dinsdag 2 december 2014

Abbas schreef boek over complot nazi's en zionisten

Het krijgt nauwelijks aandacht, het wordt gezien als iets uit het verleden dat los staat van de positie van Abbas heden ten dage, maar dat blijkt onterecht. Abbas schreef in 1982 een proefschrift in Moskou, waarin hij de Holocaust bagatelliseert en de zionisten er mede verantwoordelijk voor stelt. Op vragen van de Haaretz gaf hij eerder ontwijkende antwoorden, die in de Westerse media veelal werden uitgelegd als dat hij er niet meer achter zou staan.

In het jaar 2011 verscheen een nieuw boek van Abbas, gebaseerd op dit proefschrift, getiteld 'De andere kant: De geheime relatie tussen nazi's en zionisten' (Billsan Publishing House, Ramallah, 2011).
Abbas adverteert momenteel voor het boek op zijn voortdurend geactualiseerde en zeer gebruiksvriendelijk ontworpen officiële website. Degenen die het niet willen kopen in de boekwinkels van Ramallah, kunnen het boek gemakkelijk pagina voor pagina online lezen - maar alleen in het Arabisch.

Abbas zegt bij voorbeeld in zijn boek: 'De zionistische beweging gaf geen enkele ondersteuning, noch financieel, noch op een andere manier aan de slachtoffers van de nazi's, en stond ook geen andere zijde toe om wat voor hulp dan ook beschikbaar te stellen. De zionistische beweging hield informatie geheim, die hem van achter de gettomuren en uit de concentratiekampen bereikte. Informatie, die wellicht aan het licht had gebracht wat er werkelijk is gebeurd.'

Het moge duidelijk zijn dat het verspreiden van dergelijke onzin over de zionisten – de Joden die Israel hebben opgebouwd – niet bijdraagt aan een sfeer van vrede en verzoening. De zionisten deden wat zij konden voor de slachtoffers van de Holocaust. Ze hebben mensen naar bezet Europa overgebracht, al wachtte hen een vrijwel zekere dood, om informatie te verzamelen en kontakten te leggen. Ze hebben mensen vrij gekocht van de nazi’s, ze hebben ook in een apart bataillon tegen de nazi’s gevochten, maar de Britten hielden dit lange tijd tegen omdat ze niet wilden dat de zionisten zo ervaring in vechten opdeden.

Juist de Palestijnen heulden samen met Hitler. Mufti Hai Amin al Husseini collaboreerde met de nazi’s, en zij financierden waarschijnlijk de Arabische opstand tegen de Britten, de Joden in Palestina en gematigdere Palestijnen. De mufti importeerde de nazi propaganda tegen de Joden en verzorgde met hun steun radio uitzendingen in het Arabisch om deze propaganda verder te verspreiden. De nazi’s konden op veel steun rekenen van zowel de Palestijnen als andere Arabieren. In het licht van dit alles zijn de aantijgingen van Abbas meer dan cynisch. Het wordt tijd dat hij hierop wordt aangesproken. In een aantal landen is Holocaust ontkenning verboden en kun je ervoor in de bak belanden, maar Abbas geldt ondertussen nog steeds als de man van vrede.

---------

Abbas schreef boek over complot nazi's en zionisten

http://israeltoday.nl/headlines/9-nederlands/5021-abbas-schreef-boek-over-complot-nazis-en-zionisten

Woensdag, 26 November 2014 16:01

· De Palestijnse president Machmoud Abbas schreef in 1982 in Moskou een proefschrift, waarin hij niet alleen twijfelt aan de moord op zes miljoen Joden door de nazi's en het bestaan van de gaskamers.

Hij gaat zelfs nog een stap verder en beschuldigt de zionistische beweging, dat deze in het geheim heeft samengewerkt met de nazi's en zelfs de genocide op de Europese Joden voor zijn eigen doeleinden zou hebben ondersteund.

Volgens Abbas hebben in de Tweede Wereldoorlog de leiders van de zionistische beweging zich verbonden met de leiding van de nazi's. Maar waarom zouden ze dat hebben gedaan?
Abbas gelooft, dat het zionisme voor de Tweede Wereldoorlog niet veel volgelingen in de wereld had. Zo schrijft hij: 'De Joden in Europa in het algemeen en de Joden in Oost-Europa in het bijzonder hebben het zionisme niet geaccepteerd en geloven er ook niet in.'

Dr. Edy Cohen, een researchmedewerker aan het Onderzoeksinstituut voor Internationale Media van de Israëlische Bar-Ilan Universiteit, is uitgebreid ingegaan op de kwestie.
'Als je het boek helemaal leest, ervaar je dat volgens Abbas voor de zionistische leiders de vervolging en de bedreigingen van de Joden wenselijk en aanvaardbaar waren, omdat die ertoe leidden, dat ze teruggingen naar Israël. Naar zijn mening waren alle middelen juist om dit doel te bereiken. Zelfs de collaboratie met de nazi's', zei Cohen.

Abbas gaat zelfs zo ver, dat hij beweert dat de zionistische beweging zou hebben geweigerd om duizenden Joden voor de Holocaust te beschermen, om 'het aantal slachtoffers te laten toenemen en na het einde van de oorlog uitkeringen ontvangen.' In zijn visie zijn de oprichter van de natie David Ben-Goerion en zijn opvolgers criminelen die mede de schuld voor de uitroeiing van de Joden dragen.

In zijn begin jaren tachtig geschreven proefschrift presenteert Abbas al deze en soortgelijke bizarre theorieën. Het proefschrift werd in 1984 in Jordanië gepubliceerd.
De eerste editie van het boek toont op de voorkant een Israëlische soldaat met een Jodenster op zijn helm naast een nazi-soldaat met een swastika op zijn helm. De belangrijkste stelling van Abbas in dit werk was, dat de zionisten de Holocaust voor de Joden hebben genegeerd, hen als het ware hadden opgeofferd om later aanspraak te kunnen maken op een vaderland voor henzelf.

Abbas is in het verleden vaak bekritiseerd als ontkenner van de Holocaust. Hij wees dat heftig af. In een interview met de Israëlische krant Ha'aretz verklaarde hij in 2003 dat de Holocaust 'verschrikkelijk, een onvergeeflijke misdaad tegen de Joodse natie, een misdaad tegen de menselijkheid is, die de mensheid niet mag accepteren. De Holocaust was zo'n verschrikkelijke zaak dat niemand kan beweren dat ik die zou ontkennen.'

