http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4078506,00.html
Amjad Awad said he has no regrets over butchering five members of Fogel family in Itamar, even if it means he'll get death sentence
Ahiya Raved
Published: 06.05.11, 15:50
"I'm proud of what I did," so declared Amjad Mahmad Awad, 19, on Sunday just moments before an indictment against him and his partner Hakim Awad was filed before the Judea and Samaria Sector Military Court, over the murders of five members of the Fogel family two and a half months ago.
"I don't regret what I did, even if it means I'm sentenced to death," Amjad said ahead of the indictment hearing.
Five members of the Fogel family were butchered in the March 11 terror attack in Itamar. Husband and wife Udi and Ruthie Fogel and three of their children: Yoav (11) Elad (4) and baby Hadas (four months).
A month after the attack elite IDF forces succeeded in capturing the murderers. A few soldiers arrived at Amjad's house in the village of Awarta near Itamar in the middle of the night.
"He was sleeping and surprised by our arrival. He was very frightened. In spite of his young age he carried out these monstrous acts," said Captain N, commander of the Duvdevan (cherry) unit.
According to N, "since the attack we were on high alert to arrest those responsible for this horrific murder. It was clear to us that this was an important case and that we needed to be prepared. Our preparations included many scenarios…When it was all over I told my soldiers that they did a great thing."
UNDOF is the United Nations Disengagement Observer Force in Syria. This is its mandate:
· Maintain the ceasefire between Israel and Syria;
· Supervise the disengagement of Israeli and Syrian forces; and
· Supervise the areas of separation and limitation, as provided in the May 1974 Agreement on Disengagement.
Here is a map showing its area of operations. I have highlighted Majdal Shams, where the riots were yesterday and on May 15th.
The map shows that the Arab rioters passed through miles of UNDOF areas patrolled by the Austrian contingent of UNDOF.
The entire UNDOF forces consist of around 1200 lightly armed peacekeepers.
So what did they do on Sunday to defuse tensions on the border?
A fascinating post in Tom Lehner's blog written after the Nakba Day protests describes how UNDOF, especially the Austrian unit, normally works during demonstrations:
EGG or "Ein-Greif-Gruppe" (Interference Unit) is a small unit on permanent 24/7 alert status.
In case of protests (Nakbah, Family shouting, Quneitra Protests, and others) this unit is called out. They drive in Trucks to the place of protest, armed with light arms (Ausbatt: Glock side arms for officers, and STG 77 assault rifles for enlisted) and barbwire rolls.
After unrolling the wire, that is supposed to keep protesters in line, soldiers take position and wait for the Syrian "Liaison Officer", usually a young Lieutenant that speaks English and you can be sure he belongs to the Military intelligence (Never officially confirmed, but everybody knows it).
Peace without force through simple presence.
Since 1967 the Austrian Armed Forces have done a marvelous job with this. The men and women are highly professional when it comes to following the orders. They have even earned (early 90's) the Nobel Peace Prize for their outstanding job.
So why didn't UNDOF do what it normally does to keep the protesters away from the border? Why did they disappear?
Lehner believes that the UN purposefully stayed away, hoping for casualties to pressure Israel to make more concessions.
I'm not sure I'd go that far, but the absence of UNDOF in the area during the protests is very important.
Given that UNDOF is there every other May 15th, it is more than noteworthy that they did not do the same this year, especially when the protests were planned in advance. And this goes double for the "Naksa Day" protests.
The UN's only statement that refers to UNDOF was "The UN Disengagement Observer Force (UNDOF) is seeking to confirm facts and help calm a continuing volatile situation in the area." Shouldn't they be preventing the escalation of tension, rather than confirming facts afterwards?
The UN needs to answer these simple questions: where was UNDOF during the riots, and why did they not act to save human lives?
Joodse gemeenschap Algerije jarenlang tussen twee vuren
31-05-2011 10:18 | Martin Janssen
ALGIERS– Algerije verwierf in 1962 onafhankelijkheid, waarmee er officieel een einde kwam aan de Franse koloniale periode die in 1830 was begonnen. Achteraf zou blijken dat met deze onafhankelijkheid ook het doek viel voor de bloeiende Joodse gemeenschap in Algerije, die begin jaren zestig werd geschat op zo'n 160.000 leden.
Volgens sommige geleerden gaan de wortels van de Joodse gemeenschap in Algerije terug tot circa 600 voor Christus. De komst van de islam in de zevende eeuw bracht weliswaar grote veranderingen met zich mee, maar de Joodse gemeenschap in Algerije wist zich te handhaven. Periodes van relatieve rust en tolerantie werden afgewisseld met tijden van regelrechte vervolging. In de 14e en de 15e eeuw kwam de Joods Algerijnse gemeenschap zelfs tot grote bloei omdat duizenden Sefardische Joden uit Spanje en Portugal naar Noord-Afrika vluchtten.
