zondag 14 mei 2017

Nadruk in media op rol Netanyahu bij annulering ontmoeting Gabriel

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/05/11/nadruk-media-op-rol-netanyahu-annulering-ontmoeting-gabriel/

 

Premier Netanyahu en minister Gabriel gedroegen zich beiden weinig diplomatiek

 

– Door Tjalling, –

 

De Duitse minister van Buitenlandse Zaken, Sigmar Gabriel, staat erom bekend dat hij zich weinig diplomatiek gedraagt. Eind april bracht hij een bezoek aan Israël waarbij hij ook gesproken heeft met de mensenrechtenorganisaties B’Tselem en Breaking the Silence. Deze organisaties brengen de – zoals zij dat zien – Israëlische misstanden in de Palestijnse gebieden onder de aandacht. Premier Netanyahu zegde een geplande ontmoeting met Gabriel af, omdat die laatste voor zijn vertrek al van plan was geweest met B’Tselem en Breaking the Silence te spreken en dat ondanks de bezwaren van Netanyahu ook heeft gedaan. Het diplomatieke relletje wat volgde op de afzegging, en waarover ook in de Nederlandse media werd gepubliceerd, heeft beide betrokken landen geen goed gedaan, maar vooral Israël verdere imagoschade berokkend. Die schade had kunnen worden voorkomen door het aanwenden van juiste diplomatie èn daarnaast van Duitse kant bovendien de nodige voorzichtigheid in acht te nemen. Dat laatste deed Gabriel niet genoeg.

 

In berichtgeving van Nederlandse media over het geannuleerde gesprek kwam vooral de rol van Netanyahu onder kritiek te liggen. Hij zou het voorgenomen bezoek van Gabriel afgezegd hebben omdat ‘die laatste ook op bezoek wilde bij twee mensenrechtengroeperingen die kritisch zijn over het beleid van de huidige Israëlische regering’. Daarbij werd niet duidelijk gemeld dat B’Tselem en Breaking the Silence erg eenzijdig zijn in hun benadering. In een artikel uit de Volkskrant werd weliswaar opgemerkt dat ‘de Israëlische autoriteiten de beschuldiging van B’Tselem onbetrouwbaar vinden’, maar ook daarin werd de werkwijze van de genoemde ngo’s niet expliciet genoemd. Die omvat met name het wereldwijd in diskrediet brengen van Israël.

 

Uiteraard roept het vragen op wanneer een ministerpresident van een land een geplande ontmoeting op het hoogste niveau afzegt, maar deze annulering is op z’n minst te begrijpen. Er is immers geen overheid van welk democratisch land dan ook, bereid om kritiekloos elk commentaar van ngo – organisaties zoals B’Tselem en Breaking the Silence voor feitelijk waar aan te nemen en die ongehinderd hun gang te laten gaan. Daar komt nog iets bij. Zoals al is gezegd, Gabriel staat erom bekend zich weinig diplomatiek te gedragen. In dit geval heeft hij bovendien ongepaste diplomatiek aangewend op de verkeerde plaats. ARD correspondent Thomas Kreutzmann zei dat ‘Duitse buitenlandse politiek in Israël heel zacht gevoerd moet worden’. Gelet op de goede relatie die Israël en Duitsland hebben zou dit niet persé noodzakelijk hoeven te zijn, maar is dit vanwege het verleden wel.

 

Opmerkelijk is de mening van Marieluise Beck, politicus van Bündnis 90 / Die Grünen. Zij begeleidde Gabriel op zijn reis naar Israël. Mevrouw Beck vindt de naar haar zeggen demonstratieve afzegging door Netanyahu verkeerd, maar zij maakt zich ook grote zorgen over ontwikkelingen in Duitsland: “Immer wieder erleben wir, dass Kritik an Verhältnissen in Israel hier sehr viel Beifall findet, leider auch von der falschen Seite”. Volgens Beck is de indruk ontstaan dat door de afzegging van Netanyahu de reis bedorven zou zijn wat heel ongelukkig uitkomt: ”Angesichts eines stets präsenten, offenen oder latenten Antisemitismus in Deutschland ist das Bild, das entstanden ist, ungut: “Israel mal wieder …” “  Mevrouw Beck wees er op dat wanneer linkse organisaties uit Israël zoals ‘Peace Now’ hun, op zichzelf legitieme, kritiek uiten in Duitsland zij daar op een heel gecompliceerde klankbodem stuiten waarin – voor de openbaarheid verborgen – antisemitisme sluimert. Mede om die reden is er zelfs een soort van splitsing in B’Tselem geweest. Een deel daarvan haakte af omdat de kritiek op misstanden in het leger, die B’Tselem naar het buitenland brengt daar het antisemitisme aanwakkert.

 

Het is vooral jammer dat de mening van mevrouw Beck niet is meegenomen in de Nederlandse media. Dat zou de berichtgeving over het diplomatieke geblunder (want dat was het) van de nodige context hebben voorzien. Nu is teveel de indruk gewekt dat het allemaal aan het cynisme van Netanyahu zou hebben gelegen.

Overigens heeft Gabriel tijdens zijn bezoek ook met de Israëlische president Rivlin gesproken. Die vroeg daarbij Gabriel om begrip voor Netanyahu’s afzegging.

 

zaterdag 6 mei 2017

Vrijheid vereist een (zelf)kritische blik (NIMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/05/06/vrijheid-vereist-zelfkritische-blik/

 

= NIMO Blog =

Onderstaand stuk had ik oorspronkelijk op verzoek van OpinieZ geschreven. Ze hadden een aantal auteurs gevraagd iets te schrijven rond de thema’s herdenken en bevrijding. Ik had de vrije hand, werd daaraan toegevoegd. Ik vind het leuk om ook af en toe over andere thema’s dan alleen Israel en de eenzijdige berichtgeving in de media te schrijven, dus ik ging aan de slag. Ik verwerkte ook mijn kritiek op het groeiende rechts populistische en nationalistische sentiment en de opkomst van een partij als Forum voor Democratie in het stuk. Dat bleek toch niet helemaal de bedoeling, want dergelijke kritiek zou onderdeel uitmaken van ‘het standaardverhaal’ dat iedereen al loopt te vertellen, en waar OpinieZ zich juist tegen verzet. Terechte kritiek op de islam (en immigratie, en de EU) zou zo op een makkelijke manier worden afgeserveerd. Links kan zich beter richten op de echte vijanden van onze vrijheid in plaats van op iemand als Baudet, die deze juist verdedigt. Etc.

Naast het feit dat het zeer onfatsoenlijk is iemand eerst uit te nodigen iets te schrijven zonder enige voorwaarde wat betreft inhoud, en het dan te weigeren, is het ook een gemiste kans. Zolang de kritiek op Baudet alleen op Joop.nl staat en de kritiek op linkse blinde vlekken waaronder antisemitisme alleen op sites als OpinieZ, komen we geen stap verder. Ook (eigenlijk juist) mensen die zich herkennen in de kritiek van bijvoorbeeld Baudet op ons systeem, zouden zich ook de kritiek ter harte moeten nemen, al is het maar om hun eigen visie te scherpen. En juist als je een scherpe neus hebt voor alles wat naar rechts extremisme, uitsluiting en stigmatisering van moslims en ‘zwarten’ riekt, is het goed om ook geconfronteerd te worden met vooroordelen uit die hoek, en het gemak waarmee mensen ter linkerzijde aan Joden hogere eisen stellen dan aan anderen. Het is, kortom, altijd goed om ook kritisch naar ‘je eigen kant’ te blijven kijken, je eigen vooroordelen onder ogen te zien, kritisch te zijn tegenover de politieke visie waar je je het meest verwant mee voelt.

