Meerderheid Israelische Arabieren accepteert Joodse staat

 

Deze enquete geeft een genuanceerd beeld, waaruit blijkt dat de Arabieren zeker niet als een collectieve vijfde colonne kunnen worden gezien zoals sommige rechtse Israeli's doen, maar waaruit blijkt dat er wel degelijk fundamentele problemen zijn.

He explained that while most of those questioned for the survey said they would prefer a bi-national state where there rights were recognized and where they did not feel discriminated against, the majority said they were willing to accept life in a country where most people are Jewish.

"Their life keeps going even though they feel some things are not justified. They know they can't change the situation democratically and they know they can't change the situation in a non-democratic way," observed Smooha, adding that the views held by the Arab public do not necessarily concur with those held by the Arab leadership.

"There is a gap between the two," he explained. "The Arab public just wants to live its life, they know there are good things about living in this country. It is a country that upholds the law, there is a welfare system and its modern."

Het Arabische leiderschap in Israel is radikaler dan de bevolking, en dat doet de verhoudingen en hun positie in Israel geen goed. Maar ook van de bevolking heeft een grote minderheid principiële problemen met Israel en haar Joodse karakter, en meer dan 60% vindt Israels streven een Joodse meerderheid te behouden niet gerechtvaardigd. Daarmee erkennen zij het Joodse recht op zelfbeschikking niet.

Among the other findings of the survey, which used a sample of 702 Jews and 715 Arab, the Index showed that 80% of Arab Israelis still hold Jewish leaders responsible for what happened in 1948 when Israel was created and hundreds of thousands of Palestinians fled their homes or were displaced.

Additionally, the index found that 63.5% of the Arabs said they believe that it is not justified for Israel to maintain a Jewish majority and 73% claimed that as Arabs, they are treated as second class citizens or are viewed as citizens that do not deserve equality.

Wanneer er binnen de Arabische gemeenschap ruimte komt voor een kritischer kijk naar de eigen geschiedenis en het eigen aandeel in de zogenaamde nakba zal dat de verhouding met de Joden in Israel ten goede komen. Men is dan immers niet meer enkel slachtoffer van een dominante bevolkingsgroep, maar heeft een conflict gehad dat aan beide kanten veel leed heeft veroorzaakt en waarin van beide kanten wreedheden en onrecht zijn begaan. Vanuit deze meer gelijkwaardige kijk naar het verleden zal het makkelijker zijn om tot verzoening te komen, en Israel daadwerkelijk als Joodse staat te accepteren. 

RP

-----------

 

'Over half of Israel's Arab's accept Jewish state'

http://www.jpost.com/NationalNews/Article.aspx?id=273081

By RUTH EGLASH

06/07/2012 16:50 

 

Annual Jewish-Arab Relations Index shows that along with deteriorating view of Israeli policies towards Arab minority, 58% accept life in Israel.

 

More than half of Israel's Arab population has grown to accept life in a Jewish, democratic state, even though the overwhelming majority still holds Jews responsible for inflicting a Nakba – or catastrophe – on the Palestinian people in 1948.

According to the results of the annual Jewish-Arab Relations Index, which has been carried out by Professor Sammy Smooha from Haifa University's Jewish-Arab Center for the past 30 years, this year's survey shows that along with a deteriorating view of the policies of the Jewish state towards its Arab minority, some 58 percent of Arab Israelis have excepted life in Israel.

"I call it the resignation and reconciliation of Arabs in a Jewish democratic country," Smooha told The Jerusalem Post Thursday, just before revealing the full results of the survey at a conference at the university. "This year we asked respondents if they accepted the living situation as opposed to whether they prefer it."

He explained that while most of those questioned for the survey said they would prefer a bi-national state where they rights were recognized and where they did not feel discriminated against, the majority said they were willing to accept life in a country where most people are Jewish.

"Their life keeps going even though they feel some things are not justified. They know they can't change the situation democratically and they know they can't change the situation in a non-democratic way," observed Smooha, adding that the views held by the Arab public do not necessarily concur with those held by the Arab leadership.

"There is a gap between the two," he explained. "The Arab public just wants to live its life, they know there are good things about living in this country. It is a country that upholds the law, there is a welfare system and its modern."

Asked about the 42% who did not express an acceptance of living in Israel with the conditions as they are, Smooha said that they would most likely prefer either a fully bi-national Jewish-Arab state or to be living in a Palestinian country.

Among the other findings of the survey, which used a sample of 702 Jews and 715 Arab, the Index showed that 80% of Arab Israelis still hold Jewish leaders responsible for what happened in 1948 when Israel was created and hundreds of thousands of Palestinians fled their homes or were displaced.

The survey found that some 38% of Arab Israelis participate annually in events commemorating the Nakba and 76% feel that laws such as the Nakba Law, which forbids commemorating the event, weaken their faith in coexistence with the Jews.

In addition to the 58% of those who accept Israel as a democratic Jewish state, a similar number (56.6%) said they accept that Israel's dominant language is Hebrew and 58% said they had no problem with Saturday being Israel's day of rest. Nearly 70% also said they would prefer to live in Israel than in any other country in the world.

While this seems encouraging, Smooha pointed out that looking back over the years of the study, negative views towards the state seem to have grown. While in this year's index 19% of Israeli Arabs said they still deny Israel's right to exist, that number was only 11% in 2003.

Additionally, the index found that 63.5% of the Arabs said they believe that it is not justified for Israel to maintain a Jewish majority and 73% claimed that as Arabs, they are treated as second class citizens or are viewed as citizens that do not deserve equality.

