woensdag 23 mei 2012

Avaaz wil geen petitie: nee tegen boycot Israel

 
De anti-boycot petitie op de website van Avaaz bleek niet in de smaak te vallen bij het leiderschap en is daar gewist.
De petitie is nu door de initiatiefnemer op een andere website geplaatst.
 
Wouter
_______________
 
Minister for Foreign Affairs: No to an EU ban on Israeli Goods

Many of you will have signed my petition on Avaaz.org.Sadly today Avaaz showed it true colours and removed the petition as it felt it was against their "Community Standards". Avaaz's behaviour has been anti democratic and biased but we the friends of Israel in Ireland and worldwide must stand together and urge Minister Gilmore and the Irish Government to not seek a EU ban on Israeli goods made in the settlements.

On the 15th May 2012 Eamon Gilmore the Irish Minister for Foreign Affairs suggested he may seek a EU wide ban of Israeli settlement goods.

http://www.irishtimes.com/newspaper/frontpage/2012/0515/1224316131471.html

Israeli settlements are in Area C, Area C of the West Bank under the Oslo Accord was assigned to Israel.Area A and B was given to the Palestinian Authority to control.
If Minister Gilmore wishes to seek a boycott of Israeli settlement goods,We seek an EU wide boycott of goods made in Western Sahara which is occupied by Morocco,Indonesian goods made in West Papua New Guinea and Chinese goods made in Tibet

We urge Minister Gilmore,Minister Creighton and the Joint Oireachtas Committee on Foreign Affairs not to seek a boycott of Israeli goods ,instead they should look to build bridges between various communities in the Middle East.
Singling out Israel will not secure a lasting peace.

 

Fietsen voor vrede in Israel met Gilad Shalit

 
Een echte vredesdemonstratie in Israel - waar is de steun van 'United Civilians for Peace'...?
 
___________________________

 

This year’s Cycling for Peace group bike ride had a star celebrity – Gilad Shalit – and was joined by a record number of Arab Israeli citizens.

http://israel21c.org/social-action-2/gilad-shalit-joins-arab-and-jewish-cyclists-for-peace/   

 

Five years ago, the inaugural Cycling for Peace group bike ride started by the municipality of Acre (Acco) was dedicated to then-captive soldier Gilad Shalit. This year, organizers were excited to have Shalit leading the pack of about 500 cyclists on a 36-kilometer ride from the Shalit home to the multicultural seaside town of Acre, in northern Israel.

About 150 Arab Israeli citizens joined the ride on May 4 — the biggest turnout yet — showing that at least the wheels of peaceful intentions are rolling in the Arab and Jewish communities.

While Jews and Arabs live in relative harmony in mixed cities like Jaffo next to Tel Aviv, and Acre in the north, there are few opportunities to engage in face-to-face recreation and camaraderie. The two populations interact in the marketplace but beyond that they tend to stick to their own sides.

“It is very emotional,” recalls Lydia Hatuel-Czuckerman, the director of sports activities for the city. “Jews and Arabs are participating together each year for peace and tolerance. And accepting one another and living together as two nations. This is the idea behind this kind of event,” she tells ISRAEL21c.

It was her idea to see if Shalit could come along. “We dedicated the ride in the past to Gilad Shalit with lots of hopes and wishes for his return. This year it was natural to ask him to join us.”

Shalit rode at the front of the group with the leaders, and when the riders pulled into predetermined stops they were met with cheers from the local communities.

Ranging from the age of two — a young girl towed by her dad –up to 60 years of age, the Arab cyclists accepted the idea of riding with Gilad “very beautifully,” Hatuel-Czuckerman says. The complicated reality for Arabs in Israel often translates into divided loyalties, so it’s not to be taken for granted that Arab Israelis would join the ride in such numbers.

‘We all love him’

Starting at Shalit’s hometown of Mitzpe Hila and continuing through Nes Ammim and Regba to pick up additional riders before reaching the final destination of Lily Sharon Park in Acre, the ride started at 9:00 in the morning and lasted until about 1:30 in the afternoon.

At the starting point, Shalit was the undisputed star of the show, Hatuel-Czuckerman reports. Cycling for Peace was the first opportunity for the crowds of people who had followed his story to actually see him since his release in a prisoner swap last October.

“We all love him and wanted to take pictures with him,” she says. “He was very nice. He was very polite and understanding and patient with everybody, and when he came to Nes Ammim there were about 200 who waited there and greeted him with clapping hands.”

Shalit, although he was in very frail condition when he was released by Hamas in the Gaza Strip after five years of captivity, did very well on Cycling for Peace. “He rode with us all the way, was among the first in the group, and he is in really good shape,” says Hatuel-Czuckerman.

When the peace riders rolled into Acre, they were met with refreshments, prizes, a cycling show and live music.

“Last year’s race called for Gilad’s release, so this year we’re proud to hold an event with his participation,” Acre Mayor Shimon Lankry said.

The sporty side of peace

Hatuel-Czuckerman who also runs the Israel Or Association for Fencing, sees much peacemaking potential in sports. “I think it is the best way to make peace because in sports there is a common interest to all the people,” she says.

“And when you are on teams — this could be on bicycles, on the track, fencing or when playing basketball, and you can see this especially in Acre – you can find Jews and Arabs participating together. They are training together, behaving like family to one another and respecting each other. It’s beautiful,” she says.