Ik heb geen problemen met gefundeerde kritiek op de islam, op hoe Europa functioneert of het immigratiebeleid, integendeel. Wat ik aan de kaak stel is het groeiende cynisme, het grote wantrouwen tegen vaak best goed functionerende instanties en vooral de blinde vlekken voor posities binnen rechts die indruisen tegen onze fundamentele waarden van gelijkheid en vrijheid, zoals ik die bij bijvoorbeeld Baudet en Wilders heb waargenomen. Ik denk dat die, naast inderdaad de radikale islam en gewelddadige bewegingen die in haar naam opereren, een bedreiging vormen voor onze rechtsstaat en vrijheid.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

Vrijheid vereist verdraagzaamheid en verantwoordelijkheid

Ratna Pelle

Tijdens de Nationale Dodenherdenking hebben we als het goed is weer even stil gestaan bij de vele (met name Joodse) Nederlandse burgerslachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en de duizenden Nederlanders die vielen terwijl ze voor onze vrijheid vochten. Ook de gesneuvelde soldaten van de geallieerde legers die stierven bij de bevrijding van ons land werden op veel plaatsen herdacht. Wat zou er zijn gebeurd als de VS en Canada hadden besloten dat Europa zijn eigen boontjes maar moet doppen? Mogelijk hadden we dan decennia lang onder een wrede en totalitaire militaire dictatuur geleefd, een beetje zoals nu in Noord-Korea. Het is niet vanzelfsprekend in een vrij en welvarend land te wonen, waar burgers worden beschermd in plaats van onderdrukt door de overheid, waar iedereen gelijk is voor de wet, waar de rechtspraak onafhankelijk is, evenals de pers, waar de winkels vol spullen en eten liggen en mensen hun loon netjes op tijd uitbetaald krijgen. Voor ouderen en gehandicapten zijn er (redelijk) goede voorzieningen en iedereen kan, onder bepaalde voorwaarden, een politieke partij beginnen en als volksvertegenwoordiger worden gekozen. Het is goed ook daar af en toe bij stil te staan.

Op veel lijsten van meest welvarende landen, meest gelukkige of tevreden inwoners etc. staat Nederland in de top tien. Dat zou je niet zeggen als je je computer opstart, smartphone aanzet of de krant openslaat en de columns leest. Ook als je sommige politici hoort spreken krijg je de indruk dat de ondergang nabij is, de democratie uitgehold, we worden geleid door zelfzuchtige zakkenvullers en we weldra door als vluchtelingen vermomde terroristen onder de voet worden gelopen. Doemdenken is van alle tijden, maar soms lijkt het toe te nemen naarmate we het beter hebben. De schuldigen zijn in dit wereldbeeld vaak de ‘linkse elite’, Brussel en de media die ons de waarheid zouden verzwijgen.

Voor vrijheid zijn vrije media en vrijheid van meningsuiting essentieel. Met alle kritiek die je kunt hebben op de media (zowel de zogenaamde kwaliteitsmedia als de vaak wat schreeuwerige en populistische online platforms); er is geen sprake van censuur, journalisten worden niet onder druk gezet of bedreigd en er gaan geen websites op zwart, tenzij je de wet overtreedt en bijvoorbeeld oproept tot geweld. De media vervullen een cruciale functie in onze samenleving en juist hun diversiteit houdt ons scherp. Niet de traditionele (vaak voor links uitgemaakte) media, maar sociale media blijken het meest gevoelig voor nepnieuws en propaganda, omdat berichten daar op geen enkele manier gefilterd of gecheckt worden. Bovendien krijgen we daar steeds meer alleen te zien wat we willen zien en wat ons gelijk bevestigt. Juist de confrontatie met verschillende zienswijzen en tegengestelde visies houdt ons scherp.

Je kunt ook een hoop kritiek hebben op de regelgeving vanuit Brussel, maar dat zij onze vrijheid en democratie bedreigt is een omkering van zaken. Autocratische heersers buiten de EU grenzen zijn maar wat blij met deze zelfdestructieve ideeën en bewegingen en hopen dat op een Brexit een Frexit en nog een hoop exits volgen. Het antwoord op twee verwoestende oorlogen was een nauwe Europese samenwerking en afstemming en deze heeft ons inmiddels ruim 70 jaar vrede, vrijheid en een ongekende welvaart gebracht. Dat er nog het nodige schort aan de Europese Unie doet niks af aan het belang van deze samenwerking.

Vrijheid is zoals gezegd niet vanzelfsprekend. Onze vrijheid wordt niet alleen bedreigd door extremistische groeperingen die met aanslagen dood en verderf in het ‘ongelovige Westen’ willen zaaien, maar ook door cynisme en wantrouwen van binnenuit. Nederland wordt geleid door redelijk kundige politici en beleidsmakers, en dat geldt ook voor de EU. Als je rijk wilt worden ga je niet de politiek in maar het bedrijfsleven, waar je in de top ondanks matige prestaties vaak toch op riante bonussen en andere ‘vergoedingen’ kunt rekenen. Dat cynisme richt zich niet alleen op de ‘elite’ en politici, maar ook op de vluchtelingen en mensen met een heel andere visie op de samenleving. Het feit dat sommige vluchtelingen amok maken doet niks af aan de vaak schrijnende verhalen van anderen. Dat sommige criticasters van Zwarte Piet wel erg militant hun punt maken, wil niet zeggen dat we niet moeten openstaan voor hoe deze karikaturale figuur overkomt op veel allochtonen.

Maar ook sommige allochtonen dragen aan deze sfeer bij, door voornamelijk de slachtofferkaart te trekken en er met gestrekt been in te gaan in plaats van begrip te tonen voor ‘onze’ gevoeligheden. Door wel continu racisme tegen getinte mensen en moslims aan de kaak te stellen, maar de ogen te sluiten voor het wijdverbreide antisemitisme in eigen kring. We hebben nu zowel een radicale allochtonenpartij die meer sympathie voor een autocratisch leider buiten de EU heeft dan voor onze eigen premier, en een rechts nationalistische partij die meent dat de EU onze ondergang zal inluiden en we ons vooral niet met andere volken moeten vermengen.

Het zijn dergelijke extreme posities die onze vrijheid onder druk zetten. Een vereiste voor vrijheid is verdraagzaamheid, en verantwoordelijkheid. Niet alleen het opkomen voor eigen belangen en achterban, maar vanuit de eigen achtergrond ons land versterken en weerbaar houden tegen bedreigingen, van buitenaf en binnenuit.

 

donderdag 4 mei 2017

Racisme, islamofobie en antisemitisme (vervolg)

 

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/05/03/racisme-islamofobie-en-antisemitisme/

 

= IMO Blog = 

 

Natuurlijk zijn er duidelijke verschillen tussen antisemitisme en islamofobie. Ik heb overigens ook veel moeite met dat tweede woord, juist omdat het probeert beide wel op een lijn te zetten. Religiekritiek klinkt neutraler, maar veronderstelt ook rationaliteit en die is in het islamdebat zoals gezegd weleens ver te zoeken. Religiekritiek veronderstelt daarnaast ook dat het om meer dan één religie gaat. Ik denk dan eerder aan radikale atheïsten zoals Richard Dawkins en niet aan mensen als Geert Wilders. Dus toch maar islamofobie voor mensen die in de islam een bedreiging zien en de invloed/verspreiding van de islam zoveel mogelijk willen tegen gaan. Wat onderscheidt de islamofoob in wezen van de antisemiet?

