Internationaal recht is politiek gekleurd

Afshin Ellian heeft natuurlijk gelijk, en het feit dat hij de VS bekritiseert voor haar houding in deze, laat zien dat hij evenwichtiger is dan velen denken. Maar echt nieuws is dit niet. Net als het Internationaal Strafhof is ook het Internationaal Gerechtshof, dat in 2004 een omstreden advies uitbracht over de 'muur' in Israel, en natuurlijk de VN Mensenrechtenraad, die tot deze uitspraak opdracht gaf, alsook tot het eveneens omstreden Goldstone rapport, niet bepaald objectief.

 

De politisering van het internationale recht en het schaamteloze misbruik hiervan door dictaturen en organisaties als de OIC (de islamitische landen), maakt dat het moeilijk is deze instituten nog echt serieus te nemen. Anderzijds zijn instituten als het Internationaal Strafhof het enige dat we hebben om schurken als Mladic te berechten. Het is daarom van het grootste belang de politisering en de machtsspelletjes, zowel door het westen als door de OIC en niet gebonden landen, te bestrijden. Meer aandacht voor de misstanden en selectieve werkwijzen door de media kunnen daartoe een aanzet geven.

 

RP

---------

Internationaal recht is politiek gekleurd

Afshin Ellian, 31-05-2011 06:11

http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/8606/Internationaal_recht_is_politiek_gekleurd

Het recht heeft geen monopolie op gerechtigheid. Maar het mag geen politiek steekspel wordenDe blijdschap is groot. Ratko Mladic zal zich voor de rechter moeten verantwoorden wegens het begaan van oorlogsmisdrijven. Maar waarvoor zijn we eigenlijk blij? Welk rechtvaardigheidsgevoel is hiermee gediend?

We zouden blij geweest zijn als Europa het in de jaren negentig had aangedurfd om met geweld een einde te maken aan de burgeroorlog die in een genocide uitmondde, in plaats van langdurige zinloze gesprekken te voeren. Dat hadden Europa en de Verenigde Naties moeten doen. Uiteindelijk werd de Balkanoorlog beëindigd door militair optreden van de Amerikanen. 

Maar het internationaal recht, en vooral het internationaal strafrecht, dreigt te verworden tot een politieke aangelegenheid. Niet voor niets duurde het vijftien jaar voordat men bereid was Mladic te arresteren. In het tijdperk van satellieten verdwijnt niemand zomaar van de aardbodem. Ook Osama bin Laden kon niet zomaar verdwijnen zonder de actieve steun van een staat of elementen daarin.

Wanneer wij over het recht spreken, moeten we een strikt onderscheid aanbrengen tussen recht en politiek. Dit onderscheid valt nauwelijks te maken op het gebied van het internationaal strafrecht. Zonder een voorafgaand politiek besluit kunnen de internationale tribunalen niet overgaan tot daadwerkelijke vervolging van grote haaien. 
Tegen de Libische leider Kadhafi werd actie ondernomen omdat hij met de inzet van tanks zijn eigen bevolking in de stad Benghazi dreigde te terroriseren. Afgelopen weken heb ik meer tanks gezien in Syrische steden dan in Libische steden. 

De internationale gemeenschap kijkt toe hoe president Assad en zijn maffiose familie tanks en andere zware militaire middelen inzetten om zijn bevolking uit te moorden. Voorlopig is op deze familie het internationaal strafrecht niet van toepassing. Dat heeft te maken met politieke afwegingen.

Advocaat en hoogleraar inter­natio­naal strafrecht Gert-Jan Knoops haalt in zijn boek Blufpoker, De duistere wereld van het internationaal recht een interessant voorbeeld aan dat de politieke aard van het internationaal strafrecht belicht. Ondanks het feit dat Rusland, China en Amerika zelf het ICC-verdrag voor de oprichting van het Internationaal Strafhof wijselijk niet hebben getekend, maken zij daarvan ruimhartig gebruik als het hun uitkomt.

Nu wordt in Den Haag Charles Taylor, oud-president van Liberia, berecht door het Sierra Leone Tribunaal. Hij zou vanuit Liberia de rebellen hebben getraind en bewapend. Volgens Knoops erkende David Crane, de hoofdaanklager van het Sierra Leone Tribunaal, dat 'de landen die het Tribunaal financieren, waaronder de VS, erop hadden aangedrongen om wel Charles Taylor te vervolgen voor zijn beweerdelijke steun aan de burgeroorlog in Sierra Leone, maar in 'ruil' hiervoor vooral de Libische leider, kolonel Kadhafi, met rust te laten, door hem niet aan te klagen'. Pikant! Ook de kolonel zou deze oorlog hebben gesteund.

Terecht komt Knoops tot de conclusie dat het indienen van aanklachten bij straftribunalen gemakkelijk onderdeel van een politiek steekspel kan worden, met als inzet niet het recht, maar de onttroning van een staatshoofd. Maar daarin is men natuurlijk erg selectief. Zwakke Afrikaanse leiders kunnen makkelijker worden vervolgd dan sterke leiders in het Midden-Oosten.

In de zomer van 2009 gebruikte het Iraanse regime niet-geüniformeerde sluipschutters om ongewapende burgers te doden. Op die manier werd bijvoorbeeld Neda Agha Sultan voor de ogen van de wereld gedood. Zij werd het symbool van de Groene Beweging. Maar niemand in de Veiligheidsraad had zin in om de Iraanse leider Khamenei te gaan vervolgen wegens misdaden tegen de menselijkheid. Niet onbegrijpelijk. Want president Obama was toen bezig met het schrijven van zijn tweede vriendelijke brief aan Khamenei betreffende het nucleaire programma van Iran.

Al deze voorbeelden ondergraven het gezag van het internationaal strafrecht. Daarom zouden deze tribunalen in de ogen van anderen, de meeste bewoners van de aarde, niet kunnen worden gezien als instituten waar eerlijke, onafhankelijke en onpartijdige rechtspleging plaatsvindt. Precies uit deze vrees tekende Amerika zelf het ICC-verdrag niet. Dit is toch erg curieus. Ze tekenden het niet, maar met dezelfde argumenten maken ze gebruik van het internationaal strafrecht.

Het begrip 'internationaal strafrecht' kan dat laatste, onmisbare woordje  'recht' nauwelijks waarmaken. Het is internationaal, het is bestraffend, maar het is nog geen recht. Met duistere instituten en instrumentaria kan het Westen de gerechtigheid niet laten schijnen in deze wereld. Het recht heeft geen absolute monopolie op het begrip gerechtigheid. Ook politiek handelen kan gerechtigheid brengen in deze wereld. Maar wie gerechtigheid in de zin van het recht gebruikt, moet ondubbelzinnig bereid zijn zich te onderwerpen aan het recht.