“Athletes can be friends. When you see them not playing together, they are usually ordered not to, like between Israel and Iran. If you ask the athletes directly, I am sure they would be willing to participate.”

 

Palestijnse TV leert kinderen al jong belangrijke waarden

 

Dit gedicht werd laatst in een programma voor kinderen op PA TV voorgedragen.

 

PA TV host: "You are going to recite a poem, which also teaches us responsibility and belonging." 

 

Girl: "... The occupier stole my land and my grandfathers' land...

Where is your sword, Khaled (Arab warrior)?

Where is your courage, Saladin (Muslim conqueror)?

But no one answered me.

Where is my weapon? I found it - a stone. I took it and threw it at the enemies of destiny. I taught the world that the Muslim in the name of Allah cannot be defeated...

They challenge us with the White House, and we challenge them with the [Islamic] awakening and the Kaaba [in Mecca]. They aren't stronger than Khosrau and Caesar (rulers of Persian and Byzantine Empires).

They [Christians and Jews] are inferior and smaller, more cowardly and despised. They are remnants of the [Christian] crusaders and Khaibar (i.e., Jewish village destroyed by Muslims in 629)...

Oh Muslims of the world: Awaken, you have slept too long.

Your fathers and your sons are being massacred, your Al-Aqsa [Mosque] is defiled and destroyed." 

 

Host: "Bravo! Applause for our friend Lara."

[PA TV (Fatah), May 11, 2012]

 

Alweer een teken van de vredeswil en het gematigde geluid van de door het westen gesteunde Palestijnse Autoriteit. 

 

RP 

Abbas: 'Israël probeert Jeruzalem etnisch te zuiveren'

 
De 'etnische zuivering' van Jeruzalem (en de Westoever) wordt op zijn minst sterk overdreven door Israel-critici: het aantal Arabieren neemt nog elk jaar toe. Duidelijk is wel dat vanuit beide bevolkingsgroepen geprobeerd wordt in de stad de demografische meerderheid te krijgen.
 
Wouter
___________

 

Abbas: 'Israël probeert Jeruzalem etnisch te zuiveren'

http://www.cip.nl/nieuwsbericht_detail.asp?id=28917 

 

Machmoud Abbas heeft dinsdag de 'Nakba' (catastrofe) van Israëls wedergeboorte herdacht door publiekelijk te beweren dat de Joden proberen Jeruzalem etnisch te zuiveren van de Arabische bevolking.  In een door de televisie uitgezonden toespraak heeft Abbas Israël beschuldigd van 'het bouwen van nederzettingen in en rondom Jeruzalem, ... terwijl er massaal [Arabische] huizen in de stad worden vernietigd en hun oorspronkelijke bewoners dagelijks worden verdreven'.

Hoewel het waar is dat de gemeente Jeruzalem af en toe Arabische huizen sloopt, doet zij dit omdat deze gebouwen werden gebouwd zonder de juiste vergunningen. In werkelijkheid sloopt Jeruzalem slechts een klein deel van de illegaal gebouwde huizen uit angst voor internationale reacties en veel Arabische inwoners overtreden straffeloos de wet alleen vanwege hun etniciteit.

Abbas zei verder dat dat Israël zijn pijlen richt op de Al-Aqsa moskee, op de Tempelberg en dat het "probeert moslims en Christenen de stad te laten ontvluchten door het opleggen van zware belastingen, een beleid dat alleen etnische zuivering kan worden genoemd". De zware belastingen waar Abbas over sprak gelden voor iedere inwoner van Jeruzalem.

Sinds Israël in 1967 de controle over de oostelijke helft van Jeruzalem verkreeg, is de Arabische bevolking van de stad met maar liefst 257 procent gegroeid, aanzienlijk meer dan de 140 procent waarmee de Joodse bevolking van de stad is toegenomen. Zelfs in de afgelopen jaren, waarop Abbas waarschijnlijk doelde, heeft de toename van de Arabische bevolking de toename van de Joodse bevolking ver overtroffen. Bijvoorbeeld, in 2009 woonden er ongeveer 285.000 Arabieren in Jeruzalem. Een jaar later was dat aantal gegroeid tot ruim 293.000. Ambtenaren verwachten dat in 2035 de Arabieren 50 procent van de bevolking van de stad zullen vormen. 

 

Israël bekostigt medische behandeling van Palestijnse jongen

 

Israel bashers noemen dit medic washing (naar: pinkwashing voor het feit dat de homorechten in Israel zoveel beter zijn dan in de omliggende landen), oftewel een pr stunt om de aandacht af te leiden van de misdaden van de bezetting etc. In werkelijkheid blijkt daaruit niet alleen hoe vol haat deze mensen zelf zitten (zo de waard is vertrouwt hij zijn gasten) maar het is ook onzin omdat dit soort berichten toch nooit in de media komen. Ze belanden alleen op pro-Israelische en Joodse sites en daar weet men al dat Israel niet enkel bestaat uit bloeddorstige fanatici. Wanneer het Israel werkelijk alleen om haar imago was te doen zou men beter journalisten in de dop in het buitenland kunnen werven of net als Saudi-Arabië allerlei studies kunnen financieren en deskundigen uitzenden die daar les komen geven. Natuurlijk geeft Israel net als ieder land geld uit om zichzelf te presenteren. Maar Israel biedt ook veel humanitaire hulp, ook aan Palestijnen, vanuit waarden als 'tikkun olam' het goed willen doen in de wereld zoals wij onze naastenliefde kennen. 