De Franse kolonisatie van Algerije bracht echter een beslissende wending. Frankrijk begon prominente Franse Joden als rabbijnen aan te stellen in Algerije, in een poging zich van de loyaliteit van de Algerijnse Joden aan de Franse staat te verzekeren. In 1870 werd het beroemde "Decreet van Crémieux" afgekondigd. Adolphe Crémieux was een Frans staatsman van Joodse afkomst die zich had ontwikkeld tot een vurig voorvechter en verdediger van de rechten van de Franse Joden.
Door het Decreet van Crémieux werd iedere Algerijn die uit Joodse ouders was geboren automatisch Frans staatsburger. Op Algerijns-Joodse websites woedt soms een heftige polemiek over deze periode uit de geschiedenis van de Algerijnse Joden. Volgens sommigen werd door dit decreet de haat van de Algerijnse moslims jegens hun Joodse buren aangewakkerd. Deze haat zou vervolgens na de onafhankelijkheid in 1962 tot een uitbarsting komen.
Andere stemmen stellen echter dat de komst van de Fransen een bevrijding betekende voor de Algerijnse Joden, omdat de Fransen in Algerije een seculiere wetgeving invoerden die een einde maakte aan de discriminerende bepalingen van de islamitische wet.
Vaststaat dat de positie van de Algerijnse Joden vanaf 1870 zeer complex werd. Ze werden vaak tegen wil en dank Frans staatsburger, maar hiermee werd hun lot in belangrijke mate verbonden met Frankrijk. Vanaf 1930 zou blijken dat dit negatief zou uitpakken. De Algerijnse Joden begonnen te lijden onder het vaak heftige Franse antisemitisme, dat in deze jaren hoogtij vierde in Frankrijk. De Fransen begonnen antisemitische teksten in het Arabisch te vertalen. In 1934 vonden in de Algerijnse stad Constantine de eerste anti-Joodse pogroms plaats waarbij ten minste 25 Joden werden gedood.
Het lot van de Algerijnse Joden zou in belangrijke mate worden bepaald door de noodlottige ontwikkelingen in Europa en met name, vanaf 1940, door de Franse Vichyregering, die collaboreerde met de nazi's. Een van de eerste maatregelen, die deze Vichyregering nam was de Algerijnse Joden hun Franse staatsburgerschap ontnemen. De Algerijnse Joden kwamen in zekere zin tussen twee vuren te liggen. Ze leden onder de antisemitische politiek van de Franse Vichyregering, terwijl ze door veel Algerijnse moslims werden beschouwd als verraders omdat ze eerder de Franse nationaliteit hadden geaccepteerd. Waarbij veelal vergeten werd dat deze hun van bovenaf was opgelegd.
Deze precaire situatie zou zich na 1952 herhalen. In dat jaar brak de uiterst bloedige Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog uit. Op 11 december 1960 werd de grote synagoge in Algiers aangevallen door Algerijnse moslims. Later zou blijken dat het Front voor Nationale Bevrijding (FLN) achter deze aanval zat. Het was dit FLN dat na de onafhankelijkheid in 1962 de nieuwe Algerijnse regering zou gaan vormen. De Algerijnse Joden hebben op dat moment waarschijnlijk begrepen dat dit weinig goeds betekende voor hun toekomst in het land.
De nieuwe Algerijnse regering voerde vanaf het begin een anti-Joodse koers: Joodse bedrijven in Algerije werden geconfisqueerd en synagogen werden veranderd in moskeeën. Deze politiek culmineerde in 1963 in de nieuwe Algerijnse Nationaliteits Code, die bepaalde dat slechts degenen wier vaders en voorouders de "moslimstatus" hadden in aanmerking kwamen voor de Algerijnse nationaliteit. Door deze wet werden met één pennenstreek alle Algerijnse Joden burger af.
In de jaren tussen 1962 en 1965 emigreerden 130.000 Joden vanuit Algerije naar Frankrijk en 25.700 Joden naar Israël. Dit betekende de facto het einde van de 2600 jaar oude Joodse gemeenschap in Algerije. Anno 2011 wordt hun aantal in Algerije geschat op hooguit honderd personen.
Dit is het eerste artikel in een serie van drie over de Joodse gemeenschap in Algerije.
http://elderofziyon.blogspot.com/2011/06/cartoon-shows-purpose-of-right-of.html
Sometimes, a picture really is worth a thousand words.
From Palestine Times:
Elder of Ziyon
Hundreds of Majdal Shams residents gathered on Sunday in the Golan Heights village to take in the cross-border cat-and-mouse game between Palestinian-Syrian protesters and IDF troops.
Gawkers gathered on their balconies, on neighbors' rooftops and in half-finished multi-story homes to watch the confrontation unfold at the famed Shouting Hill on the Syrian border.
Like sideline cheerleaders, they yelled words of encouragement across the border fence, occasionally muttering "Allah Akbar" when a wave of marchers charged the barbed-wire fence. Young children waved Syrian and Palestinian flags.