Zoals de wetenschapper Dr. Edy Cohen vaststelde in zijn onderzoek, argumenteert Abbas echter tegenover de Israëlische en Amerikaanse media anders dan tegenover de Arabische media. Zo verdedigde hij in 2013 in een interview met de Libanese satellietzender Al Mayadeen heftig de stellingen van zijn boek en betuigde, dat hij iedereen, die de relatie tussen zionisme en nazisme ontkent, van het tegendeel wil overtuigen.

Cohen ontdekte, dat er een grote kloof gaapt tussen de min of meer duidelijke uitspraken en publicaties van Abbas in het Engels en wat hij schrijft in het Arabisch en laat verspreiden door de Palestijnse Autoriteit, en op zijn officiële website verschijnt.

NAI.

Voor meer informatie over dit boek zie nieuwswebstite Ynet

maandag 1 december 2014

Palestina nog niet klaar voor erkenning staat (IMO)

Palestina nog niet klaar voor erkenning staat

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/12/01/palestina-nog-niet-klaar-voor-erkenning-staat/

= IMO Blog =

Het was afgelopen weekend 65 jaar geleden dat de VN voor het plan stemden om het mandaatgebied Palestina te verdelen in een Joodse en een Arabische staat. De Joden, binnen en buiten Palestina, gingen juichend de straat op; de Arabieren, binnen en buiten Palestina, kondigden gewelddadig verzet aan en dreigden met oorlog als de Joodse staat er daadwerkelijk zou komen. 65 jaar later is er in die houding niet zoveel veranderd.

De afgelopen weken is het debat over een eenzijdige erkenning van Palestina weer opgelaaid, nadat verschillende EU landen hiervoor stemden. De voors kwamen ook in de Nederlandse media ruimschoots aan bod. Het zou de beide partners gelijkwaardiger maken in de onderhandelingen, is een van de voornaamste argumenten. Alleen een volwaardig Palestina zou in staat zijn een ‘breed gedragen en als legitiem ervaren vrede te sluiten’, aldus Norman Andree afgelopen week in De Volkskrant. Ook zou het niet erkennen van Palestina voordat er vrede is, de schuld van het uitblijven daarvan bij de Palestijnen leggen, zo redeneert hij. En dat is onjuist, gezien Israels schendingen van het internationaal recht. Jaap Hamburger is op propagandasite Joop nog explicieter: ‘Israel heeft als sterkste partij zo goed als alle troeven in handen, om de bezetting te beëindigen en een tweestatenoplossing te helpen realiseren, maar doet het tegenovergestelde en verhindert op alle mogelijke manieren dat er een vredesakkoord komt’. De positie van de gematigde en vredelievende Abbas wordt constant ondermijnd, zo gaat hij door. Een erkenning van Palestina zou hem juist weer legitimiteit geven tegenover de extremisten, en laten zien dat de diplomatieke weg loont. En dit zal niet alleen Palestina ten goede komen, maar ook ‘het bestaan en de veiligheid van Israel garanderen’.

Het is een mooi sprookje. Het bevat alle ingrediënten: een goede maar zwakke held, Abbas. Een boze stiefmoeder / wolf / heks / tovenaar: Netanyahu met zijn hofhouding, leger en de kolonisten. De onderdanen aan beide kanten die een beter leven willen, en welwillende buitenstaanders die wel zien wat er gebeurt, maar bang zijn voor de wolf / heks / tovenaar met zijn geheime krachten. Wanneer de goeden hun krachten verenigen zal blijken dat zij de boze wolf best aan kunnen, zodat iedereen in het bos weer veilig is. We moeten alleen onze angst en schroom laten varen en nu doorpakken. Zoals doorgaans het geval met sprookjes, zit de werkelijkheid anders in elkaar.

Lof voor terreuraanslagen

Niet Israel ondermijnt Abbas, Abbas ondermijnt zichzelf. Althans, als vredespartner. Met veel moeite kreeg hij onder zware Amerikaanse druk een halfhartige veroordeling over zijn lippen van de brute moordpartij op biddende joden in een synagoge in West Jeruzalem. De tegenzin droop ervan af, en het verbaasde dan ook niet dat een woordvoerder van Fatah later uitlegde dat hij dit alleen om diplomatieke redenen deed. Die uitleg was een reactie op de vele woedende reacties die Abbas’ veroordeling onder Palestijnen had opgeroepen. In door de PA gecontroleerde media werd de aanslag vervolgens geprezen. Fatah leiders hadden de aanslag vanaf het begin geprezen, en bloederige beelden op hun fb pagina geplakt met lovende woorden. De Joden in de synagoge werden door sommige leiders zelfs neergezet als gevaarlijke extremisten en terroristen, ondanks het feit dat zij helemaal niks met de Tempelberg rellen te maken hadden.

De opruiing in Palestijnse media en door Palestijnse leiders was al weken aan de gang. De gematigde vredesduif Abbas had opgeroepen tot een dag van de woede in Jeruzalem nadat Joden op de Tempelberg hadden gebeden. Ook had hij in een herhaaldelijk op PA tv uitgezonden oproep de Palestijnen aangespoord met alle mogelijke middelen te zorgen dat Joden de Tempelberg niet meer ontheiligen. Na de aanslagen met auto’s, waarbij verschillende onschuldige voetgangers en wachtenden bij een tramhalte moedwillig werden overreden, verschenen in PA media en op sociale media cartoons waarin werd opgeroepen tot meer van zulke acties met auto’s, en de auto als nieuw wapen werd aangeprezen. En last but not least zei een Palestijnse geestelijke onlangs op PA tv dat “geen enkele Jood in Jeruzalem mag blijven. Daar kan geen sprake van zijn. Ik zeg dit luid en duidelijk namens het gehele Palestijnse volk en van de gehele Arabische en islamitische natie. Dit is ook wat onze leider, Mahmoud Abbas, tien minuten geleden zei.”

Hoe gematigd is een leider die de eigen bevolking oproept tot geweld? Hoe gematigd een leiderschap dat het vermoorden van biddende Joden prijst en viert met het uitdelen van snoep op straat? Palestijnse media staan onder controle van de PA. Hoe kan het dan dat de zo gematigde Abbas toestaat dat auto’s daar als moordwapen worden aangeprezen en daders van aanslagen als helden geëerd? Hoe kan dit? Het zijn bovendien geen ongelukkige incidenten. Telkens wanneer er rellen zijn (en ook daarbuiten) zien we dergelijke smakeloze artikelen, cartoons en tirades waarin geweld tegen Joden wordt verheerlijkt. Blijkbaar zijn Abbas en het PA leiderschap toch wat minder gematigd en vredelievend dan Hamburger denkt, of, misschien nog erger, weet men dat wanneer men zich iets minder militant uit men de woede van ‘de straat’ riskeert en de hete adem van Hamas zal voelen.

