maandag 6 februari 2017

Abou Jahjah legitimeerde geweld tegen onschuldige mensen, schrijft Ratna Pelle. De Standaard trok terecht een grens.

Ratna Pelle

NRC Handelblad – Opinie, 31 januari 2017 om 22:38

Jan Kuitenbrouwer hekelt in NRC (30/1) het ontslag van Dyab Abou Jahjah door De Standaard. De Belgische krant stopte in januari met de column van de Belgisch-Libanese publicist na zijn reacties op de aanslag in Jeruzalem. Volgens Kuitenbrouwer zouden we solidair met Jahjah moeten zijn, zoals we dat ook waren met de vermoorde cartoonisten van Charlie Hebdo. Kuitenbrouwer maakt meer gekke vergelijkingen, en heeft het over „soortgelijke verzetsdaden” in de Tweede Wereldoorlog in Nederland waar wij juist een voorbeeld aan zouden moeten nemen. Dit zou legitiem verzet zijn omdat het om soldaten ging en de aanslag in bezet Oost-Jeruzalem plaatsvond.

Dat laatste is onjuist: de aanslag vond plaats op een heuvel die tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in Israëlische handen kwam en bij de onderhandelingen in 1949 een gedemilitariseerde zone werd tussen de wapenstilstandslijnen van Israël en Jordanië. Het voormalige Britse Gouvernementshuis op de heuvel werd toen een waarnemerspost van de VN. Tijdens de Zesdaagse Oorlog nam eerst Jordanië de heuvel in en vervolgens Israël.

Dat het Israëlische soldaten betrof en geen burgers, doet niet ter zake voor de ernst van de aanslag. De soldaten waren niet op missie maar op een toeristisch uitstapje, en daarmee in feite burgers. Maar zelfs als zij op missie waren, mogen ze niet zomaar gedood worden volgens het oorlogsrecht. Onlangs nog is een Israëlische soldaat veroordeeld voor het doodschieten van een reeds uitgeschakelde terrorist. Je mag een aanvaller immers alleen doden als hij een gevaar vormt voor jou of anderen.

Kuitenbrouwer meent onterecht dat de VN alle geweld tegen een bezetter legitimeert, en haalt daartoe resolutie A/RES/37/43 uit 1982 aan. Dit is een resolutie van de Algemene Vergadering en daarmee geen internationaal recht. Daarnaast stelt het oorlogsrecht wel degelijk allerlei voorwaarden aan het gebruik van geweld, ook als je wordt aangevallen of tegen een bezetting strijdt.

Volgens veel Arabieren is heel Jeruzalem overigens bezet gebied dat de Palestijnen toebehoort, net als heel Israël. Ook Abou Jahjah denkt er zo over, en zet het woord ‘Israël’ daarom doorgaans tussen aanhalingstekens. Hij ontkent daarmee het recht op zelfbeschikking van het Joodse volk, een grondrecht dat door de VN wordt bevestigd.

Abou Jahjah legitimeert in zijn uitlatingen geweld tegen onschuldige mensen en zet mensen op tegen ‘zionisten’, te weten alle Joden die Israëls bestaansrecht niet ontkennen. Hij zet zich niet „weloverwogen” in voor de „bevrijding van een onderdrukt volk” zoals Kuitenbrouwer beweert, maar ageert tegen het bestaan van een legitieme staat die een thuis en veiligheid biedt aan een eeuwenlang vervolgd volk, en vergelijkt dit volk vervolgens met zijn eigen vroegere beulen om het dit basale recht te ontzeggen.

Kuitenbrouwer volgt Abou Jahjah ook in zijn onjuiste verhaal over zijn geboortedorp Hanin. Dit Libanese dorp werd volgens hem in 1976 door Israël aangevallen waarbij 120* burgers werden „afgeslacht”. Israël zat toen echter nog helemaal niet in Libanon en voerde daar geen grootschalige aanvallen uit. In 1976 vonden er grote moordpartijen plaats door Palestijnse, Libanese en Syrische eenheden. Deze aanval werd waarschijnlijk uitgevoerd door (met Israël samenwerkende) christelijke Libanese milities en de dodenaantallen zijn schromelijk overdreven. Pro-Palestijnse bronnen spreken van 20 tot 30 doden, en van „Israël en haar handlangers”. Met deze verdraaiing van de feiten wordt de Israëlhaat en actieve deelname aan Hezbollah door Abou Jahjah gerechtvaardigd.

Het ontslag van Abou Jahjah door De Standaard was niet laf maar juist heel moedig. Men snoert ook niemand de mond, maar trekt wel een grens in wie men aan het woord laat in het publieke debat in kwaliteitsmedia, en wie iets te zeggen heeft dat daaraan bijdraagt en wiens visie te extreem of haatdragend is.

Nederlandse media zouden hier een voorbeeld aan kunnen nemen.

Ratna Pelle is medewerker van de website Israel-Palestina.info

* Abou Jahjah zegt in Zomergasten “honderd en twintig” of “onder de twintig”; dat is (bij nader inzien) moeilijk te onderscheiden in de uitzending. Kuitenbrouwer nam het getal 120 over van mijn IMO blog en heeft het op de NRC website inmiddels met een voetnoot gecorrigeerd naar 20.

woensdag 1 februari 2017

Eindigt door Trump de Israelische terughoudendheid? (IMO)

Eindigt door Trump de Israelische terughoudendheid?

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/01/30/eindigt-trump-israelische-terughoudendheid/

= IMO Blog =

Niet alleen Trump, ook Israel lijkt voortvarend te werk te gaan sinds er op 20 januari een andere wind is gaan waaien in de VS. Afgelopen week werd twee keer kort na elkaar de bouw van nieuwe woningen in Oost-Jeruzalem en de grote nederzettingenblokken aangekondigd. Volgens een verklaring van minister Lieberman gaat het om woningen in nederzettingen die Israel nooit zal opgeven voor een vredesverdrag met de Palestijnen (In de meeste voorstellen zouden deze gebieden worden geruild tegen andere grond). De extra woningbouw zou nodig zijn om ‘het dagelijkse leven in de nederzettingen te handhaven’.

Dat zou kunnen kloppen, want de NOS meldde dinsdag in het journaal dat Israel de afgelopen jaren terughoudend was in het bouwen in de nederzettingen. Opvallend om dat uit de mond van de NOS presentator te horen, want de afgelopen tijd werd een andere indruk gegeven. Deze Israelische regering zou de nederzettingen in steeds sneller tempo uit de grond stampen en daarmee een lange neus trekken naar de rest van de wereld, aldus de teneur in onze kranten en journaals.

Terughoudenheid

Dat blijkt dus toch net iets anders te liggen, vernemen we nu Israel onder een de nederzettingen gunstig gezinde president in de VS inderdaad lijkt los te gaan. Verschillende kranten schreven dat Israel plannen de afgelopen maanden uitstelde in afwachting van het vertrek van Obama. Ook de NRC heeft het over ‘jaren van terughoudendheid’, waar men wel aan toevoegt dat tijdens Obama’s presidentschap de bevolking in de nederzettingen flink groeide. Wat weer past in de verklaring die Israel gaf voor de voortvarende uitbreidingsplannen: er is woningnood, juist ook vanwege het uitstel van de afgelopen jaren.