 

Israël als een ontwikkeld en hongerig land

 

Een schrijnend artikel over de armoede in Israel, die het hoogst is van de ontwikkelde landen. De WW en andere uitkeringen zijn zo laag dat mensen daar totaal niet van kunnen rondkomen, en dus op liefdadigheid zijn aangewezen. Veel mensen hebben dan ook twee banen om rond te komen, of maken lange dagen. Winkels zijn vaak tot acht uur of later open, kleine winkeltjes zelfs tot middernacht.

Terwijl de lonen een stuk lager liggen dan in West Europa (zie tweede artikel) zijn veel kosten zoals de huur, benzine en boodschappen minstens zo hoog als hier.

De economische groei van Israel (zo'n 4%) komt helaas niet aan iedereen ten goede. 

 

RP

--------

 

Israël als een ontwikkeld en hongerig land

http://www.groene.nl/commentaar/2012-06-04/israel-als-een-ontwikkeld-en-hongerig-land

Tel Aviv – Op het Bnei Dror- kruispunt ten noorden van Tel Aviv nam een vrachtwagen de bocht te scherp. Tientallen kratten met aardappelen vielen van de oplegger op het wegdek. 

SIMONE KORKUS

Op zich niets bijzonders, maar de twee Palestijnse vrouwen met donkere hijab op het hoofd en een klein joods jongetje, die iets verderop bij de bushalte stonden te wachten, zagen het ook en renden met plastic zakken en tassen naar de plaats van het ongeval. Ze begonnen de aardappelen te rapen. In een mum van tijd zag het zwart van de mensen die tussen de razende auto's de inhoud van de kratten redden. Joden en moslims, religieuzen en vrijzinnigen, mannen, vrouwen en kinderen. Armoede en gebrek discrimineren niet.

De wereld en de Israëlische regering willen ons graag doen geloven dat Israëls grootste knelpunt het veiligheidsrisico is. En ik moet ­toegeven dat als je de luxueuze winkelcentra met hun ­designerartikelen in Tel Aviv ziet je je nauwelijks kunt voorstellen dat er enkele kilometers verder armoede heerst. De cijfers liegen er niet om. Een kwart van de bevolking leeft onder de ­armoedegrens. Israël staat hoog op het lijstje van arme ontwikkelde landen van de oeso. Als het om arme kinderen gaat, staat Israël zelfs boven aan de lijst. Een derde van alle kinderen gaat iedere ochtend met een lege maag naar school.

Wie werkt, draait lange werkdagen en beide echtgenoten moeten doorgaans werken om de eindjes aan elkaar te knopen. Israël kent nauwelijks sociale huisvesting, en ­huursubsidie en huurbescherming zijn onbekende ­begrippen. Er is een woningtekort, vooral sinds het ministerie van Huisvesting dertigduizend ­sociale ­wooneenheden verkocht zonder van de opbrengst nieuwe woningen te kopen. De huren in de ­private sector zijn in vergelijking tot het ­inkomen erg hoog. Wie zijn werk verliest of van een ­bijstandsuitkering van tweehonderd euro per maand moet leven, staat letterlijk op straat. Het aantal daklozen stijgt dan ook gestaag.

Er zijn geen officiële cijfers, maar volgens Arik Ascherman van de afdeling armoede­bestrijding van Rabbis for Human Rights staan duizenden gezinnen op wachtlijsten en kunnen er tienduizenden zelfs niet op een wachtlijst komen omdat ze niet voldoen aan de criteria. Dat alles maakt Israël een grote verliezer op de better life index 2012, de welzijnsindicator van de oeso. Nederland behoort tot de middenmoot van de toplanden op deze lijst. Australië, Noorwegen en de Verenigde Staten behoren tot de beste welzijnslanden.

Je zou denken dat zo'n slecht resultaat de nieuwe coalitieregering tot actie zal dwingen. Maar zij heeft haar handen vol met urgentere knelpunten als de vrijstelling van dienstplicht voor religieuze joden. Op het Bnei Dror-­kruispunt, ondertussen, verscheen enkele minuten na het ongeluk de vrachtwagenchauffeur om zijn kratten op te halen. Er was geen aardappel meer te bekennen. 

 

Gemiddelde Israelische salarisstijging in maart 3,9%

VR 08-06-2012

Het Israelisch Centraal Bureau voor de Statistiek rapporteerde voor de maand maart een gemiddelde bruto stijging van het maandsalaris met 3,9% ten opzichte van de maand februari.

http://www.cidi.nl/Nieuwsberichten/Gemiddelde-Israelische-salarisstijging-in-maart-39-.html

Het gemiddelde bruto maandsalaris van de Israeli komt hiermee op 1.886 euro. Het totaal aantal werkenden in Israel steeg in maart naar 3.081 miljoen mensen, een respectabele stijging van 0,8% ten opzichte van de maand ervoor.

De best betaalde werknemers van Israel zijn te vinden bij het Israelische energiebedrijf Electric en bij het nationale waterbedrijf Mekorot. De medewerkers van deze bedrijven verdienen een gemiddeld salaris van 4.869 euro. Werknemers in de industrie en productiesector verdienen 2.740 euro per maand en degenen die werkzaam zijn in de bouw of wegenaanleg gemiddeld 1.742 euro. De laagst betaalde banen in Israel zijn te vinden in de sectoren landbouw en horeca. Landbouwmedewerkers moeten het doen met een gemiddeld salaris van 1.232 euro en horecamedewerkers verdienen gemiddeld 867 euro per maand.

Bron: Israelisch Centraal Bureau voor de Statistiek

Jeruzalem 45 jaar geleden herenigd

 

Vreemd is: "Het woord "Jerusalem" geeft 136 miljoen treffers op Google"

Niet omdat het bij mij maar 135 miljoen treffers geeft, maar omdat "Amsterdam" en "Tokyo" veel meer treffers geven, "Paris" haalt zelfs bijna 2 miljard en "New York" 3 miljard. Zelfs "Cairo" haalt met 150 miljoen meer treffers op mijn google dan "Jerusalem".