Mensen die in beide vooral overeenkomsten zien, vergelijken deze tijd graag met de jaren ’30 van de vorige eeuw en de aanloop naar de Holocaust. De mechanismen van stigmatisering en uitsluiting zijn immers hetzelfde, zo redeneert men, en je kunt bij veel dingen die toen over Joden werden gezegd nu moslims invullen en het kan zo uit het partijprogramma van de PVV komen. Waarom wachten totdat de rampen zich voltrekken en niet nu, met de kennis van waartoe zaken kunnen leiden, eerder ingrijpen? We zouden immers altijd waakzaam zijn tegenover uitsluiting en onrecht, dat was toch de les die we uit de oorlog hebben geleerd? Dat klopt, maar als je te snel brand roept komt er niemand meer als er echt brand is. Daarbij maakt de soms extreme focus op alleen de moslims als underdog blind voor bijvoorbeeld hedendaags antisemitisme, dat gedeeltelijk ook juist uit die hoek komt.

In Trouw schreef Robert Vuijsje hierover in een lang artikel. Hij verwondert zich erover dat hij voor veel van de moderne antiracisten ‘wit’ is, en op één lijn wordt gesteld met ‘reguliere witte Hollanders’, terwijl hij zichzelf helemaal niet als Nederlands ziet en evenzeer van allochtone komaf is als veel van de mensen die hij voor zijn serie in de Volkskrant interviewt. Joden zijn zelfs daders geworden, ze staan aan de verkeerde kant:

Het is een van de contradicties in de antiracismebeweging: een obsessieve belangstelling voor de ene vorm van racisme en de historische context ervan en een desinteresse in een andere vorm van racisme die zo ver gaat dat niet eens wordt erkend dat in Nederland een rijke geschiedenis bestaat van antisemitisme. 

 

De gevolgen van de slavernij zijn nog steeds overal aanwezig in de Nederlandse maatschappij, maar hoe Joden 75 jaar geleden massaal uit dit land werden afgevoerd naar vernietigingskampen – van het sentiment dat daartoe kon leiden is zogenaamd niets meer te merken.

(…)

Als Joden horen wij niet bij de meerderheid, maar we worden ook niet meer erkend als een minderheid. Je zou denken dat het voor antiracisten een speerpunt was: een herdenking van de grootste racistische moordpartij uit de recente vaderlandse geschiedenis. Helaas is dit niet het geval.

 

Het blijkt enorm moeilijk voor de ‘moderne antiracisten’, zoals hij de mensen noemt die het felst tegen Zwarte Piet ageren, het slavernijverleden aankaarten, en het over ‘witte mensen’ en hun privileges hebben, om ook oog te hebben voor Jodenhaat. Maar helaas horen we deze mensen niet wanneer er antisemitische incidenten plaatsvinden, een rapper Joden en homo’s beledigt of een neo-nazi site lijsten van Joodse en niet-Joodse ‘volksvijanden’ op internet zet. Nee, het is altijd het CIDI dat dan protesteert, waarop soms wordt verzucht dat de joden er wel altijd snel bij zijn als iemand zich even wat ongenuanceerd uitlaat.

Waarom maakt een Sunny Bergman zich niet even boos om antisemitisme als om racisme? Beide zijn toch even fout? Is dat misschien omdat sommige moslims zich zelf nogal antisemitisch uiten? Of omdat men het beleid van Netanyahu de Joodse gemeenschap aanrekent? Velen voelen zich immers, ondanks vaak stevige kritiek, toch verbonden met Israel en zien hierin niet alleen een land waar ze welkom zijn en ‘thuis’ kunnen komen, maar ook een land waar je heen kunt als de grond onder je voeten in Europa wederom te heet zou worden.

Maar ook veel mensen die zich opwerpen als anti-antisemieten zijn selectief verontwaardigd. Ze hebben er geen probleem mee wanneer Wilders of Baudet moslims en niet-westerse culturen in het algemeen minderwaardig en gevaarlijk noemen. Wanneer wordt gesuggereerd dat de meeste vluchtelingen criminelen en terroristen zijn die onze cultuur kapot willen maken, wanneer Sylvana Simons de meest walgelijke zaken naar haar hoofd krijgt. Sterker nog, sommigen doen hier enthousiast aan mee. Wanneer moslims of donkere mensen zich beklagen over racisme en discriminatie, doen ze aan ‘huilie-huilie’, zo lezen we op GeenStijl en De Dagelijkse Standaard. Als ze het hier niet bevalt, dan rotten ze toch fijn op naar hun eigen land? wordt moeiteloos gezegd over mensen wiens ouders hier in de jaren ’60 naartoe kwamen om in onze fabrieken de arbeidstekorten op te vangen. Hierheen gehaald op verzoek van het bedrijfsleven, met steun van de VVD.

Vuijsje schrijft:

Dit is een van de andere contradicties bij antiracisten: ze eisen verdieping en empathie op voor het verhaal van de eigen groep, maar brengen geen enkele interesse op voor het verhaal van de ander.

 

Dit is een van de contradicties van zowel veel antiracisten als anti-antisemieten: het lijkt erg moeilijk empathie op te brengen voor een andere minderheid die eveneens heeft geleden en nog met discriminatie en stigmatisering te maken heeft. Het grootste verschil tussen racisme gericht tegen Arabieren en andere niet-westerse allochtonen en antisemitisme is wellicht dat de mensen die het het felst bestrijden vaak lijnrecht tegenover elkaar staan.

Maar het is toch zeker een groot en wezenlijk verschil dat de Joden daadwerkelijk massaal zijn uitgemoord, terwijl het ergste wat moslims in de moderne geschiedenis overkwam wat nare uitspraken van Wilders waren, wat afwijzingen bij sollicitaties en negatieve blikken of een enkele scheldpartij op straat? Ook allemaal niet leuk, zeker, maar toch van een iets andere orde? Aldus Vuijsje in iets andere bewoordingen in zijn stuk. En zijn moslims daarnaast niet zelf ook deel van het probleem? Uit naam van hun religie worden mensen opgeblazen, de keel doorgesneden, ontvoerd en verkracht.

Het is waar dat de slavernij langer geleden is en dat we te makkelijk doen alsof de periode 40-45 een afwijking was die verder buiten onze verlichte westerse cultuur staat. Het was recenter, het was op grotere schaal, en juist het nog altijd levendige westerse antisemitisme laat zien dat het niet zozeer een afwijking was maar een extreme voorvoering van in het westen reeds lang gewortelde ideeën. Denk bijvoorbeeld aan Luthers tirades tegen de Joden, een man die dit jaar in het bijzonder wordt geëerd als een belangrijke historische figuur in onze geschiedenis. Zijn antisemitisme wordt benoemd, maar speelt geen grote rol en doet niet echt af aan de feestelijkheden.

Ander voorbeeld zijn de christelijke bekeringsverhalen in kinderboeken over Joden waarover historicus Ewoud Sanders onlangs een boek publiceerde. In soms bloederige verhalen wordt verteld over Joden die zich tot het christendom bekeren en vervolgens door hun eigen familie worden geschopt, geslagen en zelfs gekruisigd uit woede en wraak. Joden als bloeddorstige en haatdragende figuren, die zelfs bereid zijn hun kinderen in een smeltoven te stoppen. Dit laatste boek stond nog in de jaren ’50 in het Nederlands Taalboek voor de r.k. lagere school. Na ophef werd het uit de circulatie genomen, maar dergelijke verhalen worden nog steeds uitgegeven door protestantse uitgeverijen, zoals het boek ‘De zoektocht van Lea Rachel’. Uit de NRC van 4 maart:

We citeren de heer (inmiddels dr.) Ewoud Sanders: “De zoektocht van Lea Rachel gaat over een dertienjarig Joods meisje, Lea Jacobson, dat dankzij christelijke buren tot de overtuiging komt dat Jezus de Messias is. Haar vader (gebogen neus, zwarte baard) heeft juist een grondige hekel aan ‘vuile christenen’, die hij steevast gojims noemt. Als vader Jacobson over hen praat ‘spuwt hij altijd op de grond’. Lea’s broer en zus verzinnen van alles om hun christelijke buren weg te pesten: het ‘leuke spel’ gojimpakkertje. Als de buren verhuizen, maken zij een vreugdedansje. Later krijgt Lea te maken met Joodse jongens die haar mishandelen en haar bijbel verbranden, met rabbijnen die haar bedreigen en proberen om te kopen, met orthodoxe Joden die haar opsluiten en dagenlang niets te eten geven.”