De auteur is hoogleraar rechtswetenschap aan de universiteit Leiden

Opening Rafah grensovergang Egypte-Gaza

 

De steun voor Hamas is sinds de Israelische blokkade van Gaza bijna gehalveerd, van bijna 2/3 naar 1/3 van de bevolking. De Egyptische grens zat vier jaar dicht volgens de Jerusalem Post, maar volgens de NOS werden sinds een jaar al weer mensen doorgelaten, en gaat het nu slechts om een verruiming daarvan: van 'nee, tenzij' naar 'ja, tenzij'.

 

Het nadeel zit niet zozeer in de wapensmokkel (dat gebeurde toch al via de tunnels) maar in het positieve effect voor de populariteit van Hamas. Voordelig voor Israel lijkt dat antizionisten en andere tegenstanders nu niet meer kunnen doen alsof Gaza een grote openluchtgevangenis, getto en concentratiekamp zou zijn. - Hoewel, de feiten hebben hen nooit weerhouden om de meest walgelijke leugens over Israel te verkondigen...

 

Zie ook: Opening grens Egypte met Gaza schending vredesverdrag met Israel

Achtergronden: Blokkade Gazastrook en Free Gaza vloot

 

======================

Opening Rafah

http://www.jpost.com/Opinion/Editorials/Article.aspx?id=222894&R=R6

By JPOST EDITORIAL  
05/30/2011 23:13 

There was never a humanitarian crisis in Gaza, and now its populace is no longer being denied access to the rest of the world either.

Our government's concerns that the opening of the Rafah crossing by Egypt will increase the chances of arms smuggling into Gaza are legitimate. Its fears of terrorists exploiting the crossing are well-founded. But arms and terrorists are finding their way into Gaza anyway and Egypt's move might, in the final analysis, constitute a less than unremittingly negative development for Israel, especially if Cairo maintains security control there and does not allow the unsupervised transfer of goods.

Egypt's change of policy, reopening the crossing to pedestrian traffic after a four-year closure, is a reflection of Egypt's new orientation in the wake of president Hosni Mubarak's ouster rather than a shift designed to advance Israeli interests in any way. Ahead of September's parliamentary elections, Egyptian decision makers in the interim government are building bridges with the Muslim Brotherhood, which is expected to be a big winner at the polls. The warming of ties between Egypt and the Hamas, against the backdrop of the Muslim Brotherhood's ascendancy, underlines the dangers lurking for Israel in the Arab Spring.

One major negative consequence of the reopening of the Rafah crossing is readily foreseeable. It will boost Hamas's falling popularity vis-a-vis Fatah. A Pew Research Center survey conducted in March and April found that support for Hamas had fallen among those living in Gaza to only 34 percent compared to 75% giving a positive rating to Fatah.

By way of comparison, in 2007, 62% of Palestinians in the West Bank and the Gaza Strip rated Hamas favorably. The Israeli-imposed blockade, which many Gazans evidently realize is a direct result of Hamas's belligerence against Israel, plainly contributed to this fall in popularity. Underming Hamas was, in fact, the only express Israeli objective that was significantly achieved by the blockade, which also set as goals the release of St.-Sgt. Gilad Schalit and prevention of arms smuggling.

But while opening the Rafah crossing might strengthen Hamas, the move might also gradually lead to Israel's complete "disengagement" from Gaza – six years after the formal Israeli attempt to disconnect itself. The painful and polarizing forced evacuation of thousands of law-abiding Jewish residents, accompanied by a complete military withdrawal, was undertaken by prime minister Ariel Sharon in 2005 with the specific goal of unloading the diplomatic liability caused by Israel's "occupation" there.

Far from leading to the creation of a mini-Palestinian state there willing to live in peace and maintain correct diplomatic and economic relations with both Egypt and Israel, Gaza two years later was violently taken over by Hamas, and has continued to constitute a launching ground for terrorist attacks, Kassam rockets and mortar shells.

In response, Israel, together with Egypt, imposed a land, sea and air blockade. In the often distorted international perception, Israel, though not Egypt, was routinely depicted as an oppressor that had turned the entire Strip into a giant prison, with far too little emphasis placed on the self-evident security concerns that underpinned Israeli policy. Israel has been widely disparaged despite facilitating Gazans' access to basic necessities, coordinating the day to day needs of residents there and working in conjunction with UNRWA, the UN's World Food Program, the World Health Organization and other humanitarian organizations.

NOW, WITH the reopening of the Rafah crossing, there is a path open to the original goal of disengagement – the complete ending of Israeli responsibility for Gaza, and the fostering of self-reliance there. As long as Hamas, an organization bent on the destruction of Israel, remains in power, the border between Israel and Gaza will remain sealed. But now, Gazans' ties to the outside world can be rerouted through Cairo.

Despite the blockade, Hamas has managed to smuggle in outrageously large amounts of arms. In 2010 alone, hundreds of short range rockets passed through tunnels into Gaza, as did between 20 and 40 long-range rockets, about 1,000 mortar shells and several tons of high quality TNT, according to Shin Bet estimates. The reopening of the Rafah crossing to pedestrians is unlikely to drastically exacerbate that dire reality.

Meanwhile, the closure at both ends of the Strip had enabled Hamas to claim that Gaza's citizens were suffering a humanitarian crisis, and led to controversies and clashes with "human rights" flotillas on the open seas – with particularly horrendous consequences in the case of the Mavi Marmara exactly a year ago. Now, one end of the Strip is more open, and the Gaza "prison" claims are more manifestly untenable.

Israel has already indicated a willingness to consider allowing credible international forces to inspect any future such flotillas. Better that Israel's navy patrol Gaza's shores as it does Lebanon's and stops suspicious vessels such as the MV Francop – found in November 2009 to be carrying arms destined for Hezbollah.

This was not its aim, but the opening of the Rafah crossing removes any last justification for such flotillas. There was never a humanitarian crisis in Gaza, and now its populace is no longer being denied access to the rest of the world either.

Israel moet bereidheid tonen om Jeruzalem te delen

 

Weer een goed artikel van Benny Morris. Veel Israeli's waren ingenomen met Netanjahoe's optreden in de VS, maar volgens Morris heeft hij een belangrijke fout gemaakt.

 

Zie voor andere commentaren: Israel and the Palestinians: Dangerous diversions and vainglorious victors (Ami Isseroff) en Obama's speech was bad for Middle East peace (Ari Shavit in Haaretz).

 

RP

---------

Shadowboxing Israel into a Corner

Benny Morris 

http://nationalinterest.org/commentary/shadowboxing-israel-corner-5364 

May 25, 2011

 

Of course, it's all shadowboxing—Obama's latest Middle East policy speech, Netanyahu's hardline rejoinder before both houses of Congress. The peace process is not going anywhere, and it can't. The Palestinians don't intend to negotiate in good faith, and they don't intend to reach a two-state solution. They want all of Palestine, nothing less. Hamas says it simply: Abbas deploys a forked tongue. Their intention is the same.

