donderdag 20 augustus 2015

= IMO Blog =

Hoewel de afschuwelijke aanslag met brandbommen in Douma unaniem wordt veroordeeld, zijn er ter rechterzijde wel stemmen die proberen de zaak in een iets ander perspectief te plaatsen. Het probleem daarmee is dat het al gauw overkomt als goedpraterij of bagatellisering, zoals de woordvoerder van Yitzar die door The Times of Israel werd geciteerd:

But Tubi has a message for reporters. First, he says, the people of Yitzhar overwhelmingly condemn the murder of the Palestinian toddler, which, he said, violates the commandment of “Thou shalt not kill.”

Second, Rabbi Yitzchak Ginsburgh, the head of one of Yitzhar’s two yeshivas — under whom the arrested alleged Jewish extremist leader Meir Ettinger studied — does not condone price tag attacks, as was widely reported.

“I’ve personally heard him say that this price tag is a stupid thing to do many times and on many occasions in the past year.”

Dit klinkt wel erg naar Abbas’ halfhartige ‘veroordelingen’ waarin hij zegt dat aanslagen en raketten vooral de Palestijnse zaak schaden en daarom onverstandig zijn. Ook werd er meteen naar geweld van de andere kant gewezen en dat als oorzaak gezien, een argument dat ik vaker tegenkwam op rechtse blogs.

When asked how the people of Yitzhar feel following last Friday’s murder of the Palestinian child, allegedly carried out by Jewish terrorists, and the subsequent arrests, Tubi replies, “the mood is that our friends in Tel Aviv and these left-wingers are trying to exploit this incident to continue their incitement against settlers. For the last 20-30 years they’ve been demonizing the settlers in Judea and Samaria, who nowadays are the only group of people with any ideology left apart from making money and being famous.”

According to Tubi, liberal Israelis and foreigners rarely raise the same hue and cry when Jewish blood is spilled.

Chaya Zissel Braun, a 3-month-old baby killed in a terrorist attack

in Jerusalem on October 22, 2014 (Channel 2 Screenshot)

“What’s the difference between this Palestinian baby and the three-month old baby [Chaya Zissel Braun] who was killed [last October in a terror attack] in Jerusalem when a Palestinian ran her over? Why was it forgotten after a few hours? Is Jewish blood cheaper?”

He says that Route 60, the main artery through the West Bank that is shared by settlers and Palestinians, is a daily site of attacks on Israelis from Yitzhar and nearby settlements.

“There is an incident almost every day. There were Molotov cocktails two days ago. Tell me, why are we the ones armed? Why are there fences around our villages but not the Palestinian villages? They’re attacking us.”

Regarding the firebombing murder in Duma, Tubi says he resents people from Tel Aviv who “give me a superior look and demand that I apologize. They should apologize. I’m not apologizing for a lunatic who did whatever he did.”

Hij heeft gelijk dat er voor dit geweld in het Westen minder aandacht is. Tegenover de moord op de baby in Douma staan diverse even wrede moorden van de andere kant. Na de aanslag in Douma bracht Monique van Hoogstraten het nieuws op emotionele wijze, de walging duidelijk zichtbaar. De moord op een Joodse baby en vier andere familieleden in Itamar in 2011 ging vrijwel aan de NOS voorbij, men vermeldde het pas twee dagen later toen Israel als reactie de bouw van nieuwe woningen in de nederzettingen aankondigde. Geweld tegen kolonisten (en überhaupt tegen Israeli’s op de Westbank, bijvoorbeeld het dagelijkse stenengooien op belangrijke wegen) wordt bijna geheel genegeerd in de media; het past simpelweg niet in het plaatje dat zij de boosdoeners, de daders zijn, en ik kan me dan ook wel voorstellen dat kolonisten zich ergeren dat het geweld uit hun hoek internationaal wel altijd zo de aandacht trekt.

Toch vind ik ook dat je daarmee op moet passen. Het is makkelijk slachtofferdenken om te stellen, zoals ik heb gelezen, dat dit ‘nu weer wordt aangegrepen om ons zwart te maken’. Als je niet op die manier ‘zwartgemaakt’ wil worden, dan moet je misschien je eigen extremisten wat beter in toom houden? Het is ook te makkelijk om te spreken van een ‘gek waarmee we niks te maken hebben’. Zoals Palestijnse terroristen geen tragische wanhoopsdaden plegen maar dit vaak weloverwogen doen, opgehitst door de heldenverering van terroristen in hun media, zo zijn ook de extremisten van Lehava etc. geen ‘lone wolfs’, eenzame fanaten, gekken of zielepoten. Het zijn terroristen die in bepaalde kringen op waardering voor hun radikale denkwijzen en soms ook daden kunnen rekenen en dit welbewust doen.

Ook Vic Rosenthal ergert zich aan de opschudding die de aanslag in Douma in Israel heeft veroorzaakt en de schuldbekentenissen terwijl het volgens hem nog de vraag is of er inderdaad Joodse extremisten achter zitten:

“Price tag” attacks and similar acts aren’t going to drive Muslims and Christians out of the land of Israel or make Arabs stop committing acts of terrorism against Jews. They do nothing for our side. They simply provide the best ammunition for the demonizers. Every actual incident is used as ‘proof’ that ten made-up ones occurred. Every one is claimed as justification for ten acts of Arab terrorism.

But at this point I see a nation unnecessarily bursting at the seams with hysterical guilt.

There is a pathology here, and it’s in addition to the pathology of Schlissel and of whomever is responsible for the Duma arson. It is a pathology of self-hatred, a need to find a reason to leave the country, to renounce Judaism, to apologize, to agonize, to be ashamed of ourselves, to blame the whole society for the crimes of a few.