 

Het CIDI nam contact op met uitgeverij Den Hartog, die lieten weten te zijn geschrokken van deze inhoud en daarom het boek niet meer te herdrukken. Men zou ‘in beraad nemen om de resterende voorraad aan de handel te onttrekken’, maar dat is niet gebeurd. Een paar dagen later liet een woordvoerder weten: ”Door het boek niet te herdrukken hebben we al een mooi gebaar gemaakt. Dit vinden wij voldoende om aan de grieven tegemoet te komen. We staan onverkort achter deze uitgave.” Ongelofelijk. Maar even ongelofelijk is het weinige stof dat de kwestie deed opwaaien. Omdat Sanders jarenlang een rubriek in de NRC heeft kreeg hij daar een lang artikel, maar de antiracistische goegemeente leek het niet te boeien.

 

Zoals gezegd ondernam het CIDI met succes actie tegen de neonazi site altrechts.com. Deze website was ikzelf enkele weken eerder tegengekomen toen ik citaten van Baudet googelde, maar de pagina met de Joodse en niet-Joodse volksvijanden was mij toen ontgaan (of stond er nog niet op). Inmiddels is de site offline. Inmiddels zijn er onder andere namen echter alweer nieuwe lijsten opgedoken. Dit zijn allemaal voorbeelden van antisemitisme dat niet aan allochtonen en de islam kan worden gelinkt, maar onderdeel is van onze eigen christelijke en westerse cultuur. En daarom wordt het wellicht door beide kampen nogal genegeerd: de antiracisten zijn alleen geïnteresseerd in racisme tegen niet-westerse allochtonen en daar horen de Joden niet bij, en veel mensen die het voor Joden (zeggen) op te nemen, zijn vooral geïnteresseerd wanneer het past in hun verhaal van een goede en verlichte westerse cultuur waar de Joden deel van uitmaken, die wordt bedreigd door niet-westerse barbaren.

 

Het was eeuwenlang normaal om niet-westerse buitenlanders als minderwaardig te zien. Donkere mensen werden als slaven verhandeld, als apen op tentoonstellingen en kermissen getoond, er werd onderzoek gedaan naar schedelgroottes en andere zogenaamde rassenkenmerken, en vooraanstaande denkers, schrijvers en staatslieden waren racistisch en antisemitisch. Omdat de Joden zich meer dan andere minderheden in ons midden vestigden, werden zij hier in de meest extreme vorm slachtoffer van. In bijna ieder dorp woonden wel Joden, behalve wanneer zij werden verjaagd na het decreet van een nieuwe heerser. Antisemitisme was zo fel en alomtegenwoordig omdat de Joden als concurrenten van het christendom werden gezien, door hun weigering zich te bekeren stelden zij de christelijke versie van de Bijbel ter discussie.

Dat moslims heden ten dage zelf ook deel van het probleem zijn doet niks af aan de kwaadaardigheid van uitsluiting, stigmatisering en vijanddenken tegen bepaalde bevolkingsgroepen of religies. In de principes van apart zetten en uitsluiten zitten veel overeenkomsten. Wel bemoeilijkt het slachtofferdenken van sommigen de discussie. Het zou mooi zijn als moslims in grotere getalen en royaler zouden erkennen dat in naam van hun geloof op dit moment wel erg veel rottigheid wordt uitgehaald, en soms wat fel uitgevallen kritiek daarop niet gelijk stellen aan racisme. En rechts populisten die alle vrijheid van meningsuiting opeisen voor zichzelf moeten ook verdragen dat allochtonen weleens minder aardige dingen over onze cultuur te zeggen hebben, een cultuur die bovendien wat minder ‘judeo’ is dan Wilders en Baudet & co het graag voorstellen. Een cultuur die met vallen en opstaan probeert haar nare kanten kwijt te raken en te verwerken. En daarbij geregeld dreigt terug te vallen.

Ratna Pelle



Racisme, islamofobie en antisemitisme (IMO)

 

Demonstratie in New York, 9 april 2011 (foto Getty images)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/05/03/racisme-islamofobie-en-antisemitisme/

 

= IMO Blog =

 

In mijn mijn vierluik over Thierry Baudet kwamen ook de lastige en vaak onterecht op één lijn gestelde begrippen islamofobie, racisme en antisemitisme even aan bod, o.a. toen ik een citaat van Martijn de Koning aanhaalde uit mei 2016, waarin hij het had over het ‘racialiseren van moslims’. Ik beloofde toen er later op terug te komen. De Koning stelt dat kritiek op moslims wel degelijk racistisch kan zijn, omdat vaak op dezelfde manier over ze wordt gesproken als bij racisme: ‘… als een herkenbare groep die specifieke, onveranderlijke en natuurlijke eigenschappen wordt toegedicht en die als inferieur geldt.’ Hij hekelt hoe veel politici een groep ‘die divers is in opleidingsniveau, in etnische herkomst en in politieke en religieuze overtuiging één label [krijgt] opgeplakt. Vervolgens wordt het gedrag van de mensen in deze groep verklaard op basis van een doembeeld van de islam, die per definitie intolerant, agressief en onverenigbaar met het ideaalbeeld van het liberale en/of joods-christelijke Westen zou zijn’.

 

Dit argument wordt door veel antiracisten gebruikt en ik kan er een heel eind in mee gaan. Er wordt vaak behoorlijk generaliserend over moslims gesproken, in termen waar lang niet iedere moslim zich in zal kunnen vinden. Men heeft vaak het gevoel zich steeds tegen deze stereotyperingen te moeten verdedigen en voelt zich daarom in het defensief gedrukt. Dit geldt overigens niet alleen voor moslims, maar voor zowat alle minderheden, maar bij moslims komt dit effect samen met de discussie over integratie, het uit naam van de islam gepleegde geweld en de vraag in hoeverre mensen uit andere culturen zich moeten aanpassen of wij juist open moeten staan voor verschillen.

Geestelijk of lichamelijk gehandicapten klagen ook over stigmatisering, en de soms infantiele manier waarop ‘gewone’ mensen ze bejegenen. Ook homo’s hebben nog steeds met stereotype opvattingen en discriminatie te maken, en dat geldt nog sterker voor transgenders en mensen die zich als genderneutraal zien. En zopas las ik een stuk van iemand met een diagnose autisme die zich ergert aan de vaak negatieve benadering van zijn ‘handicap’. Hij heeft ook gelijk maar een nieuw woord verzonnen voor zijn aandoening om het uit de negatieve sfeer te halen: “Maar de samenleving blijft hardnekkig volhouden dat er sprake is van een ziekte die genezen moet worden, in plaats van natuurlijke diversiteit van neurologische compositie.” Hij heeft het vervolgens over de ‘de repressieve opstelling van de rest van de samenleving ten opzichte van neurodiversiteit’. Prachtig woord voor een aandoening die vaak (ten onrechte) gelijk wordt gesteld met gebrek aan empathie en slechte communicatie.