 

Nu goed, een ongelukkig voorbeeld, kan gebeuren.

 

Onderstaand artikel is redelijk uitgewogen, maar bericht somber over de (economische) situatie in Arabisch Oost-Jeruzalem. Je zou kunnen zeggen dat het probleem niet zo zeer is de vereniging van Jeruzalem, maar haar verdeeldheid, in een Joodse en een Arabische wereld die sterk verschillen, en waarvan het Arabische deel nog steeds tekort komt in het stadsbestuur. Er wordt niet vermeld dat zij daar mede zelf debet aan zijn, omdat de meeste Arabieren/Palestijnen naar het schijnt niet gaan stemmen al hebben ze stemrecht. Over de politieke verdeling in de gemeenteraad mis ik ook informatie.

 

Wouter

______________

 

Jeruzalem 45 jaar geleden herenigd

http://www.refdag.nl/kerkplein/kerknieuws/jeruzalem_45_jaar_geleden_herenigd_1_648803

01-06-2012 13:52 | Alfred Muller

1 van 4  

 

JERUZALEM – Israël vierde onlangs de 45e dag van de 'hereniging' van de stad Jeruzalem. Slechts negentien jaar –tussen 1948 en 1967– was de stad gesplitst, maar daar kwam met de Zesdaagse Oorlog van 1967 een einde aan. Joden konden daarna weer bidden bij de voor hen belangrijkste gebedsplaats, de westelijke muur. 

 

Voor het eerst in 2000 jaar kwam in 1967 heel Jeruzalem onder Joods-Israëlisch bestuur. In de Joodse geschiedenis was dat een belangrijke ontwikkeling. Duizenden jaren hebben Joden naar Jeruzalem verlangd. Ze halen de stad aan in hun gebeden, tijdens de Joodse feestdagen en tijdens huwelijksplechtigheden. Tienduizenden Joden bezoeken tijdens de grote pelgrimsfeesten –Pesach, het Wekenfeest en het Loofhuttenfeest– de Oude Stad van Jeruzalem. Niet voor niets zijn de huizen met uitzicht op het oude, ommuurde deel van de stad enorm in trek. Het gaat om een bijzondere stad. Het woord "Jerusalem" geeft 136 miljoen treffers op Google, het Nederlandse "Jeruzalem" 4,4 miljoen. 

 

Toeristen 

 

De gemeente Jeruzalem wees deze week op positieve trends in de stad. Tachtig procent van de toeristen die Israël in 2011 aandeden, bezocht Jeruzalem. Voor hen waren de westelijke muur, de Joodse wijk van de Oude Stad, de Via Dolorosa en de Olijfberg de belangrijkste attracties. 

 

Voor het eerst na vijftien jaar nam het aantal leerlingen in het seculiere schoolsysteem van Jeruzalem weer toe. Daaruit blijkt volgens de gemeente dat de hoofdstad weer aantrekkelijker wordt voor jonge gezinnen. De afgelopen jaren verlieten veel seculiere Israëliërs de stad. 

 

Het aantal leerlingen dat slaagde voor het eindexamen van de middelbare school nam in afgelopen jaren in Jeruzalem met 4 procent toe. Voor het eerst in vele jaren meldden de bedrijven langs de bijna 14 kilometer lange tramroute door de stad een stijging van hun omzet. Volgens een opinie­peiling is 89 procent van de inwoners van Jeruzalem tevreden met zijn leven. Dat is 2 procent meer dan in Israël in het algemeen en 3 procent meer dan de inwoners van Tel Aviv. 

 

De gemeente vermeldde niet of er onder de deelnemers aan de enquête ook Jeruzalemse Palestijnen –meer dan een derde deel van de 800.000 inwoners van de hoofdstad– waren. 

 

Minder rooskleurig 

 

De Associatie voor Burgerrechten in Israël schetst in een rapport over de sociaaleconomische situatie in de Arabische stadsdelen een minder rooskleurig beeld. De Jeruzalemse Palestijnen gaan volgens drie onderzoekers gebukt onder „extreme armoede, beperkte kansen op werk, een ernstig ontoereikend schoolsysteem en een chronisch gebrek aan infrastructuur." Volgens de gegevens van het Israëlische socialeverzekeringsinstituut leven 78 procent van de Palestijnen en 84 procent van de Palestijnse kinderen onder de armoedegrens. 

 

Het rapport stelt dat de Palestijnen bouwvergunningen kunnen krijgen voor slechts 17 procent van het land in Oost-Jeruzalem. Dat land is voor het grootste deel volgebouwd. Slechts 4 van de 23 ambtenaren van de gemeentelijke arbeidsbureaus werken voor de inwoners van Oost-Jeruzalem. Voor het enige industriegebied –Wadi Joz– dreigt gedeeltelijke afbraak omdat er plaats gemaakt moet worden voor nieuwe huizen. Ook is er een tekort aan duizend klaslokalen. 

 

Verder meldt het rapport dat in de afgelopen vier decennia 14.084 Palestijnen hun woonrechten in Jeruzalem hebben verloren en dus niet meer mogen wonen of werken in de hoofdstad. De helft van die intrekkingen van rechten heeft sinds 2006 plaatsgevonden. 

 

Overleven 

 

Dr. Rami Nasrallah, hoofd van het Internationale Centrum voor Vrede en Coöperatie in Oost-Jeruzalem, zegt dat Palestijnen proberen „te overleven" in de stad. Als uit onderzoeken blijkt dat de Palestijnen de voorkeur geven aan Israëlisch bestuur over de stad, dan is dat volgens hem omdat ze bang zijn dat ze hun recht op sociale zekerheid –zoals uitkeringen bij werkloosheid en ziekte, ziektekostenverzekeringen en een basispensioen– verliezen. Maar de meeste Palestijnen willen volgens hem niet onder Joodse soevereiniteit leven. De goed opgeleide, rijkere Palestijnen trekken naar Ramallah. „We blijven achter met de armen", zegt Nasrallah. 