Ik ben het met hem eens dat kolonistengeweld wordt uitvergroot en gebruikt om hen te delegitimeren. Maar oneens dat de verontwaardiging, woede, schaamte en ‘soul searching’ die we vooral de eerste week na de aanslag in Israel zagen, ongezond en ‘over de top’ zijn. Ik vond het mooi om te zien dat juist in een regio waar mensenbloed goedkoop lijkt te zijn, de dood van een baby van de ‘andere partij’ zoveel emoties oproept. Laat Israel vooral zijn empathie voor de Palestijnen behouden, het is wat het onderscheidt van de Arabische staten, waar moordenaars van Joodse kinderen vaak helden zijn. Mensen als Rosenthal beroepen zich enerzijds op het grote morele verschil tussen Israel en haar buren, en anderzijds hekelen ze die. Er is een verschil van dag en nacht tussen Joden en Israeli’s die alles wat het land doet in een kwaad daglicht stellen en constant roepen dat juist Israel, gezien de tragische geschiedenis van de Joden, dit en dat niet zou mogen doen, en de scherpe veroordelingen die politici van links tot rechts uitspreken wanneer Joodse extremisten kerken, moskeeën of zelfs mensen in brand steken. Het eerste is inderdaad zelfhaat, het tweede is het ophouden van een moreel kompas in een vaak immorele regio (vooral wanneer op die veroordelingen ook harde en adequate acties volgen). Je kunt mensen als Rivlin, Peres, Lapid, Herzog, minister Gilad Erdan en ook Netanyahu zelf toch niet van pathologische zelfhaat verdenken?

Infoteur Etsel keurt de price tag acties weliswaar af, maar toont ook begrip:

Hoewel de price tag acties begrijpelijk zijn moeten ze toch als onwenselijk worden beschouwd. De reden dat de acties begrijpelijk zijn heeft te maken met het feit dat het Joden onmogelijk wordt gemaakt zich vrijelijk te vestigen in Judea en Samaria zonder dat dit tot Arabisch geweld leidt. De houding van de Arabieren komt sterk overeen met de situatie in Europa van voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog toen Joden ook als ongewenste personen werden beschouwd. Het is begrijpelijk dat Joden zich daar nu tegen verzetten. Toch moeten de acties als onwenselijk worden beschouwd omdat het de Joodse nederzettingen beweging niet ten goede komt. (…) Wel moet gezegd worden dat de price tag acties alleen maar voorkomen kunnen worden indien de Israëlische regering de buitenposten met rust laat en het Arabisch terrorisme harder aanpakt. Indien Joden met rust worden gelaten zullen ze ook geen geweld meer gebruiken.

Ik ben blij dat mensen als Etsel en Rosenthal, die beiden sympathiseren met de doelen en achtergrond van de kolonistenbeweging, erover schrijven en het geweld veroordelen. Maar we moeten wel oppassen vind ik om niet hetzelfde te doen als wat we Palestijnen kwalijk nemen: geweld vooral veroordelen omdat het slecht is voor de eigen zaak, en ondertussen de daders toch min of meer vrijpleiten want ‘als we met rust worden gelaten zou zoiets nooit gebeuren’. Mensen als Etsel maar ook de woordvoerder van Yitzar Ezri Tubi zien kolonistengeweld als iets relatief zeldzaams, als een afwijking van hun normale vreedzame en tolerante gedrag, veroorzaakt door ‘provocaties’ van de andere kant. Dat is mij net iets te makkelijk.

De Palestijnen zeggen hetzelfde: maak een einde aan de bezetting, geef ons onze rechten en kijk eens hoe vreedzaam we zijn. Dat is bij de Palestijnen helemaal flauwekul, maar bij de extreme kolonisten is het ook te simpel gesteld. Extremisten zijn niet snel tevreden, en zullen niet snel van mening zijn dat aan hun eisen voldoende is tegemoet gekomen. De Palestijnse terroristen zijn pas tevreden wanneer Israel er niet meer is, en de Joden weg of bekeerd zijn. De activisten van Lehava zijn pas tevreden wanneer ieder kontakt tussen Joden en Arabieren onmogelijk is geworden, en er geen kerken en moskeeën meer in Israel staan (Israel loopt voor hun van de zee tot de Jordaan). Sommige Joodse extremisten zijn, net als Kahane indertijd, voor verdrijving van alle Arabieren. En velen zijn pas tevreden als het seculiere Israel een religieuze staat is geworden waar de wetten van de Torah gelden en de rabbijnen het hoogste woord hebben. De huidige Israelische regering is coulanter voor kolonisten dan sommige van de voorgaande, geleid door sociaal democraten die ideologisch gezien verder van de nederzettingenbeweging af staan. Toch zijn er juist de laatste jaren honderden zogenaamde ‘prijskaartjes’ aanvallen geweest. Extremisten staan niet open voor een compromis, hebben geen oog voor andere belangen en andere partijen in het conflict. En ze roeren zich soms juist het meest wanneer er compromissen in hun richting worden gesloten. Palestijnse terroristen sloegen toe tijdens het Oslo vredesproces en nadat Ehud Barak een vergaand vredesvoorstel had gedaan.

Het is een onredelijke eis dat Israel de buitenposten met rust moet laten. De toekomst van de nederzettingen wordt besloten door de Israelische politiek, niet door de kolonisten. Zij die in buitenposten of kleinere ideologische nederzettingen gingen wonen wisten dat de toekomst daarvan zacht gezegd onzeker was; in sommige gevallen ging het om illegale nederzettingen of buitenposten. De kolonisten staan niet boven de wet, al denken sommigen van wel. De vergelijking met de Tweede Wereldoorlog gaat niet op: de Joden uit de illegale buitenposten kunnen in een andere nederzetting gaan wonen, of in Israel zelf, en zijn dus niet ‘nergens welkom’. Dat de Arabieren ze het liefst nergens willen klopt, maar de machtsverhouding is nu een totaal andere als toen.

Ratna Pelle

maandag 17 augustus 2015

Luide roep om aanpak Joodse terroristen in Israel (IMO)

Luide roep om aanpak Joodse terroristen in Israel

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/08/17/luide-roep-om-aanpak-joodse-terroristen-in-israel/

= IMO Blog =

De extremistische aanslag op een Palestijnse familie in de Westbank twee weken geleden, heeft tot veel verontwaardiging en woede geleid in Israel. Een jongetje van 18 maanden en zijn vader stierven door verbranding; de moeder en het broertje raakten zwaargewond. Deze vreselijke daad kwam kort nadat een Joodse extremist wild om zich heen begon te steken tijdens de jaarlijkse Gay Parade in Jeruzalem, waarbij 6 mensen gewond raakten en een 16 jarige vrouw stierf. Op een demonstratie tegen dit extremistische geweld spraken politieke leiders van verschillende kleur hun afschuw uit. Shimon Peres zei:

“I’m ashamed. I can’t believe that we’ve reached such dark depths,” the former president said, warning against people who are “trying to destroy Israel from within.”