 

RP

----------

 

Israël bekostigt medische behandeling van Palestijnse jongen

http://joodsactueel.be/2012/05/22/israel-bekostigt-medische-behandeling-van-palestijnse-jongen/

Dinsdag 22 Mei, 2012 15:10

 

De Israëlische burgerlijke administratie heeft het transport georganiseerd voor een Palestijnse jongen die aan nierinsufficiëntie lijdt en aangewezen was op een transplantatie. Yehia, een kleine jongen uit Bethlehem kreeg een niertransplantatie in het Brighamziekenuis in Boston.

Voordien werd het kind behandeld in het Shaare Zedekhospitaal te Jeruzalem waar hij regelmatig dialyses onderging. Uiteindelijk besloten de Israëlische geneesheren dat een transplantatie noodzakelijk was om sterfterisico uit te sluiten.

In eerste instantie zou de vader een nier afstaan maar de chirurgen van het medisch kindercentrum Schneider in Petach Tikva, waar de ingreep zou doorgaan ontdekten dat de nier niet compatibel was.

Dalia Bassa, medisch coördinatrice van de Burgerlijke administratie contacteerde daarop het Brighamhospitaal in Boston dat een grote expertise heeft inzake nierziektes. Zij organiseerde het verblijf van Yehia in de Verenigde Staten. Op 13 januari is de jongen naar Boston overgebracht waar hij vier maanden in het ziekenhuis verbleef. Op 24 april kon hij eindelijk terug naar zijn thuis in Betlehem. Hij wordt verder opgevolgd door het Shaare Zedek hospitaal van Jeruzalem.

De Burgerlijke Administratie heeft de familie ook een koelkast geschonken zodat de noodzakelijke medicatie op de juiste temperatuur kan bewaard worden.

 

dinsdag 22 mei 2012

Moeder met kind aangevallen op Westoever

 

Terwijl het journaal vrijdag weer een item had over Palestijnen die door kolonisten worden belaagd, en er in het algemeen een beeld wordt geschetst dat kolonisten allemaal fanatici zijn en de Palestijnen vreedzame boeren en burgers die ondanks alle onrecht hun aangedaan over het algemeen zeer vreedzaam zijn, worden in werkelijkheid geregeld kolonisten belaagd en zou dit zonder aparte wegen en checkpoints nog veel meer gebeuren. Ik wil hier even niet ingaan op van wie dat land dan is en of die nederzettingen daar wel gebouwd hadden mogen worden. De vele kinderen die worden belaagd, bedreigd en soms vermoord (denk aan het gezin Fogel vorig jaar waarbij ook een baby werd vermoord in zijn slaap) hebben immers per definitie niet gekozen voor het leven in een nederzetting. 

 

RP

----------

 

Mother recalls West Bank kidnapping attempt

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4231850,00.html 

 

Palestinian cell indicted in attempted kidnapping of Yael Shahak and 8-year-old daughter, now she recalls incident: 'Look in his eyes changed and he became crazed'

Itamar Fleishman

Published: 

05.21.12, 08:40

Some two months ago Palestinians attempted to kidnap Yael Shahak and her daughter, who was eight years old at the time, when they were driving to the Beit El area in the West Bank. On Sunday, after the Palestinians accused of the attempted kidnapping and of other attempted kidnappings were indicted, Yael recalled the incident.

 

"One of them took a wrench which he used to shatter the car's front windshield. At that moment I understood that they were going to kill me and my daughter that we would come out of this dead or handicapped."

 

Related stories:

 

One night in March, Shahak and her daughter were on their way home from an event in central Israel. "We got onto the Beit El access road and a few minutes later, after one of the bends in the road, I noticed a car standing at the side of the road," she recalled.

 

"I thought they were drunken Arabs or something similar. I honked my horn and then they zigzagged in front of me. The spot was one where you could not bypass or evade the car in front of you, so I drove behind them and tried to avoid them."

 

But the Palestinians would not give up. "They saw me backing up so they also backed up. That's when the penny dropped that I had a problem," she said. "I tried to escape but they wouldn't let me move to the side of the road. Eventually they stopped and stood right in front of my vehicle.

 

"I saw four men in front of me, I was frightened by the fact that they were all men – that was before I even paid attention to whether they were Arabs or not."

 

One of the men walked up to Shahak's window while the other three surrounded the car. "The terrorist who came up to my window signaled me to open it.

 

"The doors and windows were locked so we conducted a kind of negotiation, with him trying to convince me to open the window and me trying to tell him that I want to continue on my way. It was all done with hand signals and looks. Then at some point the look in his eyes changed and he became crazed."

 

'Ludicrous and insane'

That is when the violence started. "After several blows to the windshield, with all the glass flying at me, he suddenly stopped. At the time I didn't understand why and it was only after the fact that I realized that they saw a car coming from the direction of Beit El."

 

"The terrorists fled, but from the shock I refused to open my window even for the people who came from the other direction. Of course I realized they were Jewish, but I was still in shock and couldn't open the window."

 

The occupants of the other car alerted the security forces. "They realized that night that this was not another carjacking, rather it was an attempted abduction or something like it," Shahak added. "It is ludicrous and insane to be in a situation where everything is business as usual and then within moments you're in a situation where someone wants to murder you.

 

"I will never forget the look on the terrorist's face, who in less than a minute became an animal looking to murder us. Luckily, my daughter was asleep, and she only woke up when the windshield was hit, but she didn't have to endure the trauma like I did. That night she cried with me because she was reacting to my response."