 

Ondanks de claims van Israël op Jeruzalem blijft het oostelijk gedeelte van de stad volgens Nasrallah Palestijns. Jeruzalem is met meer dan 300.000 Palestijnse inwoners de grootste Palestijnse stad. Ramallah bijvoorbeeld telt 60.000 inwoners. Dr. Nasrallah vindt dat de macht in de stad niet bij één groep moet liggen. 

 

In een verdeling van Jeruzalem ziet Nasrallah niets. Maar de soevereiniteit over de stad kan volgens hem wel door Israëliërs en Palestijnen worden gedeeld. „Jeruzalem moet geen stad van slechts Joden, moslims of christenen zijn, maar van allen, van de gehele mensheid. Als we er een universele stad van maken, zullen beide partijen er baat bij hebben." 

 

Compromissen 

 

Dan Diker, secretaris-generaal van het Joods Wereld Congres en verbonden aan het Jeruzalem Centrum voor Openbare Zaken, wijst erop dat Joden in het verleden getoond hebben belangrijke compromissen over de stad te willen sluiten. In 1948 was het Joodse leiderschap bereid, in het kader van het verdelingsplan voor Palestina, de stad te internationaliseren. Na de oorlog van 1967 gaf Israël de autonomie over de Tempelberg terug aan de moslims. In het vredesverdrag met Jordanië van 1994 erkende Israël de speciale rol van Jordanië bij het beschermen van de heilige islamitische plaatsen. 

 

Diker is het met Nasrallah eens dat de stad niet mag worden herverdeeld. Israël moet volgens hem 2 miljard sjekel (400 miljoen euro) in Oost-Jeruzalem investeren om de sociaaleconomische situatie daar te verbeteren. Diker wijst erop dat pogingen om een politieke oplossing voor de stad te bereiken, hebben gefaald. Waar volgens hem nu aan moet worden gedacht is de „herstructurering" van het bestuur van de stad, zodat beide gemeenschappen daarin zijn vertegenwoordigd. 

 

„Op deze wijze blijft Jeruzalem de Joodse hoofdstad." Diker wijst er verder op dat ongeveer de helft van de Palestijnse inwoners van Jeruzalem in een verenigde stad wil blijven. En als de stad wordt herverdeeld, willen ze naar de Joodse kant verhuizen.

 

Israelische studenten maken app om Sjoa te herdenken tijdens EK

 

Niet om de sfeer te verpesten (dat is-ie toch al na de flop van gisteren) maar in Polen en de Ukraine is nog veel extremer dan hier huisgehouden door de nazi's, vaak met actieve steun van de lokale bevolking. Er is nu een app waarmee je van alle plaatsen waar wordt gespeeld het Joodse verleden kunt bekijken. 

 

RP

---------- 

 

Israelische studenten maken app om Sjoa te herdenken tijdens EK

http://www.cidi.nl/Nieuwsberichten/Israelische-studenten-maken-app-om-Sjoa-te-herdenken-tijdens-EK.html

DO 07-06-2012 

 

Ruim een miljoen mensen gaan deze zomer naar de Oekraïne en Polen om de EK 2012 voetbalwedstrijden te kijken. Hoeveel daarvan zouden er denken aan de miljoenen Joden die daar 70 jaar geleden zijn vermoord? Die vraag bewoog een team van Israelische studenten ertoe om deze maand een sociale mediacampagne te lanceren, die de UEFA 2012 gebruikt om het bewustzijn van de Holocaust in Oost-Europa te vergroten. 

 

De campagne, die Euro1945 heet, bestaat uit een internetpagina (klik hier) en accounts op Facebook, Twitter en Instagram, waar gebruikers foto's kunnen bewerken en delen.

 

"We besloten om mee te liften met de EK om de slachtoffers van de Holocaust te gedenken", zegt Omri Ariav, de ontwerper van de campagne, tegen CIDI. Ariav is een vierdejaars rechtenstudent aan het Interdisciplinaire Centrum Herzliya. Hij ontwierp de campagne samen met zeven andere studenten.

 

De graphics van Euro1945 moeten een echo zijn van de officiële advertentiecampagne voor Euro2012. De welkomstpagina van Euro1945 toont een kaart van Oost-Europa (klik op de afbeelding hierboven), waarop elke stad en elk stadion waar gespeeld wordt is gemarkeerd met een gele grafsteen waarop een Davidster staat. Klikken op dat icoon leidt naar een samenvatting over de Joodse gemeenschap die vroeger in die stad leefde. 

 

Het Instagram account wordt dagelijks bijgewerkt met archieffoto's van de betreffende gemeenschappen voor en gedurende de Holocaust.

De makers van de campagne willen met anekdotes de belangstelling van de kijkers vasthouden. Een daarvan is het verhaal van de Wedstrijd des Doods die 70 jaar geleden werd gespeeld in Kiev. Die wedstrijd vond plaats op 18 augustus 1942 in het Zenit-stadion, tussen Duitse soldaten en Oekraïense spelers. De Duitsers verloren met 3-5. De Duitse bezetters deporteerden het winnende team naar een concentratiekamp kort na de wedstrijd.
Euro1945 informeert de gebruikers ook over het feit dat het eerste Joodse werkkamp in de regio werd ingericht in de bijgebouwen van het Stedelijk stadion in Poznan.

 

Ariav zegt dat hij besloot de campagne op te zetten tijdens een reis naar de nazi-vernietigingskampen in Polen. "We zijn deze campagne niet gestart als middel tegen antisemitisme", zegt Ariav. "We hebben geen agenda, behalve herdenken wat daar vroeger is gebeurd. Daar willen wij de mensen aan herinneren. Misschien is dat een beetje Israelische gotspe, maar ik denk niet dat we het feestje voor iemand bederven."