Peres, who is also a former prime minister and Nobel Peace laureate, said Israel now has to fight “a war of liberation — to liberate the state of Israel from madness and madmen.”

President Reuven Rivlin zei:

“We must be thorough and clear; from the educational system, to those who enforce the law, through to the leadership of the people and the country. We must put out the flames, the incitement, before they destroy us all,” he warned.

Minister voor interne veiligheid Gilad Erdan haalde in de media zelfs de Holocaust erbij: “A nation whose children were burned in the Holocaust needs to do a lot of soul-searching if it bred people who burn other human beings.”

Oppositieleider Isaac Herzog op de demonstratie:

“I came here with a heavy heart following the Jewish pogrom on Friday,” Herzog told the crowd. “Terrorists are terrorists whether they are Jewish or Muslim. The Jewish people are ashamed of the actions by some among us and we have come to ask forgiveness.”

De linkse Zehava Gal-On van Meretz:

Gal-on said the perpetrators were nothing short of a “Jewish Daesh,” an acronym used for the terror group the Islamic State which controls large swaths of land in Syria and Iraq.

“This is not how you fight Jewish terror,” she said, addressing Netanyahu and other right-wing politicians she blamed for creating an atmosphere of incitement against Arabs. “This is not how you fight a Jewish Daesh, with homophobia, with incitement, with racism.

En Yair Lapid van het centristische Yesh Atid schreef op zijn blog:

He who burns a Palestinian baby declares war on the State of Israel. He who stabs young people at a Pride March declares war on the State of Israel. He who burns down a church declares war on the State of Israel. He who threatens to attack the Supreme Court with a D-9 bulldozer declares war on the State of Israel. He who throws rocks at the security services declares war on the State of Israel. The members of ‘Lehava’ are traitors who assist the enemy at a time of war. The young people who attacked Arabs in Jerusalem: traitors. Anyone who chants ‘Death to the Arabs’ at a Beitar Jerusalem match: a traitor to our homeland.

Ook de media waren kritisch en doen aan ‘soul searching': “Not for this was the Jewish state established,” he laments. “Not in order to burn an entire family in its sleep.” Aldus Eshkol Nevo in Yediot Achronot.

David Grosmann voorspelt zelfs een mogelijk einde aan de Joodse staat:

The esteemed author goes on to ponder whether the attack will have a permanent effect on the right. “Will the atrocity of the baby burning cause the right-wing leadership to come to its senses, and finally realize what the reality has been screaming in its ears for years now? That the continued occupation and the avoidance of dialogue with the Palestinians may likely hasten the end of the State of Israel as a Jewish state?

Joodse pogrom, oorlog tegen de Joodse staat, een oorlog tegen de waanzin van binnen, Joodse Daesh. Het zijn zware woorden tegenover een zware, verachtelijke daad. Toch vallen ze op in een regio waar dagelijks kinderen op de meest gruwelijke wijze de dood vinden. Men neemt dit, geheel terecht, hoog op in Israel. Het laat zien dat de Palestijnse bewering dat voor Israel Palestijns bloed ‘goedkoop’ is, een aperte leugen is. Het doelbewust, zonder verder enige aanleiding, doden van een onschuldig kind schokt het Israelische publiek, de politiek en journalisten. Hoewel doorgaans minder hard wordt opgetreden tegen Joods extremisme, zijn diverse verdachten aangehouden en verhoord, en drie mensen in administratieve detentie geplaatst, een behandeling die tot nu toe was voorbehouden aan Palestijnse verdachten. Vanuit de oppositie wordt gevraagd om Joods terrorisme op dezelfde manier te behandelen als Palestijnse terreurdaden, iets wat ook de Shin Beth al eerder voorstelde.

Natuurlijk, er is veel kritiek mogelijk op het feit dat het zover kon komen. Het is niet de eerste keer dat Joodse extremisten zich roeren; het aantal zogenaamde ‘price tag’ aanvallen is de afgelopen jaren toegenomen. Ondanks de felle veroordelingen van zulke daden, leiden ze zelden tot bestraffing. Dit komt omdat Joods extremistische organisaties niet als ‘terroristisch’ maar als ‘onwettelijk’ zijn geclassificeerd, en men daarom minder middelen tot zijn beschikking heeft om voldoende bewijs te verzamelen om mensen daadwerkelijk te kunnen veroordelen. Experts klagen over domme fouten die zijn gemaakt en een trage afhandeling. Ook moeten verdachten vaak al vrij snel worden vrijgelaten vanwege gebrek aan bewijs.

De Times of Israel schrijft:

Due to a lack of sufficient evidence, for example, only three of the five suspects in June’s arson attack on the Church of the Multiplication in the Galilee have been indicted; Shin Bet officials admitted on Tuesday that they did not have sufficient evidence to detain the other two.

Als mensen al gepakt worden zijn de straffen vaak mild:

Even the almost-sole case that did lead to a serious indictment ended faintly. Brothers Shlomo and Nahman Twito, Lehava activists who set fire to a bilingual Jewish-Arab school in Jerusalem, were sentenced to no more than two and a half years in prison. They left the court singing and smiling, and said it was “worth it.”

Lehava is tegen persoonlijke kontakten tussen Joden en niet-Joden, tegen huwelijken van Joden met niet-Joden, voor gescheiden stranden voor Joden en Arabieren, en wil dat Joden zo min mogelijk met niet-Joden in aanraking komen. Minister van defensie Moshe Ya’alon kwalificeert Lehava als een “terroristische organisatie”. Bentzi Gopstein, de leider van Lehava, is een volgeling van de vermoorde rechts extremistische rabbijn Meir Kahane die voorstander was van het verjagen van alle Arabieren uit het Land Israël. Gopstein zei vorige week nog dat het geoorloofd is om kerken in brand te steken, waarna het Vaticaan Israel tot de orde riep en Gopstein kort werd vastgehouden en ondervraagd.