 

There were nine members - Palestinians from the Ramallah area – in the terror cell which was headed by Mouhmad Ramdan (22) of al-Bira.

 

Some of the terrorists, who are affiliated with the Popular Front for the Liberation of Palestine, are being held in Israel while others are in the custody of the Palestinian Authority.

 

 

maandag 21 mei 2012

Nazi's in Palestina (IMO blog)

 
Een stukje geschiedenis:
 
 

IMO Blog

“Het Joodse leger doodt twee nazi’s”. Het was een link naar een ouder artikel van Elder of Ziyon, waarin hij een boekje van de nationalistische organisatie Im Tirzu aanbeveelt, dat de Nakba mythe onderuit haalt.
Het artikel over de nazi’s komt uit de Palestine Post (de voorloper van de Jerusalem Post) van 1 januari 1948 (zie de link voor de afbeeldingen van de originele krantenberichten).

“Two Germans, one of them known to be a member of the nazi-party, were killed by the Haganah in Jerusalem yesterday, Jewish sources said last night. One of them is said to have been in touch with Arab terror bands and to have been an informer.”

Op 6 januari meldt de Palestine Post dat:

“About 15 Germans who were smuggled into Palestine from Egypt by the Arab Higher Executive are training Arab combat units, according to Arab sources quoted by “Haboker”. Some of them are experts in explosives, it is reported, and were selected for that reason from prisoner-of-war camps in Egypt. Contact with them was established by Arabs who served in Germany during the war. “

Het is een van de vele voorbeelden van collaboratie tussen de Arabieren en de nazi’s. Elder haalt nog een voorbeeld aan:

In October, 1944, at least six Nazis parachuted into an area near Jericho, presumably to sabotage British interests in Palestine. Each team of three Nazis included one Arab who was involved in the 1936 Arab riots against Jews and subsequently went to Iraq and then Germany where they joined the Nazis.
One team was captured a week after they landed.

Dit team probeerde hulp te krijgen van het Arabische leiderschap in Jericho, maar dat weigerde hen te helpen. Het andere team werd waarschijnlijk wel door de Arabieren geholpen om uit de handen van de Britten te blijven.

Its leader is identified here as Sheikh Hassan Salameh, a notorious terrorist leader and ally of the Mufti during the riots from 1936-39.
After the war, the Arabs started appealing for the Nazi Arab Abdul Latif to be freed from prison.

Latif was de leider van het team dat gevangen werd genomen. Toen de Britten dit weigerden, hebben de Arabieren hem zelf bevrijd. Salameh heeft daarna in onder andere Jaffa gevochten in een legertje dat met de mufti was verbonden. Hij heeft in 1948 samen met oud-nazi’s tegen de Joden gevochten. Maar dat was niet zijn enige connectie met de nazi’s:

In November 1941 Salama moved to Nazi Germany with a group of sixty Arab nationalists led by Nazi collaborator Hajj Amin al-Husseini. He returned to the region of Palestine in October 1944 during the covert joint Nazi-Palestinian Operation ATLAS, which was aimed at poisoning the drinking water resources of the city of Tel Aviv in order to kill the 160 thousand Jewish residents of the city. The operation eventually failed and Salama got seriously wounded during the parachuting and took refuge in Jerusalem. Nevertheless, Salama managed to get his injury treated by a doctor in Qula.
The Holy War Army was a force of Palestinian Arab irregulars in the 1947-48 Palestinian civil war. The force has been described as Abd al-Qadir al-Husayni’s “personal” army.

Het is bekend dat Mufti Haj Amin Al Husseini met de nazi’s collaboreerde, maar het volgende is minder bekend:

Al-Husseini is directly responsible for the murder of hundreds of thousands of Hungarian Jews. He put intense pressure on the Germans and Hungarians to devote many resources, at critical stages of the war, to the total elimination of Hungarian Jewry. Al-Husseini led a successful campaign and in May 1944, the deportation of Hungarian Jews to Auschwitz began. Al-Husseini even began to pressure the Italian and Bulgarian governments to revoke permits allowing Jews to immigrate to Palestine, while simultaneously urging them to deport Jews to Poland, a move that would mean certain delivery into Nazi hands. When he discovered that the Hungarian government was to allow 900 Jewish children to escape the Nazis and flee to Israel, he demanded that it retract its decision, emphasizing the importance of the Arabs to the Nazi war effort. His succeeded in his efforts and the children were sent to death camps in Poland.

Al-Husseini was not the only prominent Israeli Arab who cooperated with the Nazis. Rasem Khalidi, Jamal Husseini, Wasef Kamal and others acted similarly. Documents from the German Supreme Command in Flensburg revealed that the Great Arab Revolt initiated by al-Husseini in 1936-1939 was driven by funds provided by Nazi Germany.

Dit komt uit bovengenoemd boekje van In Tirzu, maar ik heb het op meer plaatsen gelezen. In de gewone media zul je echter zelden iets over de mufti lezen, laat staan over de brede steun die er onder Palestijnen en Arabieren was voor de nazi’s, ook vanwege en nadat bekend werd wat zij met de Joden hadden gedaan (vaak wordt beweerd dat dit slechts was omdat de nazi’s tegen hun kolonisators zouden strijden). Daarentegen wordt vaak beweerd dat de Palestijnen boeten voor de zonden van de nazi’s, dat zij niks te maken hadden met de Holocaust en er eigenlijk indirect ook slachtoffer van zijn (zie ook mijn vorige blog hierover). Gezien de vele connecties en de brede sympathie voor de nazi’s is dit een cynische omdraaiing van zaken. Het Palestijnse slachtofferisme lijkt welhaast grenzeloos, en het hele nakba gebeuren lijkt er vooral op gericht zichzelf, in plaats van de Joden, als de ultieme slachtoffers neer te zetten (zoals reeds opgemerkt betekent nakba niet geheel toevallig hetzelfde als ‘shoah’).