But Netanyahu isn't playing the game, and this is costing Israel dearly in the international arena. He should have cast aside his internal political calculus and safety net and shadowboxed with the rest of them. He is in the politically enviable position of having a wide and deep coalition; he can afford defections, and the centrist Kadima Party, led by Tzipi Livni, is always there in the wings to take up the slack if Netanyahu appears too conciliatory for the likes of Avigdor Liberman or Eli Yishai.

The Bill Clinton parameters of December 2000 are the only diplomatic game in town, and in effect they were what Obama was reiterating. Clinton said that a demilitarized (Obama—"nonmilitarized") Palestinian state should be established on 94–96 percent of the West Bank, 100 percent of the Gaza Strip and the Arab half of Jerusalem; Obama said a two-state solution based on the 1967 lines, with exchanges of territory. Same thing. Israel will retain 4­­–6 percent of the West Bank (which contain the big settlement blocs) and give the Palestinians an equivalent chunk of land from Israeli territory in exchange.

Clinton was more explicit about resolving the refugee problem: Refugees to the future Palestinian state or resettle outside the Middle East. Obama preferred to be less explicit on this point—losing brownie points among Israelis—and simply said that Israel should remain a Jewish-majority state, the state of the Jewish people. The meaning was the same—no substantial influx of Arab refugees into Israel.

Returning to the premiership two years ago, Netanyahu appeared to free himself from the ideological shackles of Greater Israel and enunciated the coda—a two-state solution. His two-state vision and Obama's (and Clinton's) diverge only on two major points: He would like to retain East Jerusalem (a "united" Jerusalem) for Israel and an Israeli security presence along the Jordan River, so that the Palestinians are not tempted to invite Iraqi or Iranian troops into their West Bank state, directly threatening the heart of Israel.

The second point is bridgeable—Obama spoke of a gradual Israeli withdrawal, perhaps twenty or thirty years hence, from the Jordan River line. If the Palestinians can remain peaceful for that duration, proving their ability to cleave to peace, they will have earned—and generated—Israeli trust. So, by then, few Israelis will object to relinquish the river's edge.

And Jerusalem is something Netanyahu will have to overcome, within his own soul and in the Israeli political arena. His predecessors Ehud Barak and Ehud Olmert did so. Ariel Sharon was probably also moving in that direction. Netanyahu will have to, if he is to offer the world a convincing and credible vision of peace. (The Arab world cannot live with a formula that does not give the Palestinians their—demographic—half of Jerusalem.)

But, again, this is all shadowboxing. The Palestinians will never agree to give up the "right of return," the mantra and ethos of their national movement, in a sense, their identity. And they will never agree to a settlement that includes a Jewish state in the bulk of Palestine.

So Netanyahu will never concretely be called upon to give up East Jerusalem. But to retain for Israel a modicum of international sympathy and support, he should have played, and must take the bull by the horns and play, the game, go through with the charade and shadowbox with the best of them. That's a large part of what it means, in Israel's unfortunate, unappetizing geopolitical context, to be a leader.

De negatieve effecten van NGO's voor de Palestijnse economie

Onlangs hadden we hier een artikel dat Elder of Ziyon vond in een Palestijnse krant over de nadelige invloed van NGO's op het conflict en de Palestijnse samenleving. Er gaan miljoenen aan Europees geld naar die NGO's, maar de Palestijnen worden daar nauwelijks beter van, want men is vooral gericht op het instand houden van de mythe dat 'Palestina' een vreselijke warzone is waar men in mensonterende omstandigheden leeft.

Hieronder een ander artikel dat EoZ vond over de zaak, van een Palestijnse zakenman dit keer die klaagt dat de lonen zoveel hoger zijn bij de NGO's dat de Palestijnse bedrijven daar niet tegenop kunnen.

 

When Palestinian businesses do hire employees, they are forced to offer exaggerated salaries that reduce overall capital returns and hinder Palestine's competitiveness in attracting investments. Limiting private investment stifles Palestine's economic growth and reduces government tax revenue that can otherwise be utilized to fund the public services currently provided by NGOs.

Today, international aid accounts for 30 per cent of Palestinian gross domestic product (GDP), with a large number of educated and professional Palestinians flocking towards NGOs and donor-sponsored projects, thus further exacerbating Palestinian donor dependency.

 

Even los van het probleem dat deze NGO's een politieke agenda hebben en niet gericht zijn op een vreedzame oplossing van het conflict, is het een bekend fenomeen dat goedbedoelde hulp naar derde wereld landen soms averechts uitpakt. Het demotiveert mensen om zelf oplossingen te zoeken, werkt corruptie in de hand, en kan groepen tegen elkaar opzetten. Een paar jaar geleden laaide het debat hierover weer even op. Van alle ontwikkelingsgebieden gaat er onevenredig veel hulp naar de Palestijnse gebieden. De Nederlandse regering heeft aangekondigd kritischer naar deze hulp en projecten te kijken waar het (indirect) om overheidsgeld gaat. De EU zou dat voorbeeld moeten volgen, maar ook donoren aan organisaties als Oxfam Novib, ICCO, HIVOS etc. etc. zouden deze organisaties hierop aan moeten spreken.

RP

---------- 

 

PA economy seriously screwed up by NGOs

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/05/pa-economy-seriously-screwed-up-by-ngos.html

 

I recently posted a couple of articles about how NGO money, poured into the Palestinian Arab territories, has been counter-productive.

Another article, written by a businessman who is trying to build a real business in the PA-controlled areas, sheds light on the problem from his perspective:

 

Due to the enormous amounts of donor funds provided as "development aid," many NGOs are able to lure educated and professional Palestinians by offering salaries that are three to four times higher than what the local private sector can afford. This causes labour costs to rise significantly, and directly undermines the local private sector's ability to recruit educated professionals and build an autonomous Palestinian economy.

When Palestinian businesses do hire employees, they are forced to offer exaggerated salaries that reduce overall capital returns and hinder Palestine's competitiveness in attracting investments. Limiting private investment stifles Palestine's economic growth and reduces government tax revenue that can otherwise be utilized to fund the public services currently provided by NGOs.

This dynamic compromises the "non-profit" status of NGOs, which receive all the tax benefits of charitable organizations. This means that, for NGOs, offering high salaries is the equivalent of a business distributing profits among its employees. If Palestinian businesses were to triple the salaries of their employees and offer "hazard pay" for their locally stationed expatriates, as NGOs do, they could surely arrange their income statements to report zero profit. Would private businesses then become non-profit organizations? Could they receive tax exemptions? Clearly, the answer is no. The private sector cannot flourish in an environment where it is forced to compete with the financial prowess of donor governments. This is an example of a much greater problem that has enormous implications for Palestinians.

Today, international aid accounts for 30 per cent of Palestinian gross domestic product (GDP), with a large number of educated and professional Palestinians flocking towards NGOs and donor-sponsored projects, thus further exacerbating Palestinian donor dependency.