Ik heb hier vaker betoogd dat Israel wel degelijk rekening houdt met de VS, mede omdat zij, in tegenstelling tot de EU, vaak evenwichtig is in haar kritiek en eisen aan de partijen. Die evenwichtigheid stond onder Obama overigens wel onder druk, zoals nu de andere kant op onder Trump het geval is. In beide gevallen draagt dat niet bij aan vrede maar versterkt het juist de hardliners aan beide kanten. Trump heeft inmiddels wellicht Israel al wat afgeremd en een hand gehad in het uitstel van de voorgenomen annexatie van Maale Adumim, aldus BNR:

Hammelburg: ‘Trump heeft geen moeite met het nederzettingenbeleid, wat blijkt uit het feit dat Israël gisteren de bouw van zeshonderd extra huizen in Oost-Jeruzalem heeft goedgekeurd, vermoedelijk met steun vanuit de VS. Maar annexatie is iets anders. Waarschijnlijk heeft Washington achter de schermen laten weten dat het dat nog niet goedkeurt, en dat ze daar eerst eens rustig over willen praten.’

Kan zijn dat Trump heeft laten weten dit geen goed idee te vinden, maar dit was geen door de regering goedgekeurd plan dat anders rap uitgevoerd zou worden, terwijl dat wel wordt gesuggereerd. Het is een voorstel van Bennett en zijn radikaal-nationalistische partij ‘het Joodse Thuis’. Ook de NRC meldde dit plan en het opschorten daarvan door de regering, al gaf men geen reden voor de opschorting. Als het waar is dat Trump zijn afkeuring heeft laten blijken laat het wel zien dat een ‘rauwdouwer’ als Trump soms juist meer voor elkaar kan krijgen. Zoals Sharon de kolonisten uit Gaza haalde en Begin de Sinaï aan Egypte teruggaf. Maar dan moet je wel verder kunnen kijken dan je eigen ego en je iets aantrekken van wat adviseurs met verstand van zaken ergens over zeggen. Ik ben daar allerminst gerust op.

Kritiek

Uiteraard kan de kritiek op deze plannen niet lang uitblijven. Of de Veiligheidsraad er over bij elkaar komt betwijfel ik omdat een veroordeling nu kansloos is, maar een woordvoerder van secretaris-generaal Antonio Guterres zei dat “de secretaris-generaal erg bezorgd is over elke eenzijdige beslissing die een tweestatenoplossing in het Midden-Oosten in het gedrang brengt” en “Beide partijen moeten een begin maken met onderhandelingen over een tweestatenoplossing. Het doel moet twee staten zijn. Israël en Palestina: twee staten voor twee volkeren.”

Mooi gezegd. Ik hoop dat hij zich die woorden herinnert wanneer Abbas weer eens verkapt oproept tot geweld en geld overmaakt naar door Israel gevangen gezette terroristen, of wanneer de PA benadrukt dat de miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen staatsburger van Israel moeten kunnen worden.

Ook de EU heeft direct afkeurend gereageerd en noemde de besluiten „een nieuwe, ernstige ondermijning van een levensvatbare tweestatenoplossing. Het is betreurenswaardig dat Israël dit beleid voortzet, ondanks de serieuze internationale zorgen en bezwaren die constant op allerlei niveaus worden opgeworpen”, liet de EU-buitenlanddienst weten.” Daarnaast liet het Duitse ministerie van Buitenlandse zaken zich behoorlijk kritisch uit over de Israelische bouwplannen, en “plaatste vraagtekens bij het engagement van Israël om te streven naar een tweestatenoplossing”. De wat ongebruikelijk felle kritiek uit Duitsland zou weleens te maken kunnen hebben met het feit dat de Israel kritische Sigmar Gabriel sinds kort minister van buitenlandse zaken is.

PvdA

Ook de PvdA reageerde fel: men vindt dat de EU stappen tegen Israel moet overwegen omdat de tweestatenoplossing in direct gevaar komt. Buitenlandwoordvoerder Servaes denkt daarbij aan opschorting van het associatieverdrag en wil ook dat Nederland een Palestijnse staat gaat erkennen. Opvallend is de eenzijdigheid en selectiviteit van deze woede. Toen Abbas vorig jaar zei dat iedere druppel bloed die voor ‘Al Quds’ wordt vergoten heilig is, hoorde je de PvdA niet, en na de laatste aanslag in Jeruzalem die door veel Palestijnen werd bejubeld heb ik ze ook niet gehoord. Ik geloof niet dat Abbas nog de moeite neemt dergelijke gruwelijke aanslagen te veroordelen. Waarom zou hij ook; er wordt niks van hem verwacht, en onder zijn eigen volk kost het hem punten. De constante verheerlijking van geweld en opruiing tegen Israel hebben ertoe geleid dat een groot deel van de bevolking alle geweld tegen Israel als legitiem verzet ziet.

Een beetje zoals Abou Jahjah, Abulkasim Al Jaberi en Anja Meulenbelt hier. En Maarten Jan Heijmans en VARA opiniesite JOOP, waar ik tot mijn verbazing het volgende las (betreffende een ingetrokken uitnodiging om aan een EO praatprogramma deel te nemen):

Of de afzegging iets te maken heeft met het standpunt van Abou Jahjah over verzet in Oost-Jeruzalem (door Israël illegaal bezet gebied), kon de EO-woordvoerder niet bevestigen: over inhoudelijke redenen om gasten wel of niet uit te nodigen wordt nooit in het openbaar gesproken.

Zoals eerder toegelicht was het niet in Oost Jeruzalem maar in voormalig niemandsland dat in 1948 door Israel was veroverd, en in de tweede plaats is geweld tegen burgers en soldaten die niet in functie zijn geen legitiem verzet. De PvdA maakte met NIDA, GroenLinks en de SP bezwaar tegen het feit dat op het stadhuis van Rotterdam een paar dagen de Israelische vlag halfstok hing vanwege die aanslag, want die vond, aldus een boze brief, plaats in Oost Jeruzalem en was gericht tegen soldaten. Waarom nog verontwaardigd zijn als de Palestijnen geweld tegen Israel en Joden verheerlijken en snoep uitdelen na een aanslag? Ook in Nederland doen dergelijke ideeën in light vorm opgeld.

Evenwicht

De PvdA beweert dat zij een evenwichtig beleid voorstaat en beide partijen aangesproken moeten worden op zaken die de vrede niet bevorderen. Tegelijkertijd neemt men de Palestijnse versie van zaken en manier van denken al zozeer over dat een idiote brief van NIDA wordt ondertekend die een onschuldig en positief gebaar naar Israel ter discussie stelt. Ook staat de PvdA achter het subsidiëren van organisaties die zich naar eigen zeggen inzetten voor de mensenrechten, zelfs als zij ook de radikale BDS beweging steunen die juist vrede en een tweestatenoplossing afwijst.

Het is mooi dat men achter Israels bestaansrecht staat en de kritiek op de aangekondigde nederzettingenbouw is zeker begrijpelijk; een evenwichtig beleid houdt echter in dat men niet alleen reflexmatig iedere stap van Netanyahu met argusogen volgt, maar ook de PA en Fatah eens goed onder de loep neemt. Ook moet niet met twee maten worden gemeten. Nederland heeft associatieverdragen met een aantal landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika, waar op de mensenrechten het nodige aan te merken is. Toch worden die zelden ter discussie gesteld.

Net zoals het niet kies is om producten uit de nederzettingen anders te behandelen dan producten uit andere bezette c.q. omstreden gebieden, zo moeten we er ook voor waken niet steeds Israel aan hogere normen te willen houden en harder op fouten af te rekenen dan andere landen buiten de EU. Israel noemt zichzelf democratisch, zeker. Maar het ligt ook in een instabiel gebied en wordt omringd door landen waarmee het op zijn best een koude vrede heeft.

In tegenstelling tot veel anderen die Israel een warm hart toedragen hoop ik niet dat de peilingen uitkomen en de PvdA verwordt tot een kleine, onbelangrijke partij. Ik hoop daarentegen dat zij werkelijk evenwichtig wordt wat betreft Israel en de Palestijnen, en niet langer eenzijdige tegen Israel gerichte maatregelen bepleit. Die staan vrede namelijk eerder in de weg dan dat ze die bevorderen.