Met dit alles wil ik natuurlijk niet beweren dat er geen onschuldige Palestijnen te lijden hadden of dat alle Palestijnen achter de nazi’s stonden. De meesten zullen er niet al teveel van hebben geweten en juist daarom zo vatbaar zijn geweest voor de propaganda van de mufti en andere Palestijnse leiders, die gretig de nazi-propaganda overnamen en vermengden met islamitisch gefundeerd antisemitisme. Net zoals de over het algemeen beter opgeleide Duitsers ook behoorlijk vatbaar bleken voor de nazi-propaganda. Wat ik vooral duidelijk wil maken, is dat het nakba narratief feitelijk onjuist is en de Palestijnen vooral het slachtoffer zijn geworden van hun eigen slechte en wrede leiders, en dat de media dit weer eens veel te kritiekloos overnemen.

Het blijft me daarbij ook verbazen dat niemand behalve verstokte zionisten de Palestijnen op dit punt bekritiseert, en dat er onder de Palestijnen zelf nauwelijks mensen zijn die deze geschiedenis met schaamte tot zich nemen en zich rekenschap geven van wat door hun leiders is gedaan. Juist ja, een beetje zoals zoveel Israelische historici, journalisten, vredesactivisten enz. enz. wel hebben gedaan. Deze mensen worden altijd gretig door Westerse progressievelingen gebruikt als bewijs van Israelische wreedheden, in plaats van moed om het eigen verleden zo kritisch tegemoet te treden. En dat de Palestijnen dat niet doen wordt al te gemakkelijk als bewijs gezien dat er aan hun kant dan ook wel niks duisters te vinden zal zijn.

Ratna Pelle

 

Recensie "Atlas of the Arab-Israeli Conflict" van Martin Gilbert

 
"Infoteur Etsel" heeft vele heldere en uitgewogen recensies en artikelen over Israel en Jodendom op zijn, haar of hun? naam staan, die vaak niet laten blijken dat het eigen standpunt orthodox-Joods is en tegen de twee-staten-oplossing gekant. In plaats van 'land voor vrede' staat de Etsel-groep 'vrede voor vrede' voor. Dat is zeker niet ons standpunt, maar desondanks bevat hun site een schat aan degelijke informatie, waarin we nog weinig fouten zijn tegengekomen. Feitelijke beschrijvingen en eigen mening worden dan ook doorgaans zorgvuldig onderscheiden, zoals ook hieronder.
 
De atlas van Martin Gilbert lijkt een aanrader waar ook wij nog het nodige van kunnen opsteken.
 
Wouter
___________
 
Recensie: Atlas of the Arab-Israeli Conflict –Martin Gilbert

http://recensies.infonu.nl/kunst-en-cultuur/97635-recensie-atlas-of-the-arab-israeli-conflict-martin-gilbert.html 

 

Geografie Israël – Boekrecensie: Atlas of the Arab-Israeli Conflict door Martin Gilbert. Het Arabisch-Israëlisch conflict kan eigenlijk het beste uitgebeeld worden via kaarten. Steeds weer veranderen de bestandslijnen. Soms door oorlogen en dan weer door vredesonderhandelingen. Martin Gilbert, de beroemde Joodse historicus, heeft dit conflict beschreven door middel van een atlas met 205 kaarten. In deze boekrecensie bespreken we alweer de negende editie van de atlas die in 2008 uitkwam. Dit boek is een must voor iedereen die het conflict (nauwgezet) volgt.

Gegevens

·        titel: Atlas of the Arab-Israeli Conflict

·        auteur: Martin Gilbert

·        jaar: 2008 (9de editie)

·        uitgeverij: Routledge

·        ISBN: 978-0-415-46029-3



Inhoud van het boek 'Atlas of the Arab-Israeli Conflict'

De meerderheid van de kaarten gaan over oorlogen, conflict en geweld die veel ellende hebben gebracht bij zowel Joden als Arabieren. Soldaten, burgers en kinderen zijn slachtoffers geworden. Wie de cijfers bij de kaarten leest zal toch wel schrikken van de vele slachtoffers die zijn gevallen. Maar er zijn ook kaarten die aangeven hoe getracht wordt een einde aan het langdurig conflict te maken. Er wordt niet getoond hoe er vrede zal komen, maar wel hoe noodzakelijk het is.