Erkenning beloont onbuigzaamheid

Een erkenning van Palestina op dit moment is dan ook zeer ongelukkig, en zou niet de diplomatie belonen maar juist de ophitsing tot geweld. Het was Abbas die in april wegliep van de onderhandelingstafel omdat hij verbolgen was dat Israel het vierde cohort van 27 gevangenen (allen veroordeeld voor dodelijke aanslagen op Israeli’s) niet wilde vrijlaten. Abbas wilde dat daarbij ook Israelische Arabieren zouden zitten, wat Israel als een te groot veiligheidsrisico zag. Bovendien hadden de al maanden zeer moeizaam verlopende onderhandelingen nog vrijwel niets opgeleverd, en wilde Abbas niet toezeggen na die laatste vrijlatingen en de deadline eind april verder te zullen onderhandelen. Door het uitblijven van enig resultaat kon Netanyahu dit zijn eigen bevolking steeds moeilijker verkopen. Nadien schroefde Abbas zijn eisen om weer te onderhandelen verder op, terwijl hij tijdens de onderhandelingen geen enkele concessie had gedaan. Nadat Abbas eind april een akkoord sloot met terreurgroep Hamas voor een Palestijnse eenheidsregering, was voor Netanyahu de maat vol.

Abbas dreigt voortdurend om Israel te omzeilen en direct naar de VN te stappen om daar te krijgen wat hij nodig heeft: erkenning en alles wat daar bij hoort en maximale druk op Israel om eenzijdig concessies te doen. Door Palestina nu eenzijdig te erkennen wordt deze strategie beloond. Abbas zal nog minder genegen zijn met Israel te praten, en in ruil voor erkenning, het vrijlaten van gevangenen, een bouwstop en dergelijke tegenconcessies te doen zoals een einde aan de opruiing en het oprecht veroordelen van geweld tegen Israeli’s. Door Palestina niet onvoorwaardelijk te erkennen wordt Abbas niet ondermijnd; wel zijn strategie om niet te onderhandelen en elders zijn gelijk te halen. De idee dat erkenning van Palestina ook goed is voor Israel is dan ook behoorlijk ver gezocht.

Voorwaarden aan erkenning

Maar is het niet gewoon een kwestie van fairness dat naast Israel ook Palestina als staat erkend wordt? Erkenning van een staat moet gebaseerd zijn op objectieve criteria, zoals een fatsoenlijk en centraal bestuur en het bestaan van instituties die enige stabiliteit garanderen. De PA is nog lang niet zover. De PA heeft geen controle over de Gazastrook, dat – ondanks eenheidsregering – nog steeds in handen is van een terroristische organisatie en waar Abbas zich niet eens durft te vertonen. Er is wijdverbreide corruptie in de PA, en men is afhankelijk van een enorm hulp infuus. Geen volk krijgt zoveel geld per hoofd van de bevolking als de Palestijnen. Over de besteding van al dat geld is de nodige onduidelijkheid. De wereld zit niet te wachten op nog een instabiele staat waar terroristen makkelijk voet aan de grond krijgen en een bedreiging kunnen vormen voor hun buurlanden. Ondertussen schendt de PA met de oproepen tot geweld eerder gemaakte afspraken met Israel.

Aan erkenning van Palestina zou op zijn minst de voorwaarde moeten worden verbonden dat de PA stopt met het verheerlijken van geweld en bewieroken van brute moordenaars als helden. Ook moet de PA Israel oprecht erkennen, en stoppen met het ontkennen en verdraaien van de Joodse geschiedenis in het land. Men moet voorts bereid zijn zonder voorwaarden vooraf met Israel te onderhandelen om tot een vredesakkoord te komen. En tot slot moet men bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen voor de eigen situatie, en niet iedere tegenslag automatisch aan Israel wijten.

De ongelijkheid tussen Israel en Palestina wordt overigens al afdoende gecompenseerd door het feit dat Israel als enige Joodse staat geïsoleerd ligt in een regio met Arabische staten, waarvan de meeste geen diplomatie betrekkingen met Israel hebben en een aantal actief de Palestijnse zaak steunen en promoten. In VN lichamen moet Israel altijd in haar eentje tegen een overmacht van vijandige landen opboksen, waarbij de EU landen doorgaans lafhartig zich van stemming onthouden.

Zonder een fundamentele verandering van het PA bestuur zal een eenzijdige erkenning van Palestina de vrede niet dichterbij brengen en geen diplomatie belonen maar juist het ontwijken daarvan. De EU landen, waaronder Nederland, doen er dan ook goed aan om duidelijke en strikte voorwaarden te verbinden aan erkenning van een Palestijnse staat.

Ratna Pelle

Europa blind voor realiteit in Israël

Volgens de media en veel politici zijn de rellen van afgelopen weken het gevolg van biddende Joden op de Tempelberg en Joden die in vroegere Joodse maar nu Arabische wijken hun intrek nemen. En natuurlijk het gebrek aan perspectief sinds de vredesbesprekingen afgelopen voorjaar stukliepen. Maar er was ook toen al geweld, en er werden diverse aanslagen verijdeld:

Die golf van geweld begon echter al tijdens die vredesbesprekingen. De rapporten van de Israëlische veiligheidsdienst Shabak die de terreuraanslagen in Israël bijhouden spreken in dit verband duidelijke taal. In februari bijvoorbeeld werd al een scherpe toename van de terreuraanslagen waargenomen. In die maand werden 139 aanslagen geregistreerd tegenover 83 in januari.
De vredesbesprekingen werden vervolgens opgeblazen door de PA toen men een regering van nationale eenheid vormde met Hamas. Israël weigerde vervolgens om de laatste terroristen vrij te laten van de 108 Palestijnse gevangenen die men had beloofd vrij te laten als gebaar van goodwill in een deal met de Amerikanen.