Ratna Pelle

Een EAPPI vrijwilligster blogt over Israël-Palestina

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/01/30/eappi-vrijwilligster-blogt-israel-palestina/

– Door Tjalling –

Sinds november vorig jaar heeft het Ecumenical Accompaniment Programme in Palestine and Israel (EAPPI) een nieuwe vrijwilliger naar Jeruzalem uitgezonden, Margriet. Zij schrijft regelmatig weblogs waarin zij haar persoonlijke mening geeft. EAPPI is een programma van de Wereldraad van Kerken en ook een project van Kerk in Actie. EAPPI “begeleidt Palestijnen en Israëli’s bij geweldloze acties. Het spant zich in voor bevordering en handhaving van het recht en voor de beëindiging van de bezetting van de Palestijnse gebieden door het Israëlische leger.”

Het lijken zulke goede doelstellingen en het is fraai opgeschreven, maar deze mooie doelstellingen en woorden gelden in de praktijk vrijwel alleen voor Palestijnen. Iets wat we wel zijn gewend van vrijwilligers van EAPPI. Het programma staat immers enkel open voor de Palestijnse verhalen en gaat voorbij aan oorzaak en gevolg ergens van. Natuurlijk worden er onschuldige Palestijnen onjuist bejegend bij bijvoorbeeld checkpoints, maar daar staat tegenover dat die er niet zonder reden zijn gekomen (namelijk na een golf van terroristische aanslagen). En natuurlijk heerst er bij tijden een grimmige sfeer in sommige delen van het oosten van Jeruzalem, maar is dat enkel te wijten aan Israël? Nee.

Margriet trekt zich het lot van Palestijnen erg aan, ziet en beschrijft onder meer hoe hun huizen ( die deels zonder bouwvergunning zijn gebouwd) worden gesloopt, Men kan en mag zich het lot van de underdog aantrekken, maar Margriet doet dit in haar blogs op een wel heel subjectieve manier. Zo schrijft zij in ‘Jeruzalem week 7’ o.a.: “ ’s Middags hadden we twee verhalen, één verhaal over hoe Israël een gemilitariseerde samenleving is, waar kinderen tellen wordt geleerd met geweren en granaten.” Verhalen van mensen zijn nu eenmaal persoonlijk en zouden bij de luisteraars vragen moeten oproepen. In dit geval al helemaal, want hoe zit dat eigenlijk in de Palestijnse samenleving? Margriet had hier bij moeten opmerken dat de Palestijnse Autoriteit er in zijn scholen voor zorgt dat de haat tegen Israël wordt versterkt en terroristen en martelaren worden vereerd. Meteen daarna in hetzelfde blog blijkt Margriet haar bezwaar tegen de Joodse staat: “Een staat voor de Joden betekent volgens mij dat er geen plek is voor Moslims, Christenen, anders gelovigen,….” Zo’n uitspraak is absurd als je de diversiteit in de Israëlische samenleving bekijkt, en de vele voorbeelden van harmonieus samenleven. Israël is de meest multiculturele staat in het Midden Oosten. De president van beoogd Palestina, Abbas, zei op een persconferentie in Caïro, 29 juli 2013 zelfs dat er geen Israëli zal mogen wonen in de Westbank of Gaza, in de beoogde Palestijnse staat. Bovendien, en in dit verband zeker niet onbelangrijk, juist in moslimlanden worden andersgelovigen in toenemende mate vervolgd, en Israël lijkt het enige land in het M.O. waar christenen nog veilig kunnen leven.

Het ligt voor de hand dat er heel wat mensen zijn die de blogs van Margriet lezen. Bij een deel daarvan zullen die vragen oproepen en de behoefte om te reageren. De mogelijkheid om dat rechtstreeks te kunnen doen is echter uitgeschakeld. Reageren kan nog wel maar dan via een e-mailadres waardoor andere mensen de reacties niet kunnen lezen.

Waarom de mogelijkheid tot rechtstreeks reageren is weggehaald is niet duidelijk. Maar een ding is wat mij betreft zeker; de manier waarop Margriet schrijft in haar blogs is te persoonlijk en ook dermate subjectief dat die niet meer onder de verantwoordelijkheid van de PKN kan vallen.

Margriet blijft nog tot ongeveer half februari als vrijwilligster betrokken bij EAPPI.

zondag 29 januari 2017

Het Israëlisch-Palestijns conflict en de keuze van de PvdA

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/01/29/het-israelisch-palestijns-conflict-en-de-keuze-van-de-pvda/

Samenvatting van een gesprek tussen de heer Michiel Servaes, Tweede Kamerlid en buitenlandwoordvoerder PvdA, en Tjalling Tjalsma als bestuurslid werkgroep WAAR, op 30 november 2016.

(Dit gesprek was een vervolg op een gesprek wat een oud bestuurslid van WAAR, dhr. Meindert Leerling, eerder had gehouden met Michiel Servaes.)

Doelstellingen

* De keuze van de PvdA in het Midden Oosten:

“De PvdA kiest in het Midden-Oosten partij voor eenieder die vrede, vrijheid, stabiliteit en rechtvaardigheid dichterbij wil brengen.

We veroordelen hen die denken dat terroristische aanslagen, geweld tegen burgers, en schendingen van internationaal recht de oplossing zijn. Dat geldt ook voor het conflict tussen Israël en Palestina. Zowel Israëli’s als Palestijnen moeten hun eigen staat hebben zodat ze in vrede, veiligheid en voorspoed naast en met elkaar kunnen leven. Wij zijn voor een actieve en politieke rol van de Europese Unie in het vredesproces in het Midden-Oosten. In dat kader zijn het stimuleren van een constructieve opstelling van beide partijen, erkenning van de Palestijnse Staat en het stoppen van de bouw van illegale nederzettingen in de bezette gebieden onmisbaar. Indien partijen structureel niet meewerken aan het vredesproces moet de druk worden opgevoerd, bijvoorbeeld door het heroverwegen van het Associatieverdrag van Israël met de EU. In Syrië steunen we de gematigde oppositie en bestrijden we het gewelddadige Assad-regime en fundamentalistische terreurbewegingen zoals ISIS.”

* De doelstelling van de werkgroep WAAR:

“De Werkgroep voor Accuratesse en Authenticiteit in Reportages (WAAR) streeft naar een publieke opinie en een politieke besluitvorming over het Midden-Oosten conflict, die ook recht doen aan standpunten van Israël. Volgens WAAR is met kritiek op Israël niks mis, maar wel met het geven van onjuiste, en/of uit de context gehaalde informatie, en het doen voorstellen van Israël als de enige verantwoordelijke in het conflict.

WAAR gaat er van uit dat het bestaansrecht van Israël mèt recht op veilige grenzen het uitgangspunt is voor een oplossing van het M.O. conflict. ”

Raakvlakken

De keuze van de PvdA voor eenieder die vrede, vrijheid, stabiliteit en rechtvaardigheid in het Midden Oosten dichterbij wil brengen en het streven van WAAR naar een publieke opinie en een politieke besluitvorming over het Midden-Oosten conflict die ook recht doen aan standpunten van Israël, hebben een heel belangrijk raakvlak, namelijk het bijdragen aan de oplossing van het M.O. conflict. Dit raakvlak nodigt uit tot het leggen en onderhouden van contacten tussen de PvdA en WAAR.

