze agressors tegen Palestijnen, deze oorlogshitsers, deze afstammelingen van apen en varkens.

We moeten elke mogelijke strijd met hen aangaan. Er moet militaire strijd zijn in het land van Palestina tegen deze criminele zionisten, die Palestina en de Palestijnen aanvallen. Zij mogen nergens een kans krijgen. Zij mogen in geen enkel Arabisch of islamitisch land aanwezig zijn. Zij moeten verdreven worden uit onze landen.

Daarom moeten deze onderhandelingen stoppen, voor altijd. Iedereen moet zich slechts wijden aan het ondersteunen van de strijd. Dat is de keuze van de Palestijnen en van ons allen – Arabieren en moslims, Palestijnen en anderen. Wij moeten allemaal beseffen dat strijd de enige manier is om Palestina te bevrijden."

En ik las dat een adviseur van Morsi meent dat Israel over tien jaar niet meer zal bestaan. Hij zei:

"There won't be a thing called Israel anymore; only Palestine, and it'll contain Jews, Muslims, Christians and Druze, and all of the people who lived there to begin with," he said. "Anyone who wants to stay will stay as a Palestinian citizen."

Thus, he explained, "all of those who occupied it" — including Jewish former residents of Egypt – "will have to return to their homelands."

De bekende retoriek, zo zijn velen (en ik soms ook) geneigd te denken. En wanneer een Westerse journalist ernaar vraagt, zeggen Morsi en andere leiders netjes dat ze het vredesverdrag met Israel niet willen opzeggen en er al helemaal geen sprake zal zijn van oorlog. En heeft Egypte niet keurig bemiddeld in het laatste conflict tussen Israel en Hamas? Achter de felle retoriek gaan nog steeds pragmatici schuil, die weten dat een oorlog met Israel niet in hun belang is, en hun handen vol hebben aan binnenlandse problemen, aldus de conventionele wijsheid.

Het is zeker waar dat oorlog niet in het belang van Egypte is, maar daar houdt voorgaande redenering ook op. Het staakt het vuren werd vooral bemiddeld door de leiding van de Egyptische veiligheidsdienst, waar men redelijk goede kontakten met Israel heeft. De Moslim Broederschap is een radikaal islamitische partij die principieel tegen Israels bestaansrecht is gekant. Er is in hun ogen geen plek voor Joodse soevereiniteit in gebied waar de moslims eerder de baas waren en dat de moslims daarom toebehoort. Joden mogen er op zijn best als dhimmi's leven, maar gezien de wijdverbreide Jodenhaat in het Midden-Oosten is de vraag hoe lang zij het zullen uithouden. Hamas hangt dezelfde ideologie aan en is nauw met de Moslim Broederschap verwant. Ook zij meent principieel dat het hele land de Palestijnen toebehoort en middels gewapende strijd, de jihad, bevrijd moet worden. Niet alle Palestijnen en Egyptenaren denken er zo over, en sommigen vinden weliswaar dat de Palestijnen recht hebben op het hele land, maar zouden kunnen leven met een compromis. Dat is echter niet wat hun zelfgekozen leiders uitdragen, in het openbaar en via door hen gecontroleerde media en via scholen en moskeeën. Alleen tegenover Westerse journalisten laat men zich wat gematigder uit.

Over de Egyptische Jodenhaat en anti-Israel agitatie lezen we zelden in de gewone media. Dit antisemitisme is overigens geenszins nieuw. Toen ik me tijdens de tweede intifada intensiever met Israel en het Midden-Oosten ging bezig houden, viel mijn mond open toen ik de vertaling van een interview met een Egyptische 'historicus' op de Egyptische staatstelevisie las. Hitler had gelijk en de Joden deden nu hetzelfde, of erger, met de Palestijnen, was de strekking. Het bleek geen uitzondering, en dit soort uitspraken werden in eigen land nauwelijks veroordeeld. Wat ik wel in de media tegenkwam waren veroordelingen van uitspraken van Israelische politici zoals Sharon, die als een ijzervreter en Palestijnenhater werd neergezet, en natuurlijk Ovadia Yosef, de inmiddels dementerende geestelijke van Shas met zijn idiote uitspraken. Omdat je er buiten het pro-Israel circuit zelden over hoort, schrok ik me rot toen ik de nazi-propaganda springlevend zag in Arabische media en bij Arabische geestelijken. Het zette het Israelisch-Palestijns/Arabische conflict in een ander perspectief, ondanks de ook niet bepaald vredelievende taal die Sharon soms liet horen.