Ik neem aan dat met ‘terreuraanslagen’ alle gewelddadige incidenten door Palestijnen worden bedoeld, maar ook dan zijn dit schrikbarende aantallen, die we nooit van onze media vernemen. Ook het verband met het toetreden van Hamas tot de regering wordt zelden gelegd. Sindsdien is de opruiing en ophitsing in Palestijnse media echter toegenomen en Abbas slaat de laatste tijd een opvallend militante toon aan tegen Israel. Hamas heeft de walgelijke moordpartij op vier rabbijnen in een synagoge in West Jeruzalem gerechtvaardigd en beweerd dat de slachtoffers gevaarlijke terroristen en extremisten waren, en de synagoge zou een broeinest zijn van terroristische activiteiten. Met zo’n organisatie doe je geen zaken, behalve misschien wanneer je zelf ook vindt dat die moordpartij eigenlijk een koekje van eigen deeg was. Abbas veroordeelde de aanslag halfhartig en met duidelijke tegenzin, waarna een Fatah woordvoerder snel toelichtte dat het niet zo was bedoeld. Ook Fatah leiders en Palestijnse media rechtvaardigden of prezen de aanslag.

------------------

Europa blind voor realiteit in Israël

http://missingpeace.eu/nl/2014/11/europa-blind-voor-realiteit-in-israel/#content

Een van de slachtoffers van de aanslag op een synagoge in Jeruzalem

In Europa gaan steeds meer stemmen op om een Palestijnse Staat te erkennen. Die staat is al erkend door het parlement van Groot Brittannië, Ierland en Spanje. De Zweedse regering deed hetzelfde en in Nederland zijn nu ook parlementariërs die de regering oproepen het Zweedse voorbeeld te volgen. De EU zou deze week hebben moeten stemmen over de erkenning van een Palestijnse staat maar de stemming werd uitgesteld tot december.

Het debat in het Europese parlement liet zien hoe ver men in Europa afstaat van de werkelijkheid in Israël en het Midden-Oosten. Een van de Euro parlementariërs noemde Israël een staat van moordenaars en landrovers en een collega vergeleek de Joodse staat zelfs met de Islamitische Staat.

De Duitse regering heeft inmiddels afstand genomen van de lobby om de Palestijnse staat op dit moment te erkennen. Kanselier Angela Merkel zei deze week dat unilaterale erkenning van een Palestijnse staat het vredesproces niet zou dienen en dat het beter was om te proberen de besprekingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit weer op gang te brengen. Ex-president Sarkozy van Frankrijk heeft zich ook uitgesproken tegen unilaterale erkenning van een Palestijnse staat.
Merkel en Sarkozy lijken echter in de minderheid bij het debat in Europa over deze zaak.

De nieuwe EU commissaris voor buitenlandse aangelegenheden Mogherini wil dat er binnen vijf jaar een Palestijnse staat komt. Mogherini en het Europese parlement willen dat de EU een grotere rol gaat spelen in de regio en in het Israëlische Palestijnse conflict.
Bijna alle EU-politici zijn van mening dat de recente golf van geweld een uitvloeisel is van het ontbreken van perspectief op een oplossing van het conflict sinds het mislukken van de vredesbesprekingen onder leiding van de Amerikaanse regering eerder dit jaar.

Hamas op haar beurt zag de vorming van een regering met de PA als een aanmoediging om de terreur tegen Israël op te voeren en vermoordde in juni drie Joodse jongens die stonden te liften in Gush Etzion. Daarna werden de raketaanvallen op Israël vanuit Gaza opgevoerd en werd Israël meegetrokken in een nieuwe oorlog.

De golf geweld die na die oorlog vooral Jeruzalem overspoelde was een gevolg van strategie aan Palestijnse zijde. Israël was niet geïnteresseerd in een nieuwe intifada en instrueerde de politie aanvankelijk om aan conflictmanagement te doen en gaf een minimum aan ruchtbaarheid aan wat er zich dagelijks in de hoofdstad afspeelde.

Hamas en de PA gooiden echter onophoudelijk olie op het vuur en hitsten de Arabieren in Jeruzalem op tot het plegen van aanslagen met auto’s en messen. Die campagne werd vooral via Facebook gevoerd en mondde uiteindelijk uit in de gruwelijke moord op een jonge vrouw in Gush Etzion en op vier rabbijnen tijdens de ochtenddienst in een synagoge in de wijk Har Nof in Jeruzalem.

De gruwelijke details van deze moorden werden niet bekend gemaakt aan het grote publiek, waarschijnlijk om wraakacties en verdere escalatie te voorkomen. Echter, om de werkelijke oorzaak voor de huidige geweld campagne te doorgronden publiceren wij ze hier.

Daliah Lemkus, de jonge vrouw die twee weken geleden in Gush Etzion werd vermoord door een Palestijn, stierf niet doordat de auto van de terrorist over haar heen reed. Nadat zij geraakt werd door de auto en zwaar gewond op straat lag stapte de terrorist uit en sneed haar de keel door.

De vier rabbijnen die in de synagoge in Har Nof werden vermoord werden niet doodgeschoten met de pistolen die de Palestijnse terroristen bij zich hadden. Zij werden vermoord met hakmessen en bijlen.

Waarom kozen deze terroristen voor deze gruwelijke methodes?

Zij lieten zich inspireren door de terreur van de Islamitische Staat in Syrie en Irak. Het doel van deze methodes was om dezelfde paniek en angst te zaaien onder de Israëlische bevolking, die eerder het Iraakse leger op de vlucht deed slaan in Irak.
De Palestijnse terreurbewegingen denken dat de Joden in Israël geen toekomst meer hebben. Zij zien de opkomst van Islamistische groepen zoals ISIS in het Midden-Oosten en denken dat de Israëlische Joden hetzelfde zullen doen als eerder de Yazidi’s en de christenen in Irak, zij zullen vluchten of zij zullen gedood worden. Dit is ook de reden dat qua ophitsing alle remmen los zijn gegaan in de Palestijnse samenleving.

De Israëlische regering heeft het teken aan de wand echter gezien en probeert nu via allerlei maatregelen greep te krijgen op de situatie. Tegelijkertijd beseft de regering in Jeruzalem dat de houding van de internationale gemeenschap alleen maar bijdraagt aan escalatie van de al zeer explosieve en gecompliceerde situatie en aan verharding van de houding van Palestijnse leiders . In dat verband is er ook zware kritiek op de EU en op de Verenigde Naties.

De Israëlische ambassadeur bij de VN Ron Prosor hield deze week zelfs een speech waarin hij ongezouten kritiek uitte op de houding van de internationale gemeenschap en de gevaren die die houding met zich meebrengt voor het voortbestaan van de Joodse staat.
Het lijkt echter maar zeer de vraag of iemand zich iets zal aantrekken van deze Israëlische kritiek. De veranderende houding in Europa tegenover de erkenning van een Palestijnse staat, juist op dit moment, spreekt in dit verband boekdelen.