 

Dit alles is natuurlijk geen racisme, al zijn de mechanismen die eraan ten grondslag liggen wel voor een groot deel identiek. We onderscheiden seksisme, homofobie, en zelfs speciesisme (jezelf boven dieren stellen en hun discrimineren) en er zijn nog veel meer varianten te bedenken, maar ridiculiseer je daarmee niet het werkelijke racisme? Het racisme van de nazi’s, maar ook van het apartheidssysteem in Zuid-Afrika en de slavenhandel? Net als bij antisemitisme is de vraag: als iedereen wel een beetje racistisch is (uit psychologisch onderzoek blijkt keer op keer dat we ons allemaal net iets prettiger voelen bij mensen die op ons lijken, dezelfde religie hebben, dezelfde huidskleur en uit hetzelfde milieu komen, en ook dat we knappe mensen positievere eigenschappen toedichten dan minder knappe en sneller een gunst zullen verlenen), dan verliest het woord zijn waarde en wordt het nietszeggend.

Is een schuine mop of een niet ter zake doende opmerking over het uiterlijk van een vrouw seksistisch? Is het verkeerd van gehandicapten te spreken in plaats van ‘anders mobielen’? En mag je iemand die in jouw ogen niet goed luistert ‘autistisch’ gedrag verwijten? Het zijn allemaal zaken die als kwetsend kunnen worden ervaren, maar hoe zwaar moeten we eraan tillen? Mogen we van minderheden en mensen met één of andere beperking of vorm van anders-zijn verwachten dat ze af en toe tegen een misplaatste grap of zogenaamd gevatte opmerking kunnen? En wie bepaalt dan wat wel normaal is en wat afwijkend en hoever die grappen mogen gaan? Wanneer ik over racisme nadenk stuit ik vaak op dit soort problemen, oftewel: waar ligt de grens tussen algemeen ongevoelig gedrag en gedrag of ideeën die voortkomen uit racistische/seksistische etc. vooroordelen?

Volgens Jonathan van het Reve, die reageerde op Martijn de Koning, is het allemaal eigenlijk heel simpel:

Wie bezwaren tegen de islam toch per se wil blijven vergelijken met racisme, zal telkens weer aanlopen tegen een groot, fundamenteel verschil tussen die twee. Racisme is namelijk altijd en overal totale bullshit. Er zit niks in, ook niet een beetje. Het is alleen maar haat. Om een racistisch betoog te ontkrachten, hoef je dus niet geduldig uit te leggen dat ook Aziaten heus erg aardig kunnen zijn – wie dat niet snapt, is te achterlijk om mee te praten. Zeg je iets racistisch? Dan ben je gewoon af.

 

Diezelfde Van het Reve neemt het aan het einde van zijn lange betoog op voor Abou Jahjah, die onterecht van antisemitisme zou worden beschuldigd:

Abou Jahjah, die de Deense Mohammed-cartoon dus racistisch noemt, wordt zelf vaak van jodenhaat beschuldigd vanwege zijn kritiek op Israël. In hetzelfde gesprek bij Pauw vertelt hij zuchtend hoe lastig dat is: ‘Als ik niet meer over zionisme mag praten, hoe kan ik dan kritiek uiten op Israël?’ Dat is precies het punt, maar hij snapt het blijkbaar alleen als het hem zelf overkomt. Of hij snapt het mechanisme juist heel goed, en gebruikt het bewust in zijn voordeel. Hoe dan ook: kritiek op Israël automatisch gelijkstellen aan antisemitisme is net zo contraproductief als kritiek op de islam afdoen als ‘islamofobie’.

 

Nee, Jonathan, jij hebt het zelf ook niet begrepen. Abou Jahjah zegt dat hij alleen maar kritiek heeft op Israel, maar daarachter gaat wel degelijk Jodenhaat schuil. Kritiek op Israel automatisch gelijkstellen aan antisemitisme is inderdaad net zo contraproductief als kritiek op de islam afdoen als racisme. Maar soms gaat antisemitisme gekleed in een antizionistisch jasje, en soms wordt racisme verborgen achter wollige mooipraterij over onze cultuur die zoveel beter of ontwikkelder zou zijn en onze superieure waarden of religie. Soms, niet altijd. En dus moet je verder kijken naar wat iemand zegt en wat iemand doet. Het verleden van Abou Jahjah is wat dat betreft veelzeggend. En dan nog is de precieze grens soms lastig te trekken. Het verschil tussen islamkritiek en racisme is dus niet altijd zo eenduidig. Daarom blijft de discussie hierover ook maar oplaaien, net als de discussie over kritiek op Israel en antisemitisme.

De vraag is ook wat je verstaat onder ‘kritiek’. Mensen die zichzelf zien als kritisch ten opzichte van Israel hebben het soms over etnische zuiveringen, apartheid en vergelijken Israels acties soms zelfs met die van de nazi’s of andere vreselijke oorlogsmisdadigers. Dat noem ik geen rationele kritiek meer als je kijkt naar de feiten, en als je Israel op een aantal punten vergelijkt met andere landen die in een voortdurend conflict zijn met opstandelingen en/of vijandige buurlanden. Dat is Israel bashing, dat is selectieve verontwaardiging, dat is al het negatieve gigantisch uitvergroten en de context en oorzaken volledig negeren. Het is bronnen op hun woord geloven die men wat betreft andere onderwerpen met een flinke korrel zout zou nemen. Er zit vaak, maar niet altijd dus, ook Jodenhaat achter, of onbewuste negatieve vooroordelen over Joden waardoor iets lelijks dat zij doen veel meer woede en emotie oproept.

Zo heeft Wilders ook niet slechts rationele kritiek op de islam als religie. Naast zijn doelbewuste provocaties en grove beledigingen, legt hij alles wat moslims doen op zijn negatiefst uit. Zaken die eigen zijn aan zowel de islam als andere religies worden alleen moslims kwalijk genomen. Extremisme van Joden en christenen wordt genegeerd, en gematigde moslims bestaan niet; dat zijn feitelijk ook radikale moslims die aan ‘taqijja’ doen, een soort appeasement om ons om de tuin te leiden. Moslims zijn dus per definitie slecht, ook wanneer dat niet uit hun woorden en daden blijkt. Zoiets zeggen antizionisten ook over Israel. Als het homo’s goed behandelt, is dat pinkwashing en slechts bedoeld om ons zand in de ogen te strooien. Als het Palestijnse kinderen in ziekenhuizen behandelt of snel hulpteams naar een rampgebied stuurt, is dat slechts om af te leiden van haar vreselijke misdaden tegen de menselijkheid.

 

Met mensen met een dergelijke visie is niet te praten. Ze hebben geen ‘kritiek’ maar zijn vervuld van haat. Ze zijn immuun voor argumenten. Ook zij zijn dus af, in de woorden van Jonathan van het Reve, al verpakken ze hun haat nog zo netjes als religiekritiek of kritiek op Israel. Hun haat of afkeer komt gevaarlijk dicht bij racisme en antisemitisme. Onder die haat zitten vaak weer vooroordelen en stereotyperingen van bepaalde bevolkingsgroepen. En zo kom je toch ook weer bij het punt van De Koning uit, dat moslims (en andere minderheden) ‘geracialiseerd’ worden.

Ratna Pelle

 

(vervolg hier)

 

dinsdag 2 mei 2017

Israel viert haar 69ste verjaardag ~ enquete: ook meeste Arabieren trots op hun land

 

Misschien vanwege het uitblijven van vrede en vanwege de voortdurende internationale kritiek, leggen Israeli’s bij de viering van hun onafhankelijkheidsdag vaak de nadruk op de vele technologische vindingen die de Joodse staat voor de mensheid heeft ontwikkeld. Zeker is de belangrijkste ontwikkeling geweest dat Israel het Joodse volk nieuwe hoop en elan heeft gegeven na een desastreuze periode, dat zou eigenlijk genoeg moeten zijn.