Sinds de Arabische omwentelingen lijkt het antisemitisme nog toegenomen, maar de Westerse media zwijgen nog steeds. Langzaam komt er meer aandacht voor de toch wel dominante positie die de islamisten hebben ingenomen, en dat de jonge, nieuwe generatie die twee jaar geleden op het Tahrirplein stond, of die Westerse journalisten daar vooral zagen staan, niet veel in de melk te brokkelen hebben. De veranderde houding tegenover Israel werd tot nog toe vooral geïnterpreteerd als een vorm van nieuw Arabisch zelfbewustzijn, tegenover de corrupte leiders die voor Amerikaans geld en rust aan hun grens bereid waren de Palestijnen te laten stikken. De nieuwe leiders, die meer naar het volk luisteren, kunnen zich dat niet meer permitteren, zo heet het, en stellen zich assertiever op tegenover Israel. De suggestie dat de oude leiders naar Israels en Amerika's pijpen dansten is natuurlijk flauwekul. De Arabische landen hebben Israel en ook de VS op diplomatiek niveau continu tegengewerkt en soms werden ook terroristische organisaties gesteund. De nieuwe leiders zullen evenzeer Amerikaans geld en rust aan hun grens kunnen gebruiken, en evenmin bereid zijn de Palestijnen werkelijk te helpen. Ik verwacht niet dat Morsi de Palestijnse vluchtelingen een warm welkom zal heten en bijvoorbeeld zal aanbieden de 150.000 Palestijnse vluchtelingen die het onder Assad zwaar te verduren hebben, in Egypte op te nemen. De Arabische liefde voor de Palestijnen is wat dat betreft nogal betrekkelijk: geen volk krijgt zoveel sympathiebetuigingen in de Arabische wereld (vergelijk de islamitische Tsjetsjenen of de Arabische minderheid in Iran, of die in Birma waarvan ik laatst in de Volkskrant las dat ze vreselijk worden onderdrukt, of de Oeigoeren in China) maar tegelijkertijd is men niet bereid Palestijnen in eigen land gelijke rechten te geven of de PA uit haar geldnood te helpen. Israelhaat lijkt in de Arabische wereld dan ook zwaarder te wegen dan werkelijke betrokkenheid bij het lot van de Palestijnen.

Ratna Pelle

Hamas verbiedt samenwerken met Israëlische media

 

Dat er in de Gazastrook onder het Hamas regime geen persvrijheid heerst, mag duidelijk zijn. Kritische journalisten worden geïntimideerd, kranten gesloten. Nu is er een nieuwe restrictie ingevoerd: journalisten in Gaza mogen niet samenwerken met 'zionistische media en journalisten'.

 

Het is door al deze restricties steeds moeilijker voor Westerse journalisten om in Gaza hun werk te kunnen doen, en ons een eerlijk en objectief beeld te geven van wat er gebeurt en waarom. Daar zijn de media niet open over. Zij melden een x aantal doden door een Israelische luchtaanval volgens 'Palestijnse' (lees: Hamas) bronnen zonder erbij te zetten dat die in het verleden niet altijd even betrouwbaar waren. Doden door eigen vuur en het moedwillig in gevaar brengen van de eigen burgerbevolking worden onderbelicht.