Tjalling wees aan het begin van het gesprek erop dat WAAR vrede nastreeft en extremisme afwijst. Sommige extreme opvattingen vanuit zowel de linker als ook de rechter politieke hoek baren in zijn algemeenheid ernstige zorgen. WAAR is echter ook bezorgd over het feit dat, ook vanuit gematigder, links georiënteerde kringen wandaden van Palestijnse kant opvallend weinig of mild worden veroordeeld. Tjalling zei dat hij persoonlijk veel politieke opvattingen met de PvdA deelt en aanzienlijke raakvlakken met deze partij heeft, maar maakte bewaar tegen de, volgens hem en uiteraard WAAR, toch wel opvallende kritische benadering van Israël die vaak eenzijdig overkomt.

Michiel Servaes wees erop dat de PvdA uitgaat van de gelijkwaardigheid van beide partijen en wanneer nodig ook de Palestijnse wandaden benoemt.

Twee belangrijke aspecten uit de keuze van de PvdA

1. ‘Israëli’s en Palestijnen hebben recht op een eigen staat, zodat zij in vrede, veiligheid en voorspoed naast elkaar kunnen leven’.

Michiel Servaes lichtte een stukje beleid van de PvdA omtrent de M.O. politiek van die partij toe.

Volgens de opvattingen van de PvdA hebben Joden recht op een eigen staat en in die zin erkent de PvdA Israël àchter de Groene Lijn. De PvdA hecht daarbij nadrukkelijk aan de gelijkwaardigheid en belangen van Israël èn de Palestijnen. Zowel het Palestijnse als het Joodse volk hebben immers recht op een eigen staat. Moeilijkheden zijn o.a. het – volgens de PvdA begrijpelijke – recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen, het terrorisme van Arabische zijde, de status van Jeruzalem, het kolonialiseren van Palestijnse gebieden en het streven van rechtse Israëlische politici die onderscheid maken tussen Joodse en niet Joodse inwoners van Israël.

Tjalling wees op de Balfourverklaring maar ook op het feit dat de staat Israël er niet alleen is gekomen als enkel het gevolg van de Shoa. De immigratiegolven (Alija) zijn al begonnen vanaf ongeveer het jaar 1882, als gevolg van heftige pogroms in het toenmalige Rusland van de Tsaren. Bovendien is zionisme een variant van de nationale bewegingen/ideologieën in de negentiende eeuw als een gevolg van de Verlichting. De Palestijnen hebben uiteraard ook recht op een eigen staat.

De politieke verrechtsing is een verschijnsel dat zich momenteel in àlle westerse democratieën voordoet, dus niet alleen voorbehouden aan Israël. Bovendien – en niet onbelangrijk – discriminatie in Israël valt eerder te vergelijken met die in Nederland en zeker niet met de vroegere Apartheid in Zuid Afrika omdat discriminatie niet is verankerd in de wetgeving van Israël.

De vluchtelingenorganisatie van de Palestijnen (UNRWA) wijkt af van die van de VN (UNHCR) en hanteert een veel ruimere definitie van ‘vluchtelingen‘. Daardoor vallen er veel meer Palestijnse mensen onder de noemer van vluchteling en is het probleem vrijwel onoplosbaar geworden. Israël zou echt in demografische problemen komen wanneer aan die eis van Palestijnse kant zou worden toegegeven.

2. ‘De PvdA is voor een actieve en politieke rol van de Europese Unie in het vredesproces in het Midden-Oosten.’

Tjalling merkte naar aanleiding hiervan op dat Israël een militair overwicht heeft, maar dat dit niet alleen de reden kan zijn dat er enkel aan Israël voorwaarden worden gesteld. Als er werkelijk gestreefd zal worden naar een duurzame vrede zullen ook aan beoogd/toekomstig Palestina eisen gesteld moeten worden, zoals erkenning van de Joodse staat, afzien van terrorisme en die toch werkelijk onmogelijke eis op terugkeer. Kortom, als de PvdA uitgaat van de gelijkwaardigheid van beide bij het conflict betrokken partijen, en dat doet zij, dan dient de partij zich kritisch op te stellen naar beide partijen.

In dit verband kwam ook de Boycot, Desinvestering en Sancties (BDS) beweging ter sprake. De BDS zegt over zichzelf o.a. dat ‘het een legitieme vorm van geweldloos verzet is’, maar in werkelijkheid is de BDS radicaal, tegen verzoening, tegen onderhandelingen, tegen vrede en tegen normalisatie van betrekkingen met Israël zelfs als dat gunstig is voor de Palestijnen. Minister Koenders, ook lid van de PvdA, heeft gezegd dat ‘Nederland niet achter een boycot van Israël staat’.

Tjalling attendeerde op de motie van SGP Tweede Kamerlid Van der Staaij die op 16 juni 2016 werd aangenomen om een einde te maken aan het financieren van organisaties die ijveren voor een boycot van Israël. De PvdA heeft die motie niet gesteund.

De heer Servaes wees erop dat de PvdA tegen een boycot van Israël is. Wel steunt de PvdA het zogenaamde ontmoedigingsbeleid voor bedrijven of organisaties die samenwerking met de (‘illegale’) nederzettingen over de Groene Lijn. Of organisaties BDS publiekelijk steunen valt wat hem (en Koenders) betreft onder de vrijheid van meningsuiting.

De vraag of de Nederlandse overheid bepaalde activiteiten al dan niet moet steunen hangt dus niet van deze opvattingen af, maar van het doel dat met de activiteiten wordt nagestreefd, bijvoorbeeld dialoog of respect voor mensenrechten bevorderen. Als concreet voorbeeld hiervan werd de Tent of Nations genoemd. In een Kamerbrief van 7 juli lieten minister Koenders en minister Ploumen weten dat de regering geen BDS activiteiten zal subsidiëren, maar daarbij betrokken organisaties niet uitsluit van andere subsidies.

Tjalling bracht in dat diverse mede met Europees geld gefinancierde organisaties Palestijnse terreur steunen en/of goedpraten. Bovendien worden Europese hulpgelden door de PA misbruikt, onder meer door in Israël gevangen zittende terroristen een vergoeding te betalen. Ook hierover werd in juni 2016 een motie aangenomen.

Volgens de heer Servaes is de PvdA van mening dat hulpgelden nooit naar Palestijnse terroristen mogen. Minister Koenders stelt dat de veroordeelde terroristen niet uit Nederlands of Europees hulpgeld worden betaald, en dat men de PA probeert te bewegen haar beleid in deze te veranderen.

Gezamenlijke intentie

Aan het eind van dit – goed verlopen – gesprek benadrukte de heer Servaes nogmaals de gelijkwaardigheid van twee partijen, Israël en de Palestijnen. Tijdens het bezoek van Netanyahu aan Nederland afgelopen september had hij een kritisch gesprek met hem gevoerd, maar een jaar daarvoor een al evenzeer kritisch gesprek met president Abbas. Kortom, Israël is een bevriend land, maar moet als zodanig wel aan de westerse maatstaven worden gehouden.

Maar heel belangrijk is dat de PvdA niet twijfelt aan het bestaansrecht van Israël, beide partijen in het conflict gelijkwaardig zijn en worden behandeld. Beide onderdelen zijn essentieel in het beleid van de PvdA inzake het Midden-Oosten.

Gelet op het belangrijke raakvlak tussen de visies van de PvdA en WAAR is het wenselijk om in contact te blijven. De gezamenlijke intentie om te komen tot vrede is en blijft daarbij een juiste basis om van daaruit elkaar op de hoogte te blijven houden over de manier waarop die vrede kan worden bereikt. Ondanks de gezamenlijke intentie, en in geval van de gesprekspartners ook politieke raakvlakken, zijn er toch verschillen geconstateerd over de wijze van benadering van het M.O. conflict.