To complicate matters, international aid is highly political, and is provided in the interests of a donor states' foreign policy rather than due to a genuine interest in helping Palestinians. Palestinians saw the detrimental effects of this donor dependency when they elected their own government in a free and fair election only to have donor states boycott them because of whom they elected. The international community turned off the tap of donor aid, leaving roughly 150,000 Palestinians who were employed by the Palestinian Authority and NGOs helpless without income. Only the employees of the private sector continued to receive paycheques and maintain their independence regardless of how they exercised their right to vote.

 

Interestingly, this businessman has no problem with a terror organization being part of the government. He believes, perversely, that such a move could help Palestinian Arab self-sufficiency:

The recent Hamas-Fatah agreement could cause a repeat of the donor boycott that took place in 2006. It may, however, also prove to be another example of how the private sector can play a vital role in empowering people in developing nations while liberating them from the shackles of foreign-donor dependency.

The problems of a Hamas government do not exist for him. He just wants to get rid of the NGOs sucking out his ability to make money. 

Which shows, from a Palestinian Arab perspective, the choice is not to make real peace with Israel or not. It is to choose between staying a welfare state while pretending to be against terror, or officially embracing terror and becoming more economically self-sufficient.

By the way, there are plenty of NGOs who support Hamas - and they are proud of it.

 

De speech van Netanjahoe en het antwoord van Abbas

 

De speech van Netanjahoe en het antwoord van Abbas

http://www.vkblog.nl/bericht/393013

dinsdag 31 mei 2011 23:54 door Ratna

In de media werd de Israelische premier Netanjahoe na zijn bezoek aan de VS en toespraak voor het Amerikaanse congres, naar goed gebruik als gelikte havik afgeschilderd, die geen vrede wil en ieder compromis weigert. Het is het bekende beeld zoals we dat al jaren in de kranten lezen: Abbas wil wel maar kan niet, Israel kan wel maar wil niet. En noodgedwongen zijn de Palestijnen uiteindelijk met plan B gekomen, het zoeken van erkenning via de VN in plaats van verdere vruchteloze onderhandelingen met Israel. Aldus het beeld zoals de media het graag schetsen. Met de werkelijkheid heeft het weinig te maken: het maakt niet uit wat Netanjahoe en Abbas zeggen, wat ze voorstellen, wie welke voorwaarden stelt of om welke redenen de onderhandelingen staakt:  de 'analyses' in de kranten zeggen onveranderlijk dat Israel geen vrede wil en weigert de daarvoor noodzakelijke concessies te doen. Abbas staat machteloos en kan niet nog meer toegeven zonder als verrader te worden gezien door zijn eigen volk en Hamas spint daar uiteraard garen bij. Kortom: door Israels weigerachtige houding wint Hamas aan macht en invloed; waar vaak in één adem aan wordt toegevoegd dat Hamas zich heeft gematigd en in feite de tweestatenoplossing accepteert.

Het gekke is, dat het zo weinig mensen opvalt dat de kranten dezelfde 'analyses' steeds weer afdrukken, ongeacht wat er gebeurt en wat Netanjahoe, Abbas en Hamas leiders werkelijk zeggen en doen.

Netanjahoe zei onder andere het volgende in zijn speech voor het Amerikaanse congres:

"My friends, this must come to an end. President Abbas must do what I have done. I stood before my people, and I told you it wasn't easy for me, and I said... 'I will accept a Palestinian state.' It is time for President Abbas to stand before his people and say... 'I will accept a Jewish state.'

"Those six words will change history. They will make clear to the Palestinians that this conflict must come to an end. That they are not building a state to continue the conflict with Israel, but to end it. They will convince the people of Israel that they have a true partner for peace. With such a partner, the people of Israel will be prepared to make a far reaching compromise. I will be prepared to make a far reaching compromise."

Even voor de duidelijkheid: Netanjahoe maakte wel de nodige voorbehouden zoals dat de Palestijnse staat gedemilitariseerd moet zijn en dat het Israelische leger voorlopig nog in de Jordaanvallei gestationeerd zal blijven. Ook wil Israel de grote nederzettingenblokken houden en men is tegen een deling van Jeruzalem. Toch vind ik het een belangrijke erkenning, zeker uit de mond van Netanjahoe. Hij heeft dit eerder gezegd, en het is eerder weggehoond door het Nederlandse journaille en de politiek correcte goegemeente. Maar je moet ergens beginnen. Het is een openingszet, geen eindbod. En Netanjahoe's flexibiliteit zal, zoals hij zelf aangeeft, toenemen wanneer Abbas zich ook compromisbereid verklaart. Dezelfde mensen die Netanjahoe afbranden om zijn 'havikachtige positie' vinden dat Hamas voor haar doen heel pragmatisch is en werkelijk niet meer kan doen dan wat ze doet. In alles wordt een matiging van standpunten en vredelievende bedoelingen gelezen, en alle oorlogszuchtige taal is bedoeld voor de eigen achterban die anders naar de echte extremisten overlopen.

Abbas had kort tevoren op een zogenaamde Nakba herdenking het volgende gezegd:

"We say to him [Netanyahu], when he claims - that they [Jews] have a historical right dating back to 3000 years [BC] - we say that the nation of Palestine upon the land of Canaan had a 7000 year history [BC]. This is the truth, which must be understood and we have to note it, in order to say: 'Netanyahu, you are incidental in history. We are the people of history. We are the owners of history.'"

Oftewel: Netanjahoe zegt tegen Abbas: wij hebben rechten maar jullie ook, en als jullie de onze erkennen kunnen we vrede sluiten. Abbas zegt: wij hebben rechten en jullie niet, rot maar op, je betekent niks in de geschiedenis en zult snel verdwijnen. (Nog afgezien van de nonsens dat de Palestijnen van de Canaänieten zouden afstammen.)

Anti-zionisten zeggen vaak: ja maar Israel is veel sterker, dus is het logisch dat de Palestijnen feller op hun rechten zijn, ze hebben ze immers nog niet. Dat is natuurlijk flauwekul. Als de Palestijnen zo graag een staat willen, dan zou je zeggen dat ze alle manieren om hem te krijgen aangrijpen, en niet steeds de onderhandelingen afbreken en met extra eisen komen etc. Bovendien is het meestal juist zo dat de sterkere partij het zich kan permitteren om zich hard op te stellen en de voorwaarden kan stellen, en de zwakkere meer flexibiliteit toont omdat die nou eenmaal minder macht heeft. Dat is misschien niet eerlijk maar zo werkt het wel, of het nou om onderhandelingen tussen werkgevers en werknemers gaat of om leerlingenraden of om verdragen tussen landen. Maar bij Israel en de Palestijnen werkt het niet zo, en zijn het juist de Palestijnen die continu eisen en voorwaarden stellen en boos van de onderhandelingen weglopen. Toch blijven we ze in het westen als slachtoffer beschouwen en Israel de schuld geven omdat het die eisen niet altijd inwilligt.