 

RP

-------- 

 

Hamas: verbod op Israelische media

http://www.cidi.nl/Nieuwsberichten/Hamas-verbod-op-Israelische-media.html

VR 28-12-2012 

 

De Hamasregering heeft journalisten in Gaza verboden samen te werken met "alle Zionistische media en journalisten".

 

Het Hamaskabinet heeft 'Zionistische media' tot "vijanden" verklaard, bericht AFP. Op de Westelijke Jordaanoever geldt een dergelijke beperking niet.

 

Wat de aanleiding was voor dit verbod aan Gazaanse journalisten is niet duidelijk. Hamas heeft al sinds 2006 de alleenheerschappij in de Gazastrook, en Israeli's komen de strook ook niet in. Het Franse persbureau Agence France Presse, dat over deze nieuwe beperking bericht, werkt met Palestijnse journalisten in de Gazastrook.

 

De bureauchef van de New York Times in Jeruzalem, Jodi Rudoren, bevestigde het verbod op zijn facebook pagina.De Gazaanse journalist Abeer Ayyoub had hem hierover bericht. Het verbod geldt mogelijk niet alleen voor Israelische media en journalisten: volgens de kabinetsverklaring worden persvergunningen van nu af aan alleen nog afgegeven via de binnenlandse veiligheidsdienst van Hamas.