Lees hier de toespraak van ambassadeur Prosor in de VN deze week

zaterdag 29 november 2014

Een Palestijns opinieonderzoek en de eenheidsregering

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/11/29/een-palestijns-opinieonderzoek-en-de-eenheidsregering/

- Door Beate Heithausen –

Begin september werden de resultaten gepubliceerd van een opinieonderzoek door het Palestinian Center for Policy and Survey Research (PCPSR) onder inwoners van de Palestijnse gebieden, waarin stond dat de steun van de bevolking voor de terroristische organisatie Hamas na de Gaza oorlog was toegenomen. Inmiddels is een volgende enquête gehouden, waaruit zou blijken dat de tevredenheid over Hamas en haar leider Haniyeh weer is afgenomen, maar dat deze nog steeds populairder zijn dan Fatah en president Abbas.

De strategie van Abbas

Er lijkt een grondgedachte te zijn dat wat er ook intern gebeurt, men tegenover de "vijand Israel" (vijand Israël – volgens Faisal Hourani trustee van de PCPSR) een verenigd front moet vormen. Een eerlijke vorm van democratisering, bij de zo verschillende opvattingen tussen Hamas en Fatah, zie ik niet gebeuren. De Palestijnse eenheidsregering die in juni tot stand kwam (na jaren onderhandelen) is een pragmatisch verbond, dat voor de burgers en de eigen partijbelangen overeind gehouden moet worden; geen welkome alliantie die een twee-staten-oplossing op democratische basis mogelijk zou maken en zou kunnen leiden tot eenvoudigere omstandigheden voor verdere vredesonderhandelingen.

Israël kan onder deze omstandigheden (het Hamas handvest en de raketbeschietingen) niet worden verweten dat het een diep wantrouwen koestert tegen deze regering van nationale eenheid. Men kan de vorming van een eenheidsregering tussen Fatah en Hamas ook banaal als "window dressing" naar het Westen zien, om de druk op Israël verder te verhogen.

Officieel heeft Abbas zich inderdaad gedistantieerd van de acties van de terreurbeweging Hamas, en dreigde begin september de eenheidsregering te verbreken als Hamas deze niet laat opereren in de Gazastrook. Als men echter resultaten van deze enquête leest, dat ook op de Westelijke Jordaanoever de steun voor Hamas groeit, wordt het moeilijk om de bevolking een nieuwe breuk tussen Fatah en Hamas te verkopen. Abbas lijkt zich tactisch 'vergaloppeerd' te hebben en vecht zowel intern als internationaal voor zijn politieke overleven.

Misschien moeten de resultaten van de enquête ook een soort waarschuwing voor hem zijn, de gemeenschappelijke Palestijnse identificatie tegenover Israël niet aan in de weg te staan? Machmoud Abbas weet dat hij in het Westen een groter aanzien geniet dan Hamas, en gebruikt dit tactisch. Hamas op zijn beurt is sterk afhankelijk van financiële steun vanuit de Westelijke Jordaanoever. Men wil en moet dus verder politiek samenwerken, ook al komt hieronder het vredesproces nog verder buiten zicht. De enquête-uitslag klinkt mij als een soort waarschuwing aan Abbas.

Ik vermoed dat Abbas de verrassende vorming van een eenheidsregering met Hamas alleen forceerde, omdat hij wist dat Israël dan onmiddellijk met de onderhandelingen stopt.
Zo bereikte hij, naar mijn mening, drie doelstellingen:

1. Hij kon zich zonder concessies gedaan te hebben terugtrekken uitdevredesonderhandelingen, op een moment datIsraël al als concessie het grootste deel vande Palestijnse gevangenen had vrijgelaten. Zijn verdere, steeds hoger wordendeeisen waren duidelijk gericht ophet laten mislukkenvan devredesonderhandelingen.

2. Het Westendenkt: "Eindelijk worden de verdeelde Palestijnen het eens", en hoopt opeen doorAbbas geleide 'gematigde versie' van dePA.
Daarbij negeert het Westen het nog steeds bestaande Hamas handvest (Artikel 13). Dit handvest is voor mij, naast de voortdurende raketaanvallen op Israël, een absolute no-go om te geloven in een oprecht streven van een PA-eenheidsregering naar een twee-staten-oplossing op basis van veiligheid voor Israël.
Uittreksel uit het handvest van Hamas:

… Voor de Palestijnse kwestie is geen andere oplossing dan de jihad. Initiatieven, voorstellen en internationale conferenties zijn pure tijdverspilling en een praktijk van zinloosheid.

3. MachmoudAbbas presenteert naar zijn achterban de lang verhoopteeenheid van dePA, terwijl zijn positie wankel was als gevolg vanonder meer beschuldigingen van corruptie tegen zijn Fatah-partij.

Sommigen gaan zelfs nog verder. Het tweede plaatsvervangend hoofd van de Palestijnse Wetgevende Raad, Hassan Khreisheh, vertelde Al-Monitor dat sommige ministers lid zijn van de PLO en de Fatah-Centraal Comité, en zij krijgen extra betalingen bovenop hun pensioen. Zij behouden ook hun regeringsauto's en bewakers, alsmede hun diplomatieke paspoorten, zelfs nadat ze de regering hebben verlaten.

Aanvaarding van de eenheidsregering door Hamas

Helaas was de enige reden voor Hamas om een eenheidsregering te vormen, dat ze gewoon door hun geld heen raakten en ze hulp nodig hadden van Abbas. (Vanwege de vernietiging van de smokkeltunnels door Egypte leden ze enorme inkomensverliezen).
Abbas op zijn beurt hoopte door de betalingen meer invloed op de Gazastrook te krijgen en aan populariteit te winnen op de Westelijke Jordaanoever, maar deze hoop werd door de nieuwe Gaza oorlog teniet gedaan.

PA-media

Natuurlijk spelen ook de PA media een belangrijke psychologische rol, die de oorlog als overwinning voor Hamas presenteren. Daardoor denkt de gemiddelde burger wellicht, onder de indruk van de oorlog, dat het lijden zich geloond heeft en je offers moet brengen om een doel te bereiken.