De PvdA is een gerenommeerde partij met ruim 70 jaren expertise in de politiek. WAAR is een werkgroep die beschikt over een gerichte kennis en kundigheid op het gebied van negatief getoonzette berichtgeving in de media over Israël. WAAR kan door het nastreven van accurate en authentieke berichtgeving m.b.t. Israël en het M.O. conflict bijdragen tot het doel van het PvdA beleid inzake het M.O.

zondag 22 januari 2017

Vechten als terroristen (IMO)

Vechten als terroristen

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/01/22/vechten-als-terroristen/

= IMO Blog =

Ook beroepsopruier en antizionist Dyab Abou Jahjah was bijzonder nijdig om de ‘zionistische vlag’ die ‘in solidariteit met de bezetting’ op het stadhuis in Rotterdam halfstok hing.

Zoals ik al schreef raakte Abou Jahjah om zijn steun voor de aanslag in Jeruzalem ook nog zijn column bij de Belgische kwaliteitskrant De Standaard kwijt. Natuurlijk noemde hij dat censuur van een hypocriete wereld, vol dubbele standaarden en meer van dat fraais. Er werd prompt een inzamelingsactie op touw gezet door zijn ‘Movement X’ om deze armlastige de mond gesnoerde en zwaar onderdrukte man te helpen.

Een van de mensen die de inzamelingsactie op zijn pagina leuk vond is Sunny Bergman, die hem eerder verdedigde in haar column bij de VPRO. De inzamelingsactie werd opgezet door Karim Hassoun, een groot bewonderaar van Hezbollah. Hij had een tijdje een foto van terrorist Samir Kuntar (die bij een aanslag in de jaren ’70 een klein kind op de rotsen doodsloeg) als profielfoto.

Ik ben benieuwd hoe men een en ander beziet bij de Bezige Bij en de VPRO, waar hij van de zomer nog als Zomergast optrad. De kans is groot dat men blij is dat hij weer in opspraak is geraakt; dat is goed voor de verkoop van zijn boek en rechtvaardigt in de kromme logica van de kijkcijfers nogmaals dat men deze opruier en extremist 3 uur lang een podium gaf.

Maar misschien staat er ook een enkeling op die zegt dat wat De Standaard deed eigenlijk heel moedig is: een grens trekken in wie mee mag doen aan het publieke debat in kwaliteitsmedia en wiens visie zo extreem, grof of haatzaaiend is dat die maar beter geweerd kan worden omdat die helemaal niks in positieve zin bijdraagt. Daar kwam men bij DS overigens wel ietwat laat achter, maar juist daarom valt het te prijzen; een vorm van voortschrijdend inzicht zogezegd.

Er was meer steun voor de aanslag. Abulkasim Al Jaberi, anti-zwarte pieten activist en verstoorder van een culturele avond met een 90 jarige Israelische artieste, schreef op zijn facebook pagina:

Was geblokt van fb voor deze post. De rijen sluiten in white supremacy instituten wanneer het op ‘israël’ aankomt.

Let op hoe hij net als Abou Jahjah ‘Israel’ schrijft. Al Jaberi heeft een column bij VARA’s links-populistische website Joop, maar ik maak mij er geen enkele illusie over dat men daar in staat is tot een onafhankelijk en moedig besluit, tot het trekken van een grens wat betreft Israelhaat of ander extremisme. Ik heb zo’n vaag vermoeden dat Appa, Frank van der Linde en nog een aantal andere usual suspects vergelijkbare ideeën hebben over wat verzet en wat heldhaftig is.

Ergens las ik (ik meen op de tijdlijn van Abou Jahjah) dat ‘vechten als Palestijnen’ een synoniem is geworden voor heldhaftig strijden. Hoe krijg je het uit je pen. Met een vrachtwagen inrijden op nietsvermoedende op sightseeing zijnde soldates, of jezelf opblazen in een bus of restaurant, of van achteren aanvallen en op mensen insteken, wat is daar in Godsnaam heldhaftig aan? Wat ik heldhaftig vind is hoe Israelische veiligheidsmensen vaak een terrorist uitschakelen met gevaar voor eigen leven zodat die niet meer doden kan maken, waarbij ze maar al te vaak zelf omkomen. Vandaar dat zoveel aanslagen maar weinig dodelijke slachtoffers tellen. Men reageert in Israel doorgaans zeer alert en doeltreffend. Overigens wordt het overgrote merendeel van de aanslagen verijdeld; ook afgelopen jaar waren dat er weer honderden. Dan is het een beetje bevreemdend in de NRC te lezen dat de aanslag kwam na ‘een half jaar van relatieve rust’. Ook werd er weer een negatieve draai aan gegeven:

In de tweede helft van 2016 leek de aanslagengolf voorbij. Toch waarschuwden commentatoren ervoor dat de onvrede bij Palestijnen, over de bezetting en vermeende aantasting door Israël van de status quo over de Tempelberg, nog steeds onder de oppervlakte sluimerde.

De aanslagengolf was niet voorbij maar onder controle. Ik weet niet met welke commentatoren Derk Walters sprak of wiens artikelen hij las (een gok: de bekende Israelcritici uit Haaretz), maar wat mij opviel was de openlijke steun aan de zogenaamde messenintifada door Fatah en veel Palestijnse media. Zelfs Abbas distantieerde zich er nauwelijks van en heeft voor zover ik weet de aanslagen niet direct veroordeeld (Hij zal in algemene zin ongetwijfeld eens hebben gezegd dat hij het geweld aan beide kanten betreurt). Er verschenen talloze (pro-)Palestijnse cartoons waarin het doodsteken of overrijden van Israeli’s (spreek: Joden) als nieuwe verzetsvorm werd geprezen.

Heel subtiel suggereert NRC dat de aanslag in bezet gebied plaatsvond:

De aanslag vond plaats in Armon HaNetsiv, een Joodse wijk in het niemandsland tussen West- en Oost-Jeruzalem. Deze wijk ligt op een heuvel die uitkijkt over de Oude Stad in Oost-Jeruzalem: onder meer de islamitische Rotskoepel en Al-Aqsa-moskee zijn goed zichtbaar vanaf hier. In Armon HaNetsiv, ook wel Oost-Talpiot genoemd, wonen voornamelijk Joden en expats. De Verenigde Naties beschouwen de wijk als een illegale nederzetting.

Dat ‘niemandsland’ was 50 jaar geleden een heuveltje tussen twee wapenstilstandslijnen waarover nog onderhandeld moest worden. De VN ziet formeel nog steeds heel Jeruzalem en omgeving als een soort door Israel bezet niemandsland, inclusief de Klaagmuur en de oude Joodse wijk. Waarom de NRC erbij vermeldt dat de Rotskoepel en de Al Aqsa Moskee goed zichtbaar zijn is me niet duidelijk, maar men lijkt ermee te willen benadrukken dat Israel geen recht heeft op het gebied en het feitelijk deel is van het Arabische deel van Jeruzalem. Lekker suggestief in elk geval. Die koepel en moskee zijn van veel plaatsen uit goed zichtbaar, want ze staan op de Tempelberg, hoger dan de Joodse heilige plaatsen, die overigens voor een groot deel werden verwoest door Jordanië dat de oude Joodse wijk veroverde en van Joden zuiverde in 1948.

In een tweede artikel over de aanslag beweert de NRC zelfs dat het afgelopen jaar een rustig jaar was, in plaats van een ‘relatief rustige tweede helft van het jaar’. Ook in de kop wordt van een jaar gesproken.