 

Wouter

___________

 

 

Israel viert haar 69e verjaardag

BY KITTY HERWEIJER / ON 01/05/2017 AT 21:00 / TAGS: TERRORISME

http://www.cidi.nl/israel-viert-haar-69e-verjaardag/

 

Na Yom Hazikaron -de dag waarop alle gesneuvelde soldaten en slachtoffers van terreur worden herdacht- afgesloten te hebben begint Israel vanavond met de viering van haar 69e verjaardag. Op  Yom Haatsmaoet wordt gevierd dat Israel een onafhankelijke staat werd op 14 mei 1948. 

Op deze avond van Yom Haatsmaoet bereikte Israel de 8,7 miljoen inwoners, waarvan 74,7 procent joden en 20,8 procent Arabieren. Ondanks omringd te zijn door vijandig gezinde staten, heeft Israel in 69 jaar weten uit te groeien tot wat sommige noemen een ‘Start-up Nation’ met een hoogontwikkelde technologie en wetenschapssector. 

 

*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*~~*

 

On Israel's 69th Birthday, Both Jews and Arabs Say They're Proud to Be Israeli, Survey Says

Both Jews and Arab think the country's leadership doesn't do a good job of listening to them, but are overall proud to be Israeli, survey finds

 

Judy Maltz May 01, 2017 9:14 AM

http://www.haaretz.com/israel-news/1.786436

 

On the eve of Independence Day, most Israelis are optimistic about the future of their country but critical of their leaders, according to a survey published on Sunday.

 

The survey, published jointly by the Jerusalem-based Israel Democracy Institute and Tel Aviv University, found that 71 percent of Israelis (73 percent of Jewish respondents and 61 percent of Arab respondents) were either “very” or “quite” optimistic about the country’s future.

Yet, almost the exact same percentage said they thought their leaders were “not so good” or “not good at all” at paying attention to what they wanted. Jews tended to be harsher than Arabs: Barely 2 percent of the Jewish respondents thought that Israel’s leaders did a “very good” job of listening to their wants, while among Arab respondents, almost 19 percent did.

The survey was conducted among a representative sample of 600 respondents with a 4.1 percent margin of error.

Just under half of those questioned – 47.5 percent – categorized Israel’s situation today as “good” or “very good.” Arabs tended to be more upbeat in this regard than Jews: More than 56 percent of Arab respondents described the country’s situation as either “good” or “very good,” as compared with only 44 percent of Jewish respondents.

 

When asked about their personal situation, however, Jews felt better about themselves than Arabs. Almost 75 percent of Jewish respondents described their personal situation as “good” or “very good,” compared with 57 percent of Arab respondents. Only 0.2 percent of Jewish respondents described their personal situation as “very bad,” compared with 4 percent of Arab respondents.

 

More than 80 percent of the respondents said they were “quite proud” or “very proud” to be Israelis. As might be expected, Jewish respondents took greater pride in their Israeli identity (86 percent), but even among Arab respondents, a majority of 51 percent described themselves as “quite proud” or “very proud” to be Israeli.

When asked, however, to what extent they felt part of the state of Israel and its problems, almost 22 percent of the Arab respondents said “not at all” – the same answer was given by just 2.5 percent of the Jewish respondents.

Most Israelis surveyed thought their leaders did a good or fairly good job of guaranteeing security and economic stability. In contrast, most thought they did a poor job of narrowing social gaps.

 

zondag 16 april 2017

De ironie van Thierry Baudet (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/04/16/de-ironie-van-thierry-baudet/

 

= IMO Blog =

* Vervolg op: De kritische kijk op Thierry Baudet

Thierry Baudet beweerde onlangs in een Kamerdebat dat het EU project tot ‘de totale ondermijning van onze democratische rechtsstaat zal leiden’. We moeten de democratie beschermen tegen de ‘aanvallen van dit Brusselse monster’. ‘De 2e kamer heft niet alleen zichzelf op, zij heft de soevereiniteit van de Nederlandse bevolking op.’ De EU zou ook leiden tot oorlog, en de ‘kartelpartijen’ (alle grote en gematigde partijen inclusief GroenLinks) versnellen dit proces.

In Baudets wereldbeeld is er een Nederlandse identiteit en cultuur die wordt verkwanseld door de elite en vervolgens kapotgemaakt zal worden door hordes buitenlanders. Onze cultuur is superieur. Onze cultuur en bevolking mogen niet worden vermengd met buitenlandse. In 2015 zei hij op Amsterdam FM: ‘Ik wil graag dat Europa dominant blank en cultureel blijft zoals het is.’ (Amsterdam FM, Vluchtweek, 17 september 2015, vanaf 1:10:08 – tot 1:10:45).

In een interview met Quote laat Baudet zich opnieuw kennen als seksist en narcist en iemand die ook gewoon onzin uitkraamt. Nadat hij eerst vertelt dat vrouwen minder excelleren en minder ambitie hebben, zegt hij: “Het is eigenlijk normaal voor een vrouw om een beetje linksig te zijn en dan ontmoeten ze een man die gewoon rechts is en dan zegt ze ‘die heeft ook wel gelijk’. In mijn ervaring. Eerst krijg je wat linkse praatjes en dan zeg jij hoe het echt zit en dan zegt ze ‘oké, ook wel waar’. En dan heb je een soort evenwicht bereikt.”

Baudet en het balletje van Quote moeten er vervolgens hartelijk om lachen. De Quote-bal vertelt hem vervolgens dat Baudet immens populair is bij het studentencorps, iets waar hij minzaam om moet lachen. Op de vraag wat hij vindt van groene politiek zegt hij: “Eigenlijk hebben wij het debat gewonnen: over de Euro, immigratie, EU. Links is eigenlijk uitgespeeld, klaar. Maar nu hebben ze het groene verhaal bedacht. CO2 kun je alleen in mondiaal verband aanpakken, er moet een taks komen op alles wat wij leuk vinden zoals autorijden en vlees eten.”

Op dit weblog zijn nog veel meer dubieuze uitspraken en acties van Baudet te vinden, sommige veelzeggender en verontrustender dan anderen. Een voorbeeld: In 2014 sprak hij op de extreemrechtse IJzerwake; Baudet betoogde daar dat de Europese Unie de uitgekomen droom van nazi’s en fascisten is.

De lijst van xenofobe uitspraken (die later altijd niet zo bedoeld bleken te zijn en verkeerd waren geïnterpreteerd) en onrealistische voorstellen is eindeloos veel langer. Ook zijn zelfoverschatting keert steeds weer terug. Zo zei hij: “Het gemiddelde IQ op onze lijst ligt anderhalf tot twee keer hoger dan bij eigenlijk alle andere partijen.” Ironie volgens sommigen. Wie weet. Al hoor ik hem nooit eens iets echt ironisch zeggen of aan zelfspot doen. Ik denk dat we er vooralsnog het beste vanuit kunnen gaan dat hij meent wat hij zegt. Over vrouwen die genomen willen worden, over het zo vijandige en monsterlijke Europa, over de elites die ons aan dit monster uitleveren en over de buitenlanders die kwaadwillende elementen zijn die onze cultuur kapotmaken. En over hemzelf als de enige redder die al deze problemen ziet en er wat aan kan doen. Hij heeft ondertussen goede kontakten met en spreekt zijn waardering uit voor mensen uit extreemrechtse hoek. Daar lijkt hij dus meer vertrouwen in te hebben dan in mensen en partijen met gematigder posities, die volgens hem onderdeel zijn van het ‘kartel’ en de problemen alleen maar verergeren.