 

Bundespräsident Gauck bei Abbas zu Besuch

 

Een aardige blog uit Duitsland, maar dit zal een Bundespresident niet snel zo zeggen. Misschien wel Angela Merkel? Het is te wensen dat de Palestijnen eindelijk eens stevige kritiek krijgen van Westerse, vooral Europese, leiders. We missen nog de manier waarop de PA de vluchtelingen misbruikt in onderstaande, en hen zelfs in een Palestijnse staat geen staatsburgerschap wil geven – ze hebben immers het recht naar Israel terug te keren om daar een tweede Palestina van te maken... 

 

Opvallend is misschien ook in dit geval dat er niet verwezen wordt naar de eigen Duitse geschiedenis?

 

Wouter & Ratna

____________________

 

Ungehaltene Rede auf der Stippvisite

http://spiritofentebbe.wordpress.com/2012/05/31/ungehaltene-rede-auf-der-stippvisite/

Mai 31, 2012 von Claudio Casula

Bundespräsident Gauck hat zum Abschluss seines Israel-Besuchs einen kurzen Abstecher nach Ramallah unternommen. Was genau er dort mit Abu Mazen besprochen hat, ist nicht bekannt. Spirit of Entebbe verrät aber gern, was Gauck dem PA-Vorsitzenden hätte sagen sollen.

 

Guten Tag, Herr Abbas!

Ehrlich gesagt, ich weiß eigentlich nicht, warum ich hierher kommen sollte. Ist wohl der Ausgewogenheit geschuldet. Aber egal, wo ich schon mal hier bin, nutze ich die Gelegenheit, um – ganz unter Freunden – ein paar kritische Punkte anzusprechen. Ich weiß, das sind Sie nicht gewohnt, weil Ihre Politik offensichtlich über jeden Zweifel erhaben ist (lacht kurz auf), aber gerade als Bürgerrechtler will ich Ihnen sagen, dass die Welt einen Staat, der auf Menschen- und Bürgerrechte pfeift, die freie Presse unterdrückt, vermeintliche Kollaborateure hinrichten lässt und Abkommen mit terroristischen Organisationen wie der Hamas schließt, nicht wirklich braucht. Bei der Gelegenheit würde ich auch gern von Ihnen wissen: Wann lassen Sie denn nun eigentlich wieder wählen? Zwei Wahlen in nahezu zwei Jahrzehnten Autonomie scheinen mir doch ein bisschen wenig. Bei uns in Deutschland ist es jedenfalls nicht üblich, einfach weiterzuregieren, wenn die Legislaturperiode abgelaufen ist.

Sollte sich da nicht schleunigst etwas ändern, werden Sie künftig nicht mehr auf unsere Hilfsgelder in zweistelliger Millionenhöhe zählen können, das darf ich Ihnen von der Frau Bundeskanzlerin ausrichten.

Und kommen Sie mir jetzt bitte nicht mit der Leidenslitanei; wenn ich mich hier in Ramallah so umschaue, kann ich das Gejammer nur als grotesk bezeichnen. Denken Sie daran, dass Sie es selbst in der Hand haben, mit Israel zu einer Einigung zu gelangen. Dazu müssen Sie sich allerdings an den Verhandlungstisch bequemen, da beißt die Maus keinen Faden ab. Das Siedlungsargument zieht nicht, egal wie man zur Siedlungsproblematik steht. Warum nicht? Weil die Israelis längst nur noch dort bauen, wo Sie nie regieren werden. Und würden sie woanders bauen und das von Ihnen beanspruchte Territorium wirklich immer kleiner werden, dann stellt sich doch erst recht die Frage, warum Sie es nicht eilig haben mit den Verhandlungen. Sie haben doch schon einmal zehn Monate Siedlungsstopp verschlafen, was ist denn das für eine Ausrede – bitte… (wegwerfende Handbewegung).

Man hat Ihnen viel zu lange viel zu viel durchgehen lassen, so sieht´s aus. Und mich ödet das mittlerweile an. Sie sind noch kein Jota von Ihren Forderungen abgewichen, da fragt man sich wirklich, was Sie unter Kompromiss verstehen. Wenn Sie es ernst meinen, dann verhandeln Sie! Und stellen meinetwegen die Israelis bloß, wenn die sich stur zeigen. Aber ich kann mir schon denken, was Ihr Problem ist.

Wirklich unerhört aber finde ich, dass Sie es wagen, ausgerechnet heute für tote Terroristen eine feierliche Gedenkfeier an Ihrem Amtssitz auszurichten.
Als aufrichtiger und glaubwürdiger Friedenspartner disqualifizieren Sie sich mit solchen Aktionen selbst. Wissen Sie, es gibt in Deutschland Leute, die sich darüber echauffieren, wenn Israel zu einem unpassenden Zeitpunkt den Bau von einigen Hundert Wohneinheiten ankündigt. Aber die Glorifizierung von Massenmördern scheint mir doch um einige Grade härter zu sein. Was soll´s, es passt zu Ihrer Praxis, Judenmörder zu ehren und Prediger im Staats-TV zum Judenmord aufrufen zu lassen. Mich widert das nur noch an. Wenn Sie nicht bald die Kurve kriegen respektive eine Drehung um 180 Grad vollziehen, dann sehe ich schwarz für Sie. Beziehungsweise für Ihr Volk, Sie selbst haben Ihre Schäfchen ja längst ins Trockene gebracht.

So, als Freund der klaren Worte musste ich das mal loswerden. Die Palästinakritik steckt ja noch in den Kinderschuhen, da will ich gern mal ein paar Denkanstöße geben.