Ook wordt gesuggereerd dat de aanslag niet in het rijtje past van door IS geïnspireerde aanslagen in Europa:

Volgens critici van Netanyahu zijn de Palestijnen, die tegen de Israëlische bezetting strijden, niet te vergelijken met IS-strijders. Door Israël, met door IS getroffen landen in Europa in een rijtje te plaatsen, zou Netanyahu volgens hen hopen op westerse sympathie.

Oftewel: het is allemaal weer slinkse Israelische propaganda. Wanneer Merkel of Hollande spreken over de vreselijke terroristen die in hun land hebben toegeslagen is dat uiteraard geen propaganda en worden geen ‘critici’ aangehaald die dit in een negatief daglicht plaatsen. Overigens is altijd de vraag wat Palestijnen precies onder ‘Israelische bezetting’ verstaan. Vaak is dat niet alleen de Westoever, maar dat zal de NRC niet snel opschrijven.

Gelukkig had niet iedereen last van een dergelijke zure kijk, en voor veel Joden en Israeli’s was het een aangename verrassing dat de Israelische vlag uit solidariteit in Parijs, Berlijn en Rotterdam te zien was. Laten we daar een voorbeeld aan nemen en onze solidariteit tonen met landen waarmee we belangrijke waarden delen die door terreur worden getroffen. Het lijkt misschien een gemakzuchtige of obligate vertoning, maar het is voor mensen uit het getroffen land van grote waarde. Mensen die daar alleen waar het Israel betreft een probleem mee hebben, verraden wellicht meer over hun normen en waarden dan ze denken.

Ratna Pelle

Vlag halfstok voor terreurslachtoffers Jeruzalem (IMO)

Vlag halfstok voor terreurslachtoffers Jeruzalem

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/01/21/vlag-halfstok-terreurslachtoffers-jeruzalem/

= IMO Blog =

Op 8 januari werd Jeruzalem opgeschrikt door een bloedige aanslag waarbij een vrachtwagen inreed op een groep soldaten die op dat moment een uitstapje maakten. De beelden zijn schokkend, en dat leidde – misschien ook vanwege de gelijkenis met de aanslag op een kerstmarkt in Berlijn een paar weken eerder – tot meer solidariteit dan gebruikelijk bij terreur in Israel. Zo werden in Parijs en Berlijn de kleuren van de Israelische vlag op nationale symbolen geprojecteerd, en in Rotterdam werd vanaf het stadhuis een paar dagen de Israelische vlag halfstok gehangen.

Sympathiek vonden velen, want normaal gesproken ontbreekt dergelijke vertoon van medeleven vaak. Aanslagen in Israel worden vaak gezien als van een andere orde – namelijk deel van een intern conflict om land – dan aanslagen in Europese steden. Maar ja, deze actie van loco burgemeester Joost Eerdmans (Aboutaleb was op dat moment afwezig) was even buiten de gevoeligheden en anti-Israel sentimenten van de linkse partijen (NIDA, PvdA, SP en GroenLinks) gerekend. De vergelijking met eerdere aanslagen in Istanbul en Berlijn waarvoor ook de vlag halfstok werd gehangen, kon wat hun betreft niet door de beugel. Zij hadden hierover een brief geschreven en hadden een aantal prangende vragen voor het college (je moet nou eenmaal prioriteiten stellen in waar je je tijd en energie in steekt):

1) Kan het college stap voor stap uiteenzetten met welke betrokkenen en langs welke weg en procedure er in dit geval is besloten om de Israëlische vlag halfstok te hangen? 2) Welk beleid volgt het college voor het halfstok hijsen van buitenlandse vlaggen op het stadhuis? 3) Ligt het collegebeleid in lijn met de uitleg die de locoburgemeester hieraan gaf in de media? Zo nee, is de locoburgemeester hierop aangesproken?

Daarna volgen nog meer vragen, zoals waarom bij andere aanslagen in niet-Europese landen (Turkije wordt voor het gemak even tot Europa gerekend) er geen vlag halfstok werd gehangen, en waarom er geen vlaggen halfstok worden gehangen bij ‘andere dodelijke slachtoffers van geweld in dit land’? Met dat laatste doelt men uiteraard op de Palestijnen, want eerder in de brief wordt al naar de Gaza demonstratie van 2014 verwezen als bewijs dat veel Rotterdammers meeleven met het leed in de regio (toen had men overigens ook slechts oog voor doden aan één kant, maar dat was blijkbaar geen probleem). Ook vraagt men heel suggestief:

Kan het college toelichten a) waarom ervoor is gekozen om naar aanleiding van deze specifieke aanslag op Israëlische soldaten in het door Israël bezette Oost-Jeruzalem de vlag halfstok te hangen?

Dat is dus grote onzin. De aanslag werd niet in Oost Jeruzalem gepleegd en al helemaal niet in een Arabische wijk. De aanslag vond plaats bij de parking aan de Shere’over promenade, op een heuvel met uitzicht over de stad, bij de kruising van de Olei haGardom en Daniël Janovski (zie luchtfoto).

Deze strategisch gelegen heuvel kwam tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in Israelische handen en werd bij de onderhandelingen in 1949 een gedemilitariseerde zone tussen de wapenstilstandslijnen van Israel en (Trans-)Jordanië (zie kaartje). Het voormalige Britse Gouvernementshuis op de heuvel werd toen een waarnemerspost van de VN. Tijdens de Zesdaagse Oorlog nam eerst Jordanië de heuvel in en vervolgens Israel.

Dat het Israelische soldaten betrof en geen burgers doet niet terzake voor de ernst van de aanslag. De soldaten waren niet op missie, maar op een toeristisch uitstapje en volgens het internationaal recht zijn zij dan gewoon burgers die niet aangevallen mogen worden. Maar zelfs als zij op missie waren mogen ze niet zomaar gedood worden volgens het oorlogsrecht. Onlangs nog is een Israelische soldaat veroordeeld voor het doodschieten van een reeds uitgeschakelde terrorist. Je mag een aanvaller immers alleen doden als hij een gevaar vormt voor jou of andere soldaten of mensen. De terrorist in de vrachtwagen werd niet door de op uitstap zijnde soldaten bedreigd en had dus geen legitieme reden ze te doden.

Dat de PvdA onder een dergelijke brief zijn handtekening heeft gezet vind ik ongelofelijk (van de SP en GroenLinks is het even erg maar die partijen staan bekend om hun soms idiote ideeën wat betreft Israel-Palestina). Wanneer de vrachtwagen in Berlijn over Duitse politieagenten heen had gereden in plaats van burgers was die aanslag ook niet minder verwerpelijk geweest. Wanneer het niet Israel betreft maar een ander land begrijpen we dat onmiddellijk; alleen bij Israel wordt vaak ten onrechte beweerd dat het maar is vanuit wiens perspectief je kijkt en je het met evenveel recht legitiem verzet kunt noemen.

Ook nu weer waren er mensen die nog een stap verder gingen dan de Rotterdamse linkse partijen, en de aanslag goedpraatten en zelfs hun steun betuigden. Zo schreef Abou Jahjah ‘Viva Palestina’ op zijn Facebook, gevolgd door een lange tekst van dezelfde strekking:

De chauffeur van de vrachtwagen was een Palestijnse burger die onder bezetting leeft en die soldaten in uniform van de bezettende macht aanviel. Los van zijn ideologische strekking en los van zijn lidmaatschap van welke organisatie dan ook, mag elke Palestijnse burger en elke burger waar dan ook in de wereld die leeft onder een illegale militaire bezetting, zich daartegen verzetten. Dat recht is vastgelegd in het internationaal recht en in de conventie van Genève.