In totaal staan 205 kaarten in de atlas. Het boek is in zeven onderdelen verdeeld:

1.      Prelude tot conflict

2.      The Jewish National Home

3.      The conflict intensifies

4.      The State of Israel

5.      After the Six Day War

6.      The Yom Kippur War

7.      Camp David and after


Er is een chronologische volgorde gehanteerd. In de beginperiode is er veel aandacht voor de Joodse nederzettingen in Palestina. In hoofdstuk zeven aandacht voor de Joodse nederzettingen in Judea en Samaria en de Gaza-strook. Het Arabisch-Joods conflict begint vanaf 1920 serieuze vormen aan te nemen. Er zijn maar liefst vier kaarten van het Arabisch geweld in 1936. Ook zien we in de begin periode een aantal voorstellen om Palestina in een Joods en Arabisch gedeelte te verdelen. Deze worden in aparte kaarten behandeld. Na de oprichting van de Staat Israël komt de Onafhankelijkheidsoorlog aan de orde. Op het kaartje wordt duidelijk aangegeven welk deel de Joden kregen toegewezen, en welke delen ze in 1948 en in 1949 wisten te veroveren. In deze oorlog zijn 4000 Joodse soldaten en 2000 Joodse burgers gedood, terwijl de bevolking 650.000 bedroeg. Hoeveel Arabieren er zijn gedood is niet duidelijk omdat de Arabische landen daar geen cijfers over willen geven. Op een volgend kaartje wordt het aantal Palestijnse vluchtelingen weergegeven. De meesten zijn naar Gaza en de West Bank gegaan. Libanon, Syrië en Trans-Jordanië vingen de meeste overige Palestijnen op. In totaal gaat het om 750.000 Palestijnse vluchtelingen. Overigens zijn ze vooral gevlucht op advies van hun eigen politieke leiders. Ondertussen vluchtten er ook Joden uit Arabische landen waar ze werden verjaagd. Zij kozen massaal voor Israël. Tussen mei 1948 en mei 1972 zijn 580.000 Arabische Joden naar Israël gevlucht en nog eens 260.000 Arabische Joden naar Europa en de VS. Daarnaast kwamen tussen mei 1948 en december 1970 bijna 600.000 Joden vanuit Europa naar Israël. Martin Gilbert heeft deze gegevens allemaal netjes aangegeven in kaarten met precieze cijfers van de landen waar de vluchtelingen vandaan kwamen.

Zo wordt dus de hele geschiedenis van het conflict in kaarten weergegeven. De kaarten zijn voorzien van titels en begeleidende teksten.


Mening van Etsel

Martin Gilbert is historicus en heeft vele geschiedenisboeken op zijn naam staan. Toch zijn er ook een aantal geografische boeken (atlassen) van zijn hand. Blijkbaar ziet hij als historicus in dat het soms veel handiger is om via kaarten iets uit te beelden dan alleen maar via tekst. Met deze atlas is hij daar zeer wel in geslaagd. Natuurlijk is de informatie veel minder uitgebreid dan in geschiedenisboeken, maar kaarten kunnen zonder al te veel tekst er omheen al heel veel vertellen over de situatie. De atlas is vooral handig om als naslag te gebruiken om snel iets op te zoeken over het conflict. Ideaal dus voor o.a. journalisten en studenten die achtergrond verhalen schrijven. Maar ook voor de geïnteresseerde leek die wat extra achtergrondinformatie wil hebben over wat hij/zij op televisie, internet of in de krant leest.

Het conflict in het Midden-Oosten is doorspekt met veel anti-Israëlische propaganda. Voor veel mensen is het lastig om te bepalen wat nu wel of niet waar is. Met een degelijk naslagwerk bij de hand is het makkelijk om onduidelijkheden c.q. onjuistheden te achterhalen. Even een blik in deze atlas werpen en je weet hoe de situatie is ondanks dat de informatie al weer wat ouder is. Maar nieuwe berichten borduren natuurlijk altijd weer voort op wat eerder is gebeurd. Het is onmogelijk de hedendaagse situatie te begrijpen zonder het verleden te kennen.

Het enige minpuntje aan dit boek is het ontbreken van een topografische kaart van heel Israël (inclusief Judea en Samaria) en Gaza zodat duidelijk wordt welke plaatsen waar liggen. Nu is dat beperkt tot het onderwerp van de kaarten. 

 

Berichtgeving over de Palestijnse hongerstakers (IPI)

 
 
In veel Nederlandse media was er aandacht voor de recente hongerstaking van gedetineerde Palestijnen in Israëlische gevangenissen. Kort samengevat komt die neer op niets anders dan een variant van het allang gebruikelijk geworden en misleidende beeld van het oppermachtige Israël tegenover weerloze Palestijnen.

De variant die ons dit keer werd voorgeschoteld was van vrijwel onschuldige gevangenen die zonder vorm van proces (administratieve hechtenis) vastzaten en daarom het volste recht hadden daartegen in opstand te komen. Dit werd door de media veel te sterk uitvergroot. In de verslaggeving over de Palestijnse hongerstaking werd de nadruk gelegd op de positie van de hongerstakers zelf, waarvan er in werkelijkheid maar een klein deel in administratieve hechtenis zit, en niet op het feit dat veel hongerstakers ernstige misdaden hebben begaan. In de tweede week van de meimaand ging het volgens Missing Peace om een groepje van zes mensen en volgens de NOS om een aantal van 307, tegenover respectievelijk zo'n 1600 of 1300 gedetineerde hongerstakers die na hun proces vastzitten. Heel bedenkelijk is dat niet expliciet werd vermeld dat administratieve hechtenis om veiligheidsredenen in het internationale recht is toegestaan. Ook was er erg veel media-aandacht voor de eenzame opsluiting van enkele Palestijnse gevangen, waarvan niet de reden werd gemeld. Er zijn namelijk in het verleden door Palestijnen vanuit de gevangenis diverse aanslagen voorbereid. En over de Israëlische gevangenissen op zich zelf gesproken: natuurlijk zijn dat niet luxe 5 sterren hotels, maar de Israëlische gevangenissen voldoen wel aan de internationale minimumeisen. Dat kan zeker niet worden gezegd van gevangenissen in landen als Syrië of Saoedi Arabië. Daarin worden gevangenen gemarteld.