Und jetzt gehen wir beide raus und ich sage Ihnen die Unterstützung Deutschlands beim Streben nach staatlicher Unabhängigkeit zu. Bla bla bla, Sie kennen das. Denken Sie trotzdem über das nach, was ich Ihnen gesagt habe, sonst war ich das letzte Mal hier.

Oh, mein Fahrer hupt! Gott sei Dank.

 

Gay Pride manifestatie Tel Aviv toont tolerant en kleurrijk Israel

 

Zoals ik al schreef, alleen in kranten met een christelijke inslag vind je nog wel eens positieve berichten over Israel, maar dit nieuws is hun waarschijnlijk toch wat te bont (zie de JPost website voor bonte foto's, overigens naar Nederlandse begrippen zeer beschaafd). Gevolg is dat een dergelijke expressie van een (soms toch wel, ondanks alle problemen) tolerante, vrije en pluriforme, multiculturele samenleving die in de Joodse staat ook te vinden is, de Nederlandse lezer goeddeels ontgaat.

 

Wouter

___________

 

Tens of thousands attend TA Gay Pride festivities

http://www.jpost.com/NationalNews/Article.aspx?id=273175

By JPOST.COM STAFF, YONI COHEN

LAST UPDATED: 06/08/2012 22:55 

 

Several politicians take part in procession; Yechimovich: LGBTQ community part and parcel of struggle for social justice.

 

The streets of Tel Aviv were filled with rainbow-colored pride flags on Friday as thousands of people took part in the annual Gay Pride March.

The festivities began at 10 a.m. with a community happening at Meir Park with musical performances, celebrity appearances and speeches by public figures such as Tel Aviv Mayor Ron Huldai, Meretz MK Nitzan Horowitz and Labor leader Shelly Yechimovich. 

"I love you," Yechimovich said. "I have fought for you for years as part of the struggle for the ongoing struggle for unity. I believe that you, as courageous and conscious people, must take part in the struggle for a just society."

"The fact that you are here in the tens of thousands, proud, fighting and unafraid, should not be taken for granted," she added.

In a rare public appearance since being ousted from her position as leader of the Kadima party, Tzipi Livni praised US President Barack Obama for his recent statement of support for the LGBTQ community to legally marry.

"This year the United States ambassador was invited to the festivities, and he arrived. And this is no coincidence," Livni said. "I have a feeling that he was invited in order to symbolize and strengthen [US] President Obama's decision to recognize same-sex unions."

"The decision was not taken lightly, even in the United States. But there they have a leadership that knows how to make courageous decisions even at a political cost. And that is what is necessary in Israel as well," she said. 

The parade itself began at 1 p.m. and included a procession of floats and organized groups of marchers accompanied by thousands of supporters waving pride flags and enjoying the fine summer weather. The parade set out from Meir Park, traveled down Bugrashov Street, then passed through Ben Yehuda Street onto Arlozorov Street, ending with a beach party at Gordon Beach at 3 p.m. Appearing on the central stage at Gordon Beach were some of Tel Aviv's top DJs including Offer Nissim, Tal Cohen and Avihai Partok. Internationally recognized Israeli musicians Ivri Lider and Jonny Goldstein, the two main members of the pop-dance group The Young Professionals, hosted Uriel Yekutiel on stage.

A number of major streets were closed to traffic during the time of the parade including Bugrashov Street, Ben Yehuda Street between Bugrashov and Jabotinsky as well as parts of Arlozorov Street closest to the beach.

Thousands of tourists arrived in Tel Aviv over the past week to take part in activities gearing up to the main parade. Hilton Beach was decorated with gay pride flags and chill out music has entertained locals and tourists alike. The beach, which is popular among the local gay community, hosted some of the top DJs from the city's leading clubs.

This year the pride events were held under the banner "Pride Flags Countrywide." Though the central events are in Tel Aviv, everyone in the country should be able to walk the streets with pride, the Tel Aviv mayor's advisor on Gay Community Affairs explained recently.

"The message that we chose this year actually casts spotlight outside the city, on the periphery and the periphery's connection with Tel Aviv-Jaffa as Israel's secular and gay capital," Yaniv Weizman, who is also a member of the City Council, told reporters in Tel Aviv. "Most of the gays, lesbians and transgenders who currently live in Tel Aviv were not born in the city and have strengthened our pride by coming from all over the country."

Last year an estimated 100,000 people took part in the parade, carrying colorful banners calling for equality under the banner “Being gay is ‘shaveh’ [worthwhile/ equal]. Organizers expect similar numbers this year.

 

Steeds meer Arabieren verrichten vervangende dienst in Israël

 

Ik ben niet zo van de religieuze media, maar het Reformatorisch Dagblad is een van de weinige kranten die ook eens wat positief nieuws uit Israel brengt, en is ook anderszins doorgaans uitgewogen over het Joodse land. Het voelt als even frisse lucht tussen al die verstikkende zwartgallige berichten over Israel...

 

Wouter

_____________

 

Steeds meer Arabieren verrichten vervangende dienst in Israël

http://www.refdag.nl/nieuws/buitenland/steeds_meer_arabieren_verrichten_vervangende_dienst_in_israel_1_648867

01-06-2012 16:06 | Alfred Muller 

 

JERUZALEM – Steeds meer Arabischsprekenden in Israël willen een of twee jaar vrijwillig burgerdienst doen. Jonathan Khury uit Haifa is een van hen. „Ik wilde iets teruggeven aan het land", zegt hij. 

 

Zijn vader diende in het door Israël gesteunde Zuid-Libanese leger, dat in mei 2000 in elkaar stortte. De soldaten vluchtten naar Israël. 

 

Khury wilde eigenlijk dienen bij de militaire inlichtingendienst van het leger, maar daar wilden ze hem niet. Daarom koos hij voor vervangende dienst. Hij werkt nu twee jaar lang op kantoor in het Rambamziekenhuis in Haifa. 