In Majdal Shams, the vaunted "Arab Street" is difficult to gauge. One person says black, another says white, each with compelling conviction and each swearing his is the majority opinion.
"Everyone here supports what happened today," said Tahrir Fakhereddin, a 30-year-old television cameraman and a member of one of the village's most prominent families. "Maybe some people are sad to see bloodshed, but everyone supports the border breach."
"Nobody here supports this – at least not the majority," said another resident, requesting anonymity. "If they're trying to get back into Palestine, what are they doing here? This is Syria."
The Druse of Majdal Shams don't often speak with a single voice, but when threatened they instinctively close ranks. At one point on Sunday evening, several onlookers (some said they were goaded by the Syrian protesters) hurled stones from a rooftop at soldiers arrayed at the fence.
The troops responded with tear gas, which wafted toward the assembled spectatorsabove, including a Druse religious sheikh. Cries rang out – "the sheikh!" – and residents from across the village streamed out of their homes to Shouting Hill.
A tense standoff ensued, with riot police emerging seemingly out of nowhere to urge restraint. Calm seemed to be restored, at least temporarily.
Off the record, many residents said they believe the Syrian regime was behind the border protest, as it had been last month on "Nakba Day." It's no secret that one can't get anywhere near the border fence without Syrian army permission.
Several locals said Syrian President Bashar Assad was cynically exploiting the Palestinian cause to divert attention locally and globally from his deadly crackdown on a now 11-week-old uprising.
When the conversation turns to the Syrian leader, Fakhereddin again became evasive. "I'm against Assad," he said, before qualifying himself. "I'm not against Assad, but against the destruction he's causing. He's killing people who are trying to achieve their rights."
On one point, Fakhereddin is crystal clear. "I'm against Assad using Palestinians. If he sent them to do this I'm completely against it. I'm in favor of their rights, but I'm against using them as jokers in a card game."
Ik heb zelf ook al eerder geschreven over het verschil in de reacties op de dood van Bin Laden en Hamas leider Yassin in 2004. Israel werd toen alom veroordeeld voor de dood van deze 'spirituele leider' terwijl de dood van Bin Laden, ondanks kritiek, over het algemeen toch positief werd ontvangen. Hieronder zet Tom Gross de verschillen in reacties nog eens op een rijtje. We moeten daarbij bedenken dat Yassin naar verhouding meer Israelische doden op zijn geweten heeft dan Bin Laden Amerikaanse.
RP
---------
A Tale of Two (or more) Terrorists Posted: 01 Jun 2011 10:54 PM PDT I don't usually copy whole articles from other peoples' blogs, but this one, by Tom Gross, is really outstanding. When Osama Bin Laden was "martyred" by the US "war criminals," I wrote a satirical article about the hue and cry that would be raised by "rights" groups. I had to bury the article, because, one after the other, my most cynical fake "headlines" about human rights violations appeared as the real thing. Still, there is no comparison between the reaction to the U.S. killing of Osama and the reaction to comparable Israeli operations against terrorists. The U.N. is not investigating the American "war crimes" and British courts did not issue warrants for the arrest of American military personnel for this extra-judicial "assassination" as would undoubtedly been the case if Israeli had killed a known terrorist. And – we did not hear many people talking about the 'vicious circle" of violence. Nobody in the West had the nerve to say Osama Bin Laden was a "spiritual leader." Tom Gross tackled the problem from a different perspective: a contrast between actual reactions to the assassination of Bin Laden and to the Israeli assassination of Sheikh Achmad Yassin, "spiritual leader" of the Hamas, in 2004. Here is the article as it appeared here and here:
The above was not written by yours truly, but I wish it had been! Ami Isseroff |
Een goed artikel over de achtergrond van het geweld tegen de Kopten in Egypte en hun positie. Het is jammer dat de media doorgaans falen in de taak om goede achtergrondinformatie te geven over dit soort zaken. Sterker nog, het geweld tegen de Kopten wordt enorm gebagatelliseerd en haalt maar mondjesmaat de krant of journaal. Vergelijk dit met de aandacht voor een Israelische reactie op Palestijns geweld waarbij enkele doden vallen.
RP
---------
Jeruzalem 1 juni 2011 / Missing Peace
De Kopten als graadmeter voor de Egyptische democratie
De leider van de grootste Koptische organisatie in de wereld Michael Munier waarschuwde deze week voor een burgeroorlog in Egypte. Hij bekritiseerde het Egyptische militaire leiderschap voor zijn rol in het sektarische geweld.
Het lot van de Koptische minderheid is maar een van de vele problemen die Egypte nu plagen.
De economische problemen lijken op het eerste gezicht veel gevaarlijker. Echter nu al is duidelijk dat de behandeling van het geweld tegen de Kopten samen hangt met het opkomende Islamisme en de prognoses voor de uitkomst van de verkiezingen in Egypte in september aanstaande.