Administratieve hechtenis

Door de Palestijnse hongerstaking is het fenomeen van 'administratieve hechtenis' actueel geworden. Administratieve hechtenis bestaat in veel landen, ook in andere Westerse democratieën zoals Australië, Engeland en de Verenigde Staten. Het Israëlische systeem is gebaseerd op een Britse wet van 1945. Het doel van administratieve detentie is om aanslagen te voorkomen van personen van wie het bekend is dat zij terroristische aanslagen willen plegen. Het is een preventieve maatregel, geen strafmaatregel. Dit is toegestaan onder de Vierde Geneefse Conventie, artikel 78. De Nederlandse regering bevestigt dit:

"Op basis van het internationaal recht is detentie om dwingende redenen van veiligheid, zonder dat dit samenhangt met een strafrechtelijk proces, geoorloofd als een uitzonderlijke maatregel."

Het gaat dus om mensen over wie informatie bestaat die aangeeft dat zij van plan waren terreurdaden te plegen. Deze informatie wordt beoordeeld door een rechtbank, maar blijft wel vertrouwelijk vanwege het risico voor informanten. En nogmaals, in tegenstelling tot de indruk die in de media werd gewekt, heeft de administratieve detentie slechts betrekking op een klein deel van de Palestijnse gevangenen (circa 300 personen, oftewel in totaal slechts 6%). De administratieve hechtenis kan na elke 6 maanden worden verlengd. Een dergelijke vorm van hechtenis is niet mogelijk binnen het civiele recht.

19 Hongerstakers zaten in eenzame opsluiting. Deze terroristen worden als dermate gevaarlijk beschouwd, dat gevreesd wordt dat zonder eenzame opsluiting zij zich ook vanuit de gevangenis bezig zullen houden met het organiseren van terroristische aanslagen. Zoals bijvoorbeeld Abdullah Barghouti in het verleden heeft gedaan. Dit Hamas kopstuk organiseerde verschillende zelfmoordaanslagen vanuit de gevangenis. Hierdoor werden 66 Israëlische burgers vermoord. Wat zegt hij daar nu zelf over? "Ik ben verdrietig omdat het er maar 66 zijn." Zo'n vreselijke opmerking laat zien dat we hier te maken hebben met een weerzinwekkende massamoordenaar die er behagen in schept om, zoveel mogelijk als hij kan, onschuldige mensen te doden.

Sommige leiders van de hongerstakers denken met het fenomeen hongerstaking een nieuw middel te hebben gevonden om de Israëli's een hak te zetten. Daar heeft het ANP ook aan meegewerkt met haar totaal eenzijdige berichtgeving.

De berichtgeving over de hongerstaking werd door veel media rechtstreeks overgenomen van het ANP. Aan Palestijns leed wordt over het algemeen een hoge nieuwswaarde toegekend, wat ten koste gaat van een goed afgewogen en gebalanceerde berichtgeving. Het ANP legt ook nadrukkelijk de focus op Palestijns leed en dat beïnvloedde sterk het nieuws dat over de Palestijnse hongerstakers werd gebracht. Er werd gezwegen over cruciale feiten die een ander en ook juister licht hadden kunnen werpen op de Palestijnse hongerstaking, zoals bijvoorbeeld bij de hongerstaking van Khader Adnan eerder dit jaar. Hij werd in de berichtgeving omschreven als een onschuldige bakker. Maar diezelfde bakker is een leider van de Islamitische Jihad en roept naast zijn werk ook mensen op tot zelfmoordaanslagen op onschuldige Israëli's. Dàt was er niet bij gemeld omdat het de beeldvorming over Palestijns leed genuanceerd zou hebben. En de ruim 1300 tot 1600 gevangenen die in hongerstaking waren, werden allen veroordeeld wegens terroristische activiteiten. Onder hen zijn er 750 lid van Hamas en 250 van Islamitische Jihad.

Eén van de leiders van de hongerstaking was Moehanned Sharrim, een Hamas terrorist die vast zit voor zijn aandeel in de moord op 29 Israeli's, die omkwamen bij de beruchte aanslag op het Park hotel in Netanya tijdens het Joodse paasfeest in 2002. Zo iemand is bepaald niet onschuldig. Dat geldt ook voor een andere leider van de hongerstaking, Jamal al-Hur, ook lid van Hamas. Hij zit vast wegens zijn betrokkenheid bij de zelfmoordaanslag op café Apropo in Tel Aviv in 1997.

De hongerstakers zeiden aanvankelijk alleen te willen dat de administratieve hechtenis zou worden opgeheven, maar in werkelijkheid eisten ze meer. De belangrijkste eisen waren: bezoekrecht familie, eind aan geïsoleerde opsluiting en betere medische zorg. Daarnaast eisten ze ook meer zenders te kunnen ontvangen op TV en meer snacks in de kantine. De eisen zijn grotendeels ingewilligd. Israël heeft na onderhandelingen namelijk toegezegd dat de administratieve detentie van Palestijnen niet meer keer op keer zal worden verlengd, er een einde gaat komen aan het opsluiten van gevangenen in isoleercellen en dat eerste graad familiebezoeken uit Gaza zullen worden toegestaan. Daar tegenover staat dat is toegezegd dat Palestijnse gevangenen geen terreuractiviteiten meer zullen ontplooien of voorbereiden.