Uit vergelijking van de enquête resultaten met enquête 52 van juni 2014, blijkt dat nu alleen al de Hamas-zender Al-Aqsa (Gazastrook) door 36,5% van de Palestijnen werd gevolgd, tegenover 12,6% in juni. Dat zijn 23,9% meer kijkers. (Een maand later zijn de kijkcijfers gedaald naar 24,2%.)
Tijdens de Gaza oorlog was Al-Aqsa op de Westoever zelfs beter bekeken (verschil 4,5%) dan in de Gazastrook. Daar waren vooral Al-Jazeera en Al-Arabia populairder dan op de Westoever.

Alle andere vermelde tv-kanalen, die volgens mijn onderzoek ook niet als onafhankelijk kunnen gelden, verloren procentueel kijkers. Al-Jazeera verloor 2,7%, de Fatah-gelieerde zender Palestine TV 5%, Ma'an 3,7% en Al-Arabia (Saudi-Arabië) 6,1%. Een maand later waren de kijkcijfers van deze zenders weer gestegen.

Interessant is wat het voormalige hoofd financiën van Ma'an, Wisam Kutom, volgens Wikipedia over het thema onafhankelijkheid zegt:
– In een interview met de media deskundige Matt Sienkiewicz, zei voormalig hoofd financiën van Ma'an, Wisam Kutom, dat hij potentiële geldschieters vertelde dat:

"Palestijnse televisie is factionele televisie;op dit moment kunnen wij[Palestijnen] nietde verhalen vertellen die wewillen,alleende verhalen die defactiesonslaten vertellen. Er is geenonafhankelijketelevisie".

Resultaten enquête Westelijke Jordaanoever

Het feit dat vergelijkbare resultaten werden verkregen op de Westelijke Jordaanoever, is mede het gevolg ervan dat ook hier geen echt vrije meningsuiting of media zijn.

Het lijkt of Hamas zelfs opzettelijk op haar eigen mensen heeft geschoten, niet alleen om het Westen hogere aantallen slachtoffers te kunnen tonen, maar ook om de haat tegen Israël intern te vergroten (Thema indoctrinatie in een niet-democratisch systeem).
Dit leidt uiteraard bij direct na de oorlog uitgevoerde enquêtes tot dergelijke resultaten. Een ongelooflijke psychologische oorlogsvoering tegen ook de eigenburgers…

Opvallend is dat het aantal kijkers op de Westoever naar Al-Aqsa TV tijdens de Gaza oorlog steeg van 6,2% tot 38,2%, meer dan in de Gazastrook zelf. Een reden kan zijn dat men op de Westoever hoopte via de Hamas-zender een beter beeld te krijgen van wat er in Gaza gebeurde. De Hamas propaganda op Al-Aqsa kan hebben bijgedragen aan de toegenomen populariteit van Hamas op de Westoever.

Conclusie

Als ik alle vragen die in mij opkomen bij het lezen van het onderzoek, en mijn twijfels over de zeggingskracht van statistieken in het algemeen, opzij schuif, kan men in principe met deze statistieken, met name in relatie tot de burgers van Gaza, constateren:

Wat moet een gewone burger in Gaza, geïndoctrineerd door Hamas en met vrees voor zijn leven en dat van zijn familie, openlijk zeggen? Natuurlijk niets wat je eigen leven of de familie in gevaar brengt. Want de wrede methoden van Hamas om met "afvalligen" om te gaan, kennen we helaas maar al te goed.

Voor de bewoners van de Westelijke Jordaanoever vermoed ik, dat als de resultaten van de opiniepeiling kloppen, dat komt door een versterkte Palestijnse identificatie en solidarisering tegenover de "vijand Israël", die de oorlog in Palestijnse ogen was begonnen.

Door de resultaten van de enquête wordt de Palestijnse eenheid gedemonstreerd aan de buitenwereld.

De enquête-uitslagen kunnen ook Abbas politiek van nut zijn, omdat de voor Hamas positieve resultaten een schrikbeeld vormen voor het westen, wat de druk op Israël zou kunnen vergroten om meer unilaterale concessies te doen. De statistische uitslagen en hun perceptie in het Westen vormen waarschijnlijk een soort van win-win situatie voor Hamas en Fatah…

Inschatting

De druk van Westerse media en politiek op terreurorganisatie Hamas en de PA om te democratiseren, moet duidelijker en sterker worden.

Men moet met name beter toezien op de besteding van EU-subsidies, en die meer inzetten om Fatah te motiveren zich overtuigender op te stellen in vredesonderhandelingen. Immers zolang de subsidies niet worden gecontroleerd, kan Fatah deze naar eigen goeddunken benutten, en de begrijpelijke frustraties van de bevolking leidt tot een verdere toenadering met de radicale Hamas.

De terroristische organisatie Hamas wordt in Westerse media helaas al te vaak afgeschilderd als een soort verzetsorganisatie en Israël als de agressor.

Als deze onbalans in de berichtgeving verandert, zal er meer druk komen op de PA om zich overtuigend in te zetten voor een vredesproces met de twee-staten-oplossing. Wellicht geeft dit de inwoners van de Gazastrook ook moed om tegen Hamas in opstand te komen.

Dit zou zeker niet alle problemen oplossen, maar het zou een enorme stap zijn op weg naar succesvolle vredesonderhandelingen.

(Vertaald uit het Duits en bewerkt door Wouter)

De betrouwbaarheid van een Palestijns opinieonderzoek

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/11/28/de-betrouwbaarheid-van-een-palestijns-opinieonderzoek/

- Door Beate Heithausen –

Begin september werden de resultaten gepubliceerd van een opinieonderzoek door het Palestinian Center for Policy and Survey Research (PCPSR) onder burgers uit de Palestijnse gebieden (Gaza-Hamas en de Westoever-Fatah), waarin stond dat de steun van de bevolking voor de terroristische organisatie Hamas was toegenomen in beide gebieden.

Statistieken en aanpak in het algemeen

Ik vind het altijd leuk om te zeggen, losjes gebaseerd op Churchill: “Vertrouw geen enkele statistiek die je niet zelf hebt vervalst”.
Eigenlijk heb ik een diep wantrouwen tegenover statistieken, met inbegrip van statistieken uit democratische landen. Vooral in niet-democratische structuren worden resultaten uit statistieken meestal “opgepoetst” in het voordeel van de respectieve heersers, en zeggen de mensen wat de statistici willen horen; zelfs als de enquêtes “anoniem” worden uitgevoerd.
De bruikbaarheid van enquêtes in politieke processen betwijfel ik ook sterk, omdat ik principieel vragen stel over de verwerking van de statistieken. Indirect wordt dit bevestigd door de directeur en senior onderzoeker Dr Khahil Shikaki, in een interview uit 2010 betreffende een ander onderzoek:

… Deze resultaten vormen geen bruikbare basis voor onderhandelingen. Het zijn slechts de meningen van 4.500 vluchtelingenfamilies uit verschillende landen, die heb ik geïnterviewd. Zoals verwacht, verschilden de respondenten van mening, afhankelijk van in welk gastland ze momenteel leven.