 

Hij krijgt voor zijn vervangende dienst dezelfde beloning als de soldaten. Dat wil zeggen: 750 sjekel (150 euro) zakgeld per maand. Als de burgerdienst er na twee jaar op zit, ontvangt hij 8000 sjekel (1600 euro). Verder krijgt hij dan de toezegging van 12.000 sjekel (2400 euro), die wordt uitgekeerd als hij gaat studeren, trouwt, een huis koopt of een bedrijf start. Verder krijgt hij nog andere voordelen, zoals een korting bij de inkomstenbelasting. 

 

Israël stelt sommigen vrij van dienstplicht. Dat zijn bijvoorbeeld ultraorthodoxen, Arabieren, gehandicapten en jongeren die in de samenleving dreigen te ontsporen. 

 

De kans om vrijwillig vervangende dienst te doen begon veertig jaar geleden met religieuze Joodse meisjes. Vandaag de dag zijn er ook ruim 2000 Arabischsprekende burgers die zich aanmelden. Onder hen zijn moslims en christenen, druzen, Circassiërs en bedoeïenen. Negen op de tien vrijwilligers zijn vrouw. 

 

De vrijwilligers kunnen naar een organisatie die de burgerdienst namens de overheid regelt. De organisatie vraagt de kandidaat naar zijn voorkeur. Velen werken in de gezondheidszorg en het onderwijs. Een moslimmeisje krijgt de kans in haar eigen dorp te dienen, in de kliniek of op de school. 

 

„Arabische meisjes hebben na de middelbare school niets te doen", zegt Itamar Schwartz, adjunct-directeur van de Arabische sector van Sherut Leumi ("Nationale Dienst"), een van de organisaties die de vrijwilligers helpt. „In hun dorpen zijn geen banen. Behalve in de landbouw, waar het werk zwaar is. De burgerdienst biedt hun de kans een jaar lang vrijwilligerswerk te doen. Ze krijgen ervaring. De ouders zijn tevreden. Na afloop hebben ze meer zelfvertrouwen. Ze willen doorgaan voor een bachelor en later werken in de hightechsector of in een laboratorium. De burgerdienst biedt dus een kans." 

 

Uit een in mei gepubliceerd onderzoek van de sociologen prof. Sammy Smooha en dr. Zohar Lechtman van de universiteit van Haifa deden in 2004 240 Arabische jongeren burgerdienst, dit jaar 2399. Maar uit hun onderzoek blijkt ook dat het enthousiasme voor de burgerdienst afneemt. In 2011 was 40 procent van de Arabische jongeren in Israël bereid vervangende dienst te verrichten. In 2009 was dat nog 53 procent. 

 

Een belangrijke reden van de afname is volgens Smooha de impasse rond de Palestijnse kwestie en de vijandige sfeer in Israël ten opzichte van de Arabieren. 

 

Uit het onderzoek bleek ook dat de Arabische vrijwilligers die wel deelnamen, erg tevreden waren met de burgerdienst. De tevredenheid bleef ook bestaan in de jaren na de dienst. 

 

Schwartz zegt dat velen, vooral jongeren, anders denken dan de Arabische leiders, die proberen hen tegen te houden. „Veel ouders horen over het verzet dat tegen de burgerdienst bestaat. Maar daarna zien ze dat de meisjes in hun eigen dorp werken onder een locale coördinator. Dan zien ze vanzelf de voordelen." 

 

Hij ziet niets in een wetsvoorstel dat de Arabieren dwingt vervangende dienstplicht te doen, zoals sommige Knessetleden willen. „Zodra de wet hen dwingt, komt niemand meer", voorspelt hij. „Het is veel beter te wijzen op de voordelen die de burgerdienst biedt aan de eigen gemeenschap en aan de vrijwilliger zelf."

 

Arabische landen heten vluchtelingen welkom, behalve als het Palestijnen zijn

 

Er klopt iets heel erg niet aan het Palestijnse vluchtelingenprobleem en hoe dat wordt gebruikt tegen Israel. Dit is een van de grootste obstakels voor vrede. Uit onderstaande artikelen van EoZ blijkt wederom dat de Arabische landen de vluchtelingen als wapen tegen Israel inzetten, en alle menselijkheid daarbij uit het oog verliezen.

The Arabs might be charitable towards their own, but their desire to destroy Israel is much, much stronger. And every single "refugee" is worth more in the additional pressure he or she seems to add to eventually achieving that goal.

Volgens EoZ heeft dat onder andere te maken met het feit dat men het verlies in 1948 niet echt heeft kunnen verkroppen. Nog steeds voelt het als een schande dat men de Joden niet de baas kon, en nog steeds voelt men zich in zijn eer aangetast omdat Israel en het westen in het algemeen het op zo ongeveer alle gebieden zoveel beter doen dan de Arabische wereld. En het gevoel van wrok dat dat met zich meebrengt is een belangrijk obstakel voor normalisering en vrede. De Arabische opstand lijkt dat eerder erger dan beter te maken: nu eindelijk, nu de dictators naar huis zijn, zal men dit onrecht recht kunnen zetten, zo lijken velen te denken. 

One reason is because Israel's victory in 1948 shamed the Arabs so much that they didn't want to be reminded of their military loss to the weak Jews, and every Palestinian Arab was an human symbol of Arab defeat. 

RP

--------------

 

Arabs are very nice to their refugees - unless they happen to be Palestinian

http://elderofziyon.blogspot.nl/2012/06/arabs-are-very-nice-to-their-refugees.html

 

From Al Jazeera:

Hundreds of Syrians approach the agency daily to register for its services and protection, pushing the total number of registered Syrian refugees in Jordan to over 22,000, the UNHCR in Amman has said.