De invoering van de administratieve detentie voor verdachten van Joodse terreurdaden kan helpen tegen het extremistisch geweld. Dit besluit werd overigens direct gehekeld door Betselem, een fel tegenstander van de praktijk bij Palestijnse verdachten, maar wordt door veiligheidsexperts verdedigd en als noodzakelijk middel gezien in de strijd tegen Joods terrorisme.

Ynet schrijft:

High-ranked law enforcement officials explained that the Shin Bet knows how to map all of the activists and their different ties, but usually refuses to bring the evidence it collects in front of the court, because they don’t want to risk losing their sources. These officials claimed that due to cost-effectiveness considerations, the Shin Bet would even rather bear the local incidents rather than reveal their sources.

De Joods-extremistische groeperingen zoals Lehava blijken bijzonder moeilijk te infiltreren door de Shin Beth. Zij hebben een uitgekiende strategie en zwijgen doorgaans net zo lang totdat ze worden vrijgelaten. Ik neem aan dat terroristen van Hamas dit ook proberen, maar harder worden aangepakt en makkelijker onder druk kunnen worden gezet. Daarbij kan ik me zo voorstellen dat men toch iets meer moeite heeft een Joodse extremist onder zware druk te zetten dan een Palestijn.

Er zijn de afgelopen jaren honderden price tag aanvallen uitgevoerd, en hoewel het aantal iets terug schijnt te lopen neemt de ernst van de aanslagen toe. Ynet weer:

Incidentally, a senior IDF officer claimed in a press briefing last week that there has been a decline in the amount of Jewish nationalistic violent incidents, but stressed, even before the heinous murder in Duma, that the severity of the acts increased.

“We’re looking at 141 incidents in the first half of 2015, including violence against Palestinians and vandalism, or violence against security forces, compared to 328 throughout 2014, and 420 in 2013. But the severity of the incidents increased, and some went beyond Judea and Samaria and spread across the country,” the senior officer said.

Veel politici lijken wakker geschrokken van de gruwelijke dood van de peuter in Douma. Men hield zich lang, te lang, zoet met de gedachte dat de price tag aanvallen door een klein groepje fanaten werden gepleegd met verder weinig steun in de samenleving. Nu wordt ook de ‘ondersteunende infrastructuur’ gehekeld, van onderwijs tot radikale rabbijnen. In de radikale nederzetting Yitzar, van waaruit vaker aanvallen op naburige Palestijnse dorpen zijn uitgevoerd, stemde 75% van de mensen op het extreemrechtse Yachad, 20% op het rechts-nationalistische Jewish Home en 2% op Likoed. Vanuit de yeshiva van Yitzchak Ginsburgh in Yitzar zijn tientallen price tag aanvallen uitgevoerd, reden voor het Israelische leger om er een tijdelijke legerpost te stationeren. Rabbijn Ginsburgh heeft een boek goedgekeurd waarin het doden van niet-Joden wordt goedgekeurd. Yachad ging een alliantie aan met het kahanistische Otzmah Yehudit waarin activist Baruch Marzel actief is.

Marzel, placed fourth on the list, has led marches of far-right activists through Arab towns and was affiliated with the now-banned Kach party, founded by the late extremist Rabbi Meir Kahane.

Over Kahane en zijn beweging las ik een ontluisterend artikel, dat op de sterke overeenkomsten met de nazi-ideologie wijst. Voor de duidelijkheid: dergelijke extreemrechtse ideeën worden maar door een kleine minderheid aangehangen. Kahane werd in 1984 in de Knesset gekozen met ruim 1% van de stemmen. De Yachad-Otzmah Yehudit combinatie haalde de kiesdrempel van ruim 3% niet bij de laatste verkiezingen. Anti-Arabische sentimenten zijn echter veel wijder verbreid, zoals uit diverse in het verleden gehouden enquêtes blijkt. Veel Joden wonen liever niet naast een Arabier, willen niet dat hun dochter met een Arabier trouwt en zijn ook niet voor gemengd onderwijs, zo toonde Haaretz herhaaldelijk aan. Het zijn het soort sentimenten die ook in Europa en de VS heersen (en ook onder minderheden zelf over weer andere etniciteiten), en onder normale omstandigheden leiden die niet tot gewelddadige acties. In Israel zijn de rechts-extremisten echter beter georganiseerd en worden ze gevoed door het conflict, door het Arabische geweld en antisemitisme en ook door de ideeën die gematigdere kolonisten en nationalisten in het openbaar uiten. Ook het religieuze onderwijs, waar in tegenstelling tot het openbare onderwijs weinig nadruk ligt op co-existentie, en negatieve stereotyperingen sterker aanwezig zijn, helpt niet mee.

Vreedzame co-existentie, zowel wat betreft politiek als op praktisch niveau, is noodzakelijk voor het voortbestaan van Israel op de langere termijn. Iedere anti-Arabische daad van agressie kan een nieuw lont in het kruitvat zijn en is koren op de molen van de vele vijanden van Israel. Vijandige relaties maken Israel onveiliger en tasten haar legitimiteit aan. Uiteraard zijn de spanningen en het geweld niet Israel alleen aan te rekenen, en speelt de veel extremere ophitsing in Palestijnse schoolboeken en media een grote rol en Israel moet dit blijven aankaarten. Dat kan het echter des te overtuigender doen als men zijn eigen huis wat beter op orde heeft. De Kach beweging van Kahane is indertijd terecht verboden; het wordt tijd de extreme organisaties van nu die niet terugdeinzen voor afschuwwekkende daden als deze verbranding en het vernielen van scholen en kerken ook hard aan te pakken.

Ratna Pelle

vrijdag 14 augustus 2015

Extremisten in Yitzhar zien de seculiere staat Israel niet zitten

Een aanslag met een brandbom door Joodse religieuze fanaten heeft eind juli een Palestijnse peuter en zijn vader in Duma (Westoever) het leven gekost en zijn moeder en broertje zwaar verwond.

Een journaliste van de ToI ging een week later de stemming peilen in Yitzhar, een als radikaal bekend staande nederzetting op 20 km van Duma. De meerderheid van de kolonisten in Yitzhar zou dergelijke geweldsdelicten veroordelen, maar intussen vinden ze wel plaats onder de paraplu van de radikale kolonisten ideologie en worden er zelden daders opgepakt. Niet ten onrechte wordt daarom door mensen als president Rivlin en zijn voorganger Peres opgeroepen tot een hardere aanpak van kolonistengeweld.