Beoordeling van de statistieken

Ik probeer bij elke statistiek, of het nu uitgevoerd is in democratische of niet-democratische staten, een aantal vragen te beantwoorden. Ten opzichte van het bovengenoemde onderzoek:

- Wie heeft opdracht gegeven tot het onderzoek?
In dit geval een onafhankelijk instituut in Ramallah op de Westelijke Jordaanoever.
Hieronder geef ik een paar voorbeelden van medewerkers die me laten twijfelen of ze echt als ‘onafhankelijk’ gekenschetst kunnen worden, gezien hun huidige of vroegere politieke taken en activiteiten.
De medewerkers lijken alle Palestijnen zijn.
– Een lid van de raad van bestuur is momenteel ook politiek actief. In september 2007 werd hem op een seminar in Ramallah gevraagd (citaat gevonden op website JMCC):

Wat er is gebeurd in de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever gaat echt diep, het is geen gevecht tussen twee personen. Zal dit impact hebben op de toekomst, hoe beoordeel je wat er nu gebeurt en wat er is gebeurd in het verleden?

Een deel uit zijn antwoord:

… We moeten twee dingen onthouden: ten eerste, de vijand is Israël en de Israëlische bezetting.
We weten dat Israël voor geen enkele misdaad of methode zal terugdeinzen om de huidige situatie te laten voortduren, en wij allen moeten de huidige ramp verlichten, want we kunnen niet echt onder de huidige situatie uitkomen, maar in ieder geval moeten we eraan werken om de impact ervan te verzachten.

– Dalal Salameh is een voormalig lid van de Palestijnse Wetgevende Raad voor Fatah.
– Dr Azmi al Shuaibi is AMAN’s commissaris voor de bestrijding van corruptie, en voormalig lid van de Palestijnse Wetgevende Raad. Hij vecht tegen de corruptie binnen Fatah en besprak dit in een artikel van juni 2014 (Al-Monitor Pulse of the Middle East). Tegen de corruptie van Fatah te strijden wil natuurlijk niet zeggen, dat men dan automatisch pro-Hamas is. Je kunt ook streven naar een hervorming van Fatah.

- Hoe worden de resultaten van de enquête uitgesplitst, werden basiscijfers gebruikt, werden de gebieden duidelijk gescheiden en procentueel weergegeven?
In het voorliggende onderzoek mis ik bij veel punten de uitsplitsing van de resultaten tussen de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever. Bij het punt Gaza-oorlog wordt in slechts 2 van de 13 sub-items uitgesplitst naar Gazastrook en Westelijke Jordaanoever. Juist deze uitsplitsing zou ik interessant hebben gevonden voor een beter begrip van de statistieken met betrekking tot de beoordeling van de huidige meningen.
Vermoedelijk komt dit, evenals bij het onderzoek van juni, nog als pdf beschikbaar.* Bijna twee weken na de publicatie van het verslag heb ik het gedetailleerde pdf-bestand helaas niet gevonden. Een gelijktijdige publicatie zou zeker bij zo’n gevoelig geopolitiek probleem, dat zo snel door de media wordt opgepikt, de beoordeling door de ongeïnformeerde lezer vergemakkelijken.

[*De Duitse versie van dit artikel stamt van 17 september; de pdf is inmiddels hier te vinden.]

– Waren precies dezelfde mensen geïnterviewd als in het onderzoek van juni?
Het totaal aantal respondenten (1.270 volwassenen) komt overeen. Maar waren het dezelfde mensen? Het is ook hetzelfde aantal willekeurig geselecteerde locaties (127). Waren het precies dezelfde plaatsen? Vooral in politieke peilingen is het interessant, uit welke omgeving de mensen komen en of het dezelfde mensen waren als van de enquête van juni 2014.

Ook een ander probleem met enquêtes op de Westelijke Jordaanoever moet worden ingecalculeerd, dat geen instituut kan oplossen, zoals in 2012 DerStandart.at berichtte:

De onafhankelijke opiniepeiler Walid Ladadweh zegt dat zowel Hamas als Fatah aan populariteit hebben gewonnen. Hamas heeft daarbij waarschijnlijk een kleine voorsprong. Daarbij komt dat veel leden van Hamas op de Westelijke Jordaanoever hun lidmaatschap verzwijgen, zodat de beoordeling in het voordeel van Hamas aan belang wint.

- Hoe werden de vragen geformuleerd, waren het precies dezelfde vragen als in juni?
In september zijn alleen de samengevatte resultaten gepubliceerd, zonder de vragen. Door suggestieve of aangepaste vraagstelling kan men een resultaat beïnvloeden.
Een deel van de werkwijze van dit instituut:

Waleed Ladadweh, een onderzoeker van de PCPSR, antwoordde dat na jaren van beide kanten vragen naar “hun kijk op de ambities van de andere partij”, de enquêtemakers in staat waren om de vragen gerichter te maken en irrelevante opties te negeren.

- Wie heeft nut van de resultaten van de enquête?
Na mijn mening de PA, die eensgezindheid onder haar burgers en richting Westerse wereld wil laten zien, nu men een regering van nationale eenheid heeft. Hoewel deze regering van nationale eenheid momenteel intern wankelt.

- Wanneer werd de enquête uitgevoerd, en welke psychologische aspecten spelen een rol bij veranderde uitkomsten?
Het onderzoek begon volgens het instituut op de laatste dag van de oorlog en eindigde op de vierde dag van de wapenstilstand.
Dat de meningen snel kunnen veranderen, schrijft ook het instituut:

Belangrijkste bevindingen:
Bevindingen van deze speciale Gaza Oorlog enquête tonen dramatische veranderingen aan in de publieke opinie inzake hoofdthema’s. Het spreekt voor zich dat de oorlog de grote motor was achter deze verschuivingen. Zoals verwacht, en zoals we zagen in eerdere gevallen tijdens en meteen na Israëlische oorlogen met Hamas, tonen de uitslagen een piek in de populariteit van Hamas en haar leiders, en een belangrijke afname in de populariteit van Fatah en president Abbas. Maar, net als eerdere keren, kunnen die veranderingen kunnen ook tijdelijk zijn, en opinies kunnen in de komende maanden weer terugkeren naar de posities van voor de oorlog…

De directeur van de PCPSR in een interview van 1 augustus 2014 (“Das ist ein Hamas Moment”):

ZEIT ONLINE: Wat zijn de effecten van de oorlog op de Westelijke Jordaanoever?
Shikaki: Voor de oorlog had Abbas een plan dat een derde Intifada moest voorkomen: de regering van nationale eenheid. Nu is het risico van escalatie groot, zolang de confrontatie voortduurt. Nu is iedereen kwaad vanwege de beelden uit Gaza.