 

~~~~~~~~~~~~

 

Palestijnse journalisten Gaza mogen niet meer samenwerken met Israëlische media

http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/1554554/2012/12/27/Palestijnse-journalisten-Gaza-mogen-niet-meer-samenwerken-met-Israelische-media.dhtml

Bewerkt door: redactie
27/12/12 - 18u55 Bron: belga.be

 

Hamas heeft Palestijnse journalisten in Gaza verboden om nog langer samen te werken met Israëlische media of hun vragen te beantwoorden. Dat is een probleem voor de Israëlische pers, schrijft de Britse krant The Guardian.

Omdat het in Gaza te onveilig zou zijn, verbiedt de Israëlische overheid sinds 2006 dat journalisten uit Israël Gaza betreden. Daardoor was de Israëlische pers voor haar berichtgeving afhankelijk geworden van Palestijnse en internationale journalisten. Ook internationale journalisten zou de toegang tot het gebied ontzegd worden, vrezen journalisten ter plaatse.

In het bevel, dat deze week werd uitgevaardigd, staat dat "de regering beslist heeft om samenwerking met de zionistische media te verbieden, ten gevolge van hun vijandigheid. Het verbod geldt voor alle Palestijnse journalisten." Ambtenaren en andere regeringsfunctionarissen mogen ook niet langer interviews geven aan de Israëlische pers.

Sami Ajrami, de voorbije 18 maanden correspondent in Gaza voor de Israëlische krant Maariv, zei aan The Guardian dat hij teleurgesteld is. "Israëliërs moeten weten wat er aan de hand is. Dit is niet goed voor de Palestijnse zaak. Maar Hamas is aan de macht, en heeft veel kritiek gekregen van Israëlische en internationale media. Op die manier willen ze dat beter controleren. Ze zullen ook internationale journalisten de toegang tot de enclave ontzeggen."

Eerder oefende Hamas al druk uit op Palestijnse journalisten die kritiek uitten op het Hamas-regime. Dat bleek uit een rapport van Human Rights Watch.

 

Aantal christenen in Israël neemt licht toe

 

Alles is relatief: het aantal joden en vooral het het aantal moslims groeit sterker. Het opvallende is eerder dat Israel waarschijnlijk het enige land in het Midden-Oosten is waar het aantal christenen toeneemt. In de Palestijnse gebieden en de Arabische buurlanden neemt hun aantal al jaren af.

 

Wereldwijd is het aantal Joden sinds de Holocaust maar licht gestegen, tot naar schatting 13,5 of 14,5 miljoen. Iets minder dan de helft daarvan woont tegenwoordig in Israel.

 

Wouter

___________

 

„Aantal christenen in Israël neemt toe"

http://www.refdag.nl/kerkplein/kerknieuws/aantal_christenen_in_israel_neemt_toe_1_703556

02-01-2013 11:14 | Kerkredactie 

 

JERUZALEM – Het aantal christenen in Israël is de afgelopen jaren licht toegenomen en bedraagt nu ongeveer 158.000. Dat meldde het Israëlische Centrale Bureau voor de Statistiek (CBS) maandag. 

 

Uit tellingen van de overheids­instantie blijkt dat de meeste christenen in het Joodse land, zo'n 80 procent, van Arabische komaf zijn. Van de overige 20 procent vormen emigranten uit de voormalige Sovjet-Unie de grootste groep. 

 

Volgens de Israëlische statistische dienst kent de stad Nazareth de grootste christelijke gemeenschap in Israël. Hier wonen 22.400 christenen. Andere plaatsen met relatief veel christelijke inwoners zijn Haifa (14.400), Jeruzalem (11.700) en Shfaram (9400). 

 

Het Israëlische CBS stelt dat christenen in Israël ten opzichte van Joden en moslims bovengemiddeld vaak het voortgezet onderwijs afronden. Het percentage ligt op 64, tegen 59 procent van de Joden en 48 procent van de moslims. Opvallend is ook dat 10,2 procent van de christelijke Arabieren een medische studie volgt, tegen 4,6 procent gemiddeld. 

 

Hoewel het aantal christenen in Israël toeneemt, is er geen sprake van een sterke groei, aldus het Israëlische CBS. Jaarlijks groeit de groep christenen met 1,3 procent. Het aantal Joden daarentegen groeit jaarlijks met 1,8 procent. Vorig jaar lag het totaal aantal Joodse inwoners van Israël voor het eerst in de geschiedenis van het land boven de 6 miljoen. Van de 8 miljoen inwoners van het land is daarnaast 1,6 miljoen moslim, 21 procent van het totaal. Deze bevolkingsgroep groeit jaarlijks met 2,5 procent. 

 

Van de drie groepen zijn christenen gemiddeld het oudst, aldus het CBS in Jeruzalem. Het aantal christenen dat jonger is dan 20 jaar bedraagt 30,1 procent, tegen 33,5 procent van de Joden en maar liefst 48,7 procent van de moslims. 

 

Uit de statistieken blijkt dat christenen in Israël minder makkelijk aan werk komen dan Joden. Slechts 54 procent van de groep heeft werk, tegen bijna driekwart van de normale beroepsbevolking. Christelijke Arabieren hebben het nog moeilijker: slechts 48 procent van deze groep heeft een baan. 

 

Dat het aantal Joden in Israël vorig jaar voor het eerst meer dan 6 miljoen bedroeg, is opmerkelijk, stelt Dina Porat, chef-historicus van het herinneringscentrum Yad Vashem. Het aantal is gelijk aan de hoeveelheid Joden die tijdens de Tweede Wereldoorlog door de nazi's werd omgebracht. Heel bijzonder vindt ze die constatering overigens niet. „Wereldwijd waren er voor de Holocaust 18 miljoen Joden. Nadien waren het er iets meer dan 13 miljoen. Dat aantal is nog nauwelijks veranderd. Wel bijzonder is dat het aantal Joden in Israël nu bijna de helft is van alle Joden ter wereld."

 

 