Er zijn nog veel meer voorbeelden van Israelische toegevendheid en Palestijnse afwijzing. Zo schijnt het aan de media voorbij te zijn gegaan dat Abbas een half jaar geleden de kortstondige onderhandelingen afbrak, nadat Israel weigerde ook te stoppen met bouwen in Oost Jeruzalem, waaronder de oude stad. Abbas wachtte tot de bouwstop van negen maanden bijna voorbij was voor hij überhaupt, met veel tegenzin, naar de onderhandelingstafel kwam, om meteen een verlenging te eisen. Toen het ernaar uitzag dat de VS een verlenging van drie maanden voor elkaar kon krijgen, kwam daar de eis van Jeruzalem bij, waarna de VS er de brui aan gaf. Onderhandelen heeft erg weinig zin als een van beide partijen komt met een eisenlijst waar de ander vooraf al aan moet voldoen, en tegelijkertijd zelf weigert enig compromis te sluiten. Maar mijn moeder, geen antizionist, zei een paar weken geleden doodleuk dat ze meende dat Israel de onderhandelingen had afgebroken en zich weleens wat flexibeler mag tonen. Had ze uit haar krant, de Trouw, en van het NOS journaal.

Het is een bekend verschijnsel dat mensen zich afsluiten voor feiten die niet in hun wereldbeeld of visie op bepaalde zaken passen. We nemen selectief waar, zowel in persoonlijke zaken als in politieke kwesties, en we zien onze mening graag bevestigd. Journalisten moeten daarop bedacht zijn; zij hebben immers de taak om de lezer of kijker zo goed mogelijk te informeren. Net als rechters moeten zij zich hoeden voor de zogenaamde tunnelvisie. Dat kan door bewust ruimte te scheppen voor dissidente opvattingen, en door te zorgen voor diversiteit binnen de eigen organisatie.  Het doel moet zijn om heersende opvattingen niet slechts te bevestigen maar uit te dagen, om mensen te prikkelen, om te laten zien dat de zaak ingewikkelder ligt en van meer kanten bekeken kan worden. Helaas zie ik daar steeds minder van terug in onze media.

Ratna Pelle

Zes argumenten tegen een boycot van Israel

 

Zie voor een uitgebreidere uitleg ook: Israel boycot en boycott Israel?

 

Maar wie meer wil weten kan ook naar het symposium "Boycot van Israel: weg naar vrede?" komen aanstaande vrijdag in Nijkerk. Zie voor meer informatie en opgave: http://www.waarnet.nl/

 

RP

---------------

 

6 Reasons Why You Should Oppose Boycotts Against Israel

1. Boycotts are destructive and divisive. They do not advance peace but only make the parties more inflexible. Efforts to push boycotts divide communities here in the U.S. and result in the vilification of both Israel and the Palestinians.

2. Boycotts undermine hopes for peace. The Israeli-Palestinian conflict is not simple. It is not black and white. Each side must work with the other if there is ever to be peace. Blaming and penalizing only one side rewards the other. Boycotting Israeli products does not encourage Palestinian leaders to return to negotiations. In fact, it shows them that they do not need to negotiate because others are willing to hurt Israel economically and politically.

3. Boycotting Israeli products does nothing to help the Palestinians improve their lives, begin state building, or develop democratic institutions. It is a call for destructive, not constructive, action. If you want to do something constructive to build opportunities for peace, support efforts and programs that bring Israelis and Palestinians together. Believe in the democratic process – buy both Israeli and Palestinian products. Have a Mideast Day, on which each person can vote with his or her purchases. In other words, invest in peaceful coexistence.

4. Arguments supporting boycotts ignore the context of Israel's actions in order to justify penalizing only Israel. Those behind the boycott efforts never mention the ongoing terrorism that Israelis have suffered from, and they never mention groups like Hezbollah and Hamas. They ignore 60 years of terrorist attacks against Israeli civilians and ten years of over 10,000 missiles and mortars fired by Hamas from Gaza into Israeli towns and villages.

5. Punishing Israel is hypocritical. Boycott activists were silent when Palestinians launched the suicide bombing campaign that murdered over 1,000 Israeli civilians while they were in pizza restaurants, on school buses, and at dance clubs. Those promoting boycotts against Israel were silent when Hamas launched 10,000 rockets at Israel's southern communities, murdering toddlers and turning everyday life into a lethal game of Russian roulette. They have been silent about Hamas' and Iran's openly announced genocidal goals to destroy Israel.

6. Supporting boycotts against Israel gives cover to – and in effect supports – the most regressive forces in the region and in the modern world. Boycott activists ally themselves with Hamas and Hezbollah, two of the most repressive, reactionary, fundamentalist religious/political movements. Gays and lesbians are summarily killed. Women have minimal rights and are completely subjugated to the men in their families. There is a complete disconnect between liberal beliefs in human rights, civil rights, women's rights, LGBTQ rights, and democracy and the beliefs promoted by Hamas and Hezbollah.

Hamas ziet eindstrijd tegen Israel naderen

 

Terwijl de media maar blijven roepen dat Hamas gematigd is geworden, hier nog wat voorbeelden van het tegendeel.

Osama Hamdan, hoofd afdeling interne relaties van Hamas, zei in een TV interview begin mei:

Yes, it will be an armed confrontation, as well as all other forms of struggle, including civil Intifdada against the occupation, against the wall, and against the Judaization of Jerusalem. There is no doubt, however, that the armed confrontation will continue to be the main effort and the backbone of the resistance, until the liberation of Palestine. 

I think that politically, the two-state solution is over. The people who suggested this notion are the ones who say so. Therefore, trying to talk about a two-state solution again is like talking about something that is over and done with. 

I think that we are entering the phase of the liberation of Palestine. When we talk about the liberation of Palestine, we are talking about the notion of Return: the return of the refugees to their homeland, and the return of the Israelis to the countries from which they came.

 

Voor wie dat nog niet overtuigend vindt, staan hieronder nog meer voorbeelden.

 

RP

-------------

 

Hamas in Gaza: 'Armed confrontation will be backbone of the resistance'

http://justjournalism.com/the-wire/hamas-in-gaza-%E2%80%98armed-confrontation-will-be-backbone-of-the-resistance%E2%80%99/

Fri. 27 May 2011 @ 10.44

Head of Hamas international relations department who was hosted by Guardian to condemn PA as 'stooges', demands 'the return of the Israelis to the countries from which they came.'

 

Osama Hamdan, the head of Hamas' international relations department, used a television interview to clarify the Islamist organisation's intention to use violence against Israel, following its recent reconciliation with Fatah. According to Memri's translation of his appearance on 4 May, Hamdan argued that the new unity deal meant that 'all the Palestinian forces' would now 'operate within the single framework of confronting the Zionist entity':

'[I]t will be an armed confrontation, as well as all other forms of struggle, including civil Intifada against the occupation, against the wall, and against the Judaization of Jerusalem. There is no doubt, however, that the armed confrontation will continue to be the main effort and the backbone of the resistance, until the liberation of Palestine.'