Wouter

________________

'Why are there fences around our villages but not the Palestinian villages? They’re attacking us'

At Yitzhar, heartland of settler extremism, hostility to State of Israel is no secret

Spokesman condemns firebombing murder of Palestinian baby, won’t apologize for whichever ‘lunatic’ carried it out

BY SIMONA WEINGLASS August 7, 2015, 3:07 pm

http://www.timesofisrael.com/at-yitzhar-heartland-of-settler-extremism-hostility-to-state-of-israel-is-no-secret/

· Former MK’s son indicted for praising gay parade stabbing

· Hamas and Islamic Jihad praise ‘brave’ attack, call for escalation

YITZHAR, West Bank — Ezri Tubi, the 45-year-old spokesman of the Israeli West Bank settlement of Yitzhar, has had a busy week.

“Visit, but please don’t walk around and talk to people,” he tells journalists over the phone. “The people of Yitzhar are tired of talking to reporters.”

That’s because, Tubi says, a reporter with an agenda who shows up looking for extremism will usually find what they’re looking for.

Home to about 240 families, Yitzhar has become ground zero in the public perception of extremist “Hilltop youth,” young people from religiously observant families who move to settlement outposts, resist soldiers’ attempts to evacuate them, and intermittently carry out “price tag” hate crime attacks on Palestinian, Christian and Israeli targets.

Spokesperson for Yitzhar Ezri Tubi. (Simona Weinglass)

“I’ve personally heard him say that this price tag is a stupid thing to do many times and on many occasions in the past year.”

Rabbi Yitzchak Ginsburgh (Kobi Gideon/Flash90)

The village of Yitzhar is quiet on a Thursday afternoon. A handful of people are milling about the “co-op supermarket” while a mother pushes her baby past the organic flour mill. A sign at the entrance points visitors to handmade art for sale and the “Ben Porat winery.”

Still, if you look for signs of extremism you can find them. In the settlement’s bus stop, among innocuous graffiti, you will find the statements “Overthrow the government,” “We must take our fate into our own hands,” and “Revenge.”

Tubi does not deny that there are people in Yitzhar who hold anti-government views.

Graffiti at a bus stop in Yitzhar says ‘overthrow the government’ and ‘price tag,’ on August 7, 2015. (Simona Weinglass)

“They oppose the state of Israel because they feel the state of Israel should be a religious one. They’re mainly around Yitzchak Ginsburgh’s yeshiva, Od Yosef Hai. It’s a small group of people.” (The IDF took over the yeshiva for a year until June 2015 after a string of anti-Arab incidents of vandalism in the surrounding Palestinian villages and attacks against Israeli security personnel by local settlers and yeshiva students.)

Buildings at sunset at Yitzhar (Mandy Hechtman/Flash90)

According to the Knesset website, in the 2015 elections, 74 percent of Yitzhar residents voted for the far-right party Yachad, headed by Michael Ben-Ari and Eli Yishai (which failed to clear the Knesset threshold and therefore won no seats), 20% voted for the Orthodox-nationalist Jewish Home and 2% voted for the Likud. In addition, there were four residents who voted for Green Leaf (Aleh Yarok), the marijuana legalization party, and one who chose the United (Arab) List.

Asked whether there are extremists in Yitzhar, Tubi says that he himself is an extremist.

“Ten years ago, I had an order from a court not to be in Judea and Samaria. I had many trials. They wanted to demolish an outpost, Havat Gilad, and there were clashes. I was involved in the clashes.”

“I’m sorry I don’t fit your image of an extremist. I’m not frothing at the mouth,” he told the Times of Israel.

Tubi grew up in Netanya, in a moderately religiously observant home. After his army service, he traveled to the Far East for a year and a half and when he returned to Israel, enrolled in a yeshiva, Machon Meir, which promotes the religious ideal of settling the land. He lives in Yitzhar with his wife Ora and five children. The couple perform musical theater together around the country for women-only audiences. Ezri plays the guitar, while his wife sings and dances.

An Israeli woman enters the burnt home of the Dawabsha family in Duma following a terror attack last week, August 2, 2015 (Yossi Zamir/Flash90)

According to Tubi, liberal Israelis and foreigners rarely raise the same hue and cry when Jewish blood is spilled.

Chaya Zissel Braun, a 3-month-old baby killed in a terrorist attack in Jerusalem on October 22, 2014 (Channel 2 Screenshot)

He says that Route 60, the main artery through the West Bank that is shared by settlers and Palestinians, is a daily site of attacks on Israelis from Yitzhar and nearby settlements.

A fraught ride on the bus

The bus from Yitzhar winds through several remote settlements on its way to Ariel, including Har Bracha, and Kfar Tapuah. It also gets stuck in slow-moving traffic in the bustling Palestinian town of Hawara, where some of the store signs are in Hebrew as well as Arabic. Tubi says people from Yitzhar no longer frequent those businesses.

“We don’t trust them anymore — you go inside a shop, you don’t know if the person behind you will stab you,” he says.

The passengers on the bus are mainly settlers and soldiers. At Kfar Tapuah, a banner reads” “There will be a war over construction in Judea and Samaria. Prepare yourselves for the day of battle.”

Asked if this message is as radical as it sounds, a passenger in his 20s from Har Bracha replies, “War is just a figure of speech.”

Yes, but are there people living here who are as extremist as those depicted on the nightly news, planning to topple the government?

“I’ve heard people talk like that, but it’s a minority.”

A minority of two percent or a minority of ten percent?

“Maybe ten percent.”

At Tapuah Junction, a female soldier with a ponytail gets on the armored bus, visibly relieved to be on board.

“Welcome, brave girl,” says the driver. Soldiers are not allowed to hitchhike and as a result, spend considerable time waiting at bus stops. In April 2013, Evyatar Borovsky, a resident of Yitzhar, was stabbed to death while standing at Tapuah Junction.

A few minutes after the young woman boards, 25 kilometers south, some fellow soldiers were less fortunate. On the same highway, at the Sinjil Junction, a Palestinian motorist slammed into three soldiers on patrol, seriously wounding two of them in a deliberate car-ramming terror attack.