Bedreigingen

Ik kreeg het verwijt mee te doen aan een hetze tegen Baudet, een hetze die al weken bezig is in de media en tot bedreigingen zou hebben geleid. Voor- en tegenstanders van Baudet verwijten elkaar het debat te verzieken en de sfeer rijp te maken voor geweld tegen Baudet c.q. mensen die juist fel tegen hem zijn zoals activiste Anne-Fleur Dekker, die moest onderduiken nadat ze over hem had geschreven. Ook dook een oude tweet van haar over Wilders op.

Feit is dat mensen aan beide kanten tegenwoordig worden bedreigd. Wilders staat natuurlijk bovenaan, maar wat iemand als Sylvana Simons over zich heen heeft gekregen liegt er ook bepaald niet om. Eerder deed Pechtold aangifte van bedreiging. Zo ongeveer iedereen die zich duidelijk uitsprak in de Zwarte Pietendiscussie werd bedreigd. Beide kanten zien alleen zichzelf als slachtoffer. Zolang we het niet kunnen opbrengen ook empathie op te brengen voor hen waarmee we het zeer oneens zijn, fatsoenlijk kunnen debatteren, naar de ander luisteren, eigen ongelijk toegeven waar dat op zijn plaats is, en af en toe een beetje te relativeren, zal dit helaas zo doorgaan.

Europa

De aanleiding dat ik zo uitgebreid op Baudet ben ingegaan is eigenlijk vooral het CIDI debat dat hij won, waar zijn voornaamste bijdrage eruit bestond om in debat met Michiel Servaes Assad te verdedigen. Hij had zijn fanclub meegenomen, maar ook op facebook valt me op hoeveel steun hij geniet van mensen uit de pro-Israel scene. Hoe kan het dat iemand die tot nu toe niks voor Israel en de Joodse gemeenschap heeft gedaan zoveel krediet krijgt? Als iemand ter linkerzijde ook maar een fractie zou zeggen van wat hij eruit kraamt over buitenlanders en onze blanke cultuur, dan zijn de rapen gaar. Mensen die uitgaan van de westerse en blanke superioriteit zijn niet te vertrouwen, zo weten veel Joden en hun vrienden. En beschermt Europa ons juist niet tegen oorlog, racisme en sterke mannen die de democratie af willen schaffen en minderheden hun rechten afpakken?

Met al zijn tekortkomingen hebben we, mede dankzij de EU, in een groot deel van Europa sinds 70 jaar geen oorlog meer gekend. Daarnaast zijn de rechtse dictaturen in Zuid-Europa en de linkse van het Oostblok vervangen door democratieën naar ons model. Europa is geen monster dat ons opslokt maar een samenwerkingsverband dat ons vrede en welvaart heeft gebracht, en waar, hoe imperfect ook, de lidstaten gezamenlijk en min of meer democratisch besluiten nemen.

Christelijke partijen

Ik was deze serie begonnen om het stemgedrag en acties van verschillende politieke partijen onder de loep te nemen. Ik had hierna nog door willen gaan met o.a. de christelijke partijen, maar dat blijft even liggen. Duidelijk is dat CU en SGP een consistente pro-Israel politiek voeren, en zich diep verbonden voelen met Israel en het Joodse volk. Verschil is dat de CU zich ook nadrukkelijk inzet voor vrede, en ook oog heeft voor de positie van de Palestijnen. Bij de SGP is er voor een compromis en de Palestijnen weinig ruimte. Al wordt dat nooit zo expliciet gezegd, maar dit is mede op de Bijbelse voorspelling gebaseerd dat de Joden eerst allemaal moeten terugkeren naar het Heilige Land voordat het Einde der Tijden kan aanbreken. Ook zullen zij zich dan moeten bekeren en Jezus als de Messias aanvaarden.

Bij het CDA lijken twee stromingen om voorrang te vechten: de dominant christelijke stroming die zich vanuit het geloof verbonden weet met Israel en het Joodse volk, en een meer progressieve stroming die vanuit het geloof juist oog wil hebben voor de onderliggende partij. In de PKN is die laatste stroming steeds dominanter geworden; de vrees is dat dit ook bij het CDA kan gebeuren, al vaart Buma over het algemeen een nogal rechts-conservatieve koers. Jammer overigens weer dat progressief in kerkelijke kringen vaak neerkomt op een negatieve houding tegenover de staat Israel en partij kiezen voor de Palestijnen. Hier zie je dezelfde eenzijdigheid en blinde vlek die de links seculiere partijen ook hebben. Over het zwalkende CDA is overigens al vaker geschreven door o.a. Esther Voet en anderen in het NIW, en ik verwijs hier gemakshalve graag naar deze artikelen. Er is wat mij betreft niet direct iets mis met een kritische houding waarbij niet op voorhand iedere pro-Israel motie wordt gesteund, maar de verandering is wel verontrustend. Het CDA kan moties die oproepen tot eenzijdige druk op Israel en andere schadelijke en negatieve plannen zoals de etikettering in de toekomst mogelijk aan een meerderheid helpen.

VVD en DENK

Bij de VVD spelen de eigen (handels)belangen in het buitenlands beleid een grote rol. Waar links solidair wil zijn met armere en minder ontwikkelde landen, heeft de VVD graag goede relaties met landen waar dit tot wederzijds voordeel leidt. Overigens was de VVD in de jaren ’70, toen Israel nog door linkse partijen werd geleid, helemaal niet zo pro-Israel en wilde ervoor waken de handelsbelangen met de Arabische wereld te zeer op het spel te zetten. De afgelopen decennia heeft zij echter een consistente en gematigde pro-Israel politiek gevoerd. Men is voor een tweestatenoplossing en heeft soms kritiek op Israelisch beleid dat daarmee op gespannen voet staat, maar houdt zich verre van eenzijdige drukmiddelen en al te harde veroordelingen.

Sommige mensen vroegen me waarom ik zoveel aandacht besteed aan Baudet en Denk negeer. Daar hebben ze een punt. Denk is de meeste anti-Israelische partij in de kamer. Ik vraag me zeer af of men Israel überhaupt erkent. Het is de moeite waard hier nog eens dieper in te duiken.

Het lokale NIDA (moslimpartij in Rotterdam) ondersteunt als enige partij de Hamas conferentie die gisteren werd gehouden in Rotterdam en levert liefst twee sprekers. Deze sprekers blijken goede kontakten te hebben binnen door Hamas gedomineerde organisaties. NIDA is verbonden met de Moslim Broederschap en speelde een belangrijke rol bij de organisatie van de Nederlandse Gazavloot. Dit alles is prima uitgezocht en gedocumenteerd door Carel Brendel. Ook anderen zijn uitgebreid op de Hamas conferentie ingegaan (zelfs het CIDI gebruikt deze term omdat de link zo sterk en eenduidig is).

In een volgend deel kom ik nog terug op de discussie rond het verschil tussen racisme en islamofobie en antisemitisme.

Ratna Pelle

 

zaterdag 15 april 2017

De kritische kijk op Thierry Baudet (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/03/31/blinde-vlek-op-links/

 

= IMO Blog = 

Op mijn twee recente stukken over Thierry Baudet kwam nogal wat kritiek. Ik had het al half verwacht, want hetzelfde gebeurde toen ik vorig jaar een kritisch stuk schreef over de campagne tegen het Oekraïne verdrag en eerder al eens over Wilders.