Hamdan also clarified that the 'liberation of Palestine' did not mean the end of Israel's occupation of the West Bank – 'I think that politically, the two-state solution is over' – but, rather, the replacement of Israel's Jewish population with a Palestinian one:

'When we talk about the liberation of Palestine, we are talking about the notion of Return: the return of the refugees to their homeland, and the return of the Israelis to the countries from which they came.'

Notably, Hamdan's explanation of how the unity deal meant that both Hamas and Fatah would now be operating in a 'single framework' marks a far more conciliatory tone than his comment piece printed in The Guardian on 26 January, which decried the Palestinian Authority as 'stooges' who had 'betrayed the Palestinian cause' by negotiating with Israel. Just Journalism noted at the time that Hamdan had been given a platform by The Guardian despite his support for suicide bombings, and for the destruction of Israel:

'We are making the preparations for a confrontation. This is not because we need to be prepared for an Israeli act of aggression – after all, aggression is intrinsic to this entity – but because the final goal of the resistance is to wipe this entity off the face of the Earth. This goal necessitates the development of the capabilities of the resistance, until this entity is wiped out.'

Hamdan's comments represent only the latest in several recent threats against Israel by leading Hamas figures, including Foreign Minister Mahmoud Zahar stating that the group would never recognise Israel, de facto Gaza Prime Minister Ismail Haniyeh arguing  that 'the Zionist project in Palestine must end', and the recent television appearance by Hamas cleric Yunis Al-Astal, during which he predicted that:

'In just a few years, all the Zionists and the settlers will realize that their arrival in Palestine was for the purpose of the great massacre, by means of which Allah wants to relieve humanity of their evil.'

Despite Hamas' insistence that it refuses to recognise Israel and is as committed as ever to armed struggle, as clarified by these recent statements, The Guardian offered the group an in-print opinion piece this week, in which Musa Abumarzuq argued that Israel was the 'real spoiler for peace'.

Eenzijdig uitroepen Palestijnse staat tegen internationaal recht

 

Dames en heren anti-zionisten, opgelet: het eenzijdig uitroepen van een Palestijnse staat druist in tegen het internationale recht. Het zou ook indruizen tegen alle verdragen die Israel en de PLO hebben gesloten en de Routekaart die beide kanten hebben geaccepteerd. In de Oslo Akkoorden staat dat geen van beide partijen de juridische status van de Westbank mag veranderen. Het uitroepen van de onafhankelijkheid is zo'n verandering. Ook is afgesproken dat alle 'final status' zaken via onderhandelingen tussen beide partijen zullen worden opgelost.

 

RP

---------

Attorneys to Ban: Halt unilateral Palestinian statehood

http://www.jpost.com/DiplomacyAndPolitics/Article.aspx?id=222460

By TOVAH LAZAROFF
05/27/2011 04:35 

Int'l group of some 60 lawyers say UN resolution on statehood would be a violation of all past agreements between Israel, the Palestinians.

An international group of some 60 attorneys, including former Foreign Ministry legal adviser Alan Baker, has appealed to United Nations Secretary General Ban Ki-moon to prevent a General Assembly resolution on unilateral Palestinian statehood, based on the pre-1967 lines.

In a letter dated Wednesday, the attorneys noted that such a resolution would be a violation of all past agreements between Israel and the Palestinians. They added that it would also contravene UN resolutions 242 and 338.

According to the attorneys, the legal basis for the establishment of the state by the League of Nations in 1922 affirmed its presence on territories that included Judea, Samaria, and what is now east Jerusalem.

"This was subsequently affirmed by both houses of US Congress," the attorneys stated.

According to Article 80 of the UN Charter, the attorneys said, rights granted to all states or people by already existing international instruments – including those adopted by the League of Nations – remain valid.

As a result, the attorneys said, the "650,000 Jews [who] presently reside in the areas of Judea and Samaria and eastern Jerusalem, reside there legitimately."

The 1949 Armistice Agreement stated that these lines "are without prejudice to future territorial settlements or boundary lines, or to claims of either Party relating thereto," theattorneys said. Therefore, they said, "the 1967 borders" do not exist, and have never existed.

Past resolutions have called for a negotiated solution to the conflict, the attorneysaffirmed.

Additionally, attempts to unilaterally change the status of the territory would be a breach of the 1995 Israeli-Palestinian agreement on the West Bank and the Gaza Strip, the attorneys said.

When the Palestinians agreed to the Oslo Accords, they knew that the settlements existed and would be one of the issues that would be negotiated during talks for a permanent-status arrangement, theattorneys said.

The Olso Accords did not limit settlement activity, they added.

RELATED:
Israeli leftists urge Europe to recognize Palestinian state
Israel hopes EU will back other parts of Obama vision
Sha'ath: Unity deal will allow us to 'liberate Palestine'

Antisemitisme groeit onder aanhang Duitse partij Die Linke

 

Dit is natuurlijk zeer slecht en zelfs alarmerend nieuws, want Die Linke is in sommige plaatsen behoorlijk groot. Het is bekend dat antisemitisme tegenwoordig ook van links komt, en samengaat met extreme anti-Israel sentimenten, maar binnen de partij zelf wordt alles netjes ontkend en van tafel geveegd. Wat me overigens ook stoort is het soms triomfantelijke toontje waarop rechts nu wijst op dit probleem: 'zie je wel, links deugt niet, ik heb het altijd al gezegd'. Links is natuurlijk net zo'n breed en vaag begrip als rechts en ook bij Die linke zitten mensen met verschillende achtergronden. Oude SED partijbonzen, maar ook idealisten die zich inzetten voor een wereld waarin wat meer oog is voor de minderbedeelden. Ik keur het gedachtengoed van Die Linke, de SP of GroenLinks niet af om hun verkeerde standpunten over Israel en blinde vlek voor antisemitisme. Ik blijf er daarentegen op wijzen dat ik het juist heel tegenstrijdig vind dat men zoveel solidariteit en begrip heeft voor de Arabieren maar niet voor de Joden. Zwart-wit denken en het versimpelen van de werkelijkheid zie je overigens aan beide kanten, maar juist van links valt het me vaak extra tegen.

 

RP

---------

 

'Antisemitisme groeit onder de aanhang van Duitse partij Die Linke'

http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/2438325/2011/05/27/Antisemitisme-groeit-onder-de-aanhang-van-Duitse-partij-Die-Linke.dhtml

Marco Visser − 27/05/11, 21:32

Het antisemitisme in Duitsland is bezig aan een opmars. Niet onder aanhangers van partijen als de neonazistische NDP, maar onder de maatschappijkritische leden van het linkse Die Linke. Dat is de conclusie van een onderzoek dat nog niet is gepubliceerd, maar al wel de nodige beroering wekte. De beschuldigingen van antisemitisme binnen Die Linke leidde deze week zelfs tot een debat in de Duitse Bondsdag.

De conclusies van het rapport komen bovenop het nieuws van de laatste weken, waarin de linkse partij opriep tot een boycot van Israëlische producten, waarin individuele leden zich bezondigden aan antisemitische uitspraken en een lokale partijafdeling op een pamflet de Holocaust in twijfel trok. 