Security forces inspect the car used in a vehicular terror attack in the West Bank on Thursday, August 6, 2015. The terrorist was trapped inside. (screen capture: Channel 2)

woensdag 12 augustus 2015

Christelijke Arameeërs in Israël zijn geen Arabieren (IPI)

Christelijke Arameeërs in Israël zijn geen Arabieren

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/08/12/christelijke-arameeers-in-israel-zijn-geen-arabieren/

– Door Tjalling. –

Bijna een jaar geleden besloot Israël om een deel van de bevolking, bekend als ‘christelijke Arabieren’, te erkennen als Arameeërs. Het was niet echt hot news voor de meeste mainstream media, maar uit wat er vorig jaar door sommige media over werd gepubliceerd bleek vooral weinig kennis van de achtergrond van de Arameeërs. Ook werd veel aandacht gegeven aan de kritiek dat Israël vooral verdeeldheid zou willen zaaien tussen moslims en christenen in Israël.

Een commissie van de raad van katholiek gewijden in het Heilig Land bijvoorbeeld had de beslissing van de Israëlische regering gehekeld, ‘omdat die aan Palestijnse christenen toe zou staan om zichzelf als Arameeërs aan te duiden in plaats van als Arabieren’. Christenen zelf daarentegen hadden zich juist verheugd uitgelaten over die mogelijkheid, waar al in 2010 om was gevraagd. Het bezwaar van de raad van katholiek gewijden was vooral dat ‘Israël christenen nodig zou hebben die hun identiteit hebben misvormd, die zichzelf opstellen als vijand van hun eigen volk en die soldaten worden omwille van de oorlog’. Dit is, althans in de ogen van deze raad, een slechte zaak. De raad was ook van mening dat ‘sommige mensen in de Israëlische regering lijken te denken dat het afscheiden van christelijke Palestijnen van andere Palestijnen, een manier is om christenen te beschermen’. Dat moest dus koste wat kost voorkomen worden. De raad zei dan ook tegen de nieuwe Arameeërs: “Schaad je eigen volk niet, vanwege loze beloften en persoonlijk egoïstisch gewin”.

Pardon? Dus als ik het goed begrijp, dan zegt die katholieke raad eigenlijk dat het erkend willen worden als Arameeër vooral werd ingegeven door puur eigenbelang, wat als verraad wordt gezien. Dit is wel heel radicaal gesteld en dat niet alleen, de raad gaat ook nog eens helemaal voorbij aan het historische erfgoed van de Arameeërs en dat nota bene vanuit een ‘christelijk’ gedachtegoed. In het R.D. van 22 juli 2013 staat bijvoorbeeld dat de Egyptische theoloog Samir Khalil Samir er op had gewezen dat `alle bloeiperioden die het Midden-Oosten heeft gekend, tot stand zijn gekomen dankzij de inzet en cultuur van Aramese christenen’.

Vertegenwoordiging

De ministeriële erkenning van de Aramese identiteit in september 2014 werd vooraf gegaan door een wet die de Knesset eerder dat jaar aannam, waarin de christenen een zelfstandige vertegenwoordiging kregen in de parlementaire commissie voor gelijkheid van kansen op de arbeidsmarkt.

Het Links Economisch Forum in België, wat er een uitgesproken groen standpunt op nahoudt met betrekking tot de klimaatproblematiek, had ook aandacht voor deze kwestie en heeft in het voorjaar van 2014 op hun site een bericht geplaatst van Palestina Solidariteit. By the way, zelf zou ik zeggen : ‘schoenmaker blijf bij je leest’, door dit besluit van Israël zal de aarde echt niet meer opwarmen.

De indiener van het aangenomen wetsvoorstel, Yariv Levin, was van mening dat christenen de natuurlijke bondgenoten van Israël zijn en een tegenwicht vormen tegen de moslims die (naar mening van Levin) ‘het land van binnenuit willen vernietigen’. Oy, die uitspraak is natuurlijk ontoelaatbaar voor Palestina Solidariteit. Maar waar gaat het nu werkelijk om? Om enkel een strategische zet van Israël, òf om de erkenning van een minderheid die een aparte positie inneemt binnen Israël? Ik denk beiden, maar in de publicaties hierover lag de focus vooral op het voordeel wat Israël erbij zou kunnen hebben.

Monique van Hoogstraten deed ook een duit in het zakje. In een artikel over christenen die vrijwillig dienst namen in het IDF of vervangende dienst, schreef ze mei vorig jaar in Trouw: “In dit land bepaalt je identiteit immers niet alleen tot wie je behoort, maar meer nog wie je moet haten. Joden zijn de vijanden van de Arabieren, Arabieren zijn de vijanden van de Joden. Wie die breuklijn over gaat, kan een hoop balagan (wanorde, Tj.) verwachten. In vijandschap moet je eenheid tonen”. Volgens Van Hoogstraten bepaalt je identiteit in Israël dus wie je moet haten. Dit is een onjuiste visie met als resultaat een misleidend artikel. De christenen die in dienst gaan verzetten zich juist tegen de opgedrongen haat jegens de Joodse staat. Van Hoogstraten lijkt zich niet verdiept te hebben in de historisch verschillende posities van christenen en moslims in Israël, maar wel nadrukkelijk in de voordelen die de militaire of vervangende dienst oplevert (een dienst die ook door moslims vrijwillig kan worden gedaan). Uit de inleiding van haar artikel blijkt al meteen de vooringenomenheid van Monique: “Terwijl ultra-orthodoxe joden in Israël strijden tegen de dienstplicht, zijn er christenen die juist het leger in willen. Hun tegenstanders: de eigen bevolkingsgroep, de Arabische Israëliërs”. Ze heeft er niets van begrepen. De vorig jaar door Israël erkende Arameeërs zagen zichzelf om historische redenen niet als Arabieren. Hun werkelijke drive was om dat te veranderen.