Peiling: meerderheid Israeli's willen tweestatenoplossing

 

Het zou interessant zijn om deze opiniepeiling met eerdere peilingen te vergelijken, maar dan moeten de vragen wel hetzelfde geformuleerd zijn.

Bijv. 62% van de Israeli's willen volgens deze peiling een tweestatenoplossing. In een peiling uit 2009 zei 78% bereid te zijn een tweestatenoplossing te accepteren, maar door de andere manier van vragen kan men zeker niet zonder meer beweren dat de steun hiervoor is afgenomen.

Responding to the question "Which scenario would you prefer in order for the state of Israel to maintain its democratic and Jewish character in twenty years time?" 22% said they believe the status quo will continue (without annexing the territories) whilst 13% believe Israel will annex the territories without giving Palestinians full civil rights, and a minority of 7% predict annexing what they see as Judea and Samaria with full civil rights for citizens. The remaining 58%, as stated, predict two states living side by side with fixed borders.

 According to the poll, a majority of 62% of the Israeli public support the principle of "two states for two peoples," whilst a large majority (78%) are concerned about the possibility that Israel will become a bi-national state. 

 
Wouter

_____________

 

The Jerusalem Post  

Poll: Majority of Israelis prefer two state solution

By GABRIELLA WEINIGER

12/18/2012 11:55

Smith Research poll shows majority of Israelis fear a bi-national state; youth hold more right-wing positions.

 

http://www.jpost.com/DiplomacyAndPolitics/Article.aspx?id=296405 

 

 A clear majority of Israelis believe that the establishment of a demilitarized Palestinian state is Israel's best chance to remain a Jewish and democratic state in twenty years time, a Smith Research poll showed on Monday. 

 

 The survey, commissioned by Blue and White Future, was conducted among 500 respondents from a representative sample of the adult Jewish population in Israel.

 According to the survey, 58% of Israelis would prefer to see Israel remain as a Jewish, democratic state through fixed state borders along the route of the West Bank security barrier, seeing Israel preserve its character alongside a demilitarized Palestinian state. 

 

 Responding to the question "Which scenario would you prefer in order for the state of Israel to maintain its democratic and Jewish character in twenty years time?" 22% said they believe the status quo will continue (without annexing the territories) whilst 13% believe Israel will annex the territories without giving Palestinians full civil rights, and a minority of 7% predict annexing what they see as Judea and Samaria with full civil rights for citizens. The remaining 58%, as stated, predict two states living side by side with fixed borders. 

 

 According to the poll, a majority of 62% of the Israeli public support the principle of "two states for two peoples," whilst a large majority (78%) are concerned about the possibility that Israel will become a bi-national state. 

 

 The survey shows that younger people have more right-wing positions than adults, with 69% of respondents aged fifty and above supporting the principle of "two states for two peoples" compared to 63% among those aged 30-49 and 42% of those aged 18-29. 

 

 Further, 25% of those aged 18-29 supported a scenario involving the annexation of the territories without giving full rights to the Palestinians in order to keep Israel a Jewish and democratic state, compared with 16% of those aged 30-49 and 7% aged fifty and above. 

 

 The Co-Chairman of Blue and White Future, Gilad Sher commented on the findings, saying: "The public is beginning to internalize the idea that a Jewish, democratic Israel needs to be separated from the Palestinians, with or without a [peace] agreement." 

 He added that it is the responsibility of the government to push the two state solution forward in the interest of Israel's national security. 

 

 In a related research study by the Israel Democracy Institute, 58% of Israelis do not believe that a two-state solution will end the conflict between Israelis and Palestinians.  

 The results were revealed during a panel discussion at the Sapir College in Sderot on Tuesday titled "Agreement for Peace" which engaged public opinion about the conflict and premises for its resolution.

 Prof. Tamar Hermann presented a study carried out by the Israel Democracy Institute which dealt with the question: "What is the position of the Jewish public in Israel towards peace with the Palestinians?"

 The research showed that peace with the Palestinians in 2012 is not one of the top priorities for citizens of Israel. Further, it showed the social justice protests of 2011 had "almost no effect" on the rate of achieving peace with the Palestinians. 

 

 According to the study, the importance of peace and security in 2012 is one of the lowest measured priorities for the Israeli public. It's index, according to the study, is 14.7, compared to 56.8 in 1969.

 MK Aryeh Eldad commented on the findings, saying the public is "not ready to buy the faulty product we call Oslo," adding that partition cannot solve the conflict which is centered around far more than just territory.