Antizionisme en antisemitisme zijn de laatste jaren gemeengoed geworden onder links en winnnen nog altijd aan kracht, concluderen de Duitse sociale wetenschappers Samuel Salzborn en Sebastian Voigt. Nonsens, reageerde de leider van Die Linke, Gregor Gysi. Volgens hem maken de onderzoekers de klassieke fout om kritiek op Israël te verwarren met antisemitisme. De partij aanvaart en accepteert geen antisemitisme, zei Gysi. 

Toch was het Gysi zelf die in 2008 het probleem aan de orde stelde. Tijdens een toespraak voor de Rosa Luxemburg Stichting riep hij op tot solidariteit met Israël en vroeg zijn partijleden hun opvattingen over Israël te herzien. 

Salzborn en Voigt constateren dat antisemitisme vooral in het westen van Duitsland leeft. In de voormalige Bondsrepubliek ontstond in de jaren zeventig een anti-imperialistische traditie. Volgens de onderzoekers is dit anti-imperialisme de voedingsbodem voor het huidige antisemitisme. 

Het antisemitisme binnen Die Linke kreeg vorig jaar een forse duw in de rug nadat Israëlische troepen de flottielje naar Gaza enterden. Negen actievoerders vonden daarbij de dood. Onder de opvarenden bevonden zich ook twee politici en een ex-politicus van Die Linke. Salzborn en Voigt ondervonden dat het incident tijdens enkele partijbijeenkomsten werd gebruikt voor anti-Israëlische propaganda. 

De Duitse auteur en journalist Henryk M. Broder wakkerde in Die Welt de discussie verder aan met de stelling dat links hardnekkig naar rechts blijft wijzen als het om antisemitisme gaat. Broder schrijft al jaren over de link tussen antisemitisme en anti-Israëlische uitlatingen. "Antisemitisme is dat wat de nazi's de Joden hebben aangedaan", schrijft hij. "... Als een nazi in de jaren dertig op een NSDAP-bijeenkomst 'Juden raus aus Deutschland' heeft gebruld, is hij een antisemiet. Als een linkse sympathisant vandaag op een Palestina-bijeenkomst brult: 'Zionisten raus aus Palästina', dan is hij geen antisemiet maar een antizionist die wil bijdragen aan een rechtvaardige oplossing van het conflict." 

Bronnen: 
Die Welt - Waarum die Linkspartei ein Problem mit Israel hat
Die Welt - Linke fallen auf eigene Antisemitismus-Lüge herein
Die Welt - Linke verbreitete antisemitische Propaganda im Netz

De Arabische lente heeft te kampen met dikke mist

 

Ook binnen links is er blijkens onderstaand artikel ruimte voor een kritischer en realistischer houding tegenover de 'Arabische lente', en dat is een goed teken. Zelf vind ik die hele term verkeerd, omdat we nog geen idee hebben waar het op uit zal lopen. Wordt Egypte een nieuw Iran, dat het vredesverdrag met Israel opzegt en Hamas actief gaat steunen? Of komt er een vorm van democratie en een gematigder regering? Dat laatste lijkt helaas minder waarschijnlijk, gezien de uitlatingen van diverse mensen, juist ook de als relatief gematigd bekend staande.

 

Er zijn veel verschillen tussen de Arabische staten, waardoor de roep om verandering tot verschillende resultaten zal leiden. Aarts en Luyten sommen een aantal zaken op die van invloed zijn op de kans dat er ook daadwerkelijk democratie zal komen. Wat vaak wordt vergeten is dat geen van de Arabische staten een noemenswaardige democratische traditie heeft, zoals in Oost Europa wel enigszins het geval was (en ook daar gaat het niet overal goed met de democratie).

 

Ook zijn er in sommige Arabische staten grotere tribale en etnische verschillenen, rivaliteiten die de kop op zullen steken zodra de sterke leider is vertrokken. Dit geldt bijvoorbeeld voor Libië en Syrië. In Europa heeft dit in ex-Joegoslavië desastreuze gevolgen gehad. Hoe mooi het ook lijkt dat 'het volk' nu eindelijk de dictators naar huis stuurt en het heft in eigen handen neemt, in werkelijkheid is de kans groot dat oude dictators door nieuwe 'sterke mannen' worden vervangen, of dat een land in chaos ontaardt. Er wordt daarom dan ook wat te makkelijk afgegeven op de VS en natuurlijk Israel, die te weinig aan de kant van 'het volk' zouden staan.

 

RP

---------

De Arabische lente heeft te kampen met dikke mist

Paul Aarts, Marcia Luyten, 28-05-2011 08:00

http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/8594/De_Arabische_lente_heeft_te_kampen_met_dikke_mist

'De mensen die het geld hebben en die tot het oude regime behoren, zitten er nog steeds.'

Enkele weken geleden reisde een journalist van de Wall Street Journal naar Sidi Bouzid. In dit dorpje, diep in het Tunesische binnenland, stak op 17 december 2010 Mohammed Bouazizi zich in brand. Zijn zelfmoord wordt beschouwd als het startschot van de Arabische revoltes.

De journalist sprak er met Ali Bouazizi, een neef van Mohammed, en deelnemer aan de protesten die leidden tot het vertrek van president Ben Ali. Van de euforie was bij Bouazizi weinig over. Hij vroeg zich af: waar hebben we het allemaal voor gedaan? 'De mensen die het geld hebben en die tot het oude regime behoren, zitten er nog steeds.'

Baan

In Egypte hoor je vergelijkbare geluiden: mooi dat Mubarak met zijn kliek weg is. Heel goed dat hun banktegoeden worden bevroren. Maar levert dat ons een fatsoenlijke baan op? Daar gaat het in Noord-Afrika ook, en vooral, om. Na het verdrijven van de dictators - de 'makkelijke' fase van revoluties - begint het echte werk.

Het succes van de Arabische lente wordt dan ook niet zozeer bepaald door het aantal verjaagde dictators, maar door het aantal banen voor jongeren. Door structurele veranderingen in hoe de macht zich gedraagt. Die kant van het verhaal komt in de media te weinig aan bod. Het ingewikkelde proces van democratisering wordt doorgaans sterk versimpeld.

Consensus

Tussen aanhangers van verschillende democratiseringstheorieën is een voorzichtige consensus ontstaan over de vruchtbare bodem voor een proces van democratisering. Die voedingsbodem laat zich beschrijven met vijf indicatoren die een ontvankelijkheid aangeven en geen noodzakelijke voorwaarden zijn. Aan de hand van die indicatoren gaan we na hoe de Arabische wereld ervoor staat. Hoe waarschijnlijk is het dat de landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika daadwerkelijk democratisch worden?