New York Times commentator Thomes Friedman onderkent dat probleem nu ook en waarschuwde deze week dat de Egyptische revolutie verre van over is.
De G8 zegde afgelopen week 40 miljard dollar toe voor het hervormingsproces in Egypte en Tunesie.
Dat geld lijkt vooral bedoeld om de economie in Egypte te stabiliseren.
Gezien de politieke ontwikkelingen in het land, zou het goed zijn wanneer die hulp gekoppeld wordt aan het garanderen van de democratische rechten van alle burgers in Egypte.
Het functioneren van een democratie kan immers het beste worden beoordeeld aan de hand van de omgang met de minderheden en de zwakken in de samenleving.
De navolgende informatie over de Koptische minderheid in Egypte laat zien dat de waarschuwing van Friedman terecht is en dat het Westen dit probleem onderschat.
Ook uit andere ontwikkelingen in Egypte valt af te leiden dat het land in grote problemen verkeert en dat er een grote kans is dat de Islamisten het democratische proces zullen kidnappen.
Een van die ontwikkelingen was de mededeling van de Egyptische autoriteiten deze week, dat er nu 400 Al Kaida terroristen in de Sinai woestijn opereren.
Een andere ontwikkeling die zorgwekkend genoemd kan worden is de Egyptische toenadering tot Iran en terreurorganisaties zoals Hamas en Islamic Jihad.
Basisinformatie Egyptische Kopten
De Kopten zijn afstammelingen van de oude Egyptenaren. De Koptische kerk is een van de oudste christelijke gemeenschappen, volgens de overlevering stichtte de apostel Marcus de gemeenschap in het jaar 60.
De moslims die Egypte in de 7e eeuw veroverden gaven de christenen - die toen de meerderheid van de bevolking vormden - de naam ‘Kopten’, hetgeen Egyptenaren betekent.
Volgens een opgave van de Koptische kerk vormden de Kopten in 1975 nog 20 % van de totale bevolking in Egypte.
Nu maken zij ongeveer 8 a 10% uit van de totale Egyptische bevolking ( tussen de 6 en de 8 miljoen). Er is echter geen officieel aantal bekend omdat er vanaf 1986 geen census is gehouden waarin de Kopten werden opgenomen. Sommige onderzoekers zeggen dat dit is gedaan om het echte aantal van de Egyptische Christenen te verdoezelen uit vrees dat zij meer macht zouden kunnen krijgen
De Moslims veroverden Egypte in het midden van de 7de eeuw (CE) op de Byzantijnen, hierdoor kregen de Kopten de status van dhimmis.
Dhimmis zijn niet moslims - Christenen en Joden- die een speciale status hebben in de Islam. Zij zijn inferieur ten opzichte van Moslims, maar als mensen van het ‘Goddelijke Boek’ moesten zij worden beschermd in ruil voor het betalen van een speciale belasting. (jizziyah)
De Kopten konden kiezen tussen bekering tot de Islam, of het betalen van de jiziyah belasting. Indien zij kozen voor het laatste, dan zouden zij in principe beschermd moeten worden volgens de Islamitische wet, de Sharia.
Van deze bescherming kwam echter niet veel terecht. Gedurende de Moslim overheersing in Egypte werden de Kopten dan ook regelmatig vervolgd, afhankelijk van de heerser die op dat moment regeerde.
Pas in de 19de eeuw tijdens het regime van Mohammed Ali, verbeterde de situatie van de Kopten aanzienlijk. Hij schafte de jiziyah belasting af en stond toe dat Kopten in dienst konden gaan van het Egyptische leger.
De verbetering duurde tot 1954, toen de Vrije Officieren onder leiding van Gamel Abdel Nasser de macht grepen en Koning Farouk afzetten.[1]
Vanaf dat moment verslechterde de positie van de Kopten in Egypte drastisch en vluchtten velen naar het buitenland, voornamelijk naar Australië, Europa en Noord-Amerika.
Door de jaren heen zijn er talloze gevallen geweest van brandstichting in kerken en fysieke aanvallen op Kopten.
Op nieuwjaarsdag 2011 werden bijvoorbeeld bij een aanval op een kerk in Alexandrië 23 Kopten vermoord en ruim 100 gewond.
Kopten en de Egyptische revolutie
Tijdens de revolutie die begon in januari 2011 trokken de Kopten aanvankelijk samen met de Moslims de straat op om te demonstreren tegen het regime van Mubarak. De Kopten hoopten dat er met de val van Moebarak een verbetering zou plaats vinden in hun situatie.
Nu, vier maanden na het begin van de revolutie, lijkt het er echter op dat de situatie van Kopten onhoudbaar aan het worden is.
Een lid van de Koptische kerk in Egypte verklaarde tegenover Missing Peace dat het aantal aanvallen toeneemt en dat een aanzienlijk gedeelte niet wordt gerapporteerd in de media.
Veel Kopten zoeken nu naar wegen om Egypte zo spoedig mogelijk te verlaten, schreef hij.
Een greep uit de incidenten van de laatste twee maanden:
Op 5 april wordt bekend dat een Moslim bende Koptisch dorpen in Egypte terroriseert. Koptische families zijn het slachtoffer van kidnapping, verkrachting en afpersing.
Op 9 april bericht het Assyrische nieuwsbureau dat in de week ervoor drie keer een aanval op een Koptische kerk is gepleegd. De Moslims eisen dat er een verbod komt op het houden van gebed in de kerken en op het repareren van schade die eerder is ontstaan. De Egyptische autoriteiten lijken te collaboreren met de Salafisten en hun handlangers.
Eind april wordt een Kopt gedood tijdens geweld dat ontstond nadat moslims aanvallen plegen op Koptische doelen. Die aanvallen waren weer een reactie op de dood van twee moslims tijdens eerder geweld tegen de Kopten.
Een oude christelijke vrouw wordt van het balkon van haar woning gegooid, tientallen huizen en winkels van Kopten worden in brand gestoken of geplunderd.
De situatie loopt verder uit de hand na de aanslagen op een aantal kerken in het Imbaba district van Cairo, die plaatsvonden op 7 mei 2011. Zie hier videobeelden van een brandende kerk: http://www.youtube.com/watch?v=h_aAvnDih-U&feature=player_embedded
Deze aanvallen begonnen nadat er een gerucht was verspreid dat de Kopten een Islamitische vrouw hadden ontvoerd, hierbij kwamen 12 mensen om en er werden twee kerken in de brand gestoken.
De dag erop vochten honderden Moslims met Kopten die in Cairo protesteerden tegen de aanslagen in Imbaba.
Op 14 mei begonnen de Kopten een zit-in demonstratie om te protesteren tegen de gebeurtenissen van de week daarvoor. Ook zij werden aangevallen door een groep van Moslims waarbij een dode viel en ongeveer 100 gewonden.
Volgens ooggetuigen worden de meeste aanvallen uitgevoerd door Salafistische Moslims, en vinden zij vaak plaats na het vrijdag gebed in de moskee.
Op 19 mei werd opnieuw een Koptische kerk aangevallen in Ain Shams, ook deze aanval werd vastgelegd op video.
Het Egyptische leger heeft een aantal keren aanvallen uitgevoerd op Kopten en/of hun kloosters. Hierbij vielen ook gewonden.
In andere gevallen bleef het Egyptische leger passief bij aanvallen van moslims op Kopten.
In gevallen waarbij aanvallen op Koptische doelen werden gepleegd werden alleen Kopten veroordeeld, moslims werden meestal vrijgelaten.
Een Egyptische militaire rechtbank veroordeelde na de aanval op de kerk in Ain Shams drie Kopten tot vijf jaar gevangenisstraf. De strafmaat was ook nog eens extreem hoog, de aard van het ‘misdrijf’ in aanmerking genomen.
De Australian rapporteerde op 21 mei dat tenminste 21 christelijke meisjes worden vermist sinds eind januari. In het verleden is gebleken dat deze vermiste meisjes werden gedwongen tot bekering tot de Islam. De Koptisches kerk heeft opvangcentra opgezet voor meisjes die vluchten en willen terugkeren naar hun familie. Een groot probleem is dat de conversie door Moslims wordt gezien als onherroepelijk.
Missing Peace Middle East Research - Drs. Sharon Shaked
[1] Nisan, Mordechai (2002). Minorities in the Middle East. McFarland. p. 144.
http://www.vkblog.nl/bericht/393795
De anti-Israel pr-machine van Joop.nl
Op Joop.nl stond eergisteren weer een lekker suggestief bericht. Onder de kop “Israelische PR machine dicteert Westerse media” wordt de oude mythe van de Israelische almacht en slinkse hasbara weer eens van stal gehaald. De komkommertijd valt zeker vroeg dit jaar, denk je nu misschien, maar voor dit soort artikelen maakt men graag ruimte, ook wanneer er wel genoeg in de wereld gebeurt. Ik krijg zo langzaamaan de indruk dat Joop wordt gedicteerd door de Palestijnse PR machine, en dat Stan van Houcke, Anja Meulenbelt en Thomas von der Dunk er de redactie Midden-Oosten doen. Nooit, maar dan ook nooit, verschijnt er een kritisch bericht over Palestijnse misstanden, opruiing in Palestijnse media, verheerlijking van (zelfmoord)terroristen, oproepen van Hamas de Joden uit te moorden etc. Alleen negatief nieuws over Israel is de moeite waard, waarbij de waarheid ondergeschikt lijkt aan het doel: Israel zwart maken. Het trieste is dat dat gebeurt met het geld van de VARA leden, mensen die een ‘verschillige’ omroep steunen die een kritisch-links geluid laat horen, en daar is in deze tijd zeker behoefte aan. Maar waarom moet een maatschappijkritische houding gepaard gaan met een hetze tegen Israel die zijn weerga niet kent? Op deze manier maakt links zich wel erg kwetsbaar voor verwijten van rechts, dat men subsidiegeld misbruikt voor gescheld op een democratische bondgenoot van ons en kritiekloos de Palestijnen als nieuwe underdog omarmt, daarbij graag onder een hoedje spelende met radikale moslims.
Het bericht op Joop is volkomen nonsens. Sla een willekeurige krant open of kijk naar het NOS journaal en je ziet dat het eerder omgekeerd is: Israel wordt in een negatief daglicht geplaatst, negatief nieuws uitvergroot en de oorzaak van Israelisch geweld wordt juist zelden gegeven. Ook wordt vaak gemeld “Israel doodt drie Palestijnen”, of “Doden door Israelisch offensief”, en blijkt pas op het einde van het bericht dat het om Hamas strijders gaat die op weg waren om raketten af te vuren. Vaak ook wordt dat helemaal niet vermeld en moet je de context uit de Israelische media halen. Netanjahoe wordt steevast als havik weggezet, Abbas als welwillend maar machteloos en Hamas als best een redelijk clubje waarmee zaken te doen valt en dat zich tenminste niet laat inpakken door de VS en de zionisten. De idee dat Israel het nieuws controleert is echt absurd. Israel mag dan allerhande pogingen ondernemen om haar kant meer voor het voetlicht te krijgen (wat volkomen legitiem is, en alle landen doen dit, zeker landen die onder vuur liggen), ze zijn niet erg succesvol. Ook al die hasbara offensieven die met veel tamtam worden gelanceerd en met nog meer tamtam door de media worden overgenomen om te laten zien hoe smerig Israel wel niet bezig is, stellen in de praktijk weinig voor. Ik vind Israel soms juist bijzonder onprofessioneel op dit gebied, maar het is een bekend en populair thema om de macht van de Joden, sorry, zionisten uit te vergroten en het voor te stellen alsof zij via sluwe en slinkse methodes de media (en de macht) controleren. Ondertussen zien we in de media dus juist een enorme aandacht voor de Palestijnen als slachtoffer, en wordt het conflict veel meer vanuit hun perspectief weergegeven. Zo wordt er tegenwoordig kritiekloos over de nakba geschreven, over de ‘gedwongen vlucht van honderdduizenden Palestijnen en de vernietiging van een groot deel van hun samenleving en honderden dorpen’. Men vermeldt niet dat de meesten niet werden verdreven en al waren vertrokken voordat zij een Israelische soldaat hadden gezien, en dat de Palestijnen de vijandelijkheden waren begonnen direct nadat het VN delingsplan werd aangenomen op 29 november 1947. Ook over de mufti en zijn samenwerking met de nazi’s wordt gezwegen als het graf.
Joop baseert zich op een opiniestuk in, jawel, de Guardian, dat bastion van neutraliteit waar het Israel-Palestina betreft. Dat artikel wordt vervolgens wel heel vrij ‘vertaald’. Allereerst heeft Joop niet door dat het opiniestuk en het onderzoek waaraan het refereert niet van de krant zelf zijn, maar van Greg Philo van een mediawerkgroep aan de universiteit van Glasgow. Joop schrijft vervolgens:
“De Britse krant krijgt steeds meer meldingen binnen van journalisten die te maken krijgen met zware druk van Israëlisch instanties als zijn verhalen willen publiceren waarin kritiek wordt geuit over het Israëlisch beleid. Journalisten van de BBC wilden het verhaal over de geïntensiveerde pr-machines zelf publiceren, maar konden dit niet. BBC's Jeruzalem bureau wordt beticht van zelfcensuur.
In Amerika worden berichten over Israël grondig geanalyseerd voor publicatie. Een document van meer dan 100 pagina's dicteert welke statements over Israël wel en niet gebruikt mogen worden. Ook wordt daarin uitgelegd hoe iets wel en niet verwoord mag worden. Religie moet vermeden worden, berichten over Israël moeten zich concentreren op veiligheid en vrede, en in de berichtgeving moet duidelijk onderscheid gemaakt worden tussen Palestijnse burgers en de Hamas, ondanks dat de Hamas werd herkozen door het volk.
Toen Israël in 2008 plannen had om een aanval op Gaza uit te voeren, richtte Israël een nieuw voorlichtingscentrum in voor buitenlandse media. Journalisten konden hun informatie daar halen terwijl toegang tot Gaza hen werd ontzegd. Ook tijdens de aanval op de Turkse vloot richting Gaza in 2010 werd alle informatie vanuit Israël veelal letterlijk overgenomen door buitenlandse media.
The Guardian bestudeerde 200 programma's en ondervroeg meer dan 800 mensen over het Israel-Palestina conflict. Daaruit blijkt dat Israël zijn aanvallen op het Palestijnse volk altijd goed weet te verdedigen door te zeggen dat het een 'antwoord' was op Palestijnse raketten en het feit dat de Palestijnen met de aanval waren begonnen. Daarmee verhult Israël dat bij aanslagen vele Palestijnse burgers, vrouwen en kinderen omkomen. Ook blijken buitenlandse media maar zelden in te gaan op het feit waarom Palestijnen Israël aanvallen.“
Terwijl Joop suggereert dat berichten in Amerikaanse media voor publicatie moeten worden goedgekeurd aan de hand van een document van meer dan 100 pagina’s met precieze richtlijnen voor wat wel en niet mag (een absurd idee dat meer past bij een land als Noord-Korea), schrijft Philo:
“In the US, messages were exhaustively analysed by The Israel Project, a US-based group that, according to Shimon Peres, "has given Israel new tools in the battle to win the hearts and minds of the world". In a document of more than 100 pages (labelled "not for publication or distribution") an enormous range of possible statements about Israel was sorted into categories of "words that work" and "words that will turn listeners off". There are strictures about what should be said and how to say it: avoid religion, Israeli messages should focus on security and peace, make sure you distinguish between the Palestinian people and Hamas (even though Hamas was elected).”
Oftwel, een pro-Israel organisatie heeft zelf een document opgesteld met aanbevelingen voor mensen die het voor Israel opnemen. Heb het niet teveel over religie, benadruk dat Israel vrede wil, benadruk Israels legitieme veiligheidsprobleem, etc. Niks mis mee. Dat soort richtlijnen bestaan aan beide kanten. Alleen was The Israel Project zo stom dit uit te laten lekken, en gezien de hysterie rond Israels oppermachtige lobby en sluwe hasbara, werd dat door de media, en nu weer in de Guardian, gigantisch opgeblazen.
Het onderzoek van Philo en zijn mediawerkgroep dateert al uit 2004:
“In 2004 the Glasgow University Media Group published a major study on TV coverage of the Second Intifada and its impact on public understanding. We analysed about 200 programmes and questioned more than 800 people.”
Welke TV programma’s dat waren, en welke mensen men welke vragen heeft gesteld, wordt niet vermeld. Hoe objectief of ter zake deskundig de Glasgow University Media Group is is ook onduidelijk. Inmiddels leven we zeven jaar later.
Philo gaat verder:
“Since then we have been contacted by many journalists, especially from the BBC, and told of the intense pressures they are under that limit criticism of Israel. They asked us to raise the issue in public because they can't. They speak of "waiting in fear for the phone call from the Israelis" (meaning the embassy or higher), of the BBC's Jerusalem bureau having been "leant on by the Americans", of being "guilty of self-censorship" and of "urgently needing an external arbiter". Yet the public response of the BBC is to avoid reporting our latest findings. Those in control have the power to say what is not going to be the news.”
Wanneer, wie en wat wordt wederom niet duidelijk. Als journalisten door ambassadepersoneel onder druk worden gezet of bedreigd dan dient dat aan de kaak te worden gesteld en dienen er zonodig sancties te volgen. Ik herinner me echter niks in het nieuws over een rel wat dit betreft, en ik kan mij niet voorstellen dat als BBC personeel werkelijk zo is bejegend, men dat helemaal nergens durft te melden en daar niet over zou worden bericht. Overigens is mij nooit opgevallen dat de BBC geen kritiek op Israel durft te geven, integendeel. Er is uitgebreid en meermaals onderzoek gedaan naar de BBC berichtgeving over Israel, en er is officieel geklaagd omdat deze zo tendentieus en eenzijdig anti-Israel zou zijn. De BBC heeft dat zelf ook gedeeltelijk toegegeven. Ik kan mij overigens wel voorstellen dat de ambassade kontakt opneemt wanneer er een fout van jewelste in een artikel staat of op TV wordt vermeld. Dat mag, en ook u en ik mogen de krant of de NOS bellen en op fouten wijzen. Journalisten zijn niet boven kritiek verheven. Zoals je met een bedorven of ondeugdelijk product boos teruggaat naar de winkel, mag je ook je beklag doen bij krant of TV omroep. Maar dit mag natuurlijk nooit ontaarden in gescheld of dreigementen.
Overigens doen ook in Nederland de meest absurde aantijgingen de ronde. Zo beweerde secretaris van ‘Stop de Bezetting’ Jan Wijenberg dat het CIDI er knokploegen op na houdt om vermeende antisemieten aan te pakken. Hij pleitte ervoor het CIDI illegaal te verklaren omdat het in opdracht van een buitenlandse mogendheid tegen de Nederlandse rechtsstaat opereert. Je moet een rijke fantasie hebben om zoiets te kunnen verzinnen. Ik weet niet hoe anti-Israel Greg Philo is, maar volgens CiF Watch is ook hij niet helemaal fris.
“There were terrible images of Palestinian casualties but the message from Israel was relentless. Its attack was a necessary "response" to the firing of rockets by Palestinians. It was the Palestinian action that had started the trouble. In a new project, we have analysed more than 4,000 lines of text from the main UK news bulletins of the attack, but there was no coverage in these of the killing by the Israelis of more than 1,000 Palestinians, including hundreds of children, in the three years before it. In the TV news coverage, Israeli statements on the causes of action overwhelmed those of the Palestinians by more than three to one. Palestinian statements tended to be only that they would seek revenge on Israel. The underlying reasons for the conflict were absent, such as being driven from their homes and land when Israel was created.
Journalists tended to stay on the firmest ground in reporting, such as the images of "innocent victims", and there was little said about why Palestinians were fighting Israel. We interviewed audience groups and found the gaps in their knowledge closely paralleled absences in the news. A majority believed Palestinians broke the ceasefire that existed before the December attack and did not know Israel had attacked Gaza during it, in November 2008, killing six Palestinians. Members of the public expressed sorrow for the plight of Palestinians but, because of the Israeli message so firmly carried by TV, they thought the Palestinians had somehow brought it on themselves.”
De onderzoekers geven zich hier wel erg bloot: Israel doodde in november 6 Hamas strijders en Israel verijdelde daarmee een poging weer een soldaat te ontvoeren via een tunnel. Het was Hamas dat dus het staakt het vuren schond, niet Israel. Israel wilde het staakt het vuren desondanks voortzetten, maar Hamas weigerde dit. Het is dus helemaal niet vooringenomen wanneer de media berichten dat Hamas het staakt het vuren schond, maar in Nederland werd dat helaas niet bericht, en kregen we de indruk dat Israel zomaar opeens besloot de Gazastrook eens lekker hard aan te pakken. Het werd hier juist wel als een oorlog tegen onschuldige Palestijnen voorgesteld, hoewel Israel tegen Hamas vocht en juist probeerde onschuldige burgers te sparen. Ik kan mij niet voorstellen dat het in Groot Brittannië substantieel anders was.
Er was tijdens de Gaza oorlog juist enorm veel aandacht voor de onschuldige slachtoffers. Daarbij lieten de media vooral Palestijnen aan het woord, en gebruikte men cijfers die gebaseerd waren op wat Palestijnse bronnen meldden. Daarin werd, zoals later bleek, het aantal burgerslachtoffers overdreven en dat van Hamas strijders gebagatelliseerd. Hamas heeft dit later toegegeven. Zie ook mijn onderzoek naar de berichtgeving van NRC Handelsblad tijdens de Gaza oorlog. Wat ook werd genegeerd door de media is dat Hamas de Gaza oorlog begon met een eigen operatie die in het Palestijnse Ma’an nieuws als volgt werd omschreven:
“The military wing affiliated to Hamas, Al-Qassam Brigades released a statement on Thursday morning briefing the group's military activities over the first twenty four hours of an operation they called "Oil Stain" which started Wednesday morning.
According to the statement, a total of 87 shells have been fired at Israeli targets bordering the Gaza Strip including 54 mortar shells, 31 homemade projectiles which Hamas calls "Qassam", and two Soviet-made Grad missiles.
Al-Qassam Brigades threatened to enlarge the "Oil Stain" to get more thousands of Israelis "under fire". The group asserted that its fighters are "far greater than surrendering to Israeli threats and that they became much more prepared to counter Israeli aggression and to defend themselves than in the past." “
Het stukje in de Guardian, een notoire anti-Israel krant, staat bol van de suggestie en insinuatie terwijl iedere feitelijke onderbouwing ontbreekt. Waar wat uitleg wordt gegeven blijkt onmiddellijk hoezeer de ‘onderzoekers’ zelf vooringenomen zijn, en ervan overtuigd zijn dat Israel in Gaza welbewust zoveel mogelijk onschuldige burgers afslachtte. Als dat je mening is, en je dus op de lijn Meulenbelt-van Houcke zit, dan vind je de media natuurlijk nooit anti-Israel genoeg. Vervolgens husselt een Joop ‘journalist’ wat zaken uit dit artikel door elkaar en vergist zich daarbij ook nog eens flink. Dat heet dan een ‘nieuwsbericht’ op een ´kwaliteitssite´ dat door duizenden mensen gelezen zal worden en de haat tegen Israel en al wie het voor haar opneemt vergroot. Israel sympathisanten worden door dit soort schrijfsels weggezet als halve criminelen die door middel van intimidatie een schurkenstaat verdedigen. Zodra iemand een pro-Israel mening verkondigt wordt gevraagd of gesuggereerd dat die in dienst is van ´de lobby´ of een ander duister motief moet hebben. Bij de reacties onder Joop.nl (waar vooral pro-Israel reacties erg streng gemodereerd lijken te worden) is dit ook duidelijk zichtbaar. Aan de nobele motieven van de Israel haters daarentegen twijfelt niemand. Het doet mij aan bepaalde zaken denken, maar laat ik dat maar voor me houden...
Ratna Pelle