Meestal gaat het op mijn blog over mensen of organisaties die anti-Israel zijn, en waarom ik het daar niet mee eens ben en dit mijns inziens ook niet bijdraagt aan een oplossing daar. Ook kijk ik vaak kritisch naar mensen die zeggen voor vrede en een tweestatenoplossing te zijn, maar in feite organisaties en posities steunen die daarmee onverenigbaar zijn. Dit geldt voor veel mensen, organisaties en partijen aan de linkerkant: wat ze zeggen klinkt op het eerste gezicht misschien fraai, want wie wil nou geen einde aan het geweld en de onderdrukking, en een rechtvaardige vrede?

Maar achter die mooie woorden gaan vaak behoorlijk radikale ideeën schuil, zoals dat men een einde wil aan Joodse zelfbeschikking, dat geweld tegen alle Joden in Israel gerechtvaardigd is omdat dit land geen bestaansrecht heeft, dat antisemitisme de schuld is van de zionisten, van de Joden zelf dus, etc. Ik probeer dat helder te krijgen en door de praatjes heen te prikken. Mensen bedienen zich van eufemismen (zionisten in plaats van Joden, een staat met gelijke rechten voor Joden en Arabieren in plaats van een einde aan de staat Israel etc.), ze stellen hun ideeën mooier voor dan ze zijn en verdoezelen de nadelen ervan voor bepaalde groepen, of de minder fraaie implicaties. Abou Jahjah vindt zichzelf natuurlijk geen antisemiet maar een activist die voor rechtvaardigheid strijdt. En ongelofelijk veel van zijn sympathisanten (en anderen) nemen dat van hem aan. Baudet was kwaad dat hij in de kamer aan de rechterkant was ingedeeld, naast Wilders nog wel, want zijn FvD is helemaal niet rechts maar ‘een vooruitstrevende middenpartij’. Ik bedoel maar te zeggen, wat mensen en hun aanhangers over zichzelf zeggen moet je soms met een flinke korrel zout nemen.

Normaal gesproken krijg ik op deze methodes geen kritiek, integendeel. Mijn blogs worden waarschijnlijk vooral gelezen door mensen die het daar wel mee eens zijn en dan wik en weeg je niet kritisch ieder woord dat je leest. Als de conclusie in je straatje past, zullen de argumenten en de bronnen ook wel kloppen. Je bent blij dat iemand die foute partij/organisatie/activist eens goed heeft ontmaskerd. Maar als de conclusie of teneur van een stuk je niet aanstaat, ga je kijken waar je er gaten in kunt schieten. Dan zijn opeens mijn bronnen verdacht, mag ik iemand niet op grond van een dubieus boek afserveren, interpreteer ik te negatief en ben ik vooringenomen. Mij werd broddelwerk verweten, riooljournalistiek en een obsessie met Baudet, omdat maar liefst twee hele blogs (van de precies 1000 die ik er in totaal sinds 2005 heb geschreven) over hem gingen. Ook zou mij de ironie van Baudet zijn ontgaan wanneer hij zichzelf de grootste intellectueel van deze tijd noemt of in superlatieven grossiert, en mag ik wat hij in een roman over vrouwen schrijft niet te letterlijk nemen, ook al schrijft hij in een opiniestuk bijna hetzelfde.

De kritiek is niet allemaal per se onterecht, maar wel behoorlijk selectief. Joop is inderdaad een behoorlijk suggestieve en vooringenomen site, dus als zij iets schrijven moet je dat zeker kritisch bekijken. Sommige negatieve artikelen over Baudet op die site heb ik dan ook links laten liggen. Eén stuk kwam met veel voorbeelden en feiten waar ik van schrok, en daar heb ik er een paar uit gebruikt, zonder de conclusies geheel te onderschrijven. Misschien had ik de auteur kritischer moeten checken voordat ik hem instemmend aanhaalde, of op zijn minst moeten aangeven mij bewust te zijn van zijn mogelijk radikale achtergrond. Ik haalde ook een citaat uit de Volkskrant aan van Martijn de Koning over het ‘racialiseren’ van moslims, waardoor islamofobie racistische trekken krijgt. De schrijver van dat stuk stelt islamofobie op een lijn met antisemitisme, iets waar ik het niet mee eens ben. Maar dat had ik er niet bij gezet.

Voordat ik begon met schrijven was ik al van plan om kritisch over Baudet te schrijven, want ik had hem verschillende keren op tv gehoord en werd daar niet vrolijk van. Net als Abou Jahjah klinken zijn ideeën op het eerste gezicht interessant en meet hij zich een radikaal-intellectueel imago aan. Beiden zijn ook zeer overtuigd van de grote rol die voor hen is weggelegd in de geschiedenis, en iedere kritiek is alleen maar meer bewijs van hun gelijk. En beiden hebben een flinke schare bewonderaars om zich heen verzameld.

Vind ik Baudet nou even erg als Abou Jahjah? Nee, zeker niet. Abou Jahjah heeft een radikaal en gewelddadig verleden waarin hij voor o.a. Hezbollah heeft gevochten en poseert op internet trots met een geweer. Hij verdedigt alle ‘verzet’ tegen Israel en heeft de Joden in Israel zelfs met vernietiging gedreigd als ze niet vertrekken. Hij noemde de burgemeester van Antwerpen een ‘zionistenpijper’. Hij heeft demonstranten in België opgehitst tegen Joden. Nu zegt hij dat hij van dat radikale verleden afstand heeft gedaan, maar vorig jaar nog reageerde hij instemmend op een aanslag in Israel en beschreef die als ‘gerechtvaardigd verzet’. Het leidde tot zijn ontslag als columnist bij het Belgische De Standaard. Zo ver heb ik Baudet gelukkig nog niet horen gaan. Hij is ook gepolijster, minder rauw, geen straatvechter.

Veel mensen namen het me kwalijk dat ik Baudet afreken op een neonazistisch boek in zijn kast. Hier verweet Hans Moll me in een reactie ‘intellectuele benepenheid’. Op facebook schreven verschillende mensen zelf Mein Kampf in de kast te hebben staan (‘In de verboden 4e druk uit ca. 1976’, voegde iemand er zelfs nog aan toe), ‘dus ben ik nou ook verdacht?’ Nee, een zionistische Jood of pro-Israel activist die antisemitisme hekelt en bestrijdt is niet verdacht als hij/zij MK in de kast heeft staan, al zou ik het misschien toch even wegzetten voordat de cameraploeg van VPRO’s Dorst langs komt. Maar stel dat het bij Abou Jahjah in de kast zou staan? Of bij Appa met zijn ‘fuck the Talmoed’ en openlijke steun voor alles wat Hamas doet? Dan had ik dat zeker in mijn blogs geschreven, en was het zeker door zijn tegenstanders overal op internet verspreid en tegen hen gebruikt.

Naast een neonazistisch boek in zijn kast heeft Baudet een vertaling van een van zijn boeken in het Duits bij Kopp-Verlag uitgegeven, een uitgeverij waar allerhande samenzweringstheorieën welkom zijn en ook extreemrechtse schrijvers terecht kunnen. Hij werkt samen met de uitgeverij van de NPD, Deutsche Stimme Verlagsgesellschaft mbH. Ik wees al op de extreemrechtse kontakten van Baudet, o.a. in Amerika. Ik kwam toevallig nog een filmpje tegen van deze Milo Yiannopoulos van de alt right beweging. Hij legt uit waarom mannen meer moeten verdienen dan vrouwen, dat vrouwen minder van cijfers snappen en minder hard werken. Het is bijna hilarisch. De lijst met voorbeelden van dubieuze kontakten, websites en andere zaken is uiteraard nog veel langer, maar dat maakt niet uit voor de sympathisanten van Baudet. ‘Laten we afwachten hoe hij het gaat doen’. Het is echter een optelsom. Juist in combinatie met zijn eigen soms behoorlijk extreme uitspraken baart het me zorgen.

(Wordt vervolgd.)

Ratna Pelle