Allereerst kijken we naar het niveau van economische ontwikkeling. Zeer arme landen hebben doorgaans meer problemen een proces van democratisering op gang te brengen dan landen met een middeninkomen of meer. Ontwikkelingseconoom Paul Collier laat zien dat boven een bepaald inkomen een democratiseringproces de kans op geweld sterk doet afnemen. De grens ligt bij een bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking van 2.700 dollar (1.900 euro), wat neerkomt op 7 dollar (5 euro) per dag. In landen met minder dan 2.700 dollar neemt met democratisering de kans op gewapende conflicten toe.

Inkomensverschillen

De inkomensverschillen tussen de Arabische landen zijn groot. Gemiddeld ligt het bbp ver boven de 2.700 dollar per hoofd van de bevolking, maar er zijn uitschieters naar beneden. Tunesië: 3.720 dollar (2.630 euto), Syrië: 2.410 (1.700), Egypte: 2.070 (1.460) en hekkensluiter Jemen met 1.060 (750 euro).

Vervolgens is de concentratie van bronnen van nationale welvaart belangrijk. In het Midden-Oosten en Noord-Afrika zijn natuurlijke grondstoffen en productiemiddelen doorgaans in de handen van een kleine elite. In veel van deze staten volgt macht de wetten van het patronagesysteem.

Concurrentie

De Amerikaanse econoom en Nobelprijswinnaar Douglass C. North noemt dit een limited-access order(tegenover een open-access order). In de open samenleving is er concurrentie om de middelen en concurrentie om de macht - dat wat wij 'democratie' noemen. In samenlevingen met 'beperkte toegang' ligt de economische en politieke macht in de handen van slechts enkelen.

Voor de overgang van een besloten naar een open samenleving is het belangrijk dat institutionele relaties onpersoonlijk worden; bij het aanvragen van een vergunning doet het er niet meer toe of je bij het dienstdoende bureau de juiste persoon kent.

Pluralisme

Waar het gaat om de concentratie van de bronnen van welvaart zijn de Arabische landen over het algemeen slecht uitgerust voor politiek pluralisme, ook al zijn er verschillen per land. Het openbreken van het patronagesysteem waarin mensen machtige mannen steunen in ruil voor gunsten, is een langdurig en weerbarstig proces.

Dit beschrijft Francis Fukuyama in zijn net verschenen boek De oorsprong van onze politiek als de overgang van stam naar staat.

'De natuurlijke neiging van de mens', zegt Fukuyama, 'is het vertrouwen en begunstigen van familieleden.' Je verlaten op een anonieme staat met even anonieme instituties is een grote en noodzakelijke stap die niet gemakkelijk wordt gezet.

Coherentie

In de derde plaats onderzoeken we de coherentie en capaciteit van de staat. Hier gaat het om de instituties van de liberale rechtsstaat (onafhankelijke rechtsspraak, politieke partijen, niet-gouvernementele organisaties, vakbonden, media, et cetera). In dit opzicht zijn er grote verschillen tussen de landen in het Midden-Oosten: Egypte en Tunesië staan er gunstiger voor dan bijvoorbeeld Libië (dat hééft nauwelijks instituties) of Jemen (waar het centrale gezag niet verder reikt dan de hoofdstad Sanaa).

Ten vierde bekijken we de maatschappelijke, op identiteit gebaseerde verdeeldheid. De mate waarin een zich democratiserend bestel gevoelig is voor gewapend conflict, wordt sterk bepaald door de homogeniteit of heterogeniteit van een samenleving. Verdeeldheid langs etnische, religieuze, tribale, clan- of regionale lijnen is voor een stabiele democratie een handicap.

Kruitvaten

Ook in deze dimensie kennen de Arabische landen grote verschillen. Egypte en Tunesië zijn overwegend homogeen. Syrië staat er aanzienlijk minder gunstig voor, terwijl Jemen en Libië kruitvaten zijn.

Tot slot is ervaring met politiek pluralisme van belang. Weinig landen hebben serieus ervaring opgedaan met politiek pluralisme. Hier kunnen we dus kort over zijn. Jemen kent nog de meest recente ervaring met politieke liberalisering (begin jaren negentig).

Weliswaar heeft zowel Egypte als Syrië en Irak ooit een periode van heuse parlementaire vertegenwoordiging gekend, maar dat is zo lang geleden (het Interbellum) dat er nog maar weinig mensen zijn die dat hebben meegemaakt.

Scepsis

Deze analyse van de omstandigheden die bepalen hoeveel kans een proces van politieke liberalisering maakt, noopt tot scepsis - ook voor landen die er naar verhouding gunstig uitspringen, zoals Tunesië.

Het patronagesysteem vormt de software van de betrokken samenlevingen. Dat staat op gespannen voet met politieke liberalisering. De verantwoordingsmechanismen die het hart vormen van een democratie, ondermijnen de wetten van de patrimoniale samenleving. Daarin eigent een kleine elite zich de bronnen van welvaart toe.

Dat gebeurde bijvoorbeeld ook in Kenia, waar het vertrek van Arap Moi in 2002 de weg effende voor een nieuwe elite met een even corrupt en zichzelf verrijkend bestuur. It's our turn to eat, de rechtvaardiging voor het nepotisme van een nieuwe elite, is prachtig beschreven door de Britse journaliste Michela Wrong.

Spelers

De Arabische lente kan heel goed uitmonden in een wisseling van spelers die hetzelfde spel blijven spelen. In Egypte spreken sommigen dan ook de vrees uit dat een 'Mubarakisme zonder Mubarak' in de maak is, ironisch genoeg gepaard gaand met een zich nu reeds manifesterende 'onheilige alliantie' tussen het leger en de Moslimbroederschap.

Een van de grootste obstakels voor een verdergaande lente is dat de politiek-economische machtsverhoudingen buiten de hervormingen worden gehouden. De Facebook-jongeren - met de grote massa in hun kielzog - hebben daar geen oog voor. Zij zijn ook niet de ontwerpers en bouwers van nieuwe instituties. Zij legitimeren de verandering.

Elite

Vervolgens is voor implementatie van verandering een elite nodig, liefst eentje met integere democratische intenties. Daarbij zal weer blijken dat staatshervorming een lange weg is met flinke hobbels. Instituties zijn geen IKEA-bouwpakketten die je uitklapt, opzet en aanzet.

Instituties bestaan niet alleen uit geschreven, maar ook uit ongeschreven afspraken tussen mensen; ze belichamen niet alleen wetten en regels, maar ook gedrag, mentaliteit en gewoonte. Dat veranderen, vraagt een lange adem.

Zolang politieke en economische macht nauw verstrengeld blijven, is er nauwelijks reden tot optimisme. Verzuchtingen als die van Ali Bouazizi - waar hebben we het allemaal voor gedaan? - zullen we de komende jaren nog veelvuldig horen.

De Arabische lente heeft een lange adem nodig, betogen de auteurs. Aarts doceert Internationale Betrekkingen aan de UvA. Luyten is cultuurhistoricus en econoom. Een uitgebreide versie stond in Socialisme & Democratie.