Inmiddels is een maand later een nieuwe enquête gehouden, waaruit inderdaad zou blijken dat de tevredenheid over de uitkomsten van de Gaza-oorlog en over Hamas en Haniyeh weer zijn afgenomen, maar dat deze nog steeds populairder zijn dan Fatah en Abbas.

Op betekenis en gebruik van de onderzoeksresultaten door de PA wordt in deel 2 ingegaan.

(Vertaald uit het Duits en bewerkt door Wouter)

Hamas plande grote aanslag op voetbalstadion Jeruzalem

Er is een grote aanslag verijdeld – niet de enige de laatste tijd. Ondertussen speelt Turkije een steeds kwalijker rol en staat toe dat Hamas-cellen vanuit Turkije aanslagen organiseren.

The officials accused Turkey as well as Qatar — the current home of Hamas leader Khaled Mashaal — of enabling Hamas to operate freely within their territories to carry out attacks against Israel and undermine the Palestinian Authority.

--------------

Hamas gang plotted ‘major attack’ at Jerusalem soccer stadium

http://www.timesofisrael.com/shin-bet-busts-hamas-plot-to-attack-jerusalem-soccer-arena/

Shin Bet: Ring of 30 West Bank operatives, with HQ in Turkey, planned to kidnap Israelis at home and abroad, attack Teddy Stadium, light rail

BY MITCH GINSBURG November 27, 2014, 11:22 am

Fans at Teddy Stadium watch Israel play England in 2013 (photo credit: Josh Kalman)

Members of a Hamas terror ring in the West Bank, run from the organization’s headquarters in Turkey, sought to carry out an array of major attacks, including on Jerusalem’s main soccer stadium and its light rail line, the Shin Bet security service said Thursday.

More than 30 Hamas operatives were arrested during the month of September, the Shin Bet said Thursday. The majority were recruited while studying in Jordan and trained in either Syria or the Gaza Strip, which they entered via tunnels from Sinai.

The Shin Bet said the ring was preparing to kidnap Israelis in Israel and abroad, enter Israeli villages, detonate car bombs, perpetrate roadside attacks, and execute a major terror attack in Teddy Stadium, where the Israeli soccer team Beitar Jerusalem plays its home games.

The Shin Bet asserted that the plan was evidence of an “indefatigable” desire on Hamas’s part to rehabilitate its terror infrastructure in the West Bank and to tug Israel into a sharp military response, which might indirectly lead to the toppling of PA President Mahmoud Abbas’s regime, which is “one of Hamas’ goals.”

The network was similar in its operational characteristics to one uncovered in August during the war with Hamas in the Gaza Strip, the Palestinian officials said last week, adding that according to information received from Israel, this terror ring was even larger. Its operatives had already attempted several attacks against Israel, they added, but they had all failed.

As with the previous network, the man behind the terrorist grouping was Saleh al-Arouri, a Hamas leader who was deported from the West Bank to Turkey in 2010, the sources said.

Arouri, they said, built up and funded the network, and has effectively established a Hamas command post in Turkey which is leading terror efforts in the West Bank. Arouri is reportedly aided by dozens of operatives, some of whom were deported by Israel in the wake of the Gilad Shalit prisoner deal in 2011.

Hamas operative Saleh al-Arouri (photo credit: YouTube screenshot)

In response to Thursday’s announcement, Prime Minister Benjamin Netanyahu commended the Shin Bet and IDF for thwarting the attack, saying it was only one of multiple covert operations “against terrorists, against Hamas, which poses a threat to the existence of the nation state of the Jews and is in essence a threat to the existence of Jews in general.”

“We act day and night to protect the security of Israeli citizens and the people who are engaged in this work are deserving all praise and support,” he said in a statement.

In August, the Shin Bet said it had arrested over 90 operatives and thwarted a Hamas coup attempt in the West Bank aimed at toppling PA President Mahmoud Abbas and starting a third intifada uprising.

The Palestinian sources, however, maintained that the two networks were more concerned with carrying out attacks against Israeli military and settler targets in the West Bank. A rough Israeli response and the consequent weakening of the PA was a secondary objective, they said.

The officials added that several Hamas operatives connected to the recently uncovered network were also being held in PA detention facilities.

It appeared that the ring announced by the Shin Bet on Thursday began to unravel with a failed roadside attack on August 31, 2014. A series explosive devices that its members allegedly placed near the settlement of Reheilim were set to detonate one after another, in order to kill as many Israelis as possible, including the first responders on the scene. The Shin Bet said that intelligence work done in the wake of that failed attack enabled the organization to arrest the perpetrators and some 30 other suspects, revealing “a wealth of information about the infrastructure.”

The first recruits were chosen already in 2012 while studying in Jordan. The Shin Bet described the process of drafting, training, and organizing the recruits: At first the men were approached based on their religious ideology and individual skills, and, at times, personal acquaintance. Fresh recruits were passed on to headquarters, which decided where they should undergo training.

Explosives and weapons confiscated from a Hamas terrorist ring by the Shin Bet, as announced by the security service on Thursday, November 27, 2014 (photo credit: Shin Bet)

Abdullah Zitawi, a resident of Jordan, admitted under interrogation that he, for instance, had been inserted into Gaza three times between 2012 and 2013 and underwent weapons and explosives training there before being told, in 2014, to relocate to the West Bank and wait for further orders. Others were trained in Jordan, the Shin Bet said.

Once the operatives were inserted into the West Bank, the Shin Bet added, the Hamas officials in Turkey split them into cells and planned their deployment, with orders coming in to the West Bank via forward operatives in Jordan and Turkey.

The Shin Bet uncovered several safe houses, materials to be used for explosives, two M-16 rifles, and ammunition.

On November 20, the security organization revealed that it had arrested a Hamas cell in the Bethlehem area that sought to buy a rocket-propelled grenade and fire it at Foreign Minister Avigdor Liberman, a plan that, if successful, would have sent tremors through the region.

Avi Issacharoff contributed to this report.