Vader Naddaf

Tijdens een in het najaar van 2013 gehouden conferentie in Jeruzalem kwamen vooraanstaande Israëlische christenen bijeen. De christelijke gemeenschap wenste uit zichzelf te integreren in de Israëlische samenleving en zich te distantiëren van hun islamitische tegenhangers. Daar hebben ze groot gelijk in. Aramese christenen behoren immers tot de oudste christelijke gemeenschappen ter wereld. De Aramese taal is verwant aan het Hebreeuws en werd ook door Jezus gesproken, echter Hij onderwees veelal in het Hebreeuws. Gabriël Naddaf (ook bekend als vader Naddaf), een in Israël geboren Grieks orthodox priester, is een vooraanstaand persoon binnen de Aramese gemeenschap. Hij heeft laten weten dat het besluit van de Israëlische regering een historisch onrecht corrigeert, wat ten onrechte Israëlische burgers van oostelijk-christelijke achtergrond definieerde als ‘christelijke Arabieren’, terwijl het enige wat ze gemeen hebben met Arabieren, de Arabische taal is. De Arameeërs hebben geen enkele andere band met de Arabische natie. Naddaf zei in Times of Israël: “Christians have a bond with the Jews. We have an allegiance with the Jewish people; with the Muslims we are neighbors. There is no covenant there. None at all.” Deze definiëring heeft echt niets te maken met wie je dan zou moeten haten, wel alles met het erkend willen worden als eigen etnische groepering.

Er is overigens ook recent nog aandacht besteed aan deze erkenning. Op Revelation Tv (Church Without Walls) was op 28 juli Joseph Weismann te gast. Weismann doet onderzoekswerk voor the Christian Empowerment Council. Tijdens deze reportage komt vader Naddaf ook in beeld. Hij zegt dat hij geen Arabier is en beroept zich op zijn Aramese wortels. Naddaf moedigt jonge christenen aan om dienst te doen in de IDF. Dit kwam hem op de bekende vraag te staan; ‘waarom dan dit aanmoedigen om dienst te gaan doen in de IDF’. Naddaf doet dit ‘omdat hij zo het land wil beschermen dat hen (de Arameeërs, Tj.) beschermt’. Het begrip ‘christelijke Arabieren’ is opgelegd door het Panarabisme en ook bij deze gelegenheid wees Naddaf erop ‘dat Arameeërs geen Arabieren zijn’. Integratie in de Israëlische samenleving is de juiste manier om in vrede te kunnen leven. Ook enkele andere Arameeërs werden geïnterviewd en zij hadden dezelfde mening als Naddaf. Zelf denk ik dat de Arameeërs gelijk hebben, want door erkenning van Israël te vragen hebben zij hun identiteit kunnen waarborgen.

Israël heeft kennelijk zelf ook baat bij de erkenning van Arameeërs, maar uit de publicaties hierover blijkt enkel een negatieve toonzetting. Mag Israël geen bondgenoot zijn van Arameeërs? Blijkbaar niet en dit is typerend is voor de hedendaagse trend, waarvan het gemiezemauw over deelname van christenen/Arameeërs aan de IDF een sprekend voorbeeld is. Last but zeker not least; in feite is er door deze erkenning sprake van een ‘win win situatie’. Een historische etniciteit, en zeker ook heel belangrijk voor het christendom, is vanuit de wederzijdse wens van Arameeërs en Israël erkend. Bovendien draagt deze erkenning bij tot een juistere verhouding tussen de christelijke kerken en Israël en zou daarom moeten worden toegejuicht.

vrijdag 31 juli 2015

Stemmingmakerij in de Rotterdamse raad (IMO)

Stemmingmakerij in de Rotterdamse raad

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/07/31/stemmingmakerij-in-de-rotterdamse-raad/

= IMO Blog =

NIDA, de partij van Nourdin El Ouali (zie vorige blog), doet zich voor als een redelijke partij, een partij voor alle Rotterdammers, maar heeft banden met sympathisanten van Hamas en met de Moslim Broederschap. Carel Brendel schrijft onder meer:

NIDA-leider en zelfverklaard “activist voor Gaza” El Ouali wilde ook letterlijk in zee gaan met Hamas. In 2011 stond het toenmalige GroenLinks-raadslid klaar om zich in te schepen op de Stefano Chiarini, het Nederlands/Italiaanse schip in de Tweede Gazavloot. Deze “Freedom Flotillas” worden georganiseerd en geregisseerd door Hamas en de Moslimbroederschap, zoals onderzoeker Steven Merley ruimschoots (pdf) heeft aangetoond. Dezelfde organisaties zaten ook achter de tweede vloot.

Uit naar de Telegraaf uitgelekte notulen bleek dat Amin Abou Rashed, internationaal fondsenwerver van Hamas, en Ibrahim Akkari, een oudgediende bij de Nederlandse Moslimbroeders, de hoofdrol speelden. Abou Rashed regelde in Italië de aankoop (pdf) van de Stefano Chiarini met geld bijeengebracht door stichting ISRAA, waarvan Akkari destijds de directeur was.

Aan tafel met NIDA

In het artikel van Brendel blijken ook andere leden van NIDA banden te hebben met radikale moslimorganisaties. Maar dat alles lezen we niet in de ‘gewone’ media, waar NIDA werd geportretteerd als een keurig nette club, een soort islamitisch CDA. In NRC Handelsblad (25 juli, niet online) gingen terrorisme deskundige en CU lid Beatrice de Graaf en El Ouali gezellig met elkaar in gesprek tijdens een etentje, waarin ze veel met elkaar gemeen blijken te hebben.

Aan tafel voor het diner gaan de christen en de moslim verder over het geloof. Ze genieten van het gesprek, gelovigen onder elkaar. De twee journalisten vergeten helaas te wachten op het gebed voor het eten. De Graaf doet of ze het niet gezien heeft. „Ik zou nu graag even bidden”, zegt ze.

Lastige kwesties en pijnlijke vragen worden gemeden of er wordt overheen gepraat. De journalisten laten het begaan, het is wel gemoedelijk zo, en het NRC is blijkbaar al lang geen ‘slijpsteen voor de geest’ meer. El Ouali komt weg met uitspraken als:

Nou, ik heb ook geen onderzoek gedaan, maar ik heb wel een mening hoor. Mijn opvatting is dat het internationale recht de oplossing moet bieden. Israël overtreedt dat recht.”

Het internationale recht dat door Hamas, op de mede door hem georganiseerde demonstratie verheerlijkt als heldhaftig verzet, met voeten wordt getreden. Maar dat zei De Graaf niet, en dat zeiden de journalisten ook niet.