Andrew Harper, the UN refugee agency's country representative, told Al Jazeera on Wednesday that 7,800 Syrian refugees had been registered in May 2012, marking the highest number of registrations in a single month since the uprising against Syrian President Bashar al-Assad's government began 14 months ago.

Jordan now has more registered Syrian refugees than Turkey, Harper said.

The UNHCR expects this upward trend to continue with the agency's increased outreach efforts and recent dispatch of a mobile office to the border city of Ramtha.

Harper said that the number of registered refugees is unrepresentative of the total number of Syrians in need, which the government places at 120,000.

According to the UNHCR, around half of the registered refugees come from Homs, which has been pounded by the Syrian government, and just over a fourth originate from Deraa.

Harper maintains that the Jordanian government and people have been exemplary in opening their borders and communities to Syrians.

The UNHCR is trying to mobilise resources from the international community and Gulf Arab countries because it feels Syrians will be staying in Jordan, Turkey and Lebanon for some time.

Local communities have absorbed the bulk of the burden and challenges that hosting Syrians poses for Jordan.

Syrians and Jordanians have connections and family ties and that is why community-based efforts to assist Syrians in Jordan have been extraordinary.

Sheikh Omar al-Zoubi, a Jordanian from the border town of Ramtha, has taken it upon himself to collect donations to fund the treatment of injured Syrian refugees who cross over.

He says people’s contributions have been exemplary. He mentions that he once managed to collect $17,000 in one day to pay a hospital bill for one Syrian patient.

Zoubi, a devout Muslim, says the volunteers and donors he works with do not belong to a certain group or political party, but are rather helping Syrians out of a religious motive.

He said “we collect donations to rent homes for them and treat them and we ask Allah to bring them victory and to get rid of their country’s tyrant".

Zoubi says Saudi and Qatari individuals have been approaching him to donate money to Syrians in Jordan.

Arabs are known for their hospitality and taking care of their own. The commendable efforts being made to take care of hundreds of thousands of Syrian refugees are not anomalous - Syria alone absorbed hundreds of thousands of Iraqi refugees during the Gulf War. There have been other major population movements within the Arab world during times of war. 

Although not an exact analogy, the difference between how Arabs are treating Syrian refugees in 2012 and how they have treated Palestinian Arab refugees from 1948 through today is striking. 

Just like today's Syrians, most of the 1948 Palestinian Arabs fled the fighting our of fear. Just like today's Syrians, one reason they left their homes was because they felt that life would be better for them in a friendly neighboring Arab country. 

But Palestinian Arab refugees are treated differently.

One reason is because Israel's victory in 1948 shamed the Arabs so much that they didn't want to be reminded of their military loss to the weak Jews, and every Palestinian Arab was an human symbol of Arab defeat. 

Another was that the Arabs blamed the West for Israel's existence and for the refugee plight. An oft-repeated Arab saying at the time was that the refugees were created by the UN with its partition resolution, so the UN should take care of them. They didn't want to take responsibility so they refused, and the West had no option but to step in or risk the deaths of thousands. Arabs didn't care. This is why the amount of money given to UNRWA from Arab states remains a mere pittance even today. 

A third reason could be seen from another recent refugee population. During the Gulf war, Syria and other Arab nations were happy to accept Iraqi refugees - except for those of Palestinian lineage. They kept those thousands of Iraqi Palestinian refugees in horrible camps on the border between Syria and Iraq, and it took a couple of years for UNHCR to find them countries to move to, mostly in the West. Not only that, but Arabs publicly and bitterly complained at UNHCR's efforts to find them new homes and to make them lose their refugee status! They felt that for every refugee to be resettled in the West, that was one less who might identify as "Palestinian" and one less who would eventually help destroy Israel.

The Arabs might be charitable towards their own, but their desire to destroy Israel is much, much stronger. And every single "refugee" is worth more in the additional pressure he or she seems to add to eventually achieving that goal.

And if you don't believe this - then explain why Jordan wants to segregate Syrian Palestinian refugees from other Syrian refugees, and stop them from coming into Jordan proper?

It is heartwarming to see extensive Arab efforts to help Syrian refugees, but it also shows by contrast how awful the Arab world continues to treat Palestinians.

 

 

Jordan wants to keep Palestinian Syrian refugees out

http://elderofziyon.blogspot.nl/2012/04/jordan-wants-to-keep-palestinian-syrian.html 

 

Al Arab al Yawm reports that Jordan is considering a "buffer zone" for Palestinian Syrians between Jordan and Syria, so as not to accept them into Jordan proper. This buffer zone would be under UN supervision, and it would be used only for Palestinian Arab refugees from Syria.

Jordan has already taken in some 95,000 Syrian refugees into Jordan proper. But it wants to treat the Palestinian Arabs differently.

Jordan's model is, in fact, Syria.  After the fall of Saddam Hussein, Syria did not accept Palestinian refugees fleeing for their lives from Iraq while allowing hundreds of thousands of other Iraqi refugees to enter Syria. In that case, also, a no-mans land was created between Syria and Iraq where the Palestinians - and only Palestinians - were left to fend for themselves, until UNHCR managed to find countries willing to accept them. This process that took years, and even so many Arabs - including Palestinian Arabs themselves - railed against the resettlement of these refugees.

There are an estimated 480,000 Palestinian Arabs in Syria. So far only a handful have sought refuge in Jordan but Jordan wants to keep them out of the country. They are saying that allowing the Palestinian Arabs to enter Jordan proper would set a "dangerous precedent" for Jordan.

Once upon a time, in the 1960s, Jordan claimed that all Palestinian Arabs were Jordanian and that there was no difference between Jordan and Palestine.

This discrimination against Palestinian Arabs is considered normal for Arab states, and no NGOs condemn this blatant disregard for human rights. 

The hypocrisy is clear as day.