Abou Jahjah raakte er zijn column bij De Standaard door kwijt, wat weer tot verontwaardiging leidde bij zijn medestanders. Anja Meulenbelt steunde hem volmondig en schreef op zijn Facebookpagina: ‘Die lui van Standaard zien over het hoofd dat je geheel binnen de grenzen van het internationaal recht blijft, Dyab.’ Maar ook iemand die zichzelf ziet als vredesactivist en nota bene een foto van Renate Rubinstein en haar boektitel ‘JEW IN ARABIA, GOY IN ISRAEL’ op zijn pagina heeft en daarover zegt: ‘the subtitle (van zijn blog, RP) is from a book by Dutch author Renate Rubinstein. It could as well be my motto) steunt Abou Jahjah en deze ‘interpretatie’ van het internationaal recht. Ik zou weleens willen weten hoezo hij zich een Jood in de Arabische wereld voelt, want ik heb hem nog nooit op enige sympathie, begrip of warmte voor Israel kunnen betrappen. Waar Rubinstein werkelijk tussen twee vuren zat en naast (voor die tijd uitzonderlijk felle) kritiek op Israel ook sympathie voelde en uitte, is Pessoptimist nauwelijks nog te onderscheiden van antizionisten als Meulenbelt en Abou Jahjah. Zijn retoriek is iets rustiger, de strekking hetzelfde. Het zou eerlijker zijn als hij een kop van Ilan Pappe of Ali Abunimah (die hij in zijn blog over deze aanslag verlinkt) op zijn blog zou zetten. Maar dat terzijde.

Hij schrijft:

Iemand zou Monique van Hoogstraten, de correspondente van de NOS en Radio 1 in Israel, erop moeten wijzen dat het gebruik om een aanslagpleger een ”terrorist” te noemen, Israelisch woordgebruik is. Wie het overneemt verraadt aan welke kant hij staat. Aanslagen zijn niet sjiek. Maar wie het over ”terrorisme” heeft vergeet dat het volgens het internationaal recht zelfs legitiem is als Palestijnen aanslagen plegen op de bezettingstroepen. Ook de plegers van aanslagen of sabotage tegen de Duitse bezettingstroepen in Nederland tijdens WO II werden door de nazi’s ”terroristen” genoemd.

Dat zal wel niet gelden voor terrorisme in Berlijn of Brussel of Parijs; ik neem aan dat we dat gewoon zo mogen noemen zonder het verwijt te krijgen dat we daarmee het woordgebruik van de onderdrukker overnemen, die de moslims immers discrimineert en geen eerlijke kansen biedt, die rotzooi uithaalt in islamitische landen in het Midden-Oosten en waarbij islamofobe politici en partijen het steeds beter doen. Maar Israel is uiteraard een heel ander verhaal dan ons eigen Europa, en is, aldus Pessoptimist, beter te vergelijken met Nazi-Duitsland dan een hedendaags Europees land. Ja, ook de nazi’s noemden tegenstanders terroristen en ook andere wrede dictators doen dat. Maar Israel is geen wrede dictatuur en Netanyahu is geen Hitler.

Israel is een rechtstaat waar soldaten worden veroordeeld als zij een reeds uitgeschakelde ~~terrorist~~ (sorry, vrijheidsstrijder) doden, en waar Palestijnen naar het hooggerechtshof kunnen stappen als hun zomaar grond wordt afgepakt of ander onrecht aangedaan, en daar ook geregeld in het gelijk worden gesteld. Israel noemt mensen terroristen die, buiten een oorlogssituatie om, mensen zomaar aanvallen met messen, auto’s, vrachtwagens, bommen, geweren of stenen.

Uiteraard is dat niet op een lijn te stellen met de verzetsmensen die in de oorlog Joden in de onderduik namen of bonnen jatten of gericht nazi’s liquideerden. In de eerste plaats omdat wat de nazi’s deden zoveel extremer was, in de tweede plaats omdat zij niet zomaar willekeurige Duitsers of soldaten in eigen land die niet op missie waren doodden, in de derde plaats omdat er geen sprake was van een Duits-Nederlands conflict waarin beide partijen een aandeel hadden en tot een compromis moesten zien te komen, maar van een op geen enkele manier te rechtvaardigen bezetting van een al eeuwenoude soevereine natie. En er zijn ongetwijfeld nog tig relevante verschillen te bedenken. Toch maken doorgaans intelligente mensen (Thomas von der Dunk is ook zo iemand) graag deze vergelijking om Palestijns geweld tegen Israelische burgers of soldaten buiten missie, te rechtvaardigen.

Ratna Pelle

vrijdag 20 januari 2017

Parijse vredesconferentie mislukt (CIDI)

Parijse vredesconferentie mislukt

IN ISRAEL / BY WEBMASTER / ON 17/01/2017 AT 14:27 / TAGS: GAZA, OBAMA, PA, VN, VS

http://www.cidi.nl/parijse-vredesconferentie-mislukt/

De Parijse vredesconferentie van 15 januari heeft niet opgeleverd wat de Palestijnen ervan hoopten en de Israeli’s en hun bondgenoten vreesden. En een dag later blokkeerden Groot-Brittannië en een aantal Balkanstaten ook nog het door de EU-ministerraad overnemen van de slotverklaring van ‘Parijs’.

Niet minder dan 70 landen waren afgelopen zondag in de Franse hoofdstad bijeengekomen. Het voornaamste doel was “het gestopte vredesproces te hervatten”. Noch Israel noch de Palestijnen waren erbij aanwezig. De Israelische regering blijft hameren op directe, bilaterale onderhandelingen.

Israelische vrees

De Israelische regering vreesde niet zonder reden dat de slotverklaring van ‘Parijs’ de opmaat zou worden voor een nieuwe EU-veroordeling van de Joodse staat, voor eenzijdige sancties tegen Israel en voor een nieuwe anti-Israelische resolutie van de VN-Veiligheidsraad. Die zou nog voor het vertrek van de Amerikaanse president Obama in stemming kunnen worden gebracht. Bij het uitdrukken van die vrees werd gedoeld op een mogelijk nog krachtiger VN-resolutie dan nummer 2334, welke eind december werd aangenomen. Die resolutie veroordeelde de Joodse aanwezigheid in de in 1967 door Israel veroverde landstreken. Israel vreesde bovendien dat besloten zal worden om een Palestijnse staat te erkennen. Zo’n erkenning ziet Israel als een onderdeel van toekomstige – bilaterale – onderhandelingen. Dit is overigens ook het standpunt van meerdere Europese regeringen, inclusief Nederland.

Israel’s grootste bezwaar tegen ‘Parijs’ was dat er vooraf is aangegeven dat als Israel niet aan de eisen zou voldoen er sancties tegen het land zouden worden aangekondigd, terwijl er geen vergelijkbare eis aan de Palestijnen werd gesteld.

Mislukte soufflé

De slotverklaring van ‘Parijs’ bevatte echter niet veel nieuws. De congresgangers herbevestigden de internationale eis dat er een tweestatenoplossing moet komen en drongen er bij Israel en de Palestijnse Autoriteit op aan dat opnieuw te onderschrijven. Er was ook een oproep aan de conflictpartijen om geen eenzijdige acties te ondernemen die vredesbesprekingen zouden kunnen schaden — waaronder geweldpleging en nederzettingenactiviteit — en om “directe en zinvolle onderhandelingen te beginnen”. Wel werd in de Parijse slotverklaring de VN-Veiligheidsraadresolutie 2334 onderschreven. De Israelische regering beschouwt deze resolutie als anti-Israelisch. Zie hier onze berichtgeving hierover en over de reacties van de Israelische regering.

Woordvoerder Emanuel Nahshon van het Israelische ministerie van Buitenlandse Zaken concludeerde spottend dat de conferentie uiteindelijk net zo plat was “als een mislukte soufflé”. En premier Benjamin Netanyahu stelde vast dat de Parijse bijeenkomst “de laatste trillingen van de wereld van gisteren” markeerde. “Morgen ziet alles er heel anders uit en morgen is erg dichtbij”, aldus Netanyahu in een verwijzing naar het aantreden van de nieuwe Amerikaanse president Donald Trump.