Leefbaar

Het gescheld op Israel door El Ouali stuit wel op verzet van Leefbaar Rotterdam, dat El Ouali oproept om ook naar de andere kant te kijken. Op haar weblog schrijft raadslid Tanya Hoogwerf:

Dat NIDA-voorman Nourdin El Ouali compleet is ingegraven in de discussie rond het conflict tussen Israël en de Palestijnse gebieden, moge duidelijk zijn. Er zijn geen andere slachtoffers dan onschuldige Palestijnse vrouwen en kinderen en er is geen andere dader dan Israël.(…)

Hij trekt hand in hand op met lieden die de terreurorganisatie Hamas helden noemt en hen zal steunen tot iedere zionist -lees Jood- verdwenen is. Tel daarbij op dat het handvest van Hamas letterlijk stelt: zoek achter iedere steen en boom en als je een jood vindt, dood hem, en we weten ongeveer in welke hoek de aanhang van de heer El Ouali zich beweegt. Enige objectiviteit en relativering ontbreekt. Hij houdt zich uitsluitend bezig met het verkeerd en eenzijdig informeren van met name jongeren over dit conflict, wat resulteert in een verdere stijging van het al jaren groeiende antisemitisme in onze stad. Laten we niet vergeten dat Rotterdamse synagogen beveiligd moeten worden omdat er een reële dreiging van geweld bestaat.

Ze roept El Ouali op om de jongeren ook ‘de andere kant van de medaille te laten zien’ en beschuldigt NIDA, de SP en Groen links ervan ‘met hun ophitserij de Joodse Rotterdammers het slachtoffer te laten zijn van toenemende dreiging en spanning om hun eenzijdige wereldbeeld door te duwen’.

Harde aantijgingen, maar niet geheel onterecht. In het AD noemde de SP de aantijgingen ‘pure stemmingmakerij’ en beticht ze Hoogwerf ervan ‘politiek te bedrijven over de rug van onderdrukte Palestijnen’. Ook GroenLinks is geschrokken van de verwijten van Leefbaar, aldus het AD: “Dit is zo kort door de bocht. Het zijn echt ongelooflijke beschuldigingen”, zegt fractievoorzitter Judith Bokhove.

Ongelooflijke beschuldigingen

Blijkbaar vinden ze de idiote aantijgingen van etnische zuiveringen en de eis dat Israel 5 miljoen Palestijnen binnenlaat geen ‘stemmingmakerij over de ruggen van de slachtoffers van het conflict.’ En blijkbaar is het geen probleem om een demonstratie te organiseren waar over ‘zionistische honden’ wordt gesproken en Israeli’s ‘moderne Hitlers’ worden genoemd. Want het is tegenwoordig normaal geworden om dit soort onzin en laster over Israel te verspreiden. Iedereen kan ongestraft alles over dit land roepen, niet gehinderd door tegenwerpingen of lastige vragen, of afkeuring. Anti-Israel zijn is hip, en als je er tegenin gaat ben je al gauw een zionistenvriend of op zijn best een naïeveling die nog gelooft in de oude sprookjes van ‘het tot bloei brengen van de woestijn’ en het ‘eenzame moedige landje ten midden van boze Arabische buren’. Oh ja, en als je erop wijst dat sommige uitlatingen de grens tussen legitieme kritiek op het Israelische beleid en antisemitisme duidelijk overschrijden, dan ben je tegen de vrijheid van meningsuiting en wil je Israel critici de mond snoeren over de ruggen van de Holocaustslachtoffers.

In naam van de legitieme Israel kritiek worden zionisten gecriminaliseerd, zelfmoordaanslagen met de opstand in het getto van Warschau gelijkgesteld, fuck de talmoed geroepen, leden van het CIDI uitgescholden, politici lafaards genoemd omdat ze de agenda van de Wijzen van Zion uitvoeren, en de intifada naar de poorten van Amsterdam gehaald. Ondertussen neemt het antisemitisme toe en durven Joden niet meer herkenbaar over straat. Hoogwerf is wat kort door de bocht, maar heeft niet helemaal ongelijk wanneer ze de hetze van met name NIDA maar ook de SP en GroenLinks (die ook banden hebben met de diverse radikale pro-Palestina organisaties) in verband brengt met het toenemende antisemitisme. De media spelen hier echter ook een rol in met hun vaak eenzijdige en suggestieve berichtgeving, en de politici van al die andere partijen die niks zeggen omdat dat niet opportuun is. En de debatcentra en universiteiten waar de ene na de andere eenzijdige lezing wordt georganiseerd, tot boycots wordt opgeroepen en pro-Israel bezoekers worden uitgejouwd.

Opruimen

Ik vind het nog steeds onbegrijpelijk dat met name links haar idealen zo verloochent en eenzijdig en kritiekloos het Palestijnse verhaal gelooft en uitdraagt. Links staat voor mij o.a. voor kritisch nadenken, de macht bevragen, rechtvaardigheid en bescherming van hen die dat nodig hebben. Het staat voor gelijkwaardigheid en emancipatie, niet voor steun aan terroristische groeperingen en het ontzeggen van nationale rechten aan het meest vervolgde volk. Het demagogische geschreeuw van Appa, Al Jaberi en Abu Jahjah heeft niks maar dan ook niks met linkse idealen en gedachtengoed te maken, ook al beroepen zij zich op termen als antiracisme en antikolonialisme. Fascistoïde partijen gebruikten in het verleden vaak linkse termen en symbolen om hun ware aard te verhullen. Oproepen tot geweld tegen een bepaalde groepering (‘zionisten en al hun handlangers’), overgoten met een sausje van solidariteit.

Blijkbaar is het voor velen moeilijk daar doorheen te prikken en komt de kritiek van met name rechts, die hierin een mooie aanleiding ziet links in diskrediet te brengen. Ik wil kritiek op de ophitsing, het verheerlijken van geweld en het radikalisme op Gaza demo’s en het doorgeslagen antizionisme in het algemeen niet alleen op Geen Stijl of Jalta lezen, maar in mainstream media en juist linkse kwaliteitsmedia zoals De Groene Amsterdammer, VN of de VPRO. Links moet zijn eigen rotzooi opruimen, want als we dat aan rechts overlaten, ruimen ze meer op dan ons lief is.

Ratna Pelle