Zoals al is opgemerkt, Palestijns leed wordt door het ANP gezien als heel belangrijk nieuws dat breed uitgemeten naar buiten wordt gebracht. Maar ook de media die een abonnement hebben op ANP berichten, gaan beslist niet vrijuit. Die nemen veel te snel en gemakkelijk de ANP berichten over. Daarom zijn er over de Palestijnse hongerstaking in Israëlische gevangenissen weer een aantal ernstige mediamissers gepubliceerd, waarover elders meer.

Binnen Israël zelf is er overigens vrij weinig aandacht aan de hongerstakende Palestijnse gevangen besteed, omdat zich daaronder mensen bevinden die dodelijke aanslagen op onschuldige Israëli's hebben gepleegd. Dat heeft heel veel leed in de Israëlische samenleving veroorzaakt.

Tjalling Tjalsma.

Bronnen:

http://likud.nl/2012/05/palestijnse-gevangenen-de-feiten/

http://www.palestinaportal.nl/nieuws-en-opinie/antwoord-minister-rosenthal-op-kamervragen-hongerstakers?qt-gerelateerde_artikelen=1

http://missingpeace.eu/nl/2012/05/feiten-en-achtergronden-bij-de-hongerstaking-van-palestijnse-gevangenen/

http://nos.nl/artikel/372604-vast-in-israel-zonder-proces.html

 

Is vrede in het Midden-Oosten mogelijk?

 
David Ben Gurion zei al in 1919 dat er geen oplossing voor het conflict is: "Wij, als een natie, willen dit land als het onze; de Arabieren, als een natie, willen dit land als het hunne."
Zeker de eerste generaties zouden alleen door militaire kracht en afschrikking het land Israel voor het Joodse volk kunnen behouden.
 
Ook dissident Zeev Jabotinski meende dat een "IJzeren Muur" nodig was om de hervestiging van een Joodse staat in Palestina mogelijk te maken; alleen als de Joden onverslaanbaar waren, zouden de Arabieren zich vroeg of laat bij Israels bestaan neerleggen.
 
De Arabische en islamitische propaganda en invloed in de Verenigde Naties hebben het verzet tegen Israels bestaan en het verlangen naar de "bevrijding van heel historisch Palestina" al die tijd nog levend gehouden, met als troefkaarten onder meer de Palestijnse vluchtelingen die decennialang als pionnen worden gegijzeld en geïndoctrineerd in 'vluchtelingenkampen', zelfs op eigen Palestijnse grond gevestigd. Als mede-troefkaart het hoge Arabische geboortecijfer, die de vluchtelingengemeenschap enorm hebben doen groeien, geholpen door een uitzonderlijk ruime UNRWA-definitie die alle nakomelingen van een Palestijnse vluchtelingen tot vluchtelingen bestempelt.
 
De zogenaamde 'Arabische Lente' heeft nog niet tot meer inschikkelijkheid geleid, misschien zelfs het tegendeel. Is het wachten tot de olie opraakt en de Arabische invloed daardoor wellicht zal afnemen?
 
Israel zou het nederzettingenproject kunnen bevriezen en duidelijk maken dat men de Westoever daadwerkelijk wil opgeven voor een Palestijnse staat, niet met zuinige woorden maar met eenduidige daden. Dat zou in elk geval de Westerse steun weer kunnen doen toenemen, en vooralsnog is het Westen de machtigste speler op het wereldtoneel. Vraag is of en hoe Israel de opkomende grootmachten zoals China en India voor zich kan winnen.
 
De Palestijnen hebben betere leiders nodig, die met de propaganda stoppen en hun volk gaan voorbereiden op een compromis, die niet op vermeende rechten maar op vrede en verzoening hameren als weg om tot een eigen staat te komen. Als men het 'recht op terugkeer' laat vallen en zich bereid verklaard het oude Jeruzalem met de Joodse staat te delen, zou er ook in Israel zomaar weer een vredestichter aan de macht kunnen komen.
 
Helaas zijn zulke leiders momenteel niet in zicht. 

Wouter

_______________

 

Why peace is impossible, reason #6350

http://elderofziyon.blogspot.com/2012/05/why-peace-is-impossible-reason-6350.html  

 

Two articles in the mainstream Arabic press about yesterday's "Nakba Day" prove that as long as Israel exists in any form, Arabs will not accept it. No matter what.

The first comes from the popular pan-Arab Al Quds al Arabi site. The title is all you need to know: "The 64-Year Occupation of Palestine." If the "occupation" is 64 years old, that means that even if Israel accedes to all the current PLO demands, there will still not be peace.

The second comes from Jordan's Addastour site, which is titled "Palestine Nakba is a dagger in the side of the Arab nation." It goes through a ridiculous history lesson (did you know that one reason Arabs fled Palestine is because the Jews stole their water?) but the main point is that Israel is a dagger that must be removed for the Arab people to be healed.

This is a critical point that Westerners cannot quite grasp. The conflict is not solvable. The Arab masses, brought up on generations of hate, are not going to accept Israel peacefully. The best anyone can hope for is a series of tactical truces and long term management of the conflict. And it is Israeli strength, not Israeli concessions, that is a prerequisite to having the Arab nations (including the PLO) grudgingly accept that Israel cannot be defeated and learn to deal with it.