Ook Joodse organisaties hebben zich in harde woorden over de conferentie uitgelaten. De voorzitter van het World Jewish Congress, Ronald Lauder bijvoorbeeld, betitelde de bijeenkomst als “zinloos en dwaas” en zei dat hij hem deed denken aan de “lawine van anti-Israelfora die we de laatste tijd bij de Verenigde Naties gezien hebben”.

De meerderheid van de Israeli’s kan zich niet vinden in de onevenredige druk op Israel, en de disproportionele aandacht van de VN en de Westerse landen op het Israelisch-Palestijnse conflict. Toch vonden oppositiepartijen “De Zionistische unie”, “Meretz” en “De Arabische lijst” dat Israel aanwezig had moeten zijn in ‘Parijs’ om het Israelische standpunt te vertegenwoordigen.

Geen Britse en Australische steun voor slotverklaring

Het Verenigd Koninkrijk, dat als duidelijk teken van afkeuring slechts een ambtelijke delegatie naar Parijs had afgevaardigd, en Australië, weigerden uiteindelijk de Parijse slotverklaring te ondertekenen.

“Wij hebben in het bijzonder bezwaar tegen een internationale conferentie die bedoeld is om de vrede tussen partijen te bevorderen zonder hen daar zelf bij te betrekken”, liet het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken weten.

“Alhoewel de Australische regering op de Parijse conferentie vertegenwoordigd was, betekent dat niet dat wij instemmen met ieder element van de slotverklaring”, betoogde een woordvoerder van de Australische minister van Buitenlandse zaken Julie Bishop.

De secretaris-generaal van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO, Saeb Erekat, heeft de Verenigd Koninkrijk en Australië onmiddellijk scherp veroordeeld. “Wij roepen beide landen op deze fout te herstellen en de staat Palestina te erkennen, in lijn met hun steun voor en commitment aan de tweestatenoplossing”, aldus Erekat.

Britse steun voor Israel ook in de EU

Londen beperkte zich vervolgens niet tot het afwijzen van de Parijse slotverklaring. Een dag later blokkeerde het Verenigd Koninkrijk, samen met enkele Balkanlanden, ook nog het door de Europese ministerraad overnemen ervan. Als zodanig werd voorkomen dat de EU automatisch de in de Parijse slotverklaring meegenomen VN-resolutie 2334 zou onderschrijven. De Britse rol is opmerkelijk, omdat Londen in de Veiligheidsraad wél voor die anti-Israelische resolutie stemde. Vermoed wordt dat premier Theresa May, die een uitgesproken pro-Israelische regering leidt, en de nieuwe Britse minister van Buitenlandse Zaken Boris Johnson hun VN-ambassadeur niet in de hand hadden, toen die in New York zijn stem over 2334 uitbracht. (zie onze berichtgeving hierover eerder deze maand)

EU-buitenland chef Frederica Mogherini verklaarde na afloop van de EU-ministerraad dat de Parijse slotverklaring én VN-Veiligheidsraadresolutie 2334 desondanks “volledig uitdrukking geven aan de geconsolideerde Europese positie”.

Foto: De Franse minister van Buitenlandse Zaken Jean-Marc Ayrault in zijn openingstoespraak op de Parijse conferentie. Bron: Sputnik.

De volledige Engelstalige tekst van de Parijse slotverklaring volgt hieronder

Middle East Peace Conference Joint Declaration (15 January 2017)

1. Following the Ministerial meeting held in Paris on 3 June 2016, the Participants met in Paris on 15 January 2017 to reaffirm their support for a just, lasting and comprehensive resolution of the Israeli-Palestinian conflict. They reaffirmed that a negotiated solution with two states, Israel and Palestine, living side by side in peace and security, is the only way to achieve enduring peace.

They emphasized the importance for the parties to restate their commitment to this solution, to take urgent steps in order to reverse the current negative trends on the ground, including continued acts of violence and ongoing settlement activity, and to start meaningful direct negotiations.

They reiterated that a negotiated two-state solution should meet the legitimate aspirations of both sides, including the Palestinians’ right to statehood and sovereignty, fully end the occupation that began in 1967, satisfy Israel’s security needs and resolve all permanent status issues on the basis of United Nations Security Council resolutions 242 (1967) and 338 (1973), and also recalled relevant Security Council resolutions.

They underscored the importance of the Arab Peace Initiative of 2002 as a comprehensive framework for the resolution of the Arab-Israeli conflict, thus contributing to regional peace and security.

They welcomed international efforts to advance Middle East peace, including the adoption of United Nations Security Council resolution 2334 on 23 December 2016 which clearly condemned settlement activity, incitement and all acts of violence and terror, and called on both sides to take steps to advance the two-state solution on the ground; the recommendations of the Quartet on 1 July 2016; and the United States Secretary of State’s principles on the two-state solution on 28 December 2016.

They noted the importance of addressing the dire humanitarian and security situation in the Gaza Strip and called for swift steps to improve the situation.

They emphasized the importance for Israelis and Palestinians to comply with international law, including international humanitarian law and human rights law.

2. The Participants highlighted the potential for security, stability and prosperity for both parties that could result from a peace agreement. They expressed their readiness to exert necessary efforts toward the achievement of the two-state solution and to contribute substantially to arrangements for ensuring the sustainability of a negotiated peace agreement, in particular in the areas of political and economic incentives, the consolidation of Palestinian state capacities, and civil society dialogue.

Those could include, inter alia:

§ a European special privileged partnership; other political and economic incentives and increased private sector involvement; support to further efforts by the parties to improve economic cooperation; continued financial support to the Palestinian authority in building the infrastructure for a viable Palestinian economy;

§ supporting and strengthening Palestinian steps to exercise their responsibilities of statehood through consolidating their institutions and institutional capacities, including for service delivery;

§ convening Israeli and Palestinian civil society fora, in order to enhance dialogue between the parties, rekindle the public debate and strengthen the role of civil society on both sides.

III. Looking ahead, the Participants:

§ call upon both sides to officially restate their commitment to the two-state solution, thus disassociating themselves from voices that reject this solution;

§ call on each side to independently demonstrate, through policies and actions, a genuine commitment to the two-state solution and refrain from unilateral steps that prejudge the outcome of negotiations on final status issues, including, inter alia, on Jerusalem, borders, security, refugees and which they will not recognize;

§ welcome the prospect of closer cooperation between the Quartet and Arab League members and other relevant actors to further the objectives of this Declaration.

As follow-up to the Conference, interested Participants, expressing their readiness to review progress, resolved to meet again before the end of the year in order to support both sides in advancing the two-state solution through negotiations.

France will inform the parties about the international community’s collective support and concrete contribution to the two-State solution contained in this joint declaration.

Bronnen:

http://www.timesofisrael.com/uk-says-paris-summit-may-harden-palestinian-positions/

http://www.jpost.com/Arab-Israeli-Conflict/Britain-Balkan-countries-keep-EU-from-adopting-Paris-declaration-478630

http://www.jpost.com/Arab-Israeli-Conflict/Palestinians-slam-UK-Australia-for-not-supporting-Paris-peace-declaration-478693

http://www.timesofisrael.com/fears-of-new-resolution-dulled-un-security-council-to-gather-tuesday/

http://www.diplomatie.gouv.fr/en/country-files/israel-palestinian-territories/peace-process/initiative-for-the-middle-east-peace-process/article/conference-for-peace-in-the-middle-